160325 仅仅觉知于心门


如果我们能做到“仅是觉知”，我们将不断进步、成长，在世间变得更加强大。我们将能够帮助他人、护持佛教、利益世界、救助世间和国家中的人们，使他们从思想中解脱，从一切行中解脱，也就是从念头中解脱。如果能从心中生起的念头中解脱，从我们自己造作的心中解脱……

了知我们自己造作的心，了知这个“我”……“了知”本身就是一种行（造作）。如果我们能从这种行中解脱出来，进入作为涅槃元素的“知”，成为法界，就能从粗重的行（也就是我们的身体）中解脱，也能从世间的一切色、声、香、味、触中解脱，只安住于“知”，日日夜夜，时时刻刻，终其一生，直到因缘际会，这个被造作的身体败坏、腐朽、消亡。

感受、思想、情绪，这些都是生生灭灭的造作现象，它们也会消逝。去觉知任何事物，然后进行思考、造作，这种“知而后思”也是一种造作，它也会消逝。只剩下“知”，只剩下“知”。这个“知”觉知到“我们”（或者说我们的心）去觉知任何事物，然后进行造作，它超越了我们的心，因为它知道我们的心去觉知任何事物后就会造作，就会根据我们所说的进行思考、分析、评判。

安住于这个“知”，了知“我”，了知我们的身心，“仅是觉知”这个“我”，这个去觉知任何事物后就会进行思考、分析的“我”。了知“我”去觉知任何事物，然后进行分析，并不是说“我”不去觉知任何事物，就不去分析，如果什么都不思考、不分析，那岂不是愚痴至死了？不是要你去保持“知”的呆滞状态，保持“知”的静止状态，那样是不行的。

“知”需要去分析、评判、观察、记忆、学习、理解，这样才能成为一个聪明的人。但是，那个超越“我们”的存在，它知道“我们”去觉知任何事物后，会进行分析、评判，变得越来越聪明，那个“知”知道“我们”去觉知任何事物后，都会思考、分析、变得越来越聪明。那个“知”觉知到“我们”，觉知到我们的身心，觉知到我们去觉知任何事物后，会进行思考、分析，那个后来的“知”，是涅槃元素，是法界，是佛性。

我们必须安住于这个“知”，安住于这个“知”，无论觉知到什么，都只是“仅是觉知”我们的身心，只是“仅是觉知”那个“我们”（或者说我们的心）去觉知任何事物，然后进行思考、分析。我们无法阻止它，只能了知它，只能了知它。无论觉知到什么，都只是觉知“我们”，觉知我们的身心，觉知“觉知者”，觉知“觉知者”就是那个“我们”，那个作为概念去觉知任何事物的“我们”。

我们的身心，或者说这个“觉知者”，终将随着时间的流逝而消亡。但是，那个觉知我们身心的“觉知者”，那个觉知“我们”去觉知任何事物，然后进行思考、分析的后来的“觉知者”，它是佛，是涅槃元素，它是永恒不朽的，是不死的。

它是佛，因为它没有自性，没有任何造作，只能了知，只能了知。但是，那个“我们”去觉知任何事物，会进行思考、分析，而那个来觉知“我们”的“觉知者”，是涅槃元素。

它是法界，是永恒的法，是觉悟者，也就是“知而不迷”。“知”、“觉醒”，知而不迷，觉醒就是从迷惑中醒来，成为“仅是觉知”的觉知者。

安住于此，它就会与自然合一，因为作为佛性的“知”，与自然合一，但是它没有自性，没有任何东西，变成与自然合一，因此它可以在世间、在宇宙中变得无比强大。

这并不是说它变得强大是一种烦恼，而是说它超越了世间，超越了宇宙，超越了一切，因为它没有任何自性，所以它与自然合一。这将使我们能够帮助我们自己从痛苦中解脱，从一切行中解脱，也就是从被造作的身心中解脱，从行中解脱，从痛苦中解脱，然后去利益世界，利益佛教，利益他人，无论他们属于哪个民族、哪个宗教，使他们从思想中解脱，从压力中解脱，从痛苦中解脱。

如果他们不能从思想中解脱，就会有痛苦和压力，就会去执着于色、声、香、味、触，执着于父母、配偶、子女，这都需要依靠思想去造作，才能执着。这个“知”无法去执着，它只能了知。但是，在“我们”去觉知的阶段，它会进行思考、造作，这个“我们”去觉知，它仍然可以分析，仍然可以思考、造作，可以执着。但是，那个超越“我们”的“觉知者”，我们去觉知任何事物，然后进行思考、造作，它了知“我们”去觉知任何事物后，会进行思考、造作，那个后来的“知”，是涅槃元素，它没有任何造作，无法思考、造作，所以它无法执着于任何事物，只能了知，只能了知，只能了知。那个“知”与自然合一。

宇宙，宇宙是空性的，不是说“知”是空性，而是说它没有任何东西。因为有些人试图把空空的感觉当作“我”，这是错误的，去执着空空的感觉为“我”。前几天，我们遇到一个人，教导他不要执着任何事物，不要执着世间的一切行，不要执着感受、思想、情绪，也不要执着那个去觉知，然后进行分析的“觉知者”，只是“仅是觉知”它，觉知它去觉知任何事物，然后进行思考、分析，也不要执着它，只是了知它。

但是他却执着于空性，觉知任何事物，都让心保持空空的状态，觉知任何事物，都让心保持空空的状态，执着于空性，认为“我”就是空性，结果就麻烦了，现在让心变得呆滞，痛苦也随之而来，因为他把造作执着为空性。一开始，他说：“老师说过，‘我’不存在，我去执着‘不存在’，让‘我’不存在。”他去执着，去创造“不存在”为“存在”，“不存在”就是“我”，结果把“不存在”变成了“存在”。

明白了吗？仔细听，分析我们所说的，你就会明白。如果心在进行思考、分析，无论觉知到什么，都会一直思考、分析，但是我们不会迷失，一直保持觉知，觉知心去觉知任何事物，然后进行思考、分析。在任何一个时刻，如果我们不了知我们的心去觉知任何事物，然后进行思考、分析，那么就迷失了。我们的心去觉知任何事物，它都会去觉知，通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意，即使它觉知到念头，仍然会进行分析。

如果在任何一个时刻，我们不了知我们的心去觉知任何事物，然后进行思考、分析，即使是觉知念头，觉知空性的状态，仍然会进行分析，如果在任何一个时刻不了知，那就是迷失了。我们必须觉知，觉知不是为了什么，只是“仅是觉知”，“仅是觉知”，仅仅是觉知，仅仅是觉知，仅仅是为了觉知，仅仅是为了觉知，仅此而已。不是说去觉知，然后就会变成什么，不是的。但是，如果什么时候不了知，那就不行了，因为在每一个时刻，它看到、听到、闻到、尝到、触到、觉知到身体的感受、觉知到心的感受，即使是觉知到任何感受、觉知到任何念头、情绪、空性的状态，它都会自然而然地进行思考、分析，如果不思考、分析，那是不可能的。

我们必须了知那个去觉知，然后进行思考、分析的心，了知这里，不要缺失了知。但是，也不是做什么，仅仅是觉知，仅仅是为了觉知，仅仅是为了在每一个当下觉知，仅仅是为了在每一个当下觉知，仅仅是觉知、了知，不是说觉知，然后“我”就要变成什么，不是的。最后它一定要变成什么，老师总是这样问，我们说不是要变成什么，仅仅是为了在每一个当下觉知，仅此而已，仅仅是觉知，因为这个“仅仅是觉知”，已经是涅槃元素了，还要什么呢？不是说觉知，然后“我们”就要变成什么，不是的，注意观察，然后分析。

修行，修行，我们就会看到我们所说的是否真实，按照这个去修行，是否真的能做到，按照我们所说的去修行，现在就修行，不是说回家再修行。

真实吗？我们所说的是否真实？无论心去觉知什么，它都会一直思考、分析。我们只能觉知心，觉知心去觉知任何事物，然后进行思考、分析，了知思考、分析，不去觉知任何事物，也会思考、分析，觉知任何感受，都会思考、分析，即使是不觉知，念头也会自己思考、分析。

不要去阻止它，因为那个思考、分析的，它使涅槃元素能够依靠，能够觉知。如果它不去觉知任何事物，不进行思考、分析，那么涅槃元素就没有机会来觉知，没有任何东西可以作为觉知的依靠，或者说，正念，有了这个思考、分析，无论觉知到什么，都会进行思考、分析，这是每一个当下的觉知依靠，依靠它，使它成为觉知的依靠，成为诱饵，成为诱饵，使我们在每一个当下觉知，不是说去追逐觉知任何事物，而是追逐觉知心，觉知心去觉知任何事物，然后进行思考、分析。

这个觉知元素，或者说正念的涅槃元素，它使我们不会迷失于任何事物，所以它只能了知，只能了知，只能了知，仅仅是觉知，这个“知”就是涅槃，仅仅是觉知，还要什么呢？仅仅是觉知，因为涅槃是“仅是觉知”，是“纯粹的知”，涅槃，我们的书上有，“纯粹的知”，涅槃，还要什么呢？觉知，然后会得到什么？老师，如果这样一直觉知下去，会得到什么？会得到什么？就是这个“知”，这个“纯粹的知”，涅槃，在每一个当下，“仅是觉知”，觉知什么？就是觉知这个心，觉知心在每一个当下进行思考、分析，去觉知任何事物，它都会进行思考、分析，但是如果我们失去正念，迷失于思考，沉迷于思考，胡思乱想，这就是没有“知”了，迷失了。

什么时候不是“知”，就会立刻迷失于思考，这是自动的。所以，我们必须觉知心，觉知心去觉知任何事物，然后进行思考、分析，每一样事物，每一个当下，那个思考、分析越多，就越聪明。但是，觉知者，我们必须安住于“仅是觉知”的觉知者，觉知心在每一个当下，每一个刹那进行思考、分析，不要迷失于思考，如果迷失于思考，那就……

没有做什么，仅仅是觉知，或者说“仅是觉知”，就像佛陀对波旬所说的，如果你只是“仅是看”，“仅是觉知”，“仅是觉知”，“仅是觉知”，在眼睛上“仅是觉知”，在耳朵上“仅是觉知”，在心意上“仅是觉知”，那么，你将在今生、来世灭尽你的自性，你将证悟涅槃，你将从痛苦中解脱，你将证悟涅槃。

仅仅是“仅是觉知”，它做了什么？仅仅是“仅是觉知”，“仅是觉知”，觉知什么？觉知心，觉知心，它不停地思考、思考、思考……我们无法阻止它，我们无法让心没有感受，心一直有感受，无法阻止，我们不能说让心没有感受，但是心，它的本性就是要有感受，觉知的本性就是只能了知有感受的心，或者说心的感受，每一个当下，去觉知什么？去觉知其他事物，就会迷失，它必须觉知心，觉知心不停地显现各种造作，每一个当下，这样才不会迷失。我们今天叫你来，就看到你的心很静，我们告诉你的伴侣，你的心很静，它会沉溺于情绪中，会越来越压抑，如果不แก้ไข，必须把你带过来，这是错误的方法，错误的道路。

嗯，一开始，它就迷失到另一个方向了，一开始，我们和每个人都争吵，有理有据，和每个人争吵，和老板、下属、伴侣、其他人，只要不满意，就用理由去反驳，去争论。

当我们改变想法，算了，不去管他们，就这样，静下来了，结果却掉到了另一个极端，掉到了马路的另一边。一开始，它掉到了马路的一边，总是和他们争吵，掉到了马路的一边。嗯，就这样吧，就这样想，心就静下来了，掉到了马路的另一边，这不是中道，它掉到了左边、右边，这不是中道，中道是只能了知，只能了知我们的心，这才是中道，觉知心在每一个当下的每一个念头、每一个感受，它在分析，无论觉知到什么，都会思考、分析，通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意，觉知念头、情绪，无论觉知到什么，它都会一直思考、分析，了知那个去觉知，然后进行思考、分析的心，了知这里。

“知”无法做什么，它只能“仅是觉知”，它无法阻止任何事物，只能了知，“仅是觉知”，这就是佛陀对波旬所说的，你只是“仅是觉知”，“仅是觉知”，你将证悟涅槃，你将在今生、来世灭尽你的自性，你将从痛苦中解脱。

仔细观察，好好练习，就像我们所说的。

我们观察，我们有这样的感觉，如果你按照我们所说的去做，将来你不会只停留在这里，你不会只停留在美国大使馆，你会成长得更多，会对世界有益，对外国人有益，对泰国人也是，一边工作，一边帮助人们从痛苦中解脱。如果我们有价值，美国就会看到我们的价值，我们必须让自己变得有价值、有益处，当我们有价值、有益处，其他人就会看到。

当我们修行一段时间后，我们如何评估自己，是否走在正确的道路上，是否迷失于思考，迷失于……？就是没有“我”，不觉得有“我”参与其中，只是在每一个当下觉知，不觉得有“我”参与其中，没有迷失于无意识的造作，没有迷失于过去、未来、现在的思考、造作，没有迷失于无意识的执着，没有迷失于无意识。

但是，如果它迷失了，就觉知，迷失了，就觉知，越来越快，我们迷失的时间越来越短，迷失的时间越来越短，这就表明有进步了。如果迷失、沉迷于思考、沉迷于愉悦、造作，很长时间都没有觉知，这就糟糕了。修行越多，迷失就应该越少，迷失越少，迷失越少，觉知越快，觉知越快，迷失后觉知越快，迷失后觉知越来越快，直到它刚开始迷失，就立刻觉知，刚开始迷失，就立刻觉知，直到它只剩下“仅是觉知”，不迷失，不迷失，无论觉知到什么，都来觉知，觉知心，觉知心去觉知任何事物，然后进行思考、分析、分析，觉知任何事物，都进行思考、分析、评判。

这个思考、分析、评判，会使我们变得非常聪明，看到什么、觉知到什么，都会进行分析、评判。但是，觉知者，它是涅槃元素，它只能了知我们的心去觉知任何事物，然后进行思考、分析，只能“仅是觉知”当下的心，“仅是觉知”当下的心，与任何事物无关，所以它从“我们”中解脱，从心行中解脱，也就是从“我们”中解脱，从身体中解脱，从心中解脱。

心的最终，就是我们的心去觉知任何事物，然后进行分析、评判，觉知任何事物，然后进行分析、评判，但是我们只能了知我们的心去觉知任何事物，然后进行分析、评判。我们的心、身体，被称为概念，是暂时的，当我们寿命终结时，它就会消逝。但是，实际上，在当下，它就在生生灭灭，生生灭灭，但是它仍然可以生生灭灭。但是，当我们死亡时，如果我们只剩下“知”，那么，去觉知任何事物，然后进行思考、分析的身心就会完全消逝，只剩下作为涅槃元素的“知”，是永恒的元素，它无法进行思考、分析，只能了知进行分析的心。当进行分析的心消逝后，它就只剩下“知”，它无法思考、分析，只能了知，只能了知。

“知”是什么？就是觉知解脱，还没有死亡，还没有死亡，它就已经觉知解脱了，它只能了知在每一个当下进行思考、分析的心，觉知色、声、香、味、触，它只能了知，它了知没有“只能了知”这个说法，是没有“我”参与其中，没有“我”参与其中，没有情绪的参与，没有参与其中，只是了知，在每一个当下觉知，没有“我”参与其中，没有情绪的参与。就像看电视，沉迷其中，沉迷其中，沉迷于角色中，哭哭啼啼，没有沉迷于任何事物，没有沉迷于任何事物，只是了知，这就是没有“我”与任何事物在每一个当下有任何瓜葛，只是了知，只是了知，所以它灭尽了“我们”，执着，它就灭尽了痛苦，因为当我们觉得有“我”参与其中，那就是执着，那就是烦恼。当有执着者，就有受苦者，在那个时刻，当执着于任何事物，就会立刻痛苦。当灭尽执着者，就灭尽烦恼，灭尽痛苦，证悟涅槃，这被称为证悟涅槃。

这就是进步，我们就可以观察到，我们是否只是觉知，或者说“仅是觉知”当下的心，每一个念头，每一个感受。如果我们“仅是觉知”，就不会有“我”参与其中。但是，如果我们不是“仅是觉知”，就会有“我”参与其中，或者说，有些人理解错误，是把“我”带入觉知，它不是涅槃元素，或者说法界，或者说自然的觉知元素，去觉知，但是把“我”带入觉知，然后努力不去思考、分析，让它“知”得呆滞，“知”得呆滞，“知”得呆滞，让它不思考、分析任何事物，那是把“我”带入觉知，然后让“我”变得呆滞，也就是有“我”参与其中，也就是参与其中，我们想要让它呆滞，想要让我们的心呆滞，不分析任何事物，我们的心就不会有痛苦，也就是让它有一种想要让“我”没有痛苦的欲望，这是有“我”参与其中。当不如意时，就会感到压抑，就会有情绪，就会有痛苦，无法从痛苦中解脱。修行越多，越痛苦，越压抑，表明它错了。

错误，我们就可以评估，它会很清楚，就像我们所说的，必须找时间独处，安静一下。独处时，观察，这样才能观察。如果我们眼睛看着，耳朵听着，鼻子闻着，舌头尝着，身体触着，身处人群中，身处工作中，心就会有很多事情要思考，因为……很难在人群中修行，必须独处，安静一下，有时间与自己独处，不是说与自己独处，然后去打坐、念诵什么，不是去打坐、念诵什么，与自己独处，安静一下，我们观察我们的心，就像我们所说的。

所以，如果我们打开门，眼睛去看这看那，耳朵去听声音，鼻子去闻气味，舌头去吃东西，身体去触碰、摩擦，很难在心门上观察，因为它同时打开了六个门，眼睛只能……无法修行，必须独处，安静一下，但是独处，不是去闭上眼睛，静静地打坐、念诵什么，与自己独处，安静一下，然后在心门上观察，就像我们所说的。

也就是那个心，那个作为最初的“觉知者”的心，我们的心，去觉知作为第一个“觉知者”，它去觉知心的感受，觉知心的空与不空，觉知心的轻松、自在，觉知心的感受，无论是身体的感受，还是心的感受，它去觉知当下，当下，它必须思考、分析、评判，一直思考、分析、评判。我们是否“仅是觉知”进行分析、评判的心？如果我们了知那个去觉知，然后在当下进行分析、评判的心，在了知心门这里，我们是否“仅是觉知”，而没有“我”参与其中，我们就会从痛苦中解脱，我们就会从通过眼睛看到的色、通过耳朵听到的声、通过鼻子闻到的香、通过身体触到的触、通过舌头尝到的味中解脱，也就是从我们身外的事物中解脱，我们将从我们身外的事物中解脱。如果能从心的感受中解脱，我们就能从内在的行中解脱，我们就能从外在的一切行中解脱，色、声、香、味、触、情绪，都不会进入我们的心，只能了知，只能了知。

必须有时间独处，安静一下，不是说独处，然后去静静地打坐、念诵“佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀”，那是奢摩他的阶段，对于那些在世间非常散乱的人，还没有做什么，还什么都不会，非常散乱，有很多痛苦、压力，那些有很多痛苦、压力的人，就去打坐、念诵，必须先放松。我们的心还没有练习过任何事物，就先这样做。但是，对于那些能够了知的人，就像我们所说的，能够按照我们所说的去觉知，就独处，安静地走来走去，在房间里也可以，一个人，安静一下，但是要在心门上了知。

在了知心门这里，就像我们所说的，“仅是觉知”，在心门上是否能做到？在心门上“仅是觉知”，就能“仅是觉知”眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意，在心门上是否能做到“仅是觉知”？我们必须独处，安静一下，在那时，在房间里也可以，在我们的房间里，一个人，安静一下，不是说去闭上眼睛，静静地与自己的心在一起，不是的，只是练习“仅是觉知”在心门上，任何感受，在当下，“仅是觉知”，“仅是觉知”，不是说去觉知，然后安住于空空的心、静静的心、轻松的心、平静的心，不是的，那不是，那是回到奢摩他的情绪中，“仅是觉知”是毗婆舍那。

它是毗婆舍那，必须独处，安静一下，我们喜欢……我们会很清楚地看到，什么时候？当我们上厕所的时候，因为没有人打扰我们，我们不为工作上的事情烦恼，然后“仅是觉知”在心门上，“仅是觉知”，不是把“我”带入觉知，因为如果把“我”带入觉知，它就会思考、分析，我们了知那个把“我”带入觉知任何事物，然后我们了知“我们”，“仅是觉知”“我们”，不是努力把“我”带入觉知任何事物，“我们”，不要一开始就努力去觉知任何事物，当心还没有，我们还没有看到心显现感受，我们还没有看到心显现感受，我们就开始努力去觉知，去寻找，去思考、分析什么，这就是我们迷失了，迷失为“行”，去波动，去动摇自己，也就是心还没有显现任何“行动”，但是心必须显现造作，才能了知那个感受，了知显现造作的心，心还没有显现造作，我们就开始努力去觉知了。

当我们开始上厕所，就开始努力去觉知了，开始努力去思考、分析，寻找，寻找，开始去寻找，寻找，这已经失去方向了，我们迷失为“行”了，本来应该了知心行，但是我们却迷失为心行了。

我们不能开始去觉知，不能开始去思考、分析任何事物，我们先保持平静，心就会开始思考、分析，开始努力去觉知，开始努力去做什么，我们只能了知，只能了知，只能了知，不是说，一开始，当我们有机会独处，我们就开始努力去觉知任何事物，或者开始努力去思考、分析任何事物，那已经失去方向了，变成了心行，自己在造作，这已经失去方向了。

因为我们必须看到造作的心，但是，我们却自己去造作，努力去看，努力去觉知，努力去看，努力去寻找，努力去思考、分析，努力进入我们的内心，我们先开始了，心还没有显现感受让我们觉知、看到，但是我们先开始了，先开始了，已经失去方向了，这已经失去方向了，明白“开始”这个词吗？

心必须先开始，然后我们跟随其后，也许可以称为“智随法后”，“智”是觉知，“法”是指自然，它在造作，它在波动，它在动摇，或者说法尘，它在当下通过心门显现，让我们能够觉知，然后“智”跟随“法”之后，也就是“法”，也就是法尘，必须先显现，法尘是什么？是感受、思想、情绪，必须先显现，当法尘显现，也就是造作，必须先显现，它思考、有感受，思考，然后“智”，也就是觉知，必须去了知那个感受，去了知那个感受，不是说感受还没有产生，但是“知”却先出现了，这是不自然的。

就像我们要看到色，就像看到色，必须有色出现，出现在那里，让我们能够看到，我们才能看到色，不是说色还没有出现，但是我们却先看到了色，我们努力先去看到色，这怎么能看到色呢？它看不到色。声音也是一样，声音，就像说话的声音，当说话的声音还没有显现，不可能先听到声音，必须先有说话的声音，才能听到声音，必须先有色出现，才能看到色。当我们停止说话，就听不到我们的声音，当我们说话，必须先有我们的声音，才能听到声音，必须先有心的造作，或者念头出现，才能了知念头，了知心的造作，不是说还没有念头、感受出现，我们就先去觉知，先去寻找，努力进入内心，努力去寻找，努力去思考、分析、评判，这已经失去方向了，我们做了违反自然的事情。

自然，它必须觉知，觉知色、觉知声、觉知香、觉知味、觉知触、觉知法尘、觉知内心的造作，也就是必须先有那个事物显现，“知”才能跟随其后，才能了知，了知有色出现，才能看到色，有声音产生，才能听到声音，有气味产生，才能闻到气味，有味道触到舌头，才能尝到味道，不是说先尝到味道，然后味道还没有触到舌头，必须有触碰，什么东西触碰到身体，才能了知触碰到的事物，热还没有触碰到身体，热的东西还没有触碰到身体，就先觉知到热，这是不对的，必须有热触碰到身体，才能觉知到热，有冷触碰到身体，才能觉知到冷，也就是它必须跟随在“法”之后，触碰到，才能觉知，它必须在后面产生。

这个触碰到的事物，通过眼睛、鼻子、舌头、身体、心意，也就是法尘，造作，必须先产生，然后“知”跟随其后。观察修行者，它去等待觉知，先去设定觉知，先去努力觉知，这是不对的，这是错误的，它变成了我们自己成为造作了，我们不是自然的“知”，自然的“知”，我们观察，当我们通过眼睛看到色，这个“看”，它只能“看”，色，它按照自己的本性显现、动摇，“看”只能“看”。当听到声音，说话，听到声音，它无法对声音做什么，它只能听到声音，因为听的本性，听的本性，就是仅仅是听。

看的本性，它被创造出来就是为了“看”，那个附加的，喜欢、不喜欢，那是心的事，是另外附加的，是造作，但是“看”的本性，它只能“看”，“听”的本性，它只能……它被创造出来就是为了“听”，“闻”的本性，它被创造出来就是为了“闻”，“尝”的本性，它被创造出来就是为了“尝”，“触”的本性，觉知身体的触觉，软、热、冷、硬，它只能觉知触觉，它不是说去觉知任何事物，然后那个本性就会进入喜欢、不喜欢，去造作，去推动，那是心的事，是心的事，去造作，喜欢、不喜欢。

但是，“知”的本性，通过眼睛、鼻子、舌头、身体、心意，它是只能了知的本性，即使是觉知法尘，觉知内心的感受、思想、情绪，它也只能了知，它的本性就是只能了知，只能了知，通过眼睛了知，通过耳朵了知，通过鼻子了知，通过舌头了知，通过身体了知，通过心意了知，它无法做什么，无法造作，无法对被觉知的事物做什么。努力去造作，对被觉知的事物做什么，那是烦恼。

人，它就是烦恼，因为本性，它只能了知，只能了知，只能了知，是“知”的元素的本性，它只能了知，只能了知。觉知念头，当人们这样听，他们就切断了前面的部分，也就是“念头”去觉知任何事物，它必须思考、分析、评判，他们把这部分切断了，所以他们理解为“知”本身，“知”的本性，不是同一个“知”，所以他们“知”得呆滞，“知”得呆滞，做任何事物，都让它不造作，不思考、分析，明白了吗？它们不是同一个。

那个最初的“知”，它是造作的“知”，因为它是五蕴的本性，我们必须去觉知任何事物，然后进行思考、分析，这是五蕴的本性，越是分析、评判，觉知，通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意觉知，它越是分析、评判得精细、周全，就越是比其他人聪明。但是，“知”的本性，它只能了知五蕴，“我们”去觉知任何事物，然后进行思考、分析，它没有介入任何事物，它只能了知“我们”，了知我们的心去觉知任何事物，然后进行分析、评判，了知那个“我们”去觉知任何事物，然后“我们”一直进行思考、分析，“知”的本性，涅槃元素，它只能了知“我们”，了知我们的心进行分析、评判，它不做任何事情，只能了知，因为它的本性就是只能了知，只能看到，只能听到，只能闻到，只能尝到，只能触到，只能了知，只能了知。

如果理解正确了，就不会错误，就不会修行得呆滞，修行得呆滞，修行得愚蠢，让心……不是聪明、敏锐的人，它切断了最初的“知”，那个作为智慧的最初的“知”，把它切断了，切断了智慧，全部切断了。

明白了吗？思考，然后去做，修行。

心情好些了吗？

我们也很担心，担心你会变得呆滞，然后会压抑情绪，放开它，这是抑郁症的开始，抑郁症就是从这里开始的，从心变得呆滞开始的，那些患有各种疾病的人，自闭症、唐氏综合症、亚斯伯格症，还有各种各样的疾病，与心理、大脑有关的疾病，都是从这里开始的，包括那些压抑的人，那些抑郁的人，都是从这里开始的，理解错误。

一开始，总是争吵，总是讲道理，与这个人、那个人发生很多冲突，后来，不想管了，不想管了，头疼，让他们去做吧，无论对家人、同事、老板、下属，只要这样想，心就静下来了，它掉到了另一个极端。

静下来，进入自己的世界，静下来，这就是进入自己的世界。当进入自己的世界，随之而来的比这更严重，更严重。

因为心运作不正常，心运作不正常，它静止、呆滞、愚蠢，智慧也没有了，被完全切断了。所以，当它再次出生，即使在今生，它就已经混乱了，在它静止、呆滞的今生。见过那些商人、管理者，他们很能干，但是当他们来修行，理解错误，他们就不来修行，慢慢地走路，慢慢地，不想，不做什么，慢慢地转动，这些人变得呆滞，变得呆滞，从聪明人变成了愚蠢的人。他们的朋友说，去劝他们来修行，看到从聪明人变成了愚蠢的人、呆滞的人，他们说，如果修行让人变得愚蠢，这样，跟不上别人，跟不上形势，跟不上任何事物，这样不如不修行，从聪明人变成了愚蠢的人，去劝其他人来修行，他们不来，因为他们理解错误了。这些人会变成压抑的人，情绪非常强烈，也就是当有什么事情发生，情绪会比应该的更强烈，会爆发出来，爆发出来，无法控制，无法控制，即使知道自己会有情绪，但是无法控制，无法控制，无法控制，它会爆发出来，必须说出来，不说就受不了，这些人，就像是过度活跃，过度活跃，但是是异常的过度活跃，这些人非常多，都是从修行错误开始的。

然后导致大脑系统错误，当控制心的神经系统，从成为组织开始，它就创造了错误的神经元，因为心不正常。心的本性就是必须思考、敏锐、聪明，但是这里，它从前世就呆滞了，当它成为呆滞的心，进入地、水、风、火元素，地的元素是父亲的精子，水的元素是母亲的卵子，然后是呼吸的风元素，火元素，把它们混合在一起，地、水、风、火，然后呆滞的元素，也就是呆滞的觉知元素，它来了，它来混合，所以创造来包裹心的神经元，也创造了呆滞，因为它创造不正常，因为心不运作。

因为我们的身体要动，要做这做那，心必须指挥，但是这里心没有指挥，它呆滞。即使是我们已经拥有的身体，也运作不正常，因为心没有指挥应该做的事情，不去做；应该说的话，不说；应该思考的事情，不思考。它只是呆滞，说舒服，舒服，但是什么都不知道，什么都不觉知。

这个系统，它们全部都创造、包裹起来了。我们曾经见过一个自闭症的孩子，他的母亲来和我们谈话，把孩子放在旁边睡觉，谈论其他事情，孩子不感兴趣。当谈论佛法的时候，不知道孩子被什么触动了，他哈哈大笑，抽搐，非常有趣。在那一刻，就像是大功率的电击，突然，非常明亮。

“哇，为什么自闭症的孩子有这么强大的心力？”但是，只是一瞬间，就被包裹了，被包裹了，消失了，被某种东西包裹了。那就是静止、呆滞，他在感受中创造的东西，突然按下去，然后就消失了，非常快。我们想，“哇，如果它能‘砰’的一声，然后像那样闪耀，那它太厉害了。”

一开始，我们以为可以治疗自闭症了，它将从这个世界上消失，我们称之为“小房子贝壳”病，“小房子贝壳”病，曾经听过泰国的故事，“小房子贝壳”，就是从小出生，然后躲进贝壳里，有什么事情就躲进贝壳里，躲进贝壳里，直到他娶了妻子，妻子把贝壳打碎了，母亲把贝壳打碎了，不让他躲藏。

我们心里想，把贝壳打碎，这个“小房子贝壳”病，它包裹着，它总是想躲藏，把心藏在这里面，静止、呆滞、静止、空空的、舒服的、轻松的，它总是想躲进这里面，我们要把它打碎。它创造新的东西非常快，创造新的贝壳来包裹。我们射击，它创造新的贝壳来包裹。

它就像寄居蟹，它总是去找贝壳居住，当打碎这个贝壳，它出来，立刻去找新的。但是，这个创造得更快，不用像寄居蟹那样去找，它自己创造出来，从它的思想、感受中创造出来。

“哇”，射击了很多次，累了，喘不过气来，不行了，斗不过它，它总是创造来包裹，谁能帮助它呢？“哎”，我们想，这是各自的业力。但是，幸运的是，有一个人突破了，那个“香米”，香米，或者“香稻”，“香米”，一个弟子的孩子，我们从小就看到它，从它还在肚子里的时候就看到它，它出生了，它被包裹着。当它出生，无论谁，它的父母都说，理解错误，说这个孩子很好养，不说话，不做任何事情，静止、呆滞，只有一个表情，就是像老人一样，坐着，皱着眉头，只有一个表情，一整天，如果把它放在哪里，就一直在那里，不去哪里，没有哭过一声，谁都说，这个孩子很好养，很好养。但是，我们看到，我们很震惊，“哇，这个人，它被那个情绪、思想、感受，静止的东西，包裹着。”

它被包裹着，它不知道冷热，不知道冷热，就像昨天，昨天去教导，有一个人说，不知道冷热，天气热，不觉得热，冷，不觉得冷，有什么事情，都不知道冷热，说“我不知道自己是什么样的人，不知道冷热，谁说什么都无所谓，谁说什么都无所谓，老板说什么都无所谓，天气热，不觉得热，天气冷，不觉得冷，对任何事情都不知道冷热，心里对任何事情都没有问题。”我们说，“这不对，这很糟糕。”

这很严重，必须认识到这是有害的，它才会出来，如果不认为这是有害的，它不会出来。

她也说，“我也开始觉得这是有害的了，一开始不觉得这是有害的，老师也曾经说过，但是我觉得它没有害处，它很好，因为它使我快乐，不……没有，没有与任何事物有痛苦，但是，必须去考试，去考C，去考……，因为它的呆滞，不知道冷热，结果，他们发了两张试卷，它只看到一张试卷，非常困惑，它说不知道怎么回事，只看到一张试卷，其他人交了两张试卷，所以它不及格。”

因为它只看到一张试卷，但是，当它看到一张试卷，这不行，它没有考试，它没有交试卷，他们也没有考试，他们就请求很多人来安慰它，说不要难过，努力来帮助它，说本应该其他人为它难过，但是它自己却无所谓。但是我们说，无所谓是不对的，这……“为什么会这样？”其他人为它感到非常难过，为它感到惋惜，如果它交了两张试卷，它就通过了，那时。但是，其他人为它感到难过，它说无所谓，无所谓，但是后来开始意识到，它做什么事情都被老板责骂，因为它做什么事情都不知道。

它做什么事情都不知道，没有效率。如果死后，它会成为自闭症，会成为唐氏综合症、亚斯伯格症、唐氏综合症，还有很多叫做“综合症”的疾病，英文名字，这些人会成为被称为“特殊儿童”的人，特殊的人，不太像其他人，当他们想说话的时候，无法忍受，当有情绪的时候，无法忍受，当有压力的时候，会有强烈的压力，当有什么事情触动到内心，它会比正常人更强烈，也就是它会一直思考、思考、思考……有强烈的情绪，直到头痛，无法控制，小事情也会变成大事情。

它总是安住于静止、呆滞的情绪中，静止、呆滞，这个非常糟糕，非常严重，人们理解错误，会变成特殊儿童，出生后，被称为“特殊儿童”病，很多人患有这种疾病。

精神科医生，从……来的专家，是博士，曾经和我们谈话，说：“老师，这些人吃药，这些药会控制化学物质的分泌，但是……药的效力，当药的效力消失，必须再吃药，必须再吃药，当它变得越来越严重，必须增加药量，然后终生服药，这些药无法治愈，只是慢慢控制，所以必须终生服药。但是，它可以通过修行来治愈。”医生自己说，是来自……的博士，说要治愈，必须修行，必须控制自己的心，才能治愈。但是，这些人很难修行，他们不正常，要让他们恢复正常，非常困难。

要去那个……那个频道，叫什么？前几天，我们说，我们的弟子要回去，不要去那个“百慕大”频道，什么频道？“百慕大”，飞机、船只消失的地方，对吗？对，是“百慕大”吗？对，不要去“百慕大”频道。

来修行，然后它空空的、轻松的，走来走去，微笑着，空空的，等一下，等一下，这已经进入“百慕大”频道了，真空频道，要进入真空频道了，等一下，等一下，很危险，出来，让它安住于“知”，觉知心，觉知心去觉知任何事物，当心去觉知任何事物，它必须自然而然地思考、分析、评判。那些观察精细、周全的人，必须觉知任何事物，然后用理智进行思考、分析、评判，它会比其他人更聪明，成为超越他人的人，在知识方面。

但是，有一个超越心，心去觉知任何事物，然后进行思考、分析，就是觉知元素，涅槃元素，它来觉知“我们”，来觉知我们的心，觉知我们的心、身体，它去觉知任何事物，然后进行思考、分析、分析，它只能“仅是觉知”进行分析的心，它不对进行分析的心做什么，它只能了知进行分析的心。现在，如果它安住于“知”，就不会迷失、沉迷于思考，胡思乱想，迷失。这会变成一个没有知识、能力的人，一天到晚胡思乱想，过去、未来，去找这个人，与那个人有关，生活没有任何价值，它……胡思乱想，它……执着，胡思乱想。

但是，如果心去觉知任何事物，然后进行思考、分析、分析、分析、分析、评判，它会成为一个非常聪明的人，比其他人聪明。这个“知”，它超越心，心去觉知任何事物，然后进行思考、分析，也就是觉知元素，涅槃元素，它了知在每一个当下进行思考、分析的心，它不会在每一个当下离开“知”，无论觉知到什么，都了知那个进行思考、分析的心，每一个当下。那个去觉知任何事物，然后进行思考、分析的心，也就是五蕴的心，那个，它是造作去觉知，它是五蕴中的正念、禅定、智慧，也就是它造作去觉知，也就是它必须去觉知任何事物，识元素，它必须依靠识元素去觉知，通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意，这个识元素，它去觉知任何事物，这是五蕴中的识，不是识元素，五蕴中的识，色、受、想、行、识，五蕴中的识，不是鬼魂，人们说识是鬼魂，村民说识是鬼魂。

五蕴中的识，它只能了知，通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意了知，它了知，然后必须努力思考、分析，精细、观察、记忆、学习、理解，它越是比其他人更聪明，这是五蕴中的识，也就是我们的身心，作为色、受、想、行、识，也就是我们的身心，这是五蕴，它是从父亲的精子和母亲的卵子混合、造作而来的。当父亲的精子和母亲的卵子混合、结合，精子是地的元素，卵子是水的元素，母亲呼吸，带入风的元素、火的元素，然后熬煮成血块，然后识，看到吗？识……识元素，它来了，但是是迷失的识，也就是它仍然迷失、执着，它来与地、水、风、火元素混合，然后它就是名色，也就是有色、受、想、行、识，有感受、思想、情绪产生，然后有眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意，因为名色是产生眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意的因缘，它全部混合了，我们的身体，有感受、思想、情绪，然后有眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意，它混合了，在今生混合了，每一生、每一世，外形都会改变，改变，取决于混合，改变。

但是，这个识，它……它漂浮而来，不是整个身体漂浮而来，只是识漂浮而来，觉知的识，但是它是迷失的觉知，所以它漂浮而来，结合。但是，如果它是不迷失的觉知，它就不与任何事物结合，它本身就是永恒的，只是“知”。所以，当它结合，这个识，迷失的觉知，这个识元素，迷失的觉知，它与地、水、风、火元素结合，父亲的精子和母亲的卵子混合，然后它成为血滴，血滴，识元素，觉知，它来结合，当结合完成，就成为五蕴，有身心，也就是感受、思想、情绪，有色、受、想、行、识。色是身体，受是感受，想是记忆，行是思想、情绪，识是觉知，通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意觉知，当觉知，然后必须思考，努力思考、分析、评判，它依靠正念、禅定、智慧，学习、记忆、理解，观察，它依靠五蕴中的正念、禅定、智慧，它越是充分利用五蕴，就越是聪明，越是比其他人聪明。

所以，五蕴，当识蕴去觉知任何事物，通过眼睛……识蕴有觉知的责任，当有色触碰到眼睛，识蕴，它就产生眼识，去觉知通过眼睛看到的色，然后它有责任传递给受蕴，有喜欢、不喜欢的感受，传递给想蕴，记忆，传递给行蕴，思想，思想，造作，思考，造作，它就造作，思考，造作，越是观察、记忆、学习、理解，就越是比其他人聪明，它依靠五蕴中的过程，因此比其他人聪明，是一个勤奋的人，努力学习，学习、理解，观察、记忆、学习、理解。

至于觉知元素，它只能了知，这个，五蕴，它越是觉知任何事物，就越是思考、分析、评判，每一个它触碰到眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意的时刻，觉知元素，涅槃元素，它只能“仅是觉知”，“仅是觉知”五蕴，它去觉知任何事物，但是觉知元素，它没有自性，没有外形，没有任何东西，因为有感受、思想的是五蕴，但是觉知元素无法思考，它没有自性，没有外形，没有任何东西，它只能了知，自然创造它就是为了了知，也就是地的元素的本性，地的元素的本性，就是创造，创造出坚硬的东西，来支撑、作为身体的结构。水的元素的本性，它被创造出来就是为了流动系统，输送食物，排出汗液，从身体排出，例如血液、淋巴液、唾液、尿液。风的元素的本性，就是带入氧气到我们的身体，排出二氧化碳废物，使血液循环，使血液……红血球流动、循环。火的元素的本性，就是提供温暖。觉知元素的本性，就是只能了知，只能了知，只能了知，但是没有自性，无法做什么，无法思考，觉知元素，它只能了知，无法思考，无法造作，它……它无法思考，因为自然创造它就是为了了知，不是为了思考。如果创造它是为了思考，它必须是五蕴，它必须是被造作的心，造作的一方。

“知”，它是自然的，不造作的一方，被造作的心，它是……它是属于被造作的心的一方，也就是能够造作、波动、动摇的一方。但是，“知”的本性，它被创造出来就是为了了知。所以，心的本性，它有两个本性，也就是能够造作的心的本性，和“知”的本性，也就是“知”，不造作。如果我们理解这样，无论觉知到什么，都来了知造作的心，每一个念头，每一个感受，然后……它本身，不造作，但是来了知造作的心。

但是，我们努力让“知”，然后不造作，我们就超越了那个……造作的心的责任，就像我们两个人，雇佣你来做觉知的责任，但是雇佣另一个人，让他做造作、学习、记忆、理解，学习、记忆、理解，观察的责任，你的责任是觉知，越多越好，学习越多，记忆、观察得越精细、周全，通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意，那是……雇佣他来做造作的责任。

收集的信息越多，越是觉知，越是理解，越是精细，就越是厉害，成为……“谷歌”，谁都必须依靠它，因为它收集信息，学习、理解，谁想搜索，它都知道所有的事情。但是，“知”的责任，不是造作的责任，它有觉知的责任，有觉知的责任，有觉知的责任，觉知什么？就是觉知那个造作的心，它被创造出来超越造作的心，也就是被创造出来觉知造作的心。

“知”，它超越造作的心，“知”，如果说到“知”，它的工资高很多倍，是管理者，是大老板，至于造作，它是负责收集信息、分析、评判的职员，负责，但是老板，没有责任去收集信息、分析、评判，只能了知，只能了知，只能了知，只能了知，这是大老板的责任，只能了知，控制、检查，只能了知，只能了知。

但是，我们做错了，把“知”去控制职员，不让他分析、评判，让他“知”得呆滞，“知”得呆滞，“知”得呆滞，不用做，去控制那个造作的心，让它不分析、评判，让那个人，它就完了，我们切断了负责分析、评判的职员的手脚，只剩下“知”，公司就倒闭了，就这样，崩溃了，痛苦了。

我们必须做“知”的责任，只是了知，只是了知，只是了知，不要去做造作的责任，造作是心的事，是被造作的心的事。当我们死亡，寿命终结，我们理解这样，就只剩下“知”，造作的心就消逝了，只剩下“知”，那个老板，那个负责“知”的大老板，是永恒不朽的，但是那个负责分析、评判的职员，它就会破裂、消亡，但是老板不会死，因为老板没有出生，没有出生，没有消亡，它没有任何造作，它是没有自性、没有任何东西的“知”，它没有任何造作，所以它不会死，因为它没有出生，所以它不会死。

当公司倒闭，也就是死亡，五蕴破裂、消亡，那个一直负责分析、评判、收集信息、分析、评判的职员，它也随之消逝。

“知”，它本来就没有自性，它没有出生，没有消亡，它只能了知，它是空性的元素，所以它消失了，消失在宇宙中，在自然中，它不会再形成新的身体，因为它不迷失了，它了知它是“知”，不是说它是造作，它是“知”，它不是造作，不要……它，所以它成为“知”，永恒的。

明白了吗？回去要理解，修行正确，然后努力，就像我们……必须有时间独处，安静一下，然后像我们教导的那样修行，不是独处，让心静止。

它就像……我们……感觉像气球，靠近，录下来，这里有我们说话的声音，刚才，我们坐在上面，感觉就像我们的心有很多气球，我们拿着很长的绳子，然后坐着，感觉我们慢慢地把气球一个一个地拉回来，为什么？但是，当拉回来一会儿，感觉它满了，就像我们拉回来的，还没有沉下去，剩下的，就无法下来。

如果没有盒子，我们去拉回来，拉进盒子里，盒子也没有，它……没有自性，我们假设错误，它就拉进作为盒子的心里。天堂的气球，一个一个地拉回来，实际上，我们全部放开，盒子也没有，气球，气球，它会怎么样，它会轻松、自在，怎么样都放开，放开，全部放开，只有一个放开的地方，觉知，觉知，觉知然后放开，觉知然后放开，觉知然后放开，全部放开，全部放开，全部放开，然后……确定，感觉全部放开了，没有什么可以放开的，那个感觉有什么可以放开的，也放开“我们”，那个“我们”，不觉得有什么可以放开的，那个“我们”，然后放开“我们”，那个“我们”，“我们”不觉得有什么可以放开的，也就是放开“我们”，然后就舒服了。

我们以为我们的心是盒子，我们可以收集任何东西，这样就可以收集痛苦，收集情绪，收集感受，收集一切痛苦，但是我们的心没有，也就是心没有自性，没有任何东西，无法收集任何东西，它无法收集任何东西。一切，觉知任何事物，看到任何事物，然后放下，觉知任何事物，看到任何事物，然后放下，觉知任何事物，看到任何事物，然后一直放下，一直放下，一直放下，每一个当下，只做这个，不收集任何东西。

好的不收集，坏的不收集，喜欢的也不收集，不喜欢的不收集，不收集任何东西，因为心没有……不像鱼露罐，腌制任何东西，把鱼露罐打碎，要把什么东西腌制起来，好的和坏的。


---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；先把原文合并成文章，并将翻译结果输出为文章的形式；不要包含泰语，全部翻译为中文；保证翻译后的文本通顺，易读

---
160325 สักแต่ว่ารู้ ที่ประตูใจ - หลวงตาณรงค์ศักดิ์ ขีณาลโย

ปุจฉาวิสัชนาธรรมกับท่านหลวงตานลกศักดิขี
นาโยตอนสักแต่ว่ารู้ที่ประตูใจ
แล้วมันจะทำให้เราเนี่ยก้าวหน้าเติบโตไป
ยิ่งใหญ่ต่อไปในโลก
ได้สามารถเกืกูลคนอื่นได้เกืกูลพุทธศาสนา
ได้เกืกูลโลกได้ช่วยเหลือคนในโลกในชาติ
ได้ให้เขาพ้นจากความคิดหลุดพ้นจากสังขาร
ทั้งมวลคือหลุดพ้นจากคิดถ้าหลุดพ้นจากจิต
ที่มันคิดหลุดพ้นจากจิตที่ตัวเราปรุงแต่ง
ไป
รู้ไอ้ตัวเราที่ปรุงแต่งไปรู้เนี่ยมัน
เป็นสังขารถ้าเราหลุดพ้นจากมันได้มาเป็น
รู้ที่เป็นนิพพานธาตุเป็นธรรมธาตุเนี่ย
มันจะหลุดพ้นจากไอ้ไอ้สังขารหยาบๆคือตัว
เราร่างกายแล้วก็หลุดพ้นจากรูปรถกินเสียง
สัมผัสในโลกนี้ทั้ง
หมดได้อยู่กับรู้อยู่กับรู้ทั้งวันเทั้ง
วันทั้งคืนตลอดไปตลอดชีวิตจนกว่าไอ้ถึง
คราวที่นยุไถยไอ้ไอร่างกายเนี่ยที่เป็น
ของปรุงแต่งมันก็ดับลงเน่าเปื่อยผูกพังไป
ไอ้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ที่เป็นมันเป็น
เป็นอาการที่ปรุงแต่งที่มันเกิดๆดับๆเกิด
ๆดับๆมันก็ดับไปอาการที่ไปรู้อะไรแล้ว
แล้วมันคิดปรุงๆคิดรู้แล้วคิดปรุงๆคิดอัน
นี้ก็เป็นอาการปรุง
แต่งแล้วมันก็ดับไปเหลือแต่รู้เหลือแต่
รู้ไอ้รู้ที่มารู้กตัวเราเนี่ยหรือจิตเรา
เนี่ยที่ไปรู้อะไรแล้วมันปรุงแต่งเนี่ย
มันเหนือกว่าจิตเราขึ้นไปคือมันรู้ว่าจิต
เราเนี่ยไปรู้อะไรแล้วมันปรุงแต่งรู้อะไร
แล้วก็คิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยตามที่เรา
พูดอยู่กับรู้นันะรู้ศักรู้ร่างกายจิตใจ
เราเนี่ยสักตรู้ไอ้ตัวเราผู้ไปรู้อะไร
แล้วมันคิดวิเคราะห์รู้รู้อะไรเราไปคิด
วิเคราะห์ตามไปมันต้องตัวเรานี่ไม่รู้อะไ
มันต้องคิดวิเคราะห์ไม่คิดวิเคราะห์ซื่อ
บือตายโง่ตายไม่ใช่ไปทำรู้เฉยรู้เฉยรู้
เฉยรู้นิ่งรู้นิ่งี้ไม่ได้นะรู้ต้อง
วิเคราะห์วิจาวิจัยสังเกตสังกาจดจำเรียน
รู้ทำความเข้าใจมันจะได้เป็นคนฉลาดแต่ไอ้
พวที่มันเหนือตัวเราขึ้นไปคือมันรู้ว่า
ตัวเราเนี่ที่ไม่รู้อะไรแล้ววิเคราะห์
วิจารณ์วิจัยยิ่งฉลาดขึ้นไปเนี่ยไอ้นั่น
น่ะมันรู้รู้ว่าตัวเราเนี่ยไปรู้อะไรเรา
ต้องคิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยฉลาดยิ่ง
ขึ้นไปฉลาดที่คืนไปไอ้รู้อนั้นน่ะที่มัน
รู้ตัวเรารู้ร่างกายจิตใจเราที่มันเป็น
รู้อะไรแล้วคิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยน่ะ
ไอ้รู้อันหลังเนี่ยมันเป็นนิพพานธาตุเป็น
ธรรมธาตุเป็น
พุทธาตเราต้องอยู่กับรู้นี่แหละอยู่กับ
รู้อะไรก็รู้สัตวรู้ร่างกายจิตใจเราสัตว
รู้ไอ้ไอ้ตัวเราหรือจิตเราที่ไปรู้อะไร
แล้วมันคิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยแะเราจะ
ไปห้ามมันได้แต่รู้มันได้แต่รู้มันได้รู้
อะไรก็รู้ตัวเรารู้ร่างกายจิตใจเรารู้ผู้
รู้เนี่ยแรู้ตรงผู้รู้ก็คือไอ้ตัวเรา
เนี่ยที่มันเป็นตัวสมมุติไปรู้อะไรไว้
เนี่ย
เดี๋ยวไอ้ร่างกายจิตใจเราหรือไอ้ผู้รู้
เนี่ยมันก็จะต้องแตกดับไปตามกาลเวลาของ
มันแต่ไอ้ผู้ที่มันรู้ร่างกายจิตใจเราไอ
รู้รู้ตัวเราที่ไปรู้อะไรแล้วคิด
วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยเนี่ยไอ้ผู้รู้อัน
หลังเนี่ยมันเป็นพุทธะเป็นนิพพานธาตุมัน
เป็นอมตะไม่ตายเป็น
พุทธะเพราะว่ามันไม่มีตัวตนไม่มีกิริยา
การใดๆไม่แต่ได้แต่รู้ได้แต่รู้แต่ไอตัว
เราที่ไปรู้อะไรมันจะคิดวิเคราะห์วิจารณ
วิจัยแต่ไอ้ผู้ที่มารู้ตัวเรานมันเป็น
นิพพานธาตุ
มันเป็นธรรมธาตุเป็น
อมตธรรมผู้เบิกบานคือรู้ไม่หลงรู้รู้ตื่น
รู้ไม่หลงแล้วตื่นก็คือตื่นจากความหลงมา
เป็นผู้รู้สักแต่ว่า
รู้อยู่อย่างนี้แมันก็จะเป็นหนึ่งเดียว
กับธรรมชาติไปเพราะว่าไอ้รู้ที่เป็นพุทธะ
เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติแต่เป็นความไม่
มีตัวตนไม่มีอะไรเลยสักอย่างเดียวเลยกลาย
เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติไปมันเลยจะเป็น
ยิ่งใหญ่ในโลกในจักรวาลได้
คือมันไม่ได้ยิ่งใหญ่่หถว่าเป็นยิ่งใหญ่
เป็นกิเลสละมันก็คือมันเหนือโลกเหนือ
จักรวาลเหนือได้หมดพะมันไม่มีตัวตนอะไร
เลยมันมันึงกลายเป็นหนึ่งเดียวกับ
ธรรมชาตินั่นแมันจะทำให้เราเนี่ยสามารถ
เกื้อกูลเเกื้อกูลตัวเราเองให้พ้นทุกข์
พ้นจากสังขารทั้งมวลคือพ้นจากร่างกายจิต
ใจที่ปรุงแต่งมันก็จะหลุดพ้นจากสังขารก็
จะหลุดพ้นจากความทุกข์แล้วก็จะไปเกื้อกูล
โลกเกื้อกูลพระศาสนาเกื้อกูลพุผู้อื่นไม่
ว่าจะเป็นชนชาติใดศาสนาใดให้เค้าพ้นจาก
ความคิดพ้นจากความเครียดพ้นจากความทุกข์
เมื่อเ้าไม่สามารถหลุดพ้นจากความคิดได้ก็
ก็ต้องมีความทุกข์ความ
เครียดมันจะไปเกาะเกี่ยวยึดถือรูบรถกลิ่น
เสียงสัมผัสเกาะเกี่ยวยึดถือพ่อแม่สามี
ภรรยาลูกหลานมันก็ต้องอาศัยความคิดปรุงๆง
คิดไปนี่แหนมันถึงไปเกาะเกี่ยวได้ไอ้รู้
เนี่ยมันปุงไปเกาะเกี่ยวไม่ได้มันได้แต่
รู้แต่ถ้าเอาตัวเราเนี่ยตอนในขั้นตอนที่
เอาตัวเราไปรู้เนี่ยมันที่มันรู้แล้วคิด
ปรุงปรุงคิดได้ไอ้ตัวเราที่ไปรู้อันเนี้ย
มันยังวิเคราะห์ได้ยังคิดปรุงได้มันเกาะ
เกี่ยวได้แต่ไอ้ผู้ที่เหนือเหนือกว่าตัว
เราขึ้นไปที่เราไปรู้อะไรแล้วคิดปรุงปรุง
คิดที่มันรู้เนี่ยที่มันรู้ตัวเราว่ารู้
อะไรแล้วกคิดปรุงปรุงคิดไอ้รู้อันหลัง
เนี่ยมันเป็นนิพพานธาตุมันไม่มีกิริยาการ
ใดๆมันคิดปรุงไม่ได้มันเลยไปเกาะเกี่ยว
อะไรไม่ได้เลยมันได้แต่รู้ได้แต่รู้ได้
แต่รู้ไอ้รู้นั่นน่ะมันเป็นหนึ่งเดียวกับ
ธรรมชาติ
จักรวาลจักรวาลคือความว่างเ่าของจักรวาล
ไม่ใช่รู้ว่าคือความว่างนะคือมันเป็นความ
ไม่มีอะไรเลยเพราะว่ามีบางคนพยายามไปจับ
ความรู้สึกว่างๆเป็นตัวเราไว้อันนี้ก็
เพียบพาไปอองไปจับความรู้สึกว่างๆไปตัว
เราเมื่อวานก่อนเราเจอไปสอนไม่ไม่ไม่จับ
ไม่ยึดอะไรแล้วสังขารมวลในโลกนี้ไม่ยึด
ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ก็ไม่
ยึดไอ้ผู้ไอ้ผู้ที่ไปรู้แล้ววิเคราะห์
วิจารณ์วิจัก็ไม่ยึดได้แต่ว่าสก็รู้อยู่
ว่ามันรู้อะไรแล้วคิดวิเคราะห์วิจาวิจัก็
ไม่ยึดมันอีกได้แต่รู้
มันแต่ไปยึดความว่างไว้รู้อะไรรู้ให้ใจ
ว่างว่าๆไว้รู้อะไรให้ใจมันว่างๆไว้ไปยึด
ความว่างไว้ว่าเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา
คือเราคือความว่างมันก็เลยเสร็จมาเลยตอน
นี้ก็ทำให้จิตมันนิ่งเฉยแล้วตอนนี้ความ
ทุกข์ก็เข้ามาได้เพราะว่ามันเอาความปรุง
แต่งไปยึดความ
ว่างอแรกเขก็บอกว่าอ้าก็อาจารย์บอกว่าตัว
เราไม่มีเราไปยึดความไม่มีทำให้ตัวเราไม่
มีไว้มันก็ไปยึดไปสร้างความไม่มีเป็นความ
มีคือความไม่มีน่ะคือตัวเราเลยเลยกายเป็น
ความไม่มีในกามเป็นมี
เลยเข้าใจมอย่า
ไงินให้ดีๆนะวิเคราะห์ตามเราพูดเนี่ยเยจะ
เข้า
ใจหล่ะถ้าการเผอ
นี่คือเราต้องต้องคิดวิเคราะห์
[เพลง]
จิตมันคิดวิเคราะห์รู้อะไรต้องคิด
วิเคราะห์ตลอดแต่เราไม่เผลอเป็นผู้รู้
ตลอดรู้จิตที่ไปรู้อะไรแล้วคิดวิเคราะห์
ตลอดถ้าขนาดจิตใดถ้าเราไม่รู้จิตเราที่ไป
รู้อะไรแล้วต้องคิดวิเคราะห์ตลอดเนี่ย
แล้วต้องคิดวิเคราะห์ตลอดเลยถ้าเราไม่รู้
ทุกคิดวิเคราะห์เนี่ยที่มันจิตเราไปรู้
อะไรปุ๊บมันจะต้องรู้ทั้งตารู้ทั้งหูรู้
ทั้งจมูกรู้ทั้งฤทธ์รู้ทั้งกายรู้ทั้งใจ
แม้แต่มันรู้ความคิดมันก็ยังคิดวิเคราะห์
ต่อ
เลยเนี่ยถ้าเราไม่รู้นะขณะจิตใดเราไม่เรา
ไม่รู้จิตเราที่มันไปคิดวิเคราะห์คิด
วิเคราะห์มันไปรู้อะไรแล้วคิดวิเคราะห์
รู้อะไรแล้วคิดวิเคราะห์แม้แต่รู้ความคิด
รู้อาการที่ว่างมันยังคิดวิเคราะห์เลยถ้า
เราไม่รู้ปุ๊บขนาดจิตใดไม่รู้นั่นคือหลง
แล้วเราต้องรู้ขึ้นมารู้ก็ไม่มีไม่รู้
อะไรหรอกไม่รู้เพื่อเป็นอะไรหรอกรู้สัก
แต่ว่ารู้รู้สตแต่ว่ารู้แค่รู้ด้วยเลยแค่
รู้แค่ให้ได้รู้แค่ให้ได้รู้แค่นั้นแหละ
ได้แค่นี้เองไม่ใช่ว่าไปรู้แล้วเดี๋ยวจะ
เป็นอะไรไม่ใช่แต่เมื่อไหร่ที่ไม่รู้สิ
เพราะว่าทุกขณะจิตนที่มันไปเห็นไปได้ยิน
ไปได้กลิ่นไปรู้รสไปรู้สัมผัสไปรู้อาการ
ทางใจรู้อาการทางกายรู้อาการทางใจแม้แต่
รู้รู้ความรู้สึกใดรู้ความนึกรู้ความคิด
รู้อารมณ์รู้ความว่างๆมันจะต้องคิด
วิเคราะห์ตลอดโดยธรรมชาติไม่คิดวิเคราะห์
ไม่มีเราต้องรู้ตรงไอไอ้จิตที่ไปรู้แล้ว
มาคิดวิเคราะห์นี่แรู้ตรงนี้แอย่าอย่าขาด
รู้แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรก็แค่รู้แคแค่ได้รู้
แค่ให้ได้รู้ทุกขณะปัจจุบันทุกขณะจิต
ปัจจุบันให้แค่ได้รู้ทุกขณะจิตปัจจุบัน
แค่รับรู้รับทราบไม่ใช่รู้แล้วเดี๋ยวผม
ต้องเป็นเป็นอะไรเดี๋ยวหนูต้องไปเป็นอะไร
อีกสุดท้ายมันต้องเป็นอะไรอาจารย์ถามอยู่
แต่อย่างเนี้ยเราบอกไม่เป็นอะไรหรอกให้
แค่ได้รู้ทุกขนาดจิตปัจจุบันแค่นี้แหลแค่
รู้นี่แหลเพราะว่าไอ้แค่รู้เนี่ยมันเป็น
นิพพานทาตุแล้วจะไปเอาอะไรอีกอ่ะมันไม่มี
รู้แล้วเดี๋ยวตัวเราจะต้องไปเป็น
อะไรเนี่ยพยะเนี่ยสังเกตดูแล้วก็
วิเคราะห์รับ
ปฏิบัติปฏิบัติเราก็เห็นตามที่เราพูด
เนี่ยว่ามันจริงมั้ยเห็นตามเงี้ยแล้ว
ปฏิบัติได้จริงจริงมั้ยอย่างที่เราพูดเ
ปฏิบัติเดี๋ยวนี้เลยไม่ใช่ว่ากลับไป
ปฏิบัติที่บ้าน
นะจริงมั้ยมันเป็นจริงงที่เราพูดมั้ยไม่
ว่าจิตเนี่ยมันจะไปรู้อะไรเมันจะต้องคิด
วิเคราะห์
ตลอดก็เราก็ได้แต่แค่รู้จิตที่มันรู้จิต
ที่วไปรู้อะไรแล้วคิดวิเคราะห์นแดู้ตงคิด
วิเคราะห์นไม่ไปรู้อะไรก็ต้องคิด
วิเคราะห์รู้อาการใดๆก็ต้องคิดวิเคราะห์
แม้แต่ไม่รู้ความคิดที่คิดวิเคราะห์บตัว
เองก็ยังคิดวิเคราะห์เลย
ก็ไปห้ามอย่าไปห้ามมันเพราะว่าไอ้ตัวที่
มันคิดวิเคราะห์เนี่ยมันเป็นมันทำให้ได้
อาศัยไอไอ้ธาตุรู้นี้นิพพานธาตุเนี่ยมัน
ได้อาศัยได้รู้ถ้ามันไม่มันไปรู้อะไรแล้ว
มันไม่คิดวิเคราะห์เนี่ยไอ้นิพพานธาตุน่ะ
มันจะไม่มีโอกาส
มามารู้ไม่มีมีอะไรเป็นเครื่องอาศัยได้
ระลึกรู้เลยหรือก็จะเรียกว่าสติมีมีไอ้ไอ
ตัวคิดเนี่ยไอ้ที่คิดวิเคราะห์ไม่รู้อะไร
ได้คิดวิเคราะห์วิคราะห์ทุกปัจจุบันเนี่ย
เป็นเครื่องอาศัยให้ได้รู้ทุกขณะจิต
ปัจจุบันอาศัยนะอาศัยให้ได้เป็นเครื่อง
ระลึกรู้เป็นเครื่องล่อเครื่องล่อให้ได้
รู้ทุกขณะปัจจุบันไม่ใช่ว่าไปไล่รู้อะไร
หรอกก็ไล่รู้จิตที่มันไปรู้อะไรแล้วมันก็
คิดวิเคราะห์รู้อะไรคิดวิเคราะห์
นี่ไอ้ธาตุรู้หรือนิพพานธาตุที่ประกอบ
ด้วยสติเนี่ยมันก็เลยที่เราไม่หลงไปกับ
อะไรมันก็เลยได้แต่รู้ได้แต่รู้ได้แต่รู้
แค่ได้รู้นี่แหละไอรู้นี่แหละคือนิพพาน
แค่ตรู้แล้วไปเอาอะไรมก็แค่เอาแค่รู้
เพราะนิพเป็นนิพพานแก่ต่อรู้เป็นนิพพาน
รู้ซื่อๆนิพพานนะหนังสือเรามีอยู่เลรู้
ซื่อๆ
นิพพานแล้วจะไปเอาอะไรอีกรู้แล้วเดี๋ยวไป
ได้อาจารย์ถ้ารู้อย่างงี้ไปเรื่อยๆจะได้
อะไรจะได้อะไรก็ไอ้รู้นี่ไอ้รู้ซื่อๆ
นิพพานไอ้สัรทุกขณะจิตปัจจุบันรู้อะไรก็
ไอ้รู้ไอ้รู้จิตที่มันคิดวิเคราะห์คิด
วิคราะห์ทุกขณะปัจจุบันเที่ไปรู้อะไรปุ๊บ
มันจะคิดวิเคราะห์รู้อะไรก็คิดวิเคราะห์
แต่ถ้าเราขาดสติหลงเพลินคิดอะไรไปเรื่อย
เปื่อยอันนี้มันไม่มีรู้แล้วหลงแล้วเมื่อ
ไหร่ที่ไม่เป็นรู้มันจะหลงคิดทันทีโดย
อัตโนมัติเป็นออโต้
เลยงั้นเราต้องรู้จิตที่ไปรู้อะไรแล้วมัน
ต้องคิดวิเคราะห์ทุกอย่างเลยทุกขณะ
ปัจจุบันอันนั้นน่ะยิ่งยิ่งคิดวิเคราะห์
ยิ่ง
ฉลาดแต่ผู้รู้เราเี่ต้องอยู่กับผู้รู้ที่
สัตวรู้ให้จิตที่คิดวิเคราะห์ทุกทุกขณะ
ปัจจุบันทุกขณะจิต
ปัจจุบันทำไม่รู้หลงคิดเลยนะถ้าไม่รู้หลง
คิดไปเลย
ไม่ได้ทำอะไรได้มากเลยได้แค่แต่แค่รู้
หรือสัตวรู้อย่างพระพุทธเจ้าที่พพุทธเจ้า
ตรัสกับพยะถ้าเธอสักแต่ว่านัแสักแต่วรู้
สักแต่วรู้นี่แสักแต่วรู้สักแต่วรู้ทั้ง
ตาสักตรู้ตั้งหูสัตวัลุทางใจนั่นนั่นแหละ
เธอจะสิ้นตัวตนของเธอในในโลกนี้เในโลก
หน้าเธอจะรุปนิพพานเธอจะพ้นจากทุกข์เธอจะ
รุพนิพพาน
ก็แค่สัตวามันทำอะไรแล้วได้แค่แต่สัตวา
สัตวารู้สวรู้อะไรก็รู้จิตนนะรู้จิตที่
มันคิดๆๆๆๆๆๆตึต่อตึ๊กๆๆๆๆๆๆๆมันเราจะ
ห้ามไม่ได้เราไปให้จิตมีอาการห้ามไม่ได้
จิตมีอาการตลอดห้ามไม่ได้เราจะบอกแม่จิต
มีอาการแต่จิตมันธรรมชาติมันต้องมีอาการ
ธรรมชาติรู้ก็ได้แต่รู้จิตที่มีอาการหรือ
อาการของจิตนั่นแหละทุกขณะปัจจุบันจะไป
รู้อะไรรู้อย่างอื่นมันก็หลงหมดน่ะมันก็
รู้จิตที่ที่ตึ๊กๆจึ๊กๆๆๆๆๆแสดงกริยาการ
ทุกขณาจิตปัจจุบันนั่นแหละมันถึงจะไม่
[เพลง]
หลงเราเรียกให้มาวันนี้ก็เห็นจิตมันนิ่ง
เลยนะฮะเราบอกแฟนไปว่าจิตมันนิ่งมันจะไป
แช่ในอารมณ์เออมันจะเก็บกฎมากขึ้นไป
เรื่อยๆถ้าไม่แก้ไขต้องให้เอาตัว
มาก็ผิดวิธีผิดแนว
[เพลง]
อืมตอนแรกมันก็หลงไปอีกทางนึงนตอนแรกเรา
ก็ฟัดกับทุกคนแหละได้เหตุได้ผลสู้ได้เหตุ
ผลหมดเลยทะเลาะกับทุกคนทั้งเจ้านายลูก
น้องทั้งแฟนทั้งคนโน้นคนนี้พอแจไม่พอใจก็
เอาเหตุผลก็หักล้ากันสู้กันอ้า
พอเรามาเปลี่ยนความคิดใหม่เอช่างเค้าไม่
ยุ่งกับเค้าดีกว่าแค่นั้นแหละนิ่งเลยมัน
กลับตกร่องไปอีกฝ่ายนึงตกถนนไปอีกฝั่งนึง
นะตอนแรกมันก็ตกถนนไปเถียงเค้าตลอดเลยก็
ตกถนนไปก
ฝังพออืจัเค้ามาอยู่เ้าดีกว่าแค่คิดแค่
เนี้ยจิตนิ่งเลยตกถนมดอีกฝั่งเลยมันได้
เป็นชิมาปฏิปทามันตกฝั่งซ้ายฝั่งขวาอืมัน
ได้เป็นมัชฌิมาปฏิปทาคือเได้แต่รู้ได้แต่
รู้จิตเรานี่แหละมันถึงจะเป็นชิมาได้รู้
จิตทุกคิดทุกอาการในขณะปัจจุบันที่มัน
วิเคราะห์รู้อะไรก็ต้องวิเคราะห์คิดตึก
ต่อคิดติดตองรู้ทางรูปรู้ทางตารู้ทั้งหู
รู้ทางจมูกรู้ทั้งลิ้นรู้ทั้งกายรู้ทั้ง
ใจรู้ความคิดรู้อารมณ์ไม่ว่าจะรู้อะไรมัน
ต้องคิดวิเคราะห์ทุก่อรู้ต้องจิติ้นไปรู้
อะไรแล้วคิดวิเคราะห์นี่แหละรู้ต้องรู้
นี่
แหละรู้ทำอะไรไม่ได้แล้วก็ตตวรู้มันไป
ห้ามอะไรไม่ได้ได้แต่รู้สักแต่ว่ารู้นั่น
แหละที่พพุทธเจ้าตรัสกับไยาเเธอสักแต่ว่า
สักแต่ว่ารู้ได้เแหเธอจะรู้พระนิพพานจะ
ไม่มีตัวตนของเธอเลยในปัจจุบันและในอนาคต
ก็จะพ้นจาก
ทุกข์สังเกตให้ดีแล้วก็ฝึกฝนให้ดีนะอย่าง
อย่างที่เราพูด
[เพลง]
เเราสังเกตดูนะเรามีความรู้สึกอย่างถ้า
ท่านทำด้วยอย่าที่เราพูดเต่อไปในไปข้าง
หน้าท่านจะ่าจะไม่อยู่แค่ตรงนี้หรอก
้าจะไม่อยู่แค่สถานทู
อเมริกาจะเติบโตไปกว่า
นี้จะเป็นประโยชน์ต่อโลกเป็นประโยชน์ต่อ
ชาวต่างชาติและคน
[ปรบมือ]
[เพลง]
ไทยก็จะทำงานไปด้วยและช่วยคนในค้นทุกข์ไป
ด้วยถ้าเรามีคุณค่าซะอริกาก็จะเห็น
ค่าเราต้องทำตัวให้เรามีคุณค่ามี
ประโยชน์เมื่อเรามีคุณค่ามีประโยชน์แล้ว
คนอื่นก็จะมอง
เห็นพอเราฝึกไปสักระยะหนึ่งเราจะประเมิน
ตัวเองได้ยัง
ไงว่าเรามาทุกทางคงว่าจะหลงหลงคิดหลงข้าง
คือไม่มีตัวเราไม่รู้สึกว่ามีตัวเราเขไป
มีส่วนได้เสียอะไรเลยได้แต่
รู้ทุกขณะจิตปัจจุบันไม่มีไม่รู้สึกว่ามี
ตัวเราเข้าไปมีส่วนได้ส่วนเสียอะไรเลยไม่
หลงปรุงแต่งไปโดยไม่รู้ตัวหลงคิดปรุงแต่ง
ไปอดีตอนาคตปัจจุบันก็ก่อเกี่ยวผัวพัน
สิ่งนั้นสิ่งนี้ไม่หลงไปโดยไม่รู้ตัวเลย
แต่ถ้ามันหลงไปก็รู้สึกตัวขึ้นมาหลงไปก็
รู้สึกตัวขึ้นมาให้เร็วขึ้นเรื่อยๆแต่เรา
เนี่ยหลหลงสั้นไปเรื่อยๆหลงสั้นไปเรื่อย
ๆมันก็จะแสดงว่ามีความก้าวหน้าแล้วถ้าหลง
เมอเผลอเพินคิดเพลิดเพินเจริญใจปรุงแต่ง
ไปนานไม่รู้ตัวสักทีอย่างงี้ก็
แย่แล้วยิ่งฝึกมันก็ยิ่งต้องหลงน้อยลงหลง
น้อยลงหลงน้อยลงหลงน้อยลงหลงมันรู้ตัว
เร็วขึ้นรู้ตัวเร็วขึ้นหลงแล้วรู้ตัวเร็ว
ขึ้นหลงแล้วรู้ตัวเร็วขึ้นเรื่อย
ๆจนกระทั่งมันเริ่มลงปุ๊บก็รู้ทันเลย
เริ่มลงปุ๊บก็รู้ทันจนกระทั่งมันเหลือั
แต่ว่ารู้ไม่หลงไม่หลงปูงไปรู้อะไรก็มา
รู้เนี่ยแรู้จิตที่มันจิตที่มันเป็นรู้
อะไรแล้วคิดวิเคราะห์วิคราะห์วิเคราะห์
รู้อะไรก็คิดวิเคราะห์วิเคราะห์วิจารณ
วิจัยเนี่ยอันเนี้ยมันยิ่งคิดวิเคราะห์
วิการวิจัยมันยิ่งทำให้เราฉลาดเป็นคนฉลาด
มากเห็นอะไรรู้อะไรก็ยิ่งทำมาวิเคราะห์
วิจารณ์วิจัยแต่ไอ้ผู้รู้เนี่ยถึงเป็น
นิพพานธาตุมันก็ได้แต่รู้ไจิตเราเที่ไป
รู้อะไรแล้วมันคิดวิเคราะห์วิจายวิจายก็
ได้แต่สัตวรู้จิตปัจจุบันสรู้จิตปัจจุบัน
ไม่เกี่ยวอะไรมันก็เลยพ้นจากตัวเราเนี่ย
ก็พ้นจากจิตสังขารคือพ้นจากตัวเราพ้นจาก
ร่างกายและพ้นจากจิตใจไอ้จิตใจสุดท้ายก็
คือจิตใจของเราที่ไปรู้อะไรแล้วมันก็
วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยรู้อะไรแล้ว
วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยแต่เราก็ได้แต่รู้
จิตของเราที่ไปรู้อะไรแล้ววิเคราะห์
วิจารณ์วิจัยไอ้จิตตัวเราร่างกายเราแล้ว
ที่บอกว่าจิตของเราเป็นของสมมุติไม่ชั่ว
คราวเดี๋ยวมันก็จะดับไปตอนเราสิ้นอายุไข
แต่จริงๆในปัจจุบันก็เกิดๆดับๆเกิดิดดับๆ
ตลอดเวลาแต่มันยังเกิดๆดับๆได้แต่พอเรา
ตายแล้วมันก็ถ้าเราเนี่ยไม่เหลือแต่รู้
แล้วเนี่ยไอ้ร่างกายจิตใจที่ไปรู้อะไร
แล้วคิดวิเคราะห์ได้เนี่ยมันก็ดับไปหมด
เลยเหลือแต่รู้ที่เป็นนิพพานธาตุเป็นอมต
ธาตุที่ไม่ไม่มีการที่ไม่มีการไปคิด
วิเคราะห์อะไรได้แต่รู้จิตที่วิคราะห์พอ
จิตวิคราะห์ดับแล้วมันเลยเหลือแต่รู้ที่
มันไม่ได้คิดวิเคราะห์ได้แต่รู้ได้แต่รู้
รู้คืออะไรอะไก็รู้พ้นรู้พ้นยังไม่ตายเลย
ยังไม่ตายมันก็รู้พ้นแล้วว่ามันได้แต่รู้
จิตที่คิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยทุกขณะ
ปัจจุปาลรู้รูปรู้เสียงรู้กลิ่นรู้รสมัน
ก็ได้แต่รู้มันรู้
ว่ามันไม่มีคำว่าได้แต่รู้คือไม่มีตัวเรา
ก็มีส่วนได้ส่วนเสียไม่มีตัวเราก็มี
อารมณ์ร่วมหรือมีส่วนได้เสียเลยได้แต่รู้
รู้ทุกขณะปัจจุบันไม่มีตัวเราก็มีส่วนได้
เสียไม่เข้าไปมีอารมณ์ร่วมถ้าอย่างเดู
โทรทัศน์เก็บอกอินเข้าไปอินเข้าไปอินเข้า
ไปในบทบาทร้องห่มร้องไห้คือไม่อินเข้าไป
กับอะไรเลยไม่อินเข้าไปกับอะไรได้แต่รู้
นั่นแเื่อไม่มีตัวเราก็มีส่วนได้เสียกับ
อะไรในทุกขณะจิตปัจจุบันได้แต่รู้ได้แต่
รู้มันก็เลยสิ้นตัวเราไปยึดมันก็สิ้น
ทุกข์เพราะเมื่อเรารู้สึกว่ามีตัวเราเขมี
ส่วนได้เสียมันก็คือเข้าไปยึดมันก็เป็น
กิเลสเมื่อมีผู้ยึดมันก็มีผู้ทุกข์ณขนาด
จิตนั้นน่ะเมื่อเข้าไปยึดอะไรมันก็ทุกข์
ทันทีเื่อสิ้นผู้ยึดก็สิ้นกิเลสสิ้นทุกข์
กรุนิพพานเเรียกว่ารุนิพพานในไคือความ
ก้าวหน้าเราก็จะสังเกตได้
เราว่าเราแค่รู้หรือว่าสักแต่วรู้จิตใน
ขณะปัจจุบันมั้ทุกคิดทุก
อาการถ้าเราสักตวรู้มันก็จะไม่มีตัวเราเข
เป็นมีส่วนได้เสียแต่ถ้าเราไม่สักตวรู้
มันก็จะมีตัวสุตัวเราเนี่ยเขไปมีส่วนได้
เสียหรือคนที่เข้าใจผิดคือเอาตัวเราเข้า
ไปรู้มันไม่ใช่ว่าเป็นนิพพานธาตุหรือ
ธรรมธาตุหรือธาตุู้ตามธรรมชาติก็ไปรู้แต่
เอาตัวเราเข้าไปรู้แล้วพยายามจะไม่ให้คิด
วิเคราะห์ให้มันรู้เอ๋อรู้เอ๋อรู้เฉยรู้
เฉให้มันไม่คิดวิเคราะห์อะไรไอ้นั้นมัน
คือเอาตัวเราเข้าไปรู้แล้วทำให้ตัวเราเี่
มันเฉยๆคือมันมีตัวเราก็มีส่วนได้เสียคือ
มีส่วนได้คือเราอยากให้อยู่เฉยๆอยากให้
จิตเราเฉยๆไม่วิเคราะห์อะไรใจเราจะได้ไม่
มีไม่มีทุกข์คือมันทำให้มันมีความอยากให้
ตัวเราไม่มีทุกข์อันเนี้ยมันมีตัวเราก็มี
ส่วนได้ส่วนเสียเวลาพอไม่ได้อย่างใจมัน
เลยคับแค้นใจแล้วยิ่งอัยยิ่งมีอารมณ์มัน
ก็เลยยิ่งมีทุกข์ความธมันไม่พ้นทุกข์
ยิ่งปฏิบัติยิ่งทุกข์ยิ่งเครียดแสดงมัน
ผิดล
ผิดเราก็ประเมิน
ได้มันจะเห็นชัดได้อย่าที่เราพูดเนี่ยมัน
ต้องหาเวลาอยู่ตัวคนเดียวเงียบๆบ้างอเวลา
อยู่ตัวคนเดียวี้สังเกตมันจะได้สังเกตถ้า
เรา
เนี่ยตาก็มองเห็นหูก็ได้ยินจมูกก็ได้
กลิ่นลิ้นรู้รสกายสัมผัสอยู่ในท่ามกลาง
หมู่คนมากๆอยู่ในท่ามกลางการงานใจมันก็
ต้องมีเรื่องให้คิดมากหลายเพรามันมันมา
ฝึกไอ้ตอนอยู่ในท่ามกลางมาฝึกยากมันต้อง
ฝึกอยู่ในท่ามกลาต้องฝึกอยู่ที่ตัวคน
เดียวเงียบๆบ้างมีเวลาอยู่กับตัวของตัว
เองไม่ใช่อยู่ของตัวเองแล้วไปไปไปนั่ง
หลับตาภาวนาอะไรนะไม่ใชไปนั่งหลับตา
บริกรรมอะไรอยู่กับตัวเองเงียบๆเราสังเกต
ดูจิตดูใจเราอย่างที่เราพูดนี่แเพราะอะไ
ฉนั้นถ้าเราไปเปิดประตูมอง
ตาก็ไปมองนู่นมองนี่หูก็ไปได้ยินเสียง
จมูกก็ไปได้กลิ่นอยู่ลิ้นก็ไปกินอะไรอยู่
กายก็ไปสัมผัสเสียดสีอะไรอยู่มันจะมัน
สังเกตที่ประตูใจสังเกตยากเพราะมันเปิดที
เดียว 6 ประตูมันตายอย่างเดียวมันฝึกไม่
ได้มันต้องอยู่ตัวคนเดียวเงียบๆแต่อยู่
เดียวเไม่เไปหลับตานั่งนิ่งแล้วภาวนา
บริกรรมบริกรรมอะไรวั้ยคืออยู่ตัวเืเง
แล้วสังเกตที่ประตูใจอย่างที่เราพูด้วแ
คือไอ้จิตเนี่ยเนี่ยที่เป็นผู้รู้ขั้นแรก
เนี่ยคือจิตเราเนี่ยที่ไปรู้ขั้นเป็นผู้
รู้ขั้นแรกเนี่ยมันไปรู้อาการของจิตรู้ใจ
ที่ว่างไม่ว่างรู้ใจที่โปร่งโลกเบาสบาย
รู้อาการของใจไม่ว่าจะอาการของกายอาการ
ของใจังไงก็ตามที่มันมันเกิดที่ไปรู้ใน
ปัจจุบันปัจจุบันเมันต้องคิดวิเคราะห์คิด
วิเคราะห์วิจารณวิจัยคิดวิเคราะห์วิจารณ์
วิจัยตลอดเวลาเลยแล้วเราสัตวรู้จิตที่
วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยนมั้ยล่ะถ้าเรารู้
ตรงไอ้จิตที่ไปรู้แล้วก็วิเคราะห์วิจารณ์
วิจัยในขณะปัจจุบันเนี่ยรู้ที่ประตูใจ
เนี่ยแล้วเราสักแต่ว่ารู้มั้ล่ะโดยไม่ไม่
เขไม่มีตัวเราก็มีส่วนได้เสียเราก็จะพ้น
จากทุกข์เลยเราก็จะพ้นจากทุกข์ทั้งทางที่
เห็นรูปทางตาทางหูทางจมูกทางกายสัมผัสทาง
ลิ้นที่ที่มาสัมผัสคือพ้นจากไอ้ที่นอกตัว
เราอ่ะเราจะหลุดพ้นจากนอกตัวเราถ้าหลุด
พ้นจากอาการของใจ
ได้ขอให้เราหลุดพ้นจากสังขารภายในใจเรา
ได้นะเราจะหลุดพ้นจากสังขารข้างนอกทั้ง
ปวงเลยรูปเสียงกลิ่นรดสัมผัส
ทำอารมณ์ต่างๆเนี่ยก็จะไม่เข้าสู่ใจเรา
ได้แต่รู้ได้แต่
รู้มันต้องมีเวลาอยู่เงียบๆอยู่ตัวคน
เดียวไม่ใช่แอยู่คนเดียวแล้วไปนั่งนิ่งๆ
บริกรรมพุทโธพุทธพุทธพุทธพุทธอันนั้นมัน
ขั้นสมถะนะสำหรับคนที่มันฟุ้งซ่านมากๆใน
ทางโลกยังไม่ค่อยทำอะไรยังทำไม่เป็นเลย
ยังฟุ้งซ่านมากมีความทุกข์ความเครียดมากเ
ไอ้คนมีความทุกข์ความเครียดมากนหนังก็ไป
นั่งบริกรรมอัดตายมันต้องไปผ่อนคลายซะ
ก่อนเออเราก็ใจมันยังไม่เคยฝึกหัดอะไรเลย
มันก็มาทำอย่างงั้นซะก่อนแต่คนสำหรับคน
ที่จะรู้ได้แล้วอย่างที่เราพูดแล้วเนี่ย
อย่างที่รู้ตามเรารู้ตามเราที่เราพูดได้
แล้วก็อยู่อยู่อยู่เงียบๆเดินไปเดินมาใน
ห้องก็ได้คนเดียวเงียบๆแต่ก็ให้รู้ที่
ประตูใจ
ไว้รู้ที่ประตูใจไว้รู้อย่างที่เราบอกนแ
สัตวรู้ได้มที่ประตูใจเราสัตวที่ประตูใจ
ได้ก็จะสวุทั้งตาหูจมูกลิ้นกายใจมันสัก
แต่วรุที่ประตูใจได้มั้ล่ะเออเราก็ต้อง
อยู่ตัวเกมเเมเงือบในขณะนั้นก็อยู่ในห้อง
ก็ได้อยู่ในห้องของเราคนเดียวเงียบๆคน
เดียวเงียบๆไม่ใช่แไปหนักไปนั่งหลับตา
แล้วอยู่นิ่งๆกับใจของตัวเองไม่ใช่ให้มา
ฝึกอยู่แค่สัตวรู้ที่ประตูใจอ่ะอาการใดๆ
ที่เกิดขึ้นน่ะในปัจจุบันก็สัตวรู้สัตว
รู้ไม่ใช่ว่าไปรู้แล้วไปอยู่กับใจว่างๆใจ
นิ่งๆใจเบาๆใจสงบี้ไม่ใช่นะอันนั้นไม่ใช่
มันกลับไปในอารมณ์
สมถะสวุเป็นวิปัสสนามันเป็น
วิปัสสนาต้องอยู่คนเดียวเงียบๆบ้างเราชอบ
เราจะเห็นชัดนะตอนไหนแล้วมั้ตอนเรานั่ง
ส้วมเพราะไม่มีใครกวนโดีเราไม่วุ่นวาย
เรื่องการงานอะไรดีแล้วก็ักตวรู้ที่ประตู
ใจศักรู้ไม่ใช่เอาตัวเราไปรู้นะเพราะว่า
ถ้าเอาตัวเราไปรู้เนี่มันจะคิดวิเคราะห์
เราก็รู้ตรงที่เอาตัวเราไปรู้อะไรแล้วเรา
ก็รู้ตัวเรานี่แหละสว่ารู้ตัวเราไม่ใช
พยายามเอาตัวเราไปรู้อะไรตัวเราเนี่ยอย่า
เริ่มต้นไปไปพยายามรู้อะไรก่อนในขณะที่
จิตมันยังไม่เรายังไม่เห็นจิตมันแสดง
อาการเรายังไม่เห็นจิตแสดงอาการเลยเราไป
เริ่มต้นพยายามจะไปรู้ไปควานหาไปคิด
วิเคราะห์อะไไอ้เยเราหลงแล้วหลงไปเป็น
ผู้ไปเป็นสังขารไปกระเพื่อมไปไหวตัว
เองคือจิตมันยังไม่ไม่แสดงแอชเลยก็จิตมัน
ต้องแสดงกิริยามาถึงจะรู้อาการนั้นรู้จิต
ที่แสดงการจิตยังไม่แสดงกิริยาเลยเรา
เริ่มไปเริ่มพยายามรู้แล้วพอๆพอนั่งเริ่ม
นั่งส้วมก็เริ่มพยายามรู้แล้วะเริ่ม
พยายามจะคิดวิเคราะหาหาๆแล้วเริมไปหาๆๆ
อันนี้เสียทาตแล้วเราหลงเป็นสังขารแล้วแท
ที่จะรู้จิตสังขารแต่เราหลงเป็น
จิตตสังขาร
เองเราจะต้องไม่เริ่มต้นไปรู้ไม่เริ่มต้น
ไปคิดวิเคราะห์อะไรเราอยู่ที่เฉยๆก่อน
เดี๋ยวจิตมันก็จะเริ่มต้นคิดวิเคราะห์
เริ่มต้นจะพยายามรู้เริ่มต้นจะพยายามทำ
อะไรเป็นอะไรเราก็ได้แต่รู้ได้แต่รู้ได้
แต่รู้ไม่ใช่อยู่ๆเริ่มต้นกนพอเราอยู่มี
โอกาสได้อยู่คนเดียวเราก็เริ่มต้นจะ
พยายามไปรู้อะไรเลยหรือเริ่มต้นจะพยายาม
ไปคิดวิเคราะห์เลยอันนั้นเสียทาแล้วกลาย
ไปเป็นจิตตสังขารไปปรุงแต่งซะเองแล้วอัน
นี้เสีย
ทาเพราะว่าเราต้องเห็นจิตที่ปรุงแต่งนะ
อ้าวแต่อยู่ๆเราก็ไปปรุงแต่งตัวเองพยายาม
ไปพยายามดูพยายามรู้พยายามเห็นพยายามควาน
พยายามคิดวิเคราะห์พยายามเข้าไปดูภายใน
ภายในจิตของเราเราเริ่มต้นก่อนแล้วจิตยัง
ไม่ได้แสดงอาการให้รู้ให้เห็นเลยแต่เรา
เริ่มต้นแล้วะเริ่มต้นก่อนแล้วเสียท่า
แล้วอันนี้เสีย
ท่าเข้าใจมยคำว่าเริ่มต้น
[เพลง]
ก่อนจิตมันต้องเริ่มต้นแล้วเราก็รู้ตาม
หลังมันอาจจะเรียกได้ว่าญาณตามหลังธรรม
ญาณคือความรู้ธรรหมายถึงว่าธรรมชาติที่
มันปรุงแต่งที่มันกระเพื่อมที่มันไหวตัว
หรือธรรมารมณ์ที่มันปรากฏให้รู้ได้ทาง
ประตูใจในขณะปัจจุบันแล้วก็ญาณมาตามหลัง
ธรรมคือธรรมเนี่ยคือธอารมณ์เนี่ยมันต้อง
ปรากฏซะก่อนธอารมณ์ก็คืออะไรคือความรู้
สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยมันต้องปรากฏซะก่อน
พอทำอารมณ์ปรากฏปุ๊บคือกิริยาอาการเนี่ย
มันต้องปรากฏก่อนมันคิดนึกตึกตองมีความ
รู้สึกคิดนึกตึกตองขึ้นมาก่อนแล้วญาณก็
คือความรู้เนี่ยมันต้องไปรู้อาการนั้นไป
รู้อาการนั้นไม่ใช่ว่าอาการยังไม่เกิดเลย
แต่ไอ้รู้มันไปโผลก่อนแล้วมันผิดธรรมชาติ
มันเหมือนกับเราจะเห็นรูปเนี่ยเหมือนเห็น
รูปเนี่ยมันจะต้องรูปมามาอยู่มายุรูปโผล่
มาให้ได้เห็นปุ๊บเราจึงได้เห็นรูปไม่ใช่
รูปไม่มาแต่เราเห็นรูปก่อนแล้วเราพยายาม
ไปเห็นรูปไวก่อนแล้วอันนี้มันจะเห็นรูป
ได้ยไงมันก็ไม่เห็นรูปนะเสียงเหมือนกัน
เสียงเนี่ยอย่าเหมือนเสียงพูดเสียงพูดของ
เรา
เมื่อเสียงพูดยังไม่ปรากฏมันจะได้ยิน
เสียงไปก่อนไม่ได้มันต้องมีเสียงพูดไป
ก่อนจึงจะได้ยิน
เสียงมันจะต้องมีรูปมาปรากฏก่อนจึงเห็น
รูปเนี่ยพอเราหยุดพูดมันก็ไม่ได้ยินเสียง
เราพอเราพูดขึ้นมาปุ๊บมันต้องมีเสียงพูด
เราก่อนถึงได้ยินเสียงมันต้องมีกิริยาของ
จิตก่อนหรือมีความคิดโผล่ขึ้นมาก่อนถึงจะ
รู้คิดรู้กิริยาของจิตไม่ใช่ว่ายังไม่ทัน
จะมีคิดมีอาการอะไรโผล่มาเลยเราไปรู้ก่อน
แล้วไปควานหาก่อนแล้วเอพยายามเข้าไปดูใน
จิตพยายามเข้าไปค้นพยายามเข้าไปคิด
วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยอันนี้เสียท่า
แล้วเราไปทำผิดธรรมชาติธรรมชาติมันต้อง
รู้รู้รูปรู้เสียงรู้กลิ่นรู้รสรู้สัมผัส
รู้ธอารมณ์รู้กิริยาอาการภายในใจคือมันจะ
ต้องมีสิ่งนั้นน่ะปรากฏขึ้นก่อนรู้มันถึง
ตามหลังถึงรู้ทหลังรู้ว่าเออมีรูปโผล่มา
มันจึงเห็นรูปมีเสียงเกิดขึ้นมันจึงได้
ยินเสียงมีกลิ่นเกิดขึ้นถึงได้กินมีรถมา
แตะลิ้นถึงรู้รถไม่ใช่รู้รสไปก่อนแล้วรถ
ยังไม่มาแตะลิ้นเลยมันต้องมีสัมผัสอะไรมา
สัมผัสกายถึงรู้สิ่งที่มาสัมผัสความร้อน
ยังไม่มาสัมผัสกายเลยเนี่ยของร้อนๆยังไม่
มาแตะกายเลยรู้ความร้อนไปก่อนะอันนี้ไม่
ใช่มันต้องเออมีความร้อนมาแตะกายทั้งรู้
ร้อนมีความเย็นมาแตะกายทั้งรู้เย็นคือมัน
ต้องรู้ตามหลังไอไอ้ธรรมที่มาปรากฏที่มา
กระทบมันถึงจะต้องรู้เนี่มันต้องเกิดที
หลังแล้วไอสิ่งที่มากระทบเนี่ยทั้งตาหจ
ลิ้นไกลใจเนี่ยคือทำอารมณ์กิริยาอาการ
เนี่ยมันต้องเกิดก่อนแล้วก็รู้ตามหลัง
สังเกตดูผู้ปฏิบัติธรรมเนี่ยมันไปคอยจ้อง
รู้ไว้ก่อนไปตั้งรู้ไว้ก่อนไปพยายามรู้
ไว้ก่อนมันไม่ถูกอันนี้มันผิดมันกลายเป็น
ว่าเรากลายเป็นสังขารปรุงแต่งซะเองเราไม่
ใช่ว่าเป็นรู้ธรรมชาติรู้อย่างธรรมชาติ
ที่ก็รู้
กันเราสังเกตม
เวลาเราไปเห็นรูปตางตา
เนี่ยไอ้เห็นเนี่ยมันไม่ได้ไอ้เห็นเนี่ย
มันก็ได้แต่เห็นรูปมันก็ปรากฏการเคลื่อน
ไหวของมันไปตามปกติเห็นมันก็ได้แต่
เห็นเวลาได้ยินเสียงเนี่ยให้พู้ดได้ยิน
เสียงเมันทำอะไรกับเสียงไม่ได้มันก็แต่
ได้ยิน
เสียงเพราะธรรมชาติของการได้ยินน่ะ
ธรรมชาติของการได้ยินมันก็คือทำหน้าที่
เพียงแค่ได้
ยินธรรมชาติของไอ้เห็นรูปมันก็ธรรมชาติ
มันสร้างมาให้ได้เห็นนนั่นแหละไอ้สิ่งที่
มันจะเพิ่มเติมเข้าไปพอใจไม่พอใจอ่ะอัน
นั้นเป็นเรื่องของใจเพิ่มอีกเพิ่มเข้ามา
อีกต่างหากที่ไปปรุงแต่งแต่ธรรมชาติของ
เห็นเมันก็ได้แต่เห็นธรรมชาติของได้ยินเ
มันก็คือได้แต่มันสร้างมาให้แต่ได้ยิน
ธรรมชาติของรู้กลิ่นนะมันก็สร้างมาแต่ให้
รู้กลิ่นธรรมชาติของรู้รสมันก็สร้างมาให้
รู้รสธรรมชาติสัมผัสรู้สัมผัสทั้งร่างกาย
อ่อนร้อนอ่อนเย็นแข็งมันก็ได้แต่ให้รู้
สัมผัสเอ่อมันไม่ใช่ว่าไปรู้อะไรแล้วมัน
ไม่ไอ้ธรรมชาตินั้นจะเข้าไปพอใจไม่พอใจ
เข้าไปปรุงแต่งที่รนผักใสได้อันนั้นเป็น
เรื่องของใจเป็นเรื่องของใจก็ไปปรุงแต่ง
พอใจไม่พอใจไอ้แต่ธรรมชาติของรู้ตงตาหู
จมูกลิ้งแกใจมันเป็นธรรมชาติได้แต่
รู้แมแต่รู้ไอทำอารมณ์รู้ความรู้สึกคิด
อารมณ์ภายในใจที่มันเกิดขึ้นมันก็ได้แต่
รู้ธรรมชาติมันได้แต่รู้ได้แต่รู้ทั้งตา
รู้ทั้งหูรู้ทั้งจมูรู้ทั้งลิ้นรู้ทั้ง
กายรู้ทั้งใจมันไม่ได้ไปทำอะไรงปรุงแต่ง
ไปทำอะไรสิ่งที่ถูกรู้ได้ไอ้การพยายามไป
ปรุงแต่งทำอะไรสิ่งที่ถูกรู้ได้อันนั้น
เป็นกิเลส
คนมันเป็น
กิเลสเพราะธรรมชาติแล้วมันได้แต่รู้ได้
แต่รู้ได้แต่รู้คือธรรมชาติของทาสรู้ไมัน
ได้แต่รู้ได้แต่
รู้รู้คิดพอคนฟังแบบนี้มันก็เลยไปตัดตอน
ตอนที่ว่าไอ้ไอ้ท่อนแรกที่ว่าคิดมันไปรู้
อะไรมันต้องมันต้องวิเคราะห์วิจารณ์วิจัย
มันไปตัดทิ้งมันก็เลยมันเข้าใจว่าไอ้รู้
ตัวนั้นรู้ธรรมชาติไม่รู้อันเดียวกันมัน
เลยรู้เอ๋อรู้เอ๋อรู้ทำอะไรแล้วให้มันไม่
ปรุงแต่งไม่ไม่วิเคราะห์วิจาณวิจัยตาม
ไปเข้าใจมยมันคนละตัวกันเออไอๆๆไอ้รู้อัน
แรกมันรู้ปรุงแต่งเพราะมันเป็นธรรมชาติ
ของขันธ์ 5 ที่เราต้องไปรู้อะไรแล้วต้อง
คิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยมันเป็นธรรมชาติ
ของขันธ์ 5 ยิ่งวิเคราะห์วิจารณวิจัยรู้
รู้อะไรทางตาหูเจ้าหมูลิ้นกายใจแล้วมัน
ยิ่งวิเคราะห์วิจารณวิจัยละเอียดลอรอบ
ครอบขนาดไหนก็ยิ่งเป็นคนฉลาดเหนือคนขึ้ไป
เรื่อยแต่ไอ้ธรรมชาติของรู้เนี่ยมันก็ได้
แต่รู้ว่าไอ้ขันธ์ 5 ตัวเราที่ไปรู้อะไร
แล้วคิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยน่ะมันไม่
ได้เข้ามาแทรกแซงอะไรมันก็ได้แต่รู้ตัว
เรารู้จิตเราที่ไปรู้อะไรแล้ววิเคราะห์
วิจารณ์วิจัยรู้ตรงที่ไอ้ตัวเราที่ไปรู้
อะไรนี่แแล้วตัวเราก็วิเคราะห์วิจารณ์
วิจัยตลอดเวลาไอ้ผู้รู้ที่เป็นธรรมชาติ
รู้นิพพานธาตุมันก็ได้แต่รู้ตัวเรารู้จิต
เราที่วิเคราะห์วิจารณวิจัยมันไม่ทำอะไร
หรอกได้แต่รู้เพราะธรรมชาติมันได้แต่รู้
ได้แต่เห็นได้แต่ได้ยินได้แต่ได้กินได้
แต่รู้รได้แต่สัมผัสได้แต่รู้ได้แต่
รู้เข้าใจถ้าเข้าใจถูกแล้วมันจะไม่ผิดมัน
จะไม่มันไม่ปฏิบัติเอ๋อไปหมดปฏิบัติกัน
เอ๋อไปหมดเลยซื่อบื้อไปหมดทำให้ใจ
นิไม่เป็นคนฉลาดเฉียวปาดเปียวมันไปดับตรง
รู้แรกไอรู้แรกที่เป็นสติปัญญาไปดับ
ซะไปดับตงสติปัญญาไปดับหมดเลย
เข้าใจเนาะเอเอาพิจารณาแล้วทำเข้านะ
ปฏิบัติ
เข้าสบายใจหือยังอ่ะ
หสบายใจห
ยังเราก็เป็นห่วงนี่แหละเออว่าเดี๋วจะ
นิ่งแล้วมันยจะไปเก็บกฎอารมณ์ใหญ่ก็ปล่อย
ทิ้งไปไอ้เนี่ยมันเริ่มต้นของโลกไอ้นั่น
นะโลกซึมเศร้าเริ่มมาจากมาแบบเยมาจาก
อันเนี้ยมาจากจิตนิ่งตกอีกด้าน
นึงคนที่เป็นโรคต่างๆ
เนี่ยโรคอิสติโรคดาว
เซมโรคแปกอเนมแล้วก็สารพัโรคที่ตามตามมา
เกี่ยวกับโลกทางด้านจิตลประตูระบบสมองโลก
พวกเนี้ยโดมโดม
เมาจากนี่หมดนะและรวมทั้งพวกที่เก็บกดพวก
ที่ซึมเศร้ามาจากนี้หมดเลยเข้าใจผิดแบบเ
ตอนแรกก็เถียงให้เหตุผลอยู่ตลอดเวลาก็
ทะเลาะแล้วมีเรื่องมากมายกับคนนั้นคนนี้
นานๆไปไม่สนใจดีกว่าไม่สนใจเปวดหัวอยู่
ให้ก็ทำไปดีกว่าอยากให้มันทำไปไม่ว่าจะ
กับครอบครัวหรือกับเพื่อนรงการหรือเจ้า
นายลูกน้องแค่คิดแค่นี้จิตนิ่งเลยมันตกไป
อีกด้าน
นิ่งเฉยแล้วเข้าไปในโลกส่วนตัวนิ่งเฉย
ว่านั่นแเข้าเป็นโลกส่วนตัวพอเข้าเป็นโลก
ส่วนตัวเนี่ยสิ่งที่ตามมาร้ายแรงกว่าใช่
ร้ายแรง
กว่าคือจิตมันทำงานไม่ถูกเพจิตมันทำงาน
ไม่ถูกมันนิ่งมันเฉยมันซื่อบื้อสติปัญญา
ก็ไม่มีถูกตัดตอนไป
หมดนี้มันก็เลยพอไปเกิดใหม่เนี่ยแม้แต่ใน
ชาตินั้นก็มั่วแล้วในชาติที่มันนิ่งเฉย
เอ๋อเนี่ยแล้วเคยเห็นไอ้พวกนักธุรกิจพวก
บริหารอะไรเก่งๆเๆพอมาปฏิบัติธรรมผแล้ว
เข้าใจผิดน่ะมันยิ่งไม่มาปฏิบัติธรรมที่
ช้าๆเดินต่อส้นช้าๆช้าๆไม่คิดไม่อะไรหัน
ช้าๆชาๆพวกเเอ๋อไปหมดเลยนะเอ๋อหมดนะจากคน
ฉลาดอกลายเป็นเสื้อบื้อหมดเลยอ่ะจกตั้ง
พวกเพื่อนๆว่าหึึไปชวนเมาปฏิบัติธรรมเ
เห็นว่าจากคนฉลาดการเป็นคนโง่คนเอ๋อเเว่า
เอาเลยว่าถ้าปฏิบัติธรรมแล้วโง่แบบเนี้ย
ไม่ทันคนแบบนี้ไม่ทันเหตุการณ์ไม่ทันอะไร
เอย่างนี้ไม่มาปฏิบัติดีกว่าจากคนฉลาดการ
เป็นโง่ไปชวนคนอื่นเข้ามาปฏิบัติเไม่มา
เพราะมันเข้าใจผิดแล้วพวกเนี้ยมันจะกลาย
เป็นคนเก็บกดแล้วโอโหอารมณ์แรงก็คือเวลา
จะเกิดอะไรขึ้นอารมณ์แรงกว่าที่ควรมันจะ
พุ่งออกมาพุ่งออกมาแล้วมันจะกั้นไม่อยู่
ับไม่อยู่ก็ั้ที่รู้ว่าตัวเองจะมีอารมณ์
แล้วแต่มันกั้นไม่อยู่ับไม่อยู่มันล้าง
ไม่อยู่มันจะพลุ่งุๆมาต้องขอให้ได้พูดไม่
พูดทนไม่ได้พวกเนี้ยเออมันลักษณะเหมือน
กับไฮเปอร์ไฮเปอร์แต่ไฮเปิในทางที่ผิด
ปกติคือพวกเนี้จะมีเยอะมากเลยมันมาจากฝึก
จิตผิดหมดเลยพวก
เแล้วก็ทำให้ระบบสมองเนี่ยผิดแล้วเวลาพอ
ไอระบบเซนที่มาพุ้มจิตเนี่ยผิดตั้งแต่
เป็นเป็นเนื้อเยื่อขึ้นมาเมันก็สร้างเศ
ที่ผิดปกติหมดเลยเพราะว่าจิตมันผิดปกติ
โดยธรรมชาติของจิตมันต้องคิดนึกต้อง
เหลือวฉลาดปากเปียวแต่นี่มันเอ๋อมาตั้ง
แต่ชาติก่อนๆนู้นน่ะพอมันมาอยู่เป็นจิต
ที่เอ๋อมาเนี่ยพอมามาเข้ามาอยู่ในไอไอ
ธาตุดินน้ำลมไฟไอ้มาธาตุดินก็ของพ่อก็คือ
สเปิมธาตุน้ำก็คือไข่ของแม่แล้วธาตุลมหาย
ใจธาตุไฟเอาเข้าผสมกันไปธาตุดินน้ำลมไฟแล
ไอ้ธาตุเอ๋อคือธาตุลุเอ๋อเนี่ยมันมามันมา
เข้าผสมมันเลยเซนที่มันสร้างหุ้มไอไอ้จิต
เนี่ยมันเลยสร้างเอ๋อไปด้วยเลยเพราะมัน
สร้างไม่ถูกเพราะจิตมันไม่ทำงาน
เพราะว่าร่างกายเราเนี่ยจะเคลื่อนไหวจะไป
ทำนู่นทำนี่จิตมันต้องบงการแต่นี่จิตมัน
ไม่บงกมันเอ๋อแม้แต่ร่างกายเราที่มีอยู่
มันสร้างมาแล้วยังทำงานไม่ค่อยถูกเลย
เพราะว่าจิตมันไม่สัหารสิ่งที่ควรจะทำไม่
ทำสิ่งที่ควรจะพูดไม่พูดสิ่งที่ควรจะคิด
ไม่คิดมันเอ๋ออย่างเดียวอ่ะบอกว่าสบาย
สบายแต่สบายไม่รู้เรื่องไม่รับรู้
อะไรั้นระบบพวกเไปสร้างหุมไว้หมดเลยเรา
เคยเห็นไอไอ้ิที่เด็กซิติกอ่ะที่แม่เขมา
คุยตมะกับเราแล้วก็เอาลูกมานอนมานอนไว้
ข้างๆคุยเรื่องอื่นเด็กก็ไม่สนใจพอคุย
เรื่องธรรมะอยู่ตอนนึงไไม่ทราบเด็กมันไป
โดนไปโดนใจมันมันหัวเราะอึๆๆชักิชักหงอโ
ขำมากเลยอ่ะแล้วไอ้ตอนนั้นน่ะมันเหมือน
กับไอ้้ไอไอไฟที่สับเดชั่นไฟแรงๆที่มัน
ชอตอ่ะปั๊บโอหสว่างมากเลยเฮ้ย
เทำไมเด็กออติติเนี่มีกำลังจิตแรงแบบนี้
วะเนี่ยแต่เป็นแค่เสี้ยววทีเดียวถูกหุ้ม
เลยถูกหุ้มหายเรียบไปเลยถูกหุ้มบางอย่าง
มาหุ้มเลยนั่นคือความนิ่งความเฉยความที่
เขาสร้างไว้ในความรู้สึกมันว่ากดปุ๊บ
กระทันหัน
เลยแล้วก็ดับไปเลยเร็วมากเลยเรานึกโอหห
ถ้ามันปึบแล้วมันโอหสว่างไวเป็นประกายแบบ
นั้นโมันโคตรเก่งเลยเนี่ย
ตอนแรกเราก็นึกว่าอยยรักษาไอไอ้ธุรกิจแบบ
นี้ได้แล้วแล้วมันจะหายจากโลกนี้เลยไอ้
พวกเซนโดมเเราเรียกว่าโรกบ้านน้อยหอยสังข
โลกบ้านน้อยหอยสังเคยฟังอิาอิพของไทยิไอ้
บ้านน้อยหอยสังขอ่ะคือเกิดมาแต่เด็กแล้ว
ก็ไอเข้าไปอยู่ในหอยสังข์อ่ะพอมีเรื่อง
อะไรก็หลบเข้าไปในหอยสังข์หลบเข้าไปในหอย
สังขอ่ะจนกระทั้งไปมีเมียแล้วเมียทุบให้
แตกแม่ไปทุบหอยสังให้แตกอ่ะไม่ให้มีที่
หลบอ่ะเออเราก็นึกในใจทุบหอยสังเี่มันให้
แตกเลยไอ้โลคบ้านน้อยหอยสังเนี่ยที่มันมา
หุ้มไว้เนี่ยมันคอยจะหลบเอาจิตเข้าไปซ่อน
ในนี้ไอ้นิ่งเอ่อนิ่งเฉยนิ่งเฉว่างๆสบายๆ
เบาๆนี่แมันคจะหลบเข้าไปอยู่ในเนี้ยเราจะ
ทุบให้มันแตกเรามันสร้างใหม่เร็วมากเลย
สร้างหอยสังตัวใหม่มาหุ้มเรายิงเปี้ยงไป
มันสร้างหอยหอยสังขตัวใหม่มามาหุ้มมัน
คล้ายๆไอ้ปูเสฉวนที่มันไปหาไอ้ไอ้ปูเสฉวน
เที่มันมันชอบไปหาไอ้หอยเปลือกหอยอยู่
อาศัย่ะพอทุบเปลือกหอยนี้แตกปุ๊บมันออกไป
ปุ๊บไปหาใหม่ทันทีแต่นี้มันสร้างเร็วกว่า
ไอ้ปูไม่ต้องไปเดินหาไอ้นี่มันสร้างขึ้น
มาเลยจากจากความคิดความรู้สึกของมันน่ะ
โอ้โหเลยยิงไม่รู้กี่ทีเหนื่อยเลยหอบไม่
ไหวสู้ไม่ไหวเว้ยมันเล่นสร้างมาหุ้มอยู่
ตลอดเวลาใครจะไปช่วยมันได้มอย่างเงี้ย
โอ๊ยตายเรานึกว่ากรรมใครกรรมันว่าวอย่าง
เงี้ยแต่โชคดีมีเกคนนึงแตกมาได้ไอ้ไอ้
ข้าวหอมไอ้ข้าวหอมหรือข้าวฟ้างข้าวหอมลูก
อันคนลูกเจ้าที่ลูกลูกลูกศิษย์ลูกของลูก
ศิษย์เราพอดีไอมันเห็นมันแต่เด็กเห็นแต่
เห็นมันอยู่ในท้องั้แล้วมันคลอดออกมาแล้ว
ก็มันถูกมันถูกหุ้มไว้อ่ะพราะมันออกมานะ
ไม่ว่าโอยใครๆก็พ่อแม่มันก็บอกว่าเข้าใจ
ผิดว่าเด็กคนนี้เลี้ยงง่ายไม่พูดไม่อะไร
นิ่งเฉยแล้วมีหน้าหน้าเดียวคือหน้าเหมือน
คนแก่นั่งนั่งหน้าหนหน้าย่นอย่างเงี้ย
แล้วมีหน้าเดียววันทั้งวันถ้าเจับไว้ตรง
ไหนนั่งไว้ตรงไหนก็เป็นอยู่งั้นน่ะไม่ไป
ไหน่ะแล้วไม่มีร้องสักแอะเดียวใครก็บอกโ
เด็กคนนี้เลี้ยงง่ายเลี้ยงง่ายแต่เราเห็น
เราตกใจเลยเฮ้ยโอ้โหไอ้นี่มันโดนมันโดน
ไอ้อารมณ์ความคิดความรู้สึกที่มันเป็น
นิ่งๆเนี่ยมันหุ้ม
มามันหุ้มมาแล้วมันไม่รรู้ร้อนรู้หนาวไม่
รู้ร้อนรู้หนาวเลยมันเหมือนเมื่อเเมื่อ
วานเลยเมื่อวานที่ไปสอนที่มีที่ไปสอนที่
นู่นน่ะที่มันมีอยู่คนบอกว่าไม่รู้ร้อน
รู้หนาว
เลยมันไม่คไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยอากาศร้อน
ก็ไม่รู้สึกร้อนหนาวก็ไม่รู้สึกหนาวมี
เรื่องอะไรก็ไม่รู้ร้อนรู้หนาวบอกหนูเป็น
คนยังไงก็ไม่รู้เนี่ยไม่รู้ร้อนรู้หนาว
เลยแต่เราพยายามจะบอกว่าไม่มีอะไรจะถาม
เหรอคนอื่นก็ถามหมดแล้วเราจะกลับแล้วนะ
ไม่มีอะไรจะถามเหรอเราพยายามจไม่มีอะไรจะ
ถามเหรอไม่มีอะไรถามเหรอเดี๋ยวทั้งเรา
อยากให้พูดพูดหน่อยสิมีอะไรพูดมาเก็เลย
พูดเไม่หนูไม่รู้เป็นคนอะไรไม่รู้ร้อนรู้
หนาวเลยใครพูดอะไรเฉยใครพูดอะไรเฉยเจ้า
นายว่าไงเฉยๆอากาศร้อนยังไงก็ไม่รู้สึก
ร้อนอากาศหนาวยไงก็ไม่รู้สึกหนาวเป็นคน
ไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับอะไรเลยใจไม่มีปัญหา
กับอะไรเลยเราบอกว่านมันผิดแล้วนะมันแย่
แล้วนะ
เนี่ยแล้วโทษมันร้ายแรงนะอันนี้ต้องเห็น
ว่าเป็นโทษมันยอมออกมาถ้าไม่เห็นว่าเป็น
โทษไม่ออกมานะ
เนี่ยเขาก็บอกว่าหนูก็เริ่มเห็นว่าเป็น
โทษแล้วตอนแรกเห็นว่าไม่เป็นโทษอาจารย์ก็
เคยบอกแต่หนูเห็นว่ามันมันไม่เป็นโทษมัน
ดีเพราะว่าทำให้หนูเป็นสุขไม่ไม่ไม่มีไม่
ทุกข์กับอะไรแต่ไหนได้อีต้องไปสอบ
อ่ะไปสอบไอ้ C อ่ะไปสอบี
อ่ะไอ้ความที่มันเอ๋อเนี่ยไม่รู้ร้อนรู้
หนาวเนี่ยปรากฏว่าเค้าส่งกระดาษกัน 2
เปเปอร์มันเห็นกระดาษเปเปอร์เดียวงงมาก
เลยมันบอกว่าไม่รู้เป็นไม่รู้เป็นไปได้
ยังไงคือมองเห็นกระดาษเปปเปอร์
เดียวคนอื่นก็ส่ง 2 เปเปอร์มันก็เลยตก
นะพหลกมันเห็นกระดาษเปเปอร์เดียว
อแต่พอเห็นกระดาษไปเพอเดียวนะแล้วมันไม่
ได้สิมันไม่ได้สอบคือมันไม่ได้เอากระดาษ
ไปส่งมั้ยเคก็ไม่ได้สอบเค้าก็จะขอร้องให้
พวกหลายๆคนช่วยมาปอบโยนว่าอย่าเสียใจอะไร
อะไพยายามมาช่วยพูดเ้านะเบอกว่าแทที่คน
อื่นมันเสียใจกับเขานะแต่เขาเองเนี่ยเฉย
มากเลยแต่เราบอกว่าเฉยมันผิดนะเนี่ยมัน
อุ้ยทำไมเป็นอย่าง
งี้คนอื่นนี่มันเสียใจกับเค้ามากเลยป่ะ
เสียดายโอกาสของเค้าถ้าเค้าเคเค้าส่ง 2
เปเปอร์เค้าก็จะได้แล้วตอนนั้นน่ะอืแต่คน
อื่นมันเสียใจเคก็บอกว่าเฉยเเฉย
มากแต่เตอนหลังเเริ่มมารู้ตัวว่าเ้าทำ
อะไรโดนเจ้านายว่าได้ว่าเรื่อยเลยเพราะ
ว่าเค้าทำอะไรไม่รู้เรื่อง
เลยเทำอะไรไม่ค่อยรู้เรื่องไม่มี
ประสิทธิภาพเลยเแล้วตายไปแล้วมันจะเป็น
อิตินะจะเป็นดาวเซนดมไอ้พวกเป็นเซนดมเซน
โดมแบร์เกอร์เซนโดมดาวเซนโดรมแล้วมีโรค
อะไรเซนโดรมเซนดมอีกเยอะแยะชื่อภาษา
อังกฤษแล้วไอ้พวกเนี้ยมันจะเป็นโรคที่เขา
เรียกว่าเด็กพิเศษคนพิเศษไม่ค่อยเหมือน
ใครเวลามันของขึ้นอยากจะพูดมันจะทนไม่ได้
เวลาอารมณ์เกิดมันจะทนไม่ได้เวลามีมีความ
เครียดก็จะมีความเครียดแรงเวลามีเรื่อง
กระทบใจแล้วก็จะมันจะแรงผิดกว่าผิดปกติ
เหมือนคนทั่วไปคือมันจะคิดๆๆๆๆๆๆเรามี
อารมณ์จี๋ๆๆๆจนปวดหัวจนเอาไอยู่แคือ
เรื่องเล็กๆมันเป็นเรื่องใหญ่
หมดมันเลยไปอยู่กับอารมณ์ที่นิ่งๆเฉยๆ
นิ่งๆเฉยๆอยู่ภายในไอ้เนี่ยโอโหร้ายแร
ร้ายกาจมากเลยร้ายแรงมากคนเข้าใจว่าถูก
ผิดมาหารมันจะกลายเป็นเด็กพิเศษไปไปเกิด
ปุ๊บเป็นเด็กเรียกว่าโรคเด็ก
พิเศษเป็นกันเยอะนะไอ้โรคเด็กพิเศษเนี่ย
เป็นกัน
เยอะจิตแพทย์
ที่เเชี่ยวชาญเป็นดอกเตอร์มาจากเยียวเเคย
คุยกับเรานะเบอกอาจารย์ไอ้พวกนี้มันกินยา
นะยาพวกเมันจะไปควบคุมการหลั่งสาร
เคมีได้ชั่วไอ้ไออะไรคุณภาพของยาเเพราะ
มันหมดไอ้คุณภาพของยาปุ๊บต้องกินอีกยา
ปุ๊บต้องกินอีกพอมันเป็นมากๆขึ้นแล้วมัน
ต้องกินเพิ่มเม็ดขึ้นไปเรื่อยๆแล้วกิน
ตลอดชีวิตไอ้เนี่ยยาเนี่ยไม่ไปช่วยทำให้
มันหายหรอกแต่ไปค่อยๆควบคุมเอาไว้เลยต้อง
กินยาตลอดชีวิตแต่มันจะหายได้เพราะฝึกจิต
นะไอ้ไอหมอเองพูดกเอดอกเตอร์จะเยอว่าจะ
หายได้ต้องฝึกจิตแล้วต้องควบคุมจิตใจตัว
เองให้ได้เพจะหายได้แต่มันฝึกยากอ่ะคน
เหล่าเนี้ยมันฝึกยากมันมันผิดปกติเหมแล้ว
จะฝึกให้มันกลับมาเป็นปกติฝึกยาก
มากแล้วจะไปอยู่ไไอ้ที่ช่องไอ้ช่องเค้า
เรียกอะไรนะวันก่อนเราเรียกเราว่าลูก
ศิษย์เราจะจะกลับไปอย่าไปอยู่ในช่อง
เมอบิวด้าอะไรช่องอะไรนะไอ้เบิวด้าไอ้ที่
มันไอ้อะไรไอ้เครื่องบินเครื่องเบินไอ้
เรือเรมันหายไปนัแหละใช่มั้ยใช่ใช่เบด้า
มั้ยเอออย่าไปอยู่ในช่องเบด้า
เออ
แหมพอมาปฏิบัติธรรมแล้วมันว่างเบาสบาย
เดินยิ้มไปยิ้มมาว่างๆแล้วบดเดี๋ยวๆๆๆ
เดี๋ยวนี่เข้าไปอยู่ในช่องเมอบิวด้าแล้ว
เดี๋ยวช่องสุญญากาศจะจะเข้าอยู่ในช่อง
สูญญากาศเดี๋ยวเถอะเดี๋ยวเถอะอันตรายนะ
ออกมาเลยให้มันอยู่กับรู้จิตรู้จิตที่มัน
ไปรู้อะไรแล้วพอไปจิตมันไปรู้อะไรปุ๊บมัน
ต้องคิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยโดยธรรมชาติ
ของมันยิ่งคนที่สังเกตตั้งการละเอียดอ่อน
รอบคอบเนี่ยมันจะต้องรู้อะไรปุ๊บมันจะคิด
วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยด้วเหตุและผลเนี่ย
มันจะยิ่งแตกฉานเหนือคนอื่นเป็นคนเหนือคน
ในความรู้พวกเนี้ยแต่มันจะมีเหนือขึ้น
เหนือไอจิตจิตที่ไปรู้อะไรแล้วคิด
วิเคราะห์วิจัยคือธาตุรู้หนิพพานธาตุมัน
ก็มารู้ตัวเราว่าเนี่ยมารู้จิตเมารู้จิต
รู้กายรู้จิตเราที่มันไปรู้อะไรแล้วคิด
วิเคราะห์วิเคราะห์วิเคราะห์เนี่ยมันก็จะ
ได้แต่สักมารู้ไ้จิตที่วิเคราะห์มันไม่ทำ
อะไรจิตที่วิเคราะ์หรอกจคิดวิเคราะห์มัน
ได้แต่รู้จิตที่คิดวิเคราะห์ทีนี้ถ้ามัน
อยู่กับรู้ปุ๊บมันก็เลยจะไม่เหม่อเผลอเพน
คิดอะไรไปเพิดเพินเจริญใจเรื่อยเปื่อย
เป็นหลงไปอันนี้มันกลายเป็นคนไม่มีความ
รู้ความสามารถอะไรได้วันๆนึงคิดเพ้อฝันไป
เรื่อยเป็นอดีตมั่งอนาคตบั่งไปหาคนนั้นก
นี้ก็เกี่ยวกนั้นอันนั้นมันชีวิตไม่มีไม่
มีคุณค่าอะไรมันเ้อฝันเรื่อยเปื่อยไปมัน
ทำไม่เกาะเกี่ยวเรื่อยเปื่อยไปแต่ถ้าจิต
มันเป็นรู้อะไรแล้วมันคิดวิเคราะห์
วิเคราะห์วิเคราะ์วิเคราะห์วิเคราะห์
วิจาณวิจัยนี่มันจะเป็นคนฉลาดมากเลยฉลาด
เหนือคนแล้วไอ้รู้เนี่มันก็มีเหนือกว่า
ไอ้จิตที่ไปรู้อะไคิดวิเคราะห์คือไอ้คาต
รูนิพพานท่ามันก็ได้รู้จิตที่คิด
วิเคราะห์ทุกขณะปัจจุบันมันไม่ทิ้งรู้ทุก
ขณะจิตปัจจุบันเลยรู้อะไรก็ไม่รู้ไอ้จิต
ที่มันคิดวิเคราะห์เนี่ยแทุกขณะปัจจุบัน
และไอ้จิตที่ไปรู้อะไรมันยิ่งคิด
วิเคราะห์คือไอ้จิตที่เป็นขันธ์ 5 นะไอ้
ตัวนั้นน่ะคือมันปรุงแต่งไปรู้มันเป็นสติ
สมาธิปัญญาในขันธ์ 5 คือมันปรุงแต่งไปรู้
คือมันจะต้องไปรู้อะไรมันต้องวิญญาณธาตุ
มันต้องอาศัยวิญญาณธาตุไปรู้รู้ทั้งตาหู
จมูกิ้นกกลใจไอ้เนี่ยไอ้วิญญาณธาตุที่มัน
เป็นรู้อะไรเนี่ยคือวิญญาณในขันธ์ 5
เนี่ยไม่ใช่วิญญาณธาตุวิญญาณในขันธ์ 5
เนี่ยวิญญาณในขันธ์ 5 เนี่ยรูปเวทนาสัญญา
สังขาวิญญาณเนี่ยไอ้วิญญาณในขันธ์ 5 ไม่
ใช่เป็นเป็นผีนะคนก็บอกวิญญาณเป็นผีชาว
บ้านเแปลวิญญาณแปลว่าผีไอ้วิญญาณเไอ้
วิญญาณในขันธ์ 5 มันได้แต่รู้รู้ทางตาหู
จมูกเลี้งกลายใจแล้วมันรู้แล้วมันต้อง
ขยันคิดวิเคราะห์ละเอียดละอสังเกตจดจำ
เรียนรู้ทำความเข้าใจมันยิ่งแตกฉานเหคน
อื่นไอ้เนี่ยมันเป็นวิญญาณในขันธ์ที่ 5
คือร่างกายจิตใจเราเนี่ยแที่เป็นรูปเวทนา
สัญญาสังขารวิญญาณเนี่ยคือร่างกายจิตใจ
เราเนี่ยอันเนี้ยมันเป็นขันธ์ 5 มันเป็น
สิ่งที่ผสมปรุงแต่งมาจากสเปิร์มของพ่อกับ
ไข่ของแม่นะพอสเปิร์มของพ่อกับไข่ของแม่
ผสมกันติดเสร็จปุ๊บมันก็เอ่า้าเปิมเป็น
ธาตุดินไข่เป็นธาตุน้ำแม่ก็หายใจเอาเอา
ธาตุลมธาตุไฟเข้าไปแล้วไปเคี่ยวเป็นเป็น
ก้อนเลือดขึ้นมาแล้วก็ไอ้วิญญาณเนี่ยเห็น
มวิญญาณเพมาเนี่ยไอ้วิญญาณเวิญญาณธาตุนะ
ที่มาเนี่ยแต่เป็นวิญญาณหลงคือมันยังหลง
ยึดอยู่มันก็มามาผสมกับธาตุดินน้ำลมไฟ
แล้วมันก็เลยเป็นนามรูปคือมีรูปมีเวทนา
สัจจาสังขารวิญญาณมีความรู้สึกนคิดอารมณ์
เกิดขึ้นแล้วก็มีตาหูจมูกลิ้นกายใจเพราะ
น้ำรูปเป็นปัจจัยเกิดไอ้ตาหูจมูกลิ้นกาย
ใจขึ้นมาเนี่ยมันมาผสมหมดเไอ้ร่างกายเรา
ที่มีความรู้สึกนคิดอารมณ์แล้วมีตาหัว
จมูกลิ้นกลายใจมันผสมเอามาผสมเอาในชาติ
นี้แต่ละชาติแต่ละชาติไปรูปร่างก็เปลี่ยน
ไปเปลี่ยนไปแล้วแต่จะผสมเปลี่ยนไปแต่ไอ้
วิญญาณเนี่ยมันมันมันลอยมานะไม่ใช่ลอย
ทั้งตัวมาหรอกมันมาเฉพาะวิญญาณวิญญาณที่
รู้แต่มันรู้หลงมันเลยลอยมามารวมได้แต่
ถ้ามันรู้ไม่หลงแล้วมันไม่รวมกับอะไรแล้ว
มันเป็นอมตะ้วยตัวมันเองเป็นแต่
รู้งั้นพอมารวมเนี่ยไอ้วิญญาณเนี่ยที่มัน
รู้หลงเนี่ยไอ้วิญญาณธาตุที่มันรู้หลง
เนี่ยมันมันรวมกับธาตุดินน้ำรวมไฟอ่ะที่
สเปิมของพ่อกับไข่ของแม่ผสมกันแล้วเนี่ย
มันก็เป็นก้อนเลือดหยดเลือดไอไอไอ้วิญญาณ
ทาตรู้เนี่ยมันก็มารวมพอรวมเสร็จก็เป็น
ขันธ์ 5 มีร่างกายจิตใจคือความรู้สึกใน
คิดอารมณ์มีรูปเวทนาสัญญาสังขาร
วิญญาณไอ้รูปก็ร่างกายเวทนาก็คือความรู้
สึกแล้วก็สัญญาความจำได้ไม่รู้สังขารก็
คือความคิดอารมณ์วิญญาณก็รับรู้รับรู้ทาง
ตาเจ้าหมลิ้นกายใจพอรับรู้แล้วไม่ต้องคิด
วิขยันคิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยมันอาศัย
ต้องอาศัยสติปัญญาเรียนรู้จดจำทำความเข้า
ใจสังเกตจดจำเรียนรู้ทำความเข้าใจสังเกต
มันอาศัยสติสมาธิปัญญาในขันธ์ 5 เนี่ยมัน
ยิ่งอาศัยขันธ์ 5 เต็มสตีมกำลังความ
สามารถเท่าไหร่มันยิ่งเป็นคนฉลาดเท่านั้น
ยิ่งฉลาดเหนือคนงั้นไอ้ตัวขันธ์ 5 เนี่ย
พอเราวิญญาณขันธ์เนี่ยมันไปรับรู้อะไรทำ
ตาหูวิญญาณขันธ์มีหน้าที่รับรับรู้พอมี
รูปมากระทบ
ตาวิญญาณนะันเนี่ยมันก็ไปเกิดเป็นจักษุ
วิญญาณไปรับรู้รูปทางตาแล้วมันก็มีหน้า
ที่ส่งต่อเวทนามีความรู้สึกถูกใจไม่ถูกใจ
ส่งต่อสัญญาจำได้ส่งต่อสังขารความคิดความ
คิดความปรุงปรุงคิดคิดปรุงนี่นะมันก็เลย
ปรุงคิดคิดปรุงนี่ยิ่งเยรู้สังเกตจดจำ
เรียนรู้ทำความเข้าใจยิ่งฉลาดเหนือคน
เนี่ยมันอาศัยกระบวนการในขันธ์หน้ามันจึง
ฉลาดเหนือคนเป็นคนขยันมันเพียรเล่าเรียน
เรียนรู้ทำความสังเกตจดจำเรียนรู้ทำความ
เข้าใจส่วนไอ้ไอ้ท่ารู้เนี่ยมันก็ได้แต่
รู้ไอ้เนี่ยไอ้ขันธ์ 5 เนี่ยมันยิ่งรู้
อะไรมันยิ่งคิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยทุก
ขณะที่มันกระทบตั้งตาหูเจมหลิ้นกกลใจไอ้
ธาตุรู้นิพพานธาตุเนี่ยมันก็ได้แต่สัตว
รู้สัตวรู้ไอไอ้ขันธ์หน้าที่ไม่รู้อะไร
เนี่ยแต่ไอ้ธาตุรู้เนี่ยมันไม่มีตัวหรอก
ไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยเพราะไอ้ที่มัน
มีความรู้สึกนึคิดได้มันเป็นเรื่องขันธ์ 5
หมดแต่ไอ้ไอ้ธาตุรู้มันคิดไม่
ได้มันไม่มีตัวไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลย
มันได้แต่รู้ธรรมชาติสร้างมาได้แต่รู้
คือธรรมชาติของซาตดินธาตุดินเนี่ย
ธรรมชาติของซาดินธาตุดินก็ทำหน้าที่มา
สร้างสร้างมาให้เป็นของแข็งให้มาค้ำชุน
เป็นโครงสร้างของร่างกายธรรมชาติของธาตุ
น้ำมันก็สร้างมาให้เป็นระบบการไหลไหล
ลำเลียงอาหารเป็นเป็นขับเหงื่อขับอะไรออก
ไปจากร่างกายเช่นน้ำเลือดน้ำเหลืองน้ำลาย
น้ำปัสสาวะธรรมชาติของธาตุลมก็ทำหน้าที่
ของเราเอาออกซิเจนเข้าไปในร่างกายเราเอา
เอาคาบันไดของเสียออกมาทำให้กระแสเลือด
หมุนเวียนทำให้ไปไ้เลือดเลือดแดงไหลหมุน
เวียนแล้วก็ธรรมชาติของธาตุไฟก็ทำให้มี
ความอบอุ่นแล้วธรรมชาติของธาตุรู้คือได้
แต่รู้ได้แต่รู้ได้แต่รู้แต่รู้ตัวตนไม่
มีทำอะไรไม่ได้คิดไม่ได้ธาตุรู้นี่มันได้
แต่รู้คิดไม่ได้ปรุงไม่ได้มันมันคิดไม่
ได้เพราะว่ามันธรรมชาติสร้างมาให้รู้ไม่
ใช่สร้างมาให้คิดถ้าสร้างมาให้คิดมันต้อง
เป็นขันธ์ 5 มันต้องเป็นจิตที่ปรุงแต่ง
ฝ่ายปรุงแต่งไอ้รู้เนี่ยเป็นธรรมชาติฝ่าย
ปรุงแต่งฝ่ายจิตที่ปรุงแต่งเนี่ยมันเป็น
เรื่องของฝ่ายจิตที่ปรุงแต่งคือฝ่ายที่
มันปรุงแต่งได้ก็เพื่อมได้ไหวตัวได้แต่
ธรรมชาติของรู้เนี่ยมันสร้างมาให้ได้แต่
รู้งั้นธรรมชาติเนี่ยของจิตเนี่ยมันมี 2
ธรรมชาติคือธรรมชาติของจิตที่มันปรุงแต่ง
ได้กับธรรมชาติของ
รู้คือรู้เนี่ยไม่ปรุงแต่งถ้าเราเข้าใจ
อย่างเงี้รู้อะไรก็มารู้จิตที่ปรุงแต่ง
ทุกจิทุกอาการแล้วอย่าไอ้ตัวมันเองอ่ะมัน
ไม่ปรุงแต่งแต่มารู้จิตที่ปรุงแต่ง
แต่เราพยายามทำให้รู้แล้วไม่ปรุง
แต่งเราก็ก้าวก่าหน้าที่ของไอ้ไอ้หน้าที่
ของจิตที่มันปรุงแต่งเพราะเหมือนกับเรา 2
คนเนี่ยเจ้างมาให้เราทำหน้าที่รู้แต่จ้าง
มาอีกคนนึงเนี่ยให้ทำหน้าที่ปรุงแต่ง
เรียนรู้จดจำตามความเข้าใจเรียนรู้จดจำ
ตามความเข้าใจสังเกตทกาคุณไม่หน้าที่รู้
ให้มากๆเรียนรู้มากๆจดจำสังเกตละเอียด
ละออทุกรอบๆบทงตาหูจลิ้นกายใจไอ้นั่นน่ะเ
จ้างมาให้ทำหน้าที่ปรุงแต่ง
[เพลง]
ยิ่งเก็บข้อมูลได้มากยิ่งรู้ยิ่งเข้าใจ
ยิ่งละเอียดยิ่งเก่งมากกลายเป็นแบบว่า
อะไรอ่ะอาขู Google เนี่ยใครก็ต้องมาพึ่ง
เนี่ยเพราะว่ามันยิ่งเก็บข้อมูลเรียนรู้
ทำความเข้าใจใครก็เข้ามาอยากเข้ามาเสิร์ช
มันก็รู้เรื่องทุกเรื่องเอแต่ไอ้หน้าที่
รู้มันไม่ใช่ว่าหน้าที่ไปปรุงแต่งมันมี
หน้าที่รู้มีหน้าที่รู้มีหน้าที่รู้รู้
อะไรก็ไอ้รู้ไอไอ้จิตที่ปรุงแต่งเนี่ยแเ
สร้างมาให้เหนือจิตปรุงแต่งคือสร้างมา
ให้มารู้จิตที่ปรุง
แต่งไอ้รู้เนี่ยมันเหนือจิตที่ปรุงแต่ง
ไอ้รู้เนี่ยถ้าพูดถึงไอ้รู้เนี่ยได้เงิน
เดือนมากกว่าเยอะหลายเท่าเป็นผู้บริหาร
เป็นบิ๊กบอสส่วนได้ปรุงแต่งเนี่ยคือผู้
ที่ทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่เก็บข้อมูล
วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยทำหน้าที่แต่ไอ้บอส
เนี่ยไม่มีหน้าที่เราไปเก็บข้อมูล
วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยได้แต่
รู้ได้แต่รู้ได้แต่รู้ได้แต่รู้เนี่ยนะ
เป็นหน้าที่บิ๊กบอสได้แต่รู้นะคบคุมตรวจ
สอบอยู่ได้แต่รู้ได้แต่
รู้แต่เราทำผิดหน้าที่เอาไอ้รู้เนี่ยไป
ควบคุมให้ไอ้เจ้าหน้าที่ไม่วิเคราะห์
วิจารณ์วิจัยให้มันรู้เอ๋อรู้เอ๋อรู้เอ๋อ
ไม่ต้องทำไปควบคุมไอ้จิตที่ฝ่ายปรุงแต่ง
ให้มันไม่วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยให้มันให้
ไอ้คนนั้นน่ะมันเสร็จไปแล้วเราไปตัดแขน
ตัดขาไอ้เจ้าหน้าที่ที่มันทำหน้าที่
วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยและให้เหลือแต่รู้
บริษัทก็เจ๊งแค่นั้นแก็พังก็ทุกข์เลยตนี้
เป็น
ทุกข์เราต้องทำหน้าที่แต่รู้แต่รู้แต่รู้
อย่าไปทำหน้าที่ปรุงแต่งปรุงแต่งเป็น
เรื่องของจิตเเป็นเรื่องของจิตฝยปรุง
แต่งพอเราตายแล้วสินอายุไขเราเข้าใจแบบเย
มันก็เหลือแต่รู้ไอ้จิตปรุงแต่งก็ดับไป
เลยก็เหลือแต่รู้ไอ้บอสนัเไอ้บิ๊กบอสเที่
ทำหน้าที่รู้เป็นอมตะไม่ตายแต่ไอ้เจ้า
หน้าที่ที่ทำวิเคราะห์ิจวิจัยนมันก็จะแตก
แตกจับตายไปแต่ไอ้บอสไม่ตายเพราะว่าบอส
มันไม่เกิดเกิดไม่ดับมันไม่มีกิริยาใดๆ
เลยมันเป็นรู้ที่ไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลย
ไม่มีกิริยาใดๆมันเลยไม่
ตายเพราะมันไม่เกิดมันเลยไม่ตาย
พอยไอ้บริษัทเจ๊งไปคือตายแตกดับธาตุขันธ์
แตกดับไอ้เจ้าหน้าที่ที่ทำหน้าที่
วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยอยู่ตลอดเวลาเนี่ย
เก็บข้อมูลวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยมันก็ดับ
ไป
ด้วยไอ้รู้เนี่ยมันก็เลยมันไม่มีตัวตน
อยู่แล้วมันไม่เกิดไม่ดับมันได้แต่รู้มัน
เป็นธาตุว่าเปล่ามันก็เลยหายไปหายตัวไปใน
จักรวาลใน
ธรรมชาติมันไม่เป็นพุ้มแก่งร่างใหม่อีก
แล้วเพราะไม่รู้หลงแล้วมันรู้ว่ามันเป็น
รู้ไม่ใช่ว่ามันเป็นเป็นปรุงแต่งมันเป็น
รู้มันไม่เป็นปรุงแต่งมันเรไม่เป็นปรุง
แต่งอย่าตอยมันไปมันก็เลยเป็นรู้อย่าง
เป็น
อมตะเข้าใจมั้ยล่ะเออกลับไปจะได้ทำความ
เข้าใจปฏิบัติให้ถูกแล้วก็เพียนอย่างที่
เราเนี่ยต้องมีเวลาอยู่กับตัวคนนึงเียบๆ
แล้วฝึกอย่างที่เราสอนเนี่ยไม่ได้ฝึกไม่
ได้อยู่ตัวคเดียวทำใจนิ่งๆอีก
อมันเหมือน
กเรามันเหนเป็นลูเอเข้าไปใกล้ๆก็อัดเซฟมา
นี่วมีจะเสียงเราพูดอเข
มาเมื่อเมื่อสักครู่อ่ะค่ะที่เราไที่ไป
นั่งอยู่ข้างบนมันเหมือนกับใจเรามันเป็น
รูปโป่งเยอะแยะมากมายแล้วก็เราถือเชือกย
าวมากเลยแล้วพอนั่งแล้วก็รู้สึกเหือเรา
ค่อยๆเก็บลูกโป่งเข้ามาทีละลูกทีละลูก
ทำไมอ่ะค่ะแต่พอเก็บมาสักพักแล้วมัน
เหมือนกับมันเต็มแล้วอ่ะค่ะเหมือนกับไอ้
ที่เราเก็บเข้ามาแล้วมันยังไม่ลงไปขุดอ่ะ
ค่ะไอ้ที่มันยังเหลืออยู่มันก็เลยลงมาไม่
ได้อ่ะค่ะ
อันไปูไม่เก็บอะไรวล่ะไม่แต่ปล่อยไปปล่อย
ไปปยๆเหมือนกับมันเหมือนกับค่อยๆเหมือน
กับเรามันรวบเข้ามาหารวบวรวบๆรวบลงมาแที่
มันจะฟุ้งเราก็รวบลงมาเรื่อยๆอย่าเงี้ย
ค่ะแต่พอไอ้ที่รวบลงมาแล้วอ่ะค่ะเหมือน
มันเต็มกล่องแล้วมันมันยังฟูอยู่อ่ะค่ะ
มันไม่ลงแล้วถ้าไม่มีกล่องแล้วมันมีเราไป
รวบมาไปรวบเอเข้ามาในกล่องแล้วกล่องก็ไม่
มีมันพตัวตนไม่มีเราไปสมมุติฐานุดผิดมัน
ก็ลวกเข้ามาในใจที่เป็นกล่องค่ะรูปโป่ง
สวรรค์เอไปลวกมาทีละรูปละรูกละรูปความ
จริงเนี่ยเราปล่อยหมดกล่องก็ไม่มีค่ะไอ้
ลูกโป่งก็ลูกโป่งมันจะดียังยังไงมันจะเบา
สบายยังไงก็ปล่อยไปปล่อยไปปล่อยไปหมดมี
ที่ปล่อยอย่างเดียวรรู้ะรู้รู้แล้วปล่อย
รู้แล้วปล่อยรู้แล้วปล่อยปล่อยหมดปล่อย
หมดปล่อยออกไปด้วยไม่ใช่รวบเข้ามาค่ะจน
กระทั้งปล่อยหมดปล่อยหมดปล่อยหมดแล้วก็
พิสุจแล้วเอมีความรู้สึกว่าปล่อยหมดแล้ว
ไม่มีอะไรจะปล่อยไอ้ตัวที่รู้สึกว่ามี
อะไรจะปล่อยนะก็ปล่อยตัวเราไปด้วยไอ้ตัว
เราที่ไม่รู้สึกจะปล่อยไอตัวนั้นน่ะก็ตัว
ร้ายเลยแล้วก็ปล่อยตัวเราที่เอ๊เราไม่รู้
สึกว่ามีอะไรจะต้องปล่อยแล้วก็ปล่อยไตัว
เราที่เอ๊มีอะไรจะต้องปล่อยอะไนะคือปล่อย
ตัวเราแล้วก็ตัวนี้ก่อนสบาย
เลยเราไปคิดว่าใจเราเป็นกล่องเราได้เก็บ
อะไรได้ตนี้ก็จะเก็บความทุกข์ได้เก็บ
อารมณ์เก็บความรู้สึกเก็บความทุกข์ไปได้
ทั้งมวลได้แต่ใจเราไม่มีอ่ะคือใจไม่มีตัว
ตนไม่มีอะไรสักอย่างไม่เก็บอะไรได้มันจะ
เก็บอะไรไม่ได้เลยทุกอย่างรู้อะไรเห็น
อะไรแล้วก็ละไปรู้อะไรเห็นอะไรแล้วก็ละไป
รู้อะไรเห็นอะไรแล้วก็ละไปเรื่อยละไป
เรื่อยละไปเรื่อยทุกขณะปัจจุบันทำนอย่าง
งี้อย่างเดียวไม่เก็บอะไรไว้เลย
ดีก็ไม่เก็บไว้ชั่วก็ไม่เก็บ
ไว้ถูกใจก็ไม่เก็บไว้ไม่ถูกใจก็ไม่เก็บ
ไว้ไม่เก็บอะไรไว้สักอย่างเพราะใจไม่มี
ขี้เกียจไม่เหมือนหายปลาร้าที่หมักอะไร
ไว้ทุกอย่างทุบหายปลาร้าให้แตกนะจะเอา
อะไรไปหมักไว้ทั้งดีและ
[เพลง]
ชั่วแ
[เพลง]

---

以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文