“有非有非有”是什么？ 这全部都卡在这里，思考，邀请各位翻译，请修改。 说的是各种各样的生起。 然后熄灭，在社会上没有清晰地展现。 逃避了最初的“有非有”，直接说。 结尾的“非有有”是逃避，这是深奥的佛法。 谁能发现并结束渴望，没有身体，拥有坚定的依靠，那就是自己做的。 普维斯萨纳潭，龙婆纳隆萨。 “有非有非有”。 本身是一个东西。 非常多。 去拿我写的那些。 生生世世。 根深蒂固，当它不思考的时候，他却说，即使它什么都不想，它也仍然是自然。 但是当它开始活动。 就说它是自然，是同一个东西，却变成了不同的尺寸。 那些修行错误、理解错误的人，都想把它当成一个东西，却当成了不同的尺寸。 无论什么尺寸，当它不思考的时候，它是自然的；无论我写没写，第一个尺寸不思考，它是自然的，无论我写没写。 但是当它思考或不思考的时候，它都是自然的。 为什么这么说呢？ 因为那时它懒得思考。 它懒得思考，所以才变成一个尺寸，那个尺寸懒得睡觉，它仍然是自然。 因为它要如何睡觉呢？ 我们的身体，我们的身体行走，是自然的；我们身体睡觉，不是我们的身体写的。 好像我们行走是自然的，我们睡觉也是自然的，都是一样的自然。 因此，当进入禅定时。 进入“非想非非想处定”的人，是真的。 什么都不想。 佛陀我们跟着阿拉拉达菩学习到第七个定。 去继续学习，到达第八个定，就是既不能思考，也不能呼吸，也不会死亡，因为已经发愿要待在那里几天。 七天什么都不想。 进入那个禅定之中。 待在那里什么都不想。 这并不是。 最初的本性，或者最初的真心。 即使是在什么都不想的禅定中，它仍然会释放和造作，只是在那时候它什么都不想。 进入这种禅定之前，必须先进入空无边处定，也就是与宇宙空无一物，仿佛融为一体，成为一个整体。 但是即使它多么空无，它仍然被称作。 “行蕴之心”，也就是心的身体，因为它是一种造作。 禅定从有觉有观，到离觉喜舍定，四禅，再造作到空无边处定，第一个就是“空”了。 第一个定已经是“空”了，空无边处定之后是识无边处定，然后是无所有处定，全都空掉了。 最后。 “非想非非想处定”，第八个禅定，什么都不能想，念头都不能拿来用。 “非想非非想处定”，想就是记忆，记忆就是想法。 想法已经崩溃，非想非非想处定，是有想，但却不能用来思考，记忆也无法。 使用。 就像死人一样。 但是还没有死，身体几乎感觉不到呼吸。 行蕴几乎全部熄灭。 但是即使心是空无边处，也是空无，可以认知，并且感觉到。 但它仍然是心，因为它是造作之心的部分，它从色界禅定和无色界禅定开始造作。 完成了之后。 它就无法拥有原本的状态，必须回到普通人，然后像以前一样感到痛苦。 非常伤心，为什么会这样？ 为什么去到那个“无苦”的状态，却无法到达第八个禅定呢？ 因为不思考，所以就不会遇到。 什么。 不思考就不会遇到任何事情。 变成什么样呢？ 变成了像空气一样，没有自我，没有东西，就像空气一样。 回来又痛苦，不想这样，就再次进入禅定。 不进入禅定又会出来。 无论怎么进入，还是会出来。 还非常伤心，所以痛苦不堪。 最后什么都不。 做。 有些修行的人理解错误，想要让自己的心。 心是怎样，或者说是怎样空无的。 尽力让自己的心不去思考任何事情，达到“非想非非想处定”的程度，但是这样是不行的。 那些努力让心空无的人，和那些让心，另一种理解是错误的，认为心空无的时候，就是没有造作；心思考的时候，就是造作，把它当成一个东西。 那个心，它空无，它停止思考，心处于什么状态呢？ 叫做心睡着了。 心睡着了。 然后醒来，然后开始工作，然后感到痛苦。 谁能永远待在那个睡眠的状态呢？ 谁能一直睡觉呢？ 就像身体一样，谁能一直睡觉呢？ 总有时间，当力量耗尽时，就无法入睡了，然后醒过来，然后像以前一样感到痛苦。 所以说，无论心多么空无，无论它思考什么，它都会沉迷其中。 因为它是睡着的心和思考的心，而不是睡着了，它就是。 “无为”。 但是醒来之后又是“有为”，就像睡觉的心，心空无，行蕴是不造作的一面，也就是佛性，是智慧的元素。 那些想要抓住各种感觉，无论是轻盈、舒适，实际上那时候你仍然在抓住心，你仍然在造作心，它不会比这更强烈。 轻盈、舒适。 空。 舒服就变成一种形式。 舒服然后追求空无，无论多么空无，那都是一种造作，只是一种暂时的睡眠状态，所以又像以前一样恢复正常。 怎样才能脱离痛苦呢？ 唯一能脱离痛苦的方法是，我们必须真正地与自然融为一体，而不是进入禅定状态。 然后。 要问该怎么做？ 我们要与自然融为一体吗？ 真心实意地，不需要进入禅定，该怎么做？ 不行。 失败了。 看看《大悲经》，那是世界的最后希望，最后的寻找，在那个时代已经是极致了。 我们仍然没有经历过。 那种状态，但是我们知道我们必须与没有被造作的自然融为一体。 必须进入与没有造作的自然合一的状态，而不需要进入禅定。 该怎么做呢？ 我们从来没有做过。 我们从来没有经历过。 已经到了尽头了，还有其他的路吗？ 会有其他的路吗？ 没有，从阿拉拉达菩的禅定修行所出来之后，非常痛苦。 禁食，闭气，昏迷。 最终才能发现真相。 自然增加了一个东西，自然之外的东西。 没有被造作的，没有任何东西。 还有一个，那个东西本来就存在。 原本的本性是光明的，没有来源，没有归宿，什么都没有。 但是还有另一个东西，它实际上不存在，但是除了身体之外，还有一个，被造作的身体，我可以随意造作，让它思考也可以，让它空无也可以。 还没有发现另一个东西，就是。 佛性。 本觉的元素，无为的元素，自然的元素。 没有人遇到这个没有被造作的东西。 来到这里发现了，灭尽有为，行蕴熄灭，觉知熄灭，识蕴熄灭，名色熄灭，苦灭，生灭，忧伤，悲痛，死亡，都彻底熄灭了，因为。 灭尽有为之法。 发现了这个，从这里修行，绕了多少圈？ 三十二圈，应该回来又回去，回来又回去，在出来教导之前。 三十二。 回顾一下，是如何生出来的，以及为什么会有死亡。 死亡是从生而来，生是从什么而来？ 从有，有是从什么而来？ 从执取，执取是从什么而来？ 从渴爱，渴爱是从什么而来？ 从感受，感受是从什么而来？ 从六入，六入是从什么而来？ 从名色，名色是从什么而来？ 从觉知，觉知是从什么而来？ 从行蕴，行蕴是从什么而来？ 从无明，回来又是无明了。 要熄灭，生灭也要熄灭，无明熄灭，行蕴熄灭，觉知熄灭，名色熄灭，六入熄灭，触摸熄灭，感受熄灭，渴爱熄灭，有熄灭，生熄灭。 总共经历了三十二圈。 审查那些。 在有为和无为的中间。 但是你理解错了。 将那些思考和造作的元素，想要让它变成无为，当它没有进行造作时。 然后它又去思考，思考是造作的部分，我们把自己当成不造作的，那么我们就永远无法逃脱。 原来的那个自我又去沉迷和造作，沉迷于我们拥有自我，那个自我想要去造作，却无法造作，它只有觉知，但是它无法。 思考。 那些思考的，不是真正的自我。 真正的自我无法思考，只有觉知。 就是这样。 我们无法行动，我们只有觉知，无法思考。 是光明。 那些走来走去的身体，我们只有觉知，无法控制。 不行。 但是这样说，那些仍然理解错误的人。 想要让自我不去思考。 让自我不去思考，那就是进入禅定，也就是让它进入“非想非非想处定”，因为它是一种造作，让我们。 不思考。 无论我们多么努力地不去思考，最终都会进入“非想非非想处定”，熄灭呼吸，熄灭感受和想，但是不会死亡，我就是那样。 熄灭不想，努力地造作，让自己不去思考，当我们造作自己不去思考的时候，我们就会变成不去思考的，会变成行蕴，然后把不去思考的自我，当成不去思考的自我。 有一种错误的修行方法，没有想法升起，那就是错误的方法。 是一个行蕴，造作之行蕴。 已经被造作了，有一个造作之行蕴。 变成了一张空白的纸。 即使是那些跟随在后面的托钵僧，他们也理解，那就是熄灭有为。 就可以到达。 如果他们能够抓住那个被造作的自我，那么所有被造作的，都已经熄灭了，他们就会变成不造作的自我。 怎么才能做到呢？ 因为是被造作和造作的。 消灭了造作，它也只是一种暂时的空无。 又开始思考了，继续思考那个自我，那个思考是造作的，那个不造作的自我又是如何造作的呢？ 知道是知道，但是无法思考。 它什么都不能控制。 那个觉知，它无法知晓造作。 哪里出错了吗？ 它将那个觉知拿来专注和注视。 努力地看，努力地觉知，努力地看见。 想要来观察心的意图。 就叫做意图。 那个觉知知道有意图，它会知道我们有想要来观察心的意图。 有意图，努力地想要观察心。 那个想要努力观察心的意图，是心的造作，但是要让我们知道，知道我们正在造作，正打算来观察心，要让我们知道。 成为一个自我，我们是否要接受？ 是否要拒绝？ 那个知道我们正在这样做。 要接受？ 是否要拒绝？ 那个觉知是一个自我。 知道什么呢？ 它什么都不知道，它无法选择任何东西，因为它知道，它是一种只能觉知的自然，它是一种只能觉知，却无法造作的自然。 它无法选择要接受还是拒绝，好还是不好，它无法选择，努力地选择。 选择崩溃。 我知道什么呢？ 我知道你正在努力地选择。 不是说我不知道什么，我不知道心的好坏状态。 它自己知道，你正在努力地选择。 如果你用这样的心去理解。 你能感受到这些，真心。 会是怎样的呢？ 随它去吧，所有的一切。 好的就是心，不好的也是心，思考也是心，停止思考也是心。 那个觉知只是知道思考，它停止思考。 空无也是空无，最终到达空无边处。 然后就这样进入。 到达。 什么？ 觉知知道我们自己空无到什么程度，然后我们就进入了那个禅定。 觉知自己身在何处，它可以存在于任何地方，但是它只能觉知，即使它多么的空无，它也知道觉知，觉知就是心，当心思考的时候，它就是心，当它是一种好的状态的时候，它也是心，当它是一种不好的状态的时候，它也是心，心就是行蕴。 不是拥有觉知。 它拥有状态。 任何事情。 它都知道，因为它没有自我，没有东西，它只能觉知，所以它必须知道，尽力地让我们知道，它是一种自然，是不能被造作的。 它必须让所有的一切行蕴，变成什么样，就必须是什么样，一切事物的因果循环。 一切都已经注定，一切都超过了它的能力，它没有工具，没有器官可以用来控制。 不是说用自我去控制谁。 我们什么都不需要做。 真的什么都不用做，它是一个由有为的自然、无为的自然、只能觉知的自然组成的三角形。 只需要看到它这样，所有的一切，那个自我只有觉知。 将会有涅槃这个词语。 它无法单独觉知。 当修行的时候，老师会说。 为什么知道却看不到它是什么？ 为什么知道却看不到它是那样，知道却看不到它是这样？ 那些变成那样或这样的，是心的造作。 它将造作的自我，想要成为我们自己。 知道之后，我们必须变成怎样？ 变成了怎样？ 但是它从未将自我拿来觉知，问老师，为什么知道却看不到它。 变成什么样？ 什么都不用想，让它空无就好了。 它将自我当成空无，那是一种心的状态。 知道却不思考任何事情，许多人这样和我们说，也这样教导别人，有人就在我们面前这样教导：知道之后不思考任何事情。 他们努力让思想不去思考，不去思考，它就会变成不造作的自然，他们不接受觉知，他们不接受觉知。 你，也许，可能会接受觉知，不会。 反正无论怎样做，都不会变成任何东西。 这是心的事情。 什么来寻找你？ 展现自我吗？ 不是。 将心当成自我，当成自己。 我们让它去展现，但是自我却不展现任何行为。 不展现任何行为，活在当下，这就是修行的方法。 就是你让心去展现它的行为，那是自然的，但是我们。 是不展现任何行为的人。 释放。 当它思考、回忆、感受，它自己造作、改变和扩展。 它自己造作，然后又自己灭去。 思考、记录，它自己联系和继续，但是我们。 没有去帮助它思考。 我们没有去帮助造作，我们没有去造作，那是它的职责，它有造作的职责，它必须自己去造作，但是我们。 是一种没有造作的自然，我们不要去帮助它造作。 自己熄灭自己，自己熄灭自己，但是我们不造作，就一直这样。 但是我们却去帮助造作。 很快我们又去帮助它，帮助它空无，帮助它不去思考，一直帮助它，所以我们就变成了造作者。 就会有“观看心，观看内心”的说法，就像观看电影，角色就像是去成为表演者，表演者和观众是不同的角色。 观看心，观看内心，知道心，观看内心，就像观看电影，观看戏剧。 是一个表演者。 在屏幕上的表演者和观看者是不同的角色。 我们是观看者，我们扮演观看者的角色，它是一种自然的。 我们没有职责去表演，表演的职责是由屏幕上的心、表演电影、表演戏剧的人来扮演的，我们不是表演者，我们只是观看他们所表演的东西。 但是我们。 在修行的时候我们却犯了错误。 我们把自己当成了表演者。 我们想要当观看电影的观众，但是我们却跑到了屏幕上，一直都在表演。 这是不同的角色，他们并不一样，我们却跑去表演。 修行。 要觉知。 即使有一个觉知者，他们也会把自我拿来。 怎样使用呢？ 知道所展现的是觉知者，与知道的本性有什么不同呢？ 它是一种有意图的造作。 有意图去观心，有意图去觉知，有意图去观心，必须具备四种行为。 它必须努力吗？ 无论做什么工作，都必须努力，想要努力地观心，必须努力地有意图，那个努力观、知道、看到的心，是被造作的。 我们什么都没做，只是看到那个努力想要观、想要知道、想要看见心，有意图地想要观心，是有为的，仅仅是知道而已。 那个觉知者，那个努力的觉知者，最终就会变成那个角色。 表演开始了。 努力之后。 后面的那个觉知知道我们又要开始了，又要开始了。 后面那个知道我们又要开始观心的。 那个努力观心、注视心、观察心的。 在后面升起的心，它会看到这个正在努力地观心，正在有意图地观心，正在专注于观心。 举例来说，隆田扬在禅修的时候，看到了所有的感觉，然后最终，看到了它在思考，思考，思考。 看到所有的想法，就是为了要知晓。 想要知晓，所以看到了所有的想法。 隆田扬看到了所有的想法，并且已经看到了好几天了，整天整夜不睡觉。 看到所有的想法，就是为了要知晓。 但是隆田扬忘记了，如果不是已经计划好，他想要知晓，他已经计划好，想要知晓好几天了，连续不断地想要知晓，直到下午六点钟。 进入了知晓的状态，知道是什么人，哪一个人呢？ 他睡着了。 连续不断地整天整夜，非常厉害。 到了下午六点，不知道是谁来了，对他说（用东北方言）。 吓了一跳。 下午六点还在修行吗？ 已经观看心好几天了，却从来没有成功过。 已经知道却无法思考，只知道从知晓中获得思考。 但是不知道那个知晓是被造作的。 寻找什么呢？ 知晓当下不知道了，没有知晓思考，然后自己说，在寻找的时候，没有观看思考，也没有看到思考。 只是专注地寻找。 也没有人来找我们。 因为已经有意图地要去观看，那就必定会有观看的状态升起，那就是造作的。 那个被造作的已经消失了。 那个被造作的消失了，然后又去抓住了另一个知道的，那个知道的是被造作的。 后面的那个。 没有被造作。 因为它知道。 它不需要有意图地知道，这个已经开始造作，想要知道了，它就立刻升起。 意识到这个是造作，已经造作了好几天了，这个知道并不是佛性，是造作。 仅仅是这样。 它消失了，重新再观看，重新再开始。 重新来过也可以，重新再观看也可以。 仅仅是这样，对造作的知晓，立刻开悟。 他说，那个时候，他的心就像是折弯两棵树的树枝，一棵小树，用很大的力气将一侧的树枝弯曲，然后又弯曲到另一侧，这棵树绷得很紧。 然后用刀或者某种东西来。 砍断。 这棵树立刻恢复了，就好像断开了一样，所有连接在一起的东西，在心中已经彻底断开了，无论如何努力想要让它们连接在一起，都无法将它们连接在一起。 因为那个时候。 就像那棵树已经快要连接在一起了。 同样的，当它已经断开时，想要将他们重新连接在一起，却无法做到，因为在那个。 当时，就好像那棵树就已经要连接在一起了。 同样，当它已经断开时，再想将他们连接在一起，也无法做到，因为它已经断开了，就是知道那个“知晓”是一种造作，就是这样。 它断开了。 它过去了。 食物。 然后又回到了原来的道路。 他说就待在这里。 进入并执着的方法是不同的，只知道做了之后，它只会创造造作，然后又回归原来的状态。 一直如此。 到什么时候结束呢？ 到什么时候呢？ 智慧很好。 就是，智慧是一种。 智慧。 这是一种当我们说出来的时候，可以触及内心深处的智慧。 这是一个真正可以触及内心的智慧。 在我们心中的那些造作。 所有的一切，都不是我们，没有一个东西是属于我们的。 所有的一切，在我们心中的状态。 所有的一切都被造作了，没有一个是属于我们的，因为我们是具有觉知的佛性，没有自我，没有状态。 那些在心中的感觉和情绪。 在我们心中，每个当下，没有什么是属于我们的，不要把那些当成是重要的。 我们是一个东西，另一个东西是没有被造作的，它真正理解内心。 不是说理解是因为拥有了可以运作的方法，没有的，它没有用来管理和运作的方法，它通过理解内心，然后放下无明。 用内心去理解，然后放下无明，这里就叫做“灭尽有为之法”，放下。 无明和错误的理解。 没有用来管理的运作方法。 彻底放下无明和错误的理解。 进入内心。 进入内心，不再沉迷于将所有的一切行蕴当成是我们的，当成是自我，当成是属于我们的。 它就会彻底断开，造作之行蕴仍然会按照它的方式造作，而那不造作的，会一直坚定不移。 没有人会将不造作拿来执着于造作。 努力地放下造作，这本身也是一种造作。 在所有的一切，没有人认为那是我们，没有人在执着。 让它按照自然的方式去造作，但是缺少一样东西，缺少一个进入并执着的人。 或者我们用“失去”这个词。 让行蕴的状态按照它的方式持续，缺少一样东西就是。 按照佛法的说法，就是愚痴或迷失。 将所有的一切行蕴当成是我们，当成是自我，当成是属于我们的。 即使理解了，那仍然是想法，但是如果理解错了，一切都是虚无。 会有一句话：谁的心到达了，谁就能到达彼岸。 过去所说的，并没有到达内心，说的只是记忆，事实上并没有真正到达内心。 它会用其他的东西来掩盖，其他的东西一直都跟着你，所以会一直造作，因此没有正确地认识自我，因为那些不思考的是没有被造作的自我，和那些停止思考的当下，是同一个东西。 但是把停止思考的当下当成是不造作的自我，把正在思考的当下当成是造作的自我。 因为是这样的理解，所以才会一直带着疑惑，因此无论怎样教导，他们都会用另一种方式来理解，我们说的是一种意思，他们理解的是另一种意思。 意思理解错了，意思理解错了，就无法解决根本问题。 不是说必须记住，不是必须使用什么方法，以前，我们。 我们可以记住，开车去某个地方，要如何回家，要去哪里。 有一个司机开车带你去那里。 他是怎样的呢？ 他说，当开车到达十字路口，要到哪里的时候，他立刻就往医院开去了。 一直在最右边的车道开车。 可以吗？ 一直在最右边的车道开车。 想往左拐弯。 亮红灯了，为什么不思考？ 注意着，看着。 但是却在最右边的车道啊。 现在。 快到了。 想要右拐弯。 他已经在心里做好了打算。 即使已经说出来了。 他还是没有听进去。 他就像是有。 必须要右拐弯一样。 狠狠地向右边撇过去，然后又往左边撇过去。 不。 等到感觉到的时候才被吓了一跳。 还是继续那样做。 他说他记不住方法，但是他已经在心里做好了错误的打算，如果我们不知道，我们想要纠正他心里面的想法，他也不知道自己想错了，我们已经说了好几年了，他仍然以另一种方式说话。 一直以来都是以另一种方式来说的。 我理解龙达所说的话。 就是从我开始禅修。 一直都是这样，什么都不知道，今天才知道，一直都在造作，要如何才能不这样呢？ 心想着自己要如何才能不这样做呢？ 也无法停止这样做，心想自己并没有在造作，但是事实上却一直在造作，所以就这样结束了。 事实上，我们什么都没有造作，但是我们又回到了造作的状态，无论是理解自我，还是不理解自我，无论我们是觉知者，还是不是觉知者，关键在于我们没有执着。 我们只是知道它的发生。 觉知者和不执着是同一件事。 也就是说，我们不需要拥有任何东西了。 活在任何一种状态中，去修行。 就是这样。 一句话错了。 你还在做什么呢？ 不是，不是。 你错误地理解了。 错误地理解了什么是关键。 在我们的心中。 当我们在尝试，然后我们变成造作者，然后我们又回归没有被造作的状态。 我们是无法尝试的，因为我们是无法造作任何东西的自然，我们将无法尝试，我们将无法拥有正念。 那些拥有正念的人，就会去造作所有的事情。 我们什么都没有，我们的自我什么都没有。 那些尝试的人或者没有尝试的人，都是不存在的自我。 那些尝试的人一定会缺乏正念，那些拥有正念的人是行蕴，那些缺乏正念的人也是行蕴。 缺乏正念，是。 心的缺陷。 心灵是具有正念的，但是那都是所有的一切的行蕴。 都和它有关。 那个“觉知”并不是去知晓心灵所缺乏的正念，仅仅是。 缺乏正念并不会执着于缺乏正念的自我，或者我们缺乏正念。 缺乏正念并不是缺乏正念的自我。 因为我们不存在，那个缺乏正念的自我是那个缺乏正念的心。 但是如果执着于缺乏正念的自我，执着于我们缺乏正念，但是那些能够知道缺乏正念的是那些，在那个当下，他们缺乏正念。 然后在之后，又有了正念升起，然后又思考，认为拥有正念的自我有用，无论拥有什么，一点点都不可以要。 拥有什么呢？ 拥有什么都不行。 随便看一眼都不行。 但是，不是说了这些，我们就努力地破坏。 我们就努力地破坏。 我们不存在，所以才会一直造作。 这样做只会回到原点。 假设拥有正念的自我，就是真正的自我，假设缺乏正念的自我，就是那个错误。 自己说出来。 拥有正念是真正的自我，缺乏正念的那个是假的自我。 一旦回去，就立刻努力地想要拥有正念。 举例来说。 隆婆布阿希里，森林农แสง寺。 他经常。 时时刻刻都拥有正念，从不间断，日复一日。 从不缺乏正念。 有正念，有正念，拥有正念就不会迷失。 从不迷失。 隆达玛哈布阿立刻就知道。 通往死亡的道路。 隆婆布阿也是一样。 不知情。 跟着玛哈布阿去寺庙。 去寻找他，然后恳求他。 您是如何修行的呢？ 请您和我们说说吧。 非常简单。 进入禅定的速度非常快，进进出出速度也很快。 体格也很强壮。 你想要什么？ 你想要什么呢？ 他时时刻刻都拥有正念。 将那个拥有正念的自我，当成真正的自我，他把那个拥有正念的自我，当成真正的自我，然后就把那个自我当成是穿着白袍，比喻成穿戴纯洁的白色的衣服。 然后那些穿着白袍的人，小心翼翼地保护着白袍，他们非常痛苦，这样保护白袍。 这样能够结束所有的痛苦吗？ 是谁在保护呢？ 没有。 无论做什么，都是知识。 无论谁在保护，那个人都无法发现真正的知识，因为他们在保护拥有正念的自我。 戴上。 把拥有正念的自我拿来使用。 把拥有正念的自我当成真正的自我，而不是真正的自我。 所以就将真正的自我当成了拥有正念的人，真正的自我就是拥有正念，真正的自我就是拥有正念。 因此努力地保护好自我，但是最终还是会死。 具有正念的心会看到它是一种行蕴，但不是真正的自我。 从真正的自我中解脱出来，不再沉迷于拥有另一个自我，真正的自我是不存在的，一直到达没有自我的状态。 没有自我，达到没有自我的状态。 因为具有正念不是真正的自我，具有正念不是真正的自我，所以就变成了。 解脱了，没有自我了，仍然具有正念，我们仍然具有正念，并不是因为没有自我所以才具有正念。 我们一直都拥有正念，一直以来都拥有正念。 如果没有正念，那个自我就会沦为那个不存在的自我，因此才变成没有自我的状态。 但是如果具有正念不是拥有正念的自我。 就是这样，他说在理解的那一刻，如同雷鸣。 电线断裂。 知识。 是这本书的名字的由来。 甚至具有正念都不是什么。 具有正念，而不是陷入缺乏正念的状态。 那些迷失的，那些缺乏正念的，仍然不是真正的自我，仍然不是真正的自我。 它只是行蕴的一种造作。 所以。 总结来说。 这样。 空无的时候，有人来组成家庭，待在家中。 不空无的时候，有人来思考，有人把家庭当成重担扛在肩上，有人迷失，有人把家庭当成重担扛在肩上，拥有正念，然后没有人在组成家庭，承担家庭重担了。 所有的一切都有了，而且在“有”之中蕴含着“没有”。 在善之中也蕴含着“没有”。 在“没有”之中也蕴含着“有”。 隆婆塞迈，踏琶佑扣。 他做了隆婆的作品，然后来问我们问题，是什么呢？ 有。 没有，没有，有。 是怎样实现的呢？ 明白地告诉我。 没有，没有。 我非常喜欢。 还需要更多的解释吗？ 理解了吗？ 什么？ 没有执着。 “没有执着”之中蕴含着“有”。 所有的一切都没有人来执着，它就变成唯一，持续不变，稳固。 心就在这里。 记住隆婆布阿希里，森林แสง寺。 也就是说，即使是觉知者，也从未与隆婆合一，时时刻刻具有正念，从未缺乏正念，与他是同一个人，从未缺乏正念。 但是所用的词语不同。 隆婆所用的是“具有正念的人，时时刻刻都具有正念”，从未缺乏正念，从来没有。 隆婆田。 但与您的情况相似。 隆普特。 我没有正念，我和“觉知者”。 我们是自我。 因此我们尽最大的努力让我们从不缺乏正念，然后我们又回去思考，把那个我们自己创造的那个“拥有正念”当成真正的自我。 是不是。 拥护正念，必须像对待巴利文或其他人一样地训练，或者是帕拉瓦萨克，我们不知道。 我们必须拥有我们所训练的正念，拥有正念和智慧，不要理解错误。 为了什么？ 为了当成渡船。 时间到了，就没有人会执着于正念了，没有人会执着于智慧了。 到达彼岸的时候，就把船停靠在对岸。 我所说的“知道但不曾缺乏正念”，我们并非没有正念。 我们练习拥有正念和智慧，并不是为了执着。 知道所有的一切。 即使在迷失的状态中，也不会迷失，所有的一切行蕴都升起了，因此，无论我们是否迷失，已经不再迷失了，因为我们的心已经到达了内心深处，到达了我们的内心深处，我们没有自我，我们已经没有了自我。 所有展现出来的、拥有正念的、具有觉知的，都不是自我，所有的一切都不是自我。 它就变成了“有非有”。 然后到达“没有”的状态，因此才有了坚固的立足点。 拥有“没有”，因为我们没有任何的自我，因此才拥有了坚固的基础，我是“唯一”。 ---------------- 翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容，保证翻译后的文本通顺、易懂；不要包含泰语，全部翻译为中文；原文如果有字幕（一行行）的格式，请根据意思整合输出成成段文章的形式 ---------------- มีไม่มีไม่มีนี้คืออะไรที่นี้ติดหมดคิดเชินให้ทั้งแปลโปรดแก้ไข。 ที่ว่าเกิดมีต่างๆทั้ง。 แล้วดับไปไม่มีชัดในสังคม。 หนีข้อต้นมีไม่มีมีอย่างตรง。 ขปลายไม่มีมีหนีเป็นธรรมที่ลึใครพบจบประสงค์ไม่มีสังขารมีที่มั่นนั่นแหละทำเอง。 ปุวิสชนาธรรมหลวงณรงค์ศักดิ์。 มีไม่มีไม่มี。 ตัวเดียวกัน。 ผตัวมากเลยอ่ะ。 ไปเอาที่ผมแต่งเนี่ย。 ชาติ。 ติดตัวมากเลยเวลาที่มันไม่แตท่านบอกว่าขนาดมันไม่คิดอะไรมันอยู่ว่าตัวนี้เป็นธรรมชาติไม่。 แต่พอมันเริ่มเคลื่อนไหว。 บอกว่ามันเป็นธรรมชาติเอาเป็นตัวเดียวกันแต่กลายเป็นคนละขนาด。 ที่ปฏิบัติผิดเข้าใจผิดมาหาเอาเป็นตัวเดียวกันแต่เอาเป็นคนละขนาด。 ขนาดใดตัวมันไม่คิดมันเป็นธรรมชาติฝไม่ผมแตขนาดแรกไปคิดมันเป็นธรรมชาติฝผมแต่ง。 แต่ขนาดที่มันคิดหรือมันไม่คิดมันก็เป็นธรรมชาติฝ่ายโครแสงคือตอนนั้นมันขี้เกียจคิด。 มันขี้เกียจมันก็เลยชัขนาดหนึ่งมันขนาดนั้นขี้เกียจมันควนอนหลับมันก็เป็นธรรมชาติแต่งอยู่ดีเพราะวามันจะนอนหลับยังไงร่างกายเราร่างกายเราเดินมันก็เป็นธรรมชาติฝสังขาร่างกายนอนหลับไม่ที่ร่างกายเราที่เป็นแต่ง。 เหมือนกับว่ามันการเราเดินธรรมชาติแตยเรานอนหลับมชาติแตเหมือนกันธรรมชาติ。 ดังนั้นเวลาเข้าเข้าชเนี่ย。 นวสัญญาสัญญาญาตนะในยุจริงๆนะเนี่ย。 ดคิดเลย。 พระพุทธเจเราเรียนกับราดาบทที่เจ็ด。 ไปต่อทกดาบทได้สถานที่แปดคือคิดคิดไม่ได้ไม่หาใจด้วยไม่หายใจด้วยจะไม่ตายเพราะว่าอธิษฐานจิไว้อยู่ในนั้นกี่วัน。 เจ็ดวันคิดอะไรอีกเข้าไปในแล้วก็。 อยู่นั้นไม่คิดอะไรเนี่ย。 ไม่ใช่。 ตั้งเดิมแท้หรือใจดั้งเดิมแท้ๆ。 ถึงแม้ว่าจะอยู่ในชที่ไม่คิดอะไรมันก็ยังไปปล่อยปรุงแต่งแต่ขนาดนั้นมันไม่คิดอะไร。 นะเนี่ยก่อนจะขึ้นเข้าชามที่จนถึงขั้นถึงว่าไม่คิดเนี่ยมันจะต้องเข้าอากาศศาอายตนะมาก่อนอาสอาจารย์ยตนะว่างว่างเป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาลเลยเหมือนอันเดียวกันเป็นความวอันเดียวกัน。 แต่แม้จิมันจะว่ายังไงมันก็ยังชื่อว่าเป็น。 สังขารจิตคือร่างกายของจิตเพราะมันเป็นการปรุงแต่งเข้าชาญมาตั้งแต่วิตกวิจารณ์วิสุเบขาสี่ชาานและปรแต่งไปเป็นอากาศศาอาจารนะอันแรกก็ชื่อแล้วอากาศ。 อันแรกมันก็ว่างจะเป็นอากาศไปแล้วอากาศตนะลูกไม่มีลูกเพราะไม่มีลูกขึ้นต้นอากาศอายตนะวิญญาณจะยตนะจยาตนะว่าหมดเลย。 วันจริง。 เสรสัญญาสัญญาธนาชารที่แปดคิดอะไรสัญญาเอามาใช้ก็ไม่ได้。 นวสัญญาสัญญาเนี่ยสัญญาคือความจำความจำความคิดของแตกเนี่ยวสัญญานาสัญญาชนะคือมีสัญญาความคิดเอามาคิดไม่ได้เอาความจำมา，ใ。 ช้ไม่ได้。 อยู่เหมือนคนตาย。 แต่มันยังไม่ตายกันนั้นน่ะร่างกายก็แทบจะไม่ปรากฏลมหายใจเลย。 คือสังขารนักมวลแทจะดับหมด。 แต่แม่้จิตมันจะว่าเป็นอากาศอากาศสาระยะแล้ววาได้นะและรู้สึก。 แต่มันยังไงก็เป็นจิตเพราะวามันเป็นจิสังขารฝ่ายปรุงแต่งมันคงแต่งมาตั้งแต่เป็นรูปประชาและเป็นอรุปชา。 เสร็จแล้วเนี่ย。 มันก็ไม่สามารถจะมีสภาวะเดิมมันก็ต้องคืนกลับมาไปสคนปกติแล้วกลับมามีความทุกข์เหมือนเดิมเสียใจมากเลยว่าทำไมมันทำไมไปว่าไม่ทุกขอยู่แต่ไม่ได้ถึงวันที่แปดแล้วอ่ะไม่คิดนึกมันก็เลยไม่ถูก。 อะไร。 ไม่คิดไม่นึกมันเลยไม่ถูกอะไรแล้วว่าจะเป็นเป็นไงบ้างว่าเป็นไงบ้างเป็นว่าเหมือนอากาศเลยไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยเหมือนอากาศกลับมาทุกไม่อยากก็เข้าไปใหม่ดิ。 ไม่เข้าไปก็ออกมาอีกอ่ะเข้าไปยังไงก็ออกมาอีกอ่ะยังอยู่เจ้าเสียใจมากเลยไม่ทำคนทุกมากเลยตอนนี้เลยสุดท้ายไม่。 ทำไมไป。 คนที่ปฏิบัติเข้าใจผิดหนึ่งไปเข้าใจพยายามทำใจตัวเองว่า。 ใจมันใจหรือมันว่างยังไง。 พยายามทำใจที่สุดให้ไม่คิดถึงจิไม่คิดอะไรระดับถึงขั้นสัญญาสัญญาชนะมันก็จะอยู่ดีไม่ได้นะคนที่ทำใจให้ว่างๆหนึ่งกับคนที่ทำใจให้อีกหนึ่งเข้าใจผิดว่าขนาดใดเราที่ใจมันว่ามันคือความไม่คุแต่งขนาดใดที่มันคิดมันคือความปรแต่งเอาเป็นตัวเดียวกันไอ้ตัวจิเนี่ยท。 ี่มันว่างกับมันมันหยุดคิดเนี่ยแล้วมันก็ไปคิดเนี่ยจิตที่มันว่างมันอยู่เขาเรียกว่าจิมันรัก。 จิมันหลับ。 แล้วก็มันก็ตื่นมาแล้วก็มันก็มาทำงานแล้วก็จะทุกข์。 ใครจะไปอยู่ในนั้นได้ตลอดเวลามันหลับอ่ะมันหลับใครมันจะหลับได้ตลอดเวลาเหมือนร่างกายอ่ะใครจะหลได้ตลอดเวลาที่ก็ต้องมีเวลาของมันแล้วมันก็หมดกำลังจะหลับมันกินแล้วมันก็ไม่นอนแล้วมันก็เลยขึ้นมาแล้วก็มีทุกขเหมือนเดิม。 ถึงบอกว่าจิเนี่ยมันวาขนาดไหนมันคิดขนาดไหนมันติดเพราะวามันเป็นเศหลับกับจิแต่ไม่ใช่ว่ามันเป็นหลับแล้วมันเป็นมันเป็，น。 วิสังขาร。 แต่ตื่นแล้วเป็นสังขารตอน้อหลจิหลจิตกว้างสังขารเป็นธรรมชาติฝไม่ปรุงแต่งคือเป็นพุทธธเป็นญญาธาตคนที่จะจับอาการต่างๆไม่ว่าจะโปร่งเบาสบายก็ตามที่ตอนนั้นมันก็ไปจับจิตอยู่ดีมันก็เอาจิตปรแตมันไม่กว่าไม่แรงได้หรอกเบาสบาย。 ว่าง。 สบมาเป็นรูป。 สบายแล้วก็ไปความว่างความว่างความว่างว่างขนาดไหนมันก็เป็นการเป็นฝ่ายแต่งเป็นการหลับชั่วคราวก็เลยออกมาเป็นปกติเห。 มือนเดิม。 ทำยังไงจะพ้นทุกได้บว่าเราจะพ้นได้ในกรณีเดียวเราจะต้องไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติจริงๆตอนที่ไม่เข้า่อย。 แล้ว。 จะถามทำไง。 เราจะไปเป็นเดียวกับธรรมชาติเปล่าเนี่ยไม่ภูใจจริงๆโดยที่ไม่ต้องเข้าได้ยังไง。 ไม่เป็น。 ไปเลยอ่ะบอกว่าดูหน้าได้หนังมหาศาดาโลกเลยความหวังสุดท้ายหาสุดท้ายแล้วเนี่ยที่สุดแล้วในสมัยนั้น。 เราก็ยังไม่เคย。 สภาพนั้นแต่เรารู้ว่าเราต้องเข้าไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติที่ไม่ผมแส่ง。 ต้องเข้าไปเดียวกับธรรมชาติที่ไม่โดยที่ไม่ต้องเข้า。 ทำไงเราก็ไม่เคย。 เราไม่เคยเราก็ไม่เคย。 ที่สุดแล้วเนี่ยอีกไหมเนี่ยจะหนทางไหมเนี่ย。 มันจะมีหนทาง。 ไม่มีเจ้าออกมาจากสำนักพธกบทเสียมากเลยอ่ะ。 อดอาหารอดข้าวกันลมหายใจสลบสไหล。 สุดท้ายจะมาพบความจริง。 ธรรมชาติมีเพิ่มตัวนึงธรรมชาติพุรีรัย์。 ที่ไม่แต่งไม่มีอะไรอีกตัวนึง。 ไอ้ตัวนั้นมันเป็นธรรมชาติวันนี้มีอยู่แล้ว。 เดิมแท้เป็นลังตังเดิมให้มีความเป็นประภสรไม่มีไม่มีที่อยู่ไม่มีอะไรเลย。 แต่มันมีอีกตัวนึงคือมันไม่มีตัวหรอกแต่มันมีอีกอันนึงนอกจากกายกายร่างกายที่ตัวผมแต่งผมแต่งอีกตัวนึงที่ไม่พบบในสมัยนั้นครบแค่สองตัวในร่างกายเราไม่กายเนื้อให้กายจินี้เราอยากจะคุแต่งเราให้มันคิดก็ได้ให้ว่างก็ได้ไม่พบอีกตัวนึงคือพ。 ุทธธ。 ธาตุที่พานธาตุอมสธาตุธรรมชาติตุ。 ไม่มีใครเจอตัวนี้ตัวไม่ปรแต่ง。 เจมาค้นพบเนี่ยความสิ้นความคงแต่งวิชาดับไปสังขารที่ดับไฟสังขารดับไฟวิญญาณที่ดับไฟวิญญาณดับไฟน้ำลูกที่ดับไปน้ำรูปดับไฟปัญหาอุปทานพบชาติตกเศร้าเสียใจครับแกใจการตายเกิดดับสนิทเลยเพราะวิ。 ช。 าดับ。 คพบอันนี้ปฏิจากหมดบาทคนตรงนี้เท่าไหร่สามสิบสองรอบควรกลับไปกลับมากลับไปกลับก่อนที่จะออกมาสอน。 สามสิบสอง。 รบทวนว่าการเกิดมาได้ยังไงและการตายทำไมถึงมีการตายการตายก็มีการเกิดกลับมาจากหมาหัวไล่มาเรื่อยการตายมาจากการเกิดการเกิดมาจากรายการเกิดก็มาจากพบชาติพบชาติมาจากอะไรมาจากอุปทานอุปทานมาจากอะไรปัญหาปัญหามาจากอะไรเวทนาเวทนามาจากอะไรมาจากภาษาภาษามาจากอะไ。 รมาจากอายุฒนาหกเนี่ย。 มาจากอะไรน้ำรูปน้ำมาจากอะไรมาจากวิญาณมาจากอะไรสังขารขารมาจากวิชากลับมาก็วิชาอีกแล้วจะดับเกิดดับก็วิชาดับวิดับวิชาดับดับวิดับสังขารดับวิญาณดับน้ำดับยระดับสถานหาอุปทานชาติดับเลย。 อยู่สามสิบสองรอบ。 ทบทวนที่。 ในความคงแตมีความไม่แต่งตัว。 แต่ท่านเข้าใจผิดว่า。 เอาตัวที่มันคิดนึถึงความสงแสงไปทำให้มันไม่คุขนาดใดที่มันไม่แขงใจ。 แล้วมันก็ไปคิดความคิดมันเป็นปแบ่งเราทำตัวเราไม่คงแต่งเอาตัวนั้นเราเนี่ยไม่มีทางหลงได้หรอกตัวเดิมเอาไปหลงไปปรแต่งเอาไปหลงว่าเรามีตัวตัวที่มันว่าเรามีตัวได้ปรุงแต่งแต่งไม่ได้มันมีแต่รู้เป็นรู้มันได้แต่รู้แต่มันคิดไม。 ่ได้。 ไอ้ที่คิดอ่ะมันไม่ใช่ตัวเรา。 ตัวเราคิดไม่ได้แต่ใจจริงมีแต่รู้。 ขันนะ。 เราไม่ได้แต่รู้ไม่ได้คิด。 เป็นแสง。 ไอ้ตัวกายที่เดินไปเดินมาแต่แต่เราได้แต่รู้กูแต่ไม่ได้。 ไม่ได้。 แต่พูดอย่างนี้คนที่ยังไปผิด。 ทำให้ตัวเราเนี่ยไม่คิด。 ไปคงทำให้ตัวเราไม่คิด。 ไอ้ตัวเราไปให้ตัวเราไม่คิดมันก็ไปปลตัวเราแบบเข้าชนะคือทำให้มันน่ะเป็นวะสัญญานะสัญญายชนะเพราะวามันเป็นตัวปรุงให้เร，า。 ไม่คิดนะ。 เราไม่คิดคงยังไงก็ไปที่สุดของวสัญญาสัญญานะดับลมหาใจดับเวนาสัญญาสังขายาแต่ไม่ตายฉัน。 มันดับความไม่คิดพยายามปรุงแต่งให้ตัวเราไม่คิดขนาดใดที่เราปรแต่งตัวเราไม่คิดเราก็จะเป็นตัวไม่คิดจะกลายเป็นสังขาแล้วก็เอาตัวเราไม่คิดเป็นให้ตัวเราไม่คิด。 มีระบบการปฏิบัติที่ผิดไม่มีความคิดขึ้นมามันก็ระบบ。 iสังขาตัวนึงอ่ะปรุงแตปรแต่งแต่งมันมีตัวนึงคือปรแตตัว。 ทำกระดาษดื่นเลยมาเราแม้แต่พระที่บณบาตตามหลังทำมันเข้าใจว่าามันดับแตได้。 จะถึง。 ถ้าเขาสามารถจับไปตัวที่ผมแต่งได้จัดการทุกที่ธรรมดับไปแล้วเขาจะจะกลายเป็นตัวไม่คงุงแต่ง。 แล้วจะเป็นไปได้ยังไงเพราะวามันเป็นแต่งกับแต่งจัดการได้มันก็ว่างอยู่ชั่วคราวอ่ะ。 คิดอีกคิดอีกตัวทั้งตัวไอ้ตัวที่คิดมาแตไอ้ตัวที่คงเป็นผู้ประทแต่งไม่ว่างแต่งแต่งไงแตคิดไม่ได้รู้。 มันจัดการอะไรไม่ได้ทั้งนั้นไอ้ตัวไอ้ตัวที่รู้เนี่ยมันไม่สามารถจะมารู้กันการ。 ตัวที่ผิดยังไงรู้ไหม。 มันเอาไอ้ตัวรู้เนี่ยมาเพ่งมาจ้อง。 พยายามดูพยายามรู้ว่าพยายามเห็น。 ไอ้เจตนาที่จะมาดูจิต。 แตชื่อเจตนา。 ไอ้ตัวรู้ว่าเจตนาไม่ได้มันจะรู้รู้ว่าเราจะมีเจตนาจะมาดูสต。 ตั้งใจพยายามจะดูุจิต。 ไอ้ตัวตั้งใจที่จะมาพยายามดูจิตรู้จิตมันเป็นจิแต่งแต่ให้รู้ว่ารู้ว่าเราเนี่ยกำลังปรุงว่าตั้งใจจะมาดูจิตรู้นั่นแหละ。 เป็นเป็นตัวหนึ่งเราเนี่ยเราเนี่ยจะเอาไม่เอาเอาไม่เอา。 ที่รู้ว่าเรากำลังทำอย่างนี้。 จะเอาไม่เอาจะเอาไม่เอาไอ้ตัวรู้เป็นตัวนึง。 รู้อะไรอ่ะก็ไม่รู้ผมแต่งนี่แหละมันไม่รู้อะไรหรอกแต่มึงอะไรมึงเนี่ยรู้เนี่ยมันไม่ได้ไม่ทำอะไร。 อีกตัวเนี่ยมันไม่มีตัวเกยาอะไรมันเลยไปเลือกไม่ได้นะวะจะเอาไม่เอาเอาจะเอาไม่เอาเลือไม่ได้เพราะมันรู้มันเป็นธรรมชาติที่ได้แต่รู้มันเป็นธรรมชาติได้แต่รู้แต่มันคงแต่ไม่ได้มันเลือกได้เอาไม่เอาไม่ดีไม่เอาดีมันเลือไม่ได้พยายามเลือ。 กแตก。 กูรู้อะไรก็รู้ว่ามึงพยายามเลือกอยู่。 ไม่ใช่ว่าไอ้กูไม่รู้อะไรไม่รู้อาการจิตดีไม่ดีนะ。 มันรู้เองพยายามจะเลือกแล้วแหละ。 ามันรู้เข้าใจอย่างนี้ด้วยใจเนี่ย。 มันรู้สึกอย่างนี้ได้ใจเข้าใจใจใจแท้ๆ。 จะเป็นอย่างไรก็เป็นสิทั้งหมดเนี่ย。 มันดีก็เป็นจิไม่ดีมันก็เป็นจิตมันคิดก็เป็นจิตมันหยมันก็เป็นจิต。 รู้เนี่ยมันได้รู้ว่าคิดมันหยุดคิด。 มันว่าไม่ว่างว่างไม่ว่างว่ามันก็ว่างที่สุดจนถึงอากาศอากาศเป็นอากาศ。 แล้วก็เลยไปเข้าไปเลย。 ถึงสัเลย。 อะไรอ่ะไอรู้มันก็รู้ว่าเนี่ยเองว่างขนาดไหนเองก็ไป。 รู้เองอยู่คิดที่ไหนอยู่ได้แต่รู้คิดมันว่าขนาดไหนมันก็รู้ว่าจิจิก็จิมันคิดมันก็เป็นจิตที่มันเป็นอาการดีๆถใจมันก็เป็นจิตขนาดมันไม่ดีมันก็เป็นจิตจิเลยสังขาร。 ไม่ที่เป็นผู้รู้。 มันมีอาการ。 อะไรอะไร。 มันเลยรู้ๆเพราะวามันเป็นของไม่มีตัวตนไม่มีอะไรไม่ได้แต่รู้มันเลยต้องๆพยายามทำให้ตัวเราๆนะมันเป็นธรรมชาติที่เข้าไปคงแตแทรกแซงอะไรไม่ได้มันเลยต้องปล่อยให้สังหารทั้งมวลมันๆเป็นยังไงก็ต้องเป็นอย่างนั้นเหตุๆมันเนี่ยแต่ไม่ได้มันไม่หมดความสามารถไม่มีเค。 รื่องมือไม่มีอวัยวะอะไรที่ไปจัดการ。 ไม่ใช่ว่าเอาตัวเราเนี่ยคงแต่ใครไม่。 เราไม่ต้องทำอะไร。 ไม่ต้องทำอะไรจริงๆมันเป็นธรรมชาติ3ฝ่ายกาฐานสังขารธรรมชาติที่แต่รู้มีแค่3。 อย่างทำอะไรเลยเพียงแต่เห็นมันอยู่อย่างนี้แหละทั้งนั้นเลยตัวเราได้แต่รู้。 จะมีคำว่านพพาน。 มันไม่ได้แต่รู้。 เวลาปฏิบัติอาจารย์。 ทำไมรู้แล้วไม่เห็นมันเป็นอะไร。 ทำไมรู้แล้วไม่เห็นเป็นอย่างนู้นรู้แล้วไม่เห็นเป็นอย่างนี้ไอ้ที่มันเป็นอย่างนู้นเป็นอย่างนี้มันคือจิปรแตก。 มันเอาไอตัวผมุงแต่งเป็นเราอ่ะรู้แล้วเราต้องเป็นอย่างไรที่เราเป็นยังไงอ่ะแต่มันไม่เอาเราเป็นรู้สักทีอ่ะถามว่าอาจารย์ทำไมรู้แล้วไม่เห็นมัน。 เป็นอะไร。 จะเป็นยังไง。 ไม่ต้องว่างไปหมดเลย。 มันเอาตัวเราไปเป็นความว่างมันเป็นอาการจิต。 รู้ไม่คิดอะไรหลายคนมาพูดกับเราอย่างนี้ไปสอนอย่างนี้ด้วยนะมีสอนต่อหน้าเราเลยรู้แล้วไม่คิดอะไรคิดอะไรที่ไม่คิด。 เขาพยายามทำให้คิดมันไม่คิดไม่คิดมันจะได้เป็นธรรมชาติไม่แตธรรมชาติไปแต่ไม่เขาไม่เอารู้เขาไม่เอารู้แต่，ก，ู，อ，าจจะเอารู้เอา，ไ，ม。 ่คิดว่าง。 ยังไงทำอะไรให้เป็นอะไรไม่เป็นอะไร。 มันเป็นเรื่องของจินะนั้นแหละ。 อะไรมาหาล่ะโชว์ไม่ใช่。 เอาจิเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราซะ。 เราปล่อยให้แสดงการไปแต่ตัวเราไม่แสดงกิการไม่ได้แสดงกิอะไรเป็นปัจจุบันแค่นี้เองวิธีปฏิบัติ。 คือคุณปล่อยให้จิมาแสดงกิริยาอาการของมันคือธรรมชาติแต่เราเนี่ย。 เป็นผู้ที่ไม่แสดงกิริยาการใดๆ。 ปล่อยเนี่ย。 มันคิดมันนึกมันรู้สึกมันมันคงแต่งแปลงขยาการขึ้นมาของมันเองของมันเองนะ。 รู้สึกมันติดมันแต่งของมันขึ้นมาเองแล้วดับไปเองแต่ของมันเองแล้วก็ดับไปเอง。 คิดบันทึกมันถึงมันต่อของมันเองไปเองแต่เราเนี่ย。 ไม่ได้ไปช่วยมันคิด。 เราไม่ได้ช่วยปรุงแต่งเราไม่ได้ปรุงแต่งนะมันมีหน้าที่ปรุงแต่งหน้าที่ของมันปรุงแต่งต้องปรแตของมันเองแต่เราเนี่ยมันเป็นธรรมชาติไปไม่ปรุงแต่งเราอย่าไปช่วยปรุงแต่ง。 ดับเองดับดับเองแต่เราไม่คุแต่อยู่อย่างนี้แหละ。 แต่เราจะไปช่วยปรุงแต่ง。 เดี๋ยวเราไปช่วยมันอีกไปช่วยทำให้มันว่าช่วยทำให้มันไม่คิดช่วยผมสบายช่วยมันตลอดเราก็เลยกลายเป็นตัวมันก็เป็นตัวแต่ง。 เขาจะมีที่มาของคำว่าดูจิตดูใจเหมือนดูหนังตัวละครจะเข้าไปเป็นผู้แสดงเป็นอคารผู้แสดงกับผู้คนละตัวกัน。 ดูจิตดูใจรู้จิตดูใจเหมือนดูหนังดูละคร。 เป็นผู้แสดง。 มันคนละตัวกันระหว่างผู้แสดงบนจอกับไอ้ผู้ที่ดูเห็นมันเป็นคนละตัวกัน。 เราเป็นผู้ดูเราก็ทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลในก็เป็นธรรมชาติไปเลยเราไม่มีหน้าที่ไปแสดงหน้าที่ที่แสดงมันเป็นผู้แสดงจอใจผู้แสดงหนังแสดงละครเราไม่ใช่ผู้แสดงเห็นสิ่งที่เขาแสดง。 แต่เราเนี่ยเวลาปฏิบัติเราผิด。 เราเอาตัวเราไปเป็นผู้แสดง。 ขอให้เราได้เป็นผู้ดูผู้แสดงแต่เราเอาตัวเราไปเป็นผู้แสดง。 เราก็เลยแสดงactionก่อน。 ๆสบายให้แสวันเลย。 เขาบอกให้ให้เป็นผู้ดูจิใจมาดูหนังตัวละครแต่เราขึ้นไปบนจอเลยไปแสดงเองตลอดเวลาเลย。 มันคนละตัวกันบอกวามันไม่เดียวกันเราไปแสดง。 ปฏิบัติ。 สัญา。 แม้ว่ามีตัวหนึ่งเป็นผู้รู้เขาจะเอาตัว。 ยังไง。 รู้ที่แดงเป็นผู้รู้กับผู้รู้ที่เป็นธรรมชาติมันแตกต่างกันยังไงบ้าง。 ธมันปรแตต้องเจตนา。 เจตนาที่จะจิตเจตนาที่จะจิตตั้งใจจะดูจิตพยายามจะดูจิจงใจจะจิตต้องมี4ทำ。 มันต้องมีความพยายามไหม。 ทำงานอะไรก็ต้องพยายามทำงานอะไรก็ต้องพยายามไว้จะพยายามดูจิไว้มีความพยายามมีความจงใจนั่นแหละไอ้ตัวที่พยายามดูรู้เห，็。 นเป็นแต่。 เราไม่ได้ทำอะไรนะแล้วแค่เห็นว่าไอ้ตัวพยายามที่จะดูรู้เห็นจิตจงใจจะดูจิได้เป็นแต่งแค่รู้แค่่นี้นะไอ้ผู้ที่มันรู้ตัวดูเนี่ยตัวรู้ที่เป็นตัวพยายามมันเลยกลายเป็นตัวนั้นคือตัว。 หลังการเป็น。 พยายามขึ้นมา。 ไอตัวหลังแตตัวหลังกลับมารู้ว่าทุกที่เราจะจะทำงานก็จะเริ่มต้นอีก。 ไอ้ตัวหลังที่มันรู้ว่าเราเริ่มต้นจะดูจิตตัวหลัง。 ไอ้ตัวที่พยายามดูจิตจ้องจิตจิต。 ไอ้พุมันมาทีหลังมันก็เห็นว่าไอ้ตัวนี้กำลังพยายามที่จะดูจิตกำจงใจจะดูจิตเพจิตมีความจงใจจิต。 ยกตัวอย่างวงเยยหลวงเียนเนี่ยเห็นกอาการทุกแล้วที่สุดแล้วเห็นมันคิดคิดคิด。 เห็นทุกคิดว่าเนี่ยจะเอารู้。 จะเอารู้เลยเห็นคิดหมดเพื่อให้ไปรู้。 หลวงเทียคิดหมดเลยแล้วเห็นมาหลายวันแล้วด้วยทั้งวันทั้งคืนไม่หลับไม่นอน。 เห็นทุกคลิปว่าจะรู้เห็นทุกคิดนะว่าจะรู้。 แต่รู้เนี่ยท่านลืมไปว่าถ้าไม่ได้เฉลี่ยใจว่ารู้เนี่ยคือท่านตั้งใจจะรู้มาหลายวันมากนะรู้ต่อเนื่องไม่ขาดสายเลยตั้งใจที่จะรู้กันต่อไม่ขาดสายจถึงเวลาหกโมงเย็น。 เข้าความรู้รู้ออกมาตัวคนตัวไม่รู้ตัวไหน。 มันหลับ。 ต่อเนื่องทั้งวันทั้งคืนด้วยนะทั้งทั้งคืนได้เก่งเลย。 ถึงหกโมงเย็นเนี่ยไม่ทราบมีใครมามายังท่านทุกสีไม่ใช่เข้าภาษาอีสานท่าน。 ตกใจ。 หกโมงเย็นปฏิบัติปไม。 ดูจิตมาตั้งหลายวันดูทุกไม่เคยเป็น้นเลย。 เป็นรู้ไม่เป็นคิดคิดแต่จะได้จากความเป็นรู้。 แต่ไม่รู้ว่าไอ้รู้นะคือแต่ง。 หาอะไรรู้。 รู้เลยตอนนั้นไม่รู้แล้วความคิดรู้ความคิดแล้วพูดเองเลยตอนที่หาเนี่ยไม่ได้ดูความคิดแล้วไม่ได้เห็นคิดแล้ว。 มัวแต่ไปหา。 ก็ไม่เจอไม่มีใครมาเรา。 มันก็ตั้งใจจะดูมันก็จะมีการดูขึ้นมานี่ว่าแต่งนี่มันหายไปแล้วอ่ะ。 ไอ้กแตนี่หว่าเนี่ยเลยไปกรู้อีกตัวนึงที่รู้ว่าไอ้เนี่ย้เนี่ยไอ้กรู้งแต่ง。 ไอ้ตัวหลังเนี่ย。 มันเป็น。 ไม่คุแต่。 เพราะมันรู้เลย。 มันไม่ได้ต้องจงใจจะรู้ไอ้นี่เริ่มปรุงแต่งจะไปรู้เนี่ยมันลุขึ้นมาเลยพร้อมกัน。 แตนี่ว่าเนี่ยแต่งมาตั้งหลายวันกรู้เนี่ยเป็นพุทธวงแต่ง。 แค่นั้นเนี่ย。 มันหายไปดูเอาไม่ใหม่เลิเล่นเราเล่นเองเลก็ได้จะเข้ามา้ดูใหม่ก็ดูได้เลิมา。 แค่นั้นที่ความปรุงแต่งเลยมนรู้อรหันต์เลย。 บอกว่าขนาดนั้นน่ะมันเหมือนเปรียบเปเปรียจิตของท่านขนาดนั้นน่ะมันเหมือนไอ้โน้มกิ่งไม้สองกิ่งมันใหญ่ต้นไม้อ่อนมันได้กำลังแรงอีกข้างนึงแล้วมันแล้วก็มาอยู่อีกข้างนึงต้นไม้มันตึงมากเลยแล้วใช้มีดหรือว่าตั้งไกลก็ค。 งตัด。 ต้นไม้มันดีกลับเนี่ยความที่สันคติคือขาดจากรอยต่อของของถทั้งมวลเนี่ยในใจขาดประเด็นไปเลยไม่ว่าจะปรุงแต่งยังไงดึงมาให้มันติดกันไม่สามารถจะดึงน้องได้เพราะว่าตอนน้องมาเนี่ยมันเป็นเชื่อเส่นเดียวกันแล้วพอมันขาดแล้วจะดึงเอาเชมาต่อกันมันไม่ได้เพราะว่าตอน。 นั้นน่ะ。 เหมือนกับไอ้ต้นไม้มันมันก็มันจะติดกันแล้ว。 เดียวกันพอมันขาดแล้วกลับมามาต่อกันไม่ได้ตอบไม่ได้เพราะมันมันขาดอย่างนั้นที่เห็นว่าไอ้กรู้เป็นกลุ่มแต่งนั่นแหละ。 มันขาด。 มันผ่านเลย。 อาหาร。 แล้วก็กลับไปทางเก่า。 บอกว่าอยู่。 วิธีการเข้าไปติดไม่เหมือนกันรู้แต่ว่าทำแล้วมันก็สร้างแต่ตอนนี้มันขึ้นอนไหยเข้าไม่มีความเข้าใจในความคิดมันจะ。 เหมือนเดิม。 ตลอด。 เมื่อไหร่。 เมื่อไหร่。 มีปัญญาดีครับ。 คือปัญญานี้มันเป็นปัญญาปัญญา。 มันเป็นปัญญาที่เข้าพูดแล้วเนี่ยมันถึงใจ。 มันเป็นสัญญาที่ซึงถึงใจจริงๆถึงใจ。 ในใจของเรานี่มันปรุงแต่งทั้งนั้นเนี่ย。 ทั้งหมดไม่ใช่เราทั้งหมดเลยสักอันเดียวทุกอย่างในใจของเราที่มีอาการทั้งหมดทั้งหมดไปตัวเราอันเดียวใจขนา，ด，น，ี，้มันไม่เป็นไร，ร，ู。 ้อะไรเลย。 แต่รู้สึกถึงใจอาการสังขารในใจเราเนี่ยแตทั้งนั้นไม่ใช่เราหรอกเพราะเราคือพทผู้รู้ที่ไม่มีตัวเราไม่มีอาการเลยอาการที่เป็นความรู้สึกกึอารมณ์เนี่ย。 ในใจเราทุกขนาดปัจจุบันเนี่ยไม่มีอะไรเป็นตัวเราสำคัญเรา。 เราวันนี้อันนึงอีกตัวนึงคือไม่ผมแตกมันเข้าใจถึงใจไม่ใช่ว่าเข้าใจเพราะมีวิธีการไปดำเนินการไม่มีหรอกมันไม่มีวิธีการไปจัดการวิธีการดำเนินการมันเข้าใจใจแล้วมันก็เลยปล่อยวางความหลงเข้าใจด้วยใจเลยปล่อยวางความหลงไอ้ตรงนี้เขาเรียกว่าวิชาดับไฟนี่ปล่อยวาง。 ความหลงหลงผิด。 ไม่มีวิธีการที่เข้าไปจัดการ。 ไปวางความหลงเข้าใจผิดโดยสิ้นเชิง。 เข้าถึงใจเลย。 เข้าถึงใจและไม่หลงไปเอาสังขารนักมวยมาเป็นเราเป็นตัวเราของเราต่อไป。 มันเลยขาดสนิทซึ่งกันและกันแต่งคงแต่งไปของมันที่ไม่คงแต่งคงเป็นความมั่นคงแต่งของมันตลอดกาล。 ไม่มีใครเอาความไม่คุงแต่งไปยึดความคุงแต่ง。 ความปรุงแต่งพยายามปล่อยความปรแต่งมันเป็นความปรุงแต่ง。 ผู้พยายามยึดความปรุงแต่งพยายามปล่อยวางความปรุงแต่งมันเป็นตัวความปรุงแต่ง。 ในความสงใจ่งทั้งหมดไม่มีใครคิดึดเลยว่าเป็นเราตัวเรา。 ผมปล่อยให้มันคงแต่งตามธรรมชาติแต่ขาดตัวเดียวขาดผู้เข้าไปยึด。 หรือเราใช้คำว่าสิเสมย。 ปล่อยให้อาการของสังหารเขาคงมีอยู่นั่นแหละตามธรรมชาติตัวเดียวคือ。 ภาษาธรรมเรียกว่ายุบ้านหรือหลง。 ไปเอาสังขาทั้งมวมาเป็นเราเป็นตัวน้อยเรา。 แม้ว่าเข้าใจมันก็ยังเป็นความคิดอยู่แต่ถ้าเข้าใจผิดทุกอย่างเป็น。 มันจะมีภาษาว่าผู้ใดถึงใจผู้นั้นถึงผ่าน。 ที่ผ่านมามันไม่ถใจพูดเนี่ยมันไปแค่ความจำใจจริงไม่ไม่ถใจ。 มันมาอย่างอื่นไว้อื่นมาติดตัวกระทั่งตลเวลาปฏิบัตินถึงเมื่อเช้าตัวตัวมันก็เลยตัวตลอดเวลาไม่มีทางที่จะถูกตัวได้เพราะว่าหมายที่ไม่คิดแตคือตัวไม่แตแตแตกับขณะที่มันหยุดคิดเนี่ยเป็นตัวเดี。 ย。 วกัน。 แต่เอาขณะที่มันหยุดคิดเป็นตัวไม่ปรุงแต่งเอาขณะที่มันไปคิดเป็นตัวปรุงแต่ง。 เพราะความเข้าใจอย่างนี้มันพาอยู่เนี่ยถึงสอนยังไงมันก็หมายไปคนละอย่างกันเราพูดอีกอย่างหมายอย่างอย่างนึง。 หมายผิดกันอยู่อย่างนี้หมายผิดอย่างนี้มันไม่แก้ที่หมาย。 มันไม่ใช่ว่าต้องไปจำแล้วไม่มีวิธีการอะไรนะเมื่อก่เนี่ยเราไปเราไปไปจำได้เลยขับรถไปไปไปทางกลับไปไปตรงไหน。 ไปคนขับตามเป็นอะไร。 บอกว่าเวลาขับรถแล้วมันเลี้ยวถึงตรงสี่แยกสีแยกที่จะออกที่จะมันก็ไปเลยนะโรงพยาบาลเลย。 ขับรถเลนขวาตลอดเลย。 ได้ไหมขับรถเลนขวาตลอดเลย。 หิวจิตซ้าย。 ไฟแดงแล้วทำไมไม่คิด。 ดูแลดูแลดูแล้ว。 แต่อยู่เลนขวาสุดอ่ะ。 เดี๋ยว。 ถึงออกแล้ว。 จะไปทำเลี้ยวขวา。 มันหมายไว้ในใจ。 พูดมา。 มันก็ไม่ได้。 มันก็เหมือนมี。 นายกับการเลี้ยวขวาตลอด。 เลี้ยวปาดขวาไปซ้าย。 ไม่。 ไปรู้สึกตัวตกใจเอา。 ยังทำ。 บอกมันไม่จำวิธีแต่พวกหมายผิดไว้ในใจถ้าไม่รู้ตัวเราพยายามพูดแก้ที่ท่านหมายไว้ในใจเนี่ยมันก็ไม่รู้ตัวว่าท่านหมายผิดเรายังพูดมาหลายปีแก้เขาพูดเลยอีกแบบนึง。 มากเลยอีกแบบนึงทุกทีเลย。 ผมเข้าใจที่หลวงตาบอกเลยนะ。 คือตั้งแต่ผมเริ่มภาวนา。 ตลอย่างนี้ไม่รู้เรื่องรู้เรื่องทุกวันนี้เหมือนเข้าใจนปลงตลอดมันก็เข้าไปสร้างทำยังไงไม่อยากให้มันเป็นอย่างนี้ใจว่าตัวเองจะทำยังไงกับมันมันก็ออกไม่ได้แต่คิดว่าตัวเองไม่ได้ก็รู้วามัน。 แต่จริงๆแล้วอ่ะคิดว่าตัวเองเข้าใจแต่งเลยมันก็เขาไม่ได้สร้างว่าไม่ได้สร้างมันก็เลยจบเลยจริงๆเขาไม่ได้สร้างอะไรเลยมันก็กลับไปสร้างอีกนะครตัวเข้าใจตัวอะไรทั้งหมดทั้งเป็นผู้รู้ไม่เป็นผู้รู้มันอยู่อย่างเดียวคือผมลงมณ์ผมยึด。 มั่น。 ามันคงเกิดขึ้นแล้วเราเป็นผู้รู้อย่างเดียว。 ความเป็นผู้รู้ความไม่ยึดมั่นมันคลกัน。 คือมันก็ไม่ต้องมีอะไรแล้ว。 อยู่กับความใดใอาลงปฏิบัติ。 เป็น。 คำพูดนึงผิด。 ยังทำอะไรอยู่ไม่ใช่ไม่ใช่หมายผิดผิดอะไรสำคัญตรงนี้ทุกคนหมาย。 ขนาดที่ใจที่เราเนี่ย。 ลอขนาดที่เราลอแล้วเราเป็นตัวปรแต่งเราก็เราก็กลับมาเป็นตัวให้คงแต่ง。 ไม่มีเราลอได้หรอกเพราะว่าเรามันเป็นมันไม่มีเป็นธรรมชาติที่คงแต่งอะไรไม่ได้มันจะไม่มีเราลอหรือเราเรามีสติ。 ไอ้ผู้ที่มีสติเลยเนี่ยมันไปตตรงแต่งทั้งหมด。 เราเนี่ยไม่มีเลยตัวเราที่ไม่มีไอ้ที่ตัวลอหรือตัวที่ไม่ลอเนี่ยมันก็ไม่มีตัวเราอีกตัวนั้นน่ะไอ้ตัวลอก็ต้องขาดสติไอ้ตัวที่มีสติมันก็เป็นตัวสังขารไอ้ตัวที่ขาดสติก็เป็นตัวสังขารมันขาดสติสติเนี่ยมันติดมันขา。 ดสติ。 หัวจิตมันมีสติแต่เป็นจิตทั้งหมด。 เกี่ยววกัน。 ไอ้กูรู้เนี่ยไม่ใช่ว่าไปรู้จิที่ขาดสติแล้วก็ติดนะเพียงแต่ว่า。 ขาดสติมันก็ไม่ไปยึดที่ขาดสติว่าเป็นเราว่าเราขาดสติ。 ขาดสติมันก็ไม่ใช่ที่ขาดสติว่าเราขาดสติ。 เพราะเราไม่มีไงไอ้ตัวไอ้เราที่ขาดสติคือไอ้ตัวจิที่ขาดสติ。 แต่ถ้าไปยึเอาตัวเราและที่ขาดสติเป็นตัวเราแต่ไอ้ตัวที่ที่ขาดสติได้คือสิที่มันตอนนั้นมันขาดสติ。 แล้วก็หลังมันก็มีสติขึ้นมาแล้วก็คิดเอาไว้ที่มีสติเป็นตัวเราประโยชน์เป็นยังไงเอาอะไรก็ตามนิดเดียวก็ไ，ม，่，เ，อ，า，อะไรก็อะไรเดี，ย，ว，ก็。 ไม่ได้。 เหลือบมองให้อะไรเนี่ยแล้ว。 แต่ไม่ใช่พูดอย่างนี้แล้วเราคิดพยายามทำลาย。 ก็คงลาย。 เราไม่มีก็คงมีตัวเราอยู่。 ทำให้มันจะกลับไปทำ。 ทางขทางวากลับไปไปทำ。 หมายว่าไอ้ตัวที่มีสติเนี่ยคือตัวเราไอ้ตัวที่ไม่มีสติแต่ง。 พูดเอง。 ที่สติเป็นตัวเราที่ขาดสติตรงแสตัวเราเดี๋ยวกลับไปก็พยายามจะฝให้พยายามมีสติ。 ยกตัวอย่าง。 หลวงปู่บัวสิริวัดป่าหนองแสง。 เลสมาเลยหลาย。 สติสติไม่ขาดเลยปี。 ไม่ขาดสติ。 มีสติไม่ขาดสติมีสติมีสติก็ไม่หลงเลยไง。 ไม่หลเลย。 ลูกตามหาบัวรู้เลย。 ทางตายว่า。 หลวงปู่บเหมือนกัน。 ไม่รู้ไม่รู้ตัว。 ตามมหาบัวไปที่วัด。 ไปหาวัดแล้วไล่。 ท่านปฏิบัติยังไงไหนเล่าให้เราฟังสิ。 ศิยอง่ายๆเหมือนกัน。 เข้าชเร็วมากเข้าออกเร็วมาก。 ใหญ่เหมือนกันด้วย。 จะเอายังไงจะเอายังไง。 มันมีสติตลอดตลอด。 ไปตัวเอาตัวที่มีสติเป็นตัวเราอ่ะมันก็เลยเอาไอ้ตัวที่สติเป็นตัวเราไอ้ตัวมีสติเป็นตัวเราสติเป็นตัวเราอ่ะ。 มันก็ไปยึกว่าตัวเรานี่คือใส่ผ้าขาวเปรียบเหมือนตัวเราใส่ผ้าขาวสะอาดเนี่ยเหมือนกับขาว。 แล้วคนที่ใส่ผ้าขาวมันยังรักษาผ้าขาวอย่างนี้มันทุกมากกษาผ้าขาว。 อย่างนี้มันจะสิ้นทุกไหม。 ใครเป็นคนรักษาเนี่ยไม่มีไม่เลเนี่ยใครหรคนไหนรักษาคนนั้นเนี่ยวิชาเลยวิจะไม่เห็นอีกวิไปรักษาตัวที่มีสติเป็นตัวเรา。 เอาใส่เอา。 เอาไว้ที่มีสติ。 เป็นตัวเราไม่ใช่ตัวเรา。 ก็เลยเอาตัวเราเป็นผู้มีสติตัวเราเป็นผู้มีสติตัวเราเป็นผู้มีสติ。 เลยรักษาตัวเราดีนะก็ตายไปก่อน。 จิตมีสติก็เห็นวามันเป็นสังขารแต่ไม่ใช่ตัวเรา。 พ้นจากตัวเราไปเลยไม่คือมันเลยไม่ใช่เราไม่ใช่หลงมีตัวเราอีกตัวนึงคือตัวเราไม่มีเลยไปถึงความไม่มีตัวเรา。 ไม่มีตัวเรานะกลความไม่มีตัวเรา。 ที่มีสติยังไม่ใช่ตัวเรามีสติไม่ใช่ตัวเราอ่ะมันเลยกลายเป็น。 หลุดไปเลยอ่ะไม่มีตัวเราไปเลยยังมีสติก็ยังมีสติอยู่เราเลยมีสติอยู่นะไม่ใช่เพราะไม่มีตัวเราไม่มีจะมีสต，ิ，ม，า，ตลอดแล้วมีสติ，ม，า。 ตลอดแล้ว。 ไม่มีสติเนี่ยเป็นตัวเราเนี่ยมันเลยกลายเป็นความไม่มีตัวเราแต่ที่มีสติไม่ยังมีสติอยู่แต่ที่มีปกติเป็นตัวเรา。 แค่นั้นบอกว่าขณะที่เข้าใจเนี่ยเสียงดัง。 สายไฟดู。 ไม่หัก。 วิชา。 เป็นที่มาของชื่อหนังสือ。 ขนาดที่มีสติยังไม่ใช่ยังไม่ไม่ใช่เลย。 มีสตินะไม่ได้ขาดสติลงไปคิดอะไรนะ。 ไอ้ตัวหลงชื่ออะไรมันไม่ใช่ใหญ่เลยมีสไม่หลอะไรมันยังไม่ใช่เลยตัวนี้。 มันจะเป็นสังขารแต่งเลยอ่ะ。 เพราะฉะนั้นน่ะสรุปแล้วเนี่ย。 อย่าง。 มา。 ว่างก็มีใครมายบ้านอยู่บ้าน。 ไม่ว่างก็มีใครคิดบ้านถือบ้านหลงก็มีใครคบ้านถือบ้านก็มีสติแล้วก็ไม่มีใครคบ้านมัน。 ทุกอย่างมีหมดและมันมีการคือความไม่มี。 ในความนี้มีความไม่มี。 ในความดีมีความไม่มี。 ในความไม่มีมีความมี。 หลวงปู่สมัยธพายุโก。 ทำของหลวงปู่มากเลยมาถามปัญหาเราเลยอะไรเอ่ย。 มี。 ไม่มีไม่มีมี。 ยังไงครับ。 ไม่ไม่。 ไม่มีไม่มี。 ใจมาก。 อีกหรือเปล่าเข้าใจ。 อะไร。 ไม่มี。 ความไม่มีมีความดี。 ทั้งมวลมันไม่มีใครมายึดมั่นมั่นมันก็เลยเป็นเอกมั่นคงองทำเอก。 หัวใจอยู่ตรงนี้。 จำตรงหลวงปู่บัวริวัดป่าแสง。 คือแม้แต่ผู้รู้รู้รู้ไม่เคยอันเดียวกับหลวงพ่อมีสติมีสติไม่เคยขาดเลยไม่ไงอันเดียวกันไม่เคยขามีสติ。 แต่ใช้คำพูดคนละตัว。 หลวงปคำว่าผู้มีสติสติมีสสติไม่เคยขาดเลยไม่มีเลย。 วงวงปู่เทียน。 แต่เหมือนกันของคุณ。 ประยุต。 กูไม่มีสติกับผู้รู้。 เราเป็นตัวเรา。 เราเลยมีความเพียรจนสุดความสามารถให้มีสติไม่ขาดแล้วเราก็กลับไปคิดึเอาไอ้ตัวที่เราปรุงไว้ตัวเอง。 จะมีสติไม่ใช่。 ไอสติมันต้องฝึกเป็นว่าพระเจ้าสัดหรือใครตัดหรือว่าพระเหระไม่ทราบ。 เราต้องมีสติที่เราฝมีสติแล้วมีปัญญาคืออย่าเข้าใจผตัว。 เพื่ออะไรเพื่อเป็นเรือข้ามฝากไว้。 ต้องไปก็ไม่มีใครยึดสติหรอกไม่มีใครยึดมีปัญญาด้วย。 ถึงเวลานั้นจอดเรือไว้ฝั่ง。 ที่พูดรู้ไม่เคยขาดเลยสไม่ได้ขาดสติเลย。 เราฝึกมีสติปัญญาไม่กับอะไร。 รู้ทุกอย่างที่หลงแล้วไม่หลงโดนไปสาขาทั้งหมดมันก็อย่างมันก็เลยขอให้หลงไม่หลงยังไงก็ตามไม่หลงแล้วเพราะว่าใจของมันถึงใจซถึงใจเราไม่มีตัวเราไม่มี。 ตัวคนของเราไม่มีเราไม่มีเลย。 ทุกอย่างที่ปรากฏเป็นผู้มีสติเป็นผู้รู้ไม่ใช่เอาทั้งหมด。 มันเลยกลายเป็นมีไม่มีเนี่ย。 ถึงผู้ที่ไม่มีปุ๊บมันก็เลยมีทำที่มั่นคงไง。 มีไม่มีไม่มีมีไม่มีตัวที่ไม่มีไม่มีตัวเราเลยก็เลยกลายเป็นมีทำที่มั่นผมเนี่ยองเอก。