以下是将佛法讲座翻译成中文对话问答形式的结果： 徒： 师父，弟子在工作很忙碌的时候，感觉之前能够觉察自己在做什么、想什么的那个“觉知者”好像消失了。专注力都放在工作上，然后我开始反思，“我的觉知者去哪里了？” 不确定是不是失去了这个觉知者。 师： “觉知者”会发展成一种自动的觉知。你已经拥有了对当下的自动觉知。不是没有觉知，而是你知道下一步要做什么。当你的觉知在当下，觉知当下，持续地觉知当下，你就不会丢掉觉知。这种对当下的觉知会变成自动的。你在做任何事情的时候，都会带着觉知。你只是活在当下，心中没有任何杂念。你不会把过去的事情放在心上，也不会担忧未来。你的心中不再有任何过去的事情，对未来的担忧也不存在于心中。你只是活在当下，遇到问题就解决。但你的内心是空的，没有“自我”在里面。没有“心”去看任何东西，只有对当下的觉知。你在做任何事情，参与任何活动的时候，都带着觉知。这个“觉知者”已经发展成了一种自动的觉知。无论你做什么，都不会失去觉知。无论你想、说、做，都带着觉知。 这种自动的觉知，可以比作水。我们生活在这个世界上，总会有问题。所有的问题都像油。我们生活在这个世界，总会遇到需要解决的问题，无论是家庭问题、工作问题、健康问题，还是生病的家人需要送去医院，或者自己需要去看牙医等等。这些问题就像油，而觉知就像水。油和水是无法融合的，它们会分层。你对当下的觉知就像水，所有的问题都无法进入你的内心，它们会被觉知所阻挡。你在做任何事情的时候，都不会失去觉知。你的生命，你的心，就像水。所有在当下发生的各种问题，就像油，它总是浮在水面上，无法融合。无论你怎么尝试，它们都无法融合。佛陀说，所有的问题都来自“世间”。这个“世间”漂浮在水面上。水就像支撑我们世界的地基。世界漂浮在水面上，水又漂浮在空气中，空气支撑着水，而空气又被虚空所包围。最终，一切都归于空性。没有东西可以进入内心，没有东西可以停留在心中。只有觉知。所有的问题都是“世间”的事情。“世间”漂浮在觉知之上。你只是在日常生活中解决问题，一切都按照正常的逻辑进行。这是一种自动的觉知。你说“我的觉知者去哪里了？” 它没有消失，它只是发展成了对当下的觉知。你只是带着觉知活在当下。伟大的佛陀曾说过“保持正念和觉醒于当下。” 保持正念和觉醒于当下。伟大的佛陀在证悟之后说，保持正念和觉醒于当下。当苏嘉达和孩子们带着米饭来供养佛陀时，佛陀将米饭分给他们吃。我们在当下所做的每一件事，都带着觉知。佛陀说，我们的心不会追逐念头。不是我们做完事情之后才去思考，而是我们在做事情的时候就带着觉知。我们的心不会追逐念头，它们会同时发生。观察一下，你会发现是这样的。念头和觉知会一起出现。你在做什么，它们都会一起发生。出现的念头会一直存在，但你的觉知也会一直存在。需要思考的问题会一直被思考，但你对当下的觉知也会一直存在。它们是分离的。就像我们之前比喻的水和油，油总是浮在水面上，它们永远不会融合。对当下的觉知就像水，所有的问题就像油。剩下的生命就是这样度过的。 当你持续地觉知当下，你的觉知不会追逐念头，它们会一起出现。然后，觉知的力量会越来越强大，就像水一样，会挤压所有的问题，让它们变得越来越小。觉知就像水，它会逐渐控制一切，最终一切都回归空性。你的内心会变得空空荡荡。它会吞噬所有的烦恼。这就是烦恼的终结。它会持续地发展下去。不会再有“谁”去觉知什么，一切都会自动发生。你不再需要不断地去觉知什么，只需要保持对当下的觉知，不再迷失。 徒： 我明白了。 师： 如果是这样，一切都会越来越好，只会进步。但是，除非死亡，问题永远不会消失。 徒： 问题永远不会消失，除非死亡。弟子众多，问题也多。 师： 我们要这样生活下去，直到觉知变得永不消失。我们的觉知和念头会在当下共存。无论我们做什么，它们都会一起发生。有问题就带着觉知去解决。最终，觉知会发展成一种自动的状态，不再迷失。它会变成一种空性。内心会逐渐变得空旷，吞噬所有的烦恼。现在，我们不需要再努力地做什么，不需要再努力地去观察什么。一切都是自动发生的。你理解得很快，我很高兴。你进步得很快。在你来之前，你还在怀疑你问的那个“觉知者”去哪里了，现在你明白了吧。 徒： 我明白了，它没有消失。进步真快啊！ 师： 今天明白了吗？你听懂了吗？你听懂他说的了吗？还是没有听？ 徒： 哦，他没听懂，光顾着跟你说话了。 师： 给他解释一下，你是如何修行，如何进步到现在的状态的。 徒： 大概四月初，我向住持汇报，那时我的修行方法不对。住持只是问了几句，然后我向梅姐打听，向住持汇报，问修行的方法，住持就给我指明了方向，要走中道，活在当下。当时我对修行有一些疑问，我向住持请教，把住持教的方法运用到我的生活和工作中，我理解得更深刻了。我一直保持觉知，大概用了两个星期，住持就说我修行的方法正确了。 师： 还有疑惑吗？我看他还有一点疑惑。过来，过来，过来，这样对其他人也有帮助。这里还有疑问。问吧，不要藏着。 徒： 就是，我不记得我之前说的是“掌控”还是什么，大概就是帮忙看着，如果有事情要让心跑掉，就把它拉回来，是这样吗？我不太确定。 徒： 一开始我试着自己修行，就好像如果没有觉知者，我们做什么都不会在意，做这做那，有时可能会伤害别人，或者想一些让我们心烦意乱的事情。但如果我们有自己的觉知者，就有点像有人提醒我们一样，与其让别人来告诉我们，不如自己检查自己，我们所做的事情是对是错，是对自己好还是不好。我们就用这个觉知者来看着自己，检查自己。一开始我一直努力练习，有时，在某些时刻，我觉得觉知者消失了。我回到最初的问题，觉知者在哪里？我是从两个方面提问的。住持刚才说，如果一直这样做，觉知者会变得像自动的一样。 徒： 也就是说一开始要有点刻意的觉知，好像要努力保持自己的内心，不要让它偏离方向，这叫做觉知者。但是住持说，如果一直这样做，它就会变成自动的，然后就会放下这个觉知，然后就自然地觉知了，是这样吗？ 师： 是的。它会以这种方式觉知下去，不会放弃觉知。它不会放弃觉知。它不是去觉知症状，那是迷失了。然后你觉醒过来，迷失了，然后你觉醒过来，迷失了，然后你觉醒过来。你陷入了虚构，陷入了虚构，陷入了思考，陷入了虚构，陷入了思考，那就是迷失了。你陷入了虚构，迷失了，试图集中注意力，迷失了，试图看清内心，迷失了，试图扑灭念头，那是迷失。迷失就是迷失，陷入了虚构，试图把什么变成什么，然后你觉醒过来，迷失了，然后你觉醒过来，迷失了，然后你觉醒过来。 直到不再迷失，然后就想“觉知者去哪里了？” 这就是答案。迷失了，然后觉醒过来，迷失了，然后觉醒过来。最后只剩下觉知。我不再迷失了，我还需要觉知什么呢？所以就只剩下觉知。因为迷失了，然后陷入虚构，沉溺其中，陷入思考，陶醉其中，迷失了，然后去诽谤、诋毁别人，迷失了，然后去责备、惩罚别人，迷失了，然后对这个那个感到烦躁、厌恶，迷失了，然后把这个那个事情放在心上。 迷失了，感受到痛苦、不适，担忧过去，担忧还没到来的未来，或者对什么事情感到不适，把这些事情放在心上。那就是迷失了，陷入虚构，因为什么事情感到不适？迷失了，担忧什么事情？然后你觉醒过来，迷失了，然后你觉醒过来，迷失了，然后你觉醒过来，一次又一次。我们看到主要的是什么？是觉知。迷失了，然后觉醒过来，迷失了，然后觉醒过来。现在，它不再迷失了，所以“觉知者去哪里了？” 我需要一直觉知，防止自己迷失吗？我已经不再迷失了。所以就只剩下对当下的觉知，带着觉知活在当下，或者在每一个当下都带着觉知。这不是一种需要刻意为之的觉知，因为没有了“谁”去觉知，只剩下觉知。它很舒服，不再需要一直想着“迷失了就要觉知，迷失了就要觉知”。 它已经停止迷失了，所以它变成了一种自动的觉知，一种自动的觉知，无需努力，只需带着觉知活在当下。还有疑问吗？ 徒： 我明白了。如果我回顾我的日常生活，我意识到我迷失了。我们试图去觉知，然后觉知了，却不放下，因为想让它消失。我希望它消失，我希望症状或者任何在内心的东西消失。 师： 想要让什么消失？想要让症状或者想法消失？或者其他什么在你的心中，想要让它消失？ 徒： 它就变成了另一个“自我”，对吧？ 师： 是的。你应该觉知到，你想要让迷失消失，想要让症状消失，想要让这个那个事情从你的心中消失，因为你把它们放在了心中。与其试图让症状消失，不如觉知到你想要让症状消失，想要让这个那个事情消失，因为这种渴望意味着有些东西存在于你的内心。 徒： 还有一个问题。您说要知道有什么东西在我们的心中，或者知道我们迷失了，然后觉醒过来。这不是说我们要进入内心去观察，而只是像读懂自己的内心一样，好像我们执着于什么东西，然后我们感到有压力，仅仅是意识到这一点，然后放下，就结束了，是这样吗？ 师： 是的。你没有去观察内心在想什么，那会让你沉迷于其中。这样不会让你放下。 徒： 也就是说，你以为你在放下，但实际上你没有放下，反而更加沉迷其中。 师： 是的。刚才他问了一个问题。有一位高级僧人要从清迈过来，他刚才问了一个问题。 师： 一切都放下了。他们说要全部放下，然后就放下了，但是仍然感觉到什么，好像不了解胸口附近的东西。 师： 无论是什么在胸口，都放下。 师： 就让他们活在对当下的觉知中，活在对当下时刻的觉知中。他们没有刻意地去创造觉知，这是一种自动的觉知，不需要努力地去创造觉知。 师： 他说，如果一直这样下去，会怎么样？如果要去预测未来，就放弃对未来的预测，活在对当下的觉知中。不要对未来有任何期待。过去的事情已经过去，现在只有当下时刻。就像佛经里说的“保持正念和觉醒于当下”。既要清醒，又要觉知。清醒地觉知当下，就是觉知。觉知每一个当下时刻。当苏嘉达带着孩子们来供养时，佛陀问苏嘉达和孩子们，米饭有多少粒？当我们吃米饭的时候，我们没有觉知到自己在吃米饭。如果我们在吃米饭的时候保持觉知，觉知当下，那么这就是我们日常生活的基础。无论我们做什么，都带着觉知。即使我们遇到一些问题，一些让我们感到困扰的事情，如果我们在当下保持觉知，就好像内心空无一物一样。 师： 但是虽然内心空无一物，你的大脑里仍然有许多需要解决的问题。总会有这个那个问题需要解决。这就是区别。我说过，问题就像油，内心空无一物就像水。油和水会这样共存。但是，如果你对当下时刻的觉知成为一种常态，一种自然的状态，而不是刻意为之的，那么这种觉知就不会迷失。如果迷失了，你就要再次觉醒。 通过这样的方式，它就会变得自动化，不会迷失。所以它就变成了一种自动的觉知。然后，心的力量就会逐渐地空虚下去。它会吞噬那些存在于你的大脑深处、内心深处的问题。对当下的觉知会不断地发展，我们不需要再做任何事情。我说过，他们问“觉知者去哪里了？” 它不在了。它不再需要“谁”去觉知。它已经发展成了一种觉知，并且活在当下。然后，心就会逐渐地发展，变成一种空性，吞噬大脑深处、内心深处的问题，直到所有的问题都消失，包括烦恼。剩下的事情就让它自己发展吧。你不需要再做什么。只需要保持正念，觉醒于当下，或者对当下的每一个时刻都保持觉知，这是一种自动化的状态。 徒： 他以前录制的那些音频也很受欢迎。 师： 很清晰。 徒： 医生说得很清晰。 徒： 清晰。这次回来听完之后，回去打开来听。我对住持慈悲给予的佛法理解更加清晰了。而且正如住持所说，要不断地、持续地活在当下，做了就放下。 徒： 之前有时我喜欢安静，喜欢躲在角落里，如果有人发出一点声音，我就会觉得声音很大，非常刺耳，然后就会生气。那样是不对的。听了住持的提醒，我就明白了，即使别人发出声音，我也不会觉得刺耳。有时我仍然想安静，仍然想躲起来，但是在使用大脑、使用五蕴时，我不会像以前那样进入空虚的状态。我会为他人和我自己创造更多的利益。以前我会感到烦躁，会躲在角落里，不想见任何人。但是现在，比如尤医生要参加考试，我感到自己很清醒，可以帮助她，而且没有什么会让我感到不安。我也在帮助我的孩子和孙子们。我觉得我在慈悲地对待他们。我也不会总是盯着我的丈夫的缺点。他会看到我的内心。 以前的事情会很快发生，以前我会在生气之前，或者说出不好听的话之前，就意识不到。现在我能够意识到，我会用慈悲的语言，不会说出讽刺的话。以前我可能会用身体语言表达出来，可能会让别人伤心。我很感谢住持，因为这并不容易。住持从第一天在刑事法庭见到我时就提醒我，让我停止寻找，因为它就在眼前。但当时我不明白。 师： 就像在挣扎一样，我们必须去得到，我们必须去寻找。 徒： 以前有“我”在，但现在我放下了，让一切都按照因缘发展，并且努力在当下创造好的因缘。我觉得没有什么可以抓住我了。但这不是稳定的状态。我必须每天听住持讲佛法，早上、中午有时间就听，并且尽可能地做到。如果必须工作，那就工作，但也要觉知身体、觉知内心、觉知烦恼。如果烦恼要来控制我，我就要和它斗争。我感到自己能够从心中移除相当多的痛苦。 如果以前遇到一点小事，我就不会那么宽容。我会坚持自己的想法。如果有人打开电视，或者有人跑来跑去，我就会感到不舒服，可能会在外面表现出来。但现在我不会有那么大的反应。现在我主要让尤医生去看病人。我更喜欢接触那些在精神上、思想上、虚构上感到痛苦和折磨的病人，我会去帮助他们。 师： 非常有益。医生现在非常明亮，非常好。 徒： 谢谢。医生说的话和内心的想法是一致的。 师： 非常清晰，说的话很清晰，内心也很明亮，非常舒服。很好。像这样，慈悲心就会自然而生。我们不需要创造慈悲心。医生的心是这样的，她会对每个人都自然地生起慈悲心。她会对丈夫慈悲，对孩子慈悲，对孙子慈悲，对下属慈悲，对病人慈悲。这些都是从内心自然而生的，这就是佛法。这是一个只能通过自身体验才能理解的真理。没有亲身体验的人是无法理解的。 徒： 内心一旦变得具有佛法，它就会在当下停止。 师： 它真的会停止。停止挣扎，停止寻找，停止追求，停止渴望，停止想要，停止想要成为。 徒： 它真的会停止。真的活在当下。 师： 不去未来，不渴望过去，一切都停止在当下。它在当下结束，而不是在未来结束。心停止了挣扎，停止了渴望。停止了想要，停止了想要得到，停止了想要成为。停止了想要知道，停止了想要看到，停止了想要理解。在当下停止，在当下结束。它不是停止想要在未来达到涅槃，它是在当下停止，在当下结束。在当下停止，在当下在内心结束，它就会找到真正的快乐。 徒： 如果它停止了，它怎么还能继续前进呢？它又怎么能从痛苦中解脱出来呢？ 师： 如果它还在向前旋转，还在向前寻找，还在渴望，还在想要知道，还在想要看到，还在想要理解，还在想要开悟，它就会不断地在你的内心旋转，给你带来痛苦。心必须停止旋转，然后才能说平静，然后才能说找到了快乐，因为它不会是真正的快乐。只要心还在旋转，即使身体已经死了，身体、心灵、意识，也就是刚才他说到的“身体透明体”，医生称之为“透明体”，还是会继续旋转下去。如果它停止旋转，身体和意识就会停止旋转，就会熄灭。最终，原本的心灵就会变成空性。但空性、思考或者透明体都会熄灭。但如果内心仍然在旋转，仍然在挣扎，无论是渴望什么，渴望知道、渴望看到、渴望得到、渴望成为、渴望理解、渴望知道、渴望涅槃。 师： 如果你总是渴望，即使身体已经停止了，心灵也停止了，那么它仍然会旋转。这种虚构的心灵会旋转出来，成为思考、成为透明体，或者成为刚才他看到的有形象的意识，它仍然会显现出来。如果没有得到想要的结果，你就会感到愤怒、感到沮丧。无法得到想要的结果，又怎么能从痛苦中解脱出来呢？它仍然在旋转。痛苦还没有消失，因为平静还没有成为现实。 师： 它必须在我们的内心停止旋转，平静才能在当下发生，而不是在未来发生。透明也会在当下发生。停止旋转的心也会熄灭，虚构从内部熄灭，在死后就熄灭了。要去转世的心也熄灭了。只剩下身体，身体还在工作，等待着生命的终结。转世的心已经熄灭了。不会再有了。只剩下平静和宁静，只剩下当下的空性。以前我们喜欢把别人的事情放在心上，比如病人的事情或者其他人的事情。现在我们不会了。我们已经尽力做到最好，但那就是他们的业力。他们是否能够克服疾病的痛苦，这是他们自己的事情。因为当我们看病人时，我们会发现，即使是两个完全一样的病人，症状完全一样，就像双胞胎一样，我们尽了最大的努力去治疗他们，但一个人活了下来，另一个人却死了。所以我们无法对抗业力。我们也必须保持平静的心态。 师： 医生的心已经具有佛法，她的心已经具有佛法，她会以佛法的视角看待一切，她会看到一切都非常清晰。如果她的心没有佛法，她就无法看到这些。医生所说的每一件事，都是因为她的心具有佛法。现在医生对丈夫、对孩子、对孙子、对下属、对家人都充满了慈悲，她也慈悲地帮助病人。 师： 这是对佛法的理解，所以她才能看到这些，它会自动发生。一旦我们的内心具有佛法，我们就会以佛法的视角看待一切。来到这里的学生们，我明白每个人来到这里，他们所获得的知识、观点、理解、智慧，以及对佛法的理解，每次都不一样，每个人都不一样。即使医生治疗病人，她也会看到病人患有同样的疾病，接受同样的治疗，但一个人死了，一个人活了下来。她的心必须接受一切，接受一切都必须按照业力发展，学会放下一切。无论是教导他人，还是治疗病人，教导他人就是帮助他们从心灵的痛苦中解脱出来，当我们治疗病人时，我们就是帮助他们从身体的痛苦中解脱出来。 师： 这两者是相似的，从心灵的痛苦中解脱出来，从身体的痛苦中解脱出来。我们必须接受每个人的业力状态。 师： 医生应该能够理解，她可能能够理解，但最终她可能无法理解。她无法违抗业力。即使是治疗身体的疾病，也无法违抗业力。但是有些人可以。债主同意被违抗。但许多人不同意。来这里听讲经，有时债主也不同意被违抗。如果他们不同意，就无法进行。尽力祈祷，尽力请求宽恕，但有些人祈祷多次也无法通过，内部的业力是他们自己创造的，外部的业力是他们所创造的，这是外在业力的结果，而内在的则是他们的观点，他们不愿意改变，所以无法进行。 师： 我们必须像医生那样保持平静的心态。今天，当我们的心具有佛法时，我们就会以真正的佛法视角看待这个世界，看待我们周围的一切。以一种非常简单的方式看待，一种自自然然的方式。其他人可能会忽略它，但一个内心具有佛法的人会以一种正常、简单的方式看待这些事情，并且接受一切。接受他们的业力，接受我们的业力。我们无法违抗它，因为“众生皆依业而行”。医生发展到这个程度非常好。她必须工作，既要治疗病人，又要有家庭，有下属，医生能够修行到这个程度是非常困难的。她能够走到今天，修行到这个程度，非常好。 徒： 这也取决于老师。老师必须引导我们走正确的道路。 师： 她所说的一切都是正确的。从11月、12月开始到现在，她偏离了道路，但她又回到了正确的道路上。就像空虚一样，但它不是真正的空虚。它带来了一种罪恶感。住持在后面的房间里给了她佛法，理解了之后，她可以在其中间生活。痛苦无法像以前那样影响我们。逃避仍然带来痛苦。医生不再需要逃避了，她不再需要安静地躲起来。除了偶尔需要安静一下，但通常，她会感到烦躁，对这个生气，对那个生气，觉得声音很大。但现在她可以住在任何地方了。内心不再混乱。孩子们是混乱的，人们是混乱的，但我们的内心不再混乱。她可以在任何地方生活，不再需要逃离到某个角落。这和以前非常不同，对吧？以前感到烦躁，然后去找一个安静的地方，但越安静，就越压抑我们的心灵，让我们感觉更糟。我们没有接受现实。但现在医生意识到，这是完全不同的。她可以回到现实的世界，那个混乱的世界，但她的内心不再混乱。内心仍然会虚构，仍然会混乱，但这是正常现象，因为它必须与人交流，必须思考，必须说话。这是心灵的自然行为，它生起又熄灭。但这只是一种行为，是一种混乱。但内心不再混乱。世界是混乱的。佛陀说过，世界是混乱的，它是一个不断旋转、不断变化的东西。佛陀还说过，我们的身体是疾病，感觉、感知、意念、意识都是疾病。它是一种疾病，因为它是不稳定的，它生起又熄灭，它会变化，它会混乱，它会移动。但内心不再混乱，内心不再移动。如果我们看到这一点，在移动中看到不移动，在混乱中看到不混乱，我们就能从痛苦中解脱出来。我们可以住在任何地方。世界是混乱的，但我们的内心不再混乱。内心是混乱的，但我们的内心不再混乱。身体衰老，身体是混乱的，身体是衰老的，但内心不再混乱。心灵的虚构是混乱的，但内心不再混乱。我们可以住在世界的所有混乱之中，包括身体、心灵和所有外部的事物，但我们的内心不再混乱。那就是了。医生会逐渐理解得越来越清楚。 ---------- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 完整翻译，不遗漏内容 翻译结果输出为对话问答的形式 不要包含泰语，全部翻译为中文 保证翻译后的文本通顺，易读 同一个角色（例如师和徒）连续说话合并到一起 วิสสนาวงตาศักดิ์。 มีสติรู้อยู่กับปัจจุบัน。 เพราะว่าคือการทำงานและคือมันยุ่งๆเราก็เลยรู้สึกว่าผู้รู้ที่เราเคยมาตามดูว่าเราทำอะไรแล้วคิดอะไรเนี่ยมันเหมือนมันหายไปแล้วสมาธิเราก็ไปอยู่กับเรื่องของการงานแล้วก็เลยกลับมาคิดดีว่าอ้าวแล้วผู้รู้ของเราไปไหนก็เลยไม่แน่ใจวามันจะเป็。 นการ。 ขาดผู้รู้ไปหรือเปล่า。 ผู้รู้เหมือนกันพัฒนามาเป็นความรู้สึกตัว。 ความรู้สึกตัวอัตโนมัติในปัจจุบันแกแล้วแหละไม่มีผู้รู้ไม่รู้อะไรรู้ว่าการอะไรรู้อะไรต่อไปแล้ว。 มีความรู้สึกตัวในปัจจุบันอยู่กับปัจจุบันขณะใดความรู้สึกตัวปัจจุบันขณะที่เป็นขณะปัจจุบันขณะปัจจุบันขณ，ะ，ป，ั，จ，จ，ุบั，น，ด，้，ว，ยความรู้สึก，ต，ั，วไ。 ม่ทิ้ง。 ความรู้สึกตัวในปัจจุบันขนาดต่อไปมันเป็นอัตโนมัติและมันมันเป็นอัตโนมัติทำงานอะไรทำทำนู่นทำนี่ด้วยความรู้สึกตัวในปัจจุบตัวมีแต่อยู่กับปัจจุบันขณะนี้ความรู้สึกตัวแล้วไม่เอาอะไรมาไว้ในใจต่อไปไม่มีไม่เอาอดีตกังวลใจในอดีตไม。 ่เอา。 กังวลใจในอนาคตไม่สบายใจกับอดีตเรื่องอดีตไม่มีไว้ในใจอีกต่อไปเรื่องอนาคตกังวลใจก็ไม่ไว้ในใจไม่กังวลใจกับสิ่งใดอีกต่อไปอยู่กับปัจจุบันขนาดไม่มีความกังวลใจอะไรมีปัญหาอะไรก็แก้ไป。 แต่ใจไม่มีแล้วไม่มีตัวใจ。 ไม่มีตัวใจ。 ไม่มีใจไปดูอะไรมีแต่ความรู้สึกตัวอยู่กับปัจจุบันทำงานอะไรทำทำกิจกรรมทำอะไรด้วยความรู้สึกตัวอยู่ทุกขณะปัจจุบันเรียกว่าผู้รู้เนี่ยมันพัฒนาขึ้นมาจนเป็นความรู้สึกตัวที่เป็นอัตโนมัติต้องไปทำความรู้สึกตัวจะทำอะไรมันจะไม่ได้ไม่ขาดความรู้สึ。 กตัว。 จะคิดจะพูด。 จะทำอะไรมันทำด้วยความรู้สึกตัวหมด。 และความรู้สึกตัวที่เป็นอัตโนมัติเนี่ย。 มันจะเป็นเหมือนกับจะเปรียบเทียบกับเป็นเหมือนกับน้ำเป็นน้ำแล้วก็ปัญหาทั้งหมด。 เราอยู่ในโลกมันยังไม่ตายก็มีปัญหาปัญหาทั้งหมดเปรียบเหมือนน้ำมัน。 เราอยู่ในโลกก็มีปัญหาให้แกกตลอดไม่ว่าปัญหาอะไรก็มีปัญหามาให้เราแก้ตลอดเวลาเดี๋ยวปัญหาเรื่องครอบครัวปัญหาเรื่องการงานปัญหาเรื่องสุขภาพปัญหาเรื่องสุขภาพคนป่วยคนนี้ป่วยต้องพาไปโรงพยาบาลตัวเราก็ต้องไปหาหมอฟันไปหาอะไรเนี่ยอันนี้คือมันจะเป็นเหมือนน。 ้。 ำม。 ัน。 เป็นเหมือนน้ำมันแต่น้ำมันกับน้ำเนี่ยมันจะไม่อยู่บนกันมันจะลอยตัว。 มันจะลอยตัวตัวในความรู้สึกตัวที่เราอยู่กับปัจจุบันเนี่ยความรู้สึกตัวอยู่ในขนาดปัจจุบันมันจะเป็นเหมือนน้ำแล้วก็ปัญหาทั้งหมดมันจะเข้าไปสู่。 ใจไม่ได้。 มันจะติดความรู้สึกตัวอยู่มันจะติดความรู้สึกตัวอยู่ในปัจจุบันขณะที่เราทำอะไรจะไม่ทิ้งความรู้สึกตัวเลยเราจะมีชีวิ，ต。 อยู่ด้วย。 ใจเนี่ยเปรียบเหมือนเป็นน้ำ。 แล้วก็ปัญหาทั้งหมดที่มันเกิดขึ้นในทุกขนาดปัจจุบันเปรียบเหมือนเป็นน้ำมันมันจะลอยอยู่เหนือน้ำตลอดมันจะไม่ไม่มีสมกันได้จะใส่เข้าไปยังไงมันก็ไม่มีทางสมกัน。 ปฏิจริงพุทธเจ้าตรัสว่าปัญหาทั้งหมดเรียกว่าโลก。 โลกเนี่ยลอยอยู่บนพื้นน้ำ。 น้ำเหมือนลูกโลกเราเนี่ยลูกโลกเราเนี่ยรออยอยู่บนพื้นน้ำมีน้ำหนุนโลกโลกรออยู่บนพื้นน้ำน้ำลอยอยู่บนอากาศ。 น้ำมีอากาศหมุนไว้อากาศอยู่มีความว่างหมุนไว้。 ที่สุดแล้ว。 เป็นของว่าง。 ไม่มีอะไรเข้าไปสจน์ใจไม่มีอะไรค้างในใจ。 มีแต่ความรู้สึกตัว。 ปัญหาทั้งหมดเป็นโรค。 โลกมันจะลอยเหนือมันจะลอยเหนือเหนืออากาศเหนือความวามันจะไม่พ้นกันปัญหาเราก็แก้ไปในชีวิตประจำวันมีปัญหาอะไรก็แก้ไปตามเหตุตามปกติจแล้วมันจะเป็นความรู้สึกตัวอัตโนมัติ。 เราที่บอกว่าอ้าวแล้วอยู่ไปแล้วกูรู้มันหายไปไหน。 มันไม่หายไปไหนหรอกมันพัฒนาเป็นความรู้สึกตัวในปัจจุบันขณะ。 อยู่กับปัจจุบันขณะด้วยความรู้สึกตัว。 ภาษาของพุทธเจ้ามหาศาสดาโลกชมีคำว่ามีสติตื่นรู้อยู่。 มีสติตื่นรู้อยู่กับปัจจุบันมีสติตื่นรู้อยู่กับปัจจุบัน。 หนังพระมหาสดาโลกที่ตัรัสรู้แล้วไปฟังมีสติตื่นรู้อยู่กับปัจจุบันอยู่กับปัจจุบันขณะ。 ตอนที่。 พระเจ้าสรแล้วนางสุชาดากับเด็กๆมาเอาส้มมาถวายแล้วเจ้าก็แจกส้มให้กิน。 เราก็จะมีความเราทำอะไรในปัจบันขนาดจะมีความรู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลาที่เราทำอะไรอยู่ในปัจจุบันเรากินส้มเราก็อยู่ความรู้สึกกตัวท่านว่าใจของเราจะไม่วิ่งตามหลังความคิด。 ไม่ใช่เราทำอะไรไปแล้วก็คิดไปแล้วก็ไม่รู้สึกตัวถ้าเราอยู่กับปัจจุบันขณะเราจะทำอะไรด้วยความรู้สึกตัวใจเราจะไม่วิ่งตามหลังความคิดมันจะไปด้วยกัน。 สังเกตดูสิท่านเป็นอย่างนี้。 ความคิดกับความรู้สึกตัวจะไปด้วยกันทำอะไรมันจะไปกันด้วยกันก็คิดกับความรู้สึกตัวปัญหาที่คิดมันก็คิดอยู่แต่ขนาดนั้นความรู้สึกกตัวก็รู้สึกึกตัวอยู่ปัญหาให้คิดแก้ก็คิดอยู่หัวสมองที่แต่ความรู้สึกตัวในปัจจุบันอยู่ก็มีความรู้สึกตัวอยู่มันแยกส่วนกันมันเป。 รียบเหมือนน้ำกับน้ำมันที่เราเปรียบเทียบให้เห็น。 คือน้ำมันมันก็จะลอยเนื้อน้ำเรื่อยไปมันจะไม่แยกมันจะไม่ประสมกันได้เด็ขาดความรู้สึกตัวในเปรียบและน้ำปัญหาทั้งหมดเปรียบเหมือนน้ำมันชีวิตที่เหลือเป็นอย่างนี้แหละ。 แล้วอยู่ไปอยู่ไปอยู่ไปเมื่อเรามีความรู้สึกตัวอยู่ในทุกขณะปัจจุบัน。 ความรู้สึกตัวไม่วิ่งตามหลังความคิดมันจะไปอยู่ด้วยกันแล้ว。 ต่อไปเนี่ยอำนาจของความรู้สึกตัวเนี่ย。 พื้นที่ที่จะเปรียบบอกว่าเหมือนน้ำเลยมันจะมีอำนาจมากขึ้นไปเรื่อยๆเลยให้ปัญหาทั้งหมดเหมือนกับที่บอกว่าเ，ห，ม，ือนน้ำมันมัน，จ，ะ。 ถูกเบียด。 ให้เหลือปริมาณมันน้อยลงไปเรื่อยเรื่ยความรู้สึกตัวได้เปรียบเหมือนน้ำมันเนี่ยมันจะค่อยๆมีอำนาจเหนือกวามันจะกลายเป็นความว่างคืนกินทุ，ก。 สรรพสิ่ง。 ใจมันจะว่างเปล่าไปหมดเลย。 แล้วมันจะกลืนกนกเลสหมด。 จะขึ้นกกเลส。 นั่นแหละ。 มันจะพัฒนาไปมันอย่างนี้ไปเรื่อยๆมันจะไม่มีแล้วผู้ที่มารู้อะไรมันจะมารู้อะไรมันจะพัฒนามันเองเป็นอัตโนมัติภาระที่ต้องมาคอยรู้อะไรไม่มีอีกและมีแต่ว่าความรู้สึกตัวในปัจจุบันไม่หลงอี。 กเลย。 เข้าใจครับเข้าใจครับถ้าเป็นอย่างนี้มันจะรุ่งเรืองมีแต่รุ่งเรืองรุ่งเรืองรุ่งเรืองมันจะมีแต่จะมีแต่ความเจริญรุ่งเรืองแต่จะให้หมดปัญหาไม่หมดต้องตายซก่อน。 ปัญหาไม่หมดเลยต้องตายก่อนตายมีลูกศิษย์เยอะปัญหาอะไรเยอะ。 มันต้องตายแล้วก่อนปัญหาทั้งหมดยังไม่หมดก็ไม่หมดปัญหาหรอก。 เราอยู่กันอย่างนี้แหละจเกิดความรู้สึกตัวมาจนวันไม่หายเลยไม่มีความรู้สึกตัวเรากับความคิดไปด้วยกันในปัจจุบันก็จะทำอะไรก็จะไปด้วยกันรู้สึกตัวกับความคิดมีปัญหาก็แก้ไปด้วยความรู้สึกตัวที่สุดความรู้สึกตัวจะพัฒนาไปจนเป็นอัตโนมัติไม่หลงอีกเลยแล้วมันจะกล。 ายเป็นความกว้าง。 ใจจะกลายเป็นความว่างวาบๆว่าว่าว่าว่าไปแล้วความวามันจะคืนกินกินกิเลสจน。 ตอนนี้ตอนนี้ไม่ใช่ว่าเราต้องพยายามทำไปต้องพยายามอีกแล้วพยายามจะไปดูไปดูอะไรมันไม่มีแล้ว。 แล้วแต่ความรู้สึกอัตโนมัตินะเข้าใจเอะจะพัฒนาเร็วมากนะเราขออนุโมทนาเลยพัฒนาเร็วมาก。 ก่อนที่จะมานี่คือสงสัยตัวเองว่าไอ้ผู้รู้ที่เราถามถึงคือมันไปไหนตอนนี้ก็เข้าใจแล้วครับ。 ไม่ไปไหนแล้ว。 เร็วมากเลย。 วันนี้เข้าใจไหม。 ฟังฟังของพี่เข้าใจไหมฟังของพี่เขาเข้าใจไหมหรือไม่ได้ฟัง。 ออเขาไม่ทันได้ฟังมัวแต่คุยกับอธิบายหน่อยดี。 ปฏิบัติอย่างไรเป็นยังไงมาถึงพัฒนามาอย่างนี้เป็นยังไงอธิบาย。 ก็ประมาณต้นเดือนเมษตารายงานมาหาหลวงตาก็คือตอนนั้นเนี่ย。 ยังปฏิบัติไม่ถูกวิธีแค่นี้หลวงตาก็ถามหาไปทางพี่เมย์。 แล้วก็เลยรายงานมาพบหลวงตาแล้วก็ถามถึงวิธีปฏิบัติหลวงตาก็แนะแนวทางให้ว่าจะต้องเดินทางสายกลาง。 แล้วก็อยู่กับปัจจุบัน。 นี้ก็คือมีข้อสงสัยในการปฏิบัติงานนี้เราก็เรียนถามหลวงตาแล้วก็เอาสิ่งที่หลวงตาสอนอ่ะไปปฏิบัติกับชี，ว，ิ，ต，ก，า，ร，ท，ำ，ง，าน，น，ี，้，ก็เข้าใจม，า，ก。 ยิ่งขึ้น。 แล้วก็เลยปฏิบัติรู้สึกตัวประมาณตลอดเวลาแล้วก็ใช้เวลาประมาณน่าจะซักสองอาทิตย์。 ก็。 หลวงตาก็บอกว่าปฏิบัติให้ถูกวิธีแล้ว。 สงสัยไม่หายังมีสงสัยดูเขายังมีสงสัยนิดเอาแล้วเข้ามาเข้ามาเข้ามาเข้ามาจะได้เป็นประโยชน์ต่อคนอื่น。 ตรงนี้ให้ฉันสงสัย。 เอาใหม่อะไม่ให้สงเขามีสงสัยในใจสงสัยว่าที่พี่บอกว่าไปกลับมาหากลับไปเราไปทำงานแล้วเข้าใจมากขึ้นเข้าใจมากขึ้นเข้าใจว่，า。 อะไรครับ。 คือเข้าใจว่าการปฏิบัติคือมันต้องมีผู้รู้มากำกับตัวความคิดของเราเกิดว่าคิดของเราเนี่ยคิดอะไรที่ฟุ้งซ่านเนี่ยถ้าเกิดเรามีผู้รู้เนี่ยคอยตามดูว่าความคิดฟุ้งซ่านนั้นน่ะมันคิดไปทางไหนสิ่งที่มันฟุ้งซ่านเนี่ยมันถูกกำกับโดยผู้รู้แล้วเ。 นี่ย。 มันก็จะคิดนอกรู่นอกทาง。 ว่ามีคนมาเตือนสติ。 ให้ไม่คิดนอกกรอบ。 กำลังทบทวนถามต่อให้เวลาทบทวน。 ที่บอกว่ามีผู้ควบคุมรคอยคำว่าผมจำไม่ได้แล้วก็ประมาณว่าคอยช่วยดูให้ถ้ามีเรื่องอะไรที่มันว่าจะทำให้ใจมัน。 หลุดออกไปก็คือให้กำหนดกลับมาอย่างนี้ครับหรือยังไงผมยังไม่เพียครับ。 คือตอนแรกก็ลองไปปฏิบัติเองอ่ะให้คือว่าเหมือนกับว่า。 ถ้าเกิดเราไม่มีผู้รู้เนี่ยเราจะทำอะไรเราไม่ได้สนใจจะทำนู่นทำนี่บางทีอาจจะเป็นการทางคนอื่นหรือว่าจะไปคิดอะไรที่ทำให้จิตมันขุนคล้องหมองใจเนี่ยแต่ถ้าเกิดว่าเรามีผู้ร่วของเราเองเนี่ยอาจจะลักษณะคล้ายๆกับการมีผู้มาเตือนเหมือนแทนที่จะมีคนมาบอกเนี่ยเราก。 ็คอยตรวจสอบตัวเองว่า。 ไอ้สิ่งที่เราทำได้มันถูกต้องหรือเปลามันเป็นสิ่งที่ดีหรือ。 ไม่ดีกับตัวเราเอง。 เราก็กำหนดตัวผู้รู้นี่แหละ。 มาคอยดู。 คอยตรวจสอบตัวเราเอง。 ก็ช่วงแรกก็พยายามฝึกตลอดเวลา。 จนบางทีว่าในบางขณะเนี่ยคือ。 เพราะเราทำแบบนั้นไปเนี่ย。 ไอ้ตัวผู้รู้เนี่ยเรารู้สึกวาผู้รู้อ่ะมันหายไป。 ้ตัวเราตัวเราเองเนี่ยก็เลย。 กลับย้อนมาถามว่าแล้วตัวผู้รู้ที่คอยตรวจสอบตัวเราเนี่ย。 มันไปไหน。 ก็คือมีการถามทั้งสองทาง。 ซึ่งเมื่อกี้หลวงตาก็เรียน。 ว่าพอทำไปเรื่อยๆเดี๋ยวตัวผู้รู้เนี่ย。 มันกลายเป็นเหมือนอัตโนมัติไป。 หมายความว่าตอนแรกก็คือต้อง。 เหมือนตั้งใจรู้นิดนึงเหมือนว่าต้องคอยพยายามรักษาใจตัวเองไว้ใช่ไหมครับไม่ให้มันหลุดออกนอกทางที่เรียกว่าผู้รู้แต่ลูกตาบอกว่าถ้าทำไปเรื่อยๆแล้วเดี๋ยวมันจะเป็นอัตโนมัติเองเดี๋ยวมันก็ทิ้งรู้ไปแล้วก็ก็รู้เองเป็นธรรมชาติใช่ไหม。 ครับ。 มันรู้อย่างนี้พัฒนาไปรู้ๆไปจะไม่ทิ้งมันไม่ทิ้งความรู้รู้ตัวมันไม่ทิ้งความรู้รู้รู้รู้ไม่ใช่ว่าไปได้รู้อาการนะคือมันหลงแล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมาหลงแล้วรู้สึกตัวขึ้นมาหลงแล้วรู้สึกตัวขึ้นมาลงแล้วรู้สึกตัวขึ้นมามันลงงไปปรุงแต่งลงไปปรุงแต่งลงไปคิดปรุงแต。 ่งลงไปคิดคิดนี่หลงไป。 ปรแต่งหลงไปพยายามเพ่งจิตหลงพยายามไปดูจิตหลงพยายามไปจะไปไล่ดับความคิดหลงคือหลงหลงคือหลงไปปรุงแต่งหลปรุงแต่งพยายามทำอะไรให้เป็นอะไรก็รู้สึกตัวขึ้นมาหลงแล้วรู้สึกตัวขึ้นมาลงงแล้วรู้สึกตัวขึ้นมาลงแล้วรู้สึกึกขึ。 ้นมา。 แล้วก็。 จกระทั่งเนี่ยมันไม่หลงมาเลยกลายเป็นว่าเอาแล้วพูดรู้มันหายไปไหนอ่ะก็นี่ไงก็หลงแล้วรู้สึกตัวขึ้นมาหลงแล้วรู้สึกตัวขึ้นมามันก็เลยสุดท้ายเหลือแต่ความรู้สึกตัวผมไม่หลงแล้วจะต้องไปรู้อะไรก็เลยเหลือแล้วความรู้สึกตัวเพราะว่าหลงไปปรุงแต่งลงไปคิดเพลงเจริญ。 ใจหลงลอเพลินหลงไปชิ้นนินทาว่าร้ายคนนู้นคนนี้หลงไปเพโทษลงโทษคนนั้นคนนี้หลงไป。 หงุดหงิดรำคาญใจกับสิ่งนู้สิ่งนี้ลงงไปเอาเรื่องนั้นเรื่องนี้มามาไว้ในใจ。 หลงมีความทุกข์ใจไม่สบายใจไปกังวลใจกับอดีตที่ผ่านมาไปกังวลใจกับอนาคตที่ยังไม่ถึงหรือว่าไม่สบายใจมีความไม่สบายใจเรื่องอะไรเอามาค้างไว้ในใจเรื่องนั้นเรื่องนี้ก็มันหลงไปลงแต่งลงไปไม่สบายใจกับเรื่องอะไรหลงไปกังวลใจเรื่องอะไรก็รู้สึกตัวขึ้นมาหลงแล้วรู。 ้สึกตัวขึ้นมาหลงแล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมาหลงแล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมาเรื่อยๆ。 เราเห็นว่าตัวตัวหลักคืออะไรคือความรู้สึกตัว。 ลงแล้วรู้สึกตัวขึ้นมาลงแล้วรู้สึกขึ้นมา。 อ้าวตอนนี้มันก็เลย。 เพราะมันไม่ลงงแล้วเอาไม่ลงก็เลยไปไหนลูกรู้หายไปไหน。 จะต้องคคอยรู้ไว้ไม่ให้เราหลงอ่ะเอาก็ไม่ลงงแล้วไงมันเหลือแต่เลยเหลือแต่ความรู้สึกตัวในปัจจุบันและอยู่กับปัจจุบันด้วยความรู้สึกตัวหรือรู้สึกตัวอยู่ทุกขนาดปัจจุบันโดยที่ไม่ได้ว่าเป็นความรู้สึกตัวต้องตั้งใจรู้อีกแล้วเพราะวามันไม่มีผู้รู้แล้วเหลือแต่。 ละความรู้สึกตัวที่วามันมันสบายแล้วหมดหมดความที่ว่าหลงต้องรู้สึกตัวหลงต้องรู้สึกตัวหลงต้องรู้สึกตัวขึ้นมา。 มันก็พอไม่ลงแล้วมันก็เลยเป็นความรู้สึกตัวเหมือนกับเป็นความรู้สึกตัวตัวอัตโนมัติเป็นautoเป็นอัตโนมัติไปโดยที่หมดภาระทางใจอยู่กับปัจจุบันขณะด้วยความรู้สึกตัว。 สงสัยไหม。 เข้าใจแล้วครับที่นี่ถ้าผมมองๆกลับไปเวลาที่เราไปใช้ชีวิตประจำวันผมเองครับผมเข้าใจว่ามันหลงไปครับเราพยายามไปรู้แล้วก็รู้แล้วก็ไม่ปล่อยวางด้วยเพราะว่าอยากให้มันหายไปอีกเลยวันนี้อยากให้มันหายอยากให้มันหายมันก็เลยอยากให้อะไรหายอยากให้อาการหรือว่าความ。 คิดหรือว่าอะไรก็แล้วแต่ที่มันอยู่ในใจอยากให้มันหายออกไป。 มันก็เลยยิ่งกลายเป็นตัวอย่างขึ้นมาอีกใช่ไหมครับถูกต้องแล้วก็ต้องรู้สึกตัวว่าไอ้ที่เราอยากให้ไอ้ความหลงหายไปอยากให้อาการหายไปอยากให้เรื่องนั้นเรื่องนี้หายไปจากใจเราวามันเอาไว้ในใจ。 แทนที่จะไปรู้ว่าจะพยายามทำให้อาการหายหายไปแต่ต้องมารู้เท่าทันที่ว่าอยากให้อาการหายไปอยากให้เรื่องนั้นเรื่องนี้หายไปเพราะซึ่งความอยากมันก็ไม่มีอะไรที่อยู่ในใจเรา。 มีอีกคำถามเลยคือว่าที่หลวงตาบอกว่ารู้ว่ามีอะไรอยู่ในใจเราออกไปหรือว่ารู้ว่าหลงแล้วรู้สึกตัวขึ้นมาครับมันคือไม่ใช่ว่าเราเข้าไปมองในใจแต่แค่เหมือนอ่านใจตัวเองออกว่าเหมือนเราไปยึดอะไรไว้แล้วเรารู้สึกเครียดอะไรเพราะตัวเองแค่นี้ออกก็คือก็ปล่อยวางก็จบ。 แค่นี้เลยใช่ไหมครับ。 ไม่ได้ไปมองว่าในใจคิดอะไรอยู่มันกลายเป็นหมกมุ่นเข้าไปดูข้างใน。 ซึ่งไม่ได้ทำให้เราปล่อยวางเลยถูกไหมครับ。 อย่างนั้นคิดว่าจะปล่อยวางแต่ไม่ได้ปล่อยวางกลับกลายเป็นว่าหมกมุ่นหนักเข้าไปอีก。 เมื่อกี้เนี่ยที่เขาถามมา。 มีพระ。 ผู้ใหญ่จะมาจากจากเชียงใหม่เมื่อกี้ที่ท่านถามมา。 ตล้าวแล้ว。 ทิ้งหมดแล้วแล้วบอกให้ทิ้งหมดแล้วทิ้งหมดมันแล้วไมแล้วแต่รู้สึกตัวแต่มันรู้มันเหมือนกับไม่รู้อยู่แถวหน้าอกอะไรยที่หน้าอกก็ทิ้งไปอีกเลยให้อยู่กับความรู้สึกตัวในปัจจุบันอยู่กับปัจจุบันขณะที่ความรู้สึกตัวโดยที่มันไปทำความรู้สึกตัวไว้ก็คือมันเป็นความร。 ู้สึกตัวอัตโนมัติโดยที่ไม่มีภาระต้องไปทำความรู้สึกตัว。 ท่านบอกว่าอย่างนี้ต่อไปจะเป็นยังไงอย่างนี้ถ้าจะไปคาดหมายในอนาคตก็บอกว่าความคาดหมายในอนาคตไปซะอยู่กับป，ั，จ，จุบันด้วยควา，ม，ร。 ู้สึกตัว。 ไม่มีไม่มีคาดหมายอะไรในนะคนตไม่มีในอดีตก็มีแต่ปัจจุบันขณะที่ในหนังพระเจ้ามหาศาตรโรชครับสติตื่นรู้อยู่กับปัจจุบัน。 ไม่มีสติตื่นรู้ตื่นทั้งตื่นทั้งรู้。 น้องตื่นทั้งรู้อยู่กับปัจจุบันคือรู้สึกตัว。 ตึกตัวอยู่กับปัจจุบันขณะ。 ตื่นรู้สึกึกตัวปฏิบัติปัจจุบันขณะคือตอนที่。 องสรทางสุชาดากับเด็กๆที่เอาส้มมาถวาย。 แล้วก็พระเจ้าก็เลยถามน้องสุชาดากับดกว่าส้มมีกี่กี่ระหว่างที่เรากินส้มเนี่ยส้มมีกี่กีบ。 เด็กๆกับชดาก็ไม่ได้นะมากินไปเรื่อยๆบอกไปเลยกินไปเลยบอกว่าเนี่ย。 เราเนี่ยใจหรือความรู้สึกตัวเราเนี่ยตามหลังความคิด。 ใจเราตามหลังความคิดไม่ทันกันคือมันคิดอะไรไปเรื่อยๆแล้วกินส้มเราไม่ได้รู้สึกตัวอยู่การกินส้มถ้าเรามีความรู้สึกตัวอยู่กับการกินส้มคือความรู้สึกตัวอยู่กับปัจจุบันขณะในขณะที่เรากินส้มและเนี่ยมันก็จะเป็นความรู้สึกตัวที่เป็นพื้นฐานเป็นปกติในชีวิตประจำ。 วันเราทำอะไรด้วยความรู้สึกตัวแม้แต่เรามีเรื่องที่บอกว่ามีปัญหายุ่งๆที่หากมีความรู้สึกว่าเรามีความรู้ส，ึ，ก，ก，ตัวอ，ย，่，า，ง，ป，ัจจุบันไม่เ，ห，ม。 ือ，นใจมัน。 ไม่มีอะไร。 แต่ในใจที่ไม่มีอะไรเนี่ย。 แต่ในหัวมันมีปัญหายุ่งๆให้แก้อยู่เรื่อยๆมันไม่มีปัญหาเรื่องนั้นเรื่องนี้เรื่องนี้ที่จะต้องแก้นั่นแหละ。 อันนี้คือมันจะแยกกันที่บอกก็บอกว่าบอกว่าอาหารเมื่อเช้าว่าปัญหาเนี่ยมันก็เลยเปรียบเหมือนเป็นน้ำมันไอ้ใจที่รู้สึกว่าไม่มีอะไรเปรียบเหมือนน้ำน้ำมันกับน้ำจะอยู่คู่กันอย่างนีแต่ต่อไปเนี่ยว่าเรามีความรู้สึกตัวอยู่กับปัจจุบันขณะโดยที่เป็นปกติธรรมชาติที。 ่ไม่ได้เป็นต้องพยายามทำความรู้สึกตัวนั้นมันเป็นความรู้สึกตัวที่ที่มันไม่หลงแล้วก็หลงถ้าหลงแล้วก็ต้องรู้สึกตัวขึ้นมาอีกลงก็ต้องรู้สึกตัวกันอีก。 กระทางมัน。 มันเป็นอัตโนมัติคือมันไม่หลงมันอยู่กับมันเป็นมันไม่หลงแล้วก็เลยเป็นความรู้สึกตัวอัตโนมัติ。 ต่อไปเนี่ยพอเป็นความรู้สึกอัตนมัติปุบเนี่ยมันก็อำนาจของ。 ใจที่มันมันก็จะค่อยๆว่างเปล่าไปเรื่อยๆมันจะกลืนกินกินปัญหาที่อยู่ในหัวที่บอกวามันไม่เหมือนกับใจมันไม่มีอะไรแต่มันมีปัญหาอยู่ในหัวลึกๆอยู่ในใจลึกๆเราเป็นความรู้สึกตัวอยู่ในปัจจุบันขนาดต่อไปมันจะพัฒนาของตัวเองแล้วเราต้องไปทำอะไรอีกที่บอ。 กว่า。 กถามว่า。 แล้วรู้มันหายไปไหนไม่อยู่ความรู้สึกตัวแล้วนะ。 ที่ว่าหลงแล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมาลงงแล้วรู้สึกตัวมามันก็ไม่อยู่กับรู้แล้วไงไอรู้แล้วไม่มีความรู้สึกตัวแล้วมาเป็นพัฒนาเป็นความรู้สึกตัวแล้วอยู่กับปัจจุบันแล้วต่อไปไปใจมันก็เลย。 การค่อยๆพัฒนาไปของมันเป็นความว่างคืนกินในปัญหาที่อยู่ในหัวอยู่ในใจลึกค่อยหมดไปหมดไปหมดไปหมดไปแล้วกินทุกอย่างแล้วก็รวมทั้งกลืนกินก，เ。 ลสไปด้วย。 ที่เหลือมันพัฒนามันไปเองแล้วไม่ได้ทำอะไร。 เพียแต่ว่ามีสติตื่นรู้อยู่ในปัจจุบันหรือมีความรู้สึกตัวอยู่ในปัจจุบันทุกขนาด。 ที่เป็นอัตโนมัติautoนะ。 เขาก่อนให้เสียงที่หมอของหมอที่คุยตรงนั้นที่ออกไปก็คนชอบมากเหมือนกัน。 ชัดเจน。 ชัดเจนที่หมอพูด。 ชัดเจน。 เป็นไงบ้างกลับมาเที่ยวนี้ฟังตรงนี้เสร็จแล้วก็กลับมาเปิดกให้。 คือความเข้าใจในธรรมะที่หลวงตาได้เมตตา。 มอบให้เนี่ยจะกระจ่างแจ้งขึ้นเยอะจค่ะแต่ยังไงก็ตามบ。 ส่งให้。 ที่หลวงตาใช้คำที่。 ที่หมอชอบมากก็คือให้กลับตึกแล้วก็。 ให้มันต่อเนื่อง。 อยู่ในปัจจุบันทำแล้วก็ไม่ให้ข้าแล้วก็ปล่อยวาง。 ในท่ามกลางเจ้าค่ะ。 คือเมื่อก่อนบางครั้งเนี่ย。 จะชอบสงบแล้วก็จะหลบมุม。 แล้วบางครั้งพอใครทำเสียงอะไรนิดนึงมันจะดังมากมันกระเทือนไปหมดเลยอ่ะแล้วเราก็จะงุดขึ้นมา。 ซึ่งนั้นมันไม่ถูกแล้วก็พอหลวงตาเตือนก็。 ก็พอเข้าใจแล้วมันไม่สะเทือนเลยเจ้าค่ะถึงเสียงเขาก็ทำเสียงเข้าไปไปแต่บางครั้งก็อยากจะสงบแล้วก็จะหลบหลบไปหน่อยนึงแต่ว่าการใช้สมองการใช้ขัน์ห้า。 เราจะไม่ไปอยู่ในความว่างเหมือนเหมือนเมื่อก่อนนี้เดี๋ยวค่ะแล้วก็จะทำประโยชน์ให้กับ。 ประโยชน์เขาประโยชน์เราได้มากขึ้นกว่าเดิม。 เมื่อก่อนบางครั้งเราก็จะหงุดหงิดเราก็จะหลบมุมเราจะไม่อยากไปเจอใคร。 แต่ว่าตอนนี้อย่างเช่นหมอยุ้ยก็จะต้องสอบไฟl eบa r dเนี่ย。 เราก็รู้สึกเราเรามีความสง่องใสนะคะที่จะเข้าไปช่วยเขาโดยที่มันก็ไม่มีอะไรกระเทือนเราด้วยก็ได้ทำประโยชน์。 แล้วก็ลูกๆหลานๆอย่างนี้แล้วก็รู้สึกว่าเออเราได้เมตตาเขาหรือสามีอย่างนี้แล้วก็ไม่ค่อยไปจ้องจับผิดเขา。 เขาจะดูดูข้างในของเรานี่แหละแหละว่า。 จิที่มันจะเริ่มก่อนนี้มันจะทันก่อนเมื่อก่อนนี้ค่ะเมื่อก่อนมันก็โกรธไปก่อนหรือพูดไม่ดีไปก่อนแล้วถึงจะถึงจะรู้แต่ว่าต，อ。 นนี้ก็จะ。 ยังวาจาอย่างนี้มนก็จะเป็นวาจาที่เมตตาไม่ไปพูด。 ประชดประธานหรือว่า。 ถ้าเป็นเมื่อก่อนในภาษากายภาษาอะไรอย่างนี้มันจะออกมาก่อน。 ก็คงจะทำให้เขาน้อยใจแล้วค่ะ。 ก็ต้องกราบขอบพระคุณหลวงตาจะเพราะว่า。 มันไม่ใช่ง่าย。 หลวงตาเตือนแล้วตั้งแต่วันแรกที่จะเจอหลวงตาที่ศาลอาญาจะปิดหน้านั้นเลยอ่ะว่าให้หยุด。 ให้หยุดที่จะเสาะแสวงหามันก็อยู่ตรงหน้านี่แหละแต่ตอนนั้นไม่เข้าใจเธอค่ะ。 ก็เหมือนดิ้นรนทุรนทุราย。 เราจะต้องไปให้ได้เราจะต้องหาเราจะต้องมันมีตัวเราเมื่อก่อนเนี่ยแต่ตอนนี้ก็ปล่อยแล้วก็。 ให้รู้เท่าทันโดยไม่มีตัวไม่มีตนมันก็ทุกอย่างก็ไปตามเหตุตามปัจไว้แล้วก็พยายามสร้างเหตุที่ดีไว้ในปัจจุบัน。 รู้สึก。 มันไม่มีอะไรมาเกาะเกาะเราได้แล้วค่ะ。 แต่ว่าไม่ใช่เสถียร。 ต้องคฟังธรรมะหลวงตาทุกวันเช้ากลางวันมีเวลาก็ต้องฟัง。 แล้วก็คอยอยู่ในเวเท่าที่จะทำได้นะนะคะ。 แล้วก็ถ้าเมื่อต้องทำงานก็ทำแต่ก็ค่อยรู้ตัวรู้กายรู้ใจรู้。 อะไรเลสที่เขาจะมาครมา。 กระตุกมาเลยนะค่ะก็ต้องสู้กันหน่อยนะคะ。 รู้สึกรู้สึกว่าสามารถเอาทุกออกจากใจได้พอสมควรอยู่ค่ะ。 ถ้าเป็นเมื่อก่อนมันก็อะไรนิดอะไรหน่อยแล้วก็จะ。 ไม่ค่อยผ่อนปรนนะ。 คำว่ามุอยู่ทางธรรมอะไรนะคะแต่ไอ้คำว่าไม่ค่อยผ่อนปรนคำว่าใครมาเปิดโทรทัศน์หรือใครมาวิ่งวุ่นวายเราจะ。 เกิดอาการข้างในแล้วก็อาจจะแสดงมาข้างนอกแต่ว่าตอนนี้เราก็จะไม่ได้มีอากาศกิริยาขนาดอย่างนั้นต้อง。 คนไข้ตอนนี้ก็ให้หมอยุ้ยเขาดูเป็นหลักค่ะ。 แล้วก็ตัวตัวตัวยมเองก็มักจะเข้าไปเรื่องสัมผัสว่าคนไข้เขาทุกข์ทรมานทางจิตทางความคิดการปรุงแต่งอะไรพุ่งนี้จะค่ะต้องเข้าไปช่วยเขาในเรื่องพวกนี้。 มีประโยชน์มาก。 หมอก็เหลืองของใสมากนะเนี่ยดีมากเลยขอบคุณใส。 ทั้งคำพูดที่ออกมาทั้งภายในก็ตรงกัน。 ชัดเจนทั้งคำพูดชัดเจนภายในก็ลใสระ่างสบายดี。 ดีมาก。 แล้วมันเป็นอย่างนี้แล้วเนี่ยความเมตตามาเอง。 คือเราไม่ต้องแจ้งความเมตตา。 จิตใจของเจ้าหมอเป็นอย่างนี้ไม่จะมีความเมตตาต่อทุกคนเองขึ้นมาโดยใจของเขาเอง。 แต่ก็จะเป็นเมตตาต่อสามีเมตตาต่อลูกเมตตาต่อหลาน。 เมตตาต่อลูกน้องเมตตาต่อคนไขมันเกิดขึ้นเองจากใจเป็นธรรมนี่แหละ。 มันเป็นปัจจัต่างรู้ได้ด้วยตัวเองคนไม่สัมผัสมันก็ไม่เข้าใจหัวใจเป็นธรรมแล้วเนี่ยามันหยุดลงในปัจจุบัน。 มันหยุดจริงๆอ่ะ。 หยุดดิ้นลนหยุดค้นหาหยุดแสวงหาหยุดอยากถึงอยากได้อยากเป็นอยูุ่ดหยุดหยุดอยูุ่ดอยูุ่ดจริงๆอยู่ในปัจจุบันจริงๆ。 ไม่ไปอนาคต。 ไม่โหยหา。 อะไรในอดีตอนาคต。 มันหยุดลงในปัจจุบันจริงๆมันก็จบลงในปัจจุบันนี่แหละไม่จบในอนาคตหรอกมันจบลงในปัจจุบัน。 ที่ใจมันหยุดดิ้นรนหยุดโหยหา。 อยากถึงอยากได้อยากเป็น。 ยุดอยากรู้อยากเห็นอยากเข้าใจ。 วันหยุดลงในปัจจุบันแล้วจบลงปัจจุบันไม่ได้หยุดอยากที่จะบรรลนพพานในอนาคตมันก็หยุดลงในปัจจุบันแล้วจบลงในปัจจุบัน。 วันหยุดลงในปัจจุบันจบที่ใจลงในปัจจุบันมันจะพบความสุขที่แท้จริง。 ทำไมหยุดมันยังไปต่อแล้วจะมันจะพ้นจากทุกข์ได้ยังไง。 ผมมันยังมีการหมุนต่อไปข้างหน้าในอนาคตการหมุนต่อไปนั่นแหละมันยังไม่หยุด。 เอาไว้ยังหมุนต่อไปยังที่ลยังค้นหาย。 ยังไม่หยุดอยาถึงอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็น。 ยังไม่รูุ้ดที่จะเข้าใจยังไม่หยุดที่จะอยากบรรลุทำมันก็จะหมุนจจๆในใจของเราให้เป็นทุกข์ด้วยนั่นแหละใจต้องหมุนจๆแล้วจะ，บ。 อกว่าสงบ。 จะบอกว่าพบกับความสุขแล้วมันก็พบมันก็จะไม่เป็นความสุขได้เพราะว่าจะไม่ต้องหก็ต้องเป็นความสุข์อยู่。 ตราบใดใจยังหมุนอยู่เนี่ยแม้แต่กายอยากที่มันดับแล้วเนี่ย。 กายจิตวิญญาณที่เมื่อกี้เขาบอกว่ารูปรูปวิญญาณกายโปร่งแสงที่เป็นกายกายทิพย์ที่หมอเรียกว่ากายทิพย์。 จะหมุนต่อไปให้้ใคร้คิดก็มาจากอะไรมาจากเนี่ยละหมุนไม่หยุดจะหมุนต่อไปอีกถ้าจะหมุนต่อไปอีกมันก็หมุนพา，ไ，ป，เ，ก，ิ，ด，ไ，ด้ถ้，าหยุดหมุน，ซ，แ。 ล้，วเนี่ย。 รูปวิญญาณเนี่ยมันก็หยุดหมุนมันก็ดับลง。 สุดท้ายจิเดิมแท้ก็กลายเป็นความว่างไปแล้วแต่ความว่างการคิดหรือการโปร่งแสงก็ก็ดับไปแต่ถ้ายังใจในใจยังบุญจๆ。 จะมีความดิ้นรนทะยานอยากไม่ว่าจะดิ้นอะไรไม่ดิอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็นอยากเข้าใจอยากรู้แจ้งอยากรู้ทำอยาก。 ปนิพพาน。 อยากอยากอยากอยากอยากอยากอะไรก็ตามแต่ยังจๆตลอดเวลาเนี่ยแม้แต่ดับติดลงตอนนี้เราไม่ใจดับเพื่อือกลงนั่นแหละมันหมุนต่อเลยอ่ะไอ้จิตปรุงแต่งเนี่ยมันหมุนออกมาเป็นการคิดการโปร่งแสงนี่แหละอ่ะหรือเมื่อกี้ที่หลวงพ่อดูด้วยคำว่ารูปวิญญาณอ่ะมันยังวิญญาณจะเป็นร。 ูปอยู่มันก็เด็นออกมาเลย。 เดี๋ยวเดินออกมาร้องไห้ก็ได้หมุนต่ออีกยังหมุนต่อยังไม่ได้ยังค้นหายังยังปรุงแต่งยังได้อย่างใจไม่ได้อย่างใจยังครับับแ，ค。 ้นใจอยู่。 อึอัดครับข้องใจที่ไม่ได้อย่างใจยังไม่ได้อย่างใจไม่ใจแล้วมันจะพ้นทุกข์ได้ยังไง。 ก็ยังหมุนอยู่เนี่ยความพทุกข์ยังไม่เกิดเพราะความสงบมันยังไม่เป็นจริง。 มันต้องหยุดหมุนในใจเราอ่ะหยุดหมุนความสงบ。 จึงเกิดขึ้นในปัจจุบันเลยไม่ใช่ว่าไปเกิดขึ้นในอนาคต。 ความโปร่งใส。 ก็เกิดขึ้นในปัจจุบัน。 จิตที่หยุดหมุนแล้วมันก็ดับลงที่ปรุงแต่งมันดับตั้งแต่ภายในภายในแล้วไม่ทไม่ทันตายแล้วมันก็ดับดับภายในดับ。 จิตที่จะไปเกิดแล้วแต่การห้าทำงาน。 เหลือแต่แขหน้าทำงานรอสิอายุขายมันก็ดับลง。 อาทิตย์ที่ไปเกิดมันดับแล้ว。 มันไม่มีไม่มีอีกแล้ว。 เหลือแต่ความสงบร่มเย็นหรือแต่ความกว้าปากในปัจจุบัน。 เมื่อก่อนบางครั้งเราชอบเอาเรื่องชาวบ้านเขามาอย่างคนไข้หรือใครก็ตามนะมึงที่แบกกลับมาคิด。 เดี๋ยวนี้ก็ไม่น่าจะมาทำดีที่สุดแล้วก็นั่นคือวิบากของเขาแหละ。 ว่าเขาจะสามารถผ่านพ้น。 ทุกของโรคภัยตรงนั้นแค่ไหนเพราะว่าพอเราดูคนไข้เราจะรู้เลยว่าคนไข้สองคนก็เหมือนกันเปี้ยเลยเนี่ยอาการโรคเหมือนกันแบบคู่ฝาแฝดเลยเนี่ยแล้วเราก็ทุ่มเททุกอย่างในการรักษาให้กับทั้งคู่เหมือนกันเลยเนี่ยขณะที่คนนึงเขารอดอ่ะแต่คนนึงทำยังไงก็ไม。 ่รอด。 เพราะฉะนั้นเราก็คงไม่สามารถที่จะฝ่าวิบาก。 ขาก็ก็ต้องอุเบคขาใจของหมอเป็นธรรมแล้วเนี่ยหัวใจมันเป็นธรรมแล้วเนี่ยมันจะมองอะไรเป็นธรรมแล้วมันจะเห็นอะไรเป็นธรรมมันจะเห็นกระจ่างกระจ่างกระจายอย่างที่หมอพูดเลยถ้าเป็นธรรมดามันจะไม่ค่อยเห็นอะไรหรอกหมอพูดมาทุกอย่างเนี่ยเพราะว่าใจของหมอเป็นธรรมอยู่ไ。 ม่ว่าเดี๋ยวนี้หมอกลับมามีความเมตตาต่อสามีเมตตาต่อลูกเมตตาต่อหลานเมตตาต่อลูกน้องเมตตาต่อครอบครัว。 เมตตาต่อคนอื่น。 ช่วยเหลือคนไข้ก็เมตตาด้วยความเมตตา。 แล้วก็。 อันนี้มันเข้าใจเป็นธรรมจึงมองเห็นตรงนี้ได้แล้วมันเกิดขึ้นเองอัตโนมัติ。 แล้วก็พอ。 พอใจเราเป็นธรรมแล้วเนี่ย。 มันมองอะไรเป็นธรรมหมด。 ลูกศิษย์ที่มาหาทุกคนเนี่ย。 จะเข้าใจว่าเนี่ยมาทุกคนเนี่ยแต่มัน。 ความรู้ความเห็นความเข้าใจ。 สติปัญญาใจที่เข้าใจทำเนี่ยมาแต่ละครั้งไม่เหมือนกัน。 แต่ละคนไม่เหมือนกัน。 แมแต่หมอไปรักษาคนไข้หมอก็เห็นว่าคนไข้เป็นโรคแบบเดียวกันรักษาแบบเดียวกันแต่คนนึงตายคนรอดใจมันก็ต้องยอมรับยอมรับว่าทุกอย่างต้องเป็นไปตามกลับเลยวางอุเบกขาทุกคนได้ไม่ว่าจะเป็นการสอนคนอื่นไม่ว่าจะเป็นการรักษาคนไข้การสอนคนอื่นก็คือช่วยเขาให้เขาหายทุกข。 ท。 า。 ง。 ใจ。 เวลาเรารักษาคนไข้ก็ช่วยให้เขาหายทุกทางกาย。 ต้องคล้ายๆกันนั่นแหละหายทุกขใจหายหายทุกกายเนี่ย。 มันก็ต้องยอมรับสภาพของกรรมของแต่ละคน。 รองเท้านี่。 น่าจะเข้าใจได้น่าจะเข้าใจน่าจะใจแต่ที่สุดไม่เข้าใจ。 ไม่สามารถจะเข้าใจได้เพราะว่า。 อยากฝากกลับไม่ได้กลับเขา。 วิบาากรรมที่เขาสร้างมาฝากไม่ได้。 แม้แต่รักษาโรคร่างกายกรรการฝากกกรรมไม่ได้แต่บางคนฝากได้。 เจ้ากรรในยเวรเขายอมยอมให้ฝ่า。 จะทำคนหลายคนก็ไม่ยอม。 ที่มาฟังทำให้เข้าใจบางทีเจ้าการนาเวรเขาก็ไม่ยอมให้ฝาก。 ไม่เอาก็ไปไม่ได้ไหมแต่ว่า。 พยายามจะให้ธิษฐานในแผ่นอธิฐานแผ่นถอนคืนแผ่นแผ่นขอเข้ามาแผ่นเมตตาที่ให้อธิษฐานถอนถอนสอนบางคนถอนหลายครั้งก็ไม่ผ่านถอนก็ไม่ผ่านทั้งกรรมภายในใจที่เขาสร้างเองทั้งกรรมภายนอกที่ที่เขาไปสร้างเอาไว้เป็นผลของวิบกกรรมภายนอกแล้วก็การภายในก็คือความเห็นที่เขา。 ไปสร้างไว้ไม่ยอมเปลี่ยนไม่ยอมเปลี่ยนก็ฝากไม่ได้ก็ต้องอุเบกอย่างหมอว่า。 วันนี้พอใจเราเป็นธรรมนะ。 มันจะมองโลกนี้。 มองทุกอย่างรอบตัวเราเนี่ยมันมองเป็นธรรมที่แท้จริงเลยมอง。 มองเป็นธรรมที่。 ง่ายๆที่มันมองเป็นพๆเองอ่ะ。 มันง่ายๆเลยที่มองแบบว่าง่ายๆเลยที่คนอื่น。 มองข้ามไปแต่คนใจเป็นธรรมแล้วมันจะมองเรื่องเหล่านี้。 เป็นเรื่องปกติง่ายๆเลยแล้วก็ยอมรับ。 กรรมยอมรับกรรมของเขาไปยอมรับกรรมของเราไป。 คือไม่สามารถจะ。 ฝืนได้。 เพราะว่า。 กมนาวตตรีโลโกสัตว์โลกทั้งหลายต้องเป็นไปตามกรรม。 ดีมากแล้ว。 ลูกตาก็ว่าหมอ。 พัฒนามาถึงจุดนี้ดีมากแล้ว。 ยาก。 ที่ต้องทำงานด้วยทำงานทั้งโลกด้วยทำงานรักษาคนไข้ด้วย。 มีครอบครัวด้วย。 มีลูกน้องด้วย。 ยากยากมากเลยที่หมอจะมาปฏิบัติได้ถึงระดับนี้。 เรียกว่า。 มาถึงฝ่ามาถึงตัวนี้มาปฏิบัติธรรมได้ถึงอย่างนี้เป็นที่。 ดีมากเลยนะน่าจะ。 อยู่ที่ครูบาอาจารย์ด้วยซค่ะ。 อาจารย์ต้องคอย。 ขอให้อยู่ในร่องที่ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ。 พูดมาที่บอกปฏิบัติตามก็ถูกต้องหมดแล้วนะเพี้ยน。 แต่ความเพียร。 ก่อนที่จะมาพบหลวงตาใน。 ตั้งแต่พฤศจิกายธันวาคมแถวนี้นะ。 รถละหลุดไปสู่ความ。 ตลบละตลลบไม่เอาละ。 มันก็ไม่ได้อีกอ่ะ。 มัน。 เหมือนว่างแล้วเจ้าหาแต่วามันไม่ใช่อ่ะมัน。 หนึ่งของความรู้สึกผิดอย่างนี้มันก็โทขึ้นมา。 จะพอหลวงตามาให้ธรรมะในห้องหลังนี้。 แล้วก็พอทำความเข้าใจเราก็สามารถอยู่ท่ามกลางได้อย่าง。 นกว่า。 ความทุกข์มันไม่สามารถเข้ามากระเทือนเราได้เหมือนเมื่อก่นี้เจ้าตลหลบมันก็ยังทุกข์จัดต่อไปหมอไม่จำเป็นต้องไปหลบหลบแล้，ว，ไ，ม่ต้องไปหลบอ，ย。 ู่เงียบๆ。 นจากว่าบางครั้งบางคราวเท่านั้นเองเพราะว่าปกติเนี่ยมันเราจะหงุดหงิดหงุดหงิดงุดหงิดนู่นหงดงิดคนนั้นคนนี้เสียงดังอะไรตอนนี้เราเราแอบไปอยู่เงียบๆ。 ต่อไปนี้มันสามารถใจที่มัน。 ใจมันไม่วุ่นวาย。 แต่ลูกเขาวุ่นวายคนวุ่นวายแต่ใจเราไม่วุ่นวายมันอยู่ได้ทุกที่ไม่จำเป็นต้องหนีไปหลบอยู่ตรงนู้นหลอยู่นี้ต่อไปหมอก็จะอยู่ได้เองอ่ะมันแตกต่างกันมาก่อนได้ใช่ไหมมันหงุดหงิดแล้วเราไปหาที่สงบแต่ยิ่งสงบเนี่ยมันกลับไปบีบคันจิตใจเราทำให้สภาพแย่เราไม่ได้รับคว。 ามจริง。 แต่ตอนนี้หมอเห็นวามันคนละอย่างกันน่ะเราสามารถกลับไปอยู่ในโลกของความจริงโลกวุ่นวายแต่ใจเราไม่วุ่นวาย。 ภายในจิตจิตเขาก็คิดปรุงแต่งวุ่นวายเข้าไปนั่นแหละแต่ใจไม่วุ่นวายโลกภายนอกวุ่นวายแต่ใจเราไม่วุ่นวายความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ภายในจิตใจก็วุ่นวายของมันตามปกติมันก็เกิดๆเกิดดับๆตามปกติเพราะวามันต้องติดต่อสื่อสารตามความเข้าใจกับคนนั้นคนนี้มันต้องคิดต้องพ。 ูดต้องคุยมันเป็นกิริยาการของจิตที่มันเกิดดับๆมันเหมือนกับเป็นการกับเพื่อนเป็นการวุ่นวาย。 แต่ใจไม่วุ่นวาย。 โลกวุ่นวายพุทธเจ้าตกว่าโลกคือโลกเราก็หมุนเนี่ยโลกเราเนี่ยเป็นสิ่งที่เป็นสิ่งที่หมุนเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงโลกลูกโลกลูกโลกแล้วก็ตัดว่าร่างกายเราเนี่ยก็เป็นโรคเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณความรู้สึกึกคิดอารมณ์ก็เป็นโรคมันเป็นโรคเพราะวามันเป็นของไม่เที่ยงม。 ันเกิดเกิดอันดับมันแต่งมันวุ่นวายมันเคลื่อนไหว。 แต่ใจไม่วุ่นวายใจไม่เคลื่อนไหว。 ถ้าเราเห็นอย่างนี้。 ในความเคลื่อนไหวมีความไม่เคลื่อนไหว。 ในความวุ่นวายมีความไม่วุ่นวาย。 ถ้าเห็นตรงนี้。 เราก็จะพ้นจากทุกข์ได้。 เราอยู่ใดๆทุกที่。 โลกวุ่นวายแต่ใจเราไม่วุ่นวาย。 ภายในวุ่นวาย。 แต่ใจไม่วุ่นวายสังขารเสื่อมไป。 ร่างกายวุ่นวายคือสังขารร่างกายเสื่อมไปแต่ใจมือวุ่นวาย。 สังขารจิตปรุงแต่งในบริการต่างๆวุ่นวายแต่ใช้มือวุ่นวาย。 สามารถอยู่ในท้มกลางความวุ่นวายของโลกคือทั้งร่างกายจิตใจทั้งสิ่งใดภายนอกทั้งหมดได้โดยใจที่ไม่วุ่นวาย。 นั่นแหละ。 ต่อไปหมอจะเข้าใจขึ้นเรื่อยๆชัดเจนขึ้น。