好的，我将把这段泰语佛法讲座翻译成中文对话问答的形式。 徒： 师父，请问在面对未来、过去和现在时，我们应该如何正确地对待？ 师： 未来尚未到来，我们无法预知。过去已经过去，就像一份礼物，无法改变。最重要的就是活在当下，专注于现在。 徒： 可是，我们经常会受到过去经历的影响，很难真正地活在当下。 师： 没错。因为我们还有很多不了解的事情。生活中会有希望和失望，会有如意和不如意。有很多事情不是按照我们的想法发展的。我们过去所做的善与恶，以及与他人共同创造的善与恶，都会对我们产生影响。如果我们只局限于眼前的所见所闻，就会忽略很多超越我们认知的事物。 徒： 那我们应该如何应对生活中的各种变化和挑战？ 师： 人生道路上，我们既有行善也有作恶。关键在于，我们是否坚持行善，不断积累功德，说好话、做好事、利益他人，还是不断作恶。我们的选择会改变我们的生活轨迹。重要的是，不要只相信眼睛看到的、耳朵听到的和自己想的。要相信佛陀的教诲，并在当下努力行善。 徒： 师父，那算命、看手相这些事情可信吗？ 师： 这些方法无法准确预测一个人的命运。特别是对于那些不断作恶或者不断行善的人来说，他们的生活轨迹会不断变化。只有那些随波逐流，任由命运摆布的人，他们的命运才可能被预测。没有什么能超越善恶业力的力量。 徒： 如何看待生活中遇到的顺境和逆境？ 师： 顺境和逆境都取决于我们过去的业力。每个人都有自己的福报和因缘。没有人可以事事如意。众生的痛苦来自于求不得，来自于与不喜爱的人或事物相遇，来自于与所爱的人或事物分离。还会经历沮丧、失望、厌倦，以及生老病死和种种别离。人生本来就充满了苦难。 徒： 如何才能摆脱这些苦难呢？ 师： 没有人能避免生老病死和种种别离。这是每个人都必须经历的。但是，通过修行，我们可以超越这些痛苦。 徒： 师父，我经常无法专注于当下，总是被各种念头和感觉所干扰。我该怎么办？ 师： 你只是无法安住于“觉知”，让它与感官体验融合在一起。做事情的时候，就完全投入到工作中；与人交谈的时候，就完全投入到谈话中。你不知道如何安住于“觉知”。 徒： 是的，我记得以前师父教导我们，要将CD放入盒子里，并保持觉知。现在我仍然像那样，做任何事情都完全投入进去，不知道该如何是好。 师： 早上我跟你解释了，要将身体和心灵分开。身体在做事情的时候，心灵可以独立思考。身体和心灵不是同一个东西。当你专注于身体活动的时候，心灵可以不受影响地思考。同样，当心灵思考的时候，身体也可以独立活动。它们不是一体的。要明白身体和心灵不是同一个东西。心灵和“觉知者”，或者说心灵和“心”也不是同一个东西。不要认为只有心灵，而没有“觉知者”或“心”。要看到思考和“觉知者”是不同的。思考者在思考，而觉知者只是觉知。它们是不同的。 徒： 如何才能将思考和觉知分离，并安住于觉知？ 师： 你认识到思考，但你没有看到思考和觉知是不同的。当我们临终的时候，那些带有情绪和感觉的念头会逐渐消失。 徒： 逐渐消失？ 师： 对，就像飞机一样，最初我们有很多想法和感觉。但是，当我们接近死亡的时候，这些想法会逐渐减少。就像倒计时一样，9、8、7、6、5、4、3、2、1，最后，所有的想法都消失了。 徒： 那死亡是什么样的体验？ 师： 有些经历过濒死体验的人说，感觉就像穿过一条漫长而黑暗的隧道，尽头只有微弱的光芒。最后的意识和感觉会逐渐消失。 徒： 那“觉知者”呢？会消失吗？ 师： 如果我们没有恐惧，没有妄想，没有执着，“觉知者”会始终保持觉醒。它会知道感觉和觉知不是同一个东西，知道感觉会逐渐消失。 徒： 那死亡之后会怎样？ 师： 最后的呼吸就像叹息一样，然后就停止了。而“觉知者”始终都知道，那些感觉离它越来越远。当所有感觉都消失的时候，“觉知者”仍然存在。它知道自己即将死亡。 徒： “觉知者”知道自己即将死亡？ 师： 是的，即使身体死亡了，“觉知者”仍然知道。它知道自己即将熄灭。就像手机电池耗尽一样，你知道它即将关机。你知道各种感觉即将消失。如果你没有执着，没有妄想，你就会知道电池即将耗尽，生命即将终结。但是“觉知者”不会死亡。它只是失去了住所。 徒： 失去了住所？ 师： 是的，因为“觉知者”和我们的身体不是同一个东西。当身体死亡的时候，所有的感觉和情绪都会消失。身体消失了，但是“觉知者”仍然存在。它不会死亡。 徒： 如果我们有执着呢？ 师： 如果我们执着于自我，认为自己是一个独立的个体，那么这种执着会导致我们遭受恶报。业力会根据我们的善恶行为引导我们。因为执着还没有消除，我们就会受到业力的影响。 徒： 我们会执着于什么呢？ 师： 我们会执着于我们的身体、我们的感觉、我们的想法、我们的情绪。我们执着于我们的父母、兄弟姐妹、孩子、财产、地位、名誉。我们执着于我们所见、所听、所闻、所尝、所触及所想的一切。我们执着于那些让我们感到快乐和舒适的事情，而排斥那些让我们感到不快乐和不舒服的事情。 徒： 如果我们执着于这些，会发生什么？ 师： 如果我们执着于这些，我们的心灵就会变得黑暗和沉重。我们就会被困在痛苦之中。即使我们的身体死亡了，那些执着仍然存在。那些未被消除的执着会让我们在死亡后感到极度的痛苦。 徒： 那我们该如何消除这些执着呢？ 师： 要认识到对感官体验的执着是粗糙的。执着于情绪是另一种形式的执着。执着于舒适和空虚的心灵是更进一步的执着。 徒： 如何描述心灵的状态？ 师： 即使心灵处于平静空虚的状态，那也可能是一种执着。它就像一层雾蒙蒙的玻璃，或者一个覆盖在我们心灵上的气泡。心灵原本是无限广阔的，但是这些“玻璃”或“气泡”限制了它的自由。即使心灵感觉平静和舒适，那也只是被困在“玻璃”或“气泡”之中。 徒： 死后会发生什么？ 师： 如果我们死后，那些覆盖在我们心灵上的“气泡”没有破裂，那么我们的意识就会被困在其中。它无法与宇宙的无限空性融合。这样的意识将无法转生到更高的境界。它会停留在空虚之中，但这只是虚假的空性。 徒： 虚假的空性？ 师： 是的。有些人误以为空虚是一种解脱。他们执着于空虚，而没有真正地放下。他们可能会进入禅定状态，但是他们的执着仍然存在。 徒： 如何才能达到真正的解脱？ 师： 真正解脱的人，他们的意识就像清澈透明的玻璃，没有任何阻碍。那些有神通的人可以看到那些被困在“透明玻璃”中的意识。他们会被带到审判的地方，根据他们的善恶行为接受审判。 徒： 如何避免被困在“玻璃”之中？ 师： 要安住于“觉知”，不要执着于任何事物。要保持心灵的空性。这并不是说我们什么都不知道，而是说我们只是觉知当下所发生的一切，而没有执着。 徒： 只是觉知？ 师： 是的，我们觉知眼睛所看到的，耳朵所听到的，鼻子所闻到的，舌头所尝到的，身体所感觉到的，以及心灵所想到的。我们觉知所有的情绪和想法，但是我们不执着于它们。我们只是保持觉知，而不是试图去控制或改变任何事物。 徒： 那“觉知者”是什么？ 师： “觉知者”本身就是空性的。它就像外面的空气一样。它具有与宇宙相同的广阔性。当它熄灭的时候，它就消失在宇宙的空性之中，无法找到。这就是为什么佛陀被问到，那些已经解脱的圣者，他们的意识在哪里。当他们死亡的时候，他们就完全消失了。因为他们已经没有了任何执着。他们就像火焰熄灭一样，完全消失了。他们不会被困在任何“玻璃”之中。 徒： 如果我们被困在“玻璃”之中会怎样？ 师： 如果我们被困在“玻璃”之中，我们就会感到痛苦，会哭泣，会等待那些来带走我们的人。那些人会用残酷的手段将我们拖走。因为我们不愿离开，他们会强迫我们。我们会被带到审判的地方，接受惩罚。 徒： 为什么会这样？ 师： 这一切都源于我们自己的想法。我们所想的，会决定我们去哪里。 徒： 师父，这些道理听起来很深奥。 师： 这些道理并不是我从书本上学来的。而是我亲身体验到的。即使是其他宗教的人，他们的经历也是相似的。关键在于他们内心的状态。 徒： 我们应该如何修行才能摆脱轮回？ 师： 要明白，“觉知者”是不朽的，是涅槃的元素，是空性的元素。它就像佛陀一样，已经超越了生死。 徒： 佛陀也超越了生死？ 师： 举个例子。过去有位比丘，他生病了，非常痛苦。他无法忍受，就自杀了。但是，在自杀之前，他已经明白了佛陀的教诲。当他自杀的时候，他看到了鲜血，意识到死亡的到来。 徒： 自杀不是会遭受恶报吗？ 师： 通常，自杀的人会被带到审判的地方，因为他们还有未偿还的业力。他们必须遭受惩罚。但是，那些来寻找这位比丘的灵魂的人却找不到他。 徒： 为什么？ 师： 因为他的灵魂已经消失了。如果灵魂是粗糙的，它就会有形状。它就会被带到审判的地方。但是，如果灵魂已经空性，它就不会有形状。它就不会受到业力的影响。 徒： 如何才能让灵魂变得空性？ 师： 要消除对自我的执着。不要认为我们的身体是真实的。要认识到，身体只是一个幻象。当身体死亡的时候，所有的感觉、认知、意识都会消失。那些未被消除的执着会让我们在死亡后感到痛苦。 徒： 师父，我明白了。 师： 在葬礼上，那些哭泣的人，他们仍然执着于自我。他们无法看到真相。那些参加葬礼的人也无法帮助死者。那些死者的灵魂仍然徘徊在葬礼现场。他们没有修行，所以他们会受到恶灵的欺负。 徒： 为什么会这样？ 师： 因为他们没有积累功德。他们死后会受到欺负。他们会被拖走，甚至在火化之前就被折磨。这是非常可悲的。 徒： 我们应该如何帮助死者？ 师： 那些没有行善的人无法接受功德的回向。就像你对着空气吹烟一样，烟雾无法到达目标。 徒： 为什么？ 师： 因为没有功德的基础。那些不害怕恶业，不修行的人，就会遭受这些痛苦。 徒： 善与恶和亲人有关吗？ 师： 这些与外在事物无关。与父母、兄弟姐妹、配偶、子女无关。那些执着于关系的人，会感到自我的存在。那些不执着于关系的人，会感到自我的消失。执着是烦恼的根源。执着会导致痛苦。 徒： 如何才能摆脱执着？ 师： 摆脱执着，痛苦就会消失。当我们没有了执着，我们就不会再遭受痛苦。 徒： 请师父用一个比喻来说明。 师： 就像蜡烛一样。我们的意识就像一支蜡烛。当我们还活着的时候，我们只有一支蜡烛。但是，如果我们将我们的蜡烛点燃在其他事物上，比如我们的孩子、我们的伴侣、我们的财产、我们的地位，那么当我们的蜡烛熄灭的时候，它并没有真正地熄灭。它仍然在其他人身上燃烧。 徒： 这样会怎样？ 师： 这样我们的火焰就没有完全熄灭，还会继续点燃别的事物。导致我们无法解脱。但是，如果我们只保持我们自己的蜡烛燃烧，不执着于任何事物，只是对一切众生充满慈悲，那么当我们的生命结束的时候，我们的蜡烛就会完全熄灭。我们的意识就会消失。 徒： 消失？ 师： 是的，就像火焰熄灭一样。我们的意识只与自己存在，只与自己觉知的心灵存在。它不执着于任何事物。它只是知道。它知道所有发生的事情，但是它不执着于任何事情。它只是知道，而不是试图去控制或改变任何事物。 徒： 只是知道？ 师： 是的，心灵有各种各样的情绪和感觉。但是，没有人去支持或执着于它们。它们只是生灭，生灭，生灭。当身体死亡的时候，所有的情绪和感觉都会消失。但是，如果没有人去支持它们，它们就会消失。 徒： 完全消失？ 师： 是的，那些执着于空性的人，当他们死后，他们的灵魂也会消失。他们不会再有任何形状或形式。他们就像比丘一样，已经解脱了。 徒： 师父，要怎样做才能达到刚才说的境界呢？ 师： 通过修行，通过了解这些道理，我们就可以达到那个境界。 徒： 师父，谢谢您的教诲。 师： 不客气。希望这些教诲能够帮助你走上解脱之路。要知道，一切都取决于我们的内心。痛苦来自于我们的内心，解脱也来自于我们的内心。我们要活在当下，觉知当下的情绪和想法。要认识到，所有的事物都是无常的。通过不执着，我们可以获得真正的解脱。这就是佛陀的教诲。 （以下内容是关于修行者个人的一些问题解答，一并翻译如下） 徒： 师父，我最近在修行中遇到一些困惑，想向您请教。我发现自己在诵经的时候，脑海里会冒出很多念头，虽然我能意识到这些念头是“五蕴”在运作，是“被觉知”的对象，但总觉得无法完全摆脱它们的影响。请问师父，我该如何是好？ 师： 你现在所处的状态，仍然是带着“自我”在诵经。当念头出现时，虽然你能够觉察到它们，但你仍然试图用“自我”来控制这些念头，不让它们干扰诵经。这说明你还没有达到“无我”的境界。 徒： 那我应该怎么办呢？ 师： 你目前还处于“有我”的阶段，需要一个“锚”来帮助你稳定心神。你可以专注于诵经，或者专注于呼吸，或者专注于佛号。当你发现自己开始胡思乱想时，就立刻把注意力拉回到“锚”上，不要让自己的心随着念头漂流。 徒： 这我知道，我一直都是这么做的，但感觉进步很慢。 师： 你已经修行很多年了，也具备了教导他人的能力，不能再用初学者的修行方法来要求自己。你已经应该超越“有我”的阶段，直接进入“无我”的境界。 徒： “无我”的境界？那应该怎么做呢？ 师： 应该放弃那个试图控制念头的“自我”，认识到“自我”本身就是一个幻象。不要试图去阻止念头，也不要试图去抓住念头，只是静静地觉察它们。 徒： 只是觉察？ 师： 是的，只是觉察念头的生起和消失，就像观察天空中的云朵一样，来了就来，去了就去，不要试图去阻止它们，也不要试图去追逐它们。 徒： 我还是不太明白。 师： 你要明白，在每一个当下，都只有现象的显现，而没有“自我”的存在。各种情绪、感觉、想法，只是一个个独立的现象，它们来了又去，去了又来，而没有一个“自我”在其中。 徒： 听起来很抽象。 师： 你可以这样理解：当你感到快乐时，只是快乐的感觉在显现，而没有一个“自我”在享受快乐。当你感到痛苦时，只是痛苦的感觉在显现，而没有一个“自我”在承受痛苦。 徒： 只是感觉？ 师： 是的，只是感觉，而没有“自我”。所有的事物都是如此，无论是你看到的世界，还是你内心的想法，都只是一系列的现象，而没有“自我”的存在。 徒： 如果没有“自我”，那谁在修行呢？ 师： 没有“谁”在修行，只是“修行”这个现象在发生。重要的是，你要放下对“自我”的执着，让所有的现象自然地生灭，不要试图去控制它们。 徒： 如果不控制它们，会不会任由念头控制我？ 师： 不会，当你放下对“自我”的执着，只是静静地觉察念头时，念头就失去了控制你的力量。它们只是一个个独立的现象，无法对你造成任何影响。 徒： 我明白了，我试试看。 师： 好，你要记住，真正的修行，不是去追求什么，而是去放下什么。放下对“自我”的执着，放下对一切事物的执着，你才能获得真正的解脱。 徒： 师父，我还有个问题。有时候我会感到内心空空荡荡，什么都没有，这种感觉正常吗？ 师： 这种感觉很正常。当你不再执着于任何事物时，你的内心自然会变得空空荡荡。但这并不是说你什么都没有，而是说你已经超越了所有的局限，与宇宙融为一体。 徒： 与宇宙融为一体？ 师： 是的，你的“觉知”就像宇宙一样，无限广阔，无所不在。你不再是一个独立的个体，而是与所有的事物息息相关。 徒： 这就是“无我”的境界吗？ 师 可以这么说。当你达到“无我”的境界，你就能真正地体会到空性的智慧，你就能从所有的痛苦中解脱出来。 徒： 师父，您的教诲让我受益匪浅，我会努力修行的。 师： 好，你要记住，修行没有捷径，只有一步一个脚印地走下去，才能到达终点。 徒： 师父，我最近参加了一个静修营，在那里我学习到一些新的修行方法，但回来后却感到更加迷茫了。请问师父，这是为什么呢？ 师： 这是因为你没有用智慧来指导你的修行。你只是盲目地跟随别人的方法，而没有思考这些方法是否适合自己。 徒： 那我应该怎么办呢？ 师： 你要用智慧来选择适合自己的修行方法，而不是盲目地跟随别人。你要思考，什么是真正的解脱，什么是真正的快乐。 徒： 真正的解脱和快乐是什么？ 师： 真正的解脱，就是从所有的痛苦中解脱出来。真正的快乐，就是内心的平静和安宁。 徒： 如何才能获得内心的平静和安宁？ 师： 要放下对“自我”的执着，放下对一切事物的执着。当你不再执着于任何事物时，你的内心自然会变得平静和安宁。 徒： 我明白了，我会努力修行的。 师： 好，你要记住，修行是为了自己，而不是为了别人。你要找到适合自己的道路，才能到达终点。 徒： 师父，我还有一个问题，最近我总是想起过去的一些不愉快的事情，这些事情让我感到很痛苦，我该如何摆脱它们的影响呢？ 师： 你要明白，过去已经过去，无法改变。你唯一能做的，就是活在当下，不要让过去的事情影响你的现在。 徒： 说起来容易做起来难啊！ 师： 你可以尝试用正念的方法来面对过去。当你想起过去的事情时，不要试图去阻止它们，也不要试图去逃避它们，只是静静地觉察它们。 徒： 只是觉察？ 师： 是的，只是觉察它们，就像观察天空中的云朵一样，来了就来，去了就去，不要试图去阻止它们，也不要试图去追逐它们。 徒： 我试试看。 师： 你要记住，过去的事情已经过去，无法改变。你唯一能做的，就是活在当下，创造美好的未来。 徒： 师父，您说得对，我会努力的。谢谢您！ 师： 不客气。祝你修行进步！ ----- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 ---------------- พุวิสชนาธรรมกับท่านหลวงตาณรงค์ศักดิ์มยตอนไม่ย่งมั่นต่อสิใจอยู่ด้วยใจที่เที่ยงธรรม。 ได้。 ในอนาคตอยู่กับปัจจุบันเดินไม่ได้ไม่รู้เรื่อง。 อยู่ในปัจจุบันรู้ก็ไม่ได้。 อดีตเหมือนของฝวัญ。 ความจริงคือปัจจุบันเนี่ย。 อยู่กับตัว。 อดีตอยู่เลย。 อยู่กับปัจจุบันได้ไง。 มันเหลือเราขึ้นไปมันยังมีอะไรหลายอย่างที่เราไม่รู้。 ความสมหวังผิดหวังได้อย่างใจไม่ได้อย่างใจ。 มันยังมีอะไรมากมายไม่ใช่เป็นไปตามความคิดเราได้มันยังมีเหลือก็เราไปมากเรามีคุณงามความดีคุณระบาปที่เราทำไว้。 แล้วไม่ใช่เราทำคนเดียวมาทำร่วมกับคนอื่นมามากมาย。 ทำบุญและบาปกรรมธละกรรมชั่ว。 หลายอย่างที่มันส่งผลมามีอิทธิพลต่อเราอ่ะเราไม่รู้ไม่เห็นอีกมากมายจะไปติดอยู่ในแค่เราความคิดเราคิดแค่ตาเห็นจะได้ย，ิ。 นใจคิดไป。 มันจะมีสิ่งที่เหนือกว่าเราอีกมากมายที่มันเราจะต้องดำเนินชีวิตผ่านไปเนี่ยมันมันไม่ได้เป็นไปอย่างที่เราคิดหรอก。 เส้นทางที่เราเดินมานี่เราทำทั้งบุญและบาปมาอีกมากมายแล้วเราทำร่วมทำบุญและบาปร่วกับคนอื่นมามากมาย。 ชีวิตมันจะหักเหไปมันเรื่อยเนี่ยทั้งในอดีตปัจจุบันและอนาคตทั้งในปัจจุบันน่ะอยู่ที่ว่าเราทำบุญไม่หยุดทำคุณงความดีที่ดีพูดดีทำดีทำประโยชน์ต้นประโยชน์ท่านตามที่อธิษฐานไว้ไม่หยุดหรือว่าเราทำบาปกรรมไม่หยุดก็ยังเปลี่ยนไปอีกวิถีชีวิตก็ยังเปลี่ยนไ。 ปอีก。 มันไม่ได้เป็นอย่างที่ตาเราเห็นหูได้ยินเราคิดเองก็ได้แล้วสิ่งเหล่านี้。 เราเหลือแต่เชื่อพระพุทธเจ้าและทำคุณงามความดีในปัจจุบันนี่แหละ。 พวกหมอดูทำนายไทยทักดูลายมือลาเท้าดูวันเดือนปีเกิดดู。 สถานนาทีอะไรก็ตามมันดูผู้ที่ทำบาปกรรมไม่หยุดดูผู้ที่ปฏิบัติธรรมคุณงามความดีและบาปประเภ็ญบุญฝึกฝนจิตใจมันดูไม่ได้หลายคนในชีวิตถีชีวิตเปลี่ยนไปหมดเปลี่ยนตลอดเวลามันจะดูได้เฉพาะคนปล่อยชีวิตไปตามยะตากรรม。 คนที่ทำบาปไม่หยุดก็ดูไม่ได้ปปกรรมก็ส่งผลไม่หยุดเปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลาคนที่สร้างคุณงามความดีไม่หยุด。 ก็ดูไม่ได้เพราะวิถีชีวิตเขาก็ต้องเปลี่ยนไปตลอดเวลาไปตามบุญและไม่มีอะไรเหนผบุลบาปได้。 อะไรที่มันผ่านมาเนี่ยมันก็ผ่านไปได้สมหวังว่าไม่สมหวังมันก็แล้วแต่วาสนาบารมีของแต่ละคนเราทำมาด้วยทำเรื่องของคนอื่นด้วย。 ถึงแตกต่างกันไปไม่มีใครหรอกได้อย่างใจ。 คือความทุกข์ของสัตว์โลกประสบกับสิ่งที่ไม่สมหวังไม่สมปรารถนาเป็นทุกข์ประสบกับสิ่งที่ไม่เป็นที่รักที่พอใจเป็นทุกข์ๆสิ่งที่รักคนที่รักเป็นทุกข์。 ความแกใจท้อแท้ใจเบื่อเพกุ้งเป็นทุกข์。 ความเกิดความแก่ความเจ็บความตายความพัดภาคเป็นทุกข์。 ชีวิตเกิดมาก็มันก็มีแต่ทุกขกระทุกข์นี่แหละ。 ฉะนั้นทุกคนก็สมหวังหมดทุกอย่าง。 ทุกคนไม่ต้องแก่ไม่ต้องเจ็บไม่ต้องตายไม่ต้องผัดผ้า。 มันเป็นประจำตนอยู่แล้วทุกคนต้องทุกคนหมดแล้วเกิดมาแล้วต้องโดนอย่างนี้ทุกคน。 หนีไม่พ้น。 จะพคนปฏิบัติพ้นไปพล。 อะไรแม่。 ปฏิบัติก่อน。 ก็ได้ๆ。 ภาเดินทางปลอดภัยนะ。 เราเป็นไงบ้าง。 แต่ละคน。 เป็นไงอ่ะ。 สอนก่อนมาเข้าใจแม่นะ。 มันก็ยังอยู่กับรู้ไม่ได้มันก็ไหลไปรวมกับสิ่งที่。 ไหลรวมกับลูกลดกลิ่นเสียง。 สิ่งที่ทำคือทำงานก็ไหลก็มาอยู่กับงานคุยกับใครก็ไหลไปอยู่กับการคุยหมดมันไม่ทราบจะตั้งรู้คือว่าจะจะอยู่กับรู้ยัง。 ไงแล้วก็。 มันจำได้เมื่อก่อนหลวงตาให้เอาซdใส่ใส่ซองหลวงตาบอกว่าผ่านไป1。 ชั่วโมงแล้วฉันบอกให้เธอเอาซdใส่ซองเพื่อมีสติรู้อยู่。 ตัวนี้เคยไปอยู่กับการใส่ซีดีตอนนี้มันก็ยังเป็นแบบนั้นยังไม่รู้จะทำยังไง。 ทำอะไรมันก็ทุ่มลงไปในนั้นหมด。 เมื่อเช้าที่ที่เข้ามาเข้ามาฟังอธิบาย。 แยกกายยก。 แยกกายแยกับผู้รู้แกับใจติดกับผู้รู้。 ร่างกายกับจิจะไม่ใช่ไม่ใช่ตัวเดียวกันคนละตัวกัน。 การทำอะไรจก็คิดอะไรไม่ได้วันนั้นแหละ。 ร่างกายทำอะไรใจคิดไม่ได้ใจที่คิด。 มันไม่ใช่ตัวเดียวกันร่างกายกับที่คิดแต่ไม่ใช่ตัวเดียวกันเป็นคนละตัวจะทำอย่างจะจริงก็คิดอะไรไม่ได้มัน。 เวลาร่างกายจะแตกจากคิดก็ไม่ได้เหมือนกัน。 จิตมันไม่ใช่ตัวเดียวกัน。 แยกายจิเห็นว่ากายกับจิไม่ใช่ตัวเดียวกัน。 สอนให้เขาว่าให้จิกับผู้รู้หรือจิตกับใจก็ไม่ใช่ตัวเดียวกัน。 ไม่ใช่ว่ามีแต่จิตแต่ไม่มีผู้รู้ไม่มีใจ。 แยกกันไม่ได้ว่าไม่ใช่ว่าเป็นสองอันออกมาจากกันเคยเห็นว่ากับผู้รู้หรือคิดกระจายมันไม่ใช่อันเดียวกันก็，ค，ิ，ด，ไ，ป，ผู้รู้ไม่มีหน，้，า，ที。 ่รู้ไป。 มันคนละตัวกันแล้วก็อยู่กับผู้รู้。 ไปอยู่กับจิที่คิด。 ก็เลยแยกแยกกออกมาจาก。 ถึงมานะรู้จักแต่ว่ารู้ไม่เห็นว่าที่คิดกับไอ้ผู้รู้คนละกันเวลาเราจะตายเนี่ย。 คิดที่มีความรู้สึกคิดอารมณ์ระดับก่อน。 ที่คิดที่มีความรู้สึกตัวเนี่ยไม่คค่อยหออกออกไป。 หากเราไปเหมือนกับไอ้ๆเครื่องบินที่แรกก็มีความคิดมีความรู้สึกตัวอยู่ในตัวเรานี่แหละ。 แล้วพอเราใกล้จะตายจริงก็จะหากตัวเราไปเรื่อยๆมันก็บที่สองบมาก็บไปเรื่อยๆเพราะมีความคิดความรู้สึกตัวที่สามก็หออกไปเรื่อยๆความคิดรู้สึกตัวที่สี่อันที่ห้าที่หกมันนับถอยหลังอ่ะ。 เก้าเก้าแปดเจ็ดหกห้าสี่สามสองหนึ่งความคิดความรู้สึกตัวอสุดท้ายวาใจเรื่องเลย。 เครื่องบินที่บินสุดขอบเราถามบางคนที่ใกล้ตายไปแล้วพื้นมา。 มันเหมือนกับแสงสว่างลบหรี่ที่ไปอุโมงค์ไปอุโมงค์ที่ไกลแสนไกลมากเลย。 แสงสว่างสุดท้ายหรือว่าเครื่องบินสุดท้ายที่เป็นความรู้สึกความรู้สึกความคิดอสุดท้ายเนี่ยที่เป็นความ，ร，ู，้，ส，ึ，ก，ต，ั，ว，สุ，ด，ท，้，ายเนี่ยมั，น，จ。 ะดับแล้ว。 มันดับก็ตายเลยตายเลยลมหายใจมันก็หายใจยาวเหมือนคนถอนหายใจยาวมันหายใจไม่พอ。 ไอ้ผู้รู้เนี่ย。 มันรู้ตัวมันรู้ตลอดนะถ้าเราไม่ผมสร้างไม่กลัวตายไม่ไม่เพ้อไม่อะไรว่ะจะรู้ตลอดเลยว่า。 ความรู้สึกตัวกับผู้รู้นะมันไม่ใช่ตัวเดียวกัน。 ความรู้สึกตัวและผู้คิดไม่ใช่ตัวเดียวกันเพราะว่าความรู้สึกตัวกับผู้คิดเดี๋ยวมันหาออกไปเรื่อยๆความรู้สึกตัวเนี่ยเดินก็รู้สึกอยู่ในตัวเนี่ยมันมีความรู้สึกอยู่ในตัวมันเลยมันเลยยังเหมือนกับเนี่ยมันมีใจร้อยเปอร์เซ็นต์แต่ผมจะหมดสภาพแล้วความรู้สึกตัวมัน。 ห่างไปแล้ว。 ออกไปหออกไปเก้าแปดเจ็ดหกห้าสี่สามสองหนึ่งศูนย์ตายเลย。 ตายแล้วลมใจก็สุดท้ายเรานั่งเฝ้าดูมันก็เป็นแบบเดียวกัน。 ตัวเราก็เคยเกิดเป็นอย่างนั้น。 รู้แต่ผู้รู้มันรู้ตลอดนะมันรู้ตลอดว่าไอ้ความรู้สึกตัวในมันไกลมากเลยไกออกไปไกลออกไปออกไปและไอ้ความรู้สึกตัวเนี่ยไอ้ความคิดความรู้สึกตัวเนี่ยมันไปด้วยกันเนี่ยมันหาออกไปด้วยกันห่างออกไปหาอ。 อกไป。 ไอ้เนี่ยมันจะดับแล้วก็รู้อยู่ตลอดมันจะดับแล้ว。 อสุดท้ายดับก็ตายก็รู้ตลอดรู้ตัวตลอดจะตายแล้ว。 ดับไปก็ดับไปในความรู้ตัว。 ความรู้สึกตัวไปแล้วแต่มันดับให้ความรู้ต่อหน้าต่อตามันดับไปต่อหน้าต่อตา。 วันกลับไปมันเหมือนกันอย่างนี้。 จะหมดน้ำมันน่ะน้ำมันแล้วดับ。 เหมือนกับอะไรล่ะ。 เราชอบเล่นโทรศัพท์มือถือโทรศัพท์มือถือที่หมดแล้วเนี่ยแบตเตี่จะหมดแล้ว。 ความรู้สึกตัวเนี่ยความรู้สึกต่างๆเนี่ย。 เป็นขเนี่ยมันค่อยๆเป็นหมดมันรู้มันก็รู้ตลอดเลยว่าเนี่ยจะหมดแล้วแบจะหมดแล้วชีวิตเนี่ย。 ชีวิตจะหมดแล้ว。 ผมจะหมดแล้วก็แล้วหาไปหาไปหาไปก็รู้อยู่ตลอดว่าใกล้หมดเต็มทีละรู้กับจิตที่มีที่มีความรู้สึก。 มีความรู้สึกตัวมีความนึกคิดเนี่ยมันไม่ใช่ผู้รู้ตลอดว่าความรู้สึกความนึกคิดมันจะหมดมันจะหมดแล้วหมดแบตเตอรี่แล้วม，ั。 นจะดับไป。 ขนาดนั้นมันไม่ไปไขว่คว้าอะไรไม่เพ้อไม่เพ้อไม่ขาดสติลงไปกับอะไรมันจะรู้ตลอดเลยว่าจะหมดจะก็ดับไปต่อหน้าต่อตาเราชีวิตเราก็ดับไปต่อหน้าต่อตาเราแต่กูรู้มันรู้ตลอดแล้วก็ดับไปแต่กูรู้มันไม。 ่ตาย。 ก็หมดที่อาศัย。 รู้กับร่างเราก็ไม่ใช่อันเดียวกันเพื่อมันก็ดับไปร่างเราก็ดับไป。 ความรู้สึกถึงกคิดต่อหรือความรู้สึอารมณ์ต่างๆมันก็จัดไป。 ร่างกายหาแล้วก็ดับไปแต่รู้นะไม่รู้ตลอดเลยแต่มันไม่ดับตัวมันเองไม่ดับ。 ไม่ดับ。 แต่ถ้ามันมีความหลงอยู่อ่ะ。 มันหลงเอามันยึดว่าเราเป็นตัวเป็นตนเป็นตัวตนของเราเราเป็นตัวเป็นตนเรามีตัวเป็นตนมันก็จะเอาความหลงที่เป็นตัวเป็นตนเอา，ว。 ิชาเนี่ย。 ส่งผลให้ต้องไปรับบาปขกรรมปคือตามไปตามบุญหรือบาปเขาก็มาพาไปได้อีกเพราะว่าไอ้ตัวยึดมันยังไม่หมด。 คิดว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราไม่ได้รู้ว่าเป็นเราเป็นตัวตนของเราเนี่ย。 ความหลงเราไม่ไม่ดับไม่ดับปุ๊บมันก็เลยเข้าก็มาหาเราไปได้。 ยึดเป็น。 ยดที่เป็นตัวคนยึดพ่อแม่พี่น้องลูกหลานสมบัติพระราชานยึดตำแหน่งลาบยศ。 ก็ตามที่มันเป็นภายนอกตัวเราเสียงสัมผัสอะไรก็ตามลูกที่เราเห็นได้ตามเสียงที่เราได้ยินต่างหูที่รับจมูกรสชาติที่จจะมาสัมผัสต่างกายในภายนอกทั้งหมดเนี่ย。 ใกล้ก็ไม่คือมายึดตัวเราปัวกายร่างกายแล้วก็ใกล้เข้ามาอีกยึดความรู้สึกคิดอารมณ์ว่าเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราอาการที่ถูกใจเราชอบอาการไม่ถูกใจเราที่ลดปใส。 ใจเราโปร่งโลกเบาสบายว่างๆเราชอบใจมันไม่โปร่งไม่ลงไม่เบาไม่สบายเราที่ลดความใสมันจะดำสี๋เลย。 จิตมันจะดำปี๋เลยมันถูกขึ้นจะเป็นก้อนเลยอ่ะ。 แล้วก็ที่สุดใน้ตัวตนความเป็นตัวตนที่เรารู้สึกว่ามีตัวตัวรูปร่างเราเป็นยังไงเนี่ยอยู่ในนั้นเนี่ยมันอยู่ในตัวที่เป็นความทุกข์ต้นอยู่ในใจเราในใจของตัวตนไม่ดับไปมันดับแต่ร่างกายอยากแล้วก็ดับแต่ความรู้สึกคิดอารมณ์ที่เป็นขั。 นห้า。 มันดับปุมันก็เป็นไอ้ตัวตัวนึงที่ไม่ดับด้วยตัวโปร่งแสงเนี่ย。 ไอ้ตัวยึดไว้เนี่ย。 มันก็เด็นออกไปแล้วก็ไม่นั่งร้องไห้ได้เลยมันทุกบรรทุกบรรทุกมากเลยก็ไม่ดับไอ้ตัวนี้。 ทุกๆ。 วันนี้。 มันคือผู้ที่ยึดของหยาบ。 จะึดอารมณ์เนี่ยเป็นอีกแบบหนึ่งึใจที่สบายว่างๆอาการใจไม่แล้วก็เริ่มก็เริ่มใขึ้นสว่างขึ้น。 จะไปยิดอาการของใจ。 มันก็แล้วแต่วามันอาการของใจ。 ว่างขนาดไหนล่ะ。 บาสบายก็เป็นแค่。 อะไรล่ะมันเหมือนกับ。 กระจกฝ้าลูกโป่งโป่งกระจกฝ้าห้มตัวเราไปจิเป็นยานที่เป็นเหมือนการโปร่งแสงต่อไป。 จิเนี่ยไม่มีตัวตนนะอย่าลืมนะไม่มีตัวตนไม่มีไม่มีที่อยู่ไม่มีอะไรอย่างเดียวแต่มันกลายเป็นว่าถูกหุ้มด้วยกระจกฝ้ากระจกฝ้าลูกโกะกระจกว่าเนี่ยไปมันทำให้เอกความกว้างกับว่างข้างนอกเนี่ยมันเป็นเดียวกันไม่ได้อีกความว่างมันก็ถูกมันจะเป็นความกว้างของจิตเดิ。 มแท้เหมือนกันเป็นว่างอยู่ใน。 กลมของกระจกฝ้าเนี่ย。 แก้ว。 แกฝ้าอาการที่มันโลกสบาย。 เวลาพอตายแล้วเนี่ยลูกโป่ง。 กระจกแก้วที่เป็นกลมๆที่มันมาคไปเนี่ย。 ดเดิมแทเป็นความบ้านที่เกี่ยวกับจักรวาลมันไม่แตกไม่แตก。 ยกตัวนี้ไปเลย。 ลูกโป่งแก้วเนี่ย。 ไปเลยไป。 ก็ไม่เกิดในพบภูมิที่อยาก。 ว่างๆเลย。 ว่างมากเลยว่างๆเป็นจานเลยว่างๆแต่มันได้จริงๆไว้ว่าง。 ประจาราน。 ไม่ใช่คนหลวงพ่อจับอารมณ์ว่างแต่ไปยึดกับสิ่งอื่นให้เป็นทุกข์นะดำเลยคนที่ยึอารมณ์ว่างจริงๆที่มันไม่ไปจับอื่นแต่มันเข้าชาญได้ครับคือมันจับอยู่ในชลูกอาจารย์ลูกประชาจนเลื่อนเกินไปจนเป็นความว่างไปหม。 ดเลย。 ทุกคนเดินทางในองฉัน。 อยู่ในลูกแก้วลูกโป่งลูกโป่งแก้วใสเนี่ยเป็นใสแก้วใสไม่ใช่แก้วฝ้า。 แกใสมองแทมองไม่เห็นเลยแต่พวกพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่ตาของผมจะมองทะลุเห็นไว้มันถูกขังอยู่ในขอบแก้วใสนี่หว่าเนี่ย。 ้มาหรือผู้มาเชิวิญญาณก็มองเห็นว่าไอ้เนี่ย。 จะมีตัวตนอยู่มาหาเจอปัญหาต้องให้ข้อแก้วใสนี่แหละแล้วก็ยกไปลงโทษไปพากษาและมาทำบุญทำบาปอะไรมาก็ไปพิพากษาในนั้น。 จะไปพิพากษาในนั้นได้。 แต่คนที่อยู่กับรู้ที่มันไม่ยึดว่าไม่รู้อะไรทำใจว่างๆไว้ไม่รู้อะไรทำใจว่างๆไว้คือ。 มันได้แต่สักรู้ตามความจริงไม่ใช่ว่าไม่รู้อะไรแล้วทำใจว่างๆไว้。 รู้ทั้งตารู้ทั้งหูรู้ทั้งจมูกรู้ทั้งลิ้นรู้ทั้งกายรู้ทั้งใจรู้อาการทางใจทุกอาการความคิดทุกความคิดในปัจจุบันทุก。 ปัจจุบัน。 มันไม่มีตัวตนของผู้รู้แล้วไม่ถามว่าให้รู้เนี่ยไม่รู้อะไรแล้วทำใจว่างๆไว้ใจนิ่งๆไว้。 ไอ้พวกนี้มันไม่มีอะไรเลยเพราะว่ารู้นี่มันเป็นความว่างมันเป็นความว่างของอากาศเช่นเดียวกับอากาศภายนอก。 ไม่รู้เนี่ยมันมีคุณสมบัติคล้ายๆมันเป็นลักษณะเช่นเดียกับความกว้างของจักรวาล。 เวลามันดับแล้วมันดับหายไปเลยหายตัวไปในในความว่างเลยของจักรวาลหาตัวไม่เจอ。 ที่เขาถามพุทธองค์ว่าจิตวิญญาณเนี่ยจิตวิญญาณของพุทธเจ้าหรือพระอาหารทั้งหลายเนี่ย。 สิความคิดึดแล้วเนี่ย。 เป็นยังไงเวลาตายระดับผ่านานก็หายไปเลยหายไปเพราะจะ้าหายไปเพราะวามันสิสิ้นเชื้อที่สิเชหรือหน้าพุทธองดับหายไป。 ไปเลยแล้วไม่มีข้อแก้วอะไรไม่มีข้อแก้วใสไม่มีข้อแก้วฝ้า。 ให้เป็นทุกข์มันก็จะไปเลยเนี่ยแล้วก็เป็นทุกข์ไปนั่งร้องไห้เป็นตัวเป็นตนเป็นการโปร่งแสงนั่งร้องไห้เป็นทุกข์แล้วก็รอให้พตายเข้ามาลากเอาไปเอาสามงามมา。 เอาสางามมามาสองตัวในตัวนึงก็กระชากลากไปอีกตัวนึงก็แทงเอาไปเพราะวามันจะไม่มีใครยอมไปก็จะต้องล้างๆนี้วันนี้ก็ต้องแทงมาอยู่สองตัวต้นนึงก็เอาสาากแทงไปอีกต้นนึงก็ลากไปมันเจ็บก็แทงเอาออกแทงเอาสางามแทงเจ็บ。 ก็ต้องยอมเดินตามเข้าไปไปโดนลงโทษไปพิพากษา。 สิ่งเหล่านี้。 มันก็มาจากในจิตเรานี่แหละ。 ที่เราพยายามสอน。 เราคิดอย่างนี้เราก็ต้องไปอย่างนี้เราคิดอย่างนี้แล้วก็ต้องไปอย่างนี้เราคิดอย่างนี้แล้วก็ไปอย่างนี้。 มันเป็นอย่างนี้จริงๆไม่ใช่ว่าจำมาจากตำรานะ。 ไม่ใช่จะมาจากจับตำรา。 แม้แต่คนศาสนาอื่นน่ะ。 ศาสนาอื่นที่ไม่เคยมาฝึกปฏิบัติเวลาไปงานศพเขาตายก็เหมือนกัน。 ก็เหมือนกัน。 มันอยู่ที่ว่าในจิตเขาเป็นยังไงสภาวะในจิตเขาเป็นยังไงไปแล้วก็ต้องไปตามสภาวะที่อยู่ใน。 แต่ละคน。 มันต้องแยกอยากให้ออกก่อนตาย。 อยากให้ออกว่าอยู่กับผู้รู้ผู้รู้นะมันเป็นธาตุอมตะเป็นนพพานธาตุเป็นศูนย์ชะตาธาตุ。 มันเป็นสุยตาธาคือมันเป็นสุยตาธาสไปเลย。 เหมือนกับพระโพธกะเชื่อือกคออตายพระโพธกาท่านป่วยป่วยหนักเจ็บปวดทุกข์ทรมานมาก。 ท่านทนไม่ไหวท่านเชื่อดตาย。 เชื่อคอตายแต่ตายพุทธเจ้าประเทสอนก่อนแล้วจนท่านเข้าใจถึงธรรม。 ถามกับลูกทำแล้วแต่ร่างกายท่านเจ็บปวดเจ็บปวดทุกข์ทรมานจนทนไม่ไหวทั้งอะไรเชื่อดคอตายแต่ถ้าไม่รู้อาหารแล้วไม่รู้รู้อาหารนี้ตอนไหนแต่น่าจะมารู้ตอนที่ว่ารู้ตอนที่เชื่อดคอแล้วก็สังเวเห็นเลือดมันไหลเต็มหมด。 แกความตายความตายแล้ว。 ก็มาตามหา。 จิตวิญญาณของพระคนกลางจะไปลงโทษเพราะว่าโทษโทษปบกรรมเก่าก็ยังไม่ได้ใช้หนี้จะต้องไปรับใช้ปบกรรมเก่าและโทรศัพท์ปกรรมมาจะต้องไปเกิดมาเป็นมนุษย์อะไรต้องฆ่าตัวตายฆ่าร้อยชาติจะต้องไปลงโทษแต่หาตวิญญาณของพระคนที่กะไม。 ่เจอ。 ทำไมหายไปนะจิตญญาณของคนเราเนี่ยถ้าหยามเนี่ยมันจะเป็นรูปร่างอะไรพวกมันก็ไม่เกิดเป็นรูปร่างกายโปร่งแสงอยู่ให้เขาพาไปได้。 ให้ก็พาไปลงโทษได้เพราะวามันจำไว้ยึดว่ารูปร่างเรามีตัวตนอย่างนี้รูปร่างเรามีตัวตรงนี้ขึ้นเนี่ยตัวตนของเรานี่คือตัวตนของเราไม่เอาร่างกายเนี่ยเป็นตัวตนของเรานี่ตัวเราตัวตนของเรา。 มันยเอาว่าตัวตนของเรารูปร่างไปแบบนี้เวลาเราตายแล้วไปสร้างตามตามจิตที่เราสร้างไว้เลยว่าเนี่ยคือตัวตนของเรารูปรแบบนี้เพราะเราเราร่างกายตายแล้วให้เวทนาสัญญาสังขาวิยามันก็ดับขมาขมันดับกฎความสร้างไว้มันไม่ดับที่มันยึดไว้เนี่ยมันก็ไปเกิดใหม่ตามที่เราส。 ร้างไว้เป็นรูปร่างแบบนี้เขาก็พาไป。 ในงานศพจะงานศพก็นั่งร้องไห้เลยเนี่ย。 ร้องไห้。 ฟูมฟายอยู่นั่นแหละในความทุกข์ยากลำบากคนที่มางานศพก็ไม่เห็น。 คนกลับไปแล้วจะอยู่ยังไงพวกนี้。 ก็อยู่ในงานyoutubeอยู่ในวัดนั่นแหละ。 แล้วมันยังไม่ได้ปฏิบัติธรรมไม่ได้อะไรมันก็กลายเป็นถูกต้องกลัแกล้งถูกผีเกเลเยอะแยะมากมายในโลกนั้นน่ะ。 จะอยู่ยังไงมีหัวสุกหัวสุดอยู่ในโลกของมนุษย์เนี่ยมันจะใครมากันแกล้งมันก็ยังมีมือมีทชกกับเขาสู้กับเข，า，ม，ี，ก，ฎ，ห，ม，ายบ้，านเมืองค่，อ，ย。 คุ，้มครอง。 แต่ในโลกนั้นไม่มี。 เป็นโรของคนที่มีไม่สร้างคุณงามความดีสร้างบุญบารมีอะไรกลัแกล้งสารพัดเลย。 แล้วก็เวลาเสร็จแล้วก็เขาก็ลากออกไป。 ส่งยังไม่เผาเลยลากไปแล้วพอดีก็รอเผาซะก่อนดูกลางบนเมนั่นแหละกัน。 ดิ้นอยู่เนี่ยไอ้พวกล่างอีกมื้อนึงล่างอีกมือนึงอีกคนก็ไล่อีกมือต้นอะไร่มือนึงลกันกลางหน้าแทงไปหน้าสังเวทมากเลย。 มีชีวิตอยู่ดีๆในโลกมนุษย์ไม่ได้ทำคุณงามความดีไว้เราตายแล้วถูกคนลากผู้เลย。 กลางไปต่อหน้าต่อตาก่อนหุดก่อน。 อุทิศส่วนกุศลให้เขาให้ไง。 ไม่มีหรอกกูคิดไปไม่ได้เพราะว่าคุณไม่ได้ทำแต่บาปกรรมรับไม่ได้。 เหมือนกับอุทิศส่วนกุศลได้ยังไงเหมือนกับคนที่เป่าวันบุหรี่ไปอ่ะกระเป๋าคบุหรี่ออกไปไปถึงตัวเขาเป่าพูดไปยังไงก็หายไปกลางอากาศไม่ถึงเ，ป。 ก็ไม่ถึง。 ไม่มีบุกุศลรองรับ。 นั่นแหละ。 คนทั้งหลายไม่รู้จักกลัวบาปกรรมและไม่ไม่ประพฤติปฏิบัติ。 มันก็เลยต้องเป็นอย่างนั้นเนี่ย。 ไม่เกี่ยวี่ยวูกพันอะไรเลยข้างนอก。 พ่อแม่พี่น้องสามีภรรยาลูกหลานมันไม่ก่อะเกี่ยว。 ไม่เเกี่ยวไอ้มันก็จะไม่รู้สึกว่ามีตัวตนไปเเกี่ยวเกี่ยวอะไรก็จะมีตัวตนไปเเกี่ยวเกี่ยวใครก็เกี่กับตัวเราไปก็เกี่ยวถ้าเราไม่เกี่ยวไว้ตัวตนของเราก็จะไม่มีไม่ก็เกี่ยวอะไรเลยก็จะไม่มีตัวตนเลยเพราะว่าก็เกี่ยวอะไรก็จะมีตัวตเราไปก็เกี่ยวมีตัวตนของเราก็ไม。 ่เกี่ยวอะไรก็จะไม่มีตัวตนของเราการเกี่ยวไว้คือตัวเราจะไปเกี่ยว。 การเกกับก็ไม่มีตัวตนเลยไม่เกี่ยวอะไรสักอย่างก็ไม่มีตัวตน。 การก่อเกี่ยวนั่นแหละเขาถึงเรียกว่ากเลส。 ยึดเกคือยึดอะไรไว้ก็เป็นเหตุเกิดเลและความทุกข์และความทุกข์。 แล้วคืนความทุกข์ก็เกินไปเป็นทุกข์ไม่ได้แล้วเพราะไม่มีที่จะไปเกิด。 เปรียบเหมือนอย่างนี้。 เป็นไฟเทียนเปรียบเทียบไฟเทียน。 จิตวิญญาณของเราเนี่ยเรายังไม่ตายมันก็มีแต่ไฟเทียนของเราดวงเดียว。 ใจของเราจิตวิญญาณใจของเราเหมือนกับไปเทียนในดวงเดียว。 เพราะวามันชีวิตมันยังไม่ตายไปก็คือไปชีวิตยังไม่ตาย。 แต่ไปชีวิตเราเนี่ยไม่เอาไปเกาะเกี่ยวใครไว้。 เขาก็เกี่ยวเปิดเหมือนก็ว่าเราเนี่ยตอนนี้ชีวิตอยู่ประจำวันเราชอบเอาเอาไปเทียนของเราเนี่ยไปจุดไว้ที่นู่นไปจุดไว้ที่นี่ไปจุดไว้ที่ลูกไปที่หลังที่สามีภรรยาพ่อแม่พี่น้องสมบัติพัสถานตำแหน่งล。 าบยศ。 ความรัก。 แทนที่ตัวมันจะดับเวลาถึงแกความตายเนี่ย。 เทียของเราดับแต่มันไม่ดับจริงเขยเราไปติดไปแล้วที่。 ที่คนอื่น。 เชื้อไฟเทียนเราไม่หมดไปมันไปติดไว้ที่คนอื่นหมดแล้วเราเลยดับไม่ได้。 แต่มันมีไปเทียนเปไปเทียนเฉพาะในใจเราไปเกาะเกี่ยวี่ยวอะไรมีแต่ความสว่างแสงสว่างให้แก่มวหมสรรพกรทั้งหล，า，ย，ม，ีแต่ความเมตตา，เ，ม。 ตตาเมตตา。 เวลาถึงให้ความตายไปเทียนก็ดับลงไปที่พระเจ้าตว่าจิตวิญญาณดับไปเหมือนดับไฟเทียน。 ดับไปคือไฟเชื้อดับคือไฟเชื่อระดับไฟ。 มันมีแต่ใจมันมีแต่อยู่กับใจของตัวเอง。 คืออยู่กับใจของตัวเองที่รู้ใจมีสภาพรู้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างอะไรเลยเกิดอะไรขึ้นก็ได้แต่รู้เกิดอะไรขึ้นก็ได้แต่รู้มีความรู้สึกคิดมีอาการอะไรก็ได้แต่รู้ได้แต่รู้ได้แต่รู้แต่ไม่เข้าไปยึดสักอย่างเ。 ดียว。 มันก็ได้แต่รู้ไม่ใช่ว่าไปจ้องรู้ไปดูไปเพ่งรู้ไปพยายามรู้อะไรหรอกก็ได้แต่รับรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นในใจแล้วมันก็ไม่เข้าไปเกาะเกี่ผัวพันไม่ก。 ็คิดอะไร。 คงมีแต่อาการของใจ。 ทุกอาการจะไม่มีผู้ไม่มีใครเข้าไปรองรับไม่มีใครเข้าไปยึดมีแต่อาการของใจเกิดอันดับเกิดดับแต่ดับ。 แต่พูดไปยึดไปรองรับไม่มี。 เวลาตายแล้วไอ้อาการของใจก็ดับหมดร่างกายก็ดับหมดแต่ผู้รองรับไม่มีมันก็เลยเป็นความกว้าเปล่าไปหมดเลย。 หายไป。 พระคนธกาที่ตายแล้วพูดเจ้าบาลหาทยาท่านไปเจอพุทธเจ้าพระหันแล้ว。 การยึดอะไรแล้วก็เลยไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างหาไปเลยหายตัวไป。 การปฏิบัติเนี่ยเราเข้าใจเรื่องราวเหตุการณ์ลำดับแบบนี้เราก็จะปฏิบัติถึงให้เข้า。 เพราะว่าอะไร。 พบชาติมีพบนรกพบสวรรค์พบมนุษย์เนี่ย。 คิดอะไรจะไปทุกข์มันก็ไปนรกแน่นอนและไปเอาไปเป็นเป็นรกายจากนรก。 อุ่นในการอสหาราคาแล้วก็เป็นสัตว์ชาติ。 มีความโลภมากเปเป็นสุรกาย。 มีความทุกข์มาก。 ติดตามมันก็ไปนู่นน่ะเป็นนรกนู่น。 จิตใจมันเปามีแต่บุญกุศลบุญกุศลคุณงามความดีแล้วก็ไปสวรรค์。 เดี๋ยวกอด。 ตายแล้วเหนือกว่าสว่านขึ้นไปก็เป็นมนุษย์ยังไม่รู้ผ่าน。 ปากกรรมทั้งหลายก็ไม่ทำหาความดีก็ทำอยู่แต่ยังไม่ถึงขั้นที่จะป้นทุกข์。 ก็เลยกลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกคนอยู่แค่นี้แหละใจเราทั้งหมดเลยอ่ะ。 ชาติไปก็อยู่ที่ใจเราความทุกข์ทั้งหมดในปัจจุบันก็อยู่ที่ใจเรา。 เรายึดของหยาบภายในจิตแล้วก็ก็อยากจำปีมาแต่ละคนที่สอบไม่ได้ก็วันทุกบไง。 ยอดีตอยู่มานั่งมานั่งต่อหน้ามันยอดีตอยู่ก็ยังถูกก็จับได้เลย。 อดีตจะเป็นทุกข์อยู่ในก็จับได้จะรอดคนแล้วเนี่ยก็มาจับได้。 พระครูบาอาจารย์พ่อแม่ครูบาอาจารย์จับได้ว่าเราเป็นยังไง。 ประทูตจบาลก็มาจับได้มันเหมือนกันนะความรู้เหมือนกันเพราะเขาเป็นเป็นกายทิพย์จิทิพย์เขาเรียนรู้ได้โดยไม，่，ต，้，อ，ง，กำห，น，ด，ผ，่，านการหยาบจา，ก，ม，นุ。 ษย์เลย。 ตลคิดอะไรจะเป็นทุกข์นี้เขาก็รู้แล้ววามันจะเอาไปไหน。 ต่อไปไปได้ละภูที่จะไป。 อะไรเลยหาก็ไม่เจอ。 สักอย่างอะไรก็ไม่เจอกับครูบาอาจารย์อาหารแต่ละท่านที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์อะไรสักอย่างนึงเลยหาไม่เจอเลยไม่ตายหาไม่เจอเลยไม่รู้คิดอะไรมีอารมณ์อะไรหาไม่เจอ。 เวลาตายแล้วยิ่งหาไม่เจอใหญ่เพราะว่าไม่มีการห้าแล้วไงไม่มีลูกไม่มีพัหาสัญาสังหาวิญญาณไม่มีปัญหาแล้วเวลาตายแล้วยิ่งหา，ไ。 ม่เจอเลย。 เราต้องอ่านใจของเราในทุกขนาดปัจจุบัน。 อะไรมันไม่คิดอะไรอยู่。 เราต้องเห็นนะ。 ปฏิบัติแล้วต้องเห็นทุกขนาดปัจจุบันว่า。 มันคงมีแต่กิริยาการแต่ไม่มีใครไปรองรับหรือเปล่าหรือเราไม่เห็นหรอกเรามั่วไปทั้งวัน。 มัทั้งวันมัคิดเพลินเพินเจริญจ่ายทั้งวัน。 ก็ไม่เห็นเลย。 มันต้องอ่านใจของตัวเองทุกขนาดปัจจุบันทุกความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์ทุกอาการมันคงมีแต่อาการแต่ไม่มีเรา。 ทุกความรู้สึกกึจิอารมณ์ทุกอาการที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน。 มันมีแต่กดีอาการของมันตั้งแต่ได้อยู่มีแต่อยู่ก็ไม่มีใครไปรองรับมันไม่มีใครยุ่งวายกับมัน。 ทุกกิยาการมันเป็นกิยาการของการระดับหมด。 ไม่มีใครไปรองรับนะน่ะไม่มีใครยึดมาเนี่ยมันก็เลยไม่มีอะไรไปรองรับมันชื่อก็บอกแล้วไม่มีใครไปรองรับไปยึดมันก็เลยดับไปไอ้ตัวผู้ยดไม่มีก็มันก็ดับหายไปหมดเลยแต่ถ้าผู้ยึดไว้ไอ้ตัวผู้มันอยู่ดิตัวมันอยู่แต่ไอ้กยาการมันดับไปแต่ไอ้ตัวผู้ยึดมัน。 อยู่。 มันก็เป็นเหตุเป็นผลในจิตเรานี่แหละพบที่เราจะไปอ่ะความสิ้นพบสิ้นชาติสิ้นทุกข์เมื่ออยู่ในเหตุผลนี่แหละอยู่ที่จิตเรานี่แหละอยู่ที่ใจของเรานี่แหละ。 อยู่ในปัจจุบันนี่แหละความทุกข์ก็ทุก์ในปัจจุบันและความคิดเกิดขึ้นในปัจจุบันและพบชาติมันก็ก่อเกิดในปัจจุบันให้รู้เห็นนี่แหละแหละแล้วก็ตายแล้วก็ไปสู่พบชาติอย่างนั้นแหละ。 มันก็เป็นอย่างนั้นเนี่ยในปัจจุบันเนี่ย。 มันเป็นเหตุเป็นผลกันการปฏิบัติปฏิบัติด้วยเหตุและผล。 อย่างนี้อยู่กูก็ต้องพร้อมจะไปอย่างนี้。 อย่างนี้อยู่อย่างนี้อยู่พร้อมจะไปอย่างนี้อยู่พร้อมไม่อะไรเวย。 ไม่คิดอะไรก็รู้แล้วไม่คิดอะไร。 ทุกอย่างคงมีอยู่แต่ไม่ยึด。 รู้ทุกอย่างคงมีอยู่แต่ไม่คิด。 สาขาร่างกายมีอยู่ความรู้สึกคิดอารมณ์มีอยู่ก็ใช้ไปตามตามเหตุผล่่ตามสมควร。 ถ้าประโยชน์ต้นประโยชน์แต่ก็ไม่ยึดความรู้สึกจิอารมณ์นั้นก็ไม่แต่อาการแต่ผู้ยดไม่มีครูบาอาจารย์ก็เป็นอย่างนี้หมดนะ。 ท่าน。 ต้องการใจตนเอง。 ปฏิบัติเราไม่รู้ว่า。 ถ้าเราไม่ชัดเจนในเหตุผลเส้นทางเนี่ย。 เราจะมั่วน่าดูเลย。 อะไร。 วันนี้ปฏิบัติอย่างนมนุษย์ปฏิบัติอย่างนี้สำนักนั้นชวนไปปฏิบัติอย่างนี้เขาพาไปปฏิบัติสำนักนชวนเราปฏ，ิ，บ，ั，ต，ิ，อ，ย，่，า，งน，ี，้，ชวนปฏิบัต，ิ，อ。 ย่，างนั้น。 เราไม่ได้ปฏิบัติด้วยสติปัญญาแล้วก็มัเลยถูกว่าคนลากไปที่คนที่ลากไปทีลลากไปที。 เราไม่รู้ว่าอะไร。 อะไรคือความสิ้นทึกอะไรคือความสิ้นทุกข์อะไรคือสิ้นพบชาติ。 เราไม่รู้ไง。 เราไม่รู้ในเหตุผลที่พระเจ้าสอนไว้。 เราก็ไม่ดีเราก็ไม่ได้เห็นตัวเราเองผมก็เลยมันเลย。 ปฏิบัติมั่วๆแล้วก็ไปตาม。 เดี๋ยวเราไปสำนักงานมาก็บ่อยปฏิบัติแบบนี้แบบนี้ไปสำนักนวดสอนไปหมดแล้ว。 อะไรอ่ะเสียงเราได้นะคะเราได้เอาให้เสียงให้ค้าง。 เราจะเป็นครูบาอาจารย์คนแล้วเป็นหัวหน้าเขาตั้งเยอะไหมลูกน้องตั้งเยอะเป็นครูบาอาจารย์คนช่วยเหลือคนอื่นได้แล้วเรามั่วไ，ม。 ่ได้แล้ว。 ครูบาอาจารย์คนเป็นหัวหน้าคนเป็นผู้นำของคนกลุ่มคนเราสักคนแล้วคนอื่นจะไปเดินทางไปไหนเรายังมัขับรถหลงทางหลงไปหลงมาหลงซ้ายหลงขวาที่ตามหลังมาเนี่ยหลงทางเสด็จเลย。 ไปบอกมาสิเอามายังไงพูดมาใจเลยอ่ะก็ต้องไปอย่างนั้น。 รู้สึก。 จริงๆไม่ยึดมันก็ไม่ถูกจริงๆ。 ในส่วนของการที่。 ธาสรู้ธรรมชาติกับไอ้ตัว。 ตัวที่รู้ในขัน์ห้าไม่ทราบว่าเวลาสวดมนต์มันก็สวดก็จะมีความคิดนคิดนี้แต่ตลอดก็เห็นว่ามันจิมันทำงานของมันเองเป็นขันห้าทำงานเองอย่างนี้ถือถือว่าถือวามันเป็นรู้ไหมคะก็ยังสวดมนต์อยู่แล้วก็เห็นไอ้พวกนั้นแล้วก็ประโยที่ส่งไว้ว่าพวกนี้คือขั。 นห้า。 เป็นสิ่งที่ถูกรู้。 อย่าของท่านนั้นทำอย่างนั้นไม่อยากไปแล้ว。 อย่าไป。 น้ำมันท่านเด็กๆ。 เด็กๆก็จะต้องทำการแบบนั้น。 เราปฏิบัติมาหลายปีแล้วเป็นผู้นำคนผู้สอนคนผู้ชีแดงปฏิบัติอยู่แค่ขนี้ไม่ได้。 คันนี้มันจะเป็นขั้นที่มีตัวเราสวดมนต์。 อะไรมันเกิดขึ้นมาแทรกซ้อนระหว่างคำสวดมนต์ความคิดอารมณ์ความรู้สึกใดก่อนมาเราก็พยายามเราก็รักษาตัวเราเนี่ยไม่ให้ตัวเราเนี่ยมันหลงไปกับความคิดอารมณ์ความรู้สึกให้เราทุกคนถูกต้องไม่ให้หลงคสวดมนต์ติดกับความรู้สึกอา。 รมณ์。 อันนี้มันขั้นอันนี้อยู่มันยังไม่ขั้นที่วามันยังมีตัวเราอยู่ยืนพื้น。 มันมีตัวเรายืนพื้นคือตัวเราได้ให้สทนไว้。 เราไม่หลงคำสดมนต์ไปกับความรู้สึกนจิอารมณ์ไปประทตากายใจแมแต่เราบริการพุทธธพุทธพุทธในขนาดปัจจุบันเนี่ย。 ให้ตัวเราได้ลงงไปทำตาหูจมูกใจลงไปกับความรู้สึกจิอารมณ์เราเลยต้องบริการพุทธุธเป็นหลักยืนไว้แต่สำคัญที่สุดมีตัวเรา。 มันมีตัวเรารักษาตัวเราไม่ให้ตัวเราติดไปกับอะไรไว้กับหลักไว้。 มีตัวเราอยู่。 ในตัวเราติดไปกับอะไรเราต้องพยายามตึงกับความสวดมนต์ไว้สวดมนต์สวมนต์หรือบริการพุทธพุทธพุทธธไว้。 เพื่อไม่ให้มันเนี่ยหลุดไปติดอะไรครับสิ่งที่เราเห็นให้หลุดไปหาพ่อแม่พี่น้องลูกหลาน。 สมบัติภาสถานไม่ให้ลงไปในอดีตไม่ลงไปอนาคตไม่ตัวเราเนี่ยมันลงไปอดีตลงไปในอนาคตไม่ลงไปกับพ่อแม่พี่น้องลูกหลานสามีภรรยา。 ก็ไม่มีตัวเราในหลงไปกับความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นในขณะปัจจุบันไม่ลงไปพูดติดนี่แต่มันมีสภาพที่รักษาตัวเราไว้ก็คือต้องหลักไว้พุทธธพุทธธพุทธพุทธธพุทธตลอดเวลาทั้งวันเพื่อไม่ให้เนี่ยมันหลงไปอันนี้มันต้องฝึกสำหรับคนที่เด็กเข้ามาใหม่แล้วก็ต้องฝึ。 กหมด。 แต่เรานี่มันฝึกมาหลายปีแล้วไม่ครูบาอาจารย์คนละ。 มันจะไปเป็นอย่างเด็กๆไม่เป็นก็เด็กๆ。 อันนั้นมันเป็นขั้นที่มีตัวอยู่รักษาตัว。 ไม่้ตัวเราเนี่ยหลงไปกับอะไร。 เราต้องมีปัญญาเนี่ยสอนมันสอนมาตั้งหลายหมานานหรือว่าตัวเราไม่มี。 ไม่มีตัวเราตัวตนของเราไม่มี。 ถึงไม่ต้องรักษาอะไรไว้แต่เพียงว่าไม่มีใครติดไปกับอะไรแล้วไม่ต้องรักษาตัวไว้。 แต่เห็นว่าตัวเราไม่มีเพราะฉะนั้นทุกอย่างเนี่ยจึงไม่มีต้องรักษาไว้ให้ตัวเราเป็นอย่างไรไม่ต้องรักษาให้ตัวเราเนี่ยติดอะไรหรือไม่ติดอะไรเพราะตัวเราไม่มีแต่ว่าทุกขณะปัจจุบันเนี่ยคงมีแต่สิ่งที่ที่ปรากฏแต่ไม่มีตัวเราไปติดอะไรหรือไม่ติดอะไรเพราะตัวเราไม。 ่มีฉันมีความรู้สึกอารมณ์โปร่งโลกเบาสบายมีความรู้สึกว่างๆ。 แต่คงมีแต่อาการอย่างนั้นแหละตัวเราไม่มี。 อาการเหล่านั้นน่ะก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนไป。 ความรู้สึกึกคิดอารมณ์。 ของโลกเบาสบาย。 ความไม่โปรงสบายความคิดกุศล。 วันนี้มีของมันตลอดนะ。 จะไม่มีตัวเรา。 รองรับมีแต่สิ่ง。 แต่ตัวเราไม่มี。 มีตัวตนของเรา。 ไม่มีตัวเราต้องรักษาตัวเราไว้。 เพราะตัวเราไม่มีแล้วไม่มีตัวเราไปติดอะไรแล้วไม่พยายามจะเอาตัวเราออกมาจากอะไรเพราะตัวเราไม่มีมีตัวตนของเรา。 มันคงเป็นแต่สิ่งที่มีแต่ตัวเราไม่มีแต่สิ่งที่ปรากฏในปัจจุบันคือความรู้สึกอารมณ์ความรู้สึกโสบายความรู้สึกว่างๆความรู้สึกคืออาจจะความคิดอารมณ์ความรู้สึกคงมีแต่อย่างนั้นคงจะมีสิ่งที่มีแต่ตัวเราไ。 ม่มี。 สิ่งที่มีก็คงมีอยู่อย่างนั้นแหละเกิดเกิดๆเนี่ยตัวเราไม่มีเราไม่ต้องพูดถึงสิ่งจากๆในโลกนี้เลยอยากในโลกนี้มีทั้งหมดผู้หญิงผู้ชายพ่อแม่พี่น้องทุกอย่างมันมีทั้งหมดแต่ตัวเราไม่มี。 แต่ทุกอย่างที่มีหมดเนี่ยเราไม่เอาไปสักอย่างเดียวไม่มีตัวเราไปก็ตายแล้วเนี่ยทุกอย่างก็ดับลงคือเราไม่，ม，ี，ต，ั，ว，ต，นทุ，ก，อ，ย，่，างก็คงมีอย，ู，่。 ในโลกนี้。 พ่อแม่พี่น้องลูกหลานสมบัครสถานตำแหน่งลาบก็คงก็คงไปอยู่สมบัติผกระชมเขาก็อยู่ในโลกนี้ของเขาต่อไปตำแหน่งลาบยศสมบัติก็สมบัติประชาชนไปเป็นของคนอื่นไปแต่ตัวเราไม่มีแล้วเราไม่มีแต่แรกตายแล้วก็ไม่มีตัวเราส่วนร่างกายก็เน่าไปเวทนาสัญญาสังขาวิยายคือความรู้。 สึกถึงกอารมณ์มันไม่ว่าจะถูกใจไม่ถูกใจไม่ว่าจะดีมากโล่งมากเบามากสว่างมากมันก็ดับไปหมด。 ไม่วามันจะดำไม่ว่าจะโล่ง。 ไม่วามันจะ。 แน่นไม่ว่าจะสงสสไม่ว่าจะเศร้าองถึงเวลาดับดับหมดเลย。 ใสระดับความสม้าองระดับ。 มันดับไปหมด。 เพราะตัวเราไม่มี。 ไม่มีตัวเราแต่ทุกกิยาการเนี่ยที่มันเป็นของคู่กันคือ。 มันเป็นของคู่คือมันมีฝั่งตรงข้ามเนี่ยมันดับหมดเพราะเป็นของไม่เที่ยง。 มีป่องใสก็มีเศร้าหมอง。 สว่างก็มีมืด。 มีโป่งโลก่งเบาสบายก็มีแน่น。 ทุกอย่างมันเป็นของคู่。 ของคู่เนี่ยมันเป็นของไม่เที่ยงอย่าไปแตะมันจะยุ่งกับมัน。 เป็นของไม่เที่ยง。 ถ้าเราไม่ยุ่งกับของคู่นะเราจะไปติดอีกฝั่งนึง。 โลกเบาสบาย。 ไอสิ่งที่ตามผมงโลกเราสบายมาคืนแน่นทำให้เราแน่น。 ง่วงซึมถูกดูดเข้าไป。 ถ้าเราไม่ติดเบาๆว่างๆเราก็จะไปติดความทุกข์。 ถ้าเราไม่ติดฝันดีเราก็จะไม่ติดฝั่งที่ไม่ดี。 ถ้าเราไม่เกียดฝั่งไม่ดีดิ้นรนใสกิริยาการที่ไม่ถูกใจเราไม่ไม่ได้ใส。 เราก็จะไม่ไปโหยหาอาการที่ถูกใจ。 ใจเราก็จะเป็นกลางมันจะดีเราก็แค่รู้มันไม่ดีเราก็แค่รู้ใจเราเป็นกลางเห็นวามันไม่เที่ยงไอ้โปร่งโล่งเบาสบายว่างๆเราไปติดบ้านเราก็ต้องเป็นฝ่ายฝ่ายที่ฝั่งตรงข้ามมาด้วยคือความไม่ป่องใสติดเศร้าของติดแน่นของคู่กันเป็นของธรรมชาติที่เป็นของคู่ติดฝั่งนึงต้。 องติดอีกฝั่งนึง。 จะติดของคู่ธรรมชาติของคู่ต้องเป็นมัชิมาปฏิปทารับรู้ด้วยใจเป็นกลางเป็นอุเบกขาอุเบกไม่ใช่รับรู้เฉยๆไม่ทำทำใจเฉยๆคือรับรู้ด้วยใจเป็นกลางด้วยความเที่ยงธรรมเหมือนกับผู้อาสาในเวลาขึ้นบัลลังก์เ。 นี่ย。 ฝ่ายจดฝ่ายจำเลยปกติตีรวนฝ่ายนี้ตีรวนฝ่ายนี้พูดดีอะไรเนี่ยเราก็ไม่หลงฝ่ายดีไอ้ฝ่ายที่ตีรวนเราก็ไม่ได้โกรธแค้นแค้นเครื่องเอามาเขียนลงโทษในคำพากษาเพราะมีความเที่ยงธรรมทั้งสองฝ่าย。 ดีไม่ดีก็รู้อยู่。 ชั่วหรือดีก็รู้อยู่อีกฝ่ายนึงตีรวนก็รู้อยู่อีกฝ่ายนึงเอาใจก็รู้อยู่。 แต่รับรู้เนี่ยไม่ติดฝ่ายที่เอาใจไม่ติดฝ่ายที่ถูกใจและไม่ไม่เกิดความไม่พอใจฝ่ายที่ไม่ถูกใจในขณะปัจจุบันแต่ณะจุบันคู่ความแต่ละคู่ความที่เข้ามาเวลาเขียนคำว่าสาก็เขียนด้วยความเที่ยงธรรมคือไม่ลำเพียงไปทั้งอาการที่ถูกใจคือฝ่ายที่ไม่เกลียดชังฝ่ายที่คอย。 ต。 ี。 ร。 วน。 เขียนลงโทษใจมีความเที่ยงธรรม。 กับทั้งสองฝ่าย。 เวลาเขียนคำภาษาไม่เคยเอาไอมาเขียนไม่เคยเอาไอที่ตีรวมามาพิพากษาลงโทษแรงๆก็เขียนแต่ข้อเท็จจริงในความเที่ยงถามเนี่ยเขาเรียกว่ากูเบกขาเบขาคือเฉยๆนะเบขาคือใจมีความเที่ยงธรรมเขาจะเรียกว่าพวกขาที่ที่มีความเที่ยงธรรมไม่ไม่มีอคติ4。 เนี่ย。 ไม่รับเพียงเพราะรักไม่ระเพียงเพราะทางไม่ระเพียงเพราะเพราะความโลภไม่เพียงเพราะความหลงเนี่ย。 เขาจะเรียกว่าผู้ทรงธรรมผู้รักษาที่ทรงธรรมเป็นผู้เที่ยงธรรมทรงธรรมเหมือนกันการผู้ปฏิบัติเนี่ยเทียธรรมต่อคู่ความแต่มันนี่มันเทียบธรรมต่อทุกสภาวะอาการภายในจิตใจเรา。 มีความเที่ยงธรรม。 มันมีความเที่ยงธรรมมีความเที่ยงธรรมแล้วเนี่ยเขาจึงเรียกว่าบัญชมาปฏิบัทานหรือรับรู้ทุกอย่างที่เป็นกลางที่เราว่าผู้ใดเนี่ยทำใจถึงซึ่งความเป็นกลางได้คือรับรู้ทุกอย่างในความเป็นกลางเป็นผู้มีความเที่ยงธรรมใช่ทำใจให้มันว่างๆใจเบากลางทำใจที่นิ่งไม่ใช่ท。 ุกอย่างความเป็นกลางเป็นผู้มีความเที่ยงธรรมทรงธรรม。 ทุกสภาวะ。 ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน。 ไม่หลงไปเลย。 ไม่ถูกฝ่ายที่。 ดดูดใจที่โปร่งโล่งเบาสบายว่างๆมันดูใจเราไปได้เพราะวาเปรียเหมือนฝ่ายที่มาว่าความแล้วก็เอาใจเราไม่ถูกมาดูดไป。 เราขึ้นไปอีกฝ่ายนึงตีรวนอยู่เรื่อย。 เราก็ไม่รู้สึกว่าอาการที่มันไม่ถูกใจเนี่ยมันน่าลงโทษแรงๆไม่ถูกดูไปไม่โมหไม่มีอารมณ์ที่เรามีความเที่ยงธรรมกับสองฝ่ายนี่แหละเขาเรียกว่ามัชมาปฏิปทารับรู้ทุกอย่างในทุกขณะปัจจุบันทุกสภาวะด้วยใจเที่ยงธรรมผู้ใดทำใจถึงความเป็นกลางได้ไหมใช่ว่าไปทำใจว่างๆ。 ทำใจเป็นกลางเป็นผู้มีใจเที่ยงธรรมผู้ใดมีใจเที่ยงธรรม。 ใจเป็นกลางได้ผู้นั้นจะพ้นจากทุกขทั้งปวง。 พระชิมาปฏิปทาน。 ถ้าติดไปในฝ่ายถูกใจ。 มันก็เป็นการ。 ติดไปใน。 ลงไปในฝ่ายที่ไม่พอใจหงุดหงิดเขาเอามาลงโทษไม่พอใจที่ักใอาการที่ไม่ถูกใจมันก็เป็นอฬมสถานนิมันก็เป็นอ，ั，ต，ร，า，อ，ั，ต，ร，าก，็，เ，ข，้าไปสถานนิ，ค，ื。 อไม่พอใจ。 การจันคือติดไปในความพอใจติดความไม่พอใจที่มาปฏิบัติไปทั้งสองฝั่ง。 ผู้ใดทำใจให้เป็นกลางได้จะพ้นจากทุกขทั้งตัวทุกขนาดปัจจุบันเนี่ย。 ต้องดูใจเราว่าเราได้ติดเข้าไปในกับอะไร。 มีตัวเราก็ไม่ติดในอะไรไหมรู้สึกว่ามีตัวเราก็ไม่ติดอะไรถ้าเรานี่ไม่ติดได้กับอะไรไม่ต้องหาว่าตัวเราหรือไม่มีตัวเราตัวเรามันไม่มีเองด้วยอัตโนมัติถ้าเราไม่ติดอะไร。 เราไม่ต้องบอกไปพยายามทำลายตัวเรา。 ทุกขนาดปัจจุบันเนี่ยไม่ติดไปกับอะไรเลยทั้งสองฝั่งอาการที่ถูกใจก็ไม่ติดได้แต่รับรู้รับทราบอาการที่ไม่ถูกใจก็ไม่ได้。 ไม่ติดเพินคิดไปไม่ติดเพลินไปทางตาหูจะไกใจ。 ไม่ต้องไปคิดทำลายตัวเองมันไม่มีตัวเองหรืออัตโนมัติเมื่อสิ้นความเพลินใจไปตัวตนก็ไม่มี。 ไม่ต้องคิดว่าจะไปทำ。 ตัวตนตัวตนมันก็ไม่มีอัตโนมัติราสหอตราออตราภนนีที่ทางปัญหาหาภาวะปัญหาหาวิภาวะปัญหาหาไปกับอะไร。 ในสองฝั่งเนี่ยทั้งที่พอใจและไม่พอใจมันเป็นบ่อเกิดแห่งตันปัญหาเป็นบเกิดแห่งอุปทานมีตัวเราเข้าไปยึดมั่นถือมั่น。 อุปทานเป็นบ่อเกิดแห่งพบชาติทำให้เกิดพบชาติในใจเราก็พบต่อชาติไว้เราตายแล้วก็ไปตามพบชาตินั้นพบชาติไม่บอกให้เกิดชลามรณะว่าปยาสตรเศร้าเสียใจครับแค้นใจ。 จะวนเวียนอยู่ในเนี่ยเวียนในความเกิดและความทุกข์อยู่พบในใจเรานี่แหละเพราะตายแล้วก็ไปอย่างนั้นจริงๆ。 สินทิสิ้นความเพลิน。 ปัญหาประดับเพราะปัญหาหาดับอุปทานระดับอุปทานดับพบระดับชาติระดับชรามรณะระดับทุกขศเศร้าเสียใจครับแค้นใจทั้งหลายก็ดับพร้อมการเวนว่ายตายเกิดระดับพร้อมสินทิคือความเพลิน。 เพลินทั้งตาทั้งหูทางจมูกทางทางกายทางใจเพลินคิดปรแต่งอะไรไปเพลินอยู่กับทำอะไรใจก็เพลินอยู่กับสิ่งนั้นเราต้องรู้ว่าใจเราเพลินติดไปในกับสิ่งที่。 ที่เราทำอยู่ในนั้นหรือเราก็รู้ตัวอยู่ว่ากำลังทำอะไรอยู่แต่ไม่ได้เปิดติดไฟทำอะไรอยู่แต่จะไม่เปิดติดไป。 มันไม่เคยินเราอ่านดูอ่านใจเรารู้ว่าเราไม่ได้เปิดไปกับอะไรมันก็ไม่มีหน้าที่เนี่ย。 เป็นตัวร้าย。 ระดับนั้นที่คือความเพลินไปได้ไปต่างๆไกใจได้เพินที่เปิดมีอารมณ์ไปปัญหาระดับปัญหาดับอุปทานความเป็นตัวเราที่ไปยึดมั่นถือบ้านสิ่งนี้ก็ดับเราไม่ต้องคิดทำลายตัวเราแต่ระดับความดับความเพลินใจคือใจไม่เป็นกลาง。 ที่ดีเราชอบที่ชังเราเกลียดเกลียดทุกข์รักสุขที่รักชั่วชังที่รักชั่วชังเกลียดทุกขรักสุขอยู่เลยแหละ。 ใจเราไม่เป็นกลางต่อทุกสภาวะต่อทุกกิยาการในปัจจุบันเข้าใจเราเป็นกลางก็จะไม่ติดไปกับอะไรเลยทุกอย่าง。 รับรู้ความรู้สึกและคิดอารมณ์ทุกขณะปัจจุบันในใจเป็นกลางเป็นกลางตกวิริยาการภายในใจของเราแล้วก็จะมีการภายนอกได้หมดเพราะอาการที่อยู่ภายในใจของเรามันใกล้ใจที่สุดแล้วคือมันเป็นประตูใจถ้าเราใจเป็นกลางต่อประตูใจได้เนี่ยคือทำอารมณ์ไม่ว่าทำอารมณ์คือสิ่งที。 ่ทุกกิริยาอาการที่ถูกรับรู้ได้ทำประตูใจ。 คือความรู้สึกความนึกความคิดอารมณ์ต่างๆ。 ที่ถูกรับรู้ได้ทางประตูใจเนี่ย。 ไม่ว่าจะถูกใจไม่ถูกใจใจแล้วก็เป็นกลางมีความเที่ยงธรรมต่อทุกสภาวะที่เกิดขึ้นในปัจจุบันถ้าเราเป็นกลางต่อทุกสภาวะทุกกระยากาศในปัจจุบันทางประตูใจมันจะเป็นกลางต่อทุกสภาวะในภายนอกทุกประตูทั้งตาหูถูกกายได้。 มันต้องเป็นกลางที่ประตูใจนี่แหละ。 แล้วมันจะเป็นกลางสะภยนอกไป。 แต่ผู้ภากษาเนี่ยเป็นกลางต่อเฉพาะตอนขึ้นบัลลังกต่อคู่ความ。 แต่เราเนี่ยเป็นผู้ปฏิบัติธรรมละเอียดเข้ามาอีกคือเป็นกลางทุกประตูทั้งประตูหูด้วยประตูตาประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายและประตูใจด้วยหกประตูทุกขณะปัจจุบันด้วยนะ。 แต่มันก็เป็นกันแบบเดียวกันถ้าเราเข้าใจความเที่ยงธรรมเป็นธรรมของผู้ภาสารที่ขึ้นนั่งหลังแล้วก็มีโจทย์จำเลยอยู่ข้างล่างสองฝ่ายแล้วเราตัดสินพิจารณาคดีด้วยความเป็นธรรมเที่ยงธรรมให้ติดไปกับฝ่ายโจทย์จ。 ำเลย。 ไม่เข้าไปรักฝ่ายโจทย์ไม่เข้าไปทางฝ่ายจําเลยไม่เข้าไปรักฝ่ายจำเลยแล้วทางฝ่ายโจทย์。 คือมีใจเที่ยงธรรมนั่นแหละถ้าเราเที่ยงธรรมตามประตูใจด้วยทุกวิยาการที่กระทบต่อประตูใจทุกยาการที่กระทบทั้งตาหูกายใจเรามีความเที่ยงธรรมทุกขณะปัจจุบันนั้นแน่。 เรียกว่าถึงทำบรรลุธรรมกินกับธรรมนอนกับทำอยู่กับทำไปไหนก็ไปกระทำ。 เราไม่ต้องคิดจะไปทำลายตัวเราดับตัวเราเลย。 เพราะเมื่อใจเป็นกลางแล้วนันทิกูความเพลินไปทำประตูไหนมันก็ไม่มีปัญหาก็ดับอุปทานความเป็นตัวเราที่จะไปยึดตั้งยึดนี่มันก็ดับไปพร้อม้องพบชาติก็ดับความทุกข์ทั้งมวลก็ดับความเป็นได้ตายเกิดก็ดับ。 ท้อง。 ผมที่ท่านกล่าวว่าผู้ใดทำใจถึงซึ่งความเป็นกลางได้ผู้นั้นจะพ้นจากทุกข์พ้นจากทุกข์ทั้งปวงเราถามหลวงปู่เหรียญกับเรียนถามหลวงปู่เหรียญวราโพธพระอรหันต์ที่ท่านมรณภาพไปแล้วว่าหลวงปู่มีอะไรเป็นวิหาร。 ธรรม。 ในทุกขนาดปัจจุบันมีอะไรเป็นเรื่องอยู่。 กเบขา。 รับรู้ทุกอย่างในใจเป็นกลางในทุกคณะปัจจุบัน。 มันก็สมอย่างที่องตัสนี้เราพูด。 เราฟังจากท่านเองเราถามท่านเองกเรียนียนวรากเขาเสร็จแล้วกระดูกใ่ากระดูกท่านใเป็นแก้ว。 หลบท่านก็ไปกราบท่านถามท่านหลวงปู่มีอะไรเป็นวิหารแล้วครับ。 รับรู้ทุกอย่างที่เป็นกลางเบกขานิเฉยๆรับรู้ได้ใจว่าเฉยๆนะรับรู้ทุกอย่างด้วยความเที่ยงทำทุกขนาดที่ปัจจุบันโดยเฉพา。 ะประตูใจ。 ไม่ลงไปกลับ。 ความรู้สึกถึงคิดอารมณ์ใจเลยไม่ว่าจะถูกใจไม่ถูกใจมันก็จะไม่ลงงไปกับภายนอกด้วยก็มีความเที่ยงธรรมตลอดเวลาที่เที่ยงธรรมตลอดเวลาในคือมัชิมาปฏิปทาหรือเป็นอุเบกขา。 อันนี้แหละ。 เราเจอหลวงปู่องค์นึงวงปู่เป็นเลิศ。 ที่ทำ。 ทำชบาดาล。 บอกว่าเราเล่าไปอย่างนี้เรื่องเรียนขาเนี่ยมันคือปัญญาสูงสุดนะไม่ใช่ว่าขาๆที่ชอบทำรู้นิ่งเฉยแล้วมันไม่ยอมรับรู้อะไรรับรู้อะไรทำใจเฉยๆรับรู้อะไรครับใจว่างๆรู้อะไรใจว่างๆเฉยๆนี่มัน。 มันไม่ใช่มันไม่ใช่ว่าเที่ยงธรรมความเที่ยงธรรมจะเป็นกลางอันนี้มันผิด。 เราเล่าให้มันฟังมันบอกว่าอย่างนี้ไอ้เนี่ยเบขาอันนี้มันคือปัญญาอันสูงสุด。 ภูมิปัญญาสูงสุดแล้วเนี่ยคือเรารู้ทุกอย่างในใจเที่ยงธรรมเป็นกลางจากทุกทั้งปวงได้ที่หลพูดรังผู้ใดทั้งใ，จ，ถ，ึ，ง，ค，วาม，เ，ป，็，น，กลางได้บจาก，ท，ุ，กท。 ั้งปวง。 อ่านใจเราเนี่ยทุกขนาดปัจจุบันอ่านขาดหมดเลยอ่ะปัจจุบัน。 เคยมีพระนั่งรถไปกับเรานั่งข้างหลังนั่งเบาะหลัง。 มาเจอเราใหม่ๆด้วย。 เราบอกเลยว่าท่านเป็นผู้ไม่เที่ยงธรรมมันตกใจทำไม。 อาจารย์บอกว่าผมไม่เที่ยงธรรมถ้าเป็นผู้ไม่เที่ยงธรรมก็พูดตรงๆเลย。 ท่านนั่งอยู่เบาหลานอ่ะพยายามปรับๆแตแต่งปปรับแต่งแก้ไขอาการใจข้างในที่มันไม่ถูกใจจะให้แต่มันมีอาการที่ถูกใจแตอาการถใจตลอดทางเลยเอาแต่อาการที่ถูกใจอาการที่ไม่ถูกใจไม่ชอบจะจะฝากให้มันเป็นอาการที่ถูกใจตลอดเราเล。 ยว่า。 เป็นคนไปเที่ยวียงครับ。 เป็นผู้ไปเทียบครับ。 อาการที่ถูกใจฉันพยายามจะหวยหาพยายามจะทำให้มันถูกใจอาการที่ไม่ถูกใจถ้าพยายามที่ลปรับสายปรับแตๆแหละ。 ถ้าพูดไม่เที่ยครับเข้าใจ。 ว่าผมเป็นผู้ไม่เที่ยงธรรม。 นั่งในรถมานั่งมาตลอดทางแตๆแตๆอาการหัวใจอยู่นั่นแหละ。 แต่เอาแต่อาการของใจที่ที่ที่ถูกใจคืออาการที่มันปลูกโลกเบาสบายบ้างๆอาการที่มันไม่ถูกใจไม่ชอบที่ลดสักใส。 อย่างนี้มันเป็นผู้ไม่เที่ยงธรรมไม่ชอบฟังนึงไม่ชอบอีกฝั่ง。 อย่างนี้คน้นทุกข์ไม่ได้นะเกลียดทุกข์รักสุขที่รักชัชังที่รักชัชังเกลียทุกรักสุขนี่แหละ้นทุกข์ไม่ได้ติดอยู่ตรงนีนะ。 ต้องหาใจตัวเองให้ขาดในทุกขณะปัจจุบันมันดิ้นหยหานี้ฟังไปหาอีกฟังไหมสายอีกฝั่งนึงพยายามมาหาอีกฝั่งนึงไหมทุกขนาดปัจจุบันหรือใจเรารับรู้ด้วยความเที่ยงธรรมด้วยความเป็นกลาง。 ต้องอาจจะให้เราให้ขาดไม่ใช่ว่าไปฝึกแบบถอยกลับไปฝึกยังคันเด็กๆเลย。 พุทธพุทธพุทธพรไม่รู้หลงบ้างไม่หลงบ้างอะไรไปเรื่อยๆถอยถลงไปเรื่อยๆถอยลงเรื่อยๆเหมือนเด็ก。 มันต้อง。 ยืนฟื้น。 มันต้องยืนพื้นกับติดจดจ่อจดจ่อกับติดตรงปัญญาคันนี้อย่าให้มันหลุดออกไปติดใจเรา。 อ่านใจเนี่ยใจของตัวเองมันขาดทุกขนาดจิตปัจจุบันเราต้องมาคันนี้แล้ว。 เราเป็นผู้ปฏิบัติธรรมมานานแล้วเป็นครูบาอาจารย์คนได้แล้วเป็นผู้นำคน。 ต้องช่วยเราได้แล้ว。 ปฏิบัติไปก็ไปถอยถอยถอยถอยไปนั่งนิ่งๆถอยไปถึงขั้นไหนถอยลงไปเรื่ยเลย。 มันมาที่มาหาเราตามจะปลดทุกข์ไม่ได้เลยไปไปอีกแล้ว。 ถอยลงไปไปปฏิบัติถึงขั้นพื้นฐานเด็กๆเลย。 เป็นนี้。 ไปบอกเอา。 ก็ได้ว่าเราว่ายังไงไม่เห็นด้วยอ่ะเราจะได้รู้มันเป็นยังไงบอกความในใจ。 ไม่ทราบเหมือนกันค่ะก็รู้แต่วามันมั่วๆ。 ทำไมมันมั่วล่ะแล้วพี่。 ก็สอนอย่างนี้อยู่ตั้งนานแล้ว。 คำสอนพรุ่งนี้ก็เคยได้ยินมาอยู่ได้ยินตลอดมันไม่คิดว่าตัวเองทำได้。 โอ้โหนี่ตรงนี้ตรงนี้คำพูดตรงนี้้แหละคือกลายเป็นอธิษฐานจิตเลย。 ปิดกั้นเลยตัวนี้。 กลายเป็นอธิษฐานจิตปิดกั้นตัวเองเลย。 ไปไม่ได้เพราะที่ษานคิดผิดิดกันเลยไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้เราพูดอยู่หลายครั้งไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้ยังไม่เอา。 ไปก่อนไปก่อนไปก่อน。 เธอไปที่ศาลจิตโดยไม่รู้ตัวแล้วนะเนี่ย。 ตัดเลยว่าไม่เอามึงไม่เอาเราทำไม่ได้เราทำไม่ได้ตรงนี้ไม่ใช่ไม่ใช่เรา。 อธิษฐานจิกั้นไปแล้วเนี่ย。 อันนี้เป็นเหตุเลยที่ทำให้เธอไม่ฟังไม่รู้เรื่อง。 แล้วเธอกลับไปวนไปข้างล่างอย่างเก่าอีกกลับไปทำอยู่ข้างล่าง。 ไปใครจะบอกว่าไม่เอามหาวิทยาลัยมันสูงสำหรับเราไม่เอาเราเรียนแค่ชั้นประถมมัธยมอยู่นี่แหละเราไม่ไปแล้วมหาวิทยาลัยไปไม่ได้เราไปไม่ถึงยังไงไม่รูุ้ดออกจากไม่ประถมเราคิดอย่างนี้。 เพราะว่าเราไปไม่ได้แล้วคิดว่าเราไปไม่ได้ไปไม่ได้มันไปที่ฐานจิปิดกั้นตัวเองซะแล้ว。 ต้องทำยังไงต้องคืนนนี้ก็。 ไม่มีอะไรนะที่จะปิดกั้นเราต้องทะลุอย่างเดียวว่าต้องผ่านในปัจจุบันนี้หรือสิ้นกเลส。 กับวิชาธกเล็ดต่างหาอุปทานที่ความหลงในปัจจุบันนี้เดี๋ยวนี้。 โดยำนาจพุทนวธรรมานสังนาดาบาจารย์กุบารมีที่เราทำมาทั้งหมดในอดีตปัจจุบันเนี่ยเอามารวมกันเนี่ยหมดหน้า，ต，ั，ก，ใ，น，ป，ั，จจุบ，ันนี้เลยม，า，ใ。 ช้，ให้มัน。 ผ่านในปัจจุบันนี้สิ้นกเลสในปัจจุบันนี้คือเราก็พูดพูดตั้งนาน。 แต่อธิษฐานจิตปิดกั้นไว้เนี่ยหลายคนก็เป็นแบบนี้นะ。 ไม่ใช่เฉพาะของงานอย่างเดียวล่ะหลายคนก็เป็นแบบนี้。 ที่เราพูดมันสูงไปไม่ฟังมันไม่ใช่ของเรา。 เราเราไปไม่ถึงเราเป็นไปไม่ได้เราเป็นไปไม่ได้。 เราไปเอาเราเราคิดอย่างนี้เขารู้สึกแบบนี้ก็เลยเป็นอธิษฐานจิตเลย。 แล้วมันก็ไปไม่ได้จริงๆมันไปไม่ได้จริงๆ。 ต้องเชื่อมั่นศรัทธา。 ศรัทธาต้องมีความศรัทธาเชื่อมั่น。 ระบบไปได้ก็ไปได้。 ไปไม่ได้จะลากมาจะถึงขนาดนี้ลากมาทุกวันลากมาตั้งไม่กี่ปีแล้ว。 เราไม่เชื่อมันไม่เชื่อมัน。 คุณบารมีไปไม่ได้จะเลื่อนขึ้นไปใหญ่ขนาดนี้ไม่อยากไปโตขนาดนี้ได้ยังไง。 คุณบารมีไม่มีมันจะเป็นหัวหน้าคนได้ยังไงบารมีไม่มีจะมีลูกน้องได้เยอะแยะอย่างนี้ได้ยังไง。 คุณบารมีไม่มีเราพูดอะไรเชื่อฟังได้ยังไง。 เราเห็นว่าคุณบารมีมันมีอยู่แล้วเลยลากมาอยู่ตรงนี้。 พูดอยู่ตรงนี้。 หลายคนก็บอกว่าเหมือนนั่นแหละไม่ได้ว่าคนเดียวหรอกหลายคนก็คิดอย่างนี้แหละ。 ไปไม่ได้ไม่พอหรอกไม่พอในปับ้านไม่พอไม่พอ。 เราจะรู้ได้ยังไงล่ะ。 มีต้นทุนมาเท่าไหร่อ่ะ。 เราไม่รู้หรอกว่าเรามีต้นทุนเท่าไหร่อ่ะ。 ถ้าเรารู้สิ。 ก็ดีเลยเนี่ยเราไม่รู้เราก็ต้องอาศัยผู้รู้มาบอกเรา。 กูรู้มาบอกเราแล้วเราก็เหมือนคนที่。 เออ。 คุณมีความรู้ความสามารถมากเลยจะให้ทุนเนี่ยคุณมีทุนอยู่แล้วเนี่ยคุณสติปัญญาสูงใครเลยถ้าคุณได้ลงทุนอันนี้คุณไปได้แน่นอนผมไม่เอามีปัญญาคุณไม่มีปัญญาหรือไม่มีปัญญาอะไรย。 ก็ไปไม่ได้。 เราอธิษฐานจิซะแล้วเราไว้ทำไมเป็นอย่างนี้ว่าเราสอนทำไมมันสอนไปบางวันมันจะทะลุไปได้เลยอ่ะอยู่กลับไปนั่ง，ไ，ป，ถามเราต่ำบ้า，ง，เ。 ลยไปฟื้น。 ไปฟืนมากเลย。 ลงไปอะไรสำนักชื่อนักเขาอยู่สำนักเก็บตัวผตัวเงียบสิบวัน。 ไปจมอยู่กับเวทนา。 ไปจมอยู่กับสำนักลูกสำนักนี้ไปจอยู่ปฏิบัติปงโลกเบาสบายบ้างแล้วก็นไปปฏิบัติโลกเราสบายแล้วก็ปฏิบัติมั่ว。 เสียดายของ。 เสียดายของจริงๆนะเนี่ย。 เวลาไปคนแรกไปไปตามความคิดอารมณ์ความรู้สึกอยู่ๆก็บอกว่านั้นไปอยู่สำนักนี่แล้วไปเก็บตัวเงียบ。 เก็บตัวเงียบสิบ0วันไปไปปฏิบัติบัตรอะไรไปอยู่กับเวนา。 จะไปสำนักโป่งโลกเบสบายไปอยู่สำนักนี้หมดเลย。 ก็。 ก็เกิดจากใจความหลงเกิดจากใจแนความที่หลงก็คิดที่ใจนี่แหละ่。 แล้วจะไปหาสำนักไหนอ่ะ。 ถอนใหม่ถอนถอนเอาทำไมถอนแล้ววันนี้。 จะถอนออกไหมเนี่ย。 ตั้งไว้แบบนี้ถอนออกแม่。 ก็คิดจะถอนออกไหมก็ออกเลยอ่ะถก็ตัวใครตรงมันนะเราไม่รู้นะ。 ตายๆๆๆ。 หลายคนชอบมา。 ผมไม่มีหรอกผมไม่รู้หรอกผมจะมีหรือไม่มีหรอกผมชอบชอบมาพูดอย่างนี้มันกลายเป็นอธิษฐานจิตอะไรแบบนี้。 ไอการที่เราพูดย้ำเราคิดย้ำมันเหมือนกับธิษฐานจิแล้วเราต้องไปเป็นอย่างนั้นจริงๆ。 พระแม่ครูบาอาจารย์ที่ท่านโอ้โหดุมากเลยประเภทที่ไปคิดอะไรย้ำไว้ที่ทำให้ตัวเองตกตกต่ำลงไป。 เพราะวามันเหมือนกับเราที่สาจิตไว้เลยบอกกว่าตัวเองไว้เลยต้องเป็นอย่างนั้นต้องเป็นอย่างนั้น。 เราสั่งกฤษไว้เลยอ่ะ。 มีคนพูดให้ฟังว่างานบวชลูกแล้วฆ่าหมูฆ่าควายอะไรนี่แหละ。 แล้วก็หลังเปิดลูกผ่านไปแล้วลูกก็บวชไปแล้วแต่ตัวเองเศร้าไปจำแต่เรื่องที่ว่าปวดลูกอะไรไปฆ่าหูฆ่าควายเลยเนี่ยมีความทุกข์ไปติดจิไม่้้ำบอกว่าไปฆ่าแล้วก็เป็นปากกรรมผลแล้วเอามาคิดใหม่ก็กรรมซคนที่หลไปตอนนี้ตอกย้ำในจิถึงเวลาแล้วไปจริงๆเลยไปอย่างนั้นจริงๆ。 มันตัดออกไม่ได้。 ต้องตัดอะไรต้องตัดอยู่ในใจที่ไหน。 ไปตอกย้ำปุ๊บก็เป็นอย่างนั้นจริงๆอ่ะเกิดอะไรขึ้นไปตอกย้ำก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ。 ยังไปตอกย้ำผมไม่ดีหนูไม่ดีผมไม่ดีผมเป็นคนไม่ดีหนูเป็นคนไม่ดีไม่ตอกยำแบบนี้มันก็ไม่ดีจริงๆอ่ะแหละไม่ตอกย้ำไว้อ่ะมันเป็นเหมือนอธิษฐานจิตไว้ผมไม่มีความรู้ความสามารถผมไม่มีความรู้ความสามารถไปตอกย้ำไว้อย่า。 งนี้。 มันก็ไม่ตอกย้ำมันก็ไม่มีความรู้ความสามารถจริงๆนั่นแหละ。 คนเราชอบไปตอกย้ำปมด้อยของตัวเองไปบอกไปตอกย้ำสิ่งที่มันไม่สบายใจ。 แปก。 รับสารภาพออกมาเนี่ย。 เราแก้ให้หลายปีมากแล้วก็หาที่ติดไม่เจอมันติดอะไรมันติดอะไรหลายปีมากเลยเนี่ย。 คือเราสงสัยมากเลยมันติดมาหลายปีเราหาทางแก้มาหลายปีมากเลยนะที่เราก็มองแล้วต้นทุนมาสูงมากแต่ทำไมมันติดอย่างนี้เราแก้ให้ไม่รู้กี่อย่างอ่ะเราก็รู้เนี่ยไม่นะเนี่ยเราแก้มาให้มากมายแก้อย่างนู้นแก้อย่างนี้แก้ทางให้มันแก้ไม่ตกอ่ะไปตอกย้ำมันหลงโดยเราไม่รู。 ้เลยนะเนี่ย。 เราไม่รู้จริงๆนะเนี่ยเลยอยู่ในเราไม่เราดูแต่กรรมอิทธิพลภายนอกเนี่ยกรรมที่เกิดจากจิของตัวเองเราไม่เ，ห，็，น，เ，ล，ย，เ，น，ี่，ย，ม，ั，นไม่ถึงเวล，า，ก。 ็ไม่ทราบ。