禅那之法

心识在游走，没有定力，容易迷惑。以前我不太容易迷惑，但最近却变得容易迷惑了，也不知道是什么原因。

迷惑就迷惑吧。这个“迷惑”本身，并不是我们，也不是我们的真我。它只是一个被造作出来的心理活动。不迷惑的状态，也是被造作出来的心理活动，不必过于在意。迷惑和不迷惑，其实是同一个东西。

好好听。

在我们身体里，迷惑就像有三个“我”。

一个是肉身，就是我们现在坐在这里说话的这个肉体，这是一个“我”。

还有一个是制造心理活动的“我”，可以称为“心理之身”，也可以说是“心”。这是第二个“我”。

还有一个是不制造心理活动的“我”，这个“我”被称为“佛性”、“空性”、“涅槃之性”、“觉知之性”或“灵魂之性”。这是第三个“我”。

肉身，是会被造作的。任何被造作的事物，都逃不过无常的法则，它会生、老、病、死、腐朽、消散。

第二个“我”是心理之身，它像是存在于我们体内的一个透明的身体，也就是所谓的“名色五蕴”或“名身”，名称可以随意使用。而肉身，我们称之为“色蕴”。

第三个“我”，是一个完全没有自我的存在，它是灵魂之性，是无形无相的，什么都不是。我们所感受到的“我是谁”，无论是生气、迷惑，还是不生气、不迷惑，都是由心理之身制造出来的。心理之身一会儿迷惑，一会儿不迷惑，随它去吧。但真正的“我们”，是灵魂之性，是佛性，它没有任何显现。

所有显现出来的东西，都不是真正的“我们”，不是我们的真我，所以要全部放下，不要执着。如果能理解这一点，修行就不难了。它生气也好，不生气也好，都不是我们，不是我们的真我。它只是另一个“我”，不是肉身，我们可以称它为“透明之身”，但我们是没有身体的，是佛性，是灵魂之性。

或者你想叫它什么都可以，就叫它“佛性”吧，这样可以把它和肉身、心理之身区分开来。“佛性”的意思是觉者、觉醒者、不迷惑者，是没有任何状态显现的人。我们是没有行为显现的人，是空性。空性就是什么都没有显现的状态，也可以说是灵魂之性，它没有形体，没有任何心理活动。

如果我们能理解这一点，修行就会变得容易。不要执着于身体，因为它终将死去，终将衰老，终将生病，终将腐烂。不要执着于它，因为它不是我们。

第一个“我”是肉身，不用等到衰老、生病、死亡，它也会衰退、消散、崩溃，它不是我们。第二个“我”是心理之身，也就是那个有感觉、有思想、有情绪、被造作出来的“我”，它就像一个透明的身体，存在于我们体内。就像我们的身体里，有一个小小的肉身，还有一个透明的、像水晶一样清澈的身体。它只是一种心理活动，生起又熄灭，存在又消失。如果没有人执着它，它就没有任何真实性，它只是一种心理活动，生起又熄灭，存在又消失。它一会儿有感觉，一会儿有想法，一会儿有情绪，一会儿生气，一会儿不生气，这个“我”是会变的。

它还有一个特性，就是当我们死亡时，它会从肉身中弹射出来。肉身死亡后，这个透明的心理之身，也就是那个有感觉、有思想、一会儿生气、一会儿不生气的“我”，会从我们的身体里弹射出来。它不会死。

如果我们执着于它，它就不会死，它会变成一个“自我”，会开始思考如何才能不生气，会执着于那个生气的“我”，认为那就是自己。即使是不生气的“我”，也只是从心理之身弹射出来的东西，是心理活动。我们死后，心理之身会从肉身中弹射出来。肉身停止呼吸，就完全消失了。但是心理之身不会死，它会弹射出来，这就是我们常说的“一会儿生气，一会儿不生气”的“我”，它是心理活动，是透明之身。

如果我们试图让它不生气，如果我们对生气感到烦躁，如果我们试图回到那个被造作出来的、好的或不好的心理状态，那么无论它是好的还是不好的，它仍然是心理活动。如果我们抓错了对象，就如同抓错了罪犯，永远无法成功。执着于那个有感觉、有思想、被造作出来的“我”，执着于那个一会儿生气、一会儿不生气的“我”，想着如何才能不生气……即使那个“不生气的我”，也会一会儿生气，一会儿不生气。这个“我”是心理之身。如果我们不把它当成我们，不把它当成我们的真我，我们就会变成另一个“我”，也就是“佛性”。

“佛性”的意思是觉者，是没有形体，没有形象，没有任何状态显现的。在我们的体内，有一个有显现的“我”，也有一个没有显现的“我”。显现出来的有两个：肉身和心理之身。还有一个是没有显现的“我”，那就是真正的“我们”。

如果我们不明白这一点，我们就会执着于肉身。当我们生病时，我们就会担心，“我的身体要死了，我要死了”。当我们担心肉身要死时，我们真正担心的，是“心理之身要死了，我（心理之身）要死了”。总之，我们真正担心的，是“我要死了”。但事实上，真正的“我们”，是第三个“我”，它不生不灭，没有任何状态。

它既不生，也不灭，没有任何行为。它是空性，是灵魂之性，它与地、水、火、风四种元素混合，形成了生命，形成了肉身，产生了感觉和心理活动，这就是“名色五蕴”。这个能够感受到心理活动的肉身，就是由心理之身创造出来的。灵魂之性像是一个漂浮物，它与地、水、火、风混合，形成了我们，这就是所谓的“投胎”，但它不是一个新的“我”，它只是那个不迷惑的灵魂之性。

灵魂之性就是没有任何形体的存在，灵魂意味着觉知。但是很多人认为灵魂就是鬼，是死后飘离肉体的灵魂。会有死后飘离肉体的鬼，是因为他们执着于肉身或心理之身。心理之身就不会死，但是肉身会腐烂，心理之身会弹射出来，所以人们就称之为鬼。因此我们才会看到鬼，因为有人执着于已经死去的肉身或执着于心理之身。

执着于错误的“自我”会有什么后果呢？当肉身出现问题，生病了，医生说你得了癌症晚期，快要死了，如果你执着于错误的“自我”，你就会崩溃，你就会发疯。因为医生告诉你，你得了癌症晚期，你快要死了，你就会崩溃。很多人都这样崩溃了。“我要死了，我要死了，我要死了”，他们执着于那个终将死亡的肉身，认为那就是自己，所以他们才会害怕死亡，才会发疯。因为他们执着于肉身，也执着于那个有感觉、有思想、有情绪的心理之身，他们认为这两个“我”的结合，就是他们的真我。

但我们从来没有意识到，我们是灵魂之性，是觉知之性，是空性，是涅槃之性。或者像阿姜查大师所说的，是“本然之性”，它是法之本性，是没有任何形体的，是完全的空性，那是真正的我们，它不生不灭。

但是那个肉身和那个心理之身，也就是所谓的“色蕴”和“名蕴”，或者说是“色身”和“名身”，当色身死亡时，名身就会跑出来，这就是人们所说的鬼。那个鬼不是我们，不是我们的真我，那个鬼只是肉身死亡后，心理之身所呈现出的形态，它会不断地改变。

例如，我们投胎转世变成了一条狗，那具身体就变成了狗的身体，变成了四条腿，那具狗的身体，也有感觉，也有思想，也有情绪，也有一个心理之身，可以说在狗的身体里，同时存在着两个“我”，但是狗不明白，它还有一个“佛性”，那是没有形体的，没有形象，没有住所的，那就是真正的我们，那就是灵魂之性，是带着觉知的，是无形无相，无处不在的。是灵魂之性与地、水、火、风四种元素混合，与父亲的精子结合，精子是地元素，母亲的卵子是水元素，精子和卵子结合，母亲呼吸空气，吸收风元素，吸收热量，吸收火元素，进食各种动植物，开始形成眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体和心灵，开始有名有色，有了感觉和思想。具有感觉和思想是因为心理活动在起作用，有了肉身，有了眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体和心灵，是灵魂与肉体的结合，那个灵魂被称作“佛性”。

今天它转世变成了一条狗，我们却不知道它还有一个没有形体，没有形象，没有住所的佛性，我们永远不会死亡，因为肉身和心理之身会不断改变，它会熄灭，然后重新形成新的形态，但如果我们执着于错误的“自我”，灵魂就会呈现出半透明的形态，不会完全熄灭，那个灵魂就会呈现出鬼的形态。

即使是动物被杀害，也会发生同样的事情。肉身和五蕴会熄灭，但是那个灵魂会呈现出鬼的形态。灵魂与地、水、火、风混合，所以才会有感觉、有思想，就像我们现在说话一样。树木没有灵魂，所以它们没有生命，但是树木有地、水、火、风。建筑物也有地、水、火、风，建造房屋需要用水泥，烘干水泥需要热量，也需要风来吹干，但是建筑物缺少一样东西，那就是灵魂，缺少灵魂，它就没有生命。

就像人们制造机器人一样，制造机器人需要金属，金属需要熔化，需要水，需要热量，需要风，机器人拥有地、水、火、风，但是机器人缺少灵魂，如果机器人拥有灵魂，它就可以行走，可以说话，可以交流。

芭比娃娃非常像人，在制作芭比娃娃时，人们用塑料和其他材料熔化，制作出柔软的身体，它也有地、水、火、风，但是它缺少灵魂，如果将灵魂注入芭比娃娃体内，芭比娃娃就会拥有生命，就会像我们一样。现在很多国家都在尝试制造具有生命的娃娃，现在的娃娃甚至可以哭泣，之前我看到日本展出了一种可以哭泣的娃娃，但是哭泣只是预设的程序，它没有生命，因为它缺少灵魂。

灵魂与地、水、火、风混合，才会产生具有感觉、具有思想的生命，感觉和思想的产生，是因为地、水、火、风与灵魂混合，具有感觉和思想的生命，是被创造出来的，是我们理解错误了，我们误以为各种形态的身体，动物或人类，就是我们，我们误以为感觉和思想，就是我们。

但事实上，真正的我们，是灵魂，是灵魂进入到地、水、火、风中，却忘记了，灵魂是没有任何形体的，它没有任何显现。如果能理解这一点，修行就会变得容易。因为肉身是元素组合而成的，它不是我们，不是我们的真我，它会衰老、死亡、腐朽、消散，因为它是由多种元素组合而成的。医生说肉身会衰老死亡，这是很正常的，因为任何由元素组合而成的物体，都会衰老、生病、死亡。

心理之身也是如此，当它们显现出来后，也会自然地消失。但灵魂不会显现出形体，所以它不生不灭，我们就是那不生不灭的，会不断转换身体的灵魂，不断转换身体，变成具有不同形态，具有不同感觉和思想的生命，例如，我们讨厌蛇，但是当我们变成蛇时，我们就会说，“这条蛇就是我”。

我们忘记了自己是灵魂，是与地、水、火、风混合的灵魂，与父亲的精子和母亲的卵子混合的灵魂，然后我们投胎转世，我们忘记了自己是与地、水、火、风混合的灵魂，我们执着于投胎转世后的身体，我们误以为芭比娃娃拥有灵魂，我们误以为那是具有感觉和思想的生命。

任何事物，只要与灵魂混合，就会拥有生命，如果我们把灵魂注入到树木中，树木就可以行走。拥有生命的物体，都是因为灵魂在起作用。如果我们能理解，具有感觉和思想的不是我们，我们就不会再犯错了，我们的灵魂就会得到解脱。

那瓦（一位听众）昨天和今天早上一直在问，“为什么我会迷惑？怎样才能不迷惑？为什么我这么容易迷惑？”，那个迷惑或不迷惑的“我”，是混合物，是肉身，它才会有情绪变化。

我们不应该执着于那些无常的事物，真正的我们是灵魂。如果我们能放下对身体和心理的执着，我们就能体验到灵魂的平静。我们的心就会与空性相连，就像宇宙的空性一样，没有形体，没有现象，没有自我。在“有”之中，也存在着“没有”，在肉身的存在中，也存在着灵魂的“没有”，灵魂是“没有”，它没有形体，没有现象，没有自我，在“没有”之中，也存在着“没有”感觉和思想，因为灵魂是“没有”状态的。

具有现象的状态，是因为受到了心理活动的影响，是因为灵魂与地、水、火、风混合。因此具有现象的状态中，也存在着“没有”现象的状态，因为灵魂与地、水、火、风混合后，才具有感觉和思想。

我们可以这样来理解：具有感觉和思想的“我”，就像水面的油；而“没有”显现的“我”，就像杯底的水，一个透明的杯子，具有感觉和思想的“我”，是可以被造作的，就像水面的油；而“没有”显现的“我”，就像杯底的水。水和油不会混合，水在杯底，油在水面。因此无论我们的感觉和思想如何变化，都会有一个“没有”显现的“我”一直在那里支撑着我们。

因此，无论我们如何感受，总有一个“没有”状态的“我”一直存在。佛陀曾说，我们的身体就像一个世界，世界下面有水支撑，水下面有风支撑，风下面有空气支撑，空气下面是空性。我们的身体就像一个世界，它具有五蕴，具有感觉和思想，这就像一个疾病缠身的世界，这个世界具有空性。

就像我们的真心，像我们的本性一样，我们的真心也与地、水、火、风混合，我们的身体就是一个由地、水、火、风组成的疾病缠身的世界，我们的真心存在于这个空性之中。如果我们能理解我们就是没有任何显现的，就像宇宙一样，那么所有显现的东西，对我们来说就没有任何价值和意义，因为那些都不是真正的我们，真正的我们，是空性。

那个具有任何状态的身体，以及具有任何感觉和思想的身体，都是不重要的。无论心理状态有多好，都与我们无关，因为真正的我们，是没有形体的，是空性的。显现出来的，都是身体，是感觉，是思想，那个总是感到迷惑的身体，是那个心理之身，那个肉身一会儿生气，一会儿不生气，那个感到悲伤或快乐的肉身，都不是我们的灵魂。

那个总是感到快乐和悲伤的，也不是我们的灵魂，那个真正的我们，是没有行为的，那才是我们的灵魂，我们的肉身具有感觉，但是灵魂没有任何行为，那个肉身是五蕴，是会感到快乐和悲伤的五蕴。

一会儿感到快乐，一会儿感到悲伤，一会儿感到清澈，一会儿感到阴暗，那些都会不断地交替变化，那些都是五蕴，而我们是那个没有显现的“我”，我们与那些显现出来的“我”并存。

佛教使用了很多的术语，例如，有时把那个“没有”显现的“我”称为“心”，有时称之为“本心”，有时称为“原始心”，是最初就存在的“心”，它没有任何行为，有时称之为“佛性”，有时称之为“空性”，有时称之为“涅槃之性”，有时称之为“法性”。

无论怎么称呼它，总之“我们”就是那个“没有”显现的人，那些具有感觉和思想的人，不是真正的我们，因此当我们的心感到平静时，那与我们无关，那只是五蕴的状态，当我们的心感到烦躁时，那也与我们无关，那只是五蕴的状态。无论五蕴是平静还是烦躁，都与我们无关。无论五蕴是平静还是没有想法，那也与我们无关，无论它平静与否，对我们来说都没有任何价值。

无论我们的心是平静还是不平静，是轻松还是不轻松，都与我们无关，因为真正的我们，是空性，是没有形体的。因为“有”和“没有”总是同时存在，“我们”是那个“没有”。但是为什么我们要执着于“有”呢？为什么我们要执着于情绪？为什么我们要执着于平静或不平静？

我们执着于那些无常的事物，而真正的我们，是不生不灭的灵魂。

我们就是“没有”的状态，而那些具有各种状态的，则是虚假的“我们”。

当我们真正理解了这一点，在我们的内心深处就会明白，一切显现出来的，都是虚假的，就像身体的疾病一样。那个具有感觉和思想的，也不是我们，真正的我们，是那个没有形体的灵魂。那个具有状态的，会生、老、病、死，会不断地变化，而我们是那个不生不灭的灵魂。

因此，修行的方法是，不要执着于感觉和思想，不要执着于那个具有感觉和思想的“我”。如果我们对那个有感觉、有思想的“我”没有任何的执着，我们就会变成一个没有任何状态显现的人，而我们与那些具有状态的“我”会一直共存。

那个“没有”状态的“我”，类似于宇宙的空性，没有边界，没有形状，没有感觉，既不快乐，也不痛苦，既不光明，也不黑暗，它就像宇宙一样，没有任何的状态。而那些感到快乐和痛苦的，都是五蕴。五蕴会快乐，会痛苦，会光明，会黑暗，会迷惑，会不迷惑，那些都是五蕴的状态，那些状态会不断地变化，而那个“没有”状态的“我”，没有任何状态的变化，它永远都是“没有”状态的，它是永恒的，无论过去多久，它都永远是那个“没有”状态的，它与那些显现出来的“我”一直共存。

那个“没有”状态的“我”，类似于我们所说的“心”，有些人称之为“本心”，有些人称之为“原始心”，是最初就存在，没有任何行为的。有些人称之为“佛性”，有些人称之为“空性”，有些人称之为“涅槃之性”，有些人称之为“法性”。无论叫什么，它都是那个“没有”显现的“我”，而那个具有感觉和思想的肉身，不是真正的我们，因此当我们的心感到平静时，那与我们无关，那是色蕴和名蕴的状态，当我们的心感到烦躁时，那也与我们无关，那也是色蕴和名蕴的状态，无论它们的感受如何，都与我们无关，无论它们是平静还是没有想法，对我们来说都没有任何价值。无论它们是轻松还是不轻松，都与我们无关，因为真正的我们，是空性。

既然在“有”的状态中，一直存在着“没有”，我们就是那个“没有”，为什么还要执着于那些“有”的状态呢？为什么我们要执着于情绪？为什么我们要执着于那些好的或不好的状态呢？我们不应该执着于那些变化的事物，要明白，真正的我们，是不生不灭的灵魂。

我用真诚的心分享了这些，并不是背诵，只是想告诉大家，佛法其实很简单，是你们想得太复杂了。

因为这个缘故，我们的身体和我们的灵魂，无论是情绪是好是坏，无论思绪是动是静，无论心是清醒是糊涂，都不会再对我们产生任何的影响了。

因为它们都不是真正的我们。

我们所追求的，是一种没有身体、没有自我的觉知状态。当我们明白了没有自我的存在，心也会变得像宇宙一样空旷。

那么，什么时候我们的五蕴才能最终解脱呢？当我们明白了没有自我的存在，我们的灵魂就会离开肉身，进入永恒的空旷，进入涅槃。

因此，在佛陀的传记中记载，歌迪卡比丘因为身患重病，无法忍受身体上的痛苦，最终选择了结束自己的生命。当他用刀割断自己的喉咙时，血流不止，那一刻他感受到了身体的无常，于是他放下了身体、情绪和灵魂，达到了涅槃的境界，结束了他的轮回。

阎摩罗（死神）一直在等待着歌迪卡比丘的灵魂。但是歌迪卡比丘去世后，他的灵魂却消失了，阎摩罗找不到歌迪卡比丘的灵魂，他便去问佛陀，歌迪卡比丘的灵魂去了哪里？佛陀告诉阎摩罗，歌迪卡比丘在死亡的那一刻已经证悟了阿罗汉果位，他的灵魂已经像火焰熄灭一样，进入了涅槃，回到了宇宙的空旷之中，无法被追寻。歌迪卡比丘的所有罪业也都失效了。

阎摩罗无法再对歌迪卡比丘进行惩罚，歌迪卡比丘成为了永恒的涅槃，不再需要经历轮回。

所以，我们必须放下对身体和灵魂的执着，只有这样才能进入涅槃。请大家不要误解，这里的“放下”并不是让大家去自杀，自杀并不能达到涅槃，你仍然会执着于错误的自我。

我只是想告诉大家这些，我们快要结课了，我只是想把我知道的全部都告诉你们。如果你们之前听不明白，希望这次能彻底明白。


-----

翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容，保证翻译后的文本通顺、易懂；不要包含泰语，全部翻译为中文；原文如果有字幕（一行行）的格式，请根据意思整合输出成成段文章的形式

-----

ชนาธรรม。
วิญณ。
วิ่ง。
ไม่มี。
โมหโมหโมหๆยาก。
เมื่อก่อนไม่ค่อยโมหเท่าไหร่ค่ะเหมือนกันระยะหลังๆโมหง่ายขึ้น。
ไม่ทราบด้วยด้วยเหตุอะไร。
โมหก็โมหไปหอะ。
ไอ้ตัวโมหเนี่ย。
มันก็ไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรา。
อ้อย。
ไอ้ตัวโมหเนี่ยมันก็เป็นตัวสังขารปรุงแต่ง。
ไอ้ตัวที่ขนาดที่มันไม่โมหมันก็ไปสังขารปรุงแต่งอย่าไปสนใจมันเลย。
ไอ้ตัวที่โมห。
และไอ้ตัวที่ไม่โมหก็ตัวเดียวกันนะ。
ฟังไอดี。
ไอ้ตัวที่โมหในร่างกายเรามันเปรียบเหมือนกับมี3ตัว。
ไอ้ตัวกายเนื้อเนี่ยไอ้ตัวกายเนื้อที่เรานั่งพูดคุยกันเนี่ยหนึ่งตัว。
แล้วก็ไม่มีไอ้ตัวจิตปรุงแต่งเรียกว่ากายจิตก็ได้มีตัวจิตปรุงแต่งเรียกว่าจิตอีกหนึ่งตัว。
แล้วมันมีไอ้ผู้ที่ไม่ปรุงแต่งอีกหนึ่ง。
ไม่ปรุงแต่งเนี่ยเขาเรียกว่าพุทธธ。
พุทธหรือสุยตาธาตุหรือนพพานธาตุธาตุรู้หรือวิญญาณธาตุอีกหนึ่ง。
อีกหนึ่งตัว。
ไอ้ตัวกายเนี่ย。
กายเนื้อเนี่ยมันเป็นตัวปรุงแต่ง。
มันเป็นตัวปรุงแต่ง。
สิ่งใดปรุงแต่งเนี่ยมันก็ตกอยู่ใต้กฎแห่งความไม่เที่ยงมันเกิดขึ้นแล้วก็。
ต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายต้องผูกพังต้องสลายไป。
แล้วก็มีอีกกายหนึ่งก็คือกายจิตสังขารเนี่ยไอ้การจิสังขารหรือการเป็นจิตปรุงแต่งเนี่ย。
ไอ้ตัวนี้มันเปรียบเหมือนกับมันมีเป็นกายโปร่งแสงที่อยู่ในตัวเรานี่แหละ。
อีกหนึ่งตัว。
เรียกว่าเป็นตัวกายจิต。
หรือเรียกว่านาามมาขันหรือนามกายก็ได้แล้วแต่จะสมุดชื่อเรียก。
ส่วนในร่างกายเราเรียกว่ารูปประขัน์。
แล้วมันมีอีกหนึ่งจะให้นมสร้างตัวนี้คือมันมีอีกหนึ่ง。
อีกหนึ่งก็คือความไม่มีตัวตนเลยคือวิญญาณอธาตุหรือวิญญาณอาคารในที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยตัวนั้นน่ะ。
ความรู้สึกว่าเป็นเราที่มันปรุงแต่งว่าเป็นเราโกรธเราโมหเราโกรธเราโมหหรือว่าเราไม่โมหก็ตามเนี่ย。
มันเป็นไอ้กายจิตปรุงแต่ง。
iการจิปรุงแต่ง。
วันเดี๋ยวก็โมหก็ไม่โมหแล้วก็โมหโมหเรื่องของมันนั่นแหละ。
แต่เราเนี่ยมันเป็นวิญญาณทาตุหรือวิญญาณขัน์หรือเรียกว่าพุทธธ。
ซึ่งมันไม่มีอะไรปรากฏเลยมันไม่มีอะไรปรากฏ。
ไอ้สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่เป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราทั้งหมดแล้วปล่อยวางมันไปให้หมดจะไปยึด。
ถ้าวัดชรีเนี่ยเข้าใจตรงนี้แล้วเนี่ย。
มันก็ไม่ยาก。
ไอ้ตัวมันจะโกรธหรือไม่โกรธ。
มันก็ไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรา。
มันก็เป็นไอ้อีกรายหนึ่งไม่ใช่กายเนื้อนี้เราจะเรียกว่ากายโปร่งแสงก็ได้มันมันเป็นกายโปร่งแสงแต่เราเป็นผู้ไม่มีกาย。
เป็นผู้ไม่มีกาย。
มันไม่มีอะไรเลยเป็นพุทธะเป็นวิญญาณธาตุ。
หรือจะชื่อเรียกว่าอะไรล่ะเขาเรียกว่าพุทธะกัน。
เพื่อให้มันแยกออกจากสากายแยกแยกออกจากกายเนื้อกายจิตเราสังขารแล้วก็เป็นพุทธธเป็นกายพุทธก็ได้คือเรานั่นแหละเป็นการพุทธธพุทธได้หมายถึงพุทธเจ้าคือพุทธธแปลว่าผู้รู้ผู้รู้แจ้งผู้ไม่หลงแล้วเป็นผู้ไม่มีอาการใดๆปราก。
ฏเลย。
เราเป็นผู้ไม่มีกิริยาการใดๆปรากฏเป็นพิจารธาตุและศูนย์ชะตาธาตุ。
ไอ้สุชาตาธาตุไปคือความไม่มีอะไรปรากฏเลย。
เรียกว่าสุนยตาธาตุหรือวิญญาณธาตุความไม่มีปรากฏไม่มีรูปัณฑ์ฐานไม่มีรูปร่างอะไรไม่มีกริยาการทางจิฤษใดๆ。
ถ้าเราเข้าใจอย่างนี้การปฏิบัติมันก็จะง่ายขึ้นว่า。
ร่างกายเราจะไปอยู่่งกับมัน。
เพราะว่าเดี๋ยวมันก็ต้องตายเดี๋ยวไม่ต้องแก่เดี๋ยวก็เจ็บเดี๋ยวมันก็ต้องเน่าร่างกายเดี๋ยวก็ต้องแก่เดี๋ย，ว，ม，ั，น，ต，้อง，เ，จ，็，บ，เดี๋ยวมันก็，ต，้，อง。
เน่าไป。
เรายังอยู่่งกับมันเพราะไม่ใช่ตัวเรา。
ไอ้ตัวที่สองอ่ะไอ้ตัวที่หนึ่งคือกายสังขารไม่ต้องแก่ไม่ต้องเจ็บยังไม่ต้องตายมันก็ต้องเสื่อมไปสลายไปกพังไปมันไม่ใ。
ช่ตัวเรา。
การที่สองก็คือการที่สองก็คือกายจิตสังขารเนี่ยไอ้ตัวเราที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ปรแต่งเนี่ยมันเปรียบเหมือนกับว่ามีกายโปร่งแสงอยู่ในตัวเราอีกหนึ่งตัวตัวเล็กการเนื้ออีกหนึ่งตัวได้กายใสเหมือนแก้วอีกหนึ่งตัวอยู่ในร่างกายเราเปลี่ยรียบมาอย่า。
งนี้。
มันเป็นกิริยาการของจิตที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปมีแล้วก็หายไป。
ถ้าไม่มีใครมายึดมาเนี่ยมันไม่มีตัวตนหรอกไอ้ไก่เนี่ยมันเปลี่ยนเป็นเพียงแค่。
เป็นกิริยาการของจิตที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปมีแล้วหายไปตัวที่มีความรู้สึกกึคิดอารมณ์มีอารมณ์โกรธแล้วก็ไม่โกรธเดี๋ยวก็โกรธแล้วก็ไม่โกรธไอ้ตัวนี้。
มันมีอีกกายนึงคือตัวนี้มันไอ้ตัวนี้ถ้าเราตายแล้วเนี่ยมันจะกระเด็นมาร่างกายเนื้อเนี่ย。
มันตายแล้วไอ้การจิตโปร่งแสงในไอ้ตัวที่มีความรู้สึกนึกลมณ์เดี๋ยวก็โกรธเดี๋ยวไม่ก็โกรธมันจะกระเด็นออกมาอยู่นอกกร่างเรา。
มันจะกระเด็นออกไปอยู่นอล่าง。
ไอ้ตัวนี้มันไม่ตาย。
มันไม่ตายถ้าเรามีผู้ไปยึดมันมันจะไม่ตายมันจะเป็นตัวตน。
เข้าไปไปคิดิดว่าเราจะทำไงให้เราไม่โกรธ。
แล้วไปยึดไอ้ผู้ที่โกรธเป็นตัวเราแล้วเราจะทำไงให้ตัวเราไม่โกรธต่อให้เป็นตัวเราที่ไม่โกรธมันก็เป็นไอการโปร่งแสงที่มันกระเด็นออกมาไอ้กายจิตสังขารเราตายแล้วไอ้กายสถานการเนี่ยมันจะกระเด็นออกมาข้างนอกล่างร่างกายเนื้อเนี่ยไอ้ไอเนื้อเนี่ยมันหายใจอกอกมัน。
ก็ดับไปเลย。
ไอ้กายจิตสังขารเนี่ย。
มันไม่ตายมันจะกระเด็นออกมา。
ไอ้เนี่ยคือไอ้กายที่ที่เราจะพูดที่วามันเดี๋ยวก็โกรธเดี๋ยวก็ไม่โกรธเดี๋ยวก็โกรธเดี๋ยวไม่โกรธก็คือไอ้กายนี่แหละ。
การสังขารมันการโปร่งแสง。
ถ้าเราจะพยายามทำให้มันไม่โกรธเราพยายามหงุดหงิดกับโกรธเราพยายามกลับไปเอาให้การที่มันปรุงแต่งแล้วมันก็จิดีแล้วก็จิไม่ดี。
ที่เป็นจิตดี。
ไอ้จิตเนี่ยกายจิตเนี่ยมันการโปร่งไม่ว่าจะเป็นจิตดีจิตไม่ดีจิตมีอาการจิมีอาการอย่างนี้มันเป็นมันเป็นจิตมันเป็นจิต，โ。
ปร่งแต่ง。
ถ้าเราไปเอาผิดตัวแบบนี้เราไปจับมันก็จับคนร้ายผิดตัวที่ตัวเองจับแพ้จับแพ้ไปเอาไอ้ตัวที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์。
ปรุงแต่ง。
เอาตัวที่มันเดี๋ยวโกรธไม่โกรธจะทำยังไงให้ไม่โกรธลูกตาจะทำให้ไม่โกรธจะทำให้ไม่โกรธแม้แต่ไอ้ตัวที่มันโกรธเดี๋ยวมันก็ไม่โกรธโกรธมันไม่โกรธไ。
อ้ตัวนี้。
มันเป็นตัวกายจิตปรุงแต่งถ้าเราไม่เอาไอ้ตัวนี้เป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเราจะเป็นอีกตัวหนึ่งคือไอ้ตัวที่เป็นพุทธธ。
พุทธะแปลว่าตัวผู้รู้ที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างอะไรเลยไม่มีอาการใดๆปรากฏเลย。
มันจะมีตัวนึงคือตัวที่มีอะไรปรากฏสิ่งที่ปรากฏมีสองตัวคือตัวกายเนื้อกับกายจิตพูดง่าๆสรุปกายเนื้อกายจิต。
ตัวเล็กอีกอันนึงคือความไม่มีตัวปรากฏคือเราเราคือความไม่มีตัวปรากฏ。
ถ้าเราน้อยเข้าใจตรงนี้เราก็จะไปไว้กลลเนื้อเป็นตัวเราเวลาพอเราเป็นอะไรเจ็บไข้ได้ป่วย。
เวลาเราเราเจ็บไข้ได้ป่วยเป็นอะไร。
เราก็จะเป็นห่วงในการนะว่าใครเราจะตายแล้วกายเราจะตายแล้วตัวเราจะตายแล้วตัวเราจะตายแล้ว。
เวลาเราไอ้ไอ้ไก่เนื้อจะตายแล้วก็ไม่ห่วงแต่ไอ้ไก่เนื้อว่าเดี๋ยวไกจะตายแล้ว。
แล้วเราไม่ห่วงไอ้ไอ้การจิตการจิปรุงแต่งเรกว่าการจิก็แล้วกันการจิแล้วก็ห่วงจิตมันจะตายแล้วเดี๋ยวมันจะตายแล้วสรุปแล้วคือห่วงว่าตัวเราในจะตายแล้วตัวเราจะตายแล้ว。
แต่แท้จริงมันตัวเราคือตัวที่สามคือมันไม่เกิดไม่ดับไม่มีอาการใดๆเลย。
มันไม่มีการเกิดไม่มีการดับ。
มันเป็นความไม่เกิดไม่ดับไม่มีกิริยาการใดๆทั้งหมด。
มันเป็นธาตุที่เป็นศูนญาตาธาตุหรือวิญญาณธาตุที่มาเข้ารวมผสมกับธาตุดินธาตุน้ำธาตุลมธาตุไฟแล้วก่อให้เกิดเป็นชีวิตจิตใจขึ้นมาเป็นเป็นร่างกายเนื้อที่มีความรู้สึกและจิอารมณ์ขึ้นมา。
เรียกว่าน้ำลูบลูบน้ำ。
ไอ้ร่างกายกายเนื้อในที่มันมีความรู้สึกถึงจิตอารมณ์ได้ที่กลเป็นการจิตปรุงแต่งนี่แหละมันเพิ่งจะมาปรุงแต่งผสมกันในสมกันให้เป็นรูปร่างขึ้นมาแต่ให้เราได้ลอยมาก็คือวิญญาณธาตุวิญญาณนน่าจะวิญญาณบอกกับวิชาเขาเลยเรียกว่าปฏิสนธิวิญญาณเขาเรียกตัวใหม่แต่ามัน。
เป็นตัวที่ไม่หลงแล้วมันก็เลยเป็นวิญญาณธาตุ。
วิญญาณธาสคือความไม่มีตัวตนไม่ปรากฏอะไรเลยวิญญาณมันแปลว่ารู้。
แต่ชาวบ้านบอกว่าวิญญาณแปลว่าผีตายแล้วผีลอยจากร่าง。
ตายแล้วผีลอยจากร่างก็เพราะวามันไปเอาไว้ตัวที่ยึดเนี่ย。
ยึดเอากายเนอหรือเอาไก่ไอ้จิปรุงแต่งเนี่ย。
มันก็เลยไอไอ้การจิวงแต่งน้ำมันเลยไม่ตายแต่ไอ้ไก่เนื้อมันเน่าแต่มันก็กระเด็นออกมาเลยชาวบ้านเรียกว่าวิญญาณแปลว่าผี。
ก็เลยเห็นผีเนี่ยคนตายแล้วมีผีหลอกได้มีผีมาหลอกได้คนตายแล้วไม่เป็นผีมาหลอกได้อะไรมันไอ้กายแล้วมันตายแต่ไอ้กายจิตมันไม่ตายมันเลยกลายเป็นผีออกมา。
เป็นผีออกมาชาวบ้านเลยเรียกไปลวิญญาณว่าผีเลยกลายเป็นผีออกมาเพราะว่าว่าแต่ที่ให้ผีได้คือไอ้ตัวผู้ประยุึดผตัวยึดเอาไว้ไอ้กายเนื้อเป็นตัวเราไปไอ้กายจิตปุ่มที่มันปรุงแตกเนี่ยเป็นตัวเรา。
คนที่เรายึดผิดตัวอย่างนี้มันเป็นยังไง。
เวลาไก่เนื้อเนี่ยมันมีปัญหาเจ็บไข้ได้ป่วยหมอบอกว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายจะตายแล้ว。
ถ้าเราไปยึดติดตัวแบบนี้สติแตกแล้วมันจะเป็นบ้า。
เพราะหมอบอกเป็นมะเร็งยะสุดท้ายคุณจะตายแล้วมันจะเป็นบ้าเลยสติแตกหลายคน。
สติแตกเลยอ่ะ。
กูจะตายแล้วกูจะตายแล้วกูจะตายแล้ว。
มันไปยึดเอาให้กายที่จะแตกดับมันเป็นตัวเรามันเลยกูจะตายแล้วเราเราจะตายแล้วเราจะตายแล้วหมอบอกว่าเราจะตายแล้วสติแตกเลยว่ากลัวตายมันเลยเป็นบ้าเลย。
เพราะมันไปยึดเอาไอ้กายเนื้อเป็นตัวเรา。
แล้วไปยึดเอาไอ้กายเนื้อที่มีความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์เนี่ยซึ่งเป็นกายจิตเนี่ยผสมอยู่ไกลเนื้อเนี่ยเป็นตัวเราและมันรวมเอาไว้ไอ้ตัวเรากายเนื้อที่มีความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์ซึ่งให้สองกายรวมกันเนี่ยเป็นตัวเราเป็นตัวตนขอ。
งเรา。
แต่เราเนี่ยไม่ได้รู้สึกเลยว่าเรานี่คือวิญญาณธาตุหรือวิญญาณวิญญาณธาตุหรือธาตุรู้หรือว่าสุยตาธาตุนพพานธาตุ。
หรือเรียกว่าหลวงตามหาบัวเรียกว่าธรรมชาติาตุ。
มันเป็นธาตุแห่งธรรมเป็นธาตุที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างอะไรเลยเป็นสรีหลังไม่มีรูภัณฑ์สฐานใดๆเลยอีกหนึ่งกายนะคือเราแท้ๆซึ่งไม่มีการเกิดไม่มีการตาย。
แต่ไอ้ร่างที่เป็นกายเนื้อกับไอ้ร่างที่เป็นเป็นกายจิตเนี่ยไอ้จิตเรียกว่าลูกปขรรค์์กับนามมขันธ์เนี่ย。
หรือเรียกว่าให้ลูกประกายกับนามมกายก็ได้มาเพราะว่าเวลาลูกประกายตายไอ้น้ำประกายก็เดินออกมาที่ชาวบ้านเ，ร，ี，ย，ก，ว，่，าผี，เ，น，ี，่，ยไอ้ผีมันก，็，เ。
ดินออกมา。
ไอ้เนี่ยมันไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราและไอ้ผีเนี่ยที่มันรวมไว้กายเนื้อเนี่ยมันเปลี่ยนร่างไปเรื่อย。
อย่างนี้มาอยู่เป็นหมาเนี่ยสี่ขาเนี่ย。
ไอ้ร่างก็เปลี่ยนไปแล้วเป็นหมาเป็นสี่ขาและไอ้หมาเนี่ยไม่มีความรู้สึกนึคิดอารมณ์อะไรก็มีการคิดอีกตัวในหมาเนี่ยคือมีนามนาามมาขันซึ่งเป็นความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์อีกอันนึงอยู่ในในกายเนื้อที่เป็นรูปขัน์หรือเปรียบเหมือนมีสองกายอยู่ในกายหมานี่แต่หมามันไม。
่เข้าใจว่า。
มันมีอีกหนึ่งกายคือการพุทธซึ่งไม่มีตัวตนมีรูปร่างไม่มีที่อยู่นั่นคือเราหรือคือวิญญาณธาตุ。
ภาพรู้ที่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีที่อยู่ไม่มีอะไรเลยเป็นวิญญาณธาตุที่มาผสมกับธาตุดินน้ำลมไฟคือสเปิมสเปิร์มของพ่อซึ่งเป็นธาตุดินแล้วน้ำธาตุน้ำก็เป็นไข่ไข่ของแม่เป็นธาตุน้ำเป็นน้ำวุ้นน้ำวุ้นก็มาสมกันอันแรกแล้วก็แม่ก็หายใจเอาธาสธาสอ。
ากาศ。
ธาตุลมแล้วก็ธาตุไฟก็ไป。
แล้วก็กินซากศพบัวจากศพควายซากศพเป็ดศพไก่กุ้งหอยปูปลา。
กินกินซาศพไปแล้วผองๆเริ่มมีตาหูจมูกลิ้นกายใจ。
เริ่มมีนามมีรูปคือมีความรู้สึกถึงคิดอารมณ์ได้。
ไอ้ที่มีความรู้สึกใจที่มีความรู้สึกนอารมณ์ได้มันก็จะมีมาปรแต่่งมาผสมทีหลังแล้วก็มีไก่เนื้อขึ้นมามีตามี，ไ，ก่ใจแต，่，ไ，อ，้，ต，ั，ว，ที่มาผสมคือ，ต。
ัววิญญาณ。
วิญญาณภาพเรียกกับพุทธธ。
วันนี้มันมันอยู่ในตัวเรามาเกิดเป็นหมาเนี่ยเราก็ไม่รู้ว่ามันมีอีกตัวนึงคือพุทธะที่ไม่มีตัวตนไม่ปรากฏรูปร่างเราไม่เคยตายนะเพราะร่างไอ้ร่างกายเนื้อกับไอไอ้น้ำมากายเป็นการโปร่งแสงเนี่ย。
มันเปลี่ยนร่างไป。
ตัวนี้。
มันดับแล้วไอ้ขหน้ามันดับของแต่ละแต่ละร้านไม่เป็นสายมันดับไปแต่ความเรายึดไว้หลงผิดไว้ไอ้วิญญาณเนี่ยที่มันออกไปมันเลยเป็นรูปโปร่งแสงไว้มันเลยไม่ดับวิญญาณตัวนี้มันไม่ดับเป็นวิญญาณที่บอกกับวิชามันเลยไม่ดับมันเลยกลายเป็นรูปวิญญาณวิญญาณที่เป็นรูปเป็นร。
ูปเป็นผีชาวบ้านเห็นวามันเป็นผี。
แม้แต่มันเป็นสัตว์ฉานเวลามันถูกฆ่าตายเนี่ย。
มันจะกระเด็นออกมาเหมือนกันไอ้กายเนื้อมันดับแล้วไอ้ขันห้ามันดับแต่มันจะมีไอ้วิญญาณเนี่ยที่เป็นรูปท，ี，่，ช，า，ว，บ，้，า，น，เล，ย，ว，ก，ว่าผีวิญญ，า，ณ。
ลอยออกมา。
วิญญาณที่มันอยู่รวมกับไอดินน้ำลมไฟเนี่ยไอ้วิญญาณเนี่ยที่มันอยู่ร่วมกันดินน้ำลมไฟมันเลยมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ได้พูดได้อย่างเนี่ยต้นไม้เนี่ยมันไม่มีวิญญาณไอ้ต้นไม้มันเลยมีชีวิตจิตใจไม่ได้แต่มันต้นไม้มันมีธาตุดินน้ำ。
ลมไฟ。
อาคารเนี่ยอาคารที่ก่อสร้างเนี่ยมันก็มีธาตุดินน้ำลงไฟเวลาก็สร้างก็มีเอาน้ำมาผสมเวลากอ้วนไปก็ัดลกับความร้อนก็เข้าผสมที่ก่อสร้างกับน้ำลงมไฟแต่มันไม่มีธาสอีกธดหนึ่งคือวิญญาณธาตุมันไม่มีตัววิญญาณผสมถ้ามันมีวิญญาณผสมการเป็นของที่มันมีชีวิตจิตใ。
จเลย。
เหมือนไอ้หุ่นยนต์ที่เขาสร้างหุ่นยนต์。
ขณะที่เขาสร้างหุ่นยนต์เขาเอาเอาโลหะมาหลอมมันก็ต้องมีทั้งทั้งโลหะที่เป็นน้ำที่เป็นตัวโลหะที่เป็นน้ำแล้วก็เป็นความร้อนเป็นไฟเป็นลมเป่ามันเลยตัวไอ้ตัวหุ่นยนต์มันก็เลยมีดินน้ำลมไฟแต่ตัวหุ่นยนต์มันขาดตัวเดียวคือตัววิญญาณธาสธาตุที่เป็นธาสวิ。
ญญาณ。
ถ้ามันมีทาตุวิญญาณมาผสมหุ่นยนต์มันเดินได้มันพูดได้เลยคุยได้เลย。
ไอ้ส่วนที่เขาเขาทำให้ตุ๊กตาบาร์บี้ตุ๊กตาบาร์บี้ที่มันเหมือนคนมากเลยตุ๊กตาบาร์บี้เหมือนคนมาก。
ตุ๊กตาบาร์บี้เหมือนคนมากเลย。
ตอนที่เขาเอาไอ้พลาสติกมาหลอมเอาวัสดุมาหลอมให้เป็นตุ๊กตาบาร์บี้เนื้อนิ่มๆเนี่ยมันก็มีธาตุดินธาตุน้ำธาตลมธาตุไฟ。
แต่มันขาดอีกทหนึ่งคือท่านวิญญาณ。
ขายตุ๊กตาตุ๊กตาบาร์บี้เนี่ยมันเอาทาตุวิญาณเข้าไปผสมปุ๊บ。
้ตุ๊กตาบาร์บี้นั้นมีชีวิตจิตใจเลยเหมือนพวกเราเปลี่ยนเลย。
ทุกวันนี้เนี่ยหลายประเทศในโลกพยายามสร้างตุ๊กตาที่มีชีวิตจิตใจได้。
เดี๋ยวนี้ตุ๊กตาถึงขั้นร้องไห้ได้。
วันก่อนที่กูก็เห็นเขาเอามาโชว์ตุ๊กตาของประเทศญี่ปุ่นร้องไห้ได้。
แต่เรื่องร้องไห้ไงก็สร้างเป็นโปรแกรมให้มันร้องไห้ได้แต่มันไม่มีชีวิตจิตใจเพราะมันขาดพาสุวิญญาณไปอีกหนึ่งพด。
ไอพาาเนี่ยมันผสมกับดินน้ำลงมไฟมันผสมกับเสร็จปุ๊บมันเลยมีชีวิตที่มีความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์ความรู้สึกหรือกคิดอาร。
มณ์เนี่ย。
มันเกิดจากการที่วามันเอาธาตุดินอารมไฟและเอาวิยาลธาตุมาผสมแล้วมันเลยมีความรู้สึกหรือคิดอารมณ์ตัวที่มีความรู้สึกนึคิดอารมณ์เป็นตัวปรุงแต่งผสมเสร็จแล้วผสมจากธาตุรวมกันแล้วมันจะมีความรู้สึกในคิดอารมณ์ได้แต่เราไปเข้าใจเอาไว้ไอ้ร่างกายของแต่ละชาติคือส。
ัตว์ปีบ้างสัตวเลยคลานมั่งสัตสีเท้ามั่งและตัวเรานี่รูปร่างแบบนี้เป็นการเนื้อที่ผสมเสร็จแล้วเนี่ยเป็นตัวเราเอาให้ควา，ม，ร，ู้สึกนึคิดอา，ร。
มณ์เนี่ย。
ซึ่งเป็นนามมะขันเนี่ย。
ที่ผสมเสร็จแล้วมีชีวิตจิตใจมีความรู้สึกในคิดอามมขึ้นมาว่าเป็นตัวเรา。
แต่มันแท้จริงเราคือ。
ทาสวิญญาณ。
ที่มันเข้ามาผสมกับดินน้ำลงไปแล้วลืมไปเลยไอ้ธาตุวิญญาณนะไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่าง。
ไม่มีอะไรทั้งหมด。
ไม่มีอะไรปรากฏ。
ถ้าเข้าใจอย่างนี้แล้วเนี่ย。
การปฏิบัติมันก็ง่ายแล้วเพราะว่า。
ไอ้กายเนื้อเนี่ย。
มันเป็นธาตุปรุงแต่ง。
ไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรา。
เดี๋ยวมันก็ต้องแตกดับแล้วเสื่อมไปต้องแก่ต้องเก็บต้องตายแล้วผูกพังสลายไปเพราะว่าไม่เป็นธาตุผสม。
ถึงหมอจะบอกว่าไอ้กายเนื้อมันจะแตกกลับแล้วก็ออกก็ธรรมดาเพราะมันถ้าผสมเดี๋ยวมันก็ต้องเสื่อมเพราะสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่มันผสมเนี่ยที่ผมแต่งขึ้นมามันก็ต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นแล้วมันก็ต้องผูกพังสลายไปส่วนนมปะขันซึ่งเป็นความรู้สึก。
นึกอารมณ์ที่เป็นส่วนผสมเสร็จมันก็เป็นสิ่งใดสิหนึ่งที่ปรากฏขึ้นแล้วมันก็ดับไปเป็นธรรมดา。
แต่วิจารธาตมันไม่ปรากฏตัวตนมันเลยไม่เกิดไม่ดับ。
เรานี่คือความไม่เกิดไม่ดับที่มันย้ายร่างไปเรื่อย。
เปลี่ยนร่างไปแล้วเปลี่ยนจะเปลี่ยนร่างไปเปลี่ยนร่างไปเปลี่ยนร่างไป。
ไปเป็นร่างที่มีกายรูปร่างแปลกไปแล้วก็มีความรู้สึกถึงคิดอาผมอย่างใหม่ในร่างนั้นเพราะเราเป็นงูสัตว์เลื้อยคลานแล้วบอกว่าชาติที่เราเปเกลียดงูมากเลยแต่พอเราเป็นงูเนี่ยเราก็บอกให้้ตัวงูที่เป็นมันเลื้อยไปได้คือตัวเราและงูที่มีความรู้สึกไม่คิดอารมณ์เนี่。
ยคือตัวเราทั้งตัวเลย。
แต่เราลืมไปเลยเราคือไอ้ธาตุวิญญาณที่ไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยที่ผสมกับดินน้ำลมฝ่ายที่สเปอร์ของพ่อกับใครของแม่มาผสมกันแล้วเราก็เข้ามาเอาเข้ามาผสมเป็นวิญญาณกับธาตุนั้นเราก็ไปเอาไว้ร่าง。
ใหม่。
เนี่ยคือตัวเราไอ้ร่างงูที่ตอนเรามีชีวิตอยู่ตอนนี้เราเกลียดงูมากเลยมันเป็นสัตว์เลือยคลาน。
แต่แท้จริงเราก็เคยเกิดในร่างนั้นมาหลายชาติ。
แล้วเราก็หลงไปไอ้ร่างที่ผสมเสร็จแต่ละร่างเนี่ยเป็นตัวเราและร่างที่ผสมเสร็จแล้วมันก็มีความรู้สึกไม่คิดอารมณ์ในตุ๊กตาบาร์บี้ที่มันสามารถเอาวิญญาณมาเข้าคือเราเป็นวิญญาณมาเข้ามาได้มันก็เลยมีชีวิตจิตใจมีความรู้สึกกนึคิดอารมณ์ไอ้ตัวความรู้สึกึกคิดอารม。
ณ์เนี่ยเพราะวิญญาณเข้ามาผสมมาเลยเป็นชีวิตที่มีชีวิตจิตใจสิ่งไรก็ตามเมื่อมันมีวิญญาณมาธาตุมาผสมมันจะเป็นคนสิที่มีชีวิตจิตใจต้นไม้เนี่ยลองามันเอาวิญญาณมาธาตุเข้าผสมไอ้ต้นไม้ก็เป็นชีวิตจิตใจเดินได。
้เลย。
ไอ้ตัวที่เป็นชีวิตจิตใจเนี่ยเพราะวิญญาณถ้าาตมาเข้ามาผสม。
พอวิญญาณทาตุเข้ามาผสมมันก็เลยสามารถเป็นต้นไม้ที่เคลื่อนที่ได้มีชีวิตตใจได้ถ้ามีวิญญาณถ้าาตุผสม。
ไอ้ตุ๊กตาบาร์บี้เนี่ยมันมีธาตุดินน้ำลมไฟแต่มันขาดวิญญาณธาตุมาผสมคือขาดเราที่เป็นวิญญาณธาตุเข้าผสมถ้าเราวิญญาณธาตุเข้าไปผสมกับตุ๊กตาบาร์บี้ไอ้ตุ๊กตาบาร์บี้มีความรู้สึกคิดอารมณ์เลย。
ถ้าพูดเข้าใจอย่างนี้เห็นว่า้ตัวที่มีความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์ไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราแต่ดั้งเดิมตัวตนของเราแต่ดั้งเดิมคือวิญญาณนะธาตุที่ไม่ไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยแต่ตัววิญญาณถ้าาตุมีปัญหามันเข้าผสมกับอะไรไอ้ตัวนั้นเป็นตัวที่สามารถมีความรู้สึกน。
ึกคิดอารมณ์ได้เคลื่อนไหวได้พูดได้เรียกว่ามีชีวิตจิตใจขึ้นมาได้。
แต่พอไอ้วิญญาณถ้าออกเมื่อไหร่ปุ๊บไอ้ตัวที่มีชีวิตจิตใจก็พูดไม่ได้。
กลายเป็นท่อนไม้ไปทุกชาติ。
ไอ้ตัวสำคัญคือตัววิญญาณธาตุที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีรูภัณฑ์สันฐานใดๆ。
ไอ้ตัวนั้นน่ะคือราวที่มันเปลี่ยนร่างไปเรอาศัยอยู่ในร่างใหม่เรื่อยไปเพราะมันเข้าไปอยู่ในร่างใดไอ้ร่างนั้นเลยมีความรู้สึกถึงคิดอารมณ์ได้ร่างที่มีความรู้สึกึกคิดอารมณ์เนี่ยมันไม่ใช่ร่างมันไม่ใช่ตัวเราแท้ๆตัวเราแท้ๆคือไอ้วิญญาณธาตุที่ไม่มีรูปร่างไม่。
มีรูภัณฑ์ฐานอะไรเลยที่มันย้ายร่างไปปุ๊บผมไปใส่อะไรปุ๊บมันไปเข้ากับอะไรบ。
ไอ้ร่างนั้นมีชีวิตจิตใจเลย。
กระป๋องน้ำเนี่ยไอกระป๋องกระป๋องน้ำที่โต๊ะเนี่ย。
ไอ้กระป๋องน้ำตอนที่เขาเทมันเอาโลหะมาผสมเอาไฟ。
น้ำที่เคี่ยวเป็นความร้อนมาผสมมันก็เลยมีธาตุดินน้ำลงไปอยู่ในตัวกระป๋องในสามกระป๋องนี้แต่มันขาดอีกอันเดียวในกระป๋องเนี่ยมันขาดวิญญาณธาตุคือขาดเราเนี่ยที่เป็นวิญญาณธาตุเนี่ยเป็นวิญญาณธาเข้าไปผสมผสมกระป๋องเนี่ยเดินได้เลยพูดได้เลยมีความรู้สึกในคิดอาร。
มณ์เลย。
แต่มันไม่มีวิญญาณเราเนี่ยไม่มีวิญญาณเราที่เป็นวิญญาณชาติเข้ามาผสมให้กระป๋องได้เลยมีความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์ไม่ได้。
วิญญาณนะธาตุเนี่ยที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างอะไรเนี่ยขออย่าให้มันเข้าไปผสมอะไรเพราะสมอะไรไอ้ตัวนั้นน่ะสามารถมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์พูดได้คิดได้เสียใจได้ดีใจได้ร้องไห้ได้หัวเราะได้โมหได้ไม่โม。
หได้。
ธนวนพยายามมาถามตั้งแต่เมื่อวานแล้วก็เมื่อเช้านี้。
ทำไมโมหจะทำไมให้ไม่โมหโมหทำไมให้โมหมันทำไมโมหง่ายเดี๋ยวไม่โมหไอ้ตัวที่มันโมหได้ไม่โมหไม่ได้โมหได้โมหไม่ได้มันเป็นไอ้ตัวเนี่ยที่มันผสมเสร็จแล้วคือไอ้ตัวกายร่างกายเนื้อเนี่ย。
ที่มันผสมเสร็จแล้วมันก็เลยมีอารมณ์ได้แล้วก็ก็มีอารมณ์ยังไม่มีอารมณ์แล้วก็ก็ร้องไห้เดี๋ยวมันก็หัวเราะแล้วก็เหมือนไอ้หุ่นยนต์เดี๋ยวนี้ก็สร้างทั้งหัวเราะได้ร้องไห้ได้แล้ว。
มันสามารถร้องไห้ได้หัวเราะได้ไอ้ตัวที่มันร้องไห้ได้หัวเราะได้มันมีอารมณ์โมหได้เนี่ยมันเป็นตัวไอ้ตัวหุ่นยนต์ที่เป็นตัวสร้างมันจะไม่ใช่ตัวจริงไอ้ตัวจริงมันคือตัววิญญาณธาตุที่ไม่มีตัวตนอะไ。
รเลย。
เพราะฉะนั้นน่ะเราไม่ต้องไปทำอะไรกับมันไอ้ตัวที่เป็นกายเนื้อเนี่ยและไอ้ตัวกายเนื้อที่มีความรู้สึกนึถึงอารมณ์ในแต่ละชาติเราไม่ต้องไปทำอะไรกับมันเพราะมันไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราและมันต้องแตกดับไปทุก。
ชาติ。
แต่เราจริงๆที่อยู่ในตัวเราเนี่ยมันคือวิญญาณทตที่ไม่มีกิริยาการใดๆไม่มีรูพณณสณฐานใดๆเลยไม่ปรากฏอะไรเลยดังนั้นพอเราสิ้นความยึดมั่นถือมั่นสิ้นหลงยึดเอาไอ้ตัวไอ้ตัวเราเนี่ยที่มันมีความรู้สึกกึคิดอารมณ์ได้นะไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราเราคือวิจารชาต。
ิาตที่ไม่เคยเกิดไม่เคยตายไม่เคยแตกไม่เคยดับมันเปลี่ยนถ่ายร่างไปอยู่เรื่อยไป。
นั่นแหละ。
ใจเราก็จะถึงวิญญาณถ้าาตุซึ่งเป็นความว่างเปล่าที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยกลายเป็นความว่างเปล่า。
เช่นเดียวกับความว่างของธรรมชาติ。
ในความมีเนี่ย。
มันถึงความมีความไม่มีด้วย。
ความมีอะไรก็คือในความมีร่างกายเนี่ยไอ้ในความมีร่างกายก็มีความไม่มีอยู่ได้ในร่างกายนี้คือวิญญาณและภาพเป็นความไม่มีไม่มีอะไรปรากฏไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างอะไรเลยและในความไม่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ก็เป็นความไม่มีอยู่ด้วยอยู่ในนั้นเนี่ยเพราะว่าในความม。
ีอะไรปรากกฎเนี่ยมันเป็นส่วนที่เป็นสังขารปรุงแต่งผสมเสร็จคือวิญญาณอธาตุเข้าผสม。
ดังนั้นในส่วนของความมีอะไรปรากฏเนี่ยมันจะมีความไม่มีอยู่ในนั้นด้วย。
คือไม่มีอะไรปรากฏเลยเพราะมันมีวิญญาณธาตุุเข้ามาผสมกับดินน้ำลงไฟมันเลยเป็นเกิดเป็นความไอ้ตัวที่มีความรู้สึกไม่คิดอารมณ์ได้แล้วไอ้ตัวที่มันไม่มีอาการใดๆผสมกันอยู่ในนั้น。
มันจะเปรียบเหมือนอย่างนี้ก็ได้เพื่อเห็นเป็นรูปประธรรมว่าไอ้ตัวที่มันมีความรู้สึกคิดอารมณ์เปรียบเหมือนกับเป็นน้ำมัน。
ไอ้ตัวที่ไม่มีอะไรปรากฏเลยเปรียบเหมือนเป็นน้ำที่อยู่ใต้แก้วแก้วใสๆเนี่ยแก้วใสๆเนี่ย。
ที่เราเห็นแก้วๆเนี่ย。
เราจะเปรียบเหมือนว่าไอ้ตัวที่มันมีความรู้สึกนึคิดอารมณ์เดี๋ยวโมหเดี๋ยวไม่โมหเดี๋ยวสบายใจเดี๋ยวไม่สบายใจไอ้ตัวที่มันมีอารมณ์ได้เนี่ยมีความรู้สึกถึงคิดอารมณ์ได้เป็นตัวผสมเสร็จแล้วไอ้ตัวนี้เปรียบเหมือนน้。
ำมัน。
แต่ไอ้ตัวใต้น้ำมันเนี่ยถ้าเราใส่น้ำลงไปอ่ะใส่น้ำเข้าไปใต้นี้น้ำมันเป็นน้ำกับน้ำมันมันไม่ผสมกัน。
น้ำอยู่ใต้ล่างไอ้น้ำมันจะลอยขึ้นไปข้างหน้า。
ดังนั้นไอ้ตัวเราที่จะมีความรู้สึกและคิดอารมณ์ปรแต่งไรก็ตามมันจะมีไอ้ตัวน้ำน้ำเนี่ยอยู่ใต้น้ำมันตลอดเวลาคือความว่าง。
มันจะมีความว่างรองรับอยู่ตลอดเวลา。
ดังนั้นเนี่ยไอ้ตัวเราที่ขนาดที่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยอย่างไรก็ตามมันจะมีตัวที่ไม่ปรากฏอ，า，ก，า，ร，ใ，ด，ๆ，เ，ล，ยอ，ี，ก，ห，นึ่งตัวอย，ู，่。
ตลอดเวลา。
พระพุทธเจ้าจึงตัรัสว่าตายเราเนี่ยเป็นโรคแล้วก็ตัดเทียบกับลูกโลกลูกโลกของเราเนี่ยองค์ตดว่าใต้แผ่นดินนี้มีพื้นน้ำรองรับ。
ใต้แผ่นดินเนี่ยมีน้ำหนุนอยู่。
ใต้พื้นน้ำมีลมหนุนอยู่。
ใต้ลมลงไปมีอากาศหนุนอยู่。
ชั้นบรรยากาศ。
ใต้ชั้นบรรยากาศไปเป็นความว่าง。
อวกาศ。
ใต้แผ่นดินคือลูกโลกเนี่ยมีน้ำมีธาตน้ำหนุนอยู่。
ใต้ธาตุน้ำไปมีธาตุลมหนุนอยู่ใต้ธาตุลมอากาศที่เป็นชั้นบรรยากาศใต้ชั้นบรรยากาศไปเป็นความว่าง。
แล้วพระองค์ก็ตัดเปรียบขัน์ห้าคือรูปประขันกับนามขัน์เนี่ยให้ร่างกายเราที่มีความรู้สึกในเขอารมณ์คือเป็นขัน์ห้าเนี่ยเป็นรูปประคันและนามมขเนี่ย。
เป็นโรค。
และโลกนี้。
มันมีความว่าง。
เหมือนกันคือใจหรือจะเรียกว่าจิตเดิมแท้หรือเรียกว่าวิญญาณถ้ามันเป็นความว่างที่มันก็ผสมกับดินน้ำลงมไฟลูกโลกมีดินน้ำลงไฟและดน้ำลงไฟมันมีความว่างมันรออยอยู่ในความว่างร่างกายเราที่เป็นที่ผสมเสร็จเนี่ยเป็นลูกประขรรค์์แล้วก็มีนาม。
ะขัน。
ก็ตักว่าเป็นโรคและโลกนี้มนก็ลอยอยู่มันเกิดดับอยู่ในความว่าง。
เหมือนกันเหมือนธรรมชาติเหมือนกัน。
นถ้าเราเข้าใจว่าเราคือความไม่มีอะไรปรากฏเลยเปรียบเหมือนเป็นความว่างไม่มีอะไรปรากฏทั้งหมดเปรียบเหมือนเป็นความว่างอันเดียวกับจักรวาลที่ไม่มีอะไรปรากฏ。
มันสิ่งที่ปรากฏเนี่ยที่ไม่มีค่าไม่มีความหมายต่อใจเราเลย。
มันจะมีความรู้สึกกคิดอะไรก็ตามมันจะจิตดีหรือไม่ติดดีก็ตามไม่มีค่าหน่อยหนึ่งนิดนึงในใจของเราเลย。
เพราะอะไรเพราะนี่ไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราไอ้ที่มันมีความรู้สึกกึคิดอารมณ์ได้ไม่ว่าจะจิตดีปานใดมันไม่มีค่าไม่มีความหมายต่อเราเลยเพราะเราคือความไม่มีตัวตนคือความไม่มีอะไรปราก。
ฏเลย。
ความที่มีอะไรปรากฏคือร่างกายที่ปรากฏความรู้สึกึคิดอารมณ์ที่ปรากฏไม่ว่าจะจิตดีไม่ดีที่นวัดบอกว่าเดี๋ยวก็โมหเดี๋ยวก็ไม่โมหเดี๋ยวก็โกรธเดี๋ยวก็ไม่โกรธเดี๋ยวก็มีอารมณ์เดี๋ยวไม่มีอารมณ์ไอ้ตัวที่มีอารมณ์มันก็เป็นตัวไอ้ตัวกายเนื้อที่มันมีเดี๋ยวก็โกรธเด。
ี๋ยวก็ไม่โกรธเดี๋ยวก็มีอารมณ์เดี๋ยวไม่มีอารมณ์ไอ้กายเนื้อที่มันมีความรู้สึกมันคิดอารมณ์คือมันรูปขันบวกนาปขัน。
แม้แต่ไอ้กายเนื้อตอนที่ไม่มีอารมณ์อะไรเลยจิตดีมากยิ้มแย้มแจ่มใสเบิกบานก็ดีก็ได้แต่ไอ้ตัวก็เป็นกายเนื้อที่ไม่มีอารมณ์เป็นกายเนื้อที่มีอารมณ์อยู่ดีเลยเนี่ยมันไม่ใช่วิญญาณธาตุ。
ที่ไม่มีอาการใดๆเลย。
หรือจิดั้งเดิมแท้ๆมันไม่มีกิริยากันได้ทั้ง。
ไอ้เรานั่นแหละคือความไม่มีอาการนั้นคือวิจารณธาตุหรือหรือจิตเดิมแท้ที่ไม่มีอาการปรากฏเลยร่างกายเราถึงมีความรู้สึกในคิดอารมณ์ต่อให้มันเป็นอารมณ์ดีที่สุดใจใสที่สุดสบายที่สุดใจสว่างที่สุดก็ตามก็เป็นอีกกายเนื้อกับไอ。
้กาย。
ที่เป็นขันห้าเองเป็นลูกปอากาศที่ไม่มีอาอากาศไม่ต้องมีอากาศอาการดีมากเลยเดี๋ยวอาการก็ไม่ดีเดี๋ยวก็ผ，่，อ，ง，ใ，ส，เ，ร，ื，่อ，ง，เ，ล，่าหัวเดี๋ย，ว，ก。
็เศร้าอง。
สายสเดี๋ยวก็เศร้าหมอก็สลับกันไปสลับกันมานั่นแหละไอ้ตัวก็จะผใยังไงต่อเศร้าหมอไงอ่ะมันก็เป็นไอขันห้าเนี่ยคือขกับที่ผสมเสร็จอ่ะแต่ไอ้ตัวเรานี่มันไม่ปรากฏอาการเศร้าหมอไม่ปรากฏอาการปร่。
องใส。
แล้วแม่้ต่อต่อให้มันมีเดี๋ยวไอ้ตัวเราเนี่ยคือไอ้ร่างกายเราเนี่ยเดี๋ยวก็นิ่งเดี๋ยวก็ไม่นิ่งเดี๋ยวก็นิ่งเดี๋ยวก็ฟุ้งซ่านเดี๋ยวก็ฟุ้งซ่านเดี๋ยวก็นิ่งไอ้ตัวฟุ้งซ่านไอ้ตัวนิ่งก็คือไอ้ตัวเนี่ยไอ้ตัวขันห้านี่แหละ。
แต่เราเนี่ย。
มันไม่ปรากฏอาการอยู่ตลอดเวลาคู่กับตัวผู้มีอาการ。
มันอยู่ด้วยกัน。
ภาาสามันสมมุติบัญญัติเยอะมากเลยไอ้ผู้ที่ไม่มีอาการในบางทีก็เรียกว่าใจ。
บางทีก็เรียกว่าจิตเดิมแท้บางท่านก็เรียกว่าจิตดั้งเดิม。
บางท่านก็เรียกว่าต้นจิตเลยมันเป็นจิต้นจิตที่มาแต่แรกที่มันไม่มีมันไม่มีกิอาการใดๆ。
บางท่านก็เรียกว่าพุทธบางท่านก็เรียกว่าสุยะตาบางท่านก็เรียกว่านพพานธาตุบางท่านก็เรียกว่าสุยตาธาตุบางท่านก็เรียกว่，า。
ธรรมธาตุ。
มันชื่อมันจะเรียกว่าอะไรก็ตามถ้าเป็นภาษาต่างชาติมันคงจะเรียกอีกทุกภาษาอีกมากมายแต่สรุปแล้วคือเราคือตัวที่ไม่มีอากา，ร，อ，ีกหนึ่งอันอี，ก。
หนึ่งอัน。
ไอ้ส่วนร่างกายกับไอ้ความรู้สึกถึงคิดอารมณ์ใน้ตัวที่เป็นลูกประฐานกับนอากาศเนี่ยไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราดังนั้นเวลาเราจิตนิ่งมันก็ไม่มีความหมายต่อใจเราหรอกเพราะว่าไอ้นี่มันคือไอ้ลูกปฐานกับนประขรที่มันน่ะขนาดนั้นน่ะมันมีความรู้สึก。
นิ่ง。
ขนาดใดมันไม่นิ่งฟุ้งสร้างมันก็ไม่มีความหมายต่อใจเราเพราะวามันเนี่ย。
ก็คือไอ้ลูกประขันตามมขันเนี่ยที่มันมีความรู้สึกคิดอารมณ์。
ขนาดใดลูกปขันนามมะขันเนี่ยมันนิ่งมันไม่คิดอะไรมันก็ไอลูกปขันก็เป็นอาการของลูกปขันกับนามมะขันที่มันนิ่งมันไม่คิดอะไรมันก็ไม่มีความหมายต่อใจเราว่าลูกประขันนามะขันมันนิ่งมันไม่คิดอะไรมันก็ไม่มีค่าไม่มีความหมายต่อใจเร。
าเลย。
ต่อให้มันนิ่งมันก็ไม่มีค่าไม่มีความหมายต่อให้ไม่นิ่งมันก็ไม่มีค่าไม่มีความหมายต่อให้มันโปร่งโลก่งเบาสบายมันก็คือไอ้ขันห้าที่มันมีความโปร่งโลก่งรู้สึกโปร่งโลกเบาสบายต่อให้มันไม่โป่งโลกเบาสบายมันก็คือขันห้าที่ไม่โป่งโลกเบาสบายมันไม่มีความหมายต่อใจ。
เราแม้แต่เสหนึ่งน้อยหนึ่งก็ไม่มีเพราะอะไรเราคือความไม่มีตัวนคือความไม่มีอะไรเลย。
เพราะในความมีอยู่ตลอดเวลามีกิริยาการตลอดเวลาเนี่ย。
มันมีความไม่มีอยู่ด้วยตลอดเวลาเราคือความไม่มี。
แต่เราเนี่ยทำไมไปยึดเอาความมีล่ะคือมีอารมณ์มีอาการมีจิตนิ่งมีจิตไม่นิ่งมีจิตที่โป่งโลก่งเบาสบายมีจิตที่ไม่โป่งโลก่งเบาสบายมีจิตที่รู้สึกว่างๆมีจิตที่ไม่รู้สึกว่างๆเราไปเอาไอ้ตัวนั้นน่ะมาเป็นตัวเราแต่เราก็คือตัวที่ไม่มีอาการปรากฏเลยไม่มีอะไรเล。
ย。
ปก。
ติ。
นัอ่ะคือเราแต่ไม่มีตัวตนไม่มีอะไรหรอกแล้วเราก็เนี่ยถ่ายร่างเปลี่ยนร่างไปเลยเราไม่เคยเกิดดับนะแต่้ตัวเกิดดับไอ้ตัวขันห้าไอจะเกิดดับเปลี่ยนร่างไปเป็นหมาบ้างไปเป็นแมวบ้างไปเป็นนกบ้างไปเป็นงูไปเป็นสัตว์เลื้อยคลานไปเป็นสัตว์ปีกไปเป็นสารพัดจะเป็นเปเป็。
นอรกายเป็นสัตว์นรกไปเป็นเทวดาเป็นมนุษย์รูปร่างเปลี่ยนไปเราเกิดมาเป็นรู้กี่ชาติ。
ไม่รู้กี่ร้อยล้านชาติแล้วเราเกิดมาเปลี่ยนร่างไปเรื่อย。
แต่ตัวไม่เคยเปลี่ยนไม่เคยตายหรือไม่เคยเกิดไม่เคยตายคือตัววิญญาณนธาตนั่นแหละ。
มันไม่เคยเกิดไม่เคยตาย。
แต่มันต้องเอาไปอาศัยอยู่ในร่างใหม่เรื่อยไปแต่ไอ้ตัวที่อยู่ในร่างใหม่ที่มันมีชีวิตจิตใจเนี่ยมันตายไปทุกร่างแต่วิญญาณธาตุเนี่ยไม่เคยตายเลยวิญญาณถ้าไม่เคยตายมันเปลี่ยนถ่ายร่างไปเลยเพราะอะไรมันไม่เคยเกิดมันไม่เคยดับมันเลยไม่เค。
ยตาย。
วิธีปฏิบัติก็คือไอ้ตัวเราเนี่ยที่มันมีความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์อะไรก็ตามอย่าไปยึดมันว่าไอ้ตัวนี้เป็นตัวเรา。
นี่คือวิธีปฏิบัติ。
ถ้าเราเนี่ยไม่ไม่ไม่มีเลยสักน้อยหนึ่งนิดนึงที่เราไปยึดเอาไอ้ตัวที่มีความรู้สึกไม่กคิดอารมณ์เนี่ยเป็นตัวเราเป็นตั，ว。
ตนของเรา。
เราจะกลายเป็นความไม่มีอาการใดๆปรากฏเวลาตลอดเวลาเลยมันจะมีอยู่คู่กันตลอดเวลาระหว่างเราเป็นผู้ที่มีอาการกับผู้ที่มีอาการเนี่ยไม่ได้อยู่ด้ว。
ยกันตลอด。
ไอ้ผู้ที่ไม่มีอาการเนี่ย。
มันมีเปรียบคล้ายๆนะ。
ความว่างของจักรวาลเนี่ยอวกาศอันไม่มีขอบเขตไม่มีดวงไม่มีรูปร่างไม่รู้สึกว่าสบายไม่รู้สึกว่าไม่สบายไม่รู้สึกว่าผ่องใสหรือเศร้าองมันเป็นความว่างเหมือนกับดังอวกาศอยู่ตลอดเวลาเป็นความไม่ปรากฏอาการใดๆเลยไม่รู้สึกสุขไม่รู้สึกท。
ุกข์。
ไอ้ผู้ที่รู้สึกสุขรู้สึกทุกขเนี่ยมันเคยขันห้าเดี๋ยวถูกบ้างเดี๋ยวถูกบ้างเดี๋ยวของสายบ้างเดี๋ยวชอบหมอบ้างเดี๋ยวโมหบ้างเดี๋ยวไม่โมหบ้างมันคือขันห้าที่มันมีอารมณ์ที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเปลี่ยนไปเปลี่。
ยนมา。
แต่ไอ้ผู้ที่ไม่มีอาการเนี่ยมันไม่มีอาการเกิดดับมันเลยไม่มีอาการเปลี่ยนมันก็คือเป็นความไม่มีอะไรอยู่ตลอดเวลาตลอดกาล。
ไม่ว่าตั้งแต่ชาติไหนๆมันก็เป็นความไม่มีปรากฏมันอยู่ตลอดกาลมันเป็นอมตะไอ้เนี่ยมันเป็นธาตุอมตะคือมันตั้งแต่ชาติแรกๆมาไม่รู้กี่ชาติมันก็คือเป็นอมตะอย่างนี้คือมันไม่ปรากฏอะไรตลอดเวลามันมีอยู่ในความปรากฏนี่แหละคือปรากฏร่างกายและปรากฏให้มีความรู้สึกไม。
่คิดอารมณ์ฉ้ร่างกายแต่ละร่างที่ไม่ว่าเป็นหมูหมากาไก่เป็นแมวเป็นคนเป็นเปอสุรกายที่มันมีชีวิตจิตใจมีควา，ม，ร，ู้สึกคิดอารมณ，์，ไ。
ม่ใช่เรา。
ไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรา。
เราคือผู้ที่ไม่ปรากฏอะไรเลย。
เปรียบเหมือนเป็นความว่างเปล่าของจักรวาล。
ดังนั้นท่านเราเนี่ย。
มันคงอยู่ในใจเราร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า。
อะไรก็ตามที่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์。
ไม่ว่าจะดีปานใดไม่ดีปานใดก็ตามไม่วามันจะสงบปานใดไม่สงบปานใดก็ตามไม่วามันจะผ่องใสเศร้าหมองปานใดก็ตามมันไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราของเราไอ้ตัวนี้เป็นตัวที่มันแตกกลับมันตายแล้วมันมันเปลี่ยนร่างไปได้แต่เราคือตัวที่ไม่มีอะไรปรากฏไอ้ตัวนี้ไม่มีวันไม่มีการเ。
กิดไม่มีการตาย。
ในหนังเจ้ามหาศาสดาโลกตอนที่ตรัสรู้ท่านรัสรู้ตรงนี้นะเราไปดูสิตอนที่พระเจ้าตรัสรู้ที่มีใบโพธิ์ตกมาที่。
ที่ขาของพระองค์ที่พระองค์กำลังค้นหาว่าจะต่อสรู้ได้อย่างไร。
พอดีมีใบโพธิ์มาตกแล้วไปตกมาที่ขาแล้วก็ไปโทขึ้นมาดู。
แล้วผมก็ตกตะลึงเลยว่า。
แท้จริงเราก็คือธรรมชาติเอง。
เราก็อยู่ในเราก็คือธรรมชาติอันเดียวกับเราก็คือธรรมชาติที่ไม่แตกต่างจากธรรมชาติเราอยู่ในทุกที่อยู่ในใบโพธิ์นี่อย，ู。
่ในอากาศ。
อยู่ในน้ำอยู่ในแสงแดดอยู่ในลม。
อยู่ในแผ่นดินที่เดินอยู่ในร่างกายอยู่ในจิตใจของของทุกคนเพราะว่าในทุกที่ที่มีความว่าง。
นั่นแหละเราอยู่ในทุกที่คือเราเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับ。
แต่ส่วนที่ธรรมชาติที่เกิดจากย่อมเปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลาเราไม่ได้เกิดเราไม่ได้ตายเพียงแต่เรามาปรากฏในรูปร่างใหม่เปลี่ยนไปเรื่อยแต่เราไม่เคยเกิดเราไม่เคยตายแล้วเราก็หายตัวไปไปดูดิ。
ถ้าใช้คำนี้จริงๆ。
ระว่าคำนี้。
มันสื่อถึงความหมายได้ดีได้ชัดเจนในถึงใจ。
วิธีปฏิบัติก็ถ้าเราเข้าใจอย่างนี้。
มันก็ง่ายๆเลยไม่ได้ยาากเย็นอะไรเลยเราอย่าไปยึดผิดตัวแค่นั้นแหละ。
อย่าไปหลวงตาหรืออาจารย์ทำยังไงจะดี。
ยังไงจะไม่คิดเป็นนิ่งๆมันไม่คิดล่ะ。
ทำไงทำให้จิปัญหาหายฟุ้งซ่าน。
ทำยังไงให้จิมันโป่งโลกเบาสบายทำยังไงติดมันเฉยๆล่ะนี่มันไปเอาไอ้ตัวขันห้ามาเป็นตัวเราทั้งหมดอ่ะเพราะว่ามันเป็นตัวที่มีอาการที่มันเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาได้แต่เราเป็นตัวที่ไม่ปรากฏอาการใดๆเลยไม่ปรากฏอะไรต้องรอดเวลาแหละอยู่ในท่ามกลางตัวที่ปรากฏอาแหละหรื。
ออาจจะกล่าวได้ว่าในใจของเราเนี่ยมีจิตที่เคลื่อนไหวมีจิตที่ปรุงแต่งแต่ใจของเราไม่เคยปรากฏความเคลื่อนไหวปรากฏความปร，ุ。
งแต่งเลย。
เรานั่นแหละเป็นใจหรือใจนั่นแหละคือเรา。
แต่ไม่ใช่เป็นตัวเรา。
ไอ้ส่วน。
ไอ้ตัวเราที่มันมีความรู้สึกมันคิดอารมณ์นี่แหละมันไม่ใช่ตัวเรา。
และนั้นภายในจิตใจของเราที่มันมีความรู้สึกมันคิดอารมณ์ตลอดเวลาต่อให้มันดีไม่ดีมันมีอาการแย่มีอาการแช่。
ขอให้มีอาการอย่างไรก็ตามมันไม่ใช่ตัวเราสักอย่างเดียว。
ต่อให้มันไม่แย่มันไม่แช่เป็นตัวที่มีสติขาตื่นรู้ไว้ไอ้ตัวที่มีสติขาตื่นรู้ไว้มันก็ไม่ใช่ตัวเราอีกไอ้ตัวนั้นน่ะเพราะ。
ไอ้ตัวที่ไม่มีอาการเนี่ยมันคือตัวเราแต่ไอ้ตัวที่มีสติตื่นรู้ไว้เนี่ยมันคือตัวขันหน้า。
นต่อให้ผู้ที่มีสติค้าไว้ไม่เคยหลงสติเลยไอ้ตัวนั้นก็เป็นตัวขันห้าไม่ใช่ตัวเรา。
แต่ตัวเรานี่。
เปรียบเหมือนใจที่ไม่มีอาการใดๆปรากฏแต่ไอผู้ที่มีตัวเราที่มีสติตอยู่ตลอดเวลาเนี่ยมันเป็นตัวขันห้าที่มีสติตื่นอยู่ตลอดเวลาอยู่ในถ้มกลางใจที่ไม่มีไม่ปรากฏอะไรเลย。
ในหนังพระุเจ้ามหาศาสนาโลกที่พุทธเจ้าพูดกับตัดกับวิการเศรษฐีที่บอกว่า。
อนาถะคือกลัวตายเหรอ。
อาวิติกาเศรษฐีเธอกลัวตายเหรอข้าพุทธเจ้ากลัวตายทำไมเธอถึงกลัวตายล่ะในเมื่อร่างกายนี้ก็ไม่ใช่ฆ่า。
จิตใจนี้ก็ไม่ใช่ค่ะ่า。
ตาหูจมูกล้นกายใจนี้ก็ไม่ใช่ข้า。
ความรู้สึกึกคิดอารมณ์นี้ก็ไม่ใช่ค่า。
ตัวผู้มีสตินี้ก็ไม่ใช่ค่า。
ตัวที่มีอาการใๆทั้งหมดก็ไม่ใช่ค่า。
ดินน้ำลมไฟก็ไม่ใช่ตัวค่าดินน้ำลมไฟถ้าต่างที่ประกอบร่างกายก็ไม่ใช่ค่าที่มันจะแตกดับก็ไม่ใช่ค่า。
ข้าไม่เคยเกิดข้าไม่เคยตายความเกิดความตายถ้าอะไรข้าไม่ได้。
เนี่ยสำคัญมากเลย。
เพราะข้าไม่เคยเกิดข้าไม่เคยตาย。
นี่แหละคือหัวใจแท้ๆเลยเรา。
แต่คนที่เขา。
เรียนติดึกคัมภีร์เขาก็ไม่ชอบตรงนี้เขาบอกว่าจริงๆแล้วในคัมภีร์คือพุทธเจ้าไม่ได้ไปพูดกับอนณาตะเองภาษาบุตรไปให้ภาษา，บ。
ุตรไปพูด。
แต่ในหนังเจ้ามหาสาโลกคือพุทธเจ้าไปพูดเองแต่เราไม่ได้สนใจตรงนั้นหรอกว่าใครไปพูดว่าบุตรตามตำราว่าสาบุตรไปพูดแต่พวกที่เรียนที่ทำหรือเรียนมาเรียนเขาบอกว่าไม่ใช่หนเรื่องนี้แต่งผิด。
แต่เราไม่ได้สนใจตรงที่ว่าใครใครแต่งแต่งผิดแต่งถูกแต่เราสนใจตรงคำพูดตรงนี้ที่พระเจ้าพูดกับอาณาวิธีกาตรี。
ถ้าเราเข้าใจถึงตรงนี้。
ไอ้ตัวเราเนี่ยที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ต่อให้จิตดีโป่งโล่งเบาสบายจิตมันแย่มันแย่มันตึงบันทึกก็ไม่มีความหมายต่อใจเราเลยเพราะเราคือความไม่มีอาการใดอยู่ตลอดกาลเป็นอมตะ。
เราพูดจริงๆนี่เราพูดทั้งหมดพูดออกจากใจเราจริงๆ。
เราไม่ได้พูดจากความจำเลย。
เราถึงว่ามันง่าย。
ธรรมะเนี่ยมันง่ายจริงๆไม่ใช่ยากแต่พวกเราคิดให้มันซับซ้อนเอง。
เพราะฉะนั้นเนี่ยไอ้ทุกไอ้ร่างกายเราเนี่ยไอ้ตัวเราเนี่ยที่มันมีความรู้สึกมันคิดอารมณ์ที่มีอาการจิตดีจิตไม่ดีมันคิดก็ไม่คิดมันนิ่งก็ไม่นิ่งเฉยก็ไม่เฉยก็ใสมันก็เศรองก็แชก็แย่ก็ดีก็ได้ไม่แย่ไม่แย่โป่งโลกเบาสบายไม่มีความหมายต่อใจเร。
าเลย。
เพราะว่าอะไรไอ้นี่ไม่ใช่ตัวเรา。
เราคือความไม่มีตัวตนไม่มีอะไรปรากฏ。
ไอ้สิ่งที่มีอาการปรากฏที่ไม่มีความหมายต่อใจเราแม้แต่น้อยนึงนิดนึงก็ไม่มีใจเลยว่างเปล่าตลอดกาล。
แต่ในความว่างปากตลอดกาลในใจเราก็มีอาการอยู่เพราะว่าเราขันให้ไม่แตกกลับ。
เราก็รออยู่ไปในจนกว่าขันห้าเราจะแตกกลับเราก็หายทุกสักทีเท่าไหร่เมื่อเรายังมีขันห้าอยู่แล้วเราก็ต้องพาตัวไปหาหมออีกแล้วแล้วเบื่อมากเดี๋ยวหมอก็ตามไปรักษาเดี๋ยวฟันเราก็ผูกแล้วก็ก็ต้องไปถอนแล้วก็เจฟันเราเบื่อมากเลยไปนอนให้ก่อฟันเมื่อไหร่เราไปนอนที่โ。
ต๊ะทำฟันเราอยากจะตายสักที。
จริงๆเลยเพราะว่าบัญชียาชาแทงก็ไปแพก็ไปให้ก็ไปในฟันแทงก็ไปใต้ฟันเจ็บจริงๆแล้วก็บางทีตอนรักษาลาากฟัน。
ยาชามันเข้าไปถึงอ่ะเพราะว่าอะไรตอนที่เขาเอาไปเขียนรากฟันให้ลามันขาดให้หมดอ่ะตอนนั้นน่ะชามันเข้าไปถึงเบื่อมากเจ็บมากเลยเราเราเราก็ฟันผูกบ่อยเราก็ต้องไปรักษาลากฟันจนเกือบหมดทุกปีแล้วเ。
นี่ย。
ตอนที่เราเข้าไปขขขเอาประสาทฟันให้ตรงนี้มันช้าเข้าไปถึง。
เจ็บจริงๆเลยเราว่าเมื่อไหร่จะตายแล้ววะเนี่ยมันจะได้เบื่อไม่ต้องมาให้เขาขูแล้วอีกหน่อยเนี่ยเราจะต้อง。
เดี๋ยวต้องพาตัวมาหาหมอให้ผ่าตัดพาตัวรมาหาหมอให้ผ่าตัดให้เขาจะเอาสายยางแทงนู่นแทงนี่เมื่อไหร่จะตายดีกว่าเดี๋ยวทางอีกแล้วตอนมีสังขารร่างกายยังมีไอ้ที่มันมีความรู้สึกึกถึงคิดอารมณ์ได้เนี่ยมีชีวิตอยู่เนี่ยมันทรมานจริงๆเลยเดี๋ยวต้องพาตัวไปหาหมออฟันหม。
อหมอกายเดี๋ยวก็ต้องพาไปก็ไปก็ส่วนเจ็บอย่างอื่นยังพอเรื่องเรื่องเล็ก。
เดี๋ยวก็ต้องหิวเดี๋ยวก็ต้องเดินเตะนั่นเตะนี่เจ็บ。
มันก็เรื่องปกติไอ้เนี่ย。
แต่นี่ดีเดี๋ยวก็ต้องพาไปหาหมอฟันเดี๋ยวก็ต้องพาไปหาหมอไก่ผ่าตัดพาไปเจาะนู่นเจาะนี่สายยางราใดยังมีสังขารอยู่นะมันมีแต，่。
ทุกข์กับ。
สิ้นสังขารมันก็สิ้นทุกข์ก็เหลือแต่ความว่างเปล่า。
แล้วแต่ใจที่ว่างเปล่า。
เมื่อเราพบใจที่ว่างเปล่าแล้วเนี่ยเราไม่อยากจะมีสังขารเลยอยู่เลยเราเข้าใจเลยแต่ละท่านน่ะท่านไม่อยากอยู่อย่างเดียวแต่มีคนขอให้อยู่อารัตนาให้อยู่นะให้อยู่มีอายุยืนหมื่นๆปีอะไรยหลวงตามหากก็บอกว่าใครก็มีแต่รัตนาให้เราอยู่เราเราอยู่มีใครสักคนนึงไม่จะร。
ู้ว่าในร่างกายเราเนี่ย。
ไม่มีที่ตรงไหนไม่ปวดเลยเราปวดหมดทั้งตัวแล้ว。
เราทนไม่ไหวแล้วใครก็จะ。
อารัตนาให้เราอยู่เราอยู่เราอยู่แต่ใครจะรู้แล้วว่า。
เราปวดจริงๆเลย。
ไอ้คนที่รัตนามันไม่ปวดได้ไหม。
คนที่ไม่ปวดคือคนที่ถูกลักษตนาอยู่ปวดฉันบอกว่าเราปวดทั้งตัวตอนนี้ท่านจะมณภาพท่านบอกเลยไปตรงนี้เราปวดหมดทั้งตัวเลยไม่มีส่วนไหนในร่างกายเราที่。
ปวดเลยปวดจนกระทั่งคนยากที่คนธรรมดาจะรับได้。
ปวดมากเลยขนาดนี้หัวในโป้ของท่านเนี่ย。
ปวดจนหลุดเลยอ่ะ。
รักษาไม่หายด้วยโรตามของท่าน。
ปวดจนหลุดทรมานจนนิวไม่โป้หลุดเลยคิดดูดิด้วยกรรมในชาติก่อนนะเนี่ยที่ท่านกับเพื่อนเนี่ย。
ไปจุดไฟล่าสัตว์ให้ไฟมันวิ่งออกมาจากป่าแล้วก็ล่าสัตว์ที่มันวิ่งหนีออกมาจากป่าแล้วบางตัวสัตว์บางตัวที่ม，ั，น，เนี่ยว，ิ，่，ง，ห，น，ี，ไ，ม่ทันเชเล，ย，ถ。
ูก，ไฟไหม้。
ด้วยการนะเนี่ยแม้แต่ในชาตินี้ถ้าไม่รู้ว่าหลานแต่ทรมานแสนสาหัส。
ก็เลยบอกว่าเราปวดเหลือเกินเลย。
ปวดทรมานแสนสหัสใครไม่รู้ว่ารัตนาให้เราอยู่เราอยู่เราทนไม่ไหวแล้วแล้วท่านก็ยอมแพ้แก่ความเจ็บปวด。
พอใจท่านถึงซึ่งความสบายความไม่มีอาการแล้ว。
ให้ไปเรียนอยากจะกลับไปสู่ความไม่มีอาการดังเนินไม่ต้องเจ็บปวดไม่ต้องทุกข์ทรมานหายตัวไปเป็นอมตะตลอดกาลไม่ต้องกลับมาเวียนว่าตายยเกิดอีกต่อไปหัวใจของท่านความไม่ถูกแล้วคน้นจากถูกแล้ว。
เราจึงบอกว่าทำว่าไม่ได้ยาก。
มันยากตรงที่พวกเราไม่ยอมทำความเข้าใจเราไม่ยอมพูดอย่างนี้พูดพูดพูดอยู่ตรงนีนะ。
เพราะมันไม่ได้สลับซับซ้อนนะเราคิดว่ามันพอจะพูดให้เข้าใจได้。
มันไม่ได้สลับซับซ้อนอะไรเลย。
แต่ถ้ามาก่อนในใจเรายังไม่เข้าใจด้วยใจเราพูดจากความจำมันก็ยังมั่วน่าดู。
เพราะมันเข้าใจแล้วเนี่ยในใจของเราแล้วถึงใจแล้วเนี่ย。
มันไม่ได้ยากสลับซับซ้อนเลยมันเป็นธรรมชาติตรงไปตรงมามีแค่นี้。
มีร่างกายเนี่ยมีธาตุดินน้ำลมไฟสี่ธาตุ。
ซึ่งมาจากไอ้ธาตุดินก็เริ่มต้นมาจากนี่แหละสเปอร์ของพ่อไหว้มาให้เปไหว้เข้ามาธาตุดิน。
แล้วมาจะาะเอาไข่ไปเป็นธาตน้ำเนี่ย。
จะได้เราใครมันเป็นทาตุน้ำได้ยังไงมันก็สงสัยเพราะเราไปเปรียบเทียบใครคนก็เข้าไปไปเปรียบเทียบกับไข่ไก่ใครไก่ใครเป็น็ดมันต้องมีเปลือกแข็งๆแล้วทาน้ำได้ไงวะเพราะไปดูในเปิดดูในgoogleวามันไม่มีมันไม่มีเปลือกแข็งมันใครเป็ดไข่ไก่。
หรอก。
ก็มีแต่เร็วๆเป็นเป็นเกเป็นวุ้น。
ผมเป็นน้ำทั้งก้อนเลย。
จะเรียกว่าผ่านาดน้ำ。
ไล่สเปอร์เป็นธาเป็นธาตุดินก็ไปแล้วก็ไปเจาะธาตุน้ำเพิกับธาตุน้ำมันเจาะเข้าไปในธาตุน้ำได้มันก็เลยกลายเป็นไปรวมเปเปก็หายไปค่อยๆเปลี่ยนไปผสมกับธาตุน้ำแล้วก็เริ่มไปแม่ก็หายใจเอาลมหายใจก็ไปแล้วก็เอาความร้อนเอาทาไฟก็ไปสิถ้าาสตินน้ำ。
ลมไฟ。
เข้าไปแล้วก็ตอนนี้ก็เริ่มเป็น。
ไอ้จากที่กระจาะกับเป็นไปขายก็ค่อยแปลสภาพเป็นจุดดเลือดเล็กนิดเดียว。
แล้วแม่ก็เริ่มกินนี่กินซากศพหัวัวซากศพควายซากศพเป็ดซากศพ。
หมูซศพกุ้งหอยปูปลาซากศพนะเนี่ยน้ำเลือดน้ำเหลืองเนี่ยเอาเข้าไปทำให้ไอ้เลือดคนนี้มันโตขึ้นโตขึ้นโตขึ้นโตขึ้น。
ไอ้เลือดที่มันโตขึ้นเนี่ยวิญญาณยังไม่เข้ามาผสมนะจนได้้ก้อนเลือดมันโตขึ้นเต็มที่แล้วตอนนั้นยังไม่มีตาหูจมูกล้งกายนะยังไม่มีจะใจก็ยังไม่มีเพราะว่ายังไม่ยังไม่ลอยมาไอ้ใจหรือหนูใจยังไม่มีนะเนี่ยยังไม่มี。
เพราะอะไรไอ้ตัววิญญาณในตัวสำคัญยังไม่มาคือเราเนี่ยวิญญาณยังไม่มา。
จนกระทั่งไอ้ก้อนเลือดมันผสมกันได้ที่แล้วไอน้ำลงไปผสมกันได้ที่แล้ว。
เราจะเห็นว่าไอ้ดินน้ำลมไฟเดี๋ยวมันยังไม่มีความรู้สึกนึกคิดนะไอ้เลือดก่อนนั้นน่ะยังไม่มีความรู้สึกถึงคิดอารมณ์ยังไม่มีเดี๋ยวโกรธยังไม่โกรธเดี๋ยวสงสจะซหมอมันยังไม่มีไอ้ตัวนี้。
มันต้องมีตอนไหนหนูไหนตัวร้ายมันมาแล้วคือตัวเราเนี่ยวิญญาณมาแล้ววิญญาณธธาตุลอยมาแล้ว。
ไอ้วิญญาณชาติาตคือมันไม่มีอาการอะไรเลยมันมีสภาพเป็นความว่างเช่นเดียวจักรวาลหรือไม่มีใครมองเห็นมันจริงๆแล้วดั้งเดิมของเราเป็นอย่างนั้นมันเป็นวิญญาธาตที่ไม่มีใครมองเห็นมันก็เป็นอากาศสธาตแล้วมันลอยมาแล้วเข้ามาผสมไอดินน้ำลงไปหยดเลือดนัไหนก็เลือดนะที。
่มันผสมกันได้ที่เสร็จแล้ว。
วิญญาณราชเข้ามาผสมแค่นั้นน่ะ。
มันเลยกลายเป็นดินน้ำลมไฟแล้วก็วิญญาณกลายเป็นห้าธาตุมันเลยเป็นชีวิตขึ้นมาได้เลยมีนามรูป。
คือมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์แล้วจึงเริ่มก่อเกิดเป็นรูปขึ้นมา。
เป็นรูปเป็นร่าง。
ค่อยๆเขาบอกอะไรล่ะเหมือนกับเป็นตัวจิ้งหรเล็กๆที่ยังไม่มีตาไม่มีไม่มีไม่มีอายนะทั้งหกเลยเหมือนกับเป็นต，ั，ว，จิ้งหร，เ，ล，็，ก，ๆ，ล，ู，กที่เล็กๆ，แ，ค。
่น，ั้นเอง。
ไปตัวนั้นน่ะ。
มันเริ่มมีแล้วมีน้ำรูปน้ำมาก่อนนะ。
มันเริ่มมีความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์ได้แล้วคือฝ่ายนาอาคารเนี่ยมันเกิดก่อนและรูปมันค่อยๆสมบูรณ์เป็นคนข，ึ，้，น，ม，า，ค，ื，อ，มี，ต，า，ห，ูจมูกลิ้นก，า，ย。
ใจขึ้นมา。
ตรงนี้พุทธเจ้าค้นพบมันเรียงลำดับมาแบบนี้เลยพระองค์จึงมาบัญญัติว่าวิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขารคือผสมกันติดสังขารดินน้ำหลมไฟคือสเปิมกับไข่ของแ。
ม่ผสมกับ。
ผสมกติด。
แล้วก็ดินน้ำลงไฟผสมกับติดสังขารเป็นปัจจัยเพราะมันผสมกับติดมันเลยทำให้สังขารเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณวิญญาณลอยมา。
เพราะวิญญาณเป็นปัจจัยบวกกับสังขารดินน้ำลงไฟผสม。
จึงเกิดนามรูปยังไงเมื่อก่อนเราสงสัยว่าทำไมมันไม่เป็นรูปเป็นนามก็พูดชอบรูปนามแต่มันเป็นนามรูปคือมันเป็นความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ก่อนแล้วจึงเป็นรูปที่มีรูปร่างเป็นรูปร่างให้รู้ว่าเป็นตัวอะไรเป็นตัวคนหรือเป็นเราเกิดเป็นจิ้งเหลก็เป็นที่เป็นงูก็เป็นตัวง。
ูก็เป็นตัวเป็นปกติก็เป็นตัวเลมองออกว่าเป็นสต์ติ。
เพราะนามรูปเป็นปัจจัยจึงทำให้เกิดสลายตนะคืออายตนะหกคือเริ่มมีตามีหูมีจมูกมีลิ้นมีกายมีใจนี่มาทีหลังหมดความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ตาหูจมูกลิ้นกายใจเคลื่อนไหวเป็นตัวมีชีวิตมันมาจากที่หลังคืนมาจากผสมเสร็จแล้ว。
แต่ก่อนผสมเสร็จนั่นคือเรานั่นคือวิญญาณนั่นแหละ。
คือความไม่ปรากฏอะไรเลยวิญญาณชาติาตุดั้งเดิมแท้ๆมันคือความไม่ปรากฏอาการใดๆเลยนั่นแหละคือเราทุกชาติไป，เ，ร，า，จ，ึ，งไม่ได้เกิดเร，า，จ，ึง。
ไม่ตาย。
ไอ้ตัวที่มันเกิดตายมีความรู้สึกกึคิดอารมณ์ได้ในเป็นตัวที่เปลี่ยนไปแต่ละล่างนะมันตัวผสมเสร็จแล้วมันไม่ใช่ตัวเรา。
เพราะฉะนั้นเนี่ยมันก็ตรงไปตรงมาวิธีการปฏิบัติ。
อย่าไปให้ค่าไอ้ตัวไอ้ตัวเราเนี่ยที่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ย。
เดี๋ยวมันติดนิ่งแล้วตัวเราก็สบายแล้วตัวเราก็ไม่สบายไอ้ตัวเราที่สบายแล้วตัวเราก็ไม่สบายตอนที่ตัวเรารู้สึกว่าตัวเราสบายมันก็ไม่ใช่ตัวเราเพราะเราคือความที่ไม่ปรากฏตัวตนเป็นวิญญาณอธาตุที่ไม่ปรากฏตัวตนแต่ไอ้ตัวที่รู้สึกสบายคือไอ้ตัวที่ผสมเสร็จคือไอ้ล。
ูกปขรรค์์กับนาามปะขัน。
ไอ้ตัวผสมเสร็จไม่ใช่ตัวเราแต่เราเป็นตัววิญญาณเป็นวิญญาณธาตุนั้น。
ที่ไม่มีอาการอะไรเลยกดอะไรคือเปมันเป็นใจที่ว่างเปล่าไปดังจักรวาล。
พอถึงคราวที่ตัวเราไม่สบายไอ้ตัวเราที่ไม่สบายรู้สึกแย่รู้สึกแค่ยังไงก็ตามมันก็ไม่ใช่ตัวเราเพราะว่าไอ้ตัวเราที่มีอาการทุกอาการเนี่ยมันไม่ใช่ตัวเราทั้งหมดเราคือวิญญาณถ้าาตที่ไม่มีอาการใดๆไม่ปรากฏตัวตนอะไรเราไม่เคยเกิดไม่เคยดับเราไม่เคยตายดังนั้นถ้า。
ใจเราเนี่ยร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าไอ้ตัวเราที่มีอาการอย่างไรก็ตามไม่ว่าดีเลิศประเสริฐอะไรก็ตามหรือแย่ขนาดไห，น，ก，็，ตามไม่ใช่ตัวเ，ร，า，สั。
กอย่าง。
ไม่มีค่าไม่มีความสำคัญมั่นหมายต่อใจเราแค่นั้นแหละ。
เราเลยกลายเป็นไอ้ตัวที่ไม่มีไม่มีอาการเลย。
เป็นตัววิญญาณอธาตุวิญญาณดั้งเดิมแต่หรือจิตดั้งเดิมที่ไม่มีอาการใดๆเลย。
แค่นี้เอง。
ในใจเราเนี่ยมันอย่างนี้ร้อยpercentไหมอ่ะว่าเราเนี่ยเป็นผู้ไม่มีอาการ。
คือวิญญาณธาตุที่ไม่ปรากฏตัวตนไม่ปรากกบรูปัณฑ์สันฐานใดๆไม่ปรากฏอาการใดๆเลย。
พุทธเจ้าจึงตรัดวิญญาณเนี่ยสรีละสรีระสรีระแปลว่าอะไรมีรูปพรรฑ์สณฐานสรีระไม่มีรูปัณฑ์สณฐานใดๆเลยไม่มีกริยาการใดๆ。
เลยสรีระ。
อสรีระ。
นั่นแหละคือวิญญาณดั้งเดิมแท้ๆสรีระหรืออสรีระไม่มีรูปัณฐานเราคืออันนั้นแต่เราชอบไปเอาไอ้ตัวเราที่มีอาการดีอาการไม่ดีอาการโปร่งโล่งเบาสบายอาการไม่โปร่งโล่งเบาสบายอาการที่โมหอาการที่ไม่โมหเป็นตัวเราอาการที่จิตนิ่งในคิดอาการที่จิที่คิดเป็นตัวเราอากา。
รที่ตัวเราฟุ้งซ่านตัวเราไม่ฟุ้งซ่านเป็นตัวเราเราไปเอาผิดตัวหมดเลย。
แท้จริงเราคือผู้ที่ไม่ปรากฏตัวเป็นวิญญาณที่วิญญาณคือเป็นอสรีรกษตัวที่เป็นอสรีรหรือไม่ปรากฏรูปัณฑ์สันฐานใดทั้งหมดไม่ปรากฏกยาการใดทั้งหมดเราไม่เคยเกิดเราไม่เคยตาย。
พอใจเราจะเป็นร้อยpercentอย่างนี้ไอ้ร่างกายเรานี่มันจะเป็นยังไงไม่มีใครมายึดเลย。
มันไม่ว่าจะมีอาการดีถูกใจไม่สุูกใจมันร่างกายเราจะโป่งโลกเบาสบายสบายกายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจมันไม่ใช่ตัวเราสักอย่างแต่เราต้องทนทุกข์กับมันเพราะว่าอะไรมันมีสังขารที่ต้องมีร่างกายมีความเจ็บปวดต้องหิวต้องเลยต้องพาตัวไปหาหมอฟันพาตัวไปหาไปหาแพทย์ผ。
่าตัดอีกแล้วเราเบื่อมากเลยเวลาขึ้นเตรียมให้เขาฉีดยาชาถอนฟัน。
จะตายวะ。
มันจะก。
หายตัวไปกลายเป็น。
วิญญาณสภาพที่มันไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยมันจะได้หายตัวไปเป็นความไม่มีไม่ปรากฏอาการไหน。
ความว่างเปล่าขึ้นหายไปในจักรวาล。
ถ้ายังมีตัวอยู่เมื่อไหร่เดี๋ยวก็ต้องเจตู้เจ็บที่ป่วยนั่นป่วยนี่จะหมอโทรมาตามแล้วเมื่อไหร่อาจารย์จะมาหาหมอสักที。
เราก็เรียกงไปเรียกมาแล้วก็โทรมาตาม2ครั้งนี้。
ส่งเข้าไปละอาจารย์เห็นเขาบอกว่า。
หมอชนปฏิบัติอาจารย์เขาบอกว่ากลับไปก็บอกอาจารย์เป็นโรคท้องไม่สบายท้องอืดบ้างท้องเดินมาอะไรมั้งอยากให้อาจารย์ไปตรวจไม่ไปยังไม่ไปขี้เกียจจริงๆแล้วไปหาหมอ。
มัน。
เดี๋ยวก็ต้องแตกดับเดี๋ยวไปหาหมอหมอบอกเป็นอะไรก็จำเถอะ。
ไม่ใช่ตัวเราเดี๋ยวไอ้ตัวนี้ก็ต้องแตกดับ。
แต่เราไม่เคยเกิดไม่เคยตายนะถ้าเราเนี่ยไปยึดผตัวเอาไว้ไอ้ตัวที่มีอาการเนี่ยเป็นตัวเรา。
ไอ้ตัวกายเนื้อเนี่ยและไอ้ตัวกายเนื้อที่มีความรู้สึกในคิดอารมณ์เป็นตัวเรา。
ผมหมอบอกว่าตัวเราเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายเป็นบ้าเลยสติแตกเป็นบ้าเลยเนี่ยแต่ละคนก็เห็นหมดแล้ว。
สติแตกเป็นบ้าเลยเพราะวามันไปยึดผิดตัว。
มันไปยึดผตัวในโทษของการยึดผตัวในมีโทษมหัน。
ขอหมอบอกว่าคุณเป็นมะเร็งเลยสุดท้ายเป็นบ้าเลยสติแตกเป็นบ้ามันกลัวตายจนเป็นบ้าเลย。
แล้วร้ายที่สุดเนี่ยมันเป็นบ้าเป็นทุกข์เฉพาะในโลกปัจจุบันยังไม่พอไอ้ความยึดปิดตัวเนี่ยมันเลยพอตายแล้วมันเลยกลายเป็นผีจริงๆที่ชาวบ้านบอกวิญญาณแปลว่าผีอ่ะไม่ใช่วิญญาณแปลว่าความว่างไม่มีตัวตนเป็นอัสรีระอย่างพุทธเจ้าวาสไปแล้วมันเลยกลายเป็นผีมานั่งร้อ。
งไห้ในงานศพตัวเองอ่ะเสียใจโศกเศร้าเสียใจอาจารย์ฝากครอบครัวผมด้วยอาจารย์ช่วยด้วยอาจารย์ช่วยด้วยเราไม่รับฝาก。
มันก็เลยชาวบ้านบอกว่าวิญญาณเป็นผี。
เป็นผีจริงๆ。
มันไปยึดผิดตัวมันเอาไอ้ตัวที่มีอาการเป็นตัวเรามันก็เลยกลายตายแล้วมันก็เลยกระเด็นออกมาจากร่าง。
แล้วมานั่งร้องไห้หน้างานศพตัวเองเสร็จแล้วก็มากวักมือเรียบตามมานี้ตามมาตามมาเพราะตามเขาตายเลย。
ไอ้ตัวไอ้ตัวนี้ไอ้ตัวที่มีความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์เนี่ยจะกระเด็นออกมาจากเรียกเข้าไปไอ้เนื้อตายเลยให้。
มันเป็น。
จิตที่ยังมีรูปอยู่คือมันยังไม่เข้าถึงไอ้วิญญาณเนี่ย。
ที่。
มันเป็นตัวมันไม่มีอาการใดๆแต่มันไม่เข้าใจว่าตัวมันคือวิญญาณไอ้ตัวไอ้ตัววิญญาณคือไอ้ตัวที่ผสมรายการเนื้อเนี่ยเป็นตัวที่มีอาการมันก็ึไอ้ตัวที่มีอาการเป็นตัวเราซะเพราะมันก็เลยออกมาทั้งไอ้ตัวที่มีอาการนั่นแหละเด็นออกมาทั้งตัวการเรามันไอ้ตัวอยู่ในกาย。
เนื้อเนี่ยที่มันทุกขร้องไห้ยังไงไอ้ตัวที่กระเด็นออกมาเนี่ยมันก็ทุกแบบนั้นเลยเดเลยเหมือนกันร้องไห้นั่งร้องไห้ฟวายอยู，่。
นั่นแหละ。
เราไปยึดเอาไว้้ตัวที่มีอาการเป็นตัวเราเราไม่เนี่ยว่าตัวเราไม่มีอาการเพราะเราไปยึดเอาไว้้ตัวที่มีอาการเป็นตัวเรามันก็เลยไอ้ตัวที่มีอาการประเด็นออกมาเลยแล้วตอนนี้มานั่งร้องไห้ต่อพอจะไปจุ。
ดธูป。
ก่อนที่จะจะไปจุดธูปให้เขาซะหน่อยเขาเชิญไปในงาน。
ปรากฏว่าไม่มี。
ไอ้ตัวเจ้าของร้าน่างมานั่งร้องไห้อยู่หน้ากระถางรูปนั่นแหละ。
ร้องไห้อยู่หน้ากระถางทุแหละ。
ไม่ไปไหนหรอกแต่็จแล้วก็มาเอาอะไรเดี๋ยวนายพยาบาลมาแล้วเอาสางามมาแทงก็ไปแล้วไลแทงก็ไปแล้วไม่เคยมีใครยอมไปกับพวกนายพยาบาลละมันดิ้นรนขัดขืนเต็มที่เลย。
ทุกวิญญาณที่ยังเป็นตัวโปร่งแสงเนี่ยมันดิ้นรนต่อสู้ขัดขืนทุกคน。
ฉุดกระชากลากกันไปต่อหน้าต่อตาเรานี่แหละ。
นายโรงพยาบาลจะต้องมาสองต้นยมทูตมาสองต้นต้นเดินก็ไปอีกต้นนึงก็ฉุดกระชากลากไปมึงไม่ไปก็แทงด้วยก็เลยเจ็บมากก็ต้องตา，ม。
เข้าไปไป。
เข้าไปไปเอาไปเข้าตาลงแกง。
เอาไปปกคลุนรกไป。
ถึงบอกว่าถ้ายึดปิดตัวเนี่ยมันเป็นเรื่องร้ายแรงมาก。
มันเป็นเรื่องร้ายแรงตั้งแต่ตอนมีชีวิตอยู่。
กลัวตายจะเป็นบ้าและมันเป็นเรื่องร้ายแรงตั้งแต่ตายไปแล้วยิ่งแสนสาหัสหนักกว่าชีวิตอื่นโลกอันนั้นน่ะน่ากลัวมาก。
มันมีลูกศิษย์เราบางคนน่ะวันก่อนก็มีมา。
ยังไม่เคยฝึกคิดอ่ะแต่มันทำไปมันทำรู้หรมหา้ใจขาออกไม่กี่ทีอ่ะทำไมเราออกมาอยู่นอกกร่างเราเนี่ย。
ไม่เห็นตัวเองนอนนอนโกนอยู่แล้วตัวเองก็มายืนดูตัวเองนอนโกนอยู่นอกร่าง。
ไอ้คนนี้มันทำได้อยู่เรื่ออยเลยเป็นบ่อยๆสามารถทำได้เลยนอนรู้ลงไม่จ่ายไม่กี่ทีอ่ะไอ้ตัวเองอ่ะที่เป็นเป็นการโปร่งสอยมีตัวนึงออกมาจากร่างของตัวเองแล้วมีตัวเองนอนกนอนโกนอยู่。
เราก็ต้องมาถามเราอาจารย์。
ในโลกอันนั้นน่ะมันน่ากลัวมากเลย。
ออกจากร่างมาแล้วมันโอ้โหมันว่า้าวมากเลยอ่ะมันไม่มีใครเลยในโลกนั้นน่ะ。
จะพูดกับใครก็ไม่ได้มีความรู้สึกว่ากลัวมากเลยในโลกนั้นน่ะมันจะพูดกับใครก็ไม่ได้แต่ถ้าอยู่ในร่างกายเนื้อที่กำลังนอนหลับอยู่เนี่ยมันยังพูดกับคนนึงคนนี้ติดต่อคนนั้นคนนี้ได้แต่ในโลกนั้นน่ะมันก็เดินออกไปแล้วเนี่ยมายืนดูตัวเองเนี่ยไอ้โลกนั้นไม่มีใครเลย。
ไปแต่โลกตัวเองโดนด。
มันน่ากลัวมากเลยเขาก็เลยรีบกระโดดกลับเข้ามาในร่างตัวเอง。
ทุกทีเลยเดี๋ยวอ้าพอรู้ลงมหาใจเขาออกไม่กี่ทีกระโดดออกไปแล้วก็ไปอยู่นอกหน้าตัวเองเลยรีบกระโดดกลับเข้ามาในบ้านตัวเองเลย。
วันก่อนเป็นเด็กก็มาแบบนี้。
เป็นเด็ก。
ค่อยออกไปจากร่างเรื่อแต่ก็บอกไม่รู้มันเป็นอะไรเดี๋ยวก็เดินตัวมันเองเดินออกไปจากล่าง。
มีสองตัวเดินมาจากจากรากแต่อาจารมันทำไมมันมันเหมือนกับเป็นมันมีอะไรเป็นใยเหนียวๆไม่ค่อยดึงกลับกลับมาเราไอ้ตัวเองที่เดินออกจากร่างมันมากระแทกไอ้ตัวเองที่ไปไกลเนื้อแล้วก็บอกว่าที่ทำให้ป่ว。
ยเลย。
เป็นอยู่เรื่อยๆเลยไอ้ตัวนั้นมันคืออะไรตัวที่มันเหมือนกับเพราะมันเขาเดินบ้างไปอะไรนะมันจะมีตัวนึงน่ะมันจะมีใครเป็นใยเป็นใยเหนียวเนี่ยมันจะมันเหมือนในหนังสติ๊กยาหนังสติ๊กที่มันมองไม่เห็นอย่างนะ๊กมันเป็นใๆอ่ะแต่มันมองไม่เห็นเป็นใยนะมันเป็นใหนังสติ๊。
กมันดเด้งอยู่ได้เนี่ยกลับมาเด้งกลับมาเหมือนไอหนังสติ๊กที่มันล้างล้างไว้ใกล้ๆแล้วมันดีดกลับมา。
ไอ้กายโปร่งแสงเนี่ย。
ที่มันออกไปแล้วมันก็เด้ง。
กระเด้งกลับมา。
รวกับ。
ไอ้ไกเนื้อเนี่ย。
โอ๊ย。
สะเทือนมากเลย。
ทำให้ไม่สบายตั้งหลายครั้ง。
เราบอกอุยไทย。
ไอ้เหมือนยางหนังสติ๊กเนี่ย。
ที่มันไม่มีที่เรามองไม่เห็นเนี่ยามันไม่ใช่้ตัวเล็กขาดจะตายเลย。
ไอ้ตัวนั้นก็คือยายชีวิต。
ที่มันจะทำให้ไม่ตาย。
เห็นว่า。
ขณะยังไม่ตายเลย。
มันมีอีกตัวนึงแล้วเนี่ยมีตัวนึงแล้วออกไปอ่ะมันเลยเหมือนอย่างที่เราพูดเลยเห็นไหม。
ขนาดยังไม่ตายเลยแต่ละคนมันออกไปอีกตัวแล้ว。
มันมีอีกตัวนึงเลยเหมือนกับวิญญาณแปลว่าผีชาวบ้านเลยแปลว่าวิญญาณแปลว่าผีเพราะมันมีตัวแต่มันไม่เข้าไปถึงไอ้วิญญาณนะทที่มันไม่มีตัวเพราะมันจับผิดตัวมันไอ้ตัวที่มีความรู้สึกมันคิดอารมณ์เนี่ยเป็นตัวเรามันเลยกลายเป็นตัวผีจริงๆเป็นญาณแต่ว่าว่าผีเราไม่ได。
้เข้าใจว่าเราเป็นผู้ไม่มีอาการใดๆเลยเป็นวิญญาณภาพาตุที่เป็นสรีรไม่มีรูปัณณสณฐานใดๆไม่มีอาการใดๆเลย。
ดังนั้นไอ้ตัวเราที่มีความรู้สึกกึกคิดอารมณ์。
อะไรก็ตาม。
ไม่ว่าจะดีปานใดสงบนิ่งว่างปานใดก็ตามมันไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรามันไม่มีค่าไม่มีความหมายต่อใจเราเลยแม้แต่เสนาทีเดียวแมแต่เสอย่างน้อยหนึ่งก็ไม่มีนั่นแหละเราจะเข้าถึงใจที่ว่างเปล่าคือจิดั้งเดิมแท้หรือวิญญาณดั้งเดิมแทแท้วิญญาณทดั้งเดิมๆซึ่งเป็น。
ความว่างเปล่าเช่นเดียวกับเหมือนกับดังความว่างเปล่าของจักรวาล。
พลอยขันห้าแตกดับแค่นั้นแหละไอ้คันหน้าคือแหละไอ้ร่างกายเราเนี่ย็ดหรือตัวเราที่มีความรู้สึกกึกคิดอารมณ์และดับแค่นั้นแหละเราก็เลยหายตัวไปไปเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างจักรวาล。
ดังนั้นในตอนพระโคธกาะเชื่อดคอตาย。
พระโกธกะป่วยเป็นมะเร็งเรื่อยเนี่ยเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสจนทนไม่ไหวก็เลยเอามีดไปเฉคอตาย。
แต่ตอนเชื่อคออตายเนี่ยเลือดมันไหลนองมาท่านเห็นเลือดแล้วปสลบสังเวชสังขารที่เห็นสังหารที่ไม่เที่ยงแล้วท่านก็รู้ปนพพา，น。
ปล่อยวาง。
ร่างกายสังขารตัวตนคือปล่อยขหน้าทั้งหมดเลย。
ไอ้ร่างกายจิตใจซึ่งเป็นตัวที่มีความรู้สึกถ้าปล่อยวางหมดเลยผ่านไปก็ถึงธาสลูกเป็นวิญญาณธาตุเข้าไปถึงวิญาณธาตุ。
พอท่านตายปุ๊บไปหน้าดับปุกหายไปเลยมารอจะไปลงโทษ。
มารอตั้งแต่ตอนเพื่อนเครคตายแล้วอย่ามาพูด。
พระพิคตายเสร็จวิญาชาติาหายไปเลย。
จะเอาวิญญาณไปปกติมันจะต้องมีวิญญาณเหลือเหมือนที่ชาวบ้านบอกวิญญาณแปลว่าผีมันต้องมีผีเหลืออยู่。
เอามันหายไปไหนวะผีของ。
พระคนที่กาหายไปจะหายไปไหนได้ไง。
หรือวิญญาณวิญญาณของพระกการหายไปไหนที่วิญญาณยังยังมีลูกวิญญาณยังเป็นตัวเป็นตนอยู่เนี่ยมันหายไปยังไงอ่ะหาไม่เจอเลยไปถามพุทธเจ้าอ่ะวิญญาณของพ่อคนที่หายไปไหนอ่ะ。
มารออยู่มารออยู่ก่อนแล้วแต่เพราะตายแล้วหาวิญญาณของไปไม่ได้。
พุทธเจ้าตดว่าวิญญาณของพระพระกธกาบรรลุอรและมนุภหารแล้วในขณะที่เครือกก่อตาย。
วิญญาณของท่าน。
เลยดับไฟเหมือนดั่งเปลวไฟที่สิ้นเชื้อหรือเหมือนดั่งเปลวไฟเทียนที่ถูกเปล่าดับไฟเปลวไฟนะเปลวไฟเทียนที่ถูกเปล่าดับพ่ม。
หายตัวไป。
เป็นหนึ่งเดียวกับความว่างเปล่าของธรรมชาติ。
นั่นแหละยมาทูตเลยไม่สามารถเอาตัวไปลงโทษได้อีก。
บาปกรรมทั้งหลายก็ให้ผลไม่ได้ต่อไปกลายเป็นโมฆกรรม。
เพราะหายตัวคืนไปเป็นเดียวของจักรวาลกลายเป็นหายตัวไปเป็นอมตะตลอดกาลเขาจึงเรียกว่าจิตเดิมแท้เป็นอมตะ。
หรือวิญญาณดั้งเดิมแท้ๆเป็นอมตะอมตะมีตัวอย่างเป็นอมตะหายตัวไปเลยจะเป็นอมตะ。
ถ้าเราจะหายตัวไปให้ได้เราก็ต้องไปอย่างนี้จะไปยึดเอาไว้้ตัวเราเนี่ยที่มีอาการดีไม่ดีดีไม่ดีไปจะไปยึดเอาเป็นตัวเราจะต้องไม่มีผู้ยึดเข้ามายึดหลงผิดตัวเป็นอันขาดเราจะหายตัวไปเหมือนการ。
แต่ไม่ใช่ใครฟังอันนี้เราเข้าใจผิดไปเชื่อดคอตายยังไม่ปล่อยวามันเชื่อคอตายไปมันยังเหลืออยู่ดีนะยังยึดผิดตัวอยู่มันต้องเหลืออยู่ดีไม่ใช่โอกาสไปฆ่าตัวตายเลยเดี๋ยวฟังผิดเข้าใจผิดกันฆ่าตัวตายดีกว่าจะได้หายตัวไปมันหายตัวไม่ไ。
ด้นะ。
ไม่จะเข้าใจเปล่าเขาไม่เข้าใจว่าเข้าใจแม่พี่ถาม。
นี่มันจะปิดคอร์สแล้ววันที่สิบจะกลับแล้วเราเลย。
สองวันเนี่ยเราเลยพูดยังเปเปลือกเลย。
พูดให้มันหมดจดไม่มีอะไรให้มันงงๆไม่มีอะไรที่มันแบบว่าค้างแคลง。
เออให้มันชัดเจนพูดว่าหลายวันไม่รู้เรื่องทำไมมึงยังไงไม่ทราบคุมคือไม่เข้าใจซะสิ。