隆塔讲座：不要送心向外 第一讲 （居士）：我最初理解的止（Samatha）是指专注于某件事物，隆塔说用“佛陀”（Buddho）作为诱饵，就是专注于“佛陀”，不停地念诵“佛陀、佛陀、佛陀”，就是专注，长时间专注于某件事物，就会产生止。 后来进入观（Vipassana），就能看到那个专注的行为本身。念诵“佛陀、佛陀”的那个“诱饵”，其实是行，是念头，是一种人为的构造。 所以就是要看到那里，看到一切都是人为构造的，然后放下它。 我曾经，嗯，我曾经迷失在感受的行中，迷失于心，迷失于成为感受，成为一个实体。就是迷失于认为自己拥有感受、想法和情绪，沉溺其中，直到患上抑郁症。 患上抑郁症后，我看不到自己迷失在心中，迷失于想法中，把想法当成自己，导致身体生病。因为身心不想再存在，感觉非常痛苦，所以不照顾身体。不照顾身体后，体重开始下降，开始不吃饭。不吃饭后，我所有潜在的疾病都爆发出来，肠道问题、肿瘤都变大，一切都回来了，原本... 原本我活在当下，快乐地活在当下，像个孩子一样不考虑太多事情。但最终，我真的沉溺于痛苦，沉溺于日常生活中发生的痛苦，沉溺于痛苦、压力和想法，甚至在修行时也沉溺其中。我念诵时，比如思考身体，我也会沉溺于此。虽然思考身体是好事，但我自己却沉溺其中而不自知。 它变成了痛苦，变成了糟糕的事情。越思考、越想、越沉思，就越执着。我不知道别人怎么样，但我自己觉得越执着。所以我感觉，好吧，我先停下来。停下来后感觉好多了。当我开始观察心时，我就跟随每一个念头，跟随，跟随，一直跟随。 跟随到我感觉自己一直在盯着，一直盯着一整天，盯着到我感到压力。感到压力后，我就觉得，好吧，我先休息一下。休息之后，我感觉更舒服。 最后，我感觉不执着于身体、想法、心，或者任何事物，就是放下，是最舒服的。而放下，就是，就是他们所说的进入原始的自然之心。隆塔说，在佛陀之中，可以分为三个部分：佛陀的肉身，众生世界，也就是... 有身体、有心，还有佛性。就像佛陀证悟时那样，身体和心都是行，都是构造出来的。最终都会消失，但是佛性，或者说原始的心，它一直存在，它存在于自然之中，每个人都有，甚至所有的生命都有。但是我们用烦恼来覆盖它，每一世都用烦恼来覆盖，烦恼越积越多，像座山一样，遮蔽了我们原始的自然之心。 我的理解就是这样，我们用烦恼来覆盖，从欲望开始，欲望就是烦恼的根源。 我是这么想的。最后，我感觉放下欲望或任何感受，让它们回归，就是有什么情绪就觉知，知道是什么情绪，有什么想法就觉知，然后，嗯，让它过去，让它过去，让它过去。就是看到它... 它是痛苦的。回想起过去，就是回到过去，我们没有活在当下，我们已经脱离了当下。当我们回到过去思考时，我们就会感到痛苦，无法回到当下。 我是这么认为的，这导致了痛苦的产生，也就是沉溺于痛苦，最终越积越多，变成抑郁症，隆塔。 然后... 从理解一直到现在，以及从刚才听到的内容来看... 更加清楚地理解了什么？嗯，更加清楚了。我以前从未看到，我从未看到自己迷失于感受中，将自己视为感受、想法和情绪，隆塔。我从未看到，无论是思考、感觉、思考情绪的人，还是盯着看的人，或者任何事物，都是一种迷失，都是一种构造。但是，如果我们放下感受、想法、情绪，或者那些“跟随者”、“观察者”，或者修行者，就是想要得到、想要成为、想要拥有的那些，如果... 如果我们不，我们必须先看到那里，才能放下。看到我们正在做的这些，都是痛苦的，都是负担。我们必须先看到痛苦，才能看到法，隆塔。 我们有信心吗？从今以后，它不会再掉进去了吗？ 如果问有没有信心，当真正遇到痛苦时，我们需要，正如隆塔所说，我们需要先恢复正念。我们需要先回到当下，需要先意识到我们迷失在其中的那些，都是行。但是我不确定我能否做到百分之百，但是今天的理解或许可以... 或许可以有所帮助。因为在痛苦的那一天，我是能看到的，隆塔，但是我没有看到一个东西，就是迷失于把感受、想法和情绪当成自己。 所以我完全沉溺其中，沉溺于痛苦、压力和感受，忘记了，忘记意识到，我把我自己当成了人为构造的东西。 甚至连坐在这里的这个“我”，我也看不到这个身体、想法，甚至包括正在说话的这个“我”，我也看不到。在沉溺于痛苦的那一天，我根本看不到这个东西是行，是人为构造，最终它只是个假设，最终会消失。我完全看不到那些。 如果我能看到那些，我想我会更加明白，隆塔。就是能看到了，就会明白其实心和意识是不同的。意识是负责思考、感觉、沉思、冥想，或者进行任何修行的。意识是负责思考的。但是心有其自然状态，心没有任何功能，心是第三者，没有功能。 它只是一个观察者，观察但不做任何事情，也不能提供任何帮助。必须用心去教导，用想法去教导我们自己，让我们理解，然后放下。 但最重要的是，我觉得最重要的是，是五戒。必须先具备五戒，必须先理解每个人都热爱自己的生命，热爱生命，不杀生等等。必须先理解五戒的重要性，非常重要。因为每一个生命都... 盗窃、不当性行为或说谎，甚至饮酒，这些都有害处。必须先看到这些，隆塔，然后才能慢慢地变得更加细致，更加细致。 当能够守持五戒时，并不是说要执着于五戒，认为我们必须真正做到。只是要理解，要理解每个人都热爱自己的生命。 所以，第一条是不杀生，第二条是不偷盗，偷取别人的东西，就是将一切都据为己有。偷窃、盗窃，或者任何形式的夺取他人之物，别人也爱惜他们的东西。我觉得第三条，不当性行为会导致沉迷。第四条，说谎，我认为说谎会掩盖真相。 至于第五条，我认为饮酒会导致失去意识。至于第三条的纯洁，隆塔说如果真的要理解得非常透彻，就要持梵行。我觉得梵行能让我们不执着于其他人，或者配偶，不将他们视为自己的所有物。一旦明白一切都不属于自己，就必须放下，看到这是痛苦，然后放他们走。只有这样，才能理解到这个地步，隆塔。 只要按照我们所说的去做，真的改变，就能真正摆脱痛苦。要持续不断地这样做，不要中断。要从过去所犯的错误中吸取教训，包括曾经有的想法、情绪和悲伤，甚至是抑郁症。必须看到这些错误，从中学习，避免重蹈覆辙。 （居士）：关于对“观”的理解呢？过去不太明白，现在明白了？关于“观”的理解。过去总是这里那里，不太理解系统，今天听了全部的系统。听完后，加上... 以前的样子，比如以前是那样，是这样，不明白系统是什么。那今天听完这两个部分，正念觉知的两个部分，听完到现在的感觉怎么样？关于观的理解。比如以前会执着于止，比如以前会观察身体，觉知身体，觉知心，但今天听完后，感觉更加清晰了。似乎明白了观和止的区别，喜欢这一点。而且听的时候，会努力思考，嗯，感觉更加理解了。比如听了 第一部分和第二部分的内容后，会觉得我们必须，似乎不能执着于任何属于我们的东西。会跟着思考，感觉更加理解了整个系统。但是，说到修行，我有点执着，就像之前说的那样，比如观察自己，看到身体是骨骼，但隆塔说我还没通过，因为我不敢继续看下去。 所以我直接跳过去了。因为继续看下去，我感觉压力很大。就是看到那个画面后，我会试图抵抗，觉得不应该是那样。今天我尝试绕着佛塔经行，就没有再去观察身体是骨骼，而是努力观察 这个心和身体不属于我。这样会有幸福感，我会努力放下对幸福感的执着。但是，去观察身体，观察骨骼，我还是有点执着，就是如果我去看，就会感到压力。就好像一旦看到画面，我就不想继续看下去，或者感觉它不是轻松的，隆塔。 但是，除此之外，来到这里，听隆塔讲法，我就会把它应用到生活中。比如在工作或者其他事情中，会受到影响，我就会用放下，然后做有益的事情。 （隆塔）：你不能逃避那种情况。你必须继续观察身体，直到你看到，看到骨骼，看到你自己的身体腐烂。如果你逃避，不愿意继续看下去，而去寻求舒适，那是错误的，错误的，错误的。你不能逃避。我们无法逃避真相。你只能获得一时的舒适，但最终你还是会遭受痛苦。所以你必须克服它，必须沉思，必须思考，直到你真正理解真相，直到你的心接受真相。因为它必须是那样的，我们都会变成那样。真相，真实的东西，我们无法逃避。没有人可以逃避这一点。我们必须接受，接受，接受这个真相。因为... 人们能够接受并看到自己的身体，看到骨骼，看到自己的身体死亡和腐烂的机会非常罕见。这是一个你应该把握的机会。但你却放弃了天赋， 放弃了过去的因缘，转而改变方向。那是不对的，不对的。你就像一个擅长运动的人，拥有天赋，拥有曾经擅长运动的因缘。但他看到别人演奏音乐，也想尝试。但当他尝试演奏音乐时，他并不擅长，他无法演奏，他演奏不好。但如果他擅长运动，当他开始运动时，因为他有天赋，他很快就能擅长。 或者像一个擅长演奏音乐的人，但他看到别人打高尔夫球很富有， 他也想变得富有。所以他放弃了自己擅长的音乐，转而去打高尔夫球。但他无论如何都无法成功，因为那不是他的因缘，不是他过去的天赋。那些思考直到看到自己身体，直到意识到行是不稳定的人，一旦你看到了这一点，就不要放弃这个过去的因缘。如果你去追求新的因缘，走一条新的道路，你将一无所获。 所以你必须意志坚定。 你不能轻易放弃。如果你放弃了，你会遭受损失。从那时起，你就会追求舒适。即使你再怎么努力，新的道路也不会像你过去拥有的因缘那样成功。 就像一个擅长演奏音乐的人，放弃了自己的天赋，转而去运动，去打高尔夫球，想要像别人一样富有。但他无论如何都无法成功。他练习再久也无法成功，因为他不擅长。 当感到压力时，你必须调整，不要让它变得有压力。用平常心去看待它，带着寻求真相的心去看待它。不要跳过，不要变成其他事物，不要改变成其他事物。 你必须有毅力。 不要害怕。我们要保持觉醒，多走路，不要闭着眼睛静坐。让它... 在觉醒的状态下进行思考。就像แม่ชีแก้ว一样。 แม่ชีแก้ว，หลวงปู่มั่น让她去修习“佛陀”。แม่ชีแก้ว 修习“佛陀，佛陀”，然后就像睡着了，梦到自己死了，腐烂了。 หลวงปู่มั่น在梦中看到， หลวงปู่มั่น 拿着拐杖走过来，然后用拐杖戳她。她被戳到的地方都腐烂了，都烂掉了，全都散了架。腹部破裂，肠子流了出来。他把肠子拿出来，把器官拿出来，把每一块都拿出来，检查得非常清楚。她就那样看到了。她坐着睡着了做梦。“佛陀，佛陀”，然后... 然后就那样坐着睡着了，直到天亮。 หลวงปู่มั่น就让寺庙里的孩子去叫她来吃饭。บ้านคง的寺庙离这里不远。 叫她来寺庙吃饭。 她不去。因为หลวงปู่มั่น给她布置了作业，让她修习“佛陀，佛陀，佛陀”。然后去交作业。第二天去交作业，但她坐着睡着了，什么“佛陀”都没修。她不敢去，因为หลวงปู่มั่น很严厉，非常严厉。所以她不敢去。然后村民让孩子第二次来叫她，她还是不去。现在第三次了，หลวงปู่บ้าน强迫说，必须把她带过去。 所以她... 同意去了。到达后... หลวงปู่มั่น非常严厉。他是个非常严厉的人。她还没进去， 就说：“请不要骂我，请不要骂我。我没有修习‘佛陀，佛陀’。我光是坐着睡觉做梦了。”她赶紧远远地就坦白了。หลวงปู่บ้าน知道后，就问她梦到了什么。她就讲给他听。หลวงปู่บ้าน 说：“那样是对的，应该多加思考那个。” 她还以为会被骂，结果没被骂。所以她回去那样思考了。走路，走路。用走路的方式思考。走来走去，走来走去。思考，也就是经行。她那样思考。关于她自己死后腐烂的身体，因为她记得，她曾经看到过。所以她一遍又一遍地思考，大概思考了二十多天吧。 然后想去休息一下。 去坐在椅子上休息。感觉一道闪电劈下来，把椅子都劈碎了。她还没来得及坐下去，就จบสิ้น了ชาติ。จบสิ้น了ชาติ。这一世是最后一世。她证悟了阿罗汉。 那是父母老师们走过的路。他们大多都走这条路。我们不要逃避。 不要逃避，去追求内心的舒适。 可以偶尔念诵“佛陀”吗？如果你已经看清楚了，就不要再念诵了。 如果你已经看清楚了，然后又执着于，又专注在你所看到的东西上，要让它... 让它消失。 方法是让它消失，让它变成灰尘，这样你就不会感到厌恶和恐惧。 让它变成灰尘。不要让它停留在那里，让它变成灰尘。 直到... 最终，它变成地、水、风、火，成为空性的元素。从空而来，也回到空。 从土而来，回到土里。从水而来，回到水里。从风而来，回到风里。从火而来，回到火里。从空而来，回到空里。不留下任何东西。结束了。然后又重新开始。 重新带回来。那样的话，你就不会害怕了。你开始感到轻松。因为它已经完全穿透过去了。然后我们又重新接受它。但是还感到厌恶，还感到恐惧。那就继续让它穿透过去，让它腐烂。然后让它快速地变成地、水、风、火，腐烂、消失，变成灰尘。然后，骨头被拿去撒在水里，消失得无影无踪。 然后又重新接受它。这样的话，你就不会感到害怕，不会再感到不安。因为它已经走到了尽头，然后又重新接受它。一遍又一遍地这样做。如果不间断，如果持续不断，无论身体在做什么，心都在接受。无论身体在做什么，心都在接受。 那种接受会变得非常清晰，直到它深深地印在意识里。之后，无论做什么，它都会在那里。它一直在接受。它就像玩具一样，我们可以随意操控它。让它看到腐烂，直到它在我们自己的身体里消解，越来越清晰，越来越清晰，各个方面都清晰，直到我们不再迷恋和执着于自己和他人。 是的。现在想法和压力好像开始放松了。我理解了，要专注于发生的画面。因为今天我经行时，似乎看到了，我们的身体只由四种元素组成：土、水、风、火。而且，这个身体只有骨骼，只有一层皮肤包裹着废物和骨头，没有任何意义。这是我今天经行时的感受。之后我会去经行，我会试着专注于画面，并像隆塔教导的那样去接受它。做对了。 因为它，因为心已经看清楚了。一旦心变得空性，一旦心放下，接受对身体的思考就会变得轻松，不会有压力。身体会变得轻松，心也会变得轻松，就像在空中飞行一样。 越空性，越放下，心就越轻松。越清晰地看到，心就越轻松。越轻松，就会越感到轻松。越来越轻松，就像走路不沾地一样。 你就会越来越不想停止思考，因为越思考，就会越轻松。越清晰地看到，身体就会越轻松。越轻松，心就越轻松。感觉走路不沾地，我们也不会放弃思考，我们要持续不断地思考，不要去追求轻松和舒适，要持续不断地思考，直到心完全放下。 心会放下对执着和迷恋自身和他人的身体。那样会非常轻松。走起路来感觉没有身体。感觉身体消失了。在感觉上，身体不存在了。感觉这个身体从这个世界上消失了，不存在了。但是用手去触摸，它还是存在的。但是在感觉上，它不存在。走路时怎么感觉都没有身体。所以要不停地用手去触摸自己，看身体去哪里了。 胳膊、腿、头在哪里？所以要不停地用手去触摸自己，这样才能感觉到身体还在。一旦把手拿开，它又消失了。你就会感到困惑，不习惯这种状态。持续一个星期，无论走到哪里，都没有身体。还有一点，无论走到哪里，都没有重量。重量是零。 但是，如果去称体重，它还是那么多。但是一旦离开体重秤，它又变成零了。哎呀，好像要漂起来了。好像要飞起来了。脚不沾地。但是称重时，它还是那么重。哎呀，为什么我感觉不到它的重量，而且感觉没有身体呢？ 它就是这么轻松。它就是这么轻松。 如果达到那种程度，就好像没有身体一样。如果没有身体，没有重量，那就只剩下空性。走到哪里都没有身体，没有重量。那时，你就会看到“心”，也就是那些人为构造的东西，那些感觉、想法和情绪。 它们会生起， 存在，然后消失。生起，存在，然后消失。生起，存在，然后消失。就像在空气中生起，存在，然后消失一样。因为你感觉自己已经没有身体了。所以你感觉它们不是在你的身体里生起，而是在空气中生起。 感觉、想法和情绪，它们在空气中生起、存在、消失。生起、存在、消失。就像萤火虫一样。你们知道萤火虫吧？就是那些自身会发光的虫子。 它们闪烁着光芒。每一个感觉、想法和情绪，在当下都闪烁着光芒，然后消失。闪烁着光芒，然后消失。闪烁着光芒，然后消失。 或者像闪电一样。 就像刚才傍晚要下雨的时候，就像闪电一样，闪一下，闪一下，然后消失。那些感觉、想法和情绪，就像闪电一样。闪一下就消失。 闪电在空中闪烁，然后消失。你不会感觉那些感觉、想法和情绪在你的身体里生灭，而是感觉它们就像在空中闪烁的闪电一样，然后消失，消失。或者有些人，佛教时代的一些阿罗汉，他们看到自己的感觉、想法和情绪，他们的意识活动，就像水泡一样。然后想去请教佛陀，就走向佛陀的住所。 当时正在下雨。所以... 他就到佛陀住所的屋檐下躲雨。他等着雨停了，再上去请教佛陀。在等着雨停的时候，雨水从... 从佛陀住所的屋檐滴下来。那个屋檐可能是用茅草搭的。然后水滴落到地上的雨水中，形成了水泡。被称为“水泡”的东西，就是水泡浮出水面，然后破裂。 形成水泡， 然后破裂。随着雨越下越大，水滴越落越多。水泡破裂得更多了。水滴落到地上的水中，破裂，破裂，生起、存在、消失，生起、存在、消失，生起、存在、消失。他站在那里看着，他的心和那些水泡融为一体，惊呆了。 他将他心中感觉、想法和情绪与水泡进行比较，发现它们是完全一样的。任何生起的事物，都必然会消失。任何生起的事物， 都是必然的，所有这些事物都会消失。外部的自然和内心的自然是一样的。它们是同一种自然。他看到这一点，意识到没有任何事物可以执着。首先，他意识到每一种感觉、想法和情绪... 发生在当下的，然后将它们与水泡进行比较。水泡生起然后消失，生起然后消失。它们完全一样。他震惊地意识到，哦，任何生起的事物，都是必然的。 必然消亡。他首先看到了这一点，然后他的心继续看到，一切事物都无法执着。雨停了，他就证悟了阿罗汉，进入了涅槃。雨停了，他也没有去向佛陀请教，因为他已经不再疑惑。 所以，要多多思考。当我们像这样知道和看到，当我们清晰地看到自己身体的行时，因为我们思考自己的身体的行，直到它腐烂、消失，直到我们不再迷恋和执着于它，直到它变得轻松、舒适、空无，没有重量，感觉没有... 感觉我们的身体，也就是我们的色蕴，不再是我们的障碍。因为它看到了意识在空性中生灭，就像那位阿罗汉看到，他将自己的意识活动与水泡进行比较，发现它们是完全一样的。这就像佛陀在转法轮经中对五比丘所说的那样。当尊者憍陈如听完转法轮经，顿悟升起， “诸所有集法，皆悉归灭尽。” 凡是生起的事物都注定要灭去。 佛陀讲完经后，尊者憍陈如和五比丘意识到凡是生起的事物都注定要灭去。包括色、受、想、行、识，也就是我们的身心。它们是无常的，是痛苦的，是无我的，只是一些生起的事物。所有这些事物都注定要灭去。他们还意识到它们无法执着，因此他们放下了迷恋和执着。当佛陀讲完“无我相经”时，他们都证悟了阿罗汉。这条路是佛陀的路，也是所有弟子，所有父母老师们走过的路。 我们不要逃避。 必须克服它。如果感到害怕，就要思考，让它腐烂，让它消失。让它迅速消失。一旦让它迅速消失，下次我们再接受它时，就不会害怕了。如果我们只是简单地接受它，我们会感到恶心。所以要思考，让它迅速消失，然后重新接受它。这样我们就不会感到害怕，恶心和恐惧会慢慢地减少。 好的，谢谢你。起初我不明白必须经常思考。就像修习“佛陀”一样。起初我的修习是错误的。我只是思考两三次，没有持续不断地思考。但之后我会遵循并实践它。萨度，萨度，萨度。 谁想更清楚地解释一下？刚才谁举手了？嗯？举手了吗？还是只是在挠头？ （居士）：我在修行。我思考... 我观察心。就像隆塔说的那样，让我看到一切。就像看到水流过一样，我们不执着于它。就像这样。我不断地观察，然后我看到，是的，它真的不是永恒的。但现在，我看不到那个观察者“我”。我看不到。看不到之后，我就坐着思考，嗯，最终它也无法到达哪里，因为我们仍然，比如我们看到有个想法来了，有个感觉来了，有个... 最后它消失了，消失了。但是那个观察者“我”，仍然很自豪，认为我们已经看到了。哦，那个消失了，这个消失了，那个生起然后消失，这个生起然后消失。就像这样。但最终，那个观察者“我”， 仍然很自豪。它仍然执着，仍然以自我为中心。所以最终我找不到答案。因此，当我思考到这里，我感觉，嗯，我们不应该执着于那个知者。一旦我们不执着于那个知者，我们就会感到轻松。会想，哦，原来在这里。但是一旦我们不执着于那个知者， 来来回回，我们就会完全失去它。我们就会完全迷失。那时候，我们会很久才会再次意识到，那就是当我们失去正念，沉溺于情绪之中的时候。 所以，我开始思考，也许我们应该思考身体。所以我重新开始，经行。今天我就经行，思考四界，四种元素，土、水、风、火。我们的身体里有水，有唾液。有土元素。有风元素，呼吸进来的空气等等。然后，当我们思考很多，我们会看到，有想法突然冒出来，这个那个。这些想法... 在四大元素的基础上产生的。意识存在于身体的基础上。然后，当我们看到这一点，我们意识到，哦，我们想这个，想那个，想得到这个，想得到那个。最终，一切都建立在四大元素的基础上，四大元素什么都不是。这只是四大元素而已。然后我们就会感到，嗯，从执着中放松下来。那些 贪婪、愤怒和无知都减轻了。所以，我想问隆塔，我一开始思考意识，与后来思考身体，哪一种更适合？或者我在哪里做错了？ （隆塔）：即使你思考意识，你也必须放下对身体的执着。因为即使我们思考意识，我们也会看到，身体最终会死亡，会腐烂，会崩溃，会消失。因此，我们的心不会再执着于身体，认为它不会变老，不会生病，不会死亡。我们的心会接受。 但它接受了，却不像那些真正思考身体的人那样清晰。那些持续不断地思考身体腐烂的人，能够当下面对死亡。但那些有智慧的人，那些有高度智慧的人，他们的心会接受身体最终会腐烂消失，什么都不会留下。然后他们会放下那些感觉、想法和情绪，并且会放下那个知晓那些感觉、想法和情绪的人。他们知道，在每一个当下，他们知道有感觉、想法和情绪。 即使在那一刻，也许有一个观察者，一个冥想者，一个注视者，他们有意识地，有目的地想要观察意识，想要了解意识。意识的每一个行为，每一个状态，都会在当下被知晓。并且他们会故意地，努力地让一个知者来知晓。一旦知道了一个感觉、想法和情绪，知道了一个痛苦的想法，知道了一种情绪， 但是，在知道每一个在当下生起的情绪，每一个想法，包括那个知者， 没有人执着于被知晓的事物。并且没有人执着于那个知者。他们只是知道彼此。在每一个当下，他们只是知道彼此。但是没有人在执着。被知晓的事物和知者，在当下， （居士）：刚才隆塔说，มหาสติ 导致放弃。关于“导致放弃”这一点，我还是不太明白。那个“导致放弃”意味着我们放弃什么？ （隆塔）：意味着你迷失在构造之中却不自知。意味着你没有放下。你迷失在自己之中，迷失在构造之中，迷失在挣扎之中，迷失在寻找之中。也就是说，当你在世俗生活中，你会不停地工作。当你在寺庙里，你的内心会忙碌、混乱、挣扎和寻找。 忙碌， 挣扎，寻找，怀疑，渴望到达，渴望得到，渴望成为。忙碌、混乱。专注于意识，专注于涅槃，专注于意识，专注于意识。也就是说，在做意识的工作，在做内部的忙碌工作，挣扎着，寻找着，努力着。想要知道，想要看到，想要得到，想要成为。为了完成工作，为了获得工作的成果，也就是涅槃。至于世俗生活，就是在世俗生活中不停地工作，我想要，我想要，我想要。努力地工作，为了什么？成果就是金钱、地位、名誉和权力。 所以，休息了几天，就来修行。当来修行时，好吧，现在我已经离开了所有的世俗工作。当我跳上车的那一刻，我就想要，我想要，我不想要世俗的东西，我想要涅槃，我想要修行。然后我就修行，用尽全力，全神贯注，一直都在忙碌。在世俗生活中，我也不停地工作，来到寺庙，噢，我又要了，我又要了，我想要涅槃。非常忙碌，非常忙碌。在世俗生活中，我的心是黑暗的，因为我...我又变得黑暗了。也就是说，我没有放弃世俗的东西。 当我来到寺庙时，噢，我又想要，我想要，我想要。更加沉重了。我现在双手都要抓住，要抓住两边。我不放弃世俗的东西，来到这里又要涅槃。这让一切都更加沉重了。 所以你看到了，我们意识到了，我们正在迷失。我们过于执着。我们看到了缺点，意识到了，我们过于执着了。然后我们放下，放下，放下。直到我们不再执着，只剩下知。最终，我们放下了那个知。那个知也放下了。现在你知道了。你知道，你是否执着。 当我们的心沉浸在其中时，它一直知道自己沉浸在那个事物中，在思考那个事物。所以它知道如何放下。它不再沉迷。当它不再沉迷时，它就活在当下。它活在当下。所以它知道每一个方向，知道每一个当下的状态。但是它没有迷失在自己的想法中，没有像一开始那样迷失在自己的想法中。但是一旦它没有像一开始那样迷失在自己的想法中，它就会变成一个知者。它会知晓每一个方向，知道每一种状态。但当我们在沉迷在思考中，就没有知者。我们只是想要，只是想要。 但一旦我们意识到了，我们没有沉迷，我们就会变成一个知者。一个知者。我们知道什么？我们知道五蕴，我们知道那些感觉、想法和情绪。它们在当下生起。我们知道每一个当下所发生的。它会知晓每一种状态。但是那个知者，以及那些在当下被知晓的，包括那个知者， 都需要有目的性。 需要有正念在心中，去观察心，去觉知心，去放下心，要放下在心中。也就是说需要有想要觉知自己内心的意愿。不要让自己迷失于知晓别人，知晓别人的事情。这样你就没有想要观察自己的内心，来看自己。你只会去知道其他的事情。你没有来了解自己的内心，所以你无法摆脱痛苦。所以要把正念放在心中，去观察心，去觉知心，去放下心。也就是说，要刻意地觉知每一个方向，每一个状态。所以你才能知道每一种状态。因为你刻意地想要去觉知。这种刻意，是一种构造。所以，当我们刻意地去知晓每一种状态时，我们就能够知晓每一种状态。 所以，那些当下发生的每一种状态，都是被构造出来的，也就是说它们是生灭的。隆塔说因为你刻意地想要知晓，我遇到了这一点。我们刻意地想要知晓，所以我们才能知晓我们正在想什么，我们正在经历什么。但是我们又执着于那个刻意想要去知的“我们”。所以我们又努力地想要不执着。越是努力地想要不执着，就越感到压抑。感到压抑，感到紧张。所以我们放下了。一旦我们放下，我们往往会失去意识。大多数情况下，一旦我们放下，我们就不再知晓。 对。是的。但事实上，就是要看到，每一个我们在当下被知晓的感觉和想法，以及我们刻意想要去知的行为，都是我们自己构造出来的行。我们构造出刻意想要知的想法，是为了不让自己去知道其他事情。因为去知道其他事情会让人感到痛苦。所以要“正念住于心，观心、知心、舍心”，所以才能知晓一切方向。在那一刻，能够知晓所有事情，就像隆布迪恩一样。就像我们刚才举的那个例子，能够知晓每一种状态，但也无法摆脱痛苦。因为即使他知道一切方向，他仍然执着于知晓。他只是放下了想法，却没有放下那个知者。所以如果我们知晓了，但我们不执着于那个知者， 不执着。即使我能够知晓每一种状态，当下发生的每一种状态，我们只是这样知晓，但是没有人去执着。无论是被知晓的每一种状态，还是那个知者。那个刻意想要知晓的“我们”。 那个一直在知晓的，也没有人去执着。因为它也是我们自己构造出来的行。是我们自己创造的，我们自己构造的。所以我们不去执着我们所构造出来的东西，也就是那个知者。那个思考者、那个观察者、那个注视者、那个知者、那个见证者。我们意识到了它是行，所以我们的心不再接受它。不接受那个观察者、那个知者。但是仍然要让它存在，对吗？当然，需要让它存在。如果它不存在，我们就什么都不知道了。如果它存在，我们就会迷失。所以我们迷失了。现在我们变得妄想了。我们迷失于其他人，看着其他人。很多人在错误地修行，误解了这一点。去读 隆布都尔·阿吐勒的书，书里说，遇到知者要怎么办？遇到จิต要毁灭จิต，遇到知者要杀死知者。 是那个意思吗？遇到知者要摧毁知者。或者遇到知者要杀死知者。然后他们就完全放弃了知。 为什么？因为他们说，有知者存在，就要杀死知者。所以他们放弃了所有的知。但这样一来，他们就什么都不知道了。迷失了。不是的。它是知晓，但是没有人执着于知者。这是心门本身的自然。 当我们打开心门，当我们刻意地想要知晓心门，觉知就会来知晓心门。我们的眼睛仍然在看，耳朵仍然在听。因为我们的六根没有死亡。六扇门必须要打开。眼睛必须要看，耳朵必须要听。知必须要到达鼻子、舌头、身体和心。我们仍然活着，所以必须要知道。但是没有人执着。因此，心的每一种状态，我们都知道。眼睛在看，耳朵在听，但是没有人执着于眼睛，没有人执着于耳朵。并且没有人执着于被心所知晓的事物。 你明白吗？明白。但是仍然做不到。如果我创造了一个知者，我仍然会执着于它。所以要继续努力。 你要试着放下那个知者，但是不要迷失，你能做到吗？我会迷失。所以我们必须放下所有的知，然后试着不要迷失。那些说，要创造一个知者的人，他们都已经放下了。因为那是他们自己创造的。所以他们能够放下。因为是我们刻意想要知晓的。所以我们创造了，然后我们放下。也就是说，我们没有刻意想要知晓。没有刻意想要知晓每一种状态，对吗？不用再刻意想要知晓每一种状态了。但是不要迷失。 你能做到吗？你将会发现真相。去试试。你不需要刻意地想要知晓每一种状态。你说你感觉那是负担，感到紧张和压抑，对吗？放下这些。就像你说的，放下，放下。不要再刻意想要知晓每一种状态。但是不要迷失。不要迷失在快乐之中。不要沉迷于愉悦的想法。不要陷入妄想之中。如果不去妄想，不去构造， 不依附于任何事物。不去迷失于冥想之中，不去观察意识，不去忙碌于意识的状态，你就会知道将会发生什么。停止向外迷失，停止向内迷失。如果只是将心向外寻求，寻找他人，这个那个，这就叫做“送心向外”。但如果你把心送入内在，忙于内在的状态，专注、凝视内在，忙于内在的状态，这也叫做“送心向外”。送出到“当下”之外。但我们以前称之为“向内”。送向外就是向外，但是送入内在，忙于心，专注于心，凝视心，忙于心的状态，思考心是这样的，心是那样的，希望心是那样的，心是那样的，不希望心是这样的，我们称之为“送心向内”。 心忙于外在，忙于这个人，忙于那个人，依附、纠缠，我们称之为“送心向外”。但是父母、老师们也称之为“送心向外”，从当下的觉知中送出。比如，你正在听我说话，听隆塔说话，但你没有听。因为当下我们正在互动，我们正在讨论佛法。但是你偷偷地忙于内在，专注、凝视，努力地去知晓每一个想法，每一个状态，试图去知晓内心每一个想法和每一个状态。 你并没有真正地在听。 但是你却专注、凝视，试图去知晓每一个想法和每一个状态。像这样，就叫做“送心向外”。这是导致痛苦的因，让你感到紧张、压抑。因此，你必须“放下”，放下那种专注，刻意去专注、观察心、知晓心的状态。 然后回到当下。当下是什么？当下我们正在讨论佛法。你必须活在当下，也就是参与到讨论佛法之中。当下是“你”和“隆塔”正在讨论佛法。你的心必须参与到讨论佛法之中，也就是要专心听法。但如果不专心听法，而是专注于观察心，这是两码事。 你从当下脱离了。你从当下脱离，进入观察心，刻意观察心，而实际上你应该专心听我们所说的话。 应该专心听隆塔在说什么。你应该专心听，去理解。但你却专注于观察心，观察想法，观察状态。像这样，父母、老师们称之为“送心向外”。 以前我们理解错了。“送心向外”是错误的，我们理解为向外送。但是被老师呵斥说，这样做是脱离了外在，也就是与他交谈时，却进入内心观察心。 刻意观察心。像这样，就是“送心向外”。进入内心观察心，忙于心，这是“送心向外”。因此，我们明白了。因为有一次，我带我的朋友来见隆布塔·扎鲁，一位父母老师，一位阿罗汉，他已经圆寂了。以前他还在世的时候，98岁，我带我的朋友来见他。隆布非常慈悲，因为是我带来的。 他问：“你从哪里来？” “你从哪里来？你在哪里工作？怎么样？”他正常地聊天， 还没有聊完， 我的朋友就插话说： “请允许我说，隆布。在和您交谈的时候，不知道为什么，我的心非常清澈。”隆布立刻说：“不要送心向外。”看到了吗？ 我的朋友不明白。他就像我们一样，以为是向外送心。但他并没有向外妄想。他只是想报告，在和隆布交谈时，不知道为什么，他的心非常清澈。隆布斥责说：“不要送心向外。”我的朋友不明白，我也一样，不明白。我以为，他并没有向外送心，为什么隆布说他“送心向外”？ 过了一会儿，隆布继续聊天，问他：“怎么样？你在那里过得怎么样？这里怎么样？”他继续聊天。我的朋友又说：“请允许我说，隆布。不知道为什么，和您交谈时，我的心像钻石一样。”隆布第二次斥责说：“不要送心向外。”就在我面前。我就是在那时明白的。他还是不明白。隆布继续聊天，聊这个，聊那个。第三次，我的朋友说：“请允许我说，隆布。 和您交谈时，不知道为什么，我的心就像一颗正在被不断打磨的钻石，感觉快要完成了。”隆布立刻大声呵斥道：“不要送心向外，不要送心向外。” 人们认为，“送心向外”是烦恼，是导致痛苦的因。“送心向外”是烦恼，是导致痛苦的因。送心向外的结果是痛苦。“心见心”是道，心见心的结果是灭，也就是摆脱痛苦。 我们就是这样理解的，就像很多人理解的，隆布杜尔·阿吐勒的教导。 当时， 很新。以前，我们也一样，像我的朋友一样，我们以为是向外送心。但是，不是的。而是从我们当下正在做的事情中脱离。我们当下正在做什么？我们正在说什么？我们从当下的活动中脱离了。你看，正在和隆布交谈，却去报告关于心的事情，所以被他斥责了。 所以， 你要活在当下，然后放下，就像你说的，放下专注和凝视，以便知晓每一个想法和每一个状态。 然后活在当下。你说你放下了，但你要去找到答案，你放下之后，你是否送心向外了？因为你没有送，你停止了“送心向外”，进入内在。你改变了，变成了“送心向外，进入内在”也可以。向外就是，正在活在当下，当下是什么？你在经行，那就是当下。但是你经行时，却专注于观察内在的意识状态。这样也是“送心向外”，因为你从当下脱离了。 但是，当你不再“送心向外”，进入专注，不再去关注，不再去知晓内在的每一个想法和每一个状态，而是变得妄想，这也是“送心向外”，从当下脱离。所以，佛法只存在于当下。脱离了当下，没有任何事物是佛法。父母、老师们曾经严厉地斥责我们。那时我们犯了错误。我们在山上修行，然后，哇，出现了非常清晰的境界，非常神奇等等。我们立刻从山上下来，跑到隆布塔的住所。从山上跑下来，我们跑得很快，去到他的住所，想告诉他。还没来得及上台阶，他就举起手，像“禁止”的手势。他举起手，禁止我们。禁止我们上去。他直接告诉我们： “过去不是那样，要全部放下。” “那是被迷惑了，对吧？” 我们还没来得及说话，他只说了一句话，就是我们刚要上去，他就说：“过去是迷惑，不是吗？” 所以， 我们没来得及和他说什么，就说：“是的，是的，是的。”然后慢慢地，慢慢地，慢慢地退了出来。他再次挥手，示意我们过来。哇，这次他生气了。他说：“你还在执着于过去吗？你还在执着于当下吗？佛法只存在于当下。脱离了当下，没有任何事物是佛法。过去是迷惑，未来是迷惑。脱离了当下，一切都是迷惑。佛法只存在于当下，在当下。 脱离了当下，没有任何事物是佛法。记住这一点。”我们只能说：“是的，是的。”然后慢慢地，慢慢地，慢慢地退了出来。他又挥手，示意我们过去。哇，我们又进去了，又被骂了。哇，他连续斥责了我们三次。我记得非常清楚。 他说： “如果你去教导别人...” “你还在执着于当下吗？”哇，他不放过我们。他呵斥我们，要记住，佛法只存在于当下。脱离了当下，没有任何事物是佛法。脱离了当下，没有任何事物是佛法。当下你在做什么？你现在正在说什么？我们正在交谈。 我们正在互相理解。这就是我们正在做的。但是，如果你从当下脱离了，我们正在和隆布交谈，为了带朋友来和隆布交谈。但我们没有认真交谈。我们还特意请求隆布允许我们报告关于心的事情。就这样，不是说心不好，而是报告关于“好”的心。哇，被他呵斥说：“不要送心向外。”所以，我们明白了，噢，真的是要活在当下。 无论多么神奇， 有很多人喜欢来向我讲述，这个那个。我说，好吧，我会耐心听一点，然后我就说，够了。我还算不上太无情。因为隆布，父母老师，他们根本不让你开口。他们远远地就知道了。我们刚下去，他就做“禁止”的手势，举起手，阻止我们。不让我们上住所。远远地就呵斥我们。这速度太快了。我被这样对待了很多次。和他在一起时，我非常害怕。我们在山上，只要稍微一想，跑到山下，还没来得及上住所，他就呵斥我们了。 所以， 你要放下，要彻底放下那种专注和凝视，让你感到压抑。但你要活在当下，不要送心向外，不要向外送，不要把心送入内在。那样，你就会活在当下，活在佛法之中。明白了吗？ (居士): 明白了。那么，如果活在当下，就能放下自我吗？还是需要思考身体等等？ (隆塔): 你需要尝试，需要尝试看看。谢谢您。因为你还没有活在当下。你需要尝试，先让自己活在当下。今晚一整晚，不要睡觉，明天再一整天，然后看看，能不能放下自我。如果不能放下，我们再讨论。 嗯，我们再来讨论。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- กับกับท่านหลวงตาณรงค์ศักดิ์สักขีนาระยัว. อ๋ออย่าส่งจิตออกนอกตอนที่หนึ่ง. เออหยกฟังไปเมื่อกี้2ตอนแล้วเป็นยังไงบ้างกับที่เราเป็นอยู่แล้วก็มาฟังเพิ่มแล้วเป็นอย่างนั้นมั้งความรู้ความเข้าใจยังไงอธิบายซิ. ก็ตอนแรกที่หนูเข้าใจนะคะเรื่องสมถะสมถะเนี่ยคือการเพ่งจ้องเพ่งจ้องกับอะไรสักอย่างอะค่ะหลวงตาคืออย่างคือที่หลวงตาบอกว่าใช้พุทโธไปจะเป็นเครื่องล่ออะก็คือเจาะจ้องกับพุทโธคือเราท่องพุทโธพุทโธพุทโธไว้เนี่ยคือการเราเพ่งจ้องละเพ่งจ้องกับกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งนานนานอันนี้ก็คือเกิดเกิดสมถะขึ้น. มาพอเข้าถึงวิปัสสนาคือเห็นตัวเพ่งจ้องการท่องพุทโธพุทโธเนี่ยไอ้ที่เครื่องล่อเนี่ยมันเป็นสังขารเป็นความคิดเป็นการปรุงแต่งขึ้นมา. ค่ะก็คือให้เห็นเห็นตรงนั้นก็คือเห็นว่าเออทุกอย่างมันเป็นปรุงแต่งแล้วก็ปล่อยวางมัน. จากที่หนูเป็น. เออหนูหลงเข้าไปเป็นสังขารแห่งความรู้สึกคือหลงไปเป็นจิตหลงไปเป็นหลงความรู้สึกเป็นตัวเป็นตนคือหลงว่าเอาตัวเองเนี่ยมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยจมอยู่ไปจมอยู่จมไปกับความรู้สึกจนเป็นโรคซึมเศร. พอเป็นโรคซึมเศร้าหนูไม่เห็นหนู. หนูไม่เห็นว่าตัวเองเนี่ยหลงเข้าไปเป็นจิต. หลงเข้าไปเป็นความคิดเอาตัวเอาความคิดนี้เป็นตัวเราก็เลยทําให้ร่างกายเนี่ยมันป่วยเพราะว่าร่างกายจิตเนี่ยมันไม่อยากอยู่และมันบอกมันรู้สึกว่ามันทุกข์ทรมานเหลือเกินมันเลยไม่ดูแลสังขารไม่ดูแลร่างกายเพราะไม่ดูแลร่างกายปุ๊บน้ําหนักก็เริ่มลดลงลดลงแล้วก็เริ่มไม่กินข้าวเพราะไม่กินข้าวอะไรที่เราเป็นอยู่เนี่ยโรคอะไรที่เป็นอยู่มันผุดขึ้นมาเลยค่ะ. ทั้งลําไส้ทั้งเนื้องอกมันโตขึ้นทั้งทุกอย่างมันเป็นเกิดขึ้นมากลับมาหมดเลยคะจากที่แบบ. อยู่กับปัจจุบันมีความสุขกับปัจจุบันเป็นเด็กแบบเด็กไม่คิดอะไรมากอะไรอย่างเงี้ยค่ะสุดท้ายแล้วอ่ะหนูจมจริงจริงจมกับความทุกข์ที่เกิดขึ้นกับในชีวิตประจําวันจมกับความทุกข์ความเครียดความคิดแม้กระทั่งการปฏิบัติธรรมหรือว่าจมหนูจมเหนูท่องเวลาหนูท่องแบบคิดพิจารณาร่างกายหนูก็จมจมอยู่ตรงเนี้ยโดยที่ว่าพิจารณาร่างกายดีค่ะแต่ว่าตัวหนูตัวหนูเองนะคะตัวหนูเองอ่ะหนูจมแบบว่าไม่รู้. มันกลายเป็นความทุกข์ความเหี้ยคือยึดยิ่งยิ่งคิดยิ่งนึกยิ่งยิ่งตรึกตรองยิ่งยึดมากขึ้นแต่หนูไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นไงแต่ตัวหนูอะหนูคิดว่ายิ่งยึดมากขึ้นหนูก็เลยรู้สึกว่าเอองั้นหนูพอก่อนพอก่อนมาก็รู้สึกเออสบายขึ้นพอหนูมานั่งดูจิตหนูก็ตามความคิดทุกอย่างเลยค่ะตามตามตามไป. ตามตามจนมองว่าเรานั่งจ้องจนมันจ้องทั้งวันนะคะจ้องจนเครียดอะค่ะจ้องจนเครียดเสร็จหนูก็เลย. เออเครียดงั้นหนูก็พักก่อนละกันพอพักเสร็จหนูก็เลยรู้สึกว่ามันสบายกว่า. ค่ะแล้วสุดท้ายหนูก็เลยรู้สึกว่าเออการไม่ไม่ยึดทั้งร่างกายทั้งความคิดทั้งจิตใจหรืออะไรก็แล้วแต่เนี่ยคือการปล่อยวางเนี่ยสบายสุดแล้วก็คือการปล่อยวางเนี่ยก็คือคือคือที่เขาเรียกว่าการเข้าสู่จิตธรรมชาติเดิมแท้อ่ะค่ะคือที่หลวงตาบอกมันแบ่งเป็น3อย่างในพระพุทธเจ้าค่ะหนังพระพุทธเจ้าศัตตาโลกก็คือ. มีกายมีจิตแล้วก็พุทธะที่ตอนที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้อะค่ะกายกับจิตเนี่ยก็คือสังขารเหมือนกันมันเป็นปรุงแต่งสุดท้ายมันก็ดับไปแต่พุทธะหรือตัวจิตดั้งเดิมแท้เนี่ยมันมีของมันอยู่แล้วมีอยู่ในธรรมชาติมีของมันอยู่ทุกคนอยู่แล้วทั้งแม้กระทั่งทุกสิ่งมีชีวิตที่เกิดขึ้นมาเค้าก็มีของเค้าอยู่แล้วแต่ว่าเราใช้กิเลสอะทับถมในแต่ละชาติแต่ละชาติเนี่ยเราทับถมด้วยกิเลสกิเลสมากขึ้นจนเป็นภูเขาจนเราอะเอามาบังจิตรเดิมแท้ของธรรมชาติตรงเนี้ยอะค่ะ. ความรู้สึกที่หนูเข้าใจอย่างงี้คือเราใช้กิเลสทับถมทับถมจากความอยากความความอยากเนี่ยแหละค่ะที่เป็นตัวกิเลส. หนูคิดว่าอย่างนั้นแล้วสุดท้ายหนูก็รู้สึกว่าการปล่อยความอยากหรือความรู้สึกอะไรลงไปก็ความรู้สึกอะไรอย่างเงี้ยให้กลับคืนคือมีอารมณ์อะไรก็รู้อะรู้เห็นว่าอารมณ์อะไรนึกคิดอะไรรู้เห็นแล้วก็เออปล่อยผ่านปล่อยผ่านปล่อยผ่านก็คือมองเห็นว่ามัน. มันเป็นทุกข์อะคือการครั้นย้อนกลับไปนึกคิดเนี่ยก็คือการย้อนกลับไปในอดีตและเราไม่ได้อยู่กับปัจจุบันเราหลุดจากการเป็นปัจจุบันแล้วอ่ะพอเรากลับย้อนกลับไปนึกคิดในเรื่องของอดีตปุ๊บเราก็เป็นทุกข์ขึ้นมาค่ะมันไม่กลับมาอยู่กับปัจจุบัน. โดยที่หนูคิดตรงนั้นนะคะมันก็เลยทําให้ลูกเกิดเป็นความทุกข์ขึ้นมาที่เรียกว่ากลับไปจมกับความทุกข์มันก็กลายเป็นทับถมทับถมจนกลายเป็นซึมเศร้าขึ้นมาค่ะหลวงตา. แล้วก็. จากความเข้าใจมาถึงตลอดมาจนถึงบัดนี้แล้วก็จากที่ฟังมาจนถึงเมื่อกี้นี้. มีความเข้าใจชัดเจนว่ายังไงเออชัดเจนขึ้นคือหนูไม่เคยเห็นหนูไม่เห็นเลยว่าตัวเองอะหลงไปเป็นความรู้สึกเอาตัวเองไปเป็นความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อะค่ะหลวงตาไม่เห็นเลยไอ้คนที่คิดนึกคิดอารมณ์หรืออะไรนึกๆคนที่มองจ้องจ้องดูหรืออะไรก็แล้วแต่เนี่ยคือการหลงไม่เป็นการปรุงแต่งคือหนูไม่เคยเห็นตรงนั้นเลยค่ะหลวงตาแต่การถ้าเกิดเราปล่อยไอ้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์หรือพู่บอมผู้ตามหรือผู้ปฏิบัติธรรมหรือผู้ปฏิบัติผู้ผู้ปฏิบัติ. เนี่ยคืออยากจะได้อยากจะเป็นอยากจะมีเนี่ยถ้าเกิด. เราไม่เราเราต้องเข็นตรงนั้นก่อนค่ะถึงเราถึงจะปล่อยวางได้ว่าไอ้ที่เราเราทําอยู่เนี่ยมันเป็นทุกข์มันเป็นภาระเราไม่ต้องเห็นตรงนั้นก่อนค่ะที่หลวงตาบอกว่าเราเห็นทุกข์ก่อนเราถึงจะเห็นธรรมอะค่ะหลวงตา. เรามีมีความมั่นใจไหมแต่หลังจากนี้แล้วเนี่ยว่ามันจะไม่กลับไปลงอีก. คือถามว่ามั่นใจไหมพอเวลามันเจอทุกข์จริงจริงอ่ะค่ะมันต้องต้องที่หลวงตาบอกว่าต้องกลับมีสติก่อนคือเราต้องกลับมาอยู่กับปัจจุบันก่อนว่าเอ้ยต้องเขียนก่อนว่าไอ้ที่เราหลงไปเป็นอยู่ตรงเนี้ยมันเป็นสังขารแต่หนูไม่มั่นใจว่าตรงเนี้ยหนูจะจะร้อยเปอร์เซ็นต์หรือเปล่าแต่ว่าความเข้าใจในวันนี้มันอาจจะ. อาจจะช่วยได้เพราะว่าณวันที่เป็นทุกข์เนี่ยมันมันเห็นนะคะหลวงตาแต่ว่ามันไม่เห็นอยู่ตัวนึงคือการหลงเอาความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เป็นตัวเรา. หนูก็เลยจมเข้าไปเต็มเต็มเลยคือจมกับความทุกข์ความเครียดความรู้สึกจมว่าลืมลืมนึกไปเลยว่าตรงเนี้ยคือเราเอาตัวเองไปเป็นการปรุงแต่ง. แม้กระทั่งตัวเราที่นั่งอยู่ตรงเนี้ยหนูก็ไม่เห็นว่าตรงเนี้ยไอ้ตัวที่เป็นร่างกายหรือความคิดที่หรือแม้กระทั่งผู้พูดอยู่เนี่ยหนูไม่เห็นเลยณวันที่จมทุกข์อ่ะไม่เห็นเลยว่าตัวเนี้ยเป็นสังขารเป็นปรุงแต่งสุดท้ายมันเป็นสมมุติแล้วมันก็ดับไปหรือไม่เห็นตรงนั้นเลยค่ะ. ถ้าเกิดเห็นตรงนั้นได้หนูคิดว่ามันก็มันเข้าใจมากขึ้นนะคะหลวงตาคือมันมันเห็นได้แล้วมันจะเข้าใจว่าจริงจริงแล้วใจใจกับจิตอ่ะมันคนละตัวกันจิตอ่ะมันมีของเขาเออจิตอ่ะมันคือผู้คิดผู้นึกผู้ตึกผู้ตองหรือการจ้องมองหรือผู้ปฏิบัติธรรมอะไรก็แล้วแต่จิตเนี่ยคือการคิดแต่ว่าใจเนี่ยเขามีของธรรมชาติอยู่แล้วใจเนี่ยไม่มีไม่มีหน้าที่อะไรเลยใจเป็นส่วนที่3เนี่ยที่มีไม่มีหน้าที่. เป็นแค่ผู้มองเฉยเฉยมองแล้วก็ไม่ได้ทําอะไรด้วยไม่3ารถช่วยอะไรได้ด้วยต้องใช้จิตเนี่ยไปสอนไปสอนใช้ความคิดเนี่ยค่ะมาสอนตัวเราเนี่ยให้เราเข้าใจแล้วค่อยปล่อยวาง. แต่ที่สําคัญเลยอะที่หนูรู้สึกว่ามันสําคัญที่สุดก็คือศีล5ศีล5ต้องครบก่อน. คือมันต้องเข้าใจว่าทุกคนก็รักชีวิตของตัวอย่างรักฆ่าสัตว์อะไรอย่างเงี้ยศีล5คือต้องพิจารณาให้เข้าใจก่อนว่าสําคัญนะมันมันสําคัญมากเลย. เพราะว่าแต่ละชีวิตเนี่ยก็. การโก6การประพฤติผิดในการหรือการพูดปลดหรือแม้กระทั่งการดื่มสุรามึนเมามันมีโทษต้องเห็นก่อนด้วยค่ะคุณตามันถึงจะค่อยค่อยละเอียดขึ้นเรื่อยเรื่อย. พอมาถึงพอได้5รักษาศีล5โดยที่ว่าว่าไม่ได้ยึดนะคะว่าศีล5เนี่ยว่าเราจะต้องทําได้จริงจริงคือแค่เรามองอย่างเข้าใจว่าจริงจริงแล้วมันควรจะได้มันจะควรจะทําได้ก่อนว่าชีวิตทุกคนเนี่ยเค้ารักของตัวเองอยู่ทุกคนอยู่แล้ว. เพราะฉะนั้นน่ะก็ข้อ15มฆ่าสัตว์ข้อ25มลักทรัพย์ก็การไปเอาของคนอื่นก็คือการยึดทุกสิ่งทุกอย่างเป็นของของตนการขโมยการลักทรัพย์หรืออะไรก็แล้วแต่. ไปเอาของเขามาเขาก็รักของเขาเหมือนกัน. ข้อ3หนูรู้สึกว่าการประพฤติผิดในการมันเกิดการลุ่มหลงอะค่ะ. แล้วก็ข้อ4การพูดปวดหนูรู้สึกว่าการโก6มันไม่เห็นความจริง. อย่างข้อ5หนูเห็นว่าเออการดื่มเหล้าก็คือการดื่มสุราของมึนเมาเนี่ยคือมันขาดสติพอถึงข้อ3บริสุทธิ์เนี่ยที่หลวงตาบอกว่าถ้าเกิดมันจะเข้าใจจริงจริงอย่างละเอียดเลยเนี่ยคือคือการถือภูมิจารีเนี่ยหนูรู้สึกว่ามันทําให้เรา. ไม่มีการยึดยึดบุคคลอื่นหรือ3ีภรรยาเนี่ยเป็นของ. ของตนน่ะค่ะลูกบ้านพอมันเห็นตัวทุกอย่างแล้วว่ามันไม่มีอะไรเป็นของของตนเลยอ่ะ. ก็ก็ก็ต้องไปวาง. ก็เห็นมันเป็นความทุกข์แล้วก็ปล่อยปล่อยเขาไปอะไรอย่างเงี้ยมันถึงมันจะมาเข้าใจถึงจุดนี้ได้นะคะหลวงตา. ก็เพียงปฏิบัติอย่างที่เราพูดเนี่ยนะค่ะเปลี่ยนได้จริงจริงมันก็จะพ้นทุกข์ได้จริงเนี่ยผิดนี่ต่อเนื่องไม่ขาดสาย. อาศัยความผิดพลาดที่เคยผิดพลาดมาแล้วที่จน. มีความคิดมีอารมณ์มีความเศร้าหมองจนซึมเศร้า. แอนต้องเห็นความผิดพลาดเนี่ยเรียนรู้บทเรียนจากความผิดพลาดเนี่ยไม่ให้กลับไปผิดพลาดอีกนะค่ะ. ใกล้ใกล้น่ะไหนที่เป็นยังไงมั่งเมื่อก่อนไม่ค่อยเข้าใจเลยเดี๋ยวนี้เข้าใจมั้ยวิวเนี่ยวิววิววิว. เมื่อก่อนนี่เป็นนู่นเป็นนี่แล้วไม่ค่อยเข้าใจระบบต้องเลยวันนี้เลยให้ฟังทั้งระบบอ่ะฟังเสร็จแล้วแล้วก็บวกกับความ. จีนมันเป็นอย่างสมมุติเมื่อก่อนเป็นอย่างนู้นเป็นอย่างนี้แล้วไม่เข้าใจว่าระบบมันคืออะไรแล้วหลังจากมาฟังวันนี้ทั้ง2ตอนเนี่ยทั้งสํานักข่าววิปัสสนาทั้ง2ตอนแล้วมันเป็นยังไงตอนเนี้ยถึงเวลานี้แล้วเป็นยังไงค่ะกรรมตานะคะคืออย่างเมื่อก่อนนี้ก็จะติดเป็นสมถะนะคะพอเมื่อก่อนก็จะดูดูกายแล้วก็รู้รู้กายรู้ใจแต่พอวันนี้ฟังแล้วมันก็จะกระจ่างขึ้นนะคะเหมือนกับว่า. ได้ได้ทราบว่าวิปัสสนาเนี่ยต่างจากสมถะยังไงอะคะก็ชอบในจุดนี้แล้วก็พอฟังไปแล้วก็พยายามนึกเออเหมือนกับว่าทําให้. เราเข้าใจมากขึ้นเช่นเหมือนกับว่าที่ฟัง. เทปที่หนึ่งกับที่2เงี้ยค่ะก็จะรู้สึกว่าเราต้องเหมือนกับว่าไม่ไม่ยึดว่าอะไรที่เป็นของเราอย่างเงี้ยค่ะก็จะคิดตามก็เหมือนเข้าใจระบบมากขึ้นอะค่ะแต่ว่าคือถ้าเกิดพูดถึงการปฏิบัติอย่างเงี้ยค่ะคือของของยุเนี่ยจะติดนิดนึงอะค่ะคือที่อย่างเมื่อก่อนที่บอกว่าเหมือนดูตัวเองแล้วเห็นร่างกายเป็นกระดูกและหลวงตาก็บอกว่ายังไม่ผ่านเพราะว่ายังไม่กล้าที่จะมองมองเค้าต่อไปอะค่ะก็เลยยัง. ก็เลยข้ามไปเลยค่ะเพราะว่าพอดูต่อไปแล้วมันเหมือนติดว่าเราเครียดอะค่ะคือมองแล้วพอมันเห็นภาพแล้วเราก็พยายามต่อต้านว่ามันไม่น่าเป็นอย่างงั้นวันนี้ก็เลยลองไปเดินจงกรมรอบเจดีย์อะค่ะก็เลยเออไม่ได้ดูร่างกายที่เป็นกระดูกเหมือนเดิมก็จะพยายามดูว่า. เออใจนี้กายนี้ไม่ใช่ของเรามันก็จะมีสุขมีความสุขอะค่ะก็พยายามปล่อยว่าไม่ยึดกับความสุขตรงนั้นอย่างเงี้ยค่ะแต่ว่าไอ้ตรงที่ไปดูกายดูกระดูกอย่างเงี้ยค่ะก็คือยังเหมือนติดอยู่ว่าพอเราไปดูแล้วเราจะเครียดอะค่ะคือเหมือนกับพอเห็นภาพที่เราเห็นเราก็จะไม่ไม่อยากดูต่อหรือว่ามันก็จะเหมือนกับเหมือนกับว่า. มันไม่เบาอ่ะค่ะหลวงตา. ค่ะแต่ว่าถ้าเกิดนอกนั้นก็คือพอมามาที่นี่แล้วก็ฟังธรรมะจากหลวงตาอย่างเงี้ยค่ะคุณก็จะเอาไปใช้ได้คือพอดีว่าพอทํางานหรืออะไรมันก็จะมีกระทบอย่างเงี้ยค่ะก็จะเอาไปใช้ด้วยว่าปล่อยวางแล้วก็ทําทําประโยชน์ด้วยอ่ะค่ะ. จะเลี่ยงอย่างนั้นไม่ได้นะ. แล้วพี่นากายจนเห็นแล้ว. เห็นกระดูกเห็นร่างกายตัวเองเน่าเปื่อย. แล้วเราเลี่ยงไม่ยอมดูต่อ. เรียกไปเอาความสบายอย่างนี้ผิด. ผิดผิด. เราเลี่ยงยังงี้ข้ามไม่ได้เราข้ามไม่ได้ข้ามความจริงไม่ได้. เราก็จะได้แค่ความสบายแล้วที่สุดเราก็ทุกข์เหมือนเดิม. นั้นต้องข้ามไปให้ได้ต้องเพ่งต้องพิจารณาให้ถึงความจริง. จนมันใจมันยอมรับตามความเป็นจริงให้ได้. เพราะมันต้องเป็นจริงๆอย่างงั้นอ่ะเราก็ต้องเป็นจริงๆงั้นอ่ะความจริงอ่ะของจริงอะเราหนีไม่พ้นอยู่แล้วทุกคนไม่อาจจะหนีพ้นตรงจุดนี้ไปได้. เราต้องน้อมเข้าน้อมเข้าน้อมเข้าถึงความจริงอันนี้. เพราะว่า. โอกาสที่คนจะน้อมแล้วมันจะเห็นร่างกายตัวเองเห็นเห็นกระดูกเห็นร่างกายตัวเองตายน่าเปิดผุพังเนี่ยมันหายากโอกาสอย่างนี้ที่ควรจะทําได้. แล้วเรายอมทิ้งพรสวรรค์. วาสนาเก่าไปไปเปลี่ยนไปเปลี่ยนเส้นทางเดินใหม่เนี่ย. มันไม่ถูกมันไม่ถูกเราก็เหมือนคนที่. มีบอลถนัดพรสวรรค์วาสนาเคยเล่นกีฬาเก่ง. แต่เห็นเขาเล่นดนตรีเลยอยากจะเล่นบ้าง. แต่พอมาเล่นดนตรีมันไม่. ไม่ถนัดแล้วมันเล่นไม่ไม่เล่นไม่ได้เล่นไม่เก่งเล่นอย่างเงี้ยเล่นไม่เก่งแต่ตัวเองเก่งกีฬา. ถ้าเล่นกีฬาแล้วก็พอลงไปเล่นปุ๊บมันมีพรสวรรค์ปุ๊บเล่น. แป๊บเดียวก็เลยเก่งและ. หรือเหมือนคนเล่นดนตรีอ่ะเล่นดนตรีเก่งเองก็เล่นกีฬาแล้วรวยเล่นกอล์ฟรวย. ก็เลยอยากจะรวยเขายังบ้างละทิ้งที่ตัวเองเล่นเก่งอ่ะเป็นดนตรีเก่งไปเล่นตีกอล์ฟมันไปก็ไม่ไปยังไงเพราะว่ามันไม่ใช่วาสนาไม่ใช่พรสวรรค์เก่าเก่า. นั่นแหละคนที่. พิจารณาจนถึงร่างกายของตัวเองนะเนี่ย. จนรู้สึกว่าสังขารไม่เที่ยงสังขารไม่เที่ยง. เห็นแล้วเนี่ยอย่าทิ้งวาสนาเก่านี้ไป. เราไปเอาวาสนาใหม่คือไปไปทําเดินทางเส้นใหม่มันจะไม่ได้อะไรนะ. เพราะฉะนั้นต้อง. ต้องใจแข็งๆ. ต้องอย่ายอมแพ้ถ้ายอมแพ้แล้วตรงนี้เสียหายตั้งแต่ดานแหละมันจะไปจับความสบายแล้วก็ถึงจะเพียรยังไงของใหม่มันก็ไม่ได้เหมือนของเก่าที่เป็นวาสนาเดิม. มันจะเหมือนกับคนที่เล่นดนตรีเก่งแล้วแบบทิ้งพรสวรรค์ตัวเองไปเล่นกีฬาไปตีกอล์ฟอยากรวยเหมือนเขามันก็ไม่ไปตีไม่ไปยังไงหรอกฝึกไงก็ไม่ไปไงเพราะตัวเองไม่ถนัด. แล้วก็พอมันเครียดแล้วก็ให้มันมีแต่ความรู้ความเห็นความเข้าใจแต่ความเครียดเราต้องปรับ. ไม่ต้องให้ไอ่อย่าให้มันเครียด. ดูเหมือนดูธรรมดานั่นแหละดูเอาความจริง. ครับ. อย่าอย่ากระโดดข้ามเป็นอย่างอื่นอย่าเปลี่ยนไปอย่างอื่น. ต้องมีความเพียร. เออไม่กลัวแล้วก็เราก็อยู่ในจังหวัดเดินให้มาก. อย่าอย่านั่งหลับตานิ่งๆ. ให้มัน. พิจารณาในเฉพาะจิตตื่น. เหมือนไม่ไม่ชี้แก้วอ่ะ. ไปฉี่แก้วที่เป็นที่. พี่น้ําหลวงปู่มั่นโปเลี้ยงโตพระอาจารย์ใหญ่ให้ไปภาวนาพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธ. แม่ชีแก้วไปภาวนาพุทโธพุทโธแล. เหมือนนั่งหลับไปแล้วฝัน. ว่าตัวเองนอนตายแล้วเน่าไปหมดเลย. หลวงปู่มั่นเห็นในฝันว่าหลวงปู่มั่นเดินถือไม้เท้ามาแล้วก็เอามาเขี่ยเขี่ยตรงไหนก็เน่าเละเทะหมดอ่ะหลุดลุ่ยหมดเลย. เสียท้องแตกไส้ไหลเขี่ยไส้ออกมาเกี่ยวอวัยวะออกมา. เขี่ยออกมาทุกชิ้นตรวจให้เห็นชัดเจนมากเลย. เห็นอย่างนั้นน่ะฝันนั่งหลับฝันไปพุทโธพุทโธแล้วก็. ได้นั่งหลับฝันไป. จนถึงสว่าง. หลวงปู่มั่นก็เลยให้เด็กวัดมาตามไปไปกินข้าววัดบ้านคงอยู่ไม่ไกลวัดอะ. มาตามให้ไปกินข้าววัด. ไม่ไปเพราะว่าหลวงปู่มั่นให้การบ้านมาบอกว่าให้มาภาวนาพุทโธพุทโธพุทโธแล้วก็ไปไปส่งการบ้านวันรุ่งขึ้นไปส่งการบ้านแต่นั่งหลับฝันไปเลยไม่ได้ภาวนาพุทโธเลยไม่กล้าไปเพราะว่าหลวงปู่มั่นเนี่ยดุดุมาก. ก็ไม่กล้าไปแล้วหมู่บ้านก็ให้เด็กมาตามรอบที่2ไม่ไปอีกตอนนี้รอบที่3หลวงปู่บ้านบังคับว่าต้องเอาตัวไปให้ได้. ก็เลย. ยอมไป. พอไปถึงอ่ะ. โอ้หลวงปู่มั่นดุมากมันเป็นผู้ที่ดุมากก็. เข้าไปยังไม่ทันถึงเลยก็. อย่าเพิ่งด่าอีกอย่าเพิ่งด่าอิฉันนะอย่าเพิ่งด่าอิฉัน. ดิฉันไม่ได้ภาวนาพุทโธพุทโธเลยมัวแต่นั่งหลับแล้วฝันไป. รีบสารภาพแต่ไกลเลย. รู้มาว่าเลยก็แจ้งดูว่าฝันอะไรอะก็เลยเล่าให้ฟัง. เออรู้บ้านบอกว่ามันถูกแล้วอันนั้นน่ะ. ไอ่ไปพิจารณาอย่างงั้นน่ะซ้ําซ้ําให้มากเออก็นึกว่าจะโดนจะโดนดุแล้ว. ก็เลยไม่โดนดุก็เลยกลับไปพิจารณาแบบนั้นแหละ. เดินเดินนะพิจารณาด้วยการเดินเดินไปเดินมาเดินไปเดินมาพิจารณาอย่างเรียกว่าเดินจงกรมพิจารณาอย่างงั้นอ่ะ. ที่มันร่างกายตัวเองตายเน่าเพราะมันจําได้นี่เคยเห็นแล้วนี่ก็พิจารณาซ้ําซ้ําซ้ําซ้ําอยู่. 20กว่าวันมั้ง. ก็เลยพักว่าจะไปนั่ง. ไปนั่งพักที่แคร์. มีความรู้สึกมันฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาที่แก้หักกระเด็นหมดเลยไม่ทันไปนั่งฮะ. พบชาติจบสิ้นแล้วพบชาติจบสิแล้ว. ชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายบรรลุอรหันต์เลย. มันเป็นทางที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์เดินกันมา. ล้วนแต่เดินกันมาทางนี้จะเป็นส่วนใหญ่. เราอย่าเลี่ยง. จะเลี่ยงไปเอาใจสบาย. น้อยอย่างนี้สามารถบริการพุทโธสลับไปได้มั้ยคะเดี๋ยวไปถ้าเห็นชัดแล้วอย่าไปบริกรรม. จะเห็นชัดแล้วกลับติดจดกลับติดกับติดจดจ่ออยู่ตรงที่เราเห็นนั่นแหละ. ให้มัน. สลายไปให้ได้. คือวิธีข้ามไปก็คือให้มันสลายไปให้เป็นให้เป็นขี้เถ้าธุรีไปให้ได้จะได้หายสะอิดสะเอียนหายกลัว. ให้มันเป็นขี้เถ้าธุรีไป. อย่าให้มันคาอยู่อย่างงั้นให้มันเป็นขี้เถ้าธุลีไป. จนกระทั่ง. ทุกที่สุดแล้วก็กลายเป็นธาตุดินธาตุดน้ําธาตุลมธาตุไฟเป็นธาตุลูกที่ว่างเปล่ามาจากความว่างเปล่าก็กลับคืนสู่ความว่างเปล่า. มาจากดินก็กลับคืนสู่ดินมาจากน้ําก็กลับคืนสู่น้ํามาจากลมก็กลับคืนสู่ลมมาจากไฟก็กลับคืนสู่ไฟมาจากความว่างก็กลับไปสู่ความว่าง. ไม่เหลือตัวเลยเหลือตัว. เสร็จแล้วก็น้องกลับมาใหม่อีก. นํากลับมาอีกแบบนั้นน่ะทีนี้มันก็จะเริ่มไม่กลัวแล้วเริ่มไปเสียเตียเพราะว่ามันมันมันผ่านไปจนทะลุไปแล้วแล้วแล้วเราก็กลับมาน้อมใหม่แต่ยังสะเอียดที่เอียนยังยังกลัวอีกก็น้อมให้มันทะลุไปให้มันกูพังไปเน่าเปลือยผุพังแล้วก็ให้มันไปเร็วเราก็ต้องไปไปเป็นธาตุดินธาตุน้ําธาตุลมพัดฝ่ายผุพังสลายไปหมดเป็นขี้เถ้าธุรีเป็นแล้วก็ตนเป็นขี้เถ้ากระดูกเอาไปลอยอังคารทิ้งหายไปหมดเลย. แล้วก็กลับมาน้อมอย่างนั้นอีกอ่ะต่อไปมันจะไม่ค่อยกลัวไม่สะเทือนอีกแล้วเพราะว่ามันมันมันไปจนถึงเส้นทางแล้วก็กลับมาน้อมอีกอย่างเงี้ยซ้ําซ้ําซ้ํานะถ้าอย่างเงี้ยไม่ต่อเนื่องไม่ขาดสายไม่ว่ากายจะทํางานอะไรก็ใจก็น้อมอยู่ไม่ว่ากายจะทํางานอะไรใจก็ใจก็น้อมอยู่อย่างงั้นแหละ. ไอ้น้องมันชัดเจนจนมันติดจิตแล้วต่อไปไม่ว่าการทํางานไหนมันก็ติดอยู่แน่ๆมันน้อมมันไปเหมือนของเล่นน้อมมันได้อยู่อดเวลาให้เห็นเต่าสลายจนกระทั่งมันคลี่คลายในร่างกายตัวเราเองเนี่ยชัดขึ้นชัดขึ้นชัดขึ้นชัดขึ้นทุกแง่ทุกมุม. จนกระทั่งมันสิ้นความหลงคิดมั่นถือมั่นในในตัวเราเองและคนอื่น. ค่ะณตอนนี้ความคิดความเครียดเหมือนเริ่มผ่อนคลายลงแล้วอะค่ะพอเข้าใจแล้วเพราะว่าให้โฟกัสกับภาพที่เกิดขึ้นเพราะว่าอย่างวันนี้ที่เดินจงกรมน่ะค่ะก็จะเห็นเหมือนกับว่าคือเหมือนร่างกายเราประกอบไปด้วยแค่ท่าทั้งสีเป็นดินน้ําลมไฟนะคะแล้วก็คือกายนี้มีเพียงกระดูกแล้วก็มีแค่เหมือนกับผิวหนังที่ห่อหุ้มของเสียแล้วก็กระดูกเท่านั้นเองค่ะไม่ได้มีความหมายอะไรอ่ะค่ะ. จากที่เดินวันนี้ค่ะเดี๋ยวเดี๋ยวหลังจากนี้จะไปเดินจงกรมแล้วก็จะลองโฟกัสภาพแล้วก็น้อมใจแบบที่หลวงตาได้สอนถูกต้องแล้วนะ. เพราะมันเพราะใจมันมันเห็นชัดโป่งปล่อยวางแล้วมันจะ. จริงน้องพิจารณากายมันจะเบาแต่ไม่เครียดแล้วกายมันจะเบาใจเบาเหมือนเหาะเหินเดินอากาศได้. ยิ่งโป่งปล่อยวางเห็นชัดใจมันโป่งปล่อยวางการยิ่งเบาใจยิ่งเบายิ่งโป้งไปวางการยิ่งเบาจะยิ่งเบามันเบาขึ้นเบาขึ้นเบาขึ้นเหมือนกับเดินไม่ติดเท้าไม่ติดพื้น. มันก็จะยิ่ง. ไม่อยากที่จะขาดจากการพิจารณาเพราะว่ายิ่งพิจารณาการยิ่งเบาจะยิ่งเบายิ่งพิจารณาเห็นชัดกายยิ่งเบาจะยิ่งเบาใจยิ่งโป่งปล่อยวางไกลยิ่งเบาใจยิ่งเบาเหมือนเดินไปเหมือนเหาะเหินเดินอากาศเหมือนกายไม่ติดพื้นเดินไปเท้าไม่ติดพื้น. เราก็ไม่ทิ้งการพิจารณาเลยให้ต่อเนื่องไม่ขาดสายไม่ไม่ไม่ไปจับความเบาความสบาย. เอากะเอาการพิจารณาซ้ําซ้ําซ้ําซ้ําซ้ําจนกระทั่งใจมันปล่อยวางหมด. ใจมันปล่อยวางจากความหลงยิดบ้านถือมั่นในในร่างกายของตนเองและผู้อื่นแต่นี่มันเบาจริงๆนะมันเดินไปเหมือนไม่มีตัวหรอกเหมือนตัวมันหายไปแล้วร่างกายในความรู้สึกไม่มีตัวเหมือนร่างกายเนี่ยมันหายหายตัวไปจากโลกนี้แล้วไม่มีตัวแต่เอามือไปจับมันก็ยังมีตัวแต่ในความรู้สึกมันไม่มีตัวเดินไปยังไงก็ไม่มีตัวทําไมตัวมันหายไปต้องคอยเอามือมาจับตัวเองไว้. ว่าตัวมันหายไปไหนเนี่ย. แขนขาหัวไปไหนแต่คอยเอามือจับไว้มันก็มีตัวแต่พอเอาละมือออกมันก็ไม่มีตัวอยู่นั่นแหละมันก็งงงงว่าไม่ไม่ไม่ชินกับสภาวะอย่างเงี้ยเป็นอาทิตย์อาทิตย์. เดินไปไหนไม่มีตัวหรอกและอีกอย่างนึงเดินไปไหนไม่มีน้ําหนัก. มันน้ําหนักมันมีสภาพเป็นศูนย์. แต่พอไปชั่งกิโลมันก็เต็มแต่พอออกจากกิโลมามันก็เป็นศูนย์อีกเอ๊ะทําไมมันจะลอยอยู่เนี่ยมันก็มันจะเหาะเดินอากาศไปได้เท้าไม่ติดพื้นแต่เวอร์ชันกิโลเอ้ามันก็หนักหนักก็เท่าเดิมเอ๊ะแต่ทําไมมันมีความรู้สึกว่ามันไม่มีน้ําหนักแล้วก็ไม่มีตัวอยู่นั่นแหละ. เนี่ยมันมันเบาขนาดนั้นเลยมันเบาขนาดนั้น. ถ้าเป็นขนาดนั้นแล้วเน. มันก็เหมือนกับไม่มีตัวถ้าไม่มีตัวไม่มีน้ําหนักมันก็มีแต่ความว่างเดินไปไหนก็ไม่มีตัวไม่มีน้ําหนักนั่นแหละ. ตอนนี้มันจะเห็นจิตเนี่ยคือความจิตที่ปรุงแต่งคือความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เน. เกิดขึ้น. ตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเหมือนเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปในอากาศเลย. เพราะว่ามันรู้สึกว่าตัวไม่มีแล้วไงมันก็เลยไม่รู้สึกว่ามันเกิดอยู่ในตัวเราแต่มันเกิดอยู่ในอากาศเน. ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์มันเกิดอยู่ในอากาศเกิดเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเหมือนแสงหิ่งห้อยทิ้งห้อยรู้จักเนอะแสงห้อยที่มันมีแสงสว่างในตัวมันเองแล้วก็. มันก็สว่างวาบขึ้นมาทุกความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ในปัจจุบันสว่างวาบขึ้นมาแล้วก็ตับหายไปสว่างวาบขึ้นมาแล้วก็ดับหายไปสว่างวาบขึ้นมาแล้วก็ดับหายไป. หรือเหมือนกับฟ้าแลบอ่ะ. เมื่อกี้เหมือนกับตอนเย็นเย็นฝนจะตกเนี่ยเหมือนกับฟ้าแลบแปบแปบแปบแล้วก็หายไปความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยเหมือนกับฟ้าแลบๆเราหายไป. ฟ้าแลบขึ้นมาในอากาศแล้วก็หายไปไม่รู้สึกว่ามันมันความรู้สึกนึกคิดอารมณ์มันเกิดดับอยู่ในตัวเราแต่มันเหมือนกับฟ้าแลบในอากาศแล้วก็ดับหายไปดับหายไปอย่างเงี้ยหรือบางท่านเนี่ยมีพระราหันต์ในสมัยพุทธกาลเนี่ยท่านเห็นในความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อาการของจิตท่านเหมือนกับว่าต่อมน้ําคือ. เออ. สงสัยจะไปกราบเรียนถามพระพุทธเจ้าที่เดินไปที่กุฏิของพระพุทธเจ้า. ฝนมันตกอยู่ก็เลย. ไปไปหลบฝนอยู่ใต้กุฏิพระพุทธเจ้ารอว่าฝนหยุดแล้วเดี๋ยวจะขึ้นไปกราบทูลถามพระพุทธเจ้าระหว่างที่รอรอว่าให้ให้ฝนหยุดตกแล้วเดี๋ยวจะกลับขึ้นไปกราบทูลไปกราบเรียนถามพระพุทธเจ้านั้นน่ะน้ําฝนมันก็ไหลจาก. เอ้ยชายคาของพุทธเจ้าที่เป็นที่ที่มุงมุงแฝกมั้งนั้นรู้สึกจะมุงแฝกไหลมาแล้วก็มันก็มากระทบกับไอ้น้ําฝนที่พื้นข้างล่างที่น้องอยู่อ่ะ. เพราะน้ําฝนมันหยดลงมากระทบพื้นเนี่ยมันก็เป็นเป็นต่อมน้ําเป็นฟองน้ําเงี้ยเรียกว่าต่อมน้ํามันฟองน้ํา. โผล่ขึ้นมาแล้วก็แตกโป๊ะ. เป็นต่อมน้ํา. ขึ้นมาแตกโป๊ะเดียวมันไหลลงมาก็ไหลลงมามากขึ้นฝนตกแรงแรงมากขึ้นก็โหตอนนี้ก็ต่อมน้ําแตกกันใหญ่เลยไปกระทบกับพื้นน้ําร่างกับแตกโป๊ะแตกโป๊ะแตกโป๊ะแตกโป๊ะไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไป. ท่านยืนมอง. จิตใจของท่านกับต่อมน้ําตกตะลึงไปเลย. ท่านเอาจิตใจของท่านที่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ไปเปรียบกับต่อมน้ําเห็นเป็นอย่างเดียวกันว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่มีความเกิดขึ้น. จริงทั้งหมดนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดา. สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่มีความเกิดขึ้น. เป็นธรรมดาซึ่งทั้งหมดนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดาธรรมชาติภายนอกและธรรมชาติภายในใจเหมือนกันเลยเป็นธรรมชาติอย่างเดียวกัน. ท่านเห็นอยู่อย่างเนี้ย. แล้วเห็นว่าไม่มีอะไรเลยให้ยึดมั่นถึงมั่นได้. อันแรกเห็นว่า. สิ่งใดสิ่งหนึ่งคือความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ทุกความรู้สึกนึกคิดอารมณ์. ที่เกิดขึ้นในขณะปัจจุบันนั้นแล้วก็เปรียบเทียบกับต่อมน้ําที่มันเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปเกิดขึ้นแล้วดับไปเกิดขึ้นระดับไป. มันเหมือนกันเลยแล้วตกตะลึงเลยว่าอ๋อสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมาเป็นธรรมดา. จริงทั้งหมดนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดาได้เห็นตอนแรกและใจมันก็เห็น. ต่ออีกว่าสิ่งทั้งหมดนั้น. ไม่อาจยึดมั่นถือมั่นได้. พอสิ้นสายฝนแค่นั้นแหละ. ท่านก็บรรลุอรหันต์. บรรลุพระนิพพาน. ฝนหยุดแล้วท่านก็ไม่ได้ขึ้นไปกราบทูลทางพระพุทธเจ้าเพราะสิ้นสงสัยแล้ว. นั่นแหละให้พิจารณาให้มากๆเข. เมื่อเรารู้เห็นอย่างนี้นะชัดเจนในสังขารร่างกายตนเองแล้วเน. เพราะเราพิจารณาสังขารร่างกายตนเองจนกระทั่งมันมาเปิดผุพังสลายไปหมด. จนกระทั่งสิ้นความหลงยึดมั่นถึงบ้านว่าเป็นตัวมีตน. จนกลายเป็น. เบาสบายว่างไปหมด. ไม่มีไม่มีน้ําหนักไม่มีไม่มีร่างกายเลยเหมือนไม่มี. ไอ้ไอ้ร่างกายเราจะเป็นรูปขันธ์เนี่ยมันก็จะไม่บางธรรมอีกต่อไป. เพราะว่ามันเห็นจิตเกิดดับอยู่ในความว่างเปล่าเหมือนกับที่พระอารามท่านที่เห็นว่า. กริยาการของจิตของท่านเนี่ยไปเปรียบเทียบกับต่อมน้ําที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปเกิดขึ้นแล้วก็ดับไป. มันก็เลยไปเป็นแบบเดียวกับที่พระพุทธเจ้าเทธรรมจักรกวรรณสูตรให้อัญกลปัญจวัคคีทั้ง5ฟังตอนตรัสรู้แล้วเน. อันยากลสัญญาฟังธรรมธรรมจักรวัฒนสูตรจบแค่นั้นแหละ. เห็นขึ้นมาในใจเลยว่า. ยังกิมจิสมุติยธัมมังสัมพันธ์ตะนิโรธะธัมมติโอ. สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมาเป็นธรรมดา. จริงทั้งหมดย่อมดับไปเป็นธรรมดา. พระพุทธเจ้าเท่ห์อนันตรนะสูตร. พอจะหลังจากนั้น. อันจะโกนธัญญะและปัญจวกทั้ง5ก็เห็นว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมา. ทั้งหมดนั้นและย่อมดับไปเป็นธรรมดานั้นคือลูกเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณคือร่างกายจิตใจของเรานี่เอง. เป็นของแม่เจี้ยงเป็นทุกข์เป็นอนัตตา. เป็นเพียงสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมาแล้วสิ่งทั้งหมดนั้น. ย่อมดับไปเป็นธรรมดาและเห็นต่ออีกว่าไม่อาจยึดมั่นถือมั่นได้. จึงปล่อยวางความหลงยึดมั่นถือมั่น. ในขณะที่พระพุทธเจ้าหน้าที่จบนั้นอรัตนาสูตรนั้นก็บรรลุอรหันต์กันหมด. มันทางนี้เป็นทางของพระพุทธเจ้า. และพาหลานสาวกทั้งหลายพ่อแม่ผู้ว่าอาจารย์ก็เดินมาแล้ว. เราอย่าเลี่ยง. เดี๋ยวเรียกต้องผ่านมันให้ได้. ถ้าเรากลัวเราก็พิจารณาให้มันพุพรงละสลายให้เร. หูฟังสลายให้มันเลยไปให้หูฟังสลายให้เร็ว. พอกูฟังสไลด์เร็วแล้วต่อไปเรากลับมาน้อมใหม่มันก็จะเลิกกลัว. เรานอนไปแต่แลกมันสะอิดสะเอียนคลื่นไส้แล้วก็พิจารณามันสายไปผุพังให้เร็ว. แล้วก็กลับมาน้อมใหม่มันก็จะหายกลัวมันก็จะลดอาการสะอิดสะเอียนอาการกลัวมันจะค่อยค่อยน้อยลงน้อยลง. ค่ะขออนุโมทนาค่ะท่านหนูจะตอนแรกหนูไม่เข้าใจนิว่าต้องพิจารณาอยู่เนืองเนืองเหมือนปฏิบัติพุทโธอย่างเงี้ยค่ะตอนแรกหนูปฏิบัติผิดไปก็คือเหมือนกับพิจารณาแค่2ครั้ง3ครั้งอย่างเงี้ยค่ะไม่ได้พิจารณาต่อเนื่องแต่ว่าเดี๋ยวจะกลับไปน้อมนําไปปฏิบัติค่ะสาธุสาธุสาธุ. ผู้ใด. จะอธิบายให้ชัดเจนขึ้นอีกมีไหมใครยกมือเมื่อกี้เนี้ยเห็นแว๊บแว๊บ. หืมยกมือเอาหัวเหรอ. แต่ผมปฏิบัตินะครับก็. พิจารณา. ดูจิตอย่างเงี้ยครับอย่างที่หลวงตาบอกว่าให้เห็นทุกทิศเหมือนลักษณะที่ว่าเห็นเหมือนน้ําไหลผ่านไปคือเราก็ไม่ยึดติดกับมันอย่างนี้ครับผมก็พิจารณาดูไปเรื่อยๆๆก็เห็นว่าเออมันก็ไม่เที่ยงจริงๆแต่คราวเนี้ยไอ้ตัวเราที่ไปดูเนี่ยผมไม่เห็นพอไม่เห็นเสร็จเราก็มานั่งคิดพิจารณาดูว่าเอ๊ะสุดท้ายแล้วมันก็ไปไม่ถึงไหนเพราะว่าเราก็ยังอย่างสมมุติว่าเราเห็นว่ามีความคิดมามีความรู้สึกมามี. พามาสุดท้ายแล้วมันก็ดับไปดับไปแต่ไอ้ตัวเราที่เราไปดูเนี่ยมันก็ยังภูมิใจว่าเราเห็นแล้วนะอ๋ออันนั้นดับอันนี้ดับอันนั้นเกิดแล้วดับอันนี้เกิดระดับอย่างเงี้ยครับแต่สุดท้ายแล้วไอ้ตัวเราที่เราไปเห็นเนี่ย. เราก็คือมันก็ยังภูมิใจอยู่นั่นแหละมันก็ยังยึดมั่นถือมั่นแล้วมันก็เป็นตัวเป็นตนอยู่อย่างงั้นก็สุดท้ายแล้วมันก็หาไม่เจอผมก็เลยพอพอมาคิดพิจารณาตรงนี้ก็เลยรู้สึกว่าเออเราก็ไม่ควรไปยึดมั่นไอ้ผู้รู้พอไม่ไปยึดมั่นไอ้ผู้รู้มันก็จะรู้สึกเบาขึ้นรูปนึงว่าอ๋อมันอยู่ตรงนี้นี่เองแต่พอเราไม่ยึดมั่นไอ้ผู้รู้. ไปไปมามาเราก็เลยไม่รู้มันซะเลยอย่างเงี้ยครับมันก็เลยหลงไปเลยคราวนี้มันก็นานนานมันก็จะรู้อีกทีนึงก็คือตอนที่ว่าเราไม่มีสติหลงไปกับอารมณ์แล้วเงี้ยครับ. คราวนี้ผมก็เลยมาพิจารณาว่าเอ๊ะหรือว่าเราต้องไปพิจารณากายผมก็เอาใหม่เดินจงกรมวันนี้ก็เดินจงกรมแล้วก็พิจารณาความเป็นทาสทั้ง4ว่าเออเออในร่างกายเราก็มีน้ํานะมีน้ําลายมีธาตุดินมีธาตุลมที่ลมหายใจเข้าไปอะไรอย่างเงี้ยครับเสร็จแล้วพอพิจารณามากๆมันก็จะเห็นว่าเอ้ยมันมีความคิดผุดขึ้นมานู้นนั่นนี่ซึ่งไอ้ความคิดเนี่ยมัน. ก็คิดขึ้นมาอยู่บนฐานของทาสทั้ง4ก็คือคิดจิตมันก็อยู่บนฐานของกายเสร็จแล้วพอมันเห็นตรงนี้ปุ๊บมันก็อ้อไอ้ที่เราคิดนู่นอยากได้โน่นอยากได้นี่เนี่ยสุดท้ายแล้วมันก็คืออยู่บนพื้นฐานของกายซึ่งมันก็ไม่มีอะไรมันเป็นแค่ธาตุทั้ง4แล้วเราก็จะรู้สึกว่าเออผ่อนคลายจากความยึดมั่นลงไปว่าเออไอ้ความโลภความโกรธความหลงเนี่ยมันก็ผ่อนคลายลงไปคราวนี้ผมก็เลยอยากถามหลวงตาว่าอย่างนี้ผมไอ้ทางแรกที่ผมพิจารณาจิตกับทางที่2ที่ผมพิจารณากายเนี่ย. ยังไงมันจะเหมาะกว่ากันหรือว่าผมทําผิดตรงไหนอะไรยังไงอย่างเงี้ยครับหลวงตา. ถึงพิจารณาจิตเนี่ย. มันก็ต้องปล่อยวางกายเหมือนกันแหนะ. เพราะว่าปู่ปารีณาจิตมันก็เห็นว่า. ไกลเนี่ยที่สุดก็ต้องตายหน้าเปลือยภูมิปางสลายไป. คือใจมันไม่ไม่หลงยึดมั่นถือมั่นในร่างกายตอนนี้ว่าจะไม่แก่ไม่เจ็บไม่ตาย. คือใจมันยอมรับไปแล้วว่า. กายเนี่ยที่สุดต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายเพื่อความสลายไป. ใจมันยอม. แต่มันยอมรับมันไม่เห็นชัดเจนเหมือนกับพวกที่ที่พิจารณาจริงๆพิจารณาร่างกายในอําเภอภูผางซ้ําๆซ้ําซ้ํามันจะปล่อยวางต่อหน้าต่อตาเลย. แต่พวกที่มีปัญญา. เป็นพวกปัญญาขั้น. ท่านปัญญาเนี่ย. มัน. ใจมันยอมรับไปเลยว่าอันเนี้ยร่างกายเนี่ยที่สุดมันก็ต้องก็ผุพังสลายไปไม่มีเหลืออะไรหรอก. แล้วก็. มันก็มาปล่อยวางไอ. ไอ้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์แล้วก็ผู้ที่มารู้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์นั้นอีกทีคือมันรู้อยู่ว่าเนี่ยทุกขณะปัจจุบันรู้ว่าเนี่ยมันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์. แม้แต่ว่าในขณะนั้นมันอาจจะมีผู้ผู้มาดูผู้ประเพ่งผู้มาจ้องพูดเจตนาเจตนาจะมาดูจิตเจตนาจะมารู้จิตมันก็มีกิริยาอาการของจิตทุกทิศทุกอาการที่ถูกรู้ในปัจจุบันแล้วมันมีเจตนาจงใจพยายามที่จะให้มีผู้รู้มารู้. พอรู้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์รู้ทุกข์คิดรู้ทุกอารมณ์. แต่ในขณะที่รู้ทุกคิดรู้ทุกอารมณ์ที่เกิดขึ้นในขณะปัจจุบันเนี่ยรวมทั้งมีผู้ผู้มารู้เนี่ยแต่ทั้งสิ่งที่ถูกรู้ทั้งความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ที่ถูกรู้ทุกขณะปัจจุบันและทั้งผู้มารู้เนี่ย. ไม่มีใครมายึดมั่นถือมั่นต้องสิ่งที่ถูกรู้และไม่มีใครยึดมั่นถือมั่นพูดผู้รู้รู้กันอยู่อย่างนั้นแหละทุกขณะปัจจุบันแต่ไม่มีใครมายึดถือทั้งสิ่งที่ถูกรู้และผู้รู้ในปัจจุบันนั้น. ที่ฟังเมื่อสักครู่ที่หลวงตาบอกว่ามหาสติก็คือทําให้เลิกไอ้ตรงเนี้ยก็ยังไม่ค่อยกระจ่างเท่าไหร่ไอ้ทําให้เลิกเนี่ยคือมันทําอะไรอะไรอย่างเงี้ยฮะ. คือมันไป. ไปหลงปรุงแต่งแล้วไม่รู้ตัว. คือมันไม่ได้ปล่อยวางมันหลงเอาตัวเองเนี่ย. ไปปรุงแต่งไปดิ้นรนไปค้น. คือหมายถึงว่าพออยู่ในโลกก็ทํางานทั้งโลกไม่หยุด. พอมาอยู่วัดนี่ภายในก็ยุ่งวุ่นวายดิ้นรนค้นหาพยายาม. วุ่นวาย. ดิ้นรนค้นหาสงสัยอยากถึงอยากได้อยากเป็นยุ่งวุ่นวายแต่เรื่องจิตจิตนิพพานนิพพานจิตจิตจิตอย่างเงี้ยคือการทํางานงานงานงานทางจิตงานทางวุ่นวายภายในดิ้นรนค้นหาพยายามอย่าให้รู้อยากให้เห็นอยากให้ได้อยากให้เป็นเพื่อจะเอางานเพื่อจะเอาผลสําเร็จของงานคือนิพพาน. ส่วนทั้งโลกก็คืออยู่ทางโลกกลับไปทํางานทั้งโลกกูจะเอากูจะเอากูจะเอาเร่งทํางานทั้งโลกเพื่ออะไรผลสําเร็จคือเงิน. กับตําแหน่งลาภยศ. พอเนี่ยหยุดหลายวันกันก็เลยมาปฏิบัติธรรมเพราะปริธรรมอ้าวตอนนี้ลาจากงานทั้งโลกมาพอมาถึงกระโดดขึ้นรถมาเท่านั้นแหละกูจะเอากูจะเอาไม่เอาทั้งโลกกูจะเอานิพพานกูจะเอาทํามาแล้วก็ทํากันหน้านิ้วคือม้วนโอ้โหยหมกมุ่นหมกมุ่นวุ่นวายโอ๊ะอยู่โลกก็ทําไม่หยุดพอมาอยู่มาอยู่วัดโอ้โหยกูก็จะเอาอีกจะเอาทําจะเอานิพพานยุ่งยุ่งยุ่งยุ่งอยู่นั่นแหละหน้านิ่วนี้ก็บวชดําปื๊ด. อยู่โลกดําปื๊ดเลยเรื่องโลกเพราะว่ายูดําดําเข้าไปอีกคือโลกก็ไม่ทิ้ง. พอมาถึงวัดอ้าวกูจะเอากูจะเอาจะเอาทําหนักกันไปเลยเอามัน2มือเลยทีนี้เอา2ฝั่งเลยโลกก็ไม่ทิ้งมาถึงนี่ก็นิพพานก็จะเอามันก็เลย2ฝั่งเลยนั่นแน่. งั้นมันก็เห็นไงแล้วเราก็รู้โทษฐานไอ้โทษรู้เท่าทันว่าเราหลงไปหมดหมกมุ่นมากเลย. ลงไปหมกมุ่นแล้วก็วางไปลงไม่หมกปุ่นแล้วเราก็วางไปวางไปวางไปจนกระทั่งสิ้นหลงไปหมกมุ่นเหลือแต่รู้. แต่รู้แล้วสุดท้ายเหลือแต่รู้ก็มาวางให้ผู้รู้อีกด้วยแม่ตบรู้ก็รู้อะเนี่ย. มันรู้อยู่ว่าเนี่ยหมกมุ่นไม่หมกมุ่น. แล้วมันเข้าไปหมกมุ่นมันก็รู้อยู่ตลอดเวลาว่ามันหมกมุ่นเรื่องนั้นคิดเรื่องนั้นมันเลยตอนล้างมันไม่หลงไปหมกมุ่นอะไรแล้วพอมันไม่หลงมันอะไรแล้วมันก็รู้ตัวอยู่ในปัจจุบันรู้สึกตัวอยู่ในปัจจุบันแต่แม้แต่มันไม่ลงไม่หมกมุ่นมันรู้สึกตัวในปัจจุบันมันก็เลยรู้ทุกทิศรู้ทุกอาการในปัจจุบันนั่นแหละแต่มันไม่หลงไปคิดเองไม่หลงไปคิดหมกมุ่นเหมือนตอนแรกและแต่เมื่อไม่หลงไปหมกมุ่นคิดอย่างตอนแรกแล้วเนี่ยมันก็เลยกลายเป็นผู้รู้รู้ทุกทิศทุกอาการ. แต่ถ้าตอนที่เราเนี่ยลงไปหมกมุ่นครุ่นคิดเนี่ยมันไม่มีผู้รู้หรอกมันจะเอาจะเอาอย่างเดียวอันนั้นน่ะดําพรืดไปหมดเลยเนี่ยทั้งกายและใจ. แต่พอมันไม่มันไม่มันรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วเนี่ยมันไม่ลงไปหมกมุ่นแล้วเนี่ยมันก็เลยกลายมาเป็นผู้รู้มาเป็นผู้รู้รู้อะไรก็รู้ขัน5นี่แหละรู้ไอ้เวทนาสัญญาสังขารนี่แหละรู้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ที่มันเกิดขึ้นในขณะปัจจุบันปัจจุบันทุกขณะปัจจุบันมันก็มารู้ทุกคิดทุกอาการ. แต่ไอ้ไอ้ที่มารู้เนี่ยทุกทิศวงการในปัจจุบันเนี่ยมันก็เป็นทั้งไอ้สิ่งที่ถูกรู้ต้องให้ผู้รู้เนี่ยก็เป็นสังขารทั้งหมด. มันต้องมีเจตนาไง. มีสติตั้งที่ใจดูที่ใจรู้ที่ใจละที่ใจปล่อยวางที่ใจคือต้องมีความตั้งใจที่จะรู้ที่ใจคือไม่ให้มันหลงไปรู้รู้คนโน้นรู้คนนี้รู้เรื่องของคนนั้นรู้เรื่องของคนนี้อย่างนี้มันไม่ได้ตั้งใจจะมาดูใจตนเองมาดูจิตใจตนเองมันเลยไปรู้อย่างอื่นหมดมันไม่มารู้จิตใจของตัวเองมันไม่พ้นทุกข์ก็เลยสติตั้งที่ใจดูที่ใจรู้ที่ใจละที่ใจก็คือมันตั้งใจจะรู้รู้ทุกทิศรู้ทุกประการมันเลยรู้ได้ทุกคิดทุกอาการเพราะมันตั้งใจจะรู้ความตั้งใจที่. เนี่ยมันเป็นความปรุงแต่ง. งั้นเมื่อเราตั้งใจจะรู้ทุกทิศทุกประการมันก็เลย3ารถรู้ได้ทุกทิศทุกอาการในปัจจุบัน. เพราะงั้นไอ้ทุกคริปการในปัจจุบันเนี่ยมันเป็นสิ่งปรุงแต่งคือมันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นระดับไทยที่หลวงตาบอกว่าเพราะตั้งใจจะรู้ไอ้คิดทุกอาการเนี่ยผมก็เจอตรงนี้ว่าเราตั้งใจที่จะรู้เราก็เลยรู้แล้วผมก็เลยคิดว่าเอ๊ะตั้งใจที่จะรู้เนี่ยแหละเราไปยึดไอ้ตัวเนี้ยผมก็เลยตั้งใจที่จะไม่รู้มันแหละว่าปล่อยมันอ่อไอ้อย่างงี้ไม่รู้เลยหลงเลยตอนเนี่ยก็เลยหลงพอทิ้งรู้หลงเลยครับคราวนี้เราตั้งใจจะรู้แหละแต่ไม่ยึดไม่ยึดไอ้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ในปัจจุบันที่ถูกรู้กลับไม่ยึดไอ้ผู้ที่ไปรู้เพราะเรารู้ไอ้. ไม่รู้เนี่ยคือเราตั้งใจจะไปรู้มันก็เลยเป็นความตั้งใจมันก็เลยเป็นสิ่งปรุงแต่งเหมือนกันอือคือพอพอพอเจอตรงเนี้ยโจทย์ตรงนี้มันโจทย์ใหญ่หมายความว่าพอเราตั้งใจที่จะรู้คิดเราก็รู้แล้วว่าเราคิดอะไรอยู่เราเป็นอะไรอยู่แต่เรายึดไอ้ตัวที่เราไปตั้งใจจะรู้พอเราคิดว่าเอ้ยตอนนี้เรายึดอยู่เราก็พยายามจะไม่ยึดยิ่งพยายามจะไม่ยึดมันอึดอัดเลยครับมันอึดอัดมันแน่นมันก็เลยเราก็เลยปล่อยพอปล่อยเสร็จปุ๊บมันก็เลย. มักจะเสียบางทีก็เผลอสติไปเลยส่วนใหญ่พอเราเราปล่อยไม่รู้. ก็เลยไม่รู้อะไรเลยใช่ครับใช่แต่ความจริงเนี่ยก็คือว่าเห็นว่าไอ้เนี่ยทุกความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ที่เราถูกรู้ในปัจจุบันเนี่ยกับไอ้พวกความตั้งใจที่จะไปรู้เนี่ยมันเป็นสังขารที่เราปรุงขึ้นมาเองคือเราปรุงตั้งใจที่จะรู้เพราะว่าเพื่อไม่ให้ไปรู้อย่างอื่นอ่ะไปรู้อย่างอื่นมันเป็นคนทุกข์อะเลยก็ต้องเนี่ยสติตั้งที่ใจดูที่ใจรู้ที่ใจร้ายใจเลยเลยรู้ทุกทิศเลยตอนเนี้ยรู้ได้ทุกทิศทุกอาการเหมือนกับหลวงปู่เทียนเมื่อกี้ที่เราเราเราเรายกตัวอย่างอ่ะ. ก็เลยลูกทุกทุกคิดถ้า3ารถรู้ได้ทุกคิดแต่ท่านเนี่ย. ก็ไม่พ้นทุกข์เพราะว่าถ้ารู้ทุกทิศแต่ท่านก็ตั้งรู้ว่าอย่างงั้นน่ะแต่ท่านเนี่ยปล่อยวางแต่ความคิดแต่ไม่ได้ปล่อยวางผู้รู้. นี้ถ้าเราเนี่ยรู้แล้วเราก็ไอ้ผู้รู้เราก็ไม่ยึดด้วย. มายึดแต่ผมก็รู้ได้ทุกที่อย่างนี้เนี่ยอาการอะไรเกิดขึ้นในปัจจุบันน่ะก็รู้กันอยู่งั้นแหละแต่ไม่มีผู้มายึดทั้งไอ้ไอ้อาการที่ถูกรู้ทุกทิศทุกอาการแล้วก็ไม่ยึดผู้รู้ว่าเนี่ยไอ้ตัวตั้งรู้เนี่ย. ที่มันตั้งรู้อยู่เนี่ยก็ไม่มีใครมายึดเพราะว่ามันก็เป็นสังขารที่เรามาตั้งเอาไว้เราเป็นคนสร้างเองนี่เราเป็นคนปรุงแต่งเองนี่เราก็เลยไม่ไปยึดสิ่งที่เราปรุงแต่งก็คือไอ้ผู้รู้นี่แหละไอ้ผู้เพ่งผู้จ้องผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นเนี่ยไอ้ตัวเนี้ยเราเห็นมันสังขารแล้วใจมันก็เลยไม่เอาไม่เอาไอ้เนี่ยไม่เอาผู้ดูผู้รู้ไม่เอาแต่ก็ต้องให้มันยังอยู่ใช่มั้ยครับอยู่สิมันก็ต้องให้อยู่สิไม่อยู่ก็ไม่อยู่ก็ไม่รู้อะไรไม่รู้เว้ยอยู่ก็หลงแล้วเดี๋ยวเนี่ยก็ฟุ้งซ่านแล้วไปหลงคนอื่นไปมองคนอื่นไปดูคนอื่นหมด. อย่างที่ท่านปฏิบัติเนี่ยหลายคนปฏิบัติผิดเข้าใจอย่างนี้นะไปอ่าน. ของหลวงปู่ดูลย์ตุโลที่บอกว่าพบผู้รู้อะไรนะพบพบ. พบอาการของจิตใช่ไหมพบจิตให้ทําลายจิตพบผู้รู้ให้ฆ่าผู้รู้. เนี่ยเช็คทํานองเนี่ยพบผู้รู้ให้ทําลายผู้รู้หรือหรือพบผู้รู้ให้ฆ่าผู้รู้เนี่ย. แล้วเค้าก็เลยทิ้งลูกมาเลย. เพราะไรก็บอกว่าเออก็เลยให้เขาบอกว่าพบผู้รู้อะมันมีผู้รู้อยู่ค่อยฆ่าฆ่าผู้รู้ก็เลยทิ้งรู้ไปหมดเลยแต่นี้เลยไม่รู้อะไรหลงตาย. ไม่ใช่คือมันรู้แต่ไม่มีผู้มายึดผู้รู้. มันเป็นธรรมชาติของของประตูใจอะ. เมื่อเราประตูใจเมื่อเราตั้งใจมารู้ที่ประตูใจวิญญาณอาข่าเนี่ยมันก็ต้องมารู้ประตูใจมันก็ต้องตาก็ยังเห็นอยู่หูก็เลยได้ยินอยู่เพราะว่ามันไม่ตายเนี่ย6ประตูเนี่ยการรู้ต้องตารู้ต้องหูรู้ทั้งจมูกรู้ตรงนี้รู้ทางกายรู้ทั้งใจเนี่ย. เปิดประตูตั้ง6มันต้องรู้อยู่ยังไม่ตายต้องรู้อยู่แต่ไม่มีใครมายึด. งั้นอาการหัวใจมันก็เลยรู้อยู่ตลอด. ตามก็มองเห็นหูก็ได้ยินแต่ไม่มีใครยึดทางตาไม่มีใครยึดทางหูแล้วก็ไม่มีใครยึดสิ่งจะถูกรู้ทางใจ. เข้าใจไหมเข้าใจครับแต่ว่าก็ยังยังทําไม่ได้ครับคือมันก็ยังถ้าสมมติว่าไปตั้งผู้รู้ขึ้นมางี้มันก็ยังยึดอยู่ครับก็ต้องพยายามต่อ. ท่านรองก็ได้ธันวาผู้รู้ให้หมด. แต่อย่าหลงได้ไหมล่ะ. มันหลงครับเราก็ต้องวางพวกรู้ไว้หมดแล้วลองลงไม่หลงสิ. วางเนี่ยที่ท่านบอกว่าตั้งรู้เนี่ยท่านวางกันเพราะว่าท่านเป็นคนตั้งเองนี่ท่านก็วางได้เพราะว่าเราเป็นคนตั้งใจจะรู้ไง. เราก็เลยตั้งเอ่อวางวางไปคือไม่ไม่ตั้งใจที่จะรู้. ไม่ตั้งใจที่จะรู้แหละคือไม่ต้องตั้งใจที่จะรู้ทุกทิศทุกอาการใช่ไหมไม่ต้องตั้งใจแล้ว. แต่ไม่ต้องไม่ตั้งใจที่จะรู้ทุกทิศทุกการแต่อย่าหลงนะ. ท่านทําได้ไหมล่ะเดี๋ยวท่านจะพบความจริงเลยนะเดี๋ยวจะไปลองท่านลองดูสิท่านไม่ต้องตั้งใจจะรู้ทุกทิศทุกอาการท่านบอกว่ามันมันมันรู้สึกเป็นภาระเรามันแน่นจุกอึดอัดใช่ไหมท่านวางตรงนี้ไปเลยเหมือนที่ท่านบอกว่าวางอ่ะ. วางวางไม่ไม่ต้องตั้งใจจะรู้ต้องคิดอุบัติการณ์แล้วแต่อย่าหลงเพลิดเพลินเจริญใจไว้คิดฟุ้งซ่านไปนะ. ถ้าไม่คิดฟุ้งซ่านปรุงแต่งไปทั้งไม่ตั้งใจจะรู้จิตและดูซิว่าอะไรมันจะเกิดขึ้น. มันจะต้องประจักษ์ด้วยตัวของท่านเอง. ถ้าไม่ลงไม่ลงสิ่งใดออกไปภายนอกเพราะว่าไม่ลงปรุงแต่งฟุ้งซ่านไปเกาะเกี่ยวพัวพันสิ่งใดภายนอก. แล้วไม่หลงเข้าไปเพ่งจิตไปดูจิตยุ่งวุ่นวายกับอาการของจิตแล้วท่านก็จะรู้เองว่ามันจะเป็นยังไง. สิ้นหลงออกไปข้างนอกสิ้นหลงเข้าไปข้างใน. ถ้ามันน่ะส่งจิตออกไปหาใครคนโน้นคนนี้เขาก็เรียกว่าส่งจิตออกนอก. แต่ถ้าท่านเนี่ยส่งจิตเข้าไปข้างในไปยุ่งบุญหวาน. ไปแต่อาการข้างในไปเพ่งไปจ้องข้างในไปยุ่งวุ่นวายแต่อาการข้างในเขาก็เรียกว่าส่งออกนอกเหมือนกัน. ส่งนอกปัจจุบันแต่เราเนี่ยเมื่อก่อนเราเรียกเข้าข้างใน. ไอที่ส่งไปข้างนอกก็คือส่งไปข้างนอกแต่ไอ้. ให้เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับจิตเนี่ยเข้าไปเพ่งไปจ้องไปยุ่งวุ่นวายกับจิตวิทยามันเป็นงั้นจิตเป็นอย่างนี้อยากให้เป็นงั้นจิตเป็นงั้นอย่าให้เป็นเงี้ยเราเรียกว่าส่งเข้าใน. เขาไปยุ่งวุ่นวายข้างใน. อาทิตย์มันยุ่งวุ่นวายข้างนอกยุ่งกับคนนั้นยุ่งกับคนนี้ไปเกาะเกี่ยวพัวพันเนี่ยเราเรียกว่าส่งออกไปข้างนอกแต่พ่อแม่ครูอาจารย์ท่านเรียกเหมือนกันเรียกว่าส่งจิตออกนอกจากความรู้สึกตัวในปัจจุบัน. เช่นว่าท่านกําลังฟังเราพูดอยู่เนี่ยฟังหลวงตาพูดอยู่. ท่านไม่ฟังหรอกเพราะว่าปัจจุบันเนี่ยคือเราโต้ตอบกันอยู่. เราโต้ตอบทํามาหากันอยู่. แต่ท่านเนี่ย. แอบเข้าไปยุ่งอยู่ข้างในไปเพ่งไปเพ่งไปยุ่ง. พยายามจะรู้ทุกคิดทุกอาการไปพยายามจะรู้ทุกคิดทุกอาการประเภทอยู่ข้างใน. ท่านไม่ได้ฟังจริงจริงอ่ะตอนนี้. แต่ท่านน่ะกลับไปเพ่งไปจ้องให้รู้ทุกคิดทุกอาการอย่างไหนอย่างเงี้ยเค้าเรียกว่าส่งจิตออกนอก. มันเป็นสมุทัยที่เป็นเหตุให้เกิดทุกข์คือทําให้ท่านแน่นจุกไม่นาน. ท่านจึงต้อง. ละเนี่ย. ละอาการที่มันเข้าไปเพ่งตั้งใจจะไปเพ่งไปดูจิตไปรู้จิต. แล้วกลับมาอยู่กับปัจจุบันปัจจุบันขณะคือปัจจุบันขณะนั้นน่ะท่านทําอะไรอยู่. ปัจจุบันขณะนี้เราคุยกันเรื่องธรรมะท่านต้องมาอยู่ผู้ประกอบการพูดคุยธรรมะเรียกว่าปัจจุบันขนาดคือปัจจุบันขณะเนี้ย. ท่านกับหลวงตาเน. กําลังคุยธรรมะกันอยู่ใจของท่านก็ต้องมาอยู่กับการคุยธรรมะ. คือมาตั้งใจฝั่งธรรมะแต่ถ้าไม่ตั้งใจธรรมะถ้าตั้งใจไปดูจิตอันนี้มันคนละเรื่องกันอ่ะ. ท่านมันหลุดจากปัจจุบันไอ่ที่ท่านหลุดจากปัจจุบันเนี้ยแล้วเข้าไปดูจิตท่านไปตั้งใจดูจิตทั้งทั้งที่ท่านจะต้องต้องตั้งใจว่ามาคุยกันว่าพูดว่าอะไรกัน. เนี่ยตั้งแต่หลวงตากําลังพูดอะไรกันอยู่ถ้าจะต้องมาตั้งใจฟังให้เข้าใจแต่ท่านกลับไปตั้งใจดูจิตไปดูความคิดดูอาการอย่างเนี่ยพ่อแม่ครูบาอาจารย์ว่าส่งจิตออกนอก. เมื่อก่อนเนี้ยเราเข้าใจเรื่องผิดส่งจิตออกนอกน่ะผิดเราเข้าใจว่าส่งออกไปข้างนอก. แต่โดนท่านตวาดว่าการที่ทําอย่างนี้มันหลุดออกจากข้างนอกคือคุยกับท่านอยู่แล้วก็ไปเข้าไปดูจิต. เค้าไปตั้งใจดูจิตไอ้อย่างเนี่ยมันส่งจิตออกนอกเข้าไปดูจิตไปวุ่นวายกับจิตเนี่ยมันส่งจิตออกนอก. เราเลยอ๋อเราเข้าใจตรงนี้เท่าไหร่เพราะว่าครั้งหนึ่งเนี่ยเราพาเพื่อนเราเนี่ย. มามาคุยกับหลวงปู่ธาจารุต้องโมพ่อแม่ครูกับอาจารย์ที่เนี่ยที่ท่านเป็นพระอรหันต์ที่ท่านมรณภาพไปแล้วเมื่อก่อนเนี่ยท่านยังมีชีวิตอยู่อายุ98ปี. เราพาเพื่อนเค้ามาปุ๊ปหลวงปู่ท่านก็เมตตาเพื่อนเรานะเพราะว่าเราพามานี่. คุยมาจากไหนล่ะ. มาจากไหนทํางานที่ไหนอย่างไรแล้วก็ชวนคุยตามปกติเน. ก็คุยโน่นคุยเนี่ยเพื่อนเราก็คุยกับท่านแต่เวลาคุยเนี่ยไม่ได้สนใจจริงจริงหรอก. เพราะอะไรเดี๋ยวเพื่อนเราก็เอาละ. ขอโอกาสครับหลวงปู่. ระหว่างที่คุยกับหลวงปู่ไม่ทราบเป็นอะไร. ใจมันใสมากเลย. หลวงปู่เลยดูว่าอย่าส่งจิตออกนอก. เห็นไหม. เพื่อนเราก็ไม่เข้าใจคงเข้าใจเหมือนเราอ่ะคือส่งจิตออกข้างนอกคือมันไม่เห็นฟุ้งซ่านไปไหนเลยตอนนี้จะรายงานว่าตอนระหว่างคุยกับหลวงปู่เนี่ยไม่รู้เป็นอะไรใจมันใสมากเลยหลวงปู่ดุเลยอย่าส่งจิตออกนอก. ให้เพื่อนเราก็ไม่เข้าใจกูไม่เข้าใจเหมือนเราเหมือนกัน. นึกว่าก็ไม่เห็นส่งออกไปข้างนอกไหนทําไมหลวงปู่ดูว่าส่งจิตออกนอก. เดี๋ยวอีกหลวงปู่ก็คุยต่อเลย. ชวนคุยว่าเป็นไงล่ะแล้วอยู่ที่นู่นเป็นยังไงมั่งอย่างนี้เป็นยังไงบ้างชวนคุยต่อ. ขอขอโอกาสครับหลวงปู่. ไม่รู้เป็นอะไรยิ่งคุยกับหลวงปู่เน. ใจข้างในเนี่ยมันเหมือนเป็นเพชรเลย. หลวงปู่ดูว่าอย่าส่งจิตออกนอก. เป็นครั้งที่2ต่อหน้าเราเลยเราเราเข้าใจตรงนี้ก็ตอนหน้าเราเลยตรงนี้. เขาก็ยังไม่เข้าใจ. คุณปู่อ่ะเชิญคุยต่อคุยไอ้นั่นคุยนี่คุยนั่นคุยนี่. ครั้งที่3. ขอโอกาสครับผม. ยิ่งคุยกับหลวงปู่เนี่ยไม่รู้เป็นอะไรใจเหมือนกับมันเป็นเพชรที่เจียระไนอยู่อดเวลาเหมือนกับมันใกล้ใกล้จะเสร็จ. โอ้โหหลวงปู่ตวาดเลยทีนี้บอกว่าอย่าส่งจิตออกนอกอย่าส่งจิตออกนอกเลย. คนเขาเข้าใจว่าส่งจิตออกนอกเนี่ยคือที่ภาษาที่บอกว่าจิตส่งออกนอกเนี่ยเป็นสมุทัยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์จิตส่งออกนอกเนี่ยเป็นสมุทัยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ผลในจิตส่งออกนอกเป็นทุกข์จิตเห็นจิต. เป็นมักผลแห่งจิตเห็นจิตเป็นนิโรจน์คือความพ้นจากทุกข์. อ่ะก็รู้กันอย่างเงี้ยมากันเยอะแยะของหลวงปู่ดูลย์โต้โรใช่ไหมตอนนี้. ใหม่ใหม่แต่ก่อนเนี่ยเราก็เหมือนกันเหมือนอย่างเพื่อนเราเราก็เข้าใจว่าตัวส่งออกไปข้างนอกแต่ไม่ครับคือมันหลุดออกจากปัจจุบันขณะที่เรากําลังทําอะไรอยู่. ในปัจจุบันเนี่ยเรากําลังทําอะไรอยู่เรากําลังพูดอะไรกันอยู่. เนี่ยมันหลุดจากปัจจุบันขณะเนี่ยดูสิกําลังคุยกับหลวงปู่แท้ๆไปรายงานเรื่องจิตโดนท่านดุซะ. ดังนั้นเนี่ย. ท่านต้องอยู่กับปัจจุบันขณะ. แล้วก็ทิ้งที่ท่านบอกว่าทิ้งอาการเพ่งอาการจ้องเพื่อให้รู้ทุกคิดทุกอาการไป. แล้วมาอยู่กับปัจจุบันขณะที่บอกว่าท่านบอกว่าทิ้งเนี่ยแต่ท่านน่ะไปหาให้เจอว่าท่านทิ้งไปแล้วเนี่ยท่านส่งจิตออกนอกมั้ย. เพราะว่าท่านไม่ส่งท่านหลุดหยุดจากการส่งจิตออกนอกเข้าไปข้างใน. เปลี่ยนเปลี่ยนใหม่เป็นสุกิจออกนอกเข้าข้างในก็ได้เออออกจากข้างนอกคือกําลังที่อยู่กับปัจจุบันขณะปัจจุบันขณะอะไรท่านไปเดินจงกรม. นั่นคือปัจจุบันขณะแต่ท่านเดินจงกรมแต่ท่าน. เพ่งเข้าไปดูอาการของจิตข้างในอย่างนี้เราก็ส่งจิตออกนอก. ถ้าหลุดจากปัจจุบันขณะ. แต่พอท่านไม่ส่งจิตออกนอกเข้ามาเพลงอะอาการให้รู้ทุกคิดทุกอาการข้างในแต่ท่านกลับไปฟุ้งซ่านจริงจริงอันนี้ก็คือส่งจิตออกนอกจากปัจจุบันขณะ. นั้นจึงธรรมะเนี่ยจึงอยู่ที่ปัจจุบันขณะเท่านั้นแหนะหลุดจากปัจจุบันขณะไม่มีอะไรเป็นธรรมเลย. พ่อแม่ครูบาอาจารย์ดุเราตวาดเรามากเลยตอนนั้นอะเราหลงพลาดไป. เราปฏิบัติอยู่บนเขาเน. แล้วพอดีหูยมันเกิดสภาวะทํามันชัดเจนมากเลย. อัศจรรย์อย่างนู้นอย่างนี้. ลงจากเขาไปเลยปู้ดลงไปที่กุฏิหลวงปู่ธา. จากแค่บนเขาเนี่ยเราไปอย่างเร็วเลยไปถึงกุฏิท่านเพื่อจะไปเล่าให้ท่านฟัง. ยังไม่ทันจะขึ้นบันไดเลยท่านนํายกมือปาง5มญาตินี่เลยยกมือยกมือเนี่ยการห้ามเลยไม่ให้ขึ้นปกติเลย. แล้วประวัติเรา. อดีตไม่ใช่นั้นน่ะปล่อยวางเสียให้หมด. มันเป็นทําเมาไว้ใช่เหรอ. เราไม่ทันจะพูดอะไรท่านฟังต้องคําเดียวว่าจะขึ้นเท่านั้นน่ะท่านว่าอดีตมันเป็นทําเอาไม่ใช่เหรอเนี่ย. เราก็เลย. ไม่ทันได้พูดกับท่านเล็กครับครับเช่นครับครับแล้วก็ค่อยค่อยถอยถอยถอยถอยหลังออกมาการกักมือเรียกเอามานี่. โอ้โหตอนนี้ถ้าดุแล้วลุงอดีตรงอะได้ยังไงน้า. โรงปัจจุบันยังไงธรรมะมีแต่ปัจจุบันขณะหลุดปัจจากปัจจุบันไม่มีอะไรเป็นธรรม. อดีตเป็นทําเมาอนาคตเป็นทอมเมา. หลุดออกจากปัจจุบันเนี่ยมันเป็นทําเมาหมดธรรมะมีแต่ปัจจุบันขณะในปัจจุบันขณะ. รู้จักปัจจุบันไม่มีอะไรเป็นธรรมเลยจําไว้นะไอ้เราก็ครับครับแล้วก็คานคานไม่ใช่กลับร้านต้องค่อยคลานถอยหลังอะครับครับถอยหลังอะ. ออกมามานี่อีกโอ้โหเราขับคลับครับเข้าไปอีกโดนอีกโอ้โหโดนท่านดุซ้ําตั้ง3ครั้งเราจําได้ตรงเนี้ย. ถ้าบอกว่าเนี่ย. จะไปสอนเขาเนี่ย. แล้วหลวงปัจจุบันได้ยังไงเนี่ยโอ้โหถ้าไม่ยอมเราเลยโตตวาดดุเราจําไว้นะธรรมะมีแต่ปัจจุบันนะรู้จักปัจจุบันไม่มีอะไรเป็นธรรมนิหลุดจากปัจจุบันขนาดไม่มีอะไรเป็นธรรม. ปัจจุบันขณะท่านทําอะไรอยู่อ่ะถ้ากําลังพูดอะไรอยู่เนี่ยเรากําลังพูดกันเนี่ย. และทําความเข้าใจกันเนี่ยเนี่ยเราพูดกันแล้วกําลังทําอะไรอยู่แต่ถ้าหลุดจากปัจจุบันขณะเนี่ยเนี่ยขนาดนี้คุยกับหลวงปู่เนี่ยเพื่อเอาเพื่อนมาคุยหลวงปู่เนี่ยไม่งั้นเราคุยกันนะอุตส่าห์ขอโอกาสกับหลวงปู่ขอโอกาสรายงานเรื่องจิตแค่นั้นแหละไม่ใช่ว่าจิตไม่ดีนะรายงานเรื่องจิตดีเนี่ยโอ้โหโดนตวาดซะว่าอย่าส่งจิตออกนอก. เค้าจึงรู้เลยว่าอ๋อไม่ต้องปัจจุบันขนาดจริงๆ. อัศจรรย์ยังไงก็ตามเนี่ย. มีหลายคนชอบมาเล่าให้เราฟังอย่างนู้นอย่างนี้เราบอกหูยเนี่ยนะเราอดทนฟังบ้างเนี่ยนิดหน่อยเราก็บอกพอแล้วเรายังไม่ใจร้ายมากเลยเพราะหลวงปู่พ่อแม่ครูอาจารย์นี่ก็คือไม่ทันได้พูดเลยอะท่านรู้ระยะทางไกลเลยอะพอแค่ลงไปเท่านั้นน่ะท่าน5มญาติ5มเลยยกมือเบรค5มเลยไม่ให้ขึ้นกุฏิเลยตะหว่านมาแต่ไกลเลย. เนี่ย. มันเร็วมากเลยอะเราโดนแบบเนี้ยหลายครั้งมากเลยอยู่กับท่านเลยเราโอ้โหกลัวมากเลย. เราอยู่บนเขาเนี่ยเราคิดแป๊บเดียวนะลงไปข้างล่างไม่ทันขึ้นกุฏิเลยธันวาเราเลย. แล้วเนี่ย. ท่านทิ้งได้ให้ทิ้งไปซะทีไปเพ่งไปจ้องที่ทําให้ท่านอึดอัดเนี่ย. แต่ท่านต้องอยู่กับปัจจุบันขณะอย่าส่งจิตออกนอก. อย่าส่งไปข้างนอกอย่าส่งจิตออกนอกเข้ามา. ข้างในตัวท่าน. นั่นแหละท่านก็จะอยู่กับปัจจุบันขณะที่เป็นธรรม. เข้าใจไหม. เข้าใจครับคราวนี้ถ้าอยู่กับปัจจุบันขณะมันจะทิ้งตัวตนได้นะครับหรือว่าต้องพิจารณากายอะไรอย่างเงี้ยท่านต้องรออยู่ต้องลองดูครับขอบพระคุณครับผมนะฮะเพราะว่าท่านยังไม่ได้เป็นปัจจุบันขณะเลยท่านต้องลองให้เป็นปัจจุบันขณะก่อนคืนนี้ทั้งคืนไม่ต้องนอนพรุ่งนี้อีกวันนึง. แล้วลองดูสิว่ามันจะทิ้งตัวตนได้มั้ยมันทิ้งไม่ได้ค่อยว่ากัน. เออมาว่ากันอีกทีนึงนะ.