正念观与纳隆萨克尊者 觉知每一个念头，却不执着于它，心会呈现怎样的状态？仅仅是知晓而已。 （修行者）已经来了，并开始实践，进入（一种）转变，进入那个…… 那个心，它安住在…… 在某种事物上，用某种诱饵来引诱，佛陀、佛陀、佛陀……新的事物。 已经到来的旧的事物，仍然无法安住，也是一样的。 每天念诵“佛陀、佛陀、佛陀”，让心与佛陀同在，全心忆念佛陀，即佛陀、法和圣僧。 忆念“佛陀、佛陀、佛陀”，留住佛陀。 忆念佛陀，不要漫无目的地念诵“佛陀”，而要忆念佛陀、法和僧。 然后…… 它（心）想什么，都知道，但我们不去关注它。如果关注它，就会迷失在其中。如果关注它，就会迷失在其中。不要试图去消灭念头，而是要让觉知与“佛陀”同在，不要消失。 当有什么念头冒出来，或者有什么事情穿插进来时，不要试图去压制或消除它。不要舍弃“佛陀”，而去追逐念头。让觉知与念诵“佛陀、佛陀、佛陀”同在。无论站立、行走、坐卧、上厕所、喝水、吃饭、旅行，无论走到哪里，一整天、一整夜，都要在行走中，少睡觉。 尽可能地精进。 与“佛陀、佛陀、佛陀”同在，让心的觉知与念诵“佛陀”同在。 不要陷入念头中，不要去追逐精神状态——膨胀、空灵、轻松、舒适，或不膨胀、不空灵、不轻松、不舒适。不要关注它们。 但是要知晓它们，不去关注它们，这样才能不关注这些精神状态。要不关注这些状态，必须先看到念头。 不要只看到那个思考的“心”，而是要看到正在思考的我们自己。思考，是我们在思考。要看到正在思考的我们自己，这样才能不去关注身体感受到的各种感觉。这样才能不去关注，因为（这是）四念住（的修行）。四念住有四个部分：身、受、心、法。不要沉溺于感受的部分。 保持…… 去看到那个正在思考的“心”。 制造，塑造，思考，创造。 然后…… 让觉知与“佛陀、佛陀、佛陀”同在。它可能会先于念头流走，或者试图去消除那个念头。 让它觉知到仍在念诵“佛陀”。当它思考时，我们就会陷入其中，就会试图去消灭它。看到念头，并不意味着舍弃“佛陀”，而去追逐念头。我们念诵着“佛陀”，但看到念头穿插进来，要看到每一个念头。 每一个念头。 这样才能不去关注精神状态（所带来的）感受，因为它们是不同的部分。身、受、心、法，四念住就是要看到心，不要沉溺于感受。 （要看到）正在思考的“心”，每一个念头。这样才不会去关注感受。不要只沉溺于身体感受。因为当我们沉溺于身体感受时，就看不到正在思考的“心”。 如果心不膨胀、不空灵、不轻松、不舒适，那么我们就会想尽一切办法去烦躁、去不安、去扰乱我们自己的感受。会想方设法地逃离，会想方设法地摧毁它，会想方设法地解决它，会思考如何才能让心膨胀、空灵、轻松、舒适、空虚。二十年来，我一直这样思考。 思考着如何应对那种紧绷、刺痛、不舒服的感觉，如何才能让它空虚、空灵、膨胀、轻松、舒适。当它空虚、空灵、膨胀、轻松、舒适时，又思考着如何才能保持那种空虚、空灵、膨胀、轻松、舒适的状态，不让它再回到不空虚、不空灵、不轻松、不舒适的状态。一直都陷在其中。因为（一旦）空虚、空灵、舒适，就开始思考如何才能让它一直保持空虚。 不再回到紧绷、压抑、痛苦的状态。 如果不舒服，就会不停地思考。如果不舒服，就会思考如何才能让它空虚、空灵、膨胀、轻松、舒适。如果空虚、空灵、轻松、舒适，就会思考如何才能不回到压抑、紧绷、不舒服的状态。二十多年来，我一直这样思考。 但始终无法改变，因为一直在关注感受，一直在沉溺于感受的状态，而没有看到正在思考的“心”。没有看到那个思考的“心”，所以…… 嗯，所以不会去关注。因为必须要看到那个思考的“心”。 它们是不同的部分。四念住，身体的部分，感受的部分，心的部分，法的部分。我们能够从感受中解脱出来，是因为我们看到了其他更重要、更有价值的东西，那就是看到正在思考的“心”。 如果觉知到正在思考的“心”，觉知到每一个念头，却不执着于它，心会呈现怎样的状态？仅仅是知晓，不逃避，不抗拒，不试图摧毁它，不沉溺于它，不逃避，不抗拒，只是知晓，安住在心中。 觉知每一个念头，却不执着于它，心会呈现怎样的状态？仅仅是知晓，不逃避，不抗拒，只是知晓，安住在心中。 不是舍弃觉知，舍弃“佛陀、佛陀、佛陀”，而去觉知念头，试图消除每一个念头，让心空虚。很多人来找我，修行方式都是错误的。无论我怎么说，他们都不听，只想要空，一直想要空，试图熄灭每一个念头，让心空虚。最终，当他们快要死的时候…… 会怎么样？ 会胡说八道，什么都听不进去。 精神崩溃。 他们没有看到念头，而是试图去熄灭念头，最终…… 无法与念头抗衡，然后心就会转向空虚的感觉，不再关心觉知每一个念头，不执着于它，而是沉溺于空虚的“心”，那是虚假的。 所以，当他们快要死的时候来找我，说话都说不清楚。我说什么，他们都在不停地说。 精神已经崩溃了。 只有空，空，空。说什么都只有空，现在是空，然后一直在说空。但他们自己明明一直在思考，他们却不知道自己正在心烦意乱。有些人甚至开办了学院，教导（如何达到）心的广大，结果学生越来越多…… 广大…… 但他们说，这些人，来教导别人的人，或者自认为最空虚的人，其实是最心烦意乱的。 如果自己没有亲眼看到，就会一直思考，一直心烦意乱，一直忙碌，一直在批判这个人、那个人，还一直说自己很空。 他们说，所谓的“空”只是心烦意乱，他们根本没有看到心烦意乱的真相。他们只是不停地说“空”，从早到晚都皱着眉头，一直在思考。 我问：“你从早到晚都在想什么？” 他们都不知道。 即便我这样说他们，如果我指责他们心烦意乱，他们也会反驳我。 他们甚至从早上就开始皱着眉头，一直在思考，却不停地说着“空”这个词。 什么都听不进去。我说：“你根本没有空，你只是说了一个空字，却从早想到晚，皱着眉头，一直不停地思考。” 我就想，也许他们能够看到那个正在思考的“心”吧。结果他们却立刻反驳我说：“老师不相信我，老师可以看看，即使我这样想，我的心还是空的，老师。” 哦！他们已经误解到了这种程度！ “即使我这样想，我的心还是空的，老师，你看！” 他们只是抓住空虚的感觉不放，完全不关注其他任何东西。 如果我对其他正常人说，对他们指责到这种程度，稍微指责他们心烦意乱，他们早就不会从早想到晚都皱着眉头了。 “我这是什么心烦意乱呢？” “我明明是思考，心却很空，这要怎么区分？”他们仍然没有看到，一直在思考的，就是自己。 思考，就是自己在思考。 他们一直在思考，但我们没有看到。他们只是抓住心的状态，但没有看到自己在思考。 所以现在就出问题了，因为他们看不到自己在思考。 所以必须觉知每一个念头，不执着于它。心会呈现怎样的状态？只是知晓，不逃避，不抗拒，只是知晓，安住在心中。我们不要沉溺于感受，不要沉溺于空灵、膨胀、轻松、舒适。又来了！“我总是问老师……” “为什么会感到紧绷？怎么样才能不紧绷？” 又来了！“怎么样才能不压抑？” 十年、二十年过去了，他们问的还是同样的问题，一点都没有改变。 那么结果是什么？ 为什么必须觉知正在思考的“心”？ 因为那个正在思考的“心”，当我们死亡的时候，当呼吸停止的时候，仅仅是呼吸停止而已，呼吸了两次、三次而已。就像溺水的人一样。 溺水的人会上来两三次，呼吸两三次，然后就沉下去了。他们无法充分呼吸，所以只能喘息两三次。当我们眼睁睁地看着他们死去时，就是这样的。他们呼吸…… 长长的。 喘息两次。 然后就静止了。 无论是人还是动物，一旦静止了，那个（透明的光体）就会脱离出来。那个思考着，痛苦着，悲伤着，难过着，哭泣着的（光体），会脱离出来，在自身之外哭泣：“你为什么要杀我？你为什么要杀我？” 动物也是一样的。 它们也会脱离出来，在自身的躯体之外：“你为什么要杀我？你为什么要杀我？” 如果你因家庭问题而痛苦，因夫妻关系而痛苦，因子女而痛苦，因这个、那个而痛苦。那么那个光体，那个思考着的（光体），就会脱离出来，在自身之外思考。肉体已经死亡，但那个正在思考的（光体）…… 那个正在思考的（光体），就会脱离出来，成为一个透明的光体。它会脱离出来，在自身之外哭泣。 所以他们不应该杀害动物。佛陀不允许杀害动物。为什么？因为当它们脱离自身的时候，就会寻找杀害它们的人，会怀恨在心。它们认为今生无法与你抗衡，你杀害了它们。来世，它们希望能够杀死你。 生生世世，不断轮回。来世，它们就能够杀死我们。佛陀不允许我们去伤害其他生命，其他动物。它们无法与我们抗衡，但它们的愿力是相等的。无论是人还是动物，当光体脱离躯体的时候，它们的怨恨心是相同的。无论是小动物还是大动物，它们都会怀恨在心。 它们会认为，今生无法与你抗衡，来世希望能够杀死你。因果报应，最终会导致相互残杀。他们称之为业力之轮，不断轮回。 因此，不要互相残杀，那会持续多少世？就这样互相报复。 所以不要杀害。 不要杀害动物，不要杀害这个人，杀害那个人，那会彼此结仇，来回轮报。 现在，那个已经死亡的身体，被称为肉体，当它停止呼吸的时候，就一定会死亡。但那个精神之体，或者精神能量，不会死亡。它会脱离出来，思考着。它会因痛苦、悲伤、遗憾、愤怒、怨恨而脱离肉体，这个透明的光体脱离出来…… 然后思考着，并因此而痛苦。它因自己的思考而感到痛苦，因怀恨在心而痛苦。 因此，我们必须觉知到，要了解我们自己正在思考的每一个念头，不要执着于它。 因为如果它（光体）执着于念头，与念头合二为一，它就无法熄灭。 为什么？ 如果我们，或者灵魂，我们是漂浮而来的灵魂。这个灵魂，与泥土、水、风、火这些元素结合。精子是父亲的泥土元素，卵子是母亲的水元素。它从精子和卵子开始，然后母亲呼吸着风和火的元素，再吃进动植物的元素。 然后…… 我们是与泥土、水、风、火这些元素结合的灵魂。灵魂并不意味着鬼魂。它变得像鬼魂一样，是因为它与精神体结合在一起了。精神能量与我们结合在一起，如果我们不意识到自己是灵魂，而是将灵魂与思绪、念头结合在一起，那么当灵魂脱离身体时，身体就会死亡，但……灵魂却无法脱离精神体。因此精神体无法熄灭。 因为灵魂，或者说我们，现在就在身体里，所以我们才没有死。我们能够交谈。 但是，当灵魂脱离身体的那一刻…… 当呼吸停止的那一刻，它就立刻熄灭了。但那个精神之体，或者精神能量，作为透明的光体脱离肉体之后，却并没有熄灭。为什么？因为灵魂仍然在那个透明的光体之中。 它认为自己就是思考者。它认为我们自己是“心”。我们的心是好是坏，我们的心是这样、是那样。我们的心紧绷，我们的心压抑。 我们的心有疑问，我们的心空虚，我们的心空灵，我们的心舒适。它认为那个正在塑造（念头）的“心”就是我们自己。 当它认为那个塑造念头的“心”就是我们自己时，我们就会进入那个精神能量之中，进入那个透明的光体之中。身体会死亡，但那个作为精神体的透明光体却不会死亡。它会变得痛苦、悲伤、怀恨在心、充满怨恨，等待着……等待着死亡使者来临，然后业力显现，被带走，接受审判和惩罚。 因为我们认为那个精神能量就是我们自己。我们认为我们的心是这样、是那样。我们的心是好是坏。我们的心紧绷，我们的心压抑。我们的心……我们的心空虚、我们的心空灵。它只关注心的状态。 我们没有看到正在思考着的“心” ，没有看到正在思考的我们自己。因为，如果心膨胀、空灵、舒适，我们就会思考要如何才能让它永远保持空虚。 如果心紧绷、压抑，我们就会烦躁，思考如何才能摆脱那种不空灵的状态。 我们一直都在思考着，想方设法地……（让心）保持良好状态。即使情况不好，也会想方设法地让它消失，让它回到之前的良好状态。 但我们没有看到正在思考的“心”，没有看到正在思考的我们自己。 那个精神体，那个光体，因此而无法熄灭。因为我们错误地认为了正在思考的“心”就是我们。 因为我们错误地认为拥有某种状态的“心”就是我们自己。 因此，我们进入了精神之体，进入了拥有某种状态的“心”之中。因为我们进入了它，它就无法熄灭。当我们进入这个身体，脱离肉体时，肉体就会死亡。但如果我们不脱离精神体，那个作为光体的精神能量就不会熄灭。 如果那个（光体）不熄灭，那么死亡的使者就会来临，招手示意我们跟他们走。 因为我们没有熄灭。 就会有人招手示意我们跟随他们。 然后，因为我们没有熄灭，那个光体没有熄灭，所以我们就会跟随他们，最终会被带去接受审判和惩罚。 那个（光体）不会熄灭。 那个（光体）之所以能够熄灭，是因为灵魂，或者说我们，必须脱离那个躯体，脱离那个精神体。不要只是脱离肉体，还要脱离精神体。我们要如何才能脱离精神体？我们不要认为心的状态就是我们自己，认为它就是我们自己的本质。 因为我们是灵魂，而灵魂意味着知晓。 我们就是知晓，没有自我，没有行为，没有任何形式，没有任何外表。只有知晓。 没有任何状态。 知晓，既不是空灵膨胀舒适，也不是紧绷压抑沉重。 那个空灵膨胀舒适，那个紧绷压抑沉重， 是精神状态，是精神能量，是那个光体。 但知晓，没有自我，没有任何行为。知晓，既不光明，也不黑暗。知晓，既不是空灵膨胀舒适，也不是紧绷压抑沉重。知晓，既没有明亮的状态，也没有晦暗的状态。明亮的状态，晦暗的状态，紧绷压抑的状态，空灵膨胀舒适的状态，是精神状态，是那个光体。 所有的状态，无论感觉、想法、情绪，无论喜欢还是不喜欢，无论善还是不善，无论好还是坏， 它们都是光体，它们都是精神能量的行为，或者说都是精神能量的行为。 当（我们）还没有死亡的时候，光体是与肉体结合在一起的。 但当（我们）死亡的时候，灵魂会脱离肉体。 光体就会因此熄灭、消失，肉体会开始腐烂。但精神体或者精神能量不会腐烂，因为…… 灵魂没有脱离精神能量体，因为我们执着于精神能量，认为精神能量就是我们自己，是我们自己的本质。因此灵魂仍然停留在精神能量之中。灵魂没有离开，精神能量就无法熄灭。如果我们将自己视为灵魂，不认为自己就是会展现行为的光体，那会怎样呢？那个有感觉、有想法、有情绪的光体，如果我们不认为那个光体就是我们自己，我们是作为灵魂的知晓者，那么当灵魂从肉体中脱离出来时，肉体就会死亡。 但是那个光体不会熄灭。 因此，如果精神能量体展现了某种行为（情感），我们就不要接受它。如果它很强烈，我们就不要抗拒。我们不要与它们一起陷入混乱。 因为（实际上）我们没有进入那个身体，我们是那个了解状态的知晓者。 我们是知晓者，而不是知道精神体状态的知晓者。 （要知道，）拥有每一种状态是精神能量。那个正在思考的我们（知晓者）并没有进入到思考之中，但思考却认为“空虚是好的”，“我喜欢这样”，“我该怎么做才能让它保持这种状态？”或者，当（光体）感到紧绷压抑时，（知晓者）就会烦躁，会思考着要如何摆脱那种状态，让（光体）恢复之前的空灵舒适。会思考着、扰乱着，会找到各种方法。如果（光体）是好的，（知晓者）就会想方设法地让它保持良好状态。 如果（光体）是不好的，（知晓者）就会想方设法地让它消失，让它恢复之前的良好状态。 但我们没有看到那个正在思考的（知晓者）。我们只是看到了精神体（光体）的状态。 当我们没有看到正在思考的我们自己的时候， 精神体（光体）就不会熄灭。因为我们错误地认为精神体（光体）就是我们自己。 因为我们将精神体的状态视为我们自己。 它就像是我们有着精神体状态的意识一样。 因此我们进入到精神体之中，或者进入到具有那种状态的精神之中。因为我们进入到其中，它才不会熄灭。因为我们总是在肉体里，无法脱离。因此，那个光体也无法熄灭，然后就会有人来带我们去接受惩罚。 所以，要觉知每一个念头，不要执着于它。心会呈现怎样的状态？仅仅是知晓，不逃避，不抗拒，只是知晓，安住在心中。我们不要沉溺于感受，不要沉溺于空灵、膨胀、轻松、舒适。又来了！“我总是问老师……” 那个，为什么会紧绷，怎么样才能够不紧绷。又来了！怎么样才能不压抑？十年、二十年都过去了，还是在问一样的问题，始终无法改变。 所以必须觉知正在思考的“心”是什么。 为什么呢？ 因为那个正在思考的“心”，当我们死去的时候，当呼吸停止的时候，仅仅是呼吸停止而已。 ---------- 翻译以下佛法讲座为中文，要求：忠实原文意思；将翻译结果输出为文章的形式；不要包含泰语，全部翻译为中文；保证翻译后的文本通顺，易读；完整翻译，不遗漏内容； อุวิสชนาธรรมกับท่านหลวงตาณรศักดิ์นายง。 รู้ทุกคิดไม่ติดไปจิตเป็นอย่างไรได้แต่。 มาแล้วปฏิบัติการเข้าความเปลี่ยนการเข้า。 ไอ้ใจมันอยู่กับ。 อะไรสักอย่างนึงเครื่องล่อไว้พุทธโพุทธพุทธพุทธมาใหม่。 มาเก่าแล้วก็ยังไม่อยู่ก็เหมือนกันน่ะ。 วันพุทธโพุทธพุทธพุทธพุทธให้ใจอยู่กับพุทธธน้อมระลึกถึงพุทธโธคือพระพุทธเจ้าพระธรรมพระอริยสงฆ์。 นึกถึงพุทธโธพุทธพุทธโธพุทธโทรไว้。 นึกถึงพระพุทธเจ้าน้องไม่ใช่พุทธไปเรื่อยเผื่อยให้น้องถึงพระพุทธเจ้าพระธรรมพระสงฆ์。 แล้วก็。 มันคิดอะไรก็รู้อยู่แต่เราไม่จะไปสนใจมันมันคิดอะไรก็จะหลงตามันไปมันคิดอะไรก็จะหลงตามันไปแล้วอย่าพยายามไปไปฆ่าความคิดกับความคิดแต่ขอให้ความรู้สึกตัวมันอยู่กับคุณโตอย่าหาย。 มันคิดอะไรขึ้นมาแทรกซ้อนอะไรขึ้นมาก็อย่าไปพยายามฆ่าเขาดับเขาหรืออย่าละพุทธธไปไล่ดูความคิดอยู่ความรู้สึกตัวอยู่กับคำบริการพุทธพุทธพุทธธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธยืนเดินนั่งนอนเข้าห้องน้ำส้มดื่มกินเดินทางไปไหนมาไหนเดินอยู่เนี่ยทั้งวันทั้งคืนก็นอนให้น้อย。 ตามความเพียรให้มาก。 กับพุทธโธพุทธพุทธธให้ใจมันความรู้สึกตัวอยู่กับคำบริการพุทธโธ。 อย่าลงไปกับความคิดอย่าลงไปไล่ดูอาการของจิตใจมันโป่งลง่งเบาสบายไม่โป่งไม่ลงไม่เบาสบายอย่าไปสนใจเขา。 แต่ก็รู้อยู่แต่อย่าไม่สนใจเขาจะได้ไม่สนใจอาการของใจได้ที่มันโป่งโล่งสบายไม่โป่งโลสบายเราจะไม่สนใจขาได้ต้องเห็นความคิด。 ไม่เห็นจิตที่คิดแทนเห็นตัวเรานี่แหละที่กำลังคิดอะไรอยู่คิดนี่ตัวเราคิดคิดเนี่ยไม่เห็นตัวเรากำลังคิดแทนมันจะได้ไม่ได้สนใจอาการของกายที่เป็นเวทนาต่างๆจะได้ไม่ไปสนใจเพราะปฏิประฐานสี่นะมีทั้งสี่หมวดมีกายเวทนาจิตธรรมอย่ามัวจะไปยุ่งหมวดเวทนา。 อยู่。 ให้ไปเห็นจิตที่มันคิด。 ปรุงแต่งปรคิดคิดปรุง。 แล้วก็。 ให้มีความรู้สึกตัวอยู่กับพุทธพุทธธพุธและจะไหลไปก่อนความคิดและจะพยายามไปดับความคิดนั้น。 ให้มันรู้สึกตัวอยู่ว่ายังบริการพุทธโธอยู่ที่มันคิดเราก็จะลงไปกับมันแล้วจะไปดับเขาให้เห็นความคิดเห็นก็ไม่ใช่ว่าละจากละจากพุทธแล้วไปไล่ดูความคิดเราก็พทธอยู่เนี่ยแต่เห็นความคิดมันแทรกซ้อนทุกคิดให้เห็นทุ。 กคิด。 มันจะได้ไม่ไปยุ่งกับอาการของจิตที่เป็นเวทนาเพราะคนละหมวดการกายเวทนาจิตธรรมปฏิปฐานเสื่อให้เห็นจิตอย่าไปยุ่งแต่เวทนา。 จิที่คิดทุกคิดมันจะเลยไม่ไปยุ่งกับไปทนาไม่มัวแต่ยุ่งกับอาการของกายเพราะเรายุ่งกับอาการของกายเราเลยไม่เห็นจิคิด。 คิดอะไรก็ใจมันไม่โป่งไม่โลกไม่เบาสบายไอ้ตัวเราก็สารพัดจะคิดจะหงุดหิดจะรำคาญจะวุ่นวายกับอาการเรานั่นน่ะคิดหาหนทางจะดิ้นรนผใสคิดหาหนทางจะทำลายเขาคิดหาหนทางจะแก้ไขทำยังไงให้ใจโป่งโลกเบาสบายว่างๆมันมีแต่คิด20ปีแล้วคิดแบบนี้。 ว่าทำยังไงอาการที่มันทำไมมันแน่นมันจกมันมันไม่สบายใจทำยังไงมันถึงจะว่างโลกโป่งเบาสบายแล้วมันว่างโลกโป่งเบาสบายแล้วทำยังไงมันจะว่าโลกโป่งเบาสบายอย่างนั้นน่ะไม่ให้กลับไปไปไม่ว่างโลกปเบาสบายอีกอยู่แต่นีแหละเพราะมันว่างโลกสบายแล้วก็คิดทางว่าจะทำยังไ。 งให้มันว่างอยู่นั่นแหละ。 ไม่กลับไปแน่นอึดอัดซื้ออีกไม่กลับไปไม่สบายอีก。 มันไม่สบายก็คิดอยู่นั่นแหละมันไม่สบายอย่างนี้จะทำยังไงให้มันว่างโลกโป่งเบาสบายมันว่างโลกเบาสบายมันต้องทำยังไงไม่ให้กลับไปอึดอัดแน่นมันไม่สบายอีกก็คิดอย่างนี้มายี่สิบกว่าปีแล้ว。 แต่ก็ไม่เปลี่ยนไปยังไงเพราะว่ามันมไปดูแต่เวทนาไปยุ่งแต่อาการของเวทนามันไม่ได้เห็นจิคิดผมไม่เห็นจิคิดมันก็เลย。 เออมันก็เลยไม่ไปยุ่งเพราะวามันจะต้องเห็นจิที่คิด。 มันคนละหมวดกันปฏิประฐานสี่หมวดกายหมวดเวทนาหมวดจิตหมวดธรรมเราจะหลุดจากเวทนาได้คือเราต้องไปเห็นสิ่งที่，อ，ื，่，น，มีค่，า，ส，ำ，ค，ั，ญกว่าคือเห็，น，จ。 ิต，ที่คิด。 ถ้าเรารู้จิตที่คิดเนี่ยทุกคิดไม่ติดไปจิตเป็นอย่างไรได้แต่รู้ไม่หนีไม่สู้ไม่พยายามทำลายเขาไม่หลงเพลินไ，ป，ก，ับเขาไ，ม，่，ห，น，ี，ไ，ม，่สู้แค่รู，้，อ。 ยู，่ที่ใจ。 ให้รู้ทุกคิดไม่ติดไปจิเป็นอย่างไรได้แต่รู้ไม่หนีไม่สู้แค่รู้อยู่ที่ใจ。 ไม่ใช่ว่าละจากความรู้สึกตัวพุทธธพุทธพุทธธไปไล่รู้ความคิดและไปไล่ดับความคิดทุกคิดให้ไม่คิดได้เหลือแต่ใจว่างเปล่ามีหลายคนที่มาหาเราและปฏิบัติผิดแบบนี้เราพูดยังไงก็ไม่ฟังจะเอาแต่ว่างว่างๆอยู่นั่นไปไล่ดับทุกคิดเพื่อหายใจมันว่างเปล่าแล้วที่สุดพอจะตาย。 แล้วเป็นยังไง。 สารพัดจะล้อพูดอะไรไม่รู้เรื่องเลย。 สติแตก。 มันไม่เห็นความคิดมันพยายามไปไล่ดับความคิดและที่สุดแล้วก็。 สู้ความคิดไม่ไหวแล้วก็มันก็พลิกใจไปอยู่กับความรู้สึกว่างๆมันไม่สนใจแล้วที่จะรู้ทุกไม่ติดไปมันไปอยู่ก，ั，บ，ใ，จที่ว่างๆมันเ，ป，็。 นของปลอม。 มันก็เลยพอจะพอใกล้จะตายมาหาเราพูดไม่รู้เรื่องเลยเราพูดอะไรก็พูดๆเราอยู่ตลอด。 สติแตกไปแล้ว。 ว่างว่างว่างอย่างเดียวพูดอะไรก็มีแต่ว่างตอนนี้ว่างและว่างอะไรอยู่นั่นแหละแต่ตัวเองอ่ะคิดอยู่เนี่ยนั่นแหละก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองฟุ้งซ่านเนี่ยก็บางคนก็ไปเปิดสำนักสอนสอนจิตกว้างหนักก็อีกไฟฟ้าลูกศิษย์ลูกหาก。 ว้าง。 แต่เขาบอกว่าคนที่นี้ที่มาสอนหรือคิดว่างหุ่นที่สุดคือคนนีเนี่ยยุ่งที่สุด。 อะไรไม่เห็นด้วยตัวเองเนี่ยทั้งคิดทั้งยุ่งทั้งวุ่นวายทั้งวิพากษ์วิจารณ์คนนั้นคนนี้แล้วก็บอกว่าว่างอยู่ตลอด。 ที่เขาพูดก็ไปคำว่าว่าอะไรเนี่ยฟ้งสร้างไม่เห็นงสร้างดีไม่เห็นเลยเขาว่าไปแค่นี้มันทีมันนอนกายหน้าผากคิดตั้งแต่เช。 ้ายันค่ำ。 เราเลยว่านี่มันนอนคิดอะไรอยู่เนี่ยแต่เช้ายค่ำไม่รู้ไปเนี่ย。 ก็ว่าขนาดนี้ทำไมมาว่าว่าฟุ้งซ่านเขาว่าตั้งไหนว่าตั้งแต่เช้าแต่เช้ามานอนขายหน้าพาคิดถึงค่ำเลยนะว่าอยู่คำเดียวเนี่ย。 ดีไม่รู้เรื่องเลยเราก็เรียกว่าเนี่ย。 มันว่างที่ไหนมันไม่ได้ว่าก็ว่าแค่คำเดียวเนี่ยคิดแต่เช้ายันค่ำนอนไกหน้าผากไม่ลุกเลยเนี่ย。 เราก็นกว่าเออมันจะได้เห็นที่คิดสินะเนี่ยลุกขึ้นมาเถียงเราเลย。 อาจารย์ไม่เชื่ออาจารย์ดูก็ได้แม้แต่มันคิดอย่างนี้นะใจยังว่างเลยอาจารย์。 โอ้โหมันเข้าใจผิดถึงขนาดนั้นเลย。 แม้แต่คิดอย่างนี้ยังว่างเลยดูนะเนี่ย。 คือมันไปจับความรู้สึกว่างไว้อย่างเดียวไม่สนใจอย่างอื่นเลยอ่ะ。 ระบบอกว่ามีเหลือคนที่ไหนก็ว่าคนปกติเนี่ยเขาโดนว่าขนาดนี้แค่หน่อยเดี๋ยวว่าฟุ้งซ่านว่างอะไรฟุ้งซ่านแค่นี้เขาไม่มานอนคิดกากหน้าผากตั้งแต่เชยันเขาไม่เลิกเลยเนี่ย。 มันเป็นยังไงฟุ้งสร้างดีนะเนี่ยแล้วไม่ตัวเองฟุ้งซ่านเสียงงๆอะไรเนี่ยว่าเลยคิดถึงเนี่ย。 มันกลายแย่ยังไงก็เก่งมากเลยสมองคิดแต่ใจใจว่างเปล่าเป็นไหมเนี่ยแยกแบบไหนลูกยังไม่เห็นเลยแล้วตัวเองคิด。 ไอ้คิดก็คือตัวเองเป็นคนคิด。 มันคิดตลอดเวลาแต่เราไม่เห็นมันไปจับแต่อาการของใจแต่ไม่เห็นว่าตัวเองคิด。 ตอนนี้มันไม่จับแต่อาการใจมันไม่เห็นตัวเองคิดมันก็เลยตอนนี้ก็เสียหายเลยเนี่ยมันเลยไม่เห็นตัวเองคิด。 เลยต้องให้รู้ทุกคิดไม่ติดไปคิดเป็นอย่างไรได้แต่รู้ไม่หนีไม่สู้แค่รู้อยู่ที่ใจเราจะมัวไปจับเวทนาอยู่อย่ามััวไปวงวงโล่งโป่งเบาสบายเอาอีกแล้วไม่ว่าอีกแล้วแม่เรามาถามเราอยู่เนี่ย。 มันทำไมแน่นและทำยังไงถึงจะไม่แน่นมันออีกแล้วทำไงไม่อึอัดสิบปียี่สิบปีก็ถามคำถามเดิมไม่เปลี่ยนแปลง。 แล้วผลมันเป็นยังไงทำไมเขาต้องให้รู้จิที่คิด。 ใคร้เพราะจิตที่คิดเนี่ยเวลาเราตายแล้วเนี่ยเพราะลมหายใจมันดับแค่นั้นหายใจเลือกกสองครั้งสามครั้งแค่นั้นน，่，ะหายใจ，ย，า，ว，ๆ，ไ，ม，่，พอเหมือนคนจ，ม。 น้ำเนี่ย。 คนจมน้ำแล้วมันจะลึ่งขึ้นมาสักสองครั้งสามครั้งหายใจยาวๆแค่สองครั้งลึ่งขึ้นมาแล้วก็จมหายไปเลยคือมันหายใจไม่พอเต็มปอดมันเลยเลือกเลือกสองครั้งสามครั้งเราดูให้จะมันจะตายต่อหน้าต่อตาเรามันก็เป็นอย่างนี้มันหายใจ。 ยาวๆ。 เลือกสองครั้ง。 ดับแน่งนิ่งไปเลย。 ไม่ว่าคนหรือสัตว์ระดับนิ่งไปแล้วเนี่ยมันก็เด็นหลุดออกมาคือไอ้กายโปร่งแสงเนี่ยไอ้ตัวที่คิดๆแล้วก็ทุกข์ตกเราเสียใจกับแกลงใจร้องไห้เนี่ยมันก็เด็นออกมาร้องไห้นอกตัวเองนี่มาฆ่ากูทำไมมาฆ่ากูทำไมฆ่ากูทำไมสัสารก็เหมือ。 นกัน。 มันก็เด็นออกมาอยู่นอกกร่างตัวเองเอามาฆ่ากูทำไมฆ่ากูทำไมเนี่ย。 มาฆ่ากูทำไมก็ร้องห่มร้องไห้แต่คนไหนที่มีความทุกข์เกิดกับเรื่องครอบครัว。 ทุกข์กับเรื่องสามีภรรยาทุกข์กับเรื่องลูกหลานทุกข์สิ่งนู้สิ่งนี้มันก็กายโปร่งแสงกายที่คิดนี่แหละคิดเนี่ยมันก็ได้ออกมานอกคิดคิดนอกตัวเองกายเนื้อมันตายไปแล้วแต่ไอ้กายที่มันกลคิดเนี่ย。 ที่มันคิดๆที่มันคิดเนี่ยมันก็เด็นออกมาเป็นการโปร่งแสงก็เด็นออกมานอกตัวเองมันร้องไห้อยู่นั่นแหละ。 เขาจึงไม่ให้ไปฆ่าสัตว์เลรัสารพุทธเจ้าจึงไม่ให้ไปฆ่าสัตว์สารเพราะอะไรเวลามันกระเด็นออกมานอกตัวเองอ่ะมันก็มาหาฆาตแกนพยาบาทได้ว่าในชาตินี้กูสู้มึงไม่ได้มึงมาฆ่ากูชาติต่อไปขอให้กูได้ฆ่ามึง。 มั่ง。 เด็กกงกรรมกงเวียนหมุนเวียนวนชาติต่อไปมันก็เลยมาฆ่าเราได้พระพุทธเจ้าจึงไม่ให้เราไปไปเบียดเบียนชีวิตอื่นสัตว์อื่นเขาสู้เราไม่ได้แต่แรงอธิษฐานก็เท่ากันกลหรือสัตว์เวลามันก็เด็นออกมาจากร่างและการโปร่งแสงเนี่ยมันอาฆาตแค้นพยาบาทเท่ากันไม่ว่าสัตว์เล็กสั。 ตว์ใหญ่มันก็มาอาฆาตแค้นว่า。 ชาตินี้กูสู้มึงไม่ได้ชาติต่อไปขอให้กูได้ฆ่ามึงแล้วได้ผลของกรรมนะน่ะมันก็ส่งผลให้กลับไปฆ่ากันไปฆ่ากันมาเขาจึงเรียกว่ากกรรมกงเกวียนหมุนเวียนวน。 แล้วจะไปฆ่ากันตายกี่ชาติแบบนี้กลับกันไปกลับกันมาอย่างนี้แหละ。 มันจึงไม่ให้ไปฆ่า。 สัตวเดรัจฉานฆ่าคนนู้นฆ่าคนนี้มันจะจองเวรกันแล้วกลับไปกลับมา。 ตอนนี้ไอ้ตัวที่ร่างกายที่มันตายเนี่ยเรียกว่ากายเนื้อเนี่ยมันสิ้นลมหายใจมันก็ต้องตายแต่ไอ้กายจิตเนี่ยหรือจิตสังขารเนี่ยมันไม่ตายมันก็ออกมาคิดมันมีความทุกข์โศกเศร้าเสียใจครับแค้นใจอาฆาตพยาบาทมันก็ออกมานอกกร่างมันกายโปร่งแสงกระเด็นออกมาเ。 นี่ย。 ก็คิดแล้วก็เป็นทุกข์มันเป็นทุกข์อาคาแค้นพยาบาทเกี่ยวกับการคิดของตัวเองนี่แหละแหละ。 มันเลยจึงต้องให้เห็นเนี่ยให้รู้เท่าทันแหละไอ้ตัวเราที่กำลังคิดทุกคิดแล้วจะติดไฟ。 เพราะว่าไอ้ตัวนี้ถ้าคืนติดไปเป็นตัวเดียวกันเนี่ยมันจะไม่ดับ。 เพราะอะไรถ้าเราเนี่ยหรือวิญญาณเนี่ยเราเป็นวิญญาณที่ลอยมาวิญญาณเนี่ยที่มาเข้าที่มาผสมกับไอ้ไอ้ธาตุดินน้ำลมฝ่ายที่เปิมก็เป็นธาตุดินของพ่อธาตุน้ำก็เป็นใครยของแม่มันเริ่มต้นมาจากสเปิมกับไข่แล้วแม่ก็หายใจเอาธาตุธาตุลมธาสไฟเข้าไปแล้วกินซพืชซสัตว์เ。 ข。 ้า。 ไป。 เราเป็นวิญญาณที่เข้ามาผสมกับเนี่ยทาดน้ำลงไปเนี่ยวิญญาณไม่ได้แปลว่าผีแต่เพราะวามันไปรวมตัวกันเลยเหมือนเป็นผีเพราะวามันไปรวมกับกายจิตจิตสังขารไปรวมกับเราไปรวมกันเราไม่เป็นวิญญาณเอาวิญญาณไปรวมกับจิคิดปลแต่งดังนั้นเวลาวิญญาณออกจากร่างร่างมันเลยตายแต。 ่วิญญาณเนี่ย。 เรานี่แหละวิญญาณเนี่ยมันออกจากการจิตจิสังขารไม่ได้ไอจิสังขารเลยไม่ดับ。 เพราะว่าไอ้ไอ้วิญญาณหรือเราเนี่ยมันอยู่ในร่างเนี่ยตอนนี้เราอยู่ในร่างเนี่ยเราก็เลยไม่ตายเนี่ยสามารถพูดคุยกันได้。 แต่พอวิญญาณออกจากร่างให้นั่นน่ะ。 ไอ้มันหายใจเรื่องอแล้วก็มันก็ดับทันทีอีกกายกายจิตหรือจิตสังขารเนี่ยมันเป็นกายโปร่งแสงที่ออกมานอกร่างมันยังไม่ดับเพราะอะไรวิญญาณเนี่ยมันยังอยู่ในร่างของไอ้กายโปร่งแสงนั้น。 มันเอาตัวเราไปเป็นไปอยู่ในตัวนั้นสร้างมันเอาตัวเราเป็นคนคิดมันเอาตัวเราเป็นจิตจิตเราดีจิตเราไม่ดีจิตเราเป็นอย่างนั้นจิเราเป็นอย่างนี้จิตเราแน่นจิตเราอึดอัด。 จิตเราครับข้องใจจิตเราว่างจิตเราโลจิตเราโปร่งจิตเราสบายมันไปเอาไว้จิตตัวที่ปรุงแต่งเป็นตัวเรา。 เมื่อมันเอาจิตที่ปรุงแต่งเป็นตัวเราเนี่ยตัวเราก็เลยไปอยู่ในจิตสังขารนั่นน่ะไปอยู่ในกายในการโปร่งแสงนั่นมันกายตายแตกายเนื้อกายที่เป็นกายจิตที่โปร่งแสงมันเลยไม่ตายเลยกลายเป็นทุกข์เสียใจครับแค้นใจอาพยาบาทรออยู่นั่นแหละรอจนทัยมทูตพยาบาลก็ลากเอาไปแล้。 วเจ้ากรรมนายเวรก็ให้ผลก็ลเอาไปลงโทษพิพากษาลงโทษ。 เพราะเราไปเอาไอไอ้ตัวจิตสังขารเนี่ยเราเป็นอย่างนั้นจิตเราแน่นจิตเราอึดอัดจิตเราจิตเราว่าจิตเราโรจิ，จ，ิ，เ，ร，า，ส，บ，ายมั，นไปดูแต่อ，า，ก。 าร，ของจิต。 ได้้ตัวที่มันไปเพราะมันมีอาการอะไรและไอ้ตัวเราที่กำลังไปคิดเราก็ไม่เห็นตัวเราเพราะคิดว่าโลกปสบายคิดมันก็คิดตัวเราก็ไปคิดอย่างนู้นคิดอย่างนี้เวว่างดีว่างอย่างนี้ชอบชอบอยากทำยังไงจะให้มันว่าอยู่อย่างนี้มันแน่นอัดก็หงุหงการทำยังไงมันถึงจะออกจากอากา。 รที่มันว่างโลกที่มันให้มันว่างโลกสบายอีกคิดวุ่นวายจะหาหนทางเนี่ยจิดีก็คิดเอาหนทางจะให้มันดีอยู่ขนาดไม่，ด，ีก็ดิๆ，จ，ะ，ใ，ห，้，ม，ั，นหายไปให้กล，ั。 บมาดีอีก。 แต่เราก็ไม่เห็นคิดแต่ไปเห็นอาการของจิตอย่างเดียว。 เมื่อเราเนี่ยไม่เห็นคิดในตัวเราคิด。 ไอ้จิตที่มันโปร่งแสงมันก็เลยไม่ดักเพราะวามันเราไปเอาไอจิที่มันคิด。 ไปเอาจิตที่เป็นอาการเนี่ยมาเป็นตัวเรา。 เพราะเราจิตที่เป็นอาการที่มันเป็นตัวเราเราเป็นจิตที่มีอาการ。 มันก็เลยเราเนี่ยไปอยู่ในในกายของจิหรือในจิตที่เป็นอาการนั้นเพราะเราไปอยู่ในตัวนั้นมันก็เลยไม่ดับไอ้ตัวนี้เพราะเราเวลาเราอยู่ในกายออกมาจากกายกายก็เลยดับแต่พอเราไม่ออกมาจากกายจิตจิตสังขารเนี่ยที่มันเป็นตัวโปร่งแสงเราไม่ออกมาสักทีมาเลยตัวนั้นไม่ออก。 มาก็มาลากเราไปลงโทษเดี๋ยวก็มีคนมากวักมือเรียกเราออกมาตอนนี้ตามมาทางนี้。 เพราะตัวเราไม่ดับเนี่ย。 ก็มีคนมากวักมือเรียกเราให้ตามไป。 เสร็จแล้วพอเราเราตัวเราไม่ดับไอ้ตัวนั้นแล้วกันส่งตามเข้าไปแล้วที่สุดแล้วก็เข้าไปลงโทษพิพากษาลงโทษ。 ไอ้ตัวนั้นมันไม่ดับ。 ไอ้ตัวนั้นจะดับได้ไอ้วิญญาณหรือเราเนี่ยมันจะต้องออกมาจากร่างนั้นออกมาจากร่างกายจิตนั้นไม่ได้ออกมาจากร่างกายเนื้ออย่างเดียวมันจะออกมาจากร่างจิตนั้นเราจะออกมาจากร่างจิตได้ไงเราจะต้องไม่ไปเอาอาการของจิตมาเป็นเรามันเป็นตัวเรามันเป็นตัวของตนของเราเพร。 าะเราเป็นวิญญาณที่วิญญาณแปลว่ารู้。 เรามันเป็นรู้ที่ไม่มีตัวตนไม่มีกิริยาการใดๆไม่มีรูปร่างใดๆไม่มีรูปพรรฑ์สันฐานใดๆเลยมีแต่รู้。 แต่อาการใดๆไม่มี。 รู้เนี่ย。 ถ้าไม่ว่างโล่งโป่งเบาสบายและรู้เนี่ยถ้าไม่แน่นอึดอัดทึบ。 ไอ้ว่างโลกโป่งสบายและนะอึดอทึบเนี่ย。 มันเป็นอาการของจิตมันเป็นจิตสังขามันเป็นไอการโปร่งแสง。 แต่รู้เนี่ยมันไม่มีตัวตนไม่มีกริยาการใดๆเลยมันไม่มีตัวตนไม่รู้เนี่ยทั้งไม่สว่างแล้วก็ทั้งไม่มืดรู้เนี่ยทั้งไม่ได้ว่าว่างโล่งโปร่งเบาสบายทั้งไม่ได้แน่นอึดๆรู้เนี่ยถ้าไม่มีอาการที่ผ่องใสและไม่มีอาการเศร้าหมองอาการผ่องใสอาการเศร้าหมองอาการแน่นอึดอั。 ดอาการว่างโล่งโปร่งเบาสบายมันอาการของจิตมันเป็นตัวไอ้ตัวโปร่งแสง。 อาการทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ไม่ว่าจะถูกใจไม่ถูกใจไม่ว่าจะเป็นกุศลกุศลไม่ว่าจะดีร้ายปานใดก็ตาม。 มันเป็นไอ้ตัวกายโปร่งแสงที่มันเป็นจริริยาการของจิตหรือจิตสังขารทั้งหมด。 ตอนยังไม่ตายเนี่ยไอ้กายโปร่งแสงมึงก็รวมอยู่กับกายเนื้อนี่แหละ。 แต่ตอนตายแล้วเนี่ยไอ้วิญญาณออกจากร่างกายเนื้อไป。 ไอ้กายปายกายเนก็เลยดับหายใจอกันเน่าไปไอ้กายจิตหรือจิตสังขารเนี่ยมันไม่เน่าเพราะว่า。 อีกวิญญาณเนี่ยมันไม่ได้ออกมาจากไอ้กายยกายสิทธิปรุงแต่งเพราะเราไปยึดกายจิทธิปรุงแต่งในเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราการจิมันยังยวิญญาณเลยอยู่ในการจิมันไม่มีวิญญาณออกไปมันก็เลยขาอยู่ได้มันเลยไม่ตายถ้าเราเป็นวิญญาณเป็นรู้ไม่ได้เป็นอาการของจิตที่มันคิดปร。 ุงแต่ง。 เราไม่ได้เป็นจิตที่มีแสดงกิริยาอาการในการโปร่งแสงที่มันมีความรู้สึกกึคิดอารมณ์เนี่ย。 อีกการโปร่งแสงที่มันมีความรู้สึกนึคิดอารมณ์ที่เป็นกายจิตจิตสังขารเนี่ยเราไม่เป็นตัวนั้นไม่คิดตัวนั้นเป็นตัวเราเราเป็นรู้เป็นวิญญาณมันเป็นวิญญาณที่มาเข้าผสมให้วิญญาณเนี่ยไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีที่อยู่ไม่มีอะไรเลยวิญญาณธาตดั้งเดิมแท้เนี่ยมันไม。 ่มีตัวตนไม่มีที่อยู่ไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลย。 แต่มันคงอยู่ในร่างกายเราเนี่ยก็ยังไม่ออกจากร่างกายเราไปตอนเรายังมีชีวิตอยู่เนี่ย。 แต่ตัวตนมันไม่มีไม่รู้อยู่ที่ไหนมันหาไม่เจอเพราะอะไรมันไม่มีตัวตนพุทธเจ้าตดวามันเป็นรีรังวิญญาณหรือจิตเดิมแท้ๆหรือใจเดิมแท้ๆเนี่ยมันไม่มีรูปร่างไม่มีหน้าตาอะไรหรอกมันทำไม่ผ่องใสทั้งไม่เศร้าองทั้งไม่สว่างทั้งไม。 ่มืด。 มันต้องไม่โป่งโล่งเบาสบายแล้วถ้าไม่แนอึดอัดมันทำไม่ส่องใสด้วยแล้วถ้าไม่เศร้าหมองด้วยไอ้ตัวที่มันอาการของจิตไอตัวที่มันสงใสตัวที่มันเศร้าองตัวที่มันมีความรู้สึกมีความนึกมีความคิดความตึกตองมีอารมณ์ต่างๆได้อันนั้นน่ะมันเป็นกายจิตกายโปร่งแสงที่มันจะ。 กระเด็นออกมาจากร่าง。 แต่มันไม่ใช่เป็นรู้ไม่ใช่เป็นวิญญาณธาตุหรือธาตุรู้ที่ไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยแต่พอเราไปยึดเอาไอ้ตัวกายจิที่มันแสดงอาการได้ว่าเป็นเราเป็นตัวเราเดี๋ยวก็อาจารย์。 มันแน่นอึดอัดทำไมมันไม่ว่างโลกโป่งเบาสบายล่ะทำไงมึงจะว่างโลกสบายไปยุ่งแต่อาการของจิตไปยุ่งแต่อีกตัวจิตที่มันเป็นไอ้ตัวการโปร่งแสงเลยแหละเราก็จะไม่มีทางออกมาจากไอ้การโปร่งแสงได้จึงต้องฝึกให้เป็นรู้รู้อะไรอ่ะใครรู้จิตนี่แหละที่มันแสดงกิริยาการทุกค。 ิดทุกอาการนี่แหละแล้วให้เป็นรู้ไว้。 อย่าไปเป็นจิต。 สังขาหรือการโปร่งแสงนั้น。 ให้เป็นรูปที่ไม่มีอาการไว้。 ไม่รู้เนี่ยมันไม่มีอาการมันไม่ส่องสายมันไม่เศร้าหมองมันไม่ทึบมันไม่ว่างมันได้แต่รู้มันก็รู้แล้วคือึบมันว่ามันก็รู้ว่าว่างมันคิดมันก็รู้ว่าคิดมันมีอารมณ์ก็รู้ว่ามีอารมณ์มันทุกข์มันก็รู้ว่าทุกข์มันสุขมันก็รู้ว่าสุขให้รู้นะไม่ได้แต่รู้แต่พคือแต่มัน。 มีอาการไม่ได้。 แต่ไอ้ตัวที่มีอาการเนี่ยมันเป็นมันเป็นกายจิตโปร่งแสง。 ที่มันต้องกระเด็นออกมาที่นอกร่างที่มันมาจะมาทุกข์โศกเศร้าเสียใจครับแค้นใจร้องห่มร้องไห้ได้แล้วเวลาในงานศพตัวเองเนี่ยนไอ้ซากสังขารร่างมันอยู่บนเมนนู่นรอเผาโน่นแต่คนที่ยืนร้องไห้เนี่ยในงานศพตัวเองอ่ะไม่ว่าจะงานศพไหนนั้นน่ะมันก็คือไอ้กายโปร่งแสงนี่。 แหละที่มันร้องไห้อยู่แต่ไอ้กายที่มันกายเนื้อมันเน่าอยู่งบนบนโรงรอจะเผาเนี่ยมันร้องไห้ไม่ได้รับ。 แต่การที่มันร้องไห้ในงานศพตัวเอง。 ไม่ได้กลโปร่งแสงในคือไอ้กายจิตที่มันมีอาการนี่แหละ。 ที่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ได้นี่แหละคือการโปร่งแสงนะที่มันไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรามันเป็นแต่การโปร่งแสงหรือการปรุงแต่งเรียกการปรุงแต่งตัวเราเนี่ยมันเป็นสังขารคือความไม่ปรุงแต่งคือความไม่มีอาการใด。 ๆเลย。 มีแต่รู้แต่ไม่ปรากฏอาการรู้มีแต่รู้แต่ไม่ปรากฏอาการรู้มันเป็นสังขารให้ส่วนจิตสังหารในชื่อก็บอกเลยว่าจิสังขารคือความปรุงแต่งแต่งคือมันเกิดขึ้นได้ดับได้มันเปลี่ยนแปลงได้เดี๋ยวมันก็ถูกขแต่มันก็ทุกขมันก็ถูกใจแต่มันจะไม่ถูกใจมันมีอาการที่เปลี่ยนแปลงไ。 ปเปลี่ยนแปลงมาได้เดี๋ยวถูกใจบ้างไม่ถูกใจบ้างถูกใจบ้างไม่ถูกใจบ้างสลับไปสับมาอย่างนี้แหละ。 แต่รู้ได้แต่รู้ตะะพุพมันเนี่ยไม่มีอาการใดๆเลยไม่ได้แต่รู้ตะพุทธให้รู้นั่คือเราดั้งเดิมแท้ๆวิญญาณธาตุหรือจิตดั้งเดิมแท้หรือธาตุุรู้หรือเขาเรียกว่านพพานธาตุสุญยตาธาตุธรรมธาตุเอามตธาตุมันไม่แตกไม่ดับไม่ทำลายไม่มีใครทำลายมันได้เพราะมันเป็นธาตุที่ไม่。 มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีที่อยู่ไม่มีอะไรเลย。 มันจะไม่มีใครทำลายมันได้มันจะไม่มีการเกิดไม่มีการดับ。 เวลาร่างแต่ละร่างอ่ะมันแตกดับแล้วมันก็จะถ่ายร่างไปเป็นร่างใหม่อีก。 เวลาล่างแต่ละล่างแตกดับมันก็ถ่ายร่างไปเราเกิดมาเปลี่ยนถ่ายร่างมาเนี่ย。 ไม่รู้กี่。 ที่ล่างแล้วจนกระดูกเราที่เจ้าตดว่าคนเดียวเนี่ยกองเฒ่าภเขาใหญ่ๆนั่นแหละ。 แต่ไอ้ที่มันถ่ายร่างออกไปวิญญาณหรือจิตดั้งเดิมแท้หรือใจดั้งเดิมแต่เนี่ย。 มันถ่ายร่างเปลี่ยนไปเนี่ยมันไม่เคยแตกดับเลยตัวมันเนี่ย。 นั่นแหละมันจะไม่มีวันแตกดับเพราะมันไม่มีการเกิดไม่มีการดับไม่มีกริยาการใดๆเลย。 เมื่อเราเข้าใจเหตุผลที่พระเจ้าสอนอย่างนี้ทำไมพระเจ้าจึงให้เป็นรู้ไม่เป็นไม่เป็นหลงไม่เป็นเอาตัวเราไปปรุงแต่งไปเป็นกิยาการไปเป็นผู้คิดผู้นึกผู้ตึกพูดตองผู้แสดงอาการต่างๆผู้มีความรู้สึกโปร่งโล่งเบาสบายไม่โปร่งไม่โลก่งไม่เบาสบายผู้มีความปร่องใสผู้ม。 ีความเศร้าหมองผู้มีความสว่างผู้มีความมืด。 ล้วนแต่เป็นไอกายโปร่งแสงหมดเลยเป็นกายจิินสังขารที่มันปรุงแต่งได้เพราะอากาศมันเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาได้สามารถรับรู้ถึงอาการนั้นได้เราเป็นรู้ที่ไม่มีอาการใดๆเลยไม่มีอาการรู้ด้วยไม่มีใครอยากการรู้ได้แต่รับรู้ว่าสิ่งใดซึ่ง่งหนึ่งที่ปรากฏขึ้นนะเนี่ยไม่มี。 ใครเป็นเจ้าของไม่มีใครไปรองรับไม่มีใครเป็นเสวยแต่เราเนี่ยเป็นสังขารที่ไม่มีอาการใดๆไม่เกิดไม่แตกไม่ดับไม่ทำลาย。 เป็นของไม่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างมันไม่ตายได้ก็เพราะมันไม่เกิดไม่มีกิริยาการเลยมันเลยไม่มีเกิดไม่มีดับเขาเลยเรียกว，่。 าอมตะภาค。 พลอยวิญญาณเนี่ยหรือจัดตั้งเดิมแทๆหรือถ้าาสรู้เนี่ยมันออกมาจากกายเนื้อแต่รกายเนื้อก็ตายแล้วมันก็ออกมาจากไอกายจิตสังขารหรือการโปร่งแสงที่มันมีกิริยาการเนี่ย้อาการเนี่ยมันก็เลยดับ。 มันก็เลยเหลือแต่รู้ไอ้ถาดรู้เนี่ยมันก็เลยเป็นอมตะที่มันไม่ไปเข้าร่างไหนได้หมดอีกต่อไปแล้วเพราะมันุดออกมาจากไอจิตสังขารปรุงแต่งแล้วเลยมันเป็นปรุงแต่งให้เป็นไกดอะไรต่อไปอีกไม่ได้มันเลยเป็นรู้ที่เป็นอมตะตลอดกาลรู้ไม่ใช่ว่ามีตัวตนรู้หรอกมันกลายเป็นค。 วามหายไปในความว่างเปล่า。 พระพุทธเจ้าจึงตัรัสว่าจิดั้งเดิมแท้ๆหรือวิญญาณเนี่ยของพุทธเจ้าพระอันทั้งหลายเมื่อกลับคืนสู่ความสิ้นความหลงยึดมั่นถือมั่นในร่างกายและในจิตใจซึ่งเป็นความปรุงแต่งแล้ว。 เมื่อถึงเวลาที่ธาตขันมันแตกเนี่ยจิตวิญญาณเนี่ย。 มันก็จะหายกลับคืนไปกลายเป็นหนึ่งเดียวกับในธรรมชาติหายเกินไปในความว่างเปล่าของธรรมชาติหายไปอย่างไรล่ะก็หายไปดับเปลวไฟสิ้นเชอหรือเหมือนกับเปลวไฟที่อยู่ต่อหน้าเทียนเปลวไฟเทียนที่อยู่ต่อหน้าเนี่ยแล้วถูกเป่าดับ。 แล้วมันก็หายไปในธรรมชาติแบบนั้นนั่นแหละพูดทั้งหลายผู้ที่มาเชิญวิญญาณทั้งหลายไม่ว่ามาจากที่ใดรวมทั้งเ，จ，้，า，ก，ร，รมใ，น，เ，ว，ร，มันก็หาไม่เ，จ，อ，อี。 กต่อไป。 เพราะมันหายตัวไปแล้วอ่ะมันไม่เหลือไอ้กายโปร่งแสงให้เหลือแล้วอ่ะไอ้ที่มันจะมาลากไปลงโทษได้มันต้องมารักกายโปร่งแสงไปไหนไอ้กายเนื้อมันเน่าลากไปไม่ได้ก็ลากไปหรอกมันจะมาลกายโปร่งแสงไปแต่นี่มันหายไปเลยลากไปไม่มีหายไปไหนอะไรจิตวิญญาณเดินแทมันออกมาจากร่。 างไอ้การโปร่งแสงแล้วร่างไอที่มีความรู้สึกคิดอารมณ์ซแล้วมันเลยไอ้ร่างนั้นเนี่ยเมื่อไม่มีวิญญาณอยู่ในกา，ร，โ，ป，ร，่งแ，ส，ง，ไ，อ，้การโปร่งแ，ส，ง。 ก็เลยดับ。 เหมือนกับไอ้จิตวิญญาณเนี่ยบอกว่าจะกายเนื้อไอ้ไก่เนื้อประดับ。 ขอจริยามออกมาจากไอการโปร่งแสงในการที่มีความรู้สึกและคิดอารมณ์ในการโปร่งแสงนั้นก็เลยดับมันก็เลยเหลือแต่รู้แต่ถ้าไม่ออกมาเราไปยึดเอาคิดนึกพูดต้องผู้ไม่สบายผู้แน่นโลกคิดไปเอาไอ้ตัวนั้นเลยนะเราตัวนั้นตอนนี้เราก็ไม่ต้องไปไหนล่ะตอนนี้โดนลากไปทุกชาติทุ。 กชาติแหละ。 เราก็เลยไม่ออกจากไอ้ร่างที่มันกลโปร่งแสงไอ้ร่างที่มันปรุงแต่งได้เราไม่ออกสักทีนึงเราก็เลยกลายเป็นต้องไปกับมันเรื่อยไปแล้วถูกพิพากษาลงโทษเลยื่อยไปพบแล้วพบเราที่พุทธเจ้าตดว่าโอกาสจะกลับมาเป็นคนหรือเทวดาอีกยังยากเลยไปเอาไปหมดเกิดตาย。 แล้ว。 ภาษาวกถามว่าหรือเทวดาว่าถามพุทธเจ้าว่าเป็นคนแล้วจะกลับมาเป็นคนอีกเนี่ยหรือว่าเป็นเทวดาแล้วจะกลับมาโอกาสจะกลับมาเป็นเทวดาไม่ตกกระบายเนี่ยมีกี่เปอร์เซ็นต์เจ้ามาดูดินในขี้เล็บพระองค์เนี่ยกับดินในภาคพื้นปฐพีอะไรมากกว่ากั。 นน่ะ。 คนละเทวดาทั้งหลายเนี่ยเมื่อตายแล้วเนี่ยก็ไปเอาใบเท่ากับเจเงินดินในพื้นปฐทีนี่แหละโอกาสที่จะกลับมาเป็นคนหรือกลับมาเป็นเทวดาใหม่ก็เท่ากับดินในกี่เล็บเนี่ยเราคิดดูดิมันจะกลับมาไหมอ่ะ。 มันต้องออกมาจากไอ้ร่างของไอ้ไอ้ร่างที่มันปรุงแต่งได้คือไอ้จิตสังขารเนี่ย。 ไอ้ตัวเราผู้คิดผู้นึกผู้ตึกผู้ตองผู้มีอารมณ์ผู้มีความคุุ้งสร้างผู้มีความสบายไม่สบายไอ้ตัวเราผู้กองสายผู้สมองนะมันไม่ใช่ตัวเรามันเป็นจิตสังขารคงแต่งชื่อก็บอกว่าปรุงแต่งมันเป็นสิ่งที่เกิดดับได้เปลี่ยนแปลงได้มีกิริยาการให้ถูกรู้ได้มันเป็นของไม่เที่。 ยงมันเป็นทุกข์ทนอยู่สภาพเดิมไม่ได้เป็นคนอยู่สภาพเดิมไม่ได้มันต้องแตกดับทำลายไป。 แล้วมันก็。 ไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรา。 อย่าไปหลงเอาไอ้กายเนื้ออย่าไปลงงเอาไอจิตสังขารกายจิตเนี่ยเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเราคือไอ้เนี่ยวิญญาณที่มันมามาผสมเนี่ยวิญญาณดั้งเดิมแท้ๆเนี่ยมันไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยจิตวิญญาณดั้งเดิมแท้เนี่ยมันเป็นอสรีระไม่มีรูปัณฐานใดๆเลยม。 ันไม่มีกิริยาการรู้ด้วยไอ้ที่เราไปคอยเพ่งคอยดูคอยรู้เนี่ย。 เอาขันห้าไปคอยเพลงคอยดูคอยรู้。 เพราะไอ้ขันห้าเนี่ย。 มันมีเจตนา。 ที่จะไปดูจิตได้。 มันมีความพยายามที่จะไปดูจิตได้。 มันมีความตั้งใจที่จะไปดูจิตได้。 ไอ้ตัวเจตนาตัวจงใจตัวตั้งใจตัวพยายามที่จะไปดูจิตเนี่ยมันเป็นจิตสังขารเป็นขัน์ห้าเพราะไอ้ความตั้งใจจงใจเจตนาตัวพยายามที่จะไปดูจิตเนี่ยที่จะไปรู้จิตอันนี้มันเป็นสังขารขัน。 มันเป็นสังขารเป็นจิตสังขารเป็นกายจิต。 เป็นการโปร่งแสงนั่นน่ะไม่ใช่เป็นรู้รู้เนี่ย。 มันเลยเจตนาอีกมันไม่มีเจตนามันเป็นมันได้แต่เป็นการรับรู้ตามธรรมชาติปกติเหมือนดั่งตายเห็นรูปกูได้ยินเสียงนี่แหละมันไม่มีเจตนาที่เอาตราไปมองเห็นรูปเพราะมีรูปโผล่ก็มามีรูปเนี่ยเหมือนพวกเราเนี่ยมองเห็นกันเราไม่ต้องมีการตั้งใจที่จะเห็นไม่ต้องมีเจตนาท。 ี่จะเห็นไม่ความพยายามที่จะเห็น。 มันก็สามารถเห็นกันได้รู้กันได้เรียกว่ารู้รูป。 ความรู้รูปเนี่ยมันเป็นความรู้ที่ปราศจากความตั้งใจถึงจะรู้ปรารถนาเจตนาที่จะรู้ปรารถนาความพยายามที่จะ，ร，ู，้，ป，ร，าศจากความพยาย，า，ม，ที。 ่จะรู้。 ดังนั้นเวลาพวกท่านทั้งหลายรู้รูปท่านจึงไม่ต้องใช้ความพยายามความตั้งใจคือความจงใจหรือเจตนาท่านก็สามารถเห็นรูปได้。 แบบเดียวกับท่านได้ยินเสียง。 ท่านได้ยินเสียงท่านมีความต้องจงใจจะได้ยินเสียงถึงได้ยินเสียงจะจงใจได้ยินเสียงหรือไม่ได้ยินเสียงเจต，น，า，ห，ร，ื，อ，ไ，ม，่เ，จ，ต，น，าพยายามหรื，อ，ไ。 ม่พยายาม。 มันก็ได้ยินเสียงหลวงตาพูดเพราะความได้ยินเสียงมันเป็นธรรมชาติแต่ถ้าได้ต้องการจะรู้ว่าหลวงตาพูดมีเนื้อหาสาระว่าอย่างไรต้องตั้งใจฟังความตั้งใจฟังเนี่ยมันเป็นจิตสังขารมันต้องอาศัยจิสังขารหรือกายโปร่งแสงที่มันอยู่กับกายเนื้อเนี่ยกาสังขารเนี่ยมันจะต้อ。 งรู้ความเข้าใจตั้งใจเจตนาได้。 แต่。 เราก็รู้ว่าไอ้ตัวตั้งใจเนี่ยมันเป็นสังขาร。 แต่เราต้องตั้งใจฟังให้หลวงตาพูดรู้ว่าเรื่องรู้เรื่องอะไรพูดว่าอะไรแต่เราก็รู้วามันเป็นจิตสังขารเป็นอาการเนื้อปลวกกายโปร่งแสงที่มันรวมกันอยู่มาเลยตั้งใจจะฟังได้。 แต่ถ้าได้ยินเสียงเฉยๆอ่ะไม่ต้องการจะรู้ว่าเขาพูดว่าอะไรมันไม่ต้องตั้งใจไม่ต้องเจตนาไม่ต้องพยายามไม่ต้องจงใจมันก็ได้ยินเสียงแล้วเพราะมันเป็นความรู้โดยธรรมชาติ。 การรู้อาการของใจเนี่ยมันเป็นความรู้แบบเดียวกับที่ตาเห็นลูกกูได้ยินเสียงมันเป็นความรู้ขึ้นมาเลยโดยไม่ต้องตั้งใจไม่ต้องจงใจไม่ต้องเจตนาไม่ต้องพยายามไปดูจิตไปรู้จิต。 ถ้าเรามีเจตนาเรามีความพยายามจะไปดูจิตเป็นรู้จิตอันนั้นน่ะ。 มันจะเหมือนกับที่เราเจตนาฟังหลวงตาพูดก็พูดเรื่องอะไรมันจึงเป็นสังขารปรุงแต่ง。 ถ้าเราเนี่ยตั้งใจจงใจพยายาม。 หรือไม่เจตนาที่จะเข้า้ไปดูจิตเมื่อไหร่เนี่ยมันก็เป็นลักษณะเดียวกับที่พวกเราเนี่ยตั้งใจจงใจเจตนาพยายามจะฟังหลวงตาพูดให้ชัดๆหลวงตาพูดเรื่องอะไรอันนี้มันเป็นความปรุงแต่งเป็นที่มันยังรวมอยู่ใกล้ๆเนื้อการปรุงแต่งและจิปรุงแต่งเป็นการโปร่งแสง。 อยู่。 แต่ถ้าไปรู้โดยไม่มีการตั้งใจไม่มีเจตนาคือมันเป็นรับรู้โดยธรรมชาติต่างตารู้อาการของใจก็เหมือนเป็นแบบเด，ี，ย，วกับรู้ทั้งต，า，ร。 ู้ต่างหู。 คือเมื่อตายเห็นรูปมันก็เห็นขึ้นมาเลยโดยไม่ต้องตั้งใจไม่ต้องเจตนาไม่ต้องจงใจไม่ต้องพยายามจะไปเพ่งลูก。 ถึงจะเห็นรูปคือมันรูปขึ้นมาก็เห็นเลยเนี่ยพวกเราก็มองเห็นกันโดยไม่ต้องไม่ต้องมีเจตนาเลย。 ได้ยินเสียงโดยไม่ต้องมีเจตนาเลยแต่ถ้าจะต้องการรายละเอียดของลูกต้องการรายละเอียดของเสียงว่าพูดอะไรจึงต้องตั้งใจจงใจเจตนาให้ตั้งใจจงใจเจตนาหรือพยายามเนี่ยมันเป็นความปรุงแต่ง。 แต่การรับรู้ขึ้นมาเลยโดยธรรมชาติมันคือความไม่ปรุงแต่งเขาเรียกว่าวิสังขารหรือวิญญาณดั้งเดิมแท้ๆหรือจิตดั้งเดิมแท้ๆหรือใจดั้งเดิมแท้ของเราทุกคนซึ่งมีหมดแล้วในพุทธเจ้าในพระหันต์์ในในพุทธชนในสัตว์รัฉานการรับรู้โดยไม่มีไม่มีความตั้งใจจงใจเจตนาต่างๆกา。 ยใจเนี่ย。 มันมีอยู่แล้วในสัตว์รัฉานทุกประเภทหมานี่มันที่มันเนี่ยมันมาฟังธรรมเนี่ยเราเพราะเราแสดงธรรมแล้วมันต้องมาไม่ที่ไหน，ไ。 ม่ต้องมา。 ไอ้ตัวนี้ย。 มันมีความรับรู้เหมือนพวกเรานั่นแหละไอ้ความรู้โดยธรรมชาติเนี่ยมันมีหมดแล้วในพระจะเจ้าในพระหันต์ในสัราจารย์ในุชนทั้งหมด。 แต่กวิชาเนี่ย。 เราเนี่ยไม่เข้าใจเหตุผลอันนี้ที่อธิบายนี่ก็เลยเป็นอวิชาก็เลยเราเลยจับผิดตัวอยู่เรื่อยไปอ่ะเราไปเอาไอ้ตัวเราเนี่ยที่เป็นกายเนื้อเนี่ยที่น่าอยู่เรียกเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราหรือไม่เช่นนั้นเราก็ไอ้กายจิตจิตสการณ์กายโปร่งแสงที่มันมีความรู้สึกนึกคิด。 อารมณ์ที่มันมีกิริยาการได้เนี่ยว่าเป็นตัวเราเนี่ยเราไม่สบาย。 เราแน่นเราอัดเราทุกขเราโศกเราเศร้าเราเสียใจเราครับแค้นใจ。 เราเป็นอย่างนู้นเราเป็นอย่างนี้อยู่นั่นแหละแต่ไม่เป็นเรารู้สักทีอ่ะไม่เป็นรู้เหมือนที่การรู้เอาตายลูกรู้กับหูฟังเสียงรู้อาการของใจโดยไม่มีตั้งใจเกียงใจเจตนาพยายามรู้มันเป็นการรับรู้แบบเดียวกันเหมือนดตายเห็นรูปหูได้ยินเสียงมันเป็นการรับรู้หรือเป็。 นภาพรู้ตามธรรมชาติที่นอกเหนือการตั้งใจจงใจเจตนาหรือพยายามที่จะรู้。 หรือพยายามเพ่งแล้วถึงจะรู้ได้。 มารขึ้นมาเลยโดยธรรมชาติ。 เขาจึงเรียกว่าธรรมธาส。 หรือธรรมชาติของการรู้รู้โดยธรรมชาติไม่มีใคร。 ไม่มีใครไปตั้งใจจงใจหรือเจตนาพยายามรู้。 เราเนี่ยเป็นรู้อย่างนั้น。 แต่เราไปเอาไอ้กายเนื้อ。 มันปรุงแต่งก็ไปเอากายจิตที่มันปรุงแต่งมีอาการอ่ะเป็นเรามันเลยผิดตัว。 พอตายแล้วเนี่ย。 วิญญาณหรือจิตตั้งเดิมแต่แต่เนี่ยรู้เนี่ยถ้ารู้เนี่ยมันเลยออกกายเนื้อแต่มันไม่ออกจากไอการจิตสังขารที่ปรุงแต่งมันเลยต้องผสมกันไปแล้วกันเดี๋ยวก็จะไปลงโทษให้เจ้ากรรมในเวรก่อนให้ฝได้มันไม่หายตัวไ。 ปได้。 เมื่อไม่เป็นรู้มาเลยหายตัวไปไม่ได้ไม่เหมือนกับว่าหลานทั้งหลายเพราะท่านเป็นรู้ที่เป็นธรรมชาติท่านเลยหายตัวไปได้ปืนไปในหนึ่งเดียวกับธรรมชาติที่พระเจ้าตัดว่าจิตวิญญาณดั้งเดิมแท้หายไปเหมือนดั่งเปลวไฟที่สิ้นเชื้อหรือเปลวไฟเทียนที่ถูกเป่าดับห。 ายไป。 พวกยพยาบาลหรือยมทูตหรือเจ้ากรรนายเวรก็ไม่อาจจะให้ผลได้เพราะว่าจะไปไม่ได้จะไปหาจับใครไปลงโทษก็หาไม่ได้。 เหมือนดังพระโคธกาะในสมัยพุทธกาลเชื่อือดคออตาย。 พระคนธกะป่วยเจ็บปวดปทุกข์ทรมานมากเลยเอามีดมาเชื่อดคออตายในขณะที่ตายเนี่ยเกิดปงสังขารได้。 ไม่เข้าไปยึดมั่นถือมั่นในร่างกายและจิตใจที่เป็นสังขารปรุงแต่ง。 เข้าไปถึงธรรมชาติของรู้ชาติากรู้ได้ที่เป็นจิตดั้งเดิมแท้ๆเพราะพระที่กาตายปุ๊บมาทูตเนี่ยมารออยู่ก่อนแล้วหาวิญญาณพระครธกะไม่เจอจะไปลงโทษเพราะว่าคนฆ่าตัวตายเนี่ยมันจะต้องได้รับโทษบาปกรรมเก่าที่ใช้ไม่หมดเพราะว่าฆ่าตัวตายหนีไปแล้วยังต้องไปรับโทษใหม่ค。 ือเกิดมาเป็นมนุษย์ทีไรก็ต้องฆ่าตัวตายห้าร้อยชาติ。 อ้าวไหนหาวิญญาณไปลงโทษไม่เจอเพราะว่า。 หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจออ้าว。 i. กายโปร่งแสง。 ของพระคนที่กาหายไปเนี่ย。 หายไปไหนจับตัวไปลงโทษสักหน่อยเนี่ย。 หายไปไหนหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ。 หายตัวไปแล้ว。 คืนหายไปในความว่างเปล่าของจักรวาลเลยไปถามพุทธเจ้าว่า。 ถามพุทธเจ้าว่าจิตวิญญาณของพระที่กาหายไปไหนจะไปลงโทษหาไม่เจอ。 พระพุทธเจ้าตรัสว่าพระกับบรรอาหารไปแล้ว。 ถึงความยึมั่นถือมั่นแล้ว。 จิตวิญณก็เลยดับไฟเหมือนดับไฟสิ้นเชหรือเปลวไฟที่ดับพหายไปนี่แหละ。 บาปกรรมและ。 คนที่จะเอาไปลงโทษที่จะจับไปก็เลยไม่สามารถเอาไปได้พวกจมทูตทั้งหลายก็เสียใจไม่สามารถจับเอาวิญญาณของพ่อกที่กลับไปได้，เ。 ลยกลับไป。 นี่แหละ。 เหตุผลทำไมอ่ะ。 พระพุทธเจ้าเวลาตัดกับไปยะ。 พยะเนี่ยเป็นฆราวาสเดินทางมาหลายร้อยยอดหลายร้อยใหม่。 ต้องการจะถามพุทธเจ้าแต่เพียงว่าทำยังไงถึงจะบรรลพนพพานทำยังไงจะรู้นพพาน。 พระุทธเจ้าบณบาตอยู่กลางถนนอ่นวอนครับจะกอดเท้า。 ว่าทำยังไงกูจะเจ้าจะนพานได้。 อ้อนวอนอยู่ตั้งนานพระุทธเจ้าพูดประโลมจ่ายให้。 ถึงถึงความสงบใจได้แล้วก็เลยให้ต้องตั้งใจฟังให้ดี。 ทำไมเราจึงเปรียบเทียบให้เห็นเมื่อกี้พยายามจะเปรียบเทียบให้เห็นว่าการรู้อาการทางใจเนี่ยรู้ทุกกริอาการรู้ทุกทุกอาการเหมือนดังตายลูกกูได้ยินเสียงเพราะว่าพุทธเจ้าตัดกับพว่าพยะเธอต้องตั้งใจฟังให้ดีเมื่อเห็นสักแต่ว่าเห็นเมื่อได้ยินสักได้ยินเมื่อรู้อาก。 ารทางใจสักแต่ว่ารู้ตั้งแต่แหละเธอจะไปรู้คนพานจะไม่มีตัวตนของเธอในปัจจุบันตายแล้วก็จะมาหาตัวตนไม่เจอ。 เธอจะสิ้นกเลสและความทุกข์。 พยายามฟังจบอ่ะ。 เข้าใจถึงการรับรู้โดยธรรมชาติเลยเราว่านะ。 ทำไมพุทธเจ้าจะบอกว่าเมื่อเธอรู้อาการทางใจเธอจศักดิ์รู้รู้อาการทางใจไม่พุทธเจ้าบอกว่าเห็นักเห็นได้ยินสักักได้ยินหรื，อ，อ，าการทางใจสัก，แ。 ต่ว่ารู้。 นั่นแหละ。 เธอจะไม่มีตัวตนทั้งในโลกนี้และโลกหน้าแล้วก็เธอจะสิ้นกเลสและสิ้นทุกข์เธอจะไปนพพานก็คืออะไร。 การเห็นหรือการรู้ทางตาเนี่ยมันสามารถรู้ขึ้นมาเลยโดยที่ไม่ต้องมีเจตนาจงใจหรือพยายามที่จะรู้หรือเพ่งที่จะรู้รูปได้มันเป็นความรู้ที่รู้ขึ้นมาเลยโดยธรรมชาติแท้ๆนี่แหละที่รู้โดยธรรมชาติแท้เขาเรียกว่าพุทธธหรือวิยานธาตุแท้ๆดั้งเดิมเรียกอมตะธาตุอมตะธรรม。 หรือเรียกนพพานธาตุคือความรู้ขึ้นมาเลยโดยที่ไม่มีกริยาการใดๆของผู้รู้。 และมันเป็นความรู้ที่ไร้เจตนาจงใจพยายามหรือตั้งใจใดๆทั้งมวลเพราะถ้าเจตนาตั้งใจจะรู้เพ่งจะรู้อย่าเพ่งให้รู้มันเป็，น。 ปรุงแต่ง。 แต่ความรู้อาการทางใจที่เป็นอย่างเดียวกับรูปทั้งตาได้ยินเสียงโดยไม่ต้องตั้งใจจงใจเจตนาหรือพยายามที่จะรู้เป็นความรู้โดยธรรมชาติแท้ๆทั้งตาหูจมูกลิ้นกายใจไร้เจตนาไร้ความจงใจไร้ความตั้งใจไร้ความพยายามไร้อาการที่เพ่งใดๆทั้。 งมวล。 มันก็เหลือแต่ความว่างเปล่า。 ไปแล้วมันเลยเป็นเหมือนกับจิตวิญญาณของพระพุทธเจ้าบ้านทั้งหลายหรือพระโกธกาที่หายตัวไปที่ยมทูตตามหาไม่เจอก็เสียใจกับไป。 เราทุกคนเนี่ยจะพ้นจากสิ่งเหล่านี้ได้จะพ้นจากการเว้นว่ายตาเกิดพ้นจากทุกพ้นจากการเวรพ้นจากที่เขาลากเอาไ，ป，ล，งโทษได，้，ก，็，ต，้，อ，ง，ปฏิบัติอย，่，า。 งน，ี้แหละ。 ให้มันได้ให้มันเข้าใจได้เหตุแล้วผลเนี่ยทำไมถึงึงสอนอย่างนี้ทำไมถึงพูดอย่างนี้ถึงสอนแต่ละครั้งทำไมถึงสอนอย่างนี้อย่างนี้ถ้าเราไม่เข้าใจเราก็มั่วอยู่นั่นแหละว่ะ。 เดี๋ยวก็จะมาแล้วสิบปียี่สิบปีผ่านไปทำไมหนูมันแน่นบรรจุมันอึดอัดทำไมหนูมันคิดกุศลกุศลทำไมหนูไม่ว่างโลกโป่งเบาสบายเดี๋ยวมาหนูว่างโลกโป่งสบายหนูมันเป็นอันนั้นเมื่อไหร่ถ้าหนูไอ้ตัวอาการก็เป็นไอจิตสังขารเป็นไอการโปร่งใสอยู่นะถ้าหนูเป็นอะไรนั้。 นน่ะ。 มันไม่เป็นหนูเป็นลูกสักทีอ่ะที่เป็นรับรู้อย่างธรรมชาติเหมือนตายเห็นลูกกูได้ยินเสียงรับรู้ทางใจก็เป็นแบบรู้ธรรมชาติอันเดียวกันไหมโดยไร้เจตนาไร้จงใจไร้การพยายามไร้การที่เพ่งถ้ามีเจตนาจะเข้ไปด。 ูจิต。 จงใจจะเข้ไปดูจิตหรือพยายามจะไปรู้อาการของจิตอันนั้นน่ะมันเป็นสังขารปรุงแต่งให้รู้ซะเลย。 อันนี้มันรู้ขึ้นโดยไร้เจตนา。 ไรความพยายามไร้ความปรุงแต่งไร้ความเพ่งไร้การจ้องมันเป็นการรับรู้อาการทางใจที่มันรู้ขึ้นมาเลยแบบเดียวกับตายลูกหนูได้ยินเสียงนั่นแหละมึงจะเป็นรู้โดยธรรมชาติธรรมชาติรู้หรือรู้โดยธรรมชาติหรือธรรมชาติหรืออมตชาติาสนพพานธาตุสุญญาตาธาตุสุญญาชาติคือความว。 ่างอันเดียวกับธรรมชาติ。 เขาจะเรียกศูนญากาธาส。 เวลา。 ตายแล้วมันเลยหลุดกลายเป็นหลุดออกจาก。 เนื้อหลออกจากกายจิตสังขารที่ปรุงแต่งที่มีอาการต่างๆ。 เป็นความว่างเป็นศูยตาธาตุไป。 เหตุผลทั้งหมดที่พระเจ้าให้ไว้。 จะทำอย่างไรอ่ะพวเราจึงจะปฏิบัติให้ได้อย่างนี้ให้เข้าใจถึงความจริงอันนี้ด้วยปัญญาอันสูงสุดปัญญาที่เข้าจริงกับสูงสุดให้ได้ก่อนตายเราจะต้องเข้าถึงความจริงและปัญญาสูงสุดนี้ได้。 เขาเรียกว่าพุทธศาสนาคือมีปัญญาเข้าถึงความจริงอันสูงสุดนี้ได้ไม่ใช่พุทธศาสนาคือความงมงายคือความเชื่อ。 พุทธศาสนาคือมีปัญญาเข้าถึงความจริงอ่ะสูงสุดนะได้ใจของเราด้วยสติปัญญาของเราที่พุทธเจ้าท่านถ่ายทอดมาไว้ให้จากประสบการณ์ตรงของท่านผ่านพ่อแม่ครูบาอาจารย์ผ่านมาจนถึงเราผ่านมาพวกท่านนี่。 แหละ。 ทั้งมนุษย์และเทเทวได้พรญาติหน้าคุณมนุษย์คนสรรพสตว์ทั้งหลายแต่ฟังเข้าใจได้หมดแหละไม่ใช่เฉพาะพทั้งหลายสามารถไปทำความเข้าใจได้เพราะมีสติปัญญาเหมือนกัน。 เมื่อเข้าใจได้แล้วก็จะพ้นทุกข์พ้นจากการเวียนว่ายตายเกิดกลับไปเป็นความว่างปากของจักรวาลดังเดิม。 ทำความเข้าใจให้ดีนะตรงนี้。 ที่เราพูดวันนี้ต้องทำความเข้าใจละเอียดเลยแล้วมันจะเข้าถึงความจริงได้เหตุผลทำไมจึงต้องปฏิบัติอย่างนี，้，ท，ำ，ไ，ม，ต้องอย่างนั้น，ท，ำ，ไม。 ตอนนี้。 เดี๋ยวฟังไม่เข้าใจแต่็จแล้วมาถามเราอีกอธิบายแทบตายมาทำไมเริ่มต้นไป。 เริ่มต้นไปเป็นสังขารปรุงแต่งทั้งหมดเลยเนี่ยอธิบายใหม่ทำไมมันเริ่มอาการเอาอาการจะพยายามทำนวจะเอาแต่อาการที่ดีๆอยู，่。 นั่นแหละ。 เดี๋ยวเอาว่าจะไปยุ่งพูดใหม่เดี๋ยวมาอีก。 ทำไมไม่หยุดคิดสักทีเราบอกให้รู้ว่าจะเอาให้หยุดคิดปฏิบัติยังไงก็ตามหลายปีมาทำไมมันไม่หยุดคิดสักทีไปคิด。 เป็นคนนั้นคนนี้อีกละไปคิดถึงอดีอนาคตทำยังไงให้มันไม่คิด。 พยายามจะพเท่าไหร่ก็มันทำไมไม่สามารถไม่คิดได้มันไปคิดอีกแล้วโมหจริงๆไปคนละเรื่องแบบนั้นน่ะ。 พูดอยู่ดีๆว่าจะไปทำให้มีคิดก็แล้ว。 ุกระหน่ำเข้าไปไปเพื่อให้ไม่คิดไม่คิดไปถึงเรื่องที่ไม่สบายใจธรรมชาติไอ้ฝ่ายคิดคือไอจิที่มันเป็นไอการโปร่งแสงอ่ะมันเป็นธรรมชาติที่มันต้องคิดไงแล้วเราจะไปทำยังไงมันไม่คิดเลยมันเป็นธรรมชาติต้องคิดการโปร่งแสงที่กระเด็นออกมาจากกายแล้วเ。 นี่ย。 มันเป็นธรรมชาติที่มันต้องคิดแต่เราที่มันเป็นรู้เราไม่ได้เป็นคนคิด。 จะรู้ว่าเนี่ยไอ้การโปร่งแสงให้มันคิด。 เออแต่เรามันไม่ได้คิด。 จะเป็นรู้ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นคนคิด。 แต่เป็นรู้ไม่หลงกับตัวเองคิดแต่ก็คิดยังไงเราก็ไม่หลงเอาไอตัวที่คิดเป็นตัวเราวิธีที่เราจะเป็นรู้ได้ไม่ใช่ป่ะเราพยายามทำตัวเราให้ไป，ค。 อยรู้ไว้。 เราพยายามทำตัวให้เราเป็นคนคอยรู้ไว้มันก็จะกลายเป็นปร้งแต่งตลอดเลยตอนนี้มันเจตนาจะรู้พยายามจะรู้จะพยายามเอาตัวเราไปรู้ให้ได้แล้วก็มาร้องไห้กับเราหลายคนอาจารย์ทำไมมันไม่รู้สื่อ。 เราวามันเป็นยังไงไม่รู้ถ้าซื้อแล้วจะเป็นยังไงถ้าซื้อเนี่ยมันก็จะไม่คิดอะไรต่ออีกแล้วมันก็แค่รู้แล，้，ว，ม，ั，น，จ，ะ，ไ，ม，่ค，ิ，ด，อ，ะไรต่ออีก，แ，ล。 ้วเดี๋ยว。 เข้าใจยังไงเนี่ยามันๆแล้วมันจะไม่คิดอะไรต่อมันก็ต้องคิดอย่างนั้นน่ะมันก็ปกติมันรู้แล้วตัวเราไปรู้อะไรมันก็ต้องตัวเราก็ต้องคิดตัวเราไม่รู้อะไรแล้วมันก็ต้องคิดเพราะวามันอยู่รวมกันในการเนื้อกับตัวเรายังอยู่ยังมีชีวิตอยู่ในการคิดอยู่ในรวมในตัวเราไอ้。 ตัวนั้นไอ้ตัวเราไม่รู้อะไรก็ต้องคิดไอ้ตัวที่คิดมันเป็นการคิดตอยู่รวในตัวเรายังไม่ตาย。 ไปรู้มันก็อยู่ในตัวเรานี่แหละ。 3ตัวนี้มันอยู่รวมกันในตัวเรานี่แหละ。 ไอ้ไกลเนื้อหรือไม่ตายก็ไอ้ไกเนื้อก็ยังอยู่。 ไอ้กายคิดกายจิตเนี่ย。 มันก็ต้องรู้อะไรก็ต้องคิดรู้อะไรก็ต้องคิดเพราะมันรวมอยู่ในกายนี้จะไปบอกว่าคิดได้ไงเพราะว่าไอ้กายผิดมันยังอยู่ในกายเราเนี่ยมันก็เลยต้องคิดดูอะไรก็ต้องคิดดูอะไรก็ต้องคิดถึงึกตองรู้อะไรก็ต้องมีอาการได้รู้นะมันมีอีกอันนึงไม่รู้อีกมี3ตัวได้รู้นะมันมีตัวหรอกมันเหมือนก็มีเรามี3。 ตัวแต่รู้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยไม่มีอาการใๆมันแต่รู้ว่าไกลเนื้อ，ก，ำ，ล，ั，ง，ก，ิ，น，อ，ะไรกำลังทำงาน，อ，ะ，ไ，ร，ก，ำ，ล，ั，ง，ทำ，ก，ิ，จกรรมงานอ，ะ，ไ。 รอ，ีกรู้มันก็รู้กายเนื้อเราเนี่ยที่เดินจงกลมกายเนื้อเราที่ทำกิจกรรมงานอะไรเรานั่งสมาธิเราเดินกลมสวดมนต์ไหว้พระเรากินข้าวแล้วก็หน้ำวงส้วมดื่มกิน。 เราทำกิจการงานใดเนี่ย。 ไอ้รู้แล้วก็รู้ไอ้ไกลเนื้อแหละทำงานอยู่ตลอดเวลา。 ไปการจิตมันคิดอะไรไม่รู้อะไรก็ต้องคิดรู้อะไรไม่ต้องคิดติดเนี่ย。 ผมเป็นธรรมชาติของกายจิตไม่ต้องคิดิดดูอะไรไม่ต้องคิดอะไรต้องคิดมันก็ต้องรู้ทั้งกายร่างกายเนื้อและรู้ทั้งกายจิที่มันคิดอะไรถ้าไม่คิดอะไรมันก็เป็นคนก็ต้องคิดเป็นคนจะให้มันคิดไม่ได้มันก็คิดอย่างไม่กลเป็นอยู่ยังไม。 ่ตาย。 แต่มันมีอันนึงคือมันไม่รู้มีสามตัวแต่รู้ไม่มีตัวหรอกแต่เราพูดมันมีตัวกันเรามีสามตัวคือรู้เนี่ยเขาเรียกพุทธะหรือที่เรียกว่ากายพุทธก็ได้เป็นพุทะเพื่อมันแยกออกมาจากกายเนื้อรกายจิตเรียกว่ากายพ。 ุทธะ。 ไปรู้มีอันนึงไม่รู้เนี่ยมันไม่ได้เป็นตัวที่เป็นกายกายจิคิดปรุงแต่งมันเป็นรู้ที่มันไม่ไม่มีกิอาการใดๆ。 วิธี。 ที่เราจะพบรู้。 มันมีกายกายเนื้อกายจิตที่มันคิดิดถึงปรุงแต่งมีอารมณ์ได้และอันนึงคือรู้หรือเรียกว่ากายพุทธก็ได้。 พระพุทธเจ้านะคือผู้รู้นี่แหละรู้นี่แหละ。 เราจะเข้าถึงวันนี้ได้ยังไงอ่ะ。 ท่านว่าเอาเราก็จะไปยึดไอ้ใครเนื้อสิเพราะว่ามันมีสากายนี่เราก็จะไปลงงเอากายเนื้อเป็นตัวเราตัวตนของเราสิเราก็จะไปกายจิสิสำคัญใช่ไหมเราจะไปเอาให้ตัวคิดแต่งตัวที่มีอารมณ์อย่างนั้นตัวที่มีตรงนี้ตัวที่รู้สึกเป็นสุขเป็นทุกข์ที่มีอาการได้อย่าไม่เอาเป็นต。 ั。 ว。 เ。 รา。 เราจะยึดเอาไอ้ไก่สองไก่ไอ้ไกเนื้อไกจิเนี่ยอย่าไปยดเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราแค่นั้นแหละเราก็เลยกลายเป็นการที่สามโดย，อ。 ัตโนมัติ。 เพราะว่าเมื่อเราสิ้นไปเป็นสังขารคือสิ้นไปเป็นสังขารกายกายสังขารสิไปเป็นจิตสังขาร。 เมื่อเราสิ้นสังขารเนี่ยคือไปหลงเอาสังขารกลายเป็นตัวเราไปหลงเอาสังขารจิตเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราสิหลงสังขารก็มีทำอันมั่นคงนี่แหละองค์ทำเอกวิเวจริงหลวงปู่มั่นโตเขียนไว้ในขันทวีวสมมัังที่ธรรมะคือต้องสิหลงเอาสังขารมาเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา。 เราก็จะเป็นวิสังขารคือผู้รู้เนี่ยมันเป็นวิสังขารคือมันปรุงแต่งอะไรไม่ได้เลย。 เราจะถึงวิสังขารซึ่งเป็นผู้รู้ที่ไม่สังขารไม่ปรุงแต่งไม่มีความรู้สึกไม่คิดอารมณ์อะไรได้เราต้องอยากไปหลงเอาเราเป็นสังขารหรือเอาสังขารเป็นตัวเราเพราะเราสิ้นหลงเอาตัวเราเป็นสังหารหรือสังขารปรุงแต่งที่มันมีร่างกายหรือกายจิตที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ。 ์มาเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเราก็จะพ้นจากสังขารจากสังขารบมันก็เป็น。 สังขาร。 เป็นผู้รู้ที่ไม่สังขารด้วยอัตโมัติเอง。 ไม่ใช่ว่าเราก็พยายามจะทำตัวเราให้รู้ข่าวไว้。 แล้วก็โมหว่าให้มันรู้อยู่เฉยๆ。 ไม่ให้มันปรุงแต่งอะไรเพราะว่าอาจารย์บอกว่ารู้มันคิดไม่ได้ก็เลยพยายามให้มันรู้โดยไม่คิด。 อ้าว。 แล้วมันหนักเลยตอนนี้。 มันเข้าใจผิดพยายามทำให้รู้ไม่คิด。 ที่พยายามรู้มันก็เป็นสังขารแล้วไปปรุงแต่งให้มันไม่คิดอีกต่างหากมันก็เลยกลายเป็นสังขารสังขารสังขารเลย。 เราก็บอกว่าเฮยมันเป็นอะไรก็ได้แต่รู้มันเป็นยังไงก็ได้แต่รู้เพราะว่าธรรมชาติมันก็ได้แต่รู้แค่นั้นอย่าไปยึดมัน。 มันดีไม่ดีก็อย่าไปยึดมันมันไม่ได้สิอาจารย์มันรู้อะไรมันต้องคิดเลยธรรมชาติต้องคิด。 ประยุติผิดตัวเข้าใจผิด。 จะไปทำให้ตัวเองอ่ะแต่ว่ารู้ไว้โดยไม่ให้ไม่สังขารอะไรให้ตัวเองพยายามไปทำให้ตัวเองรู้ไม่สังขารมันคือสังขารแล้ว。 เราจะไปทำฝึกเราให้เป็นรู้ไม่ได้。 เราน่าจะจะไปฝึกตัวเราให้เป็นลูกไม่ได้เราไปฝึกตัวเราเป็นลูกมันเอาจะเอาขหน้าในตัวเราเนี่ยไปเป็นรู้ซะเร，า，ฝ，ึ，กตัวเราให้เป็，น，ร。 ู้ไม่ได้。 วิธีจะถึงไอ้วสังขารเนี่ยหรือเป็นรู้ที่ไม่สังขารไม่ปรุงแต่งเนี่ยคืออย่าไปยึดเอากายเนื้อที่เป็นสังขารเนี่ยมาเป็นตัวเราตัวตนของเราวอย่าไปยึดเอาไว้กลายจิตที่มีความรู้สึกึกษาอารมณ์เนี่ยที่อาการจิไม่ดีจิแนจิจิมันว่าจิโลกจิมันเอาสบายอย่าไปคิดึเอาอัยการ。 ตัวนี้ไอ้การเนี่ยเป็นตัวเรามาเป็นตัวตนของเราหรือตัวเราเนี่ย。 เป็นอย่างนี้เป็นอาการอย่างนี้เดี๋ยวหนูเป็นอย่างนี้หนูเป็นอย่างนี้หนูเป็นอย่างนั้นหนูเป็นอย่างนี้มันไปเอาหนูหรือผมเนี่ยเป็นตัวอาการซะมันผิดตัว。 เมื่อเราเนี่ยเห็นว่า2ตัวเนี่ยให้กลลเนื้อรายการกินที่มันมีกิยาการได้ไม่ใช่ตัวเราเราคือความไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยแต่รู้ที่ไม่มีกยาการได้แต่เราไปทำตรงนั้นไม่ได้ไปทำตรงรู้ไม่ได้ที่เดียวคือจะไปละอย่าไปเอา้กับเรียกว่าเป็นตัวเราตัวตนของเราเราออกให้หมดเมื่อไหร่แล้วทุกขณะปัจจุบันมันเกิดขึ้นม。 าทุกความรู้สึก。 ต้องในปัจจุบันไม่มีใครไปยึดมั่นถือบ้านไม่มีใครไปรองรับ。 คือมีแต่อาการแต่ผู้ไปรองรับไม่มีผู้ไปเสวยไม่มี。 มันก็เลยเป็นผ้าหารกันหมดเลย。 มันมีแต่อาการแต่มันขาดผู้ไปรองรับขาดผู้ไปเสวยขาดผู้ประยึดบ้านถือมั่น。 มันก็เลยกลายเป็น。 สังขารหรือกลายเป็นทาตสมทที่ผ่านทเรือนตนมัติ。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์เนี่ยที่เราอยู่กับท่านแต่ละท่าน。 เราก็เห็นอย่างนี้。 ทำไมท่านใแบบนี้ว่ะทำไมมันมองทะลุไปหมดเลยไม่ติดอะไรเลย。 ทำไมท่านใส่แบบนี้มองทะไม่ติดอะไรเลยทำก็ปรากฏว่าเพราะท่านสิ้นผู้เสวย。 ทำปรากฏว่าท่านใสไปหมดเลยมองทะลุไปหมดไม่ติดไม่ขัดอะไรเลยทำปรากฏสวทันทีที่ท่านเป็นเช่นนี้เพราะสิ้นผู้เสวยนะ。 ไม่ใช่ว่าไปทำให้เรารู้ข่าวไว้ไม่ปรุงแต่งไม่อะไรเป็นรู้เฉยๆว่ารู้อะไรไว้เขาไม่เป็นหรอกคือมันต้องสิ้นผู้เสวยคือสิ้นผู้ประยุอาการแล้วสิ้นผู้ประยุความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์ในอาการทั้งหมดมันไม่เกิดขึ้นแต่ไม่มีใครไปรองรับไม่มีใครเป็นเสวยไม่มีใครยุวุ่นวาย。 กับมันไม่มีใครไปแทรกแซงมันมันก็คงมีแต่อาการคืออาการจะดีไม่ดีมันก็อยู่กันแต่ไม่มีใครเข้าไปยึดมันไม่มีใครไปแทรกแซงมัน。 ทะินผู้เสวย。 ขอทำปรากแกก่ใจว่า。 เพราะพ่อแม่ครูบาอาจารย์สิ้นแล้วซึ่งผู้เสวย。 ทะเล。 เรากำลังล้างล้างเท้าให้ท่าน。 รักส่งน้ำให้ท่านล้าง。 เท้าไว้สหลังลเทไว้สั้น。 ทำปรากฏเรากำลังก้มหน้าก้มตา。 แต่ทำปรากฏอยู่ในใจของเราคนเดียว。 ท่านสิ้นผู้เสวยแล้วจะเป็นอย่างนี้。 ท่านก็เลยอะไร。 ถ้าเกิดเร็วมากเลย。 ทำปรากฏแกก่ใจว่า。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์สิ้นปูเสวยแล้ว。 อะไร。 หลวงตา。 เราเลย。 เร็วมากเลย。 ขอขมาท่าน。 เมื่อกี้พอดีมีพระมีโยมอยู่ด้วยก็เลยไม่กล้าพูด。 แต่ท่านพูดแบบนี้ได้คงจะเปิด。 อนุญาต。 ก็เลยว่า。 เมื่อกี้。 นวดเท้าจับเท้าล้างเท้ามันว่างมันทะลุไปหมดเลยอ่ะไปติดขัดอะไรเลยทำไมพ่อแม่กูบาจะเป็นอย่างนี้ทำก็ปรากฏว่าท่านสิ้นผู้เสวย。 ก็เลยบอกว่าเราก็โดนแน่แล้วขาเนี่ยเราโดนแน่เลย。 แหมดอกคำราชาสาปเที่ยว。 ความจริงมันสิ้นผู้กินอาการเป็นผู้ยึดมั่นถือมั่นอาการเมื่อสิ้นผู้ยึดมั่นถือมั่นและมันก็สิ้นทุกข์สิกเลสถ้ายังมีความยึดมั่นถือมั่นอาการใดอยู่มีผู้ยึดมั่นถือมั่นอาการใดอยู่มันก็มีกเลสมีความทุกข์อยู่สิผู้ยึดมั่นถือมาตรการกเลสและสิ้นทุกข์บ้านแล้วมันก็。 เลยสิกเลสและสิ้นทุกข์สิกเลสและสิ้นทุกข์บ้านแล้วเขาก็เรียกว่าพระอาหาร。 คๆ。 วิธีการปฏิบัติ。 ไม่ใช่ปฏิบัติทำให้เราขาทำตัวเป็นศตวรู้ศวรู้ไว้ขารู้ไว้มันเป็นไปได้เพราะมันเท่ากับปรุงแต่งตลอด。 เราจะเข้าไปถึงวิสังขารธาตุหรือธาตุรู้ที่เป็นพุทธะได้คือสิผู้เสวยจะไปยึดเอาไอ้ตัวผู้มีอาการอย่างนั้นนอาการอย่างนี้อาการอย่างนั้นก็เป็นตัวเราหรือตัวเรากำลังมีอาการอย่างนี้เดี๋ยวก็มาแล้วหนูผมไม่สบายเลยไม่ว่างไม่โลกไม่ปลสบายเลยเดี๋ยว。 ทำไม。 โยมคิดไม่เลิกเลยเนี่ยทำไมโยมจะหายคิดเอาเขาบอกว่าอย่าไปแทรกแดงอย่าเข้าไปเสวยอย่าเข้าไปยึดไอ้ตัวผู้มีอาการมันจะคิดมันจะเป็นยังไงก็เราจะไปยึดมันว่าเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรามันคงเป็นยังไงก็คงเป็นตัวจิตสังขารไปในสังขาแตหมดเราเนี่ยมันไม่สังขารคือเรามั。 นไม่มีมันไม่มีมันไม่มีตัวสังขารกุแต่งอะไร。 เราจะไปรองรับมันจะไปยึดมันตัวเราไม่มี。 ไม่มีตัวตนของเรา。 ไม่มีผู้ไปรองรับอาการเหล่านั้นไม่มีผู้ประยึดถืออาการเหล่านั้น。 มันก็เลยกลายเป็นเราคิด。 กเลส。 แล้วก็เลยเป็นพระอรหันต์。 เราเห็นพ่อแม่ครูบาอาจารย์แต่ละท่านตอนเราอยู่กับกูทาก็เป็นอย่างนี้。 พุทาจารโมแต่บางท่านท่านยังมีชีวิตอยู่ก็ไปเอ่ยน้ำท่าน。 แล้วเราไปอยู่กับหลวงปู่อ่านมะกาโมก็เป็นอย่างนี้วงก็เป็นอย่างเดียวกัน。 มรภาพไปแล้วชื่อฉันได้。 อยู่หลวงปู่อบ。 ทำไมขึ้นศาลาฉันเข้าวตอนเช้า。 ทำไมมันเหมือนโลกกธาตุมันสงัดไปหมดเลยอ่ะ。 เป็นอย่างนี้ทุกวันงงไปเลย。 ทุกครั้งที่ขึ้นศาลาไปฉันข้าวร่วมกับท่านตอนเช้า。 ทำไมโลกกระทธาสุมันสงัดไปทั้งโลกกับธาสแล้วเนี่ย。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงปอปู่เสวย。 มันเลยโลกกรามันสงัดไปหมดเลยอ่ะมันเหมือนกับไม่มีความปรุงแต่งอะไรในโลกชาติาไม่มีความไหวเลยเพราะอะไรก็ใจของท่านเป็นหนึเดียกับโลกธาตุให้โลกกธาสไปในใจของท่านเป็นหนึ่งเดียวกันคือเป็นโรธาตุฝ่ายที่เป็นว่าความว่างเปล่าของจักรวาลเป็นความไม่ไม่ปรุงแต่งไม่เ。 คลื่อนไหวในหนังสือลูกตามมหาวัวเล่มหนึ่งเขียนว่าอวกาศแห่งจิตเดิมแท้。 ไอ้คิดดั้งเดิมแท้ๆหรือวิญญาณดั้งเดิมแท้อวกาศอวกาศว่าไอ้ตัวที่มันเคลื่อนไหวในอากาศคือมันเป็นความว่างเปล่าของจักรวาลที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีขอบเขตไม่มีดวงไม่มีรูปร่างอะไรเลยแต่ชื่อมันภาษาว่าจิหรือใจหรือภารู้หรือชื่อมันมีชื่อแต่จริงๆตัวตนมันไ。 ม่มีเลยมันเป็นความไม่มีดวงไม่มีไม่มีความสว่างไม่มีความมืดไม่มีของใสไม่มีเศร้าองมันกลายเป็นความว่างเปล่าไปเป็นเดี，ย。 วจักรวาล。 อวกาศจิตเติมแท้ดั้งเดิมแท้。 เมื่อ。 หลวงพ่ออ่ะเนี่ย。 ได้ของท่านสิ้นผู้เสวยสิ้นผู้ยึดมั่นถือบ้านแล้วถ้าเลยกลับไปเป็นจิตดังเดิมแต่ที่ยึดมั่นถือมั่นอะไรไม่ได้มันกลายเป็นความไม่มีตัวตนไม่มีอะไรยึดมั่นถือมั่นอะไรเลยกลายเป็นหนึ่งเดียวกับอวกาศจักรวาลเวลาตอนเช้าขึ้นไปฉันเก้าก。 ับลา。 ทำไมโลกกระทธามันเงียบต่างๆอย่างนี้。 คนเข้ามาเต็มศาลาหมดเสียงก็ช่วยแจกันเต็คนเต็มสลาในเวลาตอนทุกเช้า。 แต่ทำไมมันเหมือนโลกธาตุไม่มีเสียงคนเลย。 มันเหมือนกับทุกอย่างในโลกนี้เหมือนกับไม่มีอะไรเคลื่อนไหวเลยเสียงคนก็คุย。 แต่ทำไมในทกลางความเคลื่อนไหวเนี่ย。 มันมีโรคกระททาตุที่ว่างเปล่าเงียบสงัดแบบนี้วะเนี่ย。 เอาหันไปดูหลวงปู่ท่านใจท่านไม่มีอะไรกระดูกกระดิกเลยแต่กริยาการจิตรับแขกอยู่พูดคุยได้ตามปกติเพราะไอ้กายเนื้อไกสังขารยังอยู่ในร่างเดียกับไอ้กายที่ว่างเปล่ามันเลยไปสากายยังอยู่ในร่างเดียวกันก็เลยสามารถเอาการเนกลสังการไปรับแขกพูดคุยได้ให้น้ำมนต์บ้าง。 อะไรบ้างที่ก็มาขอความช่วยเหลือเรื่องลูกไม่สบายอย่างนี้ช่วยเหลือเขา。 เอาแต่มันมีส่วนหนึ่งที่ไม่กระดุกกระดิกไม่เคลื่อนไหวไม่อะไรเลยนั่นคือไอ้กายจิตเติมแท้ของท่านน่ะมันคือสิ้นผู้เสวยใครเป็นยังไงถ้าก็พูดไปอย่างนั้นเนี่ยช่วยเหลือเขาเนี่ยแต่ใจของท่านไม่เป็นเสวยก็ไม่ไปรองรับไม่ไปยึดเอาอารมณ์ของเขามาเป็นใจของเราและไม่ยึ。 ดเอาร่างกายจิตใจของเราก็เป็นของของเราใจของท่านก็ถึงธรรมชาติจากเดิมคือความว่างเปล่าจักรวาลเข้าใกล้มันว่างไปหมดเลย。 เราเลยพอใจว่างไปด้วยเลย。 เรากลัวมากเลย。 ตกตะลึงเลยเจอทุกวันทุกวันกลัวมากเลยอ่ะ。 รออยู่กับท่านใจว่างอยู่กับท่านใจว่าง。 เฮย。 บอกกับตว่าหนูน่ากลัวมากเลยใจว่าแบบนี้。 มันจะว่างไม่ได้ทำเอง。 คือมันยังไม่ได้สิ้นผู้ยึดบ้านถือบ้านยังไม่สิ้นปญเสวยอ่ะแล้วทำไมใจเราว่างไปแล้วเนี่ย。 ไปโดนของท่านดูซะเรียบร้อยเลย。 เราไปอยู่ในเครือข่ายของท่านซะแล้วเนี่ยมันไปอยู่เหมือนเราเข้าไปอยู่ใต้ร่มโพนร่มไสของท่านอ่ะเราเลยร่มเย็นเลยอ่ะ。 โดยที่เราไม่ได้ทำปลูกต้นโพธิร่มไทรของเราเองเลยแต่เราเข้าไปอยู่ในร่มโพนล่มไทรของพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่เป็นพระรหัสจึงน่ากลัวมากเลยว่าเข้าไปปุบร่มเย็นเลยใจว่างไม่ต้องทำอะไรเลย。 บอกตอบว่าทำไมเรายังไม่สิ้นพูดเสวยผู้ยึบ้านถึงบ้านเหมือนพ่อแม่กูอาจารย์เลยสบายใจเราไปว่างแบบเดียกับเหมือนโลกกับธาตุภายในใจเราให้น้องสงัดเป็นอันเดียวกันไปเลย。 ให้มันเป็นแบบนี้มันต้องสิ้นผู้ยึดมั่นถือบ้านสักก่อนสิ้นผู้เสวยแต่ก่อนมันถึงจะใจมันถึงกลายเป็นความว่างอันเดียวกั。 บจักรวาล。 และแม้แต่วุ่นวายกันในโลกนี้วุ่นวายไงแต่ใจภายในใจว่างเปล่าเพราะมันเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติจักรวาลตลอดกาลแต่โลกนี้ก็ยังวุ่นวายแต่ในโลกนี้วุ่นวายมีมีดวงดาวดวงจันทร์ดวงอาทิตย์หมุนมีจรวดมีดาวเทียมมีอะไรหมุนกันทั่วหมดเนี่ยแต่มันหมุนทุกอย่างเนี่ยไม่รอ。 ดพลไปจากความว่างจักรวาลได้ล่ะไม่ว่าทุกอย่างจะเคลื่อนไหวเร็วบ้านใดก็ตามมันเคลื่อนไหวอยู่ในความว่างของจ，ั，ก，รวาลไม，่，ม，ี，อ，ะ，ไ，ร，ไม่มีอะไร，ร，อ。 ดพ，้นด้วย。 และ。 ต่อให้อะไรเคลื่อนไหว。 มากมายขนาดไหนอ่ะ。 ไอ้ความว่างจักรวาลคงเป็นว่าแล้ว。 เหมือนใจพระพุทธเจ้าพระหลานทั้งหลายคนไปแบบนี้。 ภายในใจของท่านก็มีความคิด。 แต่ใจของท่านก็ว่างเปล่า。 ฟังให้ดีนะ。 ในใจของท่านก็คิดๆก็คิดรับแขกตลอดเวลานี่แหละ。 ลูกคนนั้นเป็นอย่างนี้ลูกคนนี้เป็นอย่างนั้นช่วยทำน้ำมนต์ให้หน่อยช่วยทำนี้ทำอย่างนี้。 คิดอยู่ตลอดเวลา。 แต่ขณะที่ท่านคิดเวลาแนใจของท่านวา่างเปล่า。 ไม่มีผู้มารองรับความคิดอารมณ์ความรู้สึกนั้นเลยนะ。 ไม่ใช่ว่า。 ท่านไปฝึกให้ไม่คิดนะ。 ฟังให้ดี。 ไม่ใช่ว่าท่านไปฝึกให้ไม่คิด。 ท่านคิดคิดคิดแต่ท่านไม่มีผู้มารองรับความคิดนั้นอารมณ์ความรู้สึกนั้น。 ใจของท่านก็เลยว่างเปล่าไปนาแต่จักรวาลตลอดกาลเพราะเข้าไปอยู่ใกล้ท่านโดนดูดหมดเรียบร้อยเลยเลยบอกว่าต้องรีบไปดีกว่าว่ะออกไปดีกว่าออกไปเร็วๆทั้งหลายเขาก็ไม่เข้าใจว่ามาอยู่กับพ่อแม่ครูบาอาจารย์ดีๆต้องรีบออกไปมาอยู่ในนั้นน่ะมันไม่เห็นจิตปรุงแต่งเลยเห็。 นแต่ความว่างอย่างเดียว。 เราเลยนึกถึงหาลูกศิษย์ไปที่。 ต้นโพธิ์ตรัสลุของพุทธเจ้าเนี่ยก็ไปเขาก่อน。 ไปที่ต้นโพธิ์พุทธเจ้าตรัสดุตอนแรกก่อนไปก็วางแผนกันใหญ่นะเดี๋ยวเราไปถึงวันนี้เราจะไปนู่นจะไปนี่จะไปนั่นไปถึงที่ต้นโพธิ์ก็ได้เนี่ยทุกคนบอกว่าต้นโพธิ์ที่สุดยอดจริงๆจริงๆเดี๋ยวอื่นเปลี่ยนขึ้นมาอีกติดใจต้นโพธิ์。 แหละ。 ทุกคนก็เลยบอกว่าพรุ่งนี้มาแต่เช้านะอาจารย์ถามมาแต่เช้าเลยนะ。 มาเช้าก่อนเลยก่อนที่จะ。 กินข้าวมาก่อนเลยเช้ามืดเลย。 มาถึงต้นโพธิ์วันรุคืนเนี่ยไปไหนละผมแหมลงนั่งที่ต้นโพธ์มันดีจริงๆเลยมันดีมากๆเลยไม่ต้องไปไหนแล้วอย，ู，่，บ，น，ต，้，น，โ，พ，ลน，ี，่，แ，หละที่ไหน，ท，ี。 ่สองนั่ง。 ทำปรากฏขึ้นมากระกว่าอะไรว่ะทำที่นี่เป็นของพระพุทธเจ้า。 อย่ามหมายเลยว่าเจ้าจะเป็นต้นไม้งอกใหม่ในใต้ต้นโพธิ์ต้นทรายที่ล่มเงาหนาแน่นขนาดนี้ได้เจ้าจงเอาทำของเจ้ากลับไปปฏิบัติประเทศของเจ้าให้รู้ถึงคือความจริง。 โอ้โหเราเราเราลุกดีกว่ามั้ง。 แบบนี้เราลุกดีกว่ามั้งคนที่ชอบไปต้นโพธิ์พุทธเจ้าไปก็เป็นร้อยครั้งก็ไปดูดทรัพเอาอย่างนั้นน่ะไม่เป็นยังไงได้แล้วเพราะมันออกจากต้นโพธิ์มาก็ร้อนเหมือนเดิมทุกเหมือนเดิมคนที่เข้าไปชอบอยู่กับพ่อแม่ครูบาอาจารย์วัดพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่เป็นพระรหัชอบจังเลย。 อ่ะเข้าไปแล้วก็สุขสบายออกจากวัดมาน้ำตาไหลเหมือนเดิม。 มันไม่ได้ทำเอง。 ให้เราเนี่ยสิ้นผู้เสวย。 เราสิ้นผู้เสวยที่จะไปเป็นอย่างพุทธเจ้าพระหลานอย่างพ่อแม่ครูบาอาจารย์นั่นแหละ。 เราต้องมาปฏิบัติให้สิ้นผู้เสวย。 เนี่ย。 ไม่ใช่รับปรุงแต่งเอาตัวเราไปสักแต่ว่ารู้ไว้。 มันต้องให้สิ้นผู้เสวย。 บันทึกไปเป็นอย่างท่านที่เราเห็นว่าแต่ละท่านนี่แหละ。 เนี่ยเราเห็นความจริงมาเลยจากประสบการณ์ตรงเรา。 ใจของท่านสิปูเสวยแล้วท่านก็เลยเวิ้งวางไปแบบเดียวจักรวาลเลยเข้าไปใกล้ท่านสงัดไปหมดเข้าไปใกล้ท่านแต่ละองค์มาสงัดไม่ขนาดแบบนี้ขนาดจนหวิ่งเลยอ่ะคนเต็มศาลาเลยแต่มันทำไมภายในมันสงัดเหมือนกับหูดังทำไมเป็นอย่างนี。 ้ว่ะ。 อะไรหันไปดูของท่านของพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่นั่งหัวแถวนี่แหละนะเนี่ยมันไม่ใช่เป็นของเราของท่านเนี่ยมันสงัดไปหมดเลยทั้งโลกกับธาสเลยเนี่ยคนก็เต็มตลาพูดกันจัดไปหมดแต่ใจสงัดมากเลยท่านมองทุกคนมีแต่ความเมตตาแต่ใจของท่านมันสงัดมา。 กเลย。 โอ้โหระอ่ะ。 ทำยังไงหนอถึงจะปได้บัได้แบบนี้นะเนี่ย。 นี่มันที่สุดเลยเนี่ย。 ภายในจิตใจมีความรู้สึกนึคิดอารมณ์แต่กลับมีใจที่ว่างเปล่า。 ความรู้สึกนึคิดอารมณ์ไปในใจของท่านทำอะไรใจท่านไม่ได้เลยพอใจของท่านไม่มีตัวใจรองรับ。 เด็ดขาดมากเลยเพราะแพอาจารย์แต่ละท่าน。 บางท่านก็ยังมีชีวิตอยู่อย่าไปเอ่ยน้ำกันแต่ที่ไหนสิ้นไปแล้วเป็นอย่างนี้จริงๆ。 สุดยอดเลยนั่นแหละเราเห็นของจริงอย่างนี้เรามีประสบการณ์ตรงนี้เราถึงรู้มันต้องปฏิบัติแบบนี้สิ้นให้สิ้นผู้เสวย。 ยี่สิบปีก็เอาดีอยู่นั่นแหละหรือปฏิบัติไม่คิดทำไงให้มันไม่คิดทำไงให้ไม่คิดมันนิ่งทำไงไม่คิดให้มันนิ่งอย่างนี้ไม่ใช，่。 มันจะผิด。 แล้วเข้าใจผิดอย่างนี้ก็เข้าใจผิดมาหลายปีวันนี้เลยโอกาสพูดมันชัดเจนอะไรโดนใครบ้างก็เอาหอะโดนกันทั่วหน้านะ。 ทัหน้าสว่างบรรยากาศดีมากเลยคงไม่มีใครสงสัยแล้วมั้งชัดเจนหมดแล้ว。 วันนี้ที่เหลือก็ทำเอานะเปลี่ยนข้าวการ。 เสวยนะเสวยเลยคืนนี้ทุกคน。 สังคมสังคมให้พ้นทุกข์ทุกคนทุกคนทุกคนทุกคนทุกคนทุกคน。 ขอให้คน้นทุกข์คนทุกข์ทุกข์ทุกคน。