（开示内容） 嗯，我刚才说了什么？嗯，师父… 嗯，师父，它（心）就在这中间，走神了就拉回来，走神了就拉回来，走神了就拉回来。能不能做到完全不走神呢，师父？ 走神了就拉回来。嗯，师父，还有走神，然后拉回来，走神了拉回来。但是现在还是会走神，如果不想走神，就要持续地念诵“Buddho（佛陀）”。嗯，我需要进一步的步骤吗？ 进一步的步骤就是… 我们念诵“Buddho，Buddho，Buddho”的时候，就像这样，念诵“Buddho”就像这个手指，它在动，动，动（师父示范手指的动作）。我们念诵“Buddho，Buddho”，但是这个念诵的行为，“Buddho”这个词，它自己是无法知道自己的。那么，是谁知道我们正在心里念诵“Buddho”呢？ 一直以来，无论我们念诵与否，谁是那个知道的人？请问你们，谁是那个知道的人？假设这个手指代表“Buddho，Buddho，Buddho”一直在念诵，那么谁是那个知道我们心里在念诵“Buddho”的人？是我们自己，是我们自己知道的。 是我们自己知道我们的心是否在念诵“Buddho”。是我们自己。 所以，我们必须先经过这个步骤，第一个步骤，我们必须在心里念诵“Buddho”。然后才能进入第二个步骤：谁是那个知道我们在念诵“Buddho”的人？就是我们自己，我们自己知道我们是否正在念诵“Buddho”。 但是，如果我们浪费时间，停止念诵，然后走神到别的事情上，然后我们又拉回来，走神到别的事情上，又拉回来，走神到别的事情上，又拉回来，这样的话，我们就无法进入到第二个步骤。因为我们还不能持续地觉知到念诵“Buddho”这个行为。如果我们能持续地觉知到念诵“Buddho”这个行为，就像我们上大学，已经读完了一年级，就是持续地觉知… 念诵“Buddho”，并且知道我们还在念诵“Buddho”。然后升入大学二年级，然后… 问问我们的心：谁是那个知道念诵“Buddho”的人？就像这个手指，动，动，动，然后谁是那个知道念诵“Buddho”的人？可以回答说：我们自己是那个知道的人。谁是那个知道我们是否在念诵“Buddho”的人？是我们自己，那个知道的人。当我们找到了那个“知者”，就是我们自己，找到了那个“知者”，就是我们自己是那个知道的人。我们找到了“知者”。当我们找到了“知者”，我们就好好地安住于这个“知者”。然后用“Buddho”，念诵“Buddho”这个行为作为诱饵，为了能够看到那个“知者”，那个去知道念诵“Buddho”的我们自己。因为我们自己… 如果能找到我们自己，这是最殊胜的，最顶级的殊胜。因为我们不认识我们自己，我们看不见我们自己，所以才导致了这个世界上的种种问题和混乱，包括我们自己和他人的痛苦，这个世界上的互相残杀，都是因为不认识我们自己，看不见我们自己。 我们看到我们自己，看到我们自己在念诵“Buddho”，谁是那个知道我们在念诵“Buddho”的人？就是我们自己是那个知道的人，然后我们觉知到我们自己。接下来，我们仔细观察，无论我们自己看到什么… 无论我们自己看到什么，我们自己都会想什么，说什么，思考什么，一个人自言自语，一个人评论，一个人在心里不停地思考。眼睛看到了什么，然后不在心里自言自语，一个人嘀咕，一个人思考，这是不可能的，绝对不可能。那么，谁是那个看见的人呢？ 就是我们自己是那个看见的人。当我们是那个看见的人，然后问问自己，谁是那个看见了，然后自言自语，说话，思考的人呢？就是我们自己是那个自言自语，说话，思考的人。当我们看到，假设一个女人看到一个男人，一个男人看到一个女人，或者他们互相看到，然后就会说：“嗯，这个人真漂亮。”除了眼睛看到之外，不可能，没有人只是眼睛看到了，心里却不说话的。 比如：“哇，这个人真漂亮！哦，这个人不好看！哦，这个人穿得真好，这个人穿得不好看。”即使是我们的耳朵听到了声音，也没有人只是听到了声音，而我们自己却不在心里自言自语的。比如我们听到声音，“嗯，这个人说话真客气，他说话真好听。”我们会评论。评论是正常的。当不合我们的意时，我们就会评论：“哦，为什么穿成这样？为什么这样说话？” “这个人品行不好，这样那样，那样这样。”眼睛看到了什么，耳朵听到了什么，鼻子闻到了什么，都会在自己所吃的东西，自己所接触的东西上进行评论。身体接触到了什么，就… 会思考，思索，一个人自言自语，一个人嘀咕，一个人评论。然后，在内心深处… 会感觉到，感觉非常好，感觉非常好是什么意思？就是它有一种让我们感觉舒服的状态，就是它有一种通透，轻松，轻盈，舒适，空旷的状态。我们感觉很舒服，总而言之，当我们去觉知到它有一种舒服的感觉时，这个舒服的感觉是无法用语言表达的。 仔细观察。当我们去觉知到不舒服… 不舒服的感觉是无法用语言表达的，但是我们自己却去觉知到不舒服的感觉，或者舒服的感觉，它却会说个不停，它会思考，会思索，会焦虑，会评论，它会一个人自言自语，一个人嘀咕，没有停止，没有人能阻止它，这个。因为它是自然的。它是自然的，谁想阻止也阻止不了。但是我们必须看到它，必须看到它。每次眼睛看到，耳朵听到声音，鼻子闻到气味，舌头尝到味道，身体接触到什么，心去觉知到什么，觉知到我们在想什么，觉知到我们有什么情绪，觉知到我们感觉如何，觉知到身体和心有什么样的状态。 然后，去觉知到的这个，它会说话，会嘀咕，会思考，会思索，会分析，会评论，会研究，会挑剔，会乱七八糟地，都在这里面，没有人能阻止自己，没有。这里面，没有人看到什么然后无动于衷，听到什么然后无动于衷，像木头一样，没有，只是我们没有看到而已。龙达努力教导你们，让你们念诵“Buddho”，或者让你们觉知呼吸，吸气“Buddho”，呼气“Tho”，是为了让你们先觉知到诱饵，让心先安住于诱饵。当你们的心安住于诱饵之后，下一步才能看到，观察到谁是那个“知者”。 谁是那个通过耳朵知道的人，谁是那个通过鼻子知道的人，谁是那个通过舌头知道的人，谁是那个通过身体接触知道的人，谁是那个知道内心感受、想法、情绪的人？可以回答说：我们自己是那个知道的人。那么，谁是那个知道的人呢？谁会知道我们的心在偷偷地想什么？谁会知道我们的内心有什么样的情绪，有什么样的感受？可以回答说：我们自己是那个知道的人。 所以，当我们的心有了这个工具，这个诱饵，我们不散乱，不沉溺于愉悦的想法，不沉溺于与这个人、那个人、这个人、那个人不停地说话一整天。我们就可以一直观察内心。 当我们看到什么的时候，我们自己说了什么，想了什么，嘀咕了什么，分析了什么，评论了什么。我们听到了什么，我们说了什么，看到了什么，分析了什么，研究了什么，评论了什么。我们的身体有什么样的状态，内心有什么样的状态，身体轻松，内心轻松，感觉通透，轻松，轻盈，舒适，我们想了什么，思索了什么，分析了什么，研究了什么。当身体不轻松，内心不轻松，不舒服的时候，我们这个去觉知到的人，它想了什么，思索了什么，分析了什么，研究了什么。如果我们看到了这一点，我们就能通过大学二年级。大学学习四年，他们给八年时间，如果学不完就退学。大学给四年时间。 第一年，让心有一个诱饵，吸气“Buddho”，呼气“Tho”，吸气“Buddho”，呼气“Tho”，或者觉知到念诵“Buddho，Buddho，Buddho”。一天中无论做什么，都让心觉知到念诵“Buddho”，为了让心… 为了观察到心，当心觉知到念诵“Buddho”的时候，不在… 在走神的时候，在散乱的时候，它就能知道那个去觉知到念诵“Buddho”的心，它在想什么，思索什么，思考什么。在心里。如果我们知道，我们看到了，就能通过大学二年级。大学二年级，升入大学三年级是什么样的？ 在大学一年级的练习之后，毕业了，就是我们不… 不走神，不散乱，持续地。通过让心有一个诱饵，然后看到。每一个当下的时刻，当我们去觉知到什么，去看到什么，听到什么的时候，我们想了什么，说了什么。接下来，我们不需要再去看那个接触的时刻。升入大学三年级之后，我们已经很厉害了，已经练习得很熟练了，我们不需要再去看那个看见的时刻，心说了什么。 我们不需要再去看，去观察那个耳朵听到的时刻，我们的心说了什么，或者我们自己说了什么，在心里一个人嘀咕了什么。我们不需要再去看那个接触的时刻，那个鼻子闻到气味的时刻，我们自己… 去觉知到那个接触的东西，然后我们自己说了什么，想了什么，嘀咕了什么。舌头吃了什么，然后我们自己说了什么，嘀咕了什么。身体接触到了什么，我们自己说了什么，嘀咕了什么。当我们开始去觉知到内心的状态，觉知到通透，轻松，轻盈，舒适，觉知到身体，觉知到心，轻松，舒适，不轻松，不舒适，我们自己去觉知到，然后我们自己说了什么，想了什么，嘀咕了什么，一个人自言自语。我们想了什么，然后我们知道我们正在想什么，想到了谁。然后我们这个去觉知到的人，它嘀咕了什么，它说了什么，它想了什么，它有什么样的情绪。这些东西，我们必须看到，必须知道，必须看到。我们才能认识我们自己。如果我们不知道，我们没有看到… 我们就会像世俗的普通人，一般人一样，就是。活在眼睛所看到的东西里。活在耳朵所听到的东西里。 我们活在与妻子，孩子，父母，兄弟姐妹的关系中，活在做饭，耕种，买卖，与下属的关系中，一天一天地过去，就是说，活在眼睛所看到的东西里。或者活在我们所听到的东西里，就是看电影，听音乐，玩手机，聊天，玩游戏。我们活在我们所听到的东西，眼睛所看到的东西，我们所听到的东西里。但是我们从来没有看到我们自己，我们从来不认识我们自己。 所以，必须进行练习，让我们认识我们自己。当我们认识了我们自己之后，接下来… 我们不需要再去看那个接触的时刻。我们会看到… 升入三年级之后，我们会看到我们自己不停地说话。不停地说话，不停地嘀咕，不停地说话，不停地嘀咕，我们会看到我们自己是最讨厌的。我们认为这个世界上的人很讨厌，但是当我们看到我们自己之后，我们会发现我们自己是最讨厌的。我们会不停地… 一个人说话，一个人嘀咕，一个人思考，一个人说话，一个人嘀咕，一个人思考，我们自己不停地说话。就是说，无论我们看到什么，我们的内心都不停地说话。 听到什么，我们的内心都不停地说话。听到什么，我们都不停地说话。闻到什么，我们都不停地说话。吃到什么，我们都不停地说话。身体接触到什么，我们都不停地说话。身体轻松，内心轻松，身体不轻松，内心不轻松，有光明或者阴暗。我们自己都不停地说话，不停地思考，不停地嘀咕。这个… 这个非常重要，如果我们看到了这个，看到了我们自己… 嗯，然后我们练习。练习这个，让它变得熟练。因为当我们没有看到我们自己的时候，问题就会产生很多，就是痛苦，压力。最后，不得不去看医生，去精神病院。自杀。争吵，都是因为没有看到我们自己，不认识我们自己。当没有看到我们自己，不认识我们自己的时候，问题就会产生，给自己和他人，给社会带来问题。 说话的时候，不认识我们自己。思考的时候，不认识我们自己。所以才会说出去，做出去，按照群体，按照社会，给社会带来问题，互相残杀。伤害对方，最后自杀，把自己送进精神病院。都是因为不认识我们自己，所以我们必须认识我们自己。 看到我们自己，它说话，它嘀咕，它思考，它思索，它吵闹，它像疯子一样不停地在我们的内心深处… 哎呀，没有停止的。没有停止。升入大学四年级。我们会认识那个知道我们自己的人。升入大学四年级。我们会看到，认识那个知道我们自己的人。我们会慢慢地观察到。即使我们自己一直在嘀咕，一直在说话，一直在思考。但是那个认识我们自己的人… 却不说话，不思考，不嘀咕。没有任何动作。这一点非常重要，大学四年级就要毕业了，就要大学毕业了。当我们认识了我们自己之后，为什么必须要认识我们自己？当我们认识了我们自己之后，我们会找到那个来看见我们自己，认识我们自己的人。即使我们自己想，嘀咕，说什么都好。但是那个来认识我们自己的人，从来不思考，从来不说话，从来不嘀咕。从来不低声说话，从来没有任何动作，没有任何波动。只有我们自己… 在我们的内心深处不停地嘀咕，说话，思考，低声说话，吵闹，一整天。但是那个来认识我们自己的人，不说话，不思考，不思索，不波动，没有任何动作。所以我们发现… 那个知道我们自己的人，没有动作。但是我们自己有动作。 思考，思索，嘀咕，不停地说话。但是那个来知道我们自己的人，平静，空旷，没有任何动作。或者另一种情况。我们会发现。在心的波动中，在心的运动中，在痛苦中，有一个不动的，有一个不波动的，有一个不痛苦的。即使外面的世界很混乱，外部的世界很混乱，内在的身体，内在的心很混乱，像更年期的人一样。但是心却不混乱。四年级，你们就会发现了。即使这个世界再怎么混乱，佛陀说，外部的东西，整个世界，都叫做“世间”。身体之外的所有东西，无论是色，声，香，味，触，都叫做“世间”。我们的身体叫做… 心，有感受，想法，情绪，一个人自言自语，一个人嘀咕，一个人低声说话，这叫做“世间”。或者叫做色法，叫做名法，是受，想，行，识，感受，想法，情绪。 叫做“世间”。但是即使世间很混乱，就是说，它在变化。不停地变化，不停地混乱。但是心却不混乱。世间是苦。因为它的变化，它的混乱，它的无常。但是心却不苦。世间显现出运动。 思考，思索，但是心却是空旷的。如果你们曾经… 这样。 每个人都有机会看到，因为它已经存在于我们每个人的内心深处。即使在动物身上，在凡夫，在佛陀，在阿罗汉身上，都有，都一样。但是我们还没有看到。练习到四年级的人，都有机会看到，都一样，因为它已经存在于我们每个人的内心深处。在运动中，有不动。在思考中，有不思考。在混乱中，有平静。在有中，有空旷。一切事物都是如此。 真理，外部和内部的自然规律，都是一样的。如果你们仔细观察，正在旋转的风扇… 风扇开到第五档，就是最高档，转得最快。你们仔细观察，风扇无论转得多快。但是风扇是在哪里转的？风扇是在空旷的，不转的自然中旋转的。 风扇无论转得多快，都是在空旷的，不转的自然中旋转的。自然是空旷的，风扇转得越快。如果把风扇放到柱子里，或者墙里，没有空旷的地方，风扇就无法转动。 风扇能转得最快，就说明风扇周围有空间，让风扇可以自由地运动。所以风扇才能以高速旋转，因为它的周围是空旷的。在我们的内心深处… 科学家发现。最初发现声音是世界上最快的。后来发现光是世界上最快的。后来发现，说声音是世界上最快的，并不是。 后来发现光比声音还快。他们说，爱因斯坦，那个发明原子弹的人… 最初发现声音比光快，后来发现光比声音还快。后来临死前发现，心的思考是世界上最快的。 所以，世界上最快的东西，就是心的思考，是世界上最快的，比声音和光还快，运动得最快。比如我们想到太阳，想到月亮，一想就到了。即使想火箭，比光和声音还快，也需要时间才能到达。但是心的思考，想到太阳或者想到月亮，就立刻到达太阳或者月亮，所以心的思考是世界上最快的。任何东西，运动得最快，都一定是在空旷中运动的。风扇开到第五档，就转得最快。 转得最快，是因为风扇周围是最空旷的，所以风扇才能最自由地转动。如果把风扇塞进柱子里，风扇就无法转动，因为没有空间。风扇转得最快，是因为风扇周围是最空旷的。心思考得最快，是因为心在空旷的心中生灭。心在空旷的心中生灭。心就像子宫。 而心的思考，无论有多快，无论有什么样的感受，有什么样的情绪，都像孩子一样，来到子宫里，然后出生，生灭，生灭，生灭，在空旷的心中，就像孩子在子宫里出生一样。孩子出生了，思考了，然后就灭去了，思考了，然后就灭去了，思考了，然后就灭去了。而子宫并没有生灭。 子宫是容纳的地方，是心产生的地方，就像孩子来到这里出生，然后出生，孩子来到这里出生，然后出生，但是子宫并没有运动，并没有波动，并没有出生，并没有生灭。所以，我们在内心深处的感受，想法，情绪，并不是心。我们在内心深处的感受，想法，情绪，并不是心。 有感受，想法，情绪的东西，只是造作，只是波动，只是运动，只是在心中生灭的东西。 而心，却没有任何显现，没有任何波动的显现，没有任何运动的显现，没有任何形状，没有任何东西，但是它是容纳的地方，是感受，想法，情绪生灭的地方，它们在心中不停地生灭。所以… 不要执着于那个有感受，想法，情绪的心，认为是心，因为心是自然的，是没有形体的，没有身体，没有任何东西，但是它是生灭的地方，是容纳感受，想法，情绪，造作的地方。 所以，你们假设，把心比作子宫，或者胎盘。而心的思考，造作，有感受，想法，造作，就像孩子一样，来到胎盘里，然后出生，来到胎盘里，然后出生，就是说，在心中生灭。所以，心的造作和作为容纳心的造作的心，并不是同一个东西。当你们理解了这一点，你们就会发现心。那个不运动的心。 但是，心中的一切事物，都在心中运动，在心中生灭，在心中有感受，想法，情绪，造作。但是任何东西产生了… 任何东西运动，任何东西都会产生，都会灭去，都会从心中消失。而心，却一直是容纳的地方，是感受，想法，情绪的空旷，一直以来。心并没有生灭。而且心… 没有身体，没有形状，没有任何东西。但是它是容纳的地方，就像宇宙是容纳一切事物在宇宙中生灭的地方一样。 一切事物都在宇宙中生灭，运动，变化，就是宇宙的空旷。所以你们把心比作宇宙，而心，有感受，想法，情绪，就像这个世界，这个宇宙中的一切事物一样，生灭，变化，有老，有病，有死，有无常，会腐朽，会消散，一切事物，无论是物质还是能量，是感受，想法，情绪，还是有形状的物质，都会生灭。破坏，然后重新变化，在空旷的心的自然中，就像这个宇宙一样。所以，心永远不会生灭。 各位，不要误解，把有感受，想法，情绪，造作的心，当成是心，因为心从来没有生灭过。佛陀或者祖师大德们说，谁找到了心，谁就找到了法，谁到达了心，谁就到达了涅槃。涅槃是极其空旷的。涅槃… 涅槃是至乐，不是因为有而快乐，而是因为没有痛苦而快乐。或者说，快乐来自于没有痛苦。所以才是至乐，不是有东西，有什么，或者有快乐的情绪。而是快乐来自于没有烦恼，欲望和痛苦。 所以才是至乐，就是说，没有痛苦的快乐。这就是… 给你们指出的道路，大致地给你们指出了道路… 为了让你们知道，你们每天来修行… 你们必须完成这四年的大学学习。 第一年，你们必须学习什么，第二年，你们必须学习什么，第三年，你们必须学习什么，第四年，你们必须学习什么，然后大学毕业，毕业之后会是什么样的。这就是佛陀为我们安排的全部道路。如果你们不知道这条路，从起点到终点，就像你们要来这个寺庙，华塔洛寺。你们怎么能来对呢？你们必须先知道华塔洛寺在哪里。你们才能开始出发，一路上，如果… 如果找不到路，你们就一直问，就像从曼谷来一样。不知道路，就必须一直问，最后问到拉瑶县的人，然后才能到达这里，对吧。你们必须知道终点，最后，终点在哪里。华塔洛寺在哪里？ 如果不知道路，就必须一直问，就是来问龙达，问其他的祖师大德们，然后才能知道，终点是什么样的。哦，大致了解了华塔洛寺的路线，它在北榄坡府的拉瑶县。北榄坡府的拉瑶县在泰国的什么地方？知道了，北榄坡府的拉瑶县在泰国的中北部。 就会知道，泰国的中北部在哪里。拉瑶县不在北榄坡府的市区，必须从北榄坡府再走20公里，然后到达Nong Bua，然后还要再走20多公里。必须知道这样的路线，才能到达这里，就像你们现在坐在这里一样。如果你们修行。却什么都不知道，不知道任何路线，我还不想听，还不想学，太难了，我还不知道任何东西，我只想做这些就够了。然后你们就出发，却不知道终点在哪里，你们不想知道任何东西。关于华塔洛寺在泰国的什么地方。 但是你们说，我先出发，我不听任何人说，华塔洛寺在北榄坡府的拉瑶县，在中北部的某个地方，我不关心，我要去华塔洛寺，但是我不会听任何人的。然后就出发… 只想出发，却不听任何人的，华塔洛寺在北榄坡府的拉瑶县，在中南部的某个地方，我不听任何人的，我要出发了。 龙达努力讲解路线，让你们理解，直到最终的目的地，为了让你们知道，你们修行必须这样，必须这样，必须这样，必须这样，到达这样的终点，会告诉你们，也许只会听这些，然后只会做这些，会念诵“Buddho，Buddho，Buddho”，或者不念诵“Buddho”，我会念诵“Buddho，Buddho，Buddho”，或者不念诵“Buddho”。如果这样的话，就像从曼谷出发，却不知道要去哪里。但是只想出发，只想去，只想去，只想离开家，却不知道要从曼谷的哪个方向出发。这就像盲人一样。然后这样的话，当你们遇到这里那里的人，那个人，那个人带着你们。如果乱七八糟的话，现在… 他们说，那个人说，这个人说，现在就走得乱七八糟，因为之前没有学习过。现在就问了，一路上就到处问别人，华塔洛寺在哪里？ 然后你们去问那些不知道路的人。他们就告诉你们去南方，去东北，去那里，去这里，现在你们就走得乱七八糟了。当你们不知道路的时候。你们出发，你们只做这些，然后你们就放弃了念诵“Buddho”，不重视它。念诵或者不念诵，沉溺于愉悦的想法，然后又回到习惯中，你们不知道… 这是大学几年级，必须在哪一年毕业，必须在这一年毕业，这一年怎么毕业，二年级怎么毕业，三年级怎么毕业，升入四年级，毕业之后会是什么样的。这个… 如果你们… 来修行，用心理解了这一点，你们会进步得非常快，你们的学习，你们的修行。 会进步得非常快，你们不会迷路，也不会浪费时间，要这样，要那样，一会要这样，这不是路，一会要好的心，不好的心就烦躁。一会要好的心，不好的心就烦躁，一直在那里，一会要平静，不要散乱。就烦躁于要好的心。嗯，但是最终的目标，并不是好的心。最终的目标。好的心只是一种被觉知的状态，它只是大学一年级。 升入大学二年级，就会发现那个“知者”，谁是那个知道好的心的人，才会知道我们自己，或者说，知道好的心或者不好的心的人，好的心或者不好的心，它自己是无法知道自己的，它只是大学一年级。升入大学二年级，才会知道，发现那个“知者”，哦，我们自己是那个知道好的心或者不好的心的人，然后我们自己说了什么，想了什么，嘀咕了什么，必须知道我们自己，不是去知道好的心，不好的心，然后就只要好的心，好的心，好的心在哪里？ 然后就一直无法进入我们自己，进入大学二年级。好的心，也必须在我们自己这里知道，我们自己，去觉知到好的心，我们自己说了什么，想了什么，一个人在心里嘀咕了什么。不好的心，我们自己，去觉知到不好的心，我们自己说了什么，嘀咕了什么，低声说了什么。必须回到我们自己这里知道，它才会知道我们自己，它只会知道好的心，只要好的心，不好的心，不要心，当心不好的时候就烦躁，不舒服，当心平静的时候就喜欢，心不平静就挣扎，排斥，烦躁，不舒服，生气，不耐烦。这个什么地方都去不了。 为什么？需要进入到我们自己这里，我们自己… 去觉知到好的心或者不好的心，即使是好的心，也必须来到我们自己这里知道，当我们去觉知到好的心的时候，我们自己说了什么，嘀咕了什么，低声说了什么。当心不好的时候，我们自己说了什么，嘀咕了什么，低声说了什么，要觉知我们自己，为了放下我们自己，放下我们自己。 之所以要觉知我们自己，是为了放下我们自己，放下我们自己，如果我们不知道我们自己，我们就无法放下我们自己，因为那个问题制造者，就是我们自己，它在这个世界上到处惹麻烦，去帮别人思考，替别人思考，眼泪从眼睛里流出来，因为别人说了什么，担心这个人，担心那个人，执着这个，执着那个，都是因为问题在我们自己这里，不是别人，是我们自己。因为我们不认识我们自己，没有看到我们自己，我们就用我们自己去帮别人思考，替别人思考。 去爱，去恨，去爱，去恨，现在这么痛苦，这么艰难，都是因为没有看到我们自己，不认识我们自己，所以才要来练习，看到我们自己，认识我们自己，然后放下我们自己，因为我们自己… 它就是那个问题制造者，生生世世都是因为我们自己。我们看到了我们自己，我们才能放下我们自己。我们怎么才能放下我们自己呢？我们必须先找到那个知道我们自己的人。 然后我们才能放下我们自己… 因为必须先找到那个知道我们自己的人，那个看到我们自己的人，先认识我们自己，我们才能放下我们自己。这就是修行的步骤，大致地给各位记下来。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；先把原文合并成文章，并将翻译结果输出为文章的形式；不要包含泰语，全部翻译为中文；保证翻译后的文本通顺，易读 --- ที่วัดป่าหัวตลกวนารามวันที่02/08/2559เรื่องการปฏิบัติให้เลื่อนขั้นไปตามลําดับโดยหลวงตาณรงค์ศักดิ์ขี่นาวา. เออแล้วไงกูว่าไงอะ. อือปู่ก็. เออเออปูมันอยู่ระหว่างนี้นะหลงดึงกลับหลงดึงกลับหลงดึงกลับเอาให้ไม่หลงเลยไม่ได้เหรอปู. คอยลงแล้วดึงกลับเออบูมยังมีหลงแล้วดึงกลับลงแล้วดึงกลับแต่มันก็ยังยังมีหลงตอนนี้ถ้าไม่หลงอะไรไม่ได้นะให้มันอยู่กับพุทโธเรื่อยไปอะฮะ. ผมจะต้องมีขั้นตอนอื่นต่อไปอีก. ค่อนตอนอื่นก็แค่กับว่า. ไอ้เวลาเราบริการพุทโธพุทโธปุโทเหมือนเหมือนกันเนี่ยคําบริการพุทโธเหมือนกับนิ้วเนี่ยที่มันกระดุกกระดิกกระดุกกระดิกนะครับบริการพุทโธพุทโธ. แต่ตัวบริกรรมคําบริกรรมพุทโธเนี่ยเขาจะรู้ตัวเขาเองไม่ได้. ใครล่ะที่มารู้ว่าเราเนี่ยบริการพุทโธอยู่ในใจ. อยู่ตลอดเวลาเราบริกรรมหรือไม่บริกรรมใครเป็นคนรู้ถามพวกท่านที่ใครเป็นคนรู้เนี่ยสมมุติว่านิ้วเนี่ยเป็นพุทโธพุทโธพุทโธบริกรรมตลอดอะแล้วใครเป็นคนมารู้ว่า. ว่าในใจเราบริการพุทโธ. ตัวเราตัวเราเนี่ยเป็นคนรู้. ตัวเราเนี่ยเป็นคนรู้รู้ว่าใจเราบริการพุทโธอยู่หรือไม่บริกรรม. ตัวเราเนี่ยเป็นกฎ. เพราะฉะนั้นเราเนี่ยมันจะต้องผ่านขั้นตอนนี้มาก่อนคือขั้นตอนที่หนึ่งเนี่ยเราจะต้องบริการพุทโธไว้ในใจ. แล้วจึงจะผ่านขั้นตอนที่2. ใครล่ะเป็นคนรู้ว่าตัวเราเนี่ยบริการพุทโธอยู่. ก็เรานี่แหละเป็นคนรู้ว่าเราเนี่ยกําลังกับบริการพุทโธอยู่หรือไม่บริกรรม. แต่ถ้าเราเนี่ยไปเสียเวลากับเลิกบริกรรมแล้วก็หลงไปเรื่องอื่นแล้วเราก็กลับมาดึงกลับมาหลงไปเรื่องอื่นแล้วก็ดึงกลับมาหลงไปเรื่องอื่นแล้วดึงกลับมาอย่างเนี่ยมันยังจะไม่สามารถผ่านไปถึงขั้นตอนที่2ได้. เพราะว่าเรายังไม่3ารถรู้อยู่กะคําบริการพุทโธเรื่อยไป. ถ้าเรารู้อยู่กับคําบริการพุทโธเรื่อยไปเหมือนกับว่าเราเรียน. มหาวิทยาลัยอ่ะจบแล้วปีหนึ่ง. คือรู้อยู่กับเอ่อบริการพุทโธอยู่แล้วก็รู้ว่ายังบริการพุทโธอยู่. พอขึ้นมหาวิทยาลัยปี2. แล้วก็. ถามใจเราว่าใครเป็นคนรู้คําบริการพุทโธเนี่ยเหมือนนิ้วอย่างเงี้ยกระดุกกระดิ๊กระดุกกระดิกแล้วใครเป็นคนรู้คําบริการพุทโธก็ตอบได้ว่าเราเนี่ยเป็นคนรู้ใครล่ะจะเป็นคนรู้ว่าเราเนี่ยบริการพุทโธอยู่หรือไม่บริกรรม. เราที่เป็นคนรู้. เมื่อเราพบผู้รู้คือตัวเรานั่นแหละ. พบผู้รู้คือตัวเราเนี่ยเป็นคนรู้. เราก็ก็พูดรู้แล้ว. เมื่อเราพบผู้รู้เราก็อยู่กับผู้รู้ให้ดีดี. แล้วก็เอาพุทโธเนี่ยค่าบริการพุทโธเป็นตัวล่อไว้อดเวลาแต่เพื่อให้เห็นตัวเราผู้ไปรู้คําบริการพุทโธ. เพราะว่าตัวเราเนี่ย. ถ้าพบตัวเราได้ได้เนี่ยสุดประเสริฐสุดยอดประเสริฐเพราะเราเนี่ยไม่รู้จักตัวเราเราไม่เห็นตัวเราจึงเกิดปัญหาวุ่นวายกันในโลกนี้วุ่นวายทั้งความทุกข์แก่ตัวเองและคนอื่นฆ่ากันฆ่ากันในโลกนี้. ก็เพราะว่าไม่รู้จักตัวเราไม่เห็นตัวเรา. การที่เราเห็นตัวเราว่าว่าเราเนี่ยเป็นคนบริกรรมพุทโธใครล่ะเป็นคนรู้ว่าเราบริกรรมพุทโธก็ตัวเราเนี่ยเป็นคนรู้แล้วเราก็รู้ตัวเราไว้. แล้วเราต่อไปก็สังเกตให้ดีดี. ไม่ว่าตัวเราเนี่ยจะเห็นอะไร. ไม่ว่าตัวเราจะเห็นอะไรตัวเราจะต้องคิดอย่างไรพูดอย่างไรตึกตรองอย่างไรบ่นพูดอยู่คนเดียิพากษ์วิจารณ์อยู่คนเดียวตึกตองอยู่คนเดียวในใจตลอดเวลาไม่มีหรอกที่ตาเห็นแล้วจะไม่ไม่พูดอยู่คนเดียวบ่นอยู่คนเดียวคิดอยู่คนเดียวในใจจะไม่มีเลยไม่มีทาง. ถามว่าใครเป็นผู้เห็นล่ะ. ก็เราน่ะสิเป็นผู้เห็น. เมื่อเราเป็นผู้เห็นแล้วถามว่าใครแล้วเป็นผู้เห็นแล้วเป็นผู้บ่นเป็นผู้พูดเป็นผู้คิดอยู่ในใจ. ก็เราสิเป็นผู้บ่นผู้พูดผู้คิดเมื่อเราเห็น7สมมติว่าผู้หญิงไปเห็นผู้ชายผู้ชายไปเห็นผู้หญิง. หรือว่าจะเห็นด้วยกันเอง. ก็จะพูดแล้่าเออคนนี้สวยจังเลย. แทนที่ตาจะเห็นอย่างเดียวไม่มีหรอกไม่มีใครที่ตาเห็นอย่าง. เดียวแล้วใจไม่พูด. เช่นโอ้โหคนนี้สวยจังโอ้คนนี้ไม่สวยโอ้คนนี้แต่งตัวดีคนนี้แต่งตัวไม่ดี. แม้แต่หูเราได้ยินเสียง. ไม่มีใครหรอกที่ได้ยินเสียงอย่างเดียวแล้วตัวเราไม่พูดไม่พูดอยู่คนเดียวในใจเรา. เช่นว่าเราได้ยินเสียงเออเค้าพูดคนนี้พูดสุภาพดิ. เขาพูดเพราะเอ้ยเขาพูดเพราะเราก็จะวิพากษ์วิจารณ์. วิพากษ์วิจารณ์นี่เป็นเรื่องปกตินะ. พอไม่ถูกใจเราเราก็วิพากษ์วิจารณ์. โอ้ทําไมแต่งตัวแบบเนี้ยทําไมพูดจาแบบนี้. นิสัยไม่ดีเลยคนนี้ไอ้อย่างงู้นอย่างงี้อย่างนั้นอย่างนี้ตาเห็นอะไรหูได้ยินเสียงอะไรจมูกได้กลิ่นอะไรกลิ่นอะไรอยู่ก็วิพากษ์วิจารณ์ในสิ่งที่ตัวเองกินอยู่ในสิ่งที่ตัวเองได้สัมผัส. กลายไปสัมผัสเสียดสีอะไรก็. ต้องคิดนึกตรึกตรองพูดอยู่คนเดียวบ่นอยู่คนเดียิพากษ์วิจารณ์อยู่คนเดียว. เนี่ยแล้วก็ภายในใจเนี่ย. มันรู้สึกว่ายังไงอ่ะรู้สึกว่าจิตดีมากเลยจิตดีคือยังไงคือมันมีอาการที่ถูกใจเราคือมันมีอาการที่โปร่งที่โล่งที่เบาที่สบาย. ที่ว่างว่าง. เรารู้สึกสบายใจสรุปแล้ว. พอเราไปรู้ว่ามันมีความสบายใจ. ไอ้ความสบายใจเนี่ยมันพูดไม่ได้. สังเกตให้ดีดี. พอเราไปรู้ความไม่สบาย. ความไม่สบายใจเนี่ยมันพูดไม่ได้แต่ตัวเราซิไปรู้ความไม่สบายใจหรือความสบายใจมันพูดใหญ่เลยมันคิดมันนึกมันตึกมันตรองมันวิตกวิจารณ์มันพูดอยู่คนเดียวบ่นอยู่คนเดียวไม่มีหยุดไม่มีใครดับได้อันเนี่ย. เพราะมันเป็นธรรมชาติ. มันเป็นธรรมชาตินะใครจะดับก็ดับไม่ได้. แต่เราต้องเห็นมันเห็นให้ได้. ทุกครั้งที่ตาเห็นลูกหูได้ยินเสียงจมูกได้กลิ่นลิ้นลิ้มรสกายสัมผัสอะไรใจไปรู้อะไรทางใจ. รู้ว่าเราคิดอะไรรู้ว่าเรามีอารมณ์อะไรรู้ว่าเรารู้สึกอย่างไรรู้ว่ามีอาการทางทางกายทางใจอย่างไร. แล้วที่ไปรู้นี่แหนะมันจะพูดจะบ่นจะคิดจะนึกจะตึกจะจองจะวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยเพ่งโทษอุตลุดหมดแหละอยู่ในเนี้ยไม่มีใครหรอกจะห้ามตัวเองได้ไม่มี. ตรงเนี่ยไม่มีเลยที่ใครเห็นอะไรแล้วเชยหูได้ยินอะไรแล้วเฉยเหมือนท่อนไม้ไม่มีแต่เราไม่เห็นเท่านั้นเอง. ที่หลวงตาพยายามมาสอน. ให้ท่านบริกรรมพุทโธไว้หรือท่านรู้อยู่กับลมหายใจเข้าพุทธหายใจออกโท. เพื่อให้ท่านเนี่ยรู้ตัวล่อซะก่อนให้ใจอยู่กับตัวล่อซะก่อน. เมื่อใจของท่านอยู่กับตัวล่อแล้วเนี่ยขั้นต่อไปจึงจะเห็นว่าสังเกตให้เห็นว่าใครเป็นผู้รู้. ใครเป็นผู้รู้ต่างต่างใครเป็นผู้รู้ต่างหูใครเป็นผู้รู้จนจมูกใครเป็นผู้รู้ทางลิ้นใครเป็นผู้รู้ทางกายสัมผัสใครเป็นผู้รู้อารมณ์ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ภายในใจ. ก็ตอบได้ว่าเราน่ะสิเป็นผู้รู้. 9เนี่ยใครจะเป็นคนรู้ล่ะ. ใครจะรู้ว่าเลยใจเราเนี่ยแอบคิดอะไรกับใคร. ใครจะรู้ว่าในใจเรามีอารมณ์อย่างไรมีความรู้สึกอย่างไรก็ตอบได้ว่าเราน่ะสิมีคนรู้. ดังนั้นถ้าเมื่อใจของเราเนี่ยมีเครื่องเครื่องร่อเครื่องอยู่. เราไม่ฟุ้งซ่าน. ไม่เพลิดเพลินเจริญใจคิดเพลิดเพลินเจริญใจปรุงแต่งเผลอเผลอเพลินไปกับคนนั้นคนนี้คนนั้นคนนี้พูดจ๋อยจ๋อยจ๋อยทั้งวัน. เราก็จะสังเกตในใจโดยได้ตลอดเวลาว่า. เมื่อเราเห็นอะไรแล้วตัวเราพูดว่ายังไงคิดยังไงบ่นยังไงวิเคราะห์วิจารณ์ยังไง. เราได้ยินอะไรเราพูดยังไงเห็นยังไงวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยอย่างไร. เรามีอาการทางกายมีอาการทางใจที่กายเบาใจเบาใจรู้สึกโปร่งโล่งเบาสบายเราคิดเรานึกเราวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยอย่างไร. เมื่อการไม่เบาจะไม่เบาไม่สบาย. เราเนี่ยที่ไปรู้แล้วมันคิดมันนึกมันตึกมันตองวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยอย่างไร. ถ้าเราเห็นตรงนี้เน. เราจะผ่านมหาวิทยาลัยปี2. มหาวิทยาลัยเรียน4ปีเค้าให้8ปีเรียนไม่จบก็รีไทร์. มหาวิทยาลัยให้4ปี. ปีแรกให้ใจมีเครื่องล่อหายใจเข้าพุทธหายใจออกโทรหายใจเข้าพุทธหายใจออกโทรหรือรู้อยู่กับคําบริการพุทโธพุทโธพุทโธวันนึงทําอะไรทั้งวันเนี่ยให้ใจเนี่ยรู้อยู่กับคําบริกรรมพุทโธเพื่อให้ใจเนี่ย. เพื่อสังเกตใจได้ว่าพอใจมันรู้อยู่คําบริกรมพุทโธแล้วไม่. ในมือเผลอเผลอคิดฟุ้งซ่านแล้วมันจะได้รู้ว่าใจที่ไปรู้คําบริการพุทโธเนี่ยมันคิดอะไรนึกอะไรติ๊กตองอะไร. อยู่ในใจ. ถ้าเรารู้เราเห็นแล้วเนี่ยมันก็จะผ่านมหาวิทยาลัยปี2. มหาวิทยาลัยปี2. ขึ้นมหาลัยตี3เป็นยังไง. หลังจากการฝึกฝนมาในขั้นในมหาวิทยาลัยปีหนึ่งจบแล้วคือเราไม่ไม่เผลอเผลอเผลอ. เผลอเผลอเพลินฟุ้งซ่านไปเรื่อย. โดยใจมีเครื่องล่ออยู่แล้วก็เห็นว่า. ทุกขณะจิตปัจจุบันว่าเมื่อเราเนี่ยไปรู้อะไรไปเห็นอะไรได้ยินอะไร. แล้วเราคิดอย่างไรพูดอย่างไรต่อไปนี้เราไม่ต้องไปคอยดูตอนกระทบ. พอขึ้นมหาวิทยาลัยปี3แล้วเราเก่งแล้วฝึกฝนมาชํานาญแล้วเราไม่ต้องไปคอยดูขณะเห็นว่าจิตมันพูดอะไร. เราไม่ต้องไปคอยดูคอยสังเกตว่าขณะหูได้ยินแล้วจิตเราพูดว่าอะไรหรือตัวเราพูดว่าอะไรบ่นว่าอะไรในใจคนเดียวเราไม่ต้องคอยไปสังเกตขณะกระทบ. ว่าขนาดจมูกได้กลิ่นเนี่ยตัวเราเนี่ย. ไปรู้สิ่งที่มากระทบแล้วตัวเราพูดว่ายังไงคิดยังไงบ่นยังไงลิ้นกินอะไรแล้วตัวเราพูดยังไงบ่นว่าอย่างไรกายกระทบอะไรตัวเราพูดว่ายังไงบ่นว่ายังไงพอเราเริ่มไปรู้อาการทางใจรู้โปร่งโล่งเบาสบายรู้กายรู้ใจที่เบาสบายไม่เบาสบายเนี่ยตัวเราจะไปรู้แล้วเนี่ยตัวเราพูดว่ายังไงคิดยังไงบ่นยังไงพูดยังไงอยู่คนเดียว. เราคิดอะไรแล้วเรารู้ว่าเรากําลังคิดอะไรเมื่อเราไปรู้ว่าเรากําลังคิดอะไรคิดถึงใคร. แล้วตัวเราที่ไปรู้เนี่ยมันบ่นยังไงมันพูดยังไงมันนึกยังไงมันมีอารมณ์ยังไง. สิ่งเหล่าเนี้ยเราต้องเห็นต้องรู้ต้องเห็น. เราจึงจะรู้จักตัวเราถ้าเราไม่รู้เราไม่เห็นเนี่ย. เราก็จะเหมือนกับปุถุชนชาวโลกทั่วไปชาวบ้านทั่วไปคือ. อยู่กับสิ่งที่ตาเห็น. อยู่กับสิ่งที่หูได้ยิน. เราก็อยู่กับ3ีภรรยาอยู่กับลูกอยู่กับพ่อแม่พี่น้องอยู่กับการทํากับข้าวเลือกสวนไร่นาค้าขายอยู่กับลูกน้องไปวันวันนึงคือเรียกว่าอยู่กับสิ่งที่ตาเห็น. หรืออยู่กับสิ่งที่เราได้ยินคือดูหนังฟังเพลงเล่นไลน์เล่นแชทเล่นเกม. เราก็อยู่กับสิ่งที่เราได้ยินสิ่งที่ตาเห็นสิ่งที่เราได้ยิน. แต่เราไม่เคยเห็นตัวเราและเราไม่เคยรู้จักตัวเรา. ดังนั้นจึงต้องมีการฝึกฝนให้เราเนี่ยรู้จักตัวเรา. เมื่อเรารู้จักตัวเราดีแล้วต่อไปเนี่ย. เราไม่ต้องไปคอยดูตอนขณะกระทบ. เราจะเห็นได้เลยว่า. ต่อไปพอขึ้นปี3แล้วเราจะเห็นว่าเราเนี่ยพูดไม่หยุด. พูดไม่หยุดบ่นไม่หยุดพูดไม่หยุดบ่นไม่หยุดเนี่ยเราจะเห็นเลยว่าเรานี่น่าเกลียดที่สุดเลย. เราว่าคนในโลกนี้น่าเกลียดแต่พอเราเห็นแล้วตัวเราเนี่ยน่าเกลียดที่สุด. เราจะพูดไม่. พุฒอยู่คนเดียวบ่นอยู่คนเดียวคิดอยู่คนเดียวพูดอยู่คนเดียวบ่นอยู่คนเดียวตึกต๋องอยู่คนเดียวพูดไม่หยุดเลยเราเนี่ย. คือไม่ว่าเราจะเห็นอะไรจิตใจเราก็พูดไม่หยุด. ได้ยินอะไรจิตใจแล้วก็พูดไม่หยุดได้ยินอะไรเราก็พูดไม่หยุดดมกลิ่นอะไรแล้วก็พูดไม่หยุดกินอะไรก็พูดไม่หยุดการสัมผัสอะไรก็พูดไม่หยุดมีอาการกายเบาใจเย็นเบากายไม่เบาใจไม่เบามีความผ่องใสหรือเศร้าหมอง. ตัวเราก็พูดไม่หยุดคิดไม่หยุดบ่นไม่หยุด. นี่แหละ. ตัวเนี้ยสําคัญมากเนี่ยถ้าเราเห็นตัวนี้เห็นเราแล้วเนี่ย. เออแล้วเราก็ฝึกฝน. ฝึกฝนตรงนี้ให้เกิดความชํานาญ. เพราะว่าเมื่อเราไม่เห็นตัวเราเนี่ยปัญหามันเกิดเยอะ. คือความทุกข์. ความเครียด. ที่สุดตรงไปพึ่งยาเข้าโรงบาลปราสาท. ฆ่าตัวตาย. ทะเลาะเบาะแว้งกันก็เพราะไม่เห็นตัวเราไม่รู้จักตัวเรา. เมื่อไม่เห็นตัวเราไม่รู้จักตัวเราปัญหามันเลยเกิดแก่ตัวเองและผู้อื่นเกิดปัญหากับสังคม. เวลาจะพูดอะไรก็ไม่รู้จักตัวเราจะคิดอะไรก็ไม่รู้จักตัวเรามันก็เลยพูดออกไปกระทําออกไปตามหมู่พวกตามสังคมก่อให้เกิดปัญหาในสังคมฆ่ากัน. ทําร้ายกันและที่สุดก็ฆ่าตัวตายพาตัวเองไปเข้าโรงพยาบาลประสาทโรงบาลบ้าง. ก็เพราะไม่รู้จักตัวเราเราจึงต้องรู้จักตัวเรา. เห็นตัวเราอยู่นั่นแหละมันพูดมันบ่นมันคิดมันนึกมันตึกมันตองมันโวยวายมันงึมงํางึมงํางึมงําเหมือนคนบ้าอยู่ตลอดเวลาในตัวเรานี่. แหนะไม่มีหยุดหรอก. ไม่มีหยุด. พอขึ้นมหาลัยปี4. เราจะรู้จักผู้ที่รู้ตัวเรา. พอขึ้นมหาวิทยาลัยปี4. เราจะเห็นรู้จักผู้ที่รู้ตัว. เราจะค่อยค่อยสังเกตเห็นได้ว่า. แม้ตัวเราบ่นอยู่ตลอดเวลาพูดอยู่ตลอดเวลาคิดลึกต้องอยู่อดเวลา. แต่ผู้ที่รู้จักตัวเราเนี่ย. กลับไม่พูดไม่คิดไม่บ่น. ไม่เคลื่อนไหวอะไรเลย. ตรงนี้สําคัญมากนะมหาวิทยาลัยปี4จะจบแล้วจะจบมหาวิทยาลัยแล้ว. เมื่อเรารู้จักตัวเราแล้วทําไมถึงต้องให้รู้จักตัวเรา. เมื่อเรารู้จักตัวเราแล้วเราจะพบผู้ที่มาเห็นตัวเรารู้จักตัวเรา. ต่อให้ตัวเราจะคิดจะบ่นจะพูดอย่างไรก็ตาม. แต่ผู้ที่มารู้จักตัวเราเนี่ยไม่เคยคิดไม่เคยพูดไม่เคยบ่น. ไม่เคยพึมพําไม่เคยอาการแสดงกระเพื่อมไหวอย่างไรเลย. มีแต่ตัวเราเนี่ย. บนพูดคิดพึมพําโวยวายอยู่ในใจเราเนี่ยตลอดเวลาทั้งวัน. แต่ผู้ที่มารู้จักตัวเรา. ไม่พูดไม่คิดไม่นึกไม่ตึกไม่ตองไม่กระเพื่อมไม่ไหวตัวไม่มีอาการไหวตัวใดใดเลย. เราจึงพบว่า. ผู้ที่รู้ตัวเราเนี่ยไม่เคลื่อนไหว. แต่ตัวเราเนี่ยเคลื่อน. คิดนึกตึกตรอมปรุงแต่งบ่นไม่หยุดแต่ผู้มารู้ตัวเราเนี่ยสงบนิ่งและว่างเปล่าไม่ปรากฏกิริยาอาการใดใดเลยไม่เคลื่อนไหวใดใดเลย. หรืออีกกรณีหนึ่ง. เราจะพบว่า. ในความไหวไหวของจิตที่ปรุงแต่งในเครื่องความเคลื่อนไหวในการกระเพื่อม. ในความทุกข์มีผู้ที่ไม่เคลื่อนไหวมีผู้ที่ไม่กระเพื่อมมีผู้ที่ไม่ทุกข์. แม้โลกจะวุ่นวายโลกภายนอกจะวุ่นวายโลกภายในร่างกายภายในจิตใจเราจะวุ่นวายเหมือนคนเป็นโรควัยทอง. แต่ใจกลับไม่วุ่นวาย. ปี4นี่แหนะท่านจะพบแล้ว. ต่อให้โลกนี้วุ่นวายอย่างไรก็ตามพระพุทธองค์ตรัสว่าสิ่งภายนอกลูกโลกทั้งลูกโลกนี้เรียกว่าโลก. สิ่งใดภายนอกร่างกายเราทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสเรียกว่าโลก. ร่างกายเราเรียกว่า. จิตที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ที่พูดอยู่คนเดียวบ่นอยู่คนเดียวงึมงําอยู่คนเดียวเนี่ยเรียกว่าโลก. หรือเรียกว่ารูปธรรมเรียกว่าโลกนามธรรมที่เป็นเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณความรู้สึกนึกคิดอารมณ์. เรียกว่าโลก. แต่แม้นโลกจะวุ่นวายคือมีความแปรเปลี่ยน. เปลี่ยนไปเปลี่ยนไปวุ่นวายตลอดเวลา. แต่ใจไม่วุ่นวาย. โลกเป็นทุกข์. กับสิ่งที่มันเปลี่ยนแปลงมันวุ่นวายมันไม่เที่ยง. แต่ใจไม่ทุกข์. โลกปรากฏความเคลื่อนไหว. คิดนึกตึกตอนปรุงแต่งแต่ใจว่างเปล่า. ถ้าท่านเคย. แบบนี้. ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะเห็นได้เพราะมันมีอยู่แล้วในตัวของเราทุกคน. มีแม้แต่ในสัตว์เดรัจฉาน. ในปุถุชนในพระพุทธเจ้าในพระอรหันต์มีเหมือนกันหมด. แต่พวกเรายังไม่เห็น. ผู้ที่ฝึกจนถึงขั้นปี4แล้ว. ก็3ารถมีสิทธิ์ที่จะเห็นเหมือนกันทุกคนเพราะว่ามันมีทั้งหมดอยู่แล้วในตัวเรา. ในความเคลื่อนไหวมีความไม่เคลื่อนไหว. ในความคิดมีความที่ไม่คิด. ในความวุ่นวายมีความสงบ. ในความมีมีความว่างเปล่า. ทุกสรรพสิ่งล้วนเป็นเช่นนี้. สัจธรรมธรรมชาติทั้งภายนอกภายในใจเราเหมือน. ถ้าท่านสังเกตให้ดีดีพัดลมที่กําลังหมุนเนี่ย. พัดลมนี่เปิดเกียร์5จึงเป็นเกียร์สูงสุดและหมุนเร็วที่สุด. ท่านสังเกตให้ดีดีพัดลมนี่หมุนเร็วขนาดไหนก็ตาม. แต่พัดลมหมุนอยู่ในไหน. พัดลมหมุนอยู่ในธรรมชาติที่ว่างเปล่าที่ไม่หมุน. พัดลมต่อให้หมุนเร็วขนาดไหนก็ตามย่อมหมุนอยู่ในธรรมชาติที่ว่างเปล่าที่ไม่หมุนไปด้วย. ธรรมชาติจึงว่างเปล่าพัดลมยิ่งหมุนได้เร็ว. ถ้าเอาพัดลมเนี่ยไปใส่ในเสาหรือในกําแพงที่ไม่มีที่ว่างเปล่าพัดลมจะหมุนไม่ได้. พัดลมหมุนได้เร็วที่สุดเท่าไหร่ก็แสดงว่า. รอบรอบพัดลมนั้นมีที่ว่างให้พัดลมสามารถเคลื่อนไหวตัวมันเองได้. พัดลมจึงสามารถหมุนและเคลื่อนที่ได้ด้วยความเร็วสูงเพราะมันมีความว่างอยู่รอบตัวมัน. ในจิตใจของเราเนี่ย. นักวิทยาศาสตร์ค้นพบว่า. เดิมค้นพบว่าเสียงเร็วที่สุดในโลก. ต่อมาค้นพบว่าแสงเร็วที่สุดในโลก. ต่อมาค้นพบว่า. ที่ว่าเสียงเร็วที่สุดในโลกกับไม่ใช่. ต่อมาค้นพบว่าแสงเร็วกว่าเสียงอีก. เขาว่า. ไอน์สไตน์ที่คิดระเบิดปรมาณูเนี่ย. ค้นพบตอนแรกว่าเสียงเร็วกว่าแสงต่อมาค้นพบว่าแสงอะเร็วกว่าเสียงอีก. ต่อมาก่อนตายค้นพบว่าจิตที่คิดเนี่ยเร็วที่สุดในโลก. นั้นสิ่งที่เร็วที่สุดในโลกก็คือจิตที่คิดนี่แหละเร็วที่สุดในโลกเร็วกว่าเสียงและเร็วกว่าแสงอีกเคลื่อนที่ได้เร็วที่สุด. เช่นเราคิดถึงพระอาทิตย์คิดถึงดวงจันทร์คิดปุ๊บไปถึงเลย. ต่อให้คิดจรวดที่เร็วกว่าแสงและเร็วกว่าเสียงต้องใช้เวลาเดินทาง. แต่จิตที่คิดคิดถึงพระอาทิตย์หรือคิดถึงดวงจันทร์ก็ไปถึงพระอาทิตย์หรือไปถึงดวงจันทร์ทันทีดังนั้นจิตที่คิดจึงเร็วที่สุดในโลก. สิ่งใดก็ตามเคลื่อนที่เร็วที่สุดทุกอย่างย่อมเคลื่อนที่อยู่ในความว่าง. พัดลมนี่เกิดเปิดเกียร์5จึงหมุนเร็วที่สุด. หมุนได้เร็วที่สุดก็เพราะว่ารอบรอบบริเวณพัดลมว่างที่สุดพัดลมจึงสามารถหมุนได้โดยอิสระที่สุดถ้าเอาพัดลมเนี่ยไปยัดใส่เสาพัดลมย่อมหมุนไม่ได้เพราะไม่มีที่ว่างพัดลมหมุนเร็วที่สุดเพราะรอบรอบพัดลมมีความว่างที่สุดจิตมีความคิดเร็วที่สุดเพราะจิตเกิดดับอยู่ในใจที่ว่างเปล่า. จิตเกิดดับอยู่ในใจที่ว่างเปล่าใจเปรียบเหมือนมดลูก. ส่วนจิตที่คิดมีความรวดเร็วปานใดมีความรู้สึกมีอารมณ์ปานใดก็ตามเหมือนเด็กที่มาเกิดอยู่ในมดลูกแล้วก็ก็คลอดออกไปเกิดดับเกิดดับเกิดดับอยู่ในใจที่ว่างเปล่าอยู่เหมือนกับเด็กที่มาเกิดในมดลูก. เด็กที่เกิดมาแล้วก็คิดแล้วก็ดับไปคิดแล้วก็ดับไปคิดแล้วก็ดับไปส่วนมดลูกไม่ได้เกิดดับด้วย. มดลูกคงเป็นที่รองรับเป็นที่เกิดของจิตเปรียบเหมือนเด็กที่มาเกิดแล้วคลอดออกไปเด็กมาเกิดแล้วคลอดออกไปแต่มดลูกนั้นไม่ได้เคลื่อนไหวด้วยไม่ได้กระเพื่อมด้วยไม่ได้คลอดออกไปด้วยไม่ได้เกิดดับด้วย. ดังนั้นที่เรามีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ภายในใจนั้นไม่ใช่ใจ. ที่เรามีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ภายในใจนั้นไม่ใช่ใจ. สิ่งที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์นั้นเป็นเพียงสิ่งที่ปรุงแต่งสิ่งที่กระเพื่อมสิ่งที่ไหวตัวสิ่งที่เกิดดับอยู่ภายในใจ. ส่วนใจนั้นไม่ปรากฏอะไรเลยไม่ปรากฏการณ์กระเพื่อมไม่ปรากฏความไหวตัวใดใดไม่ปรากฏรูปร่างไม่ปรากฏอะไรเลยแต่เป็นที่รองรับที่เกิดของความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ที่ผลัดกันเกิดเกิดดับๆอยู่ภายในใจ. ดังนั้นเนี่ย. อย่าไปหลงยึดเอาจิตที่เป็นความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ว่าเป็นใจเพราะใจเป็นธรรมชาติเป็นอสรีรท์ที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยแต่เป็นที่เกิดดับเป็นที่รองรับของจิตที่เป็นความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ปรุงแต่ง. ท่านจึงสมมติเปรียบว่าใจเปรียบเหมือนมดลูกหรือคลันส่วนจิตที่คิดปรุงแต่งมีความรู้สึกนึกคิดปรุงแต่งเปรื่อเหมือนเด็กที่มาเกิดอยู่ในครรภ์แล้วคลอดออกไปมาเกิดในครรภ์แล้วคลอดออกไปคือเกิดดับเกิดดับอยู่ในใจ. ดังนั้นจิตที่ปรุงแต่งกับใจเป็นที่รองรับจิตที่ปรุงแต่งนั้นไม่ใช่อันเดียวกัน. เมื่อท่านเข้าใจอย่างนี้ท่านก็จะพบใจ. ที่ไม่เคลื่อนไหว. แต่ทุกสรรพสิ่งในใจล้วนเคลื่อนไหวอยู่ในใจเกิดดับอยู่ในใจมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ปรุงแต่งอยู่ในใจแต่สิ่งใดเกิด. ครับสิ่งใดเคลื่อนที่สิ่งใดย่อมเกิดย่อมดับหายไปจากใจส่วนใหญ่ก็คงเป็นที่รองรับเป็นเป็นความว่างเปล่าของความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ตลอดเวลา. ใจไม่ได้เกิดดับไปด้วย. และใจ. ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลย. แต่เป็นที่รองรับเหมือนจักรวาลเป็นที่รองรับของทุกสรรพสิ่งที่มาเกิดดับเกิดตายในจักรวาลนี้. ทุกสรรพสิ่งล้วนเกิดดับเคลื่อนที่เปลี่ยนแปลงอยู่ในจักรวาลคือความว่างเปล่าของจักรวาลท่านจึงเปรียบใจเปรียบเหมือนจักรวาลส่วนจิตที่เป็นความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เปรียบเหมือนทุกสรรพสิ่งในโลกนี้ในจักรวาลนี้ที่เกิดดับเปลี่ยนแปลงมีความแก่ความเจ็บความตายมีความไม่เที่ยงผุพังสลายไปทุกสรรพสิ่งไม่ว่าจะเป็นสสารหรือพลังงานเป็นความรู้สึกนึกคิดอารมณ์หรือที่มีรูปร่างที่เป็นสสารล้วนเกิดดับ. ทําลายแล้วก็เปลี่ยนแปลงไปใหม่อยู่ในธรรมชาติของใจที่ว่างเปล่าเหมือนดั่งจักรวาลนี่แหละ. ดังนั้นใจจึงไม่มีการเกิดดับตลอดกาล. ท่านทั้งหลายอย่าเข้าใจผิดเอาจิตที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ปรุงแต่งมาเป็นใจเพราะใจไม่เคยเกิดดับเลยพระพุทธองค์หรือว่าพ่อแม่ครูบาอาจารย์จึงจึงกล่า่าผู้ใดพบใจผู้นั้นพบธรรมผู้ใดถึงใจผู้นั้นถึงพระนิพพาน. นิพพานังปะระมังศูนย์ยางนิพพานเป็นความว่างเปล่าอย่างยิ่ง. นิพพาน. นิพพานังปรมังสุกขังนิปพานเป็นสุขอย่างยิ่งไม่ใช่สุขเพราะเป็นความมีแต่เป็นสุขเพราะความไม่มีทุกข์. หรือความสุขที่เกิดจากความปราศจากความทุกข์. จึงเป็นความสุขอย่างยิ่งไม่ใช่เป็นความสุขที่มีสิ่งของมีอะไรหรือเป็นอารมณ์สุข. แต่เป็นความสุขที่เกิดจากความว่างจากกิเลสตัณหาและความทุกข์. จึงเป็นความสุขอย่างยิ่งเรียกว่าสุขที่ปราศจากทุกข์นั่นเอง. นี่. เส้นทางที่ให้ท่านเดินบอกทางท่านคร่าวคร่าวให้ท่านเดินเนี่ย. เพื่อให้ท่านรู้ว่าท่านมาปฏิบัติทุกวันเนี่ย. ท่านจะต้องเรียนมหาวิทยาลัยให้จบ4ปีนี้. ปีหนึ่งท่านจะต้องเรียนรู้อะไรปี2จะต้องเรียนรู้อะไรปี3จะต้องเรียนรู้อะไรปี4จะต้องเรียนรู้อะไรแล้วจบมหาวิทยาลัยจบแล้วจะเป็นอย่างไรนี่คือเส้นทางเดินทั้งหมดที่พระพุทธเจ้าได้วางไว้ให้. ถ้าท่านไม่รู้เส้นทางเดินตั้งแต่ต้นถึงปลายทางเหมือนกับที่ท่านจะเดินทางมาที่วัดนี้วัดป่าหัวตลุกนี่. แล้วท่านจะมายังไงถูก. ท่านต้องรู้ว่ารู้ซะก่อนว่าวัดป่าหัวตลกนี้อยู่ที่ไหน. ท่านจึงเริ่มเดินทางมาเรื่อยเรื่อยและไม่ไม่เอื้อไม่พบเส้นทางท่านก็ถามเข้ามาเรื่อยเรื่อยยั่งโยงมาจากกรุงเทพฯอย่างเงี้ย. ไม่รู้เส้นทางก็ต้องถามเข้ามาเรื่อยเรื่อยจนที่สุดมาถามเอาจากคนลาดยาวใช่มั้ยแล้วที่สุดก็มาถึงที่นี่ได้นี่แน. ท่านต้องรู้ปลายทางว่าที่สุดแล้วปลายทางมันจะจบตรงไหน. มันอยู่ที่ไหนวัดป่าหัวตลุกเนี่ยอยู่ที่ไหน. เมื่อไม่รู้เส้นทางก็ต้องถามมาเรื่อยก็คือมาถามหลวงตานี้ถามพ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านอื่นอื่นแล้วจึงจะรู้ว่าปลายทางเนี่ยมันเป็นอย่างไรอ๋อ3ารถรู้เส้นทางคร่าวคร่าวได้แล้่าปลายทางของวัดหัวตลุกเนี่ยอยู่ที่อําเภอลาดยาวนครสวรรค์อําเภอลาดยาวนครสวรรค์อยู่ตรงไหนของประเทศไทยก็รู้แล้่าอําเภอลาดยานนครสวรรค์อยู่ที่พระราชกลางตอนเหนือของประเทศไทย. ก็จะรู้แล้่าภาคกลางตอนเหนือของประเทศไทยอยู่ตรงไหนลาดยาวอยู่ไม่ได้อยู่ในตัวจังหวัดนครสวรรค์ต้องอยู่เลยนครสวรรค์มาอีก20ปีกิโลแล้วมาถึงน้องเบย์แล้วก็ต้องเข้ามาอีก20กว่ากิโล. มันต้องรู้เส้นทางอย่างนี้แล้วจึงจะมาถึงที่นี้ได้เหมือนที่ท่านมานั่งอยู่ที่นี่. ถ้าท่านปฏิบัติ. ไปโดยไม่รู้อะไรเลยไม่รู้เส้นทางอะไรเลยชั้นยังไม่ฟังอะไรชั้นยังไม่เอาละมันยากเกินไปชั้นยังไม่รู้เรื่องอะไรชั้นขอทําแค่นี้พอแล้ว. แล้วท่านก็ออกเดินทางโดยไม่รู้เลยว่าปลายทางมันไปที่ไหนท่านไม่ขอรับรู้อะไรทั้งสิ้น. ว่าวัดป่าหัวตลกเนี่ยมันอยู่ที่ไหนของประเทศไทย. แต่ท่านบอกว่าฉันขอออกเดินทางก่อนฉันไม่ยอมรับฟังใครจะบอกว่าวัดป่าหัวตลกมันอยู่ที่อําเภอลาดยาวนครสวรรค์อยู่ภาคเหนือตอนกลางฉันไม่สนใจฟังฉันจะไปวัดป่าหัวตลกแต่ฉันจะไม่ฟังใคร. แล้วจะออกจาก. อย่างเดียวโดยไม่ฟังใครแล้่าวัดป่าหัวตลูกเนี่ยมันอยู่ที่อําเภอลาดยาวนครสวรรค์อยู่ภาคเหนือตอนล่างฉันไม่ฟังใครฉันจะเดินทางแล้ว. หลวงตาก็พยายามจะพูดเส้นทางให้ท่านเข้าใจจนถึงที่สุดจุดหมายปลายทางเพื่อให้ท่านเนี่ยได้รู้ว่าท่านปฏิบัติต้องอย่างงี้จะต้องอย่างนี้จะต้องอย่างนี้จะต้องอย่างนี้ไปถึงปลายทางอย่างนี้จะบอกไม่อาจจะฟังแค่นี้แล้วอาจารย์ทําแค่เนี้ยถ้าารย์พุทธพุทโธพุทโธมั่งไม่พุทโธมั่งฉันจะพุทโธพุทโธพุทโธมั่งไม่พุทโธมั่ง. แล้วถ้าอย่างเงี้ยก็เหมือนกับว่าเดินทางออกจากกรุงเทพแล้วไม่รู้ว่าจะไปไหน. แต่จะเดินทางอย่างเดียวจะไปอย่างเดียวจะไปจะไปจะออกจากบ้านอย่างเดียวแต่ไม่รู้ว่าจะออกจากกรุงเทพฯทางทิศไหน. มันจะเหมือนคนตาบอดแบบนี้. แล้วถ้าอย่างเงี้ยเวลาท่านไปเจอที่นู่นที่นี่คนนั้นคนนี้จูงท่าน. ถ้าเกิดสะเปะสะปะเลยตอนเนี้ย. เค้าบอกมั่งคนโน้นบอกมากคนนี้บอกมากตอนนี้ก็เดินสะเปะสะปะเลยเพราะว่าไม่ได้ศึกษามาก่อน. ตอนนี้ก็ถามแหละเวลาเดินทางก็ถามเค้าไปทั่วเลยวัดป่าหัวตะลุคอยู่ที่ไหน. แล้วท่านไปถามคนที่ไม่รู้ทางจริง. มันก็เค้าก็บอกให้ท่านไปเดินทางใต้บ้างไปทางอีสานบ้างไปทางนู้นไปทางนี้มั่งตอนนี้ท่านประกาศสะเปะสะปะเลยเดินทาง. เมื่อท่านไม่รู้ทางจริง. ท่านเดินทางท่านก็ทําแค่ตรงเนี่ยแล้วท่านก็ทิ้งคําบริกรรมพุทโธม่างไม่เห็นความสําคัญ. บริกรรมมั่งไม่บริกรรมมั่งเพลิดเพลินเจริญใจมั้งแล้วก็กลับไปเปิดความเคยชินแล้วท่านไม่รู้ว่า. นี่ถ้าเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีไหนถ้าจะต้องจบปีไหนจะต้องจบภายในปีนี้ปีนี้จะจบยังไงปี2จบยังไงปี3จบยังไงขึ้นปี4จบแล้วจะเป็นอย่างไร. นี่แหนะถ้าท่าน. มาปฏิบัติได้เข้าใจด้วยใจของท่านอย่างนี้ท่านจะพัฒนาเร็วมากการเล่าเรียนของท่านการปฏิบัติของท่าน. จะพัฒนาได้รวดเร็วมากท่านจะไม่หลงทางและจะไม่มัวเนี่ยจะเอาอย่างงู้นได้เอาอย่างนี้เดี๋ยวจะเอาอย่างเงี้ยมันไม่ใช่ทางเดี๋ยวจะเอาจิตดีจิตไม่ดีก็หงุดหงิด. เดี๋ยวจะเอาจิตดีจิตไม่ดีก็หงุดหงิดอยู่นั่นแหละเดี๋ยวจะเอาสงบไม่เอาฟุ้งซ่าน. ก็หงุดหงิดกับจะเอาจิตที่ดีอยู่นั่นแหละ. เออแต่เป้าหมายสุดท้ายมันไม่ใช่ว่าจิตดี. เป้าหมายสุดท้าย. จิตดีเป็นเพียงอาการที่ถูกรู้มันเป็นเพียงมหาลัยปีหนึ่ง. พอขึ้นมหาลัยปี2มันจะพบผู้รู้ว่าใครล่ะเป็นคนรู้จิตดีจึงจะรู้ตัวเราหรือคนรู้จิตดีหรือไม่ดีจิดีหรือไม่ดีมันรู้ตัวมันเองไม่ได้มันแค่มหาลัยปีหนึ่งพอขึ้นมหาลัยปี2ถึงจะรู้ว่าพบผู้รู้ว่าเออตัวเราสิเป็นคนรู้ว่าจิตดีหรือไม่ดีและตัวเรามันพูดว่ายังไงคิดยังไงบ่นยังไงมันต้องรู้ที่ตัวเราไม่ใช่ไปรู้จิตดีไม่ดีแล้วก็จะเอาแต่จิตดีจิตไม่ดีจิตดีจิตไม่ดีอยู่ที่ไหน. แล้วมันก็เลยไม่เข้าหาตัวเราสักทีเข้ามหาวิทยาลัยปี2ซักทีจิตดีก็ต้องรู้ที่ตัวเราว่าตัวเราที่ไปรู้จิตดีมันพูดว่ายังไงมันคิดยังไงมันบ่นอยู่ยังไงคนเดียวในใจเราจิตไม่ดีตัวเราที่ไม่รู้ว่าจิตไม่ดีมันพูดยังไงบ่นยังไงงึมงงอมงุ้มงั่มยังไงมันไม่3ารถกลับย้อนกลับเข้ามารู้ตัวเราสักทีมันจะรู้แต่จิตดีจะเอาจิตดีจิตไม่ดีไม่เอาจิตจิตพอจิตไม่ดีก็หงุดหงิดรําคาญพอจิตสงบแล้วชอบจิตไม่สงบดิ้นรนผลักไสหงุดหงิดรําคาญฮึดฮัดอึดอัด. ไอ้นี่มันไม่ไปไหนเลย. เพราะอะไรต้องการให้เข้ามาหาตัวเราเนี่ยตัวเราเนี่ยที่ไปรู้ว่าจิตดีหรือจิตไม่ดีแม้จิตดีก็ต้องมารู้ตัวเราว่าพอเราเนี่ยไปรู้จิตดีเราเนี่ยพูดว่ายังไงบ่นยังไงงึ่มงํางึมงําว่ายังไงพอจิตไม่ดีตัวเราพูดว่ายังไงบ่นว่ายังไงงึ่มงํายังไงให้รู้ตัวเราเพื่อนละตัวเราแล้วปล่อยวางตัวเรา. เหตุที่ต้องให้รู้ตัวเราก็เพื่อละตัวเราปล่อยวางตัวเราถ้าเราไม่รู้ตัวเราเราก็ปล่อยวางตัวเราไม่ได้เพราะตัวเจ้าปัญหาก็คือตัวเรานี่แหละที่มันไปวุ่นวายกับโลกนี้ทั้งโลกไปช่วยเขาคิดคิดแทนเขาน้ําตาไหลออกจากตาโดยเขาว่ากระทบกระแทกมาในห่วงคนนั้นห่วงคนนี้ยึดนั่นยึดนี่ก็เพราะปัญหามันอยู่ที่ตัวเรานี่แหละไม่ใช่ตัวใครเลยตัวเราเนี่ยเพราะเราไม่รู้จักตัวเราไม่เห็นตัวเราเราก็เอาตัวเราเนี่ยไปช่วยเขาคิดคิดแทนเขา. ไปรักใคร่ผูกพันจงเกลียดจงชังจงรักจงชางคุกยากลําบากทุกวันนี้ก็เพราะว่าไม่เห็นตัวเราไม่รู้จักตัวเรานี่แหละจึงต้องมาฝึกให้เห็นตัวเราให้รู้จักตัวเราจึงปล่อยวางตัวเราลงไปเพราะตัวเราแน่แน่มันคือตัวเจ้าปัญหามาทุกภพทุกชาติก็เพราะตัวเรานี่แหละเราเห็นตัวเราแล้วเราจะได้ปล่อยวางตัวเราเราจะปล่อยวางตัวเราได้ยังไงเราก็ต้องมาพบผู้รู้ตัวเราอีกทีนึง. แล้วเราจึงจะปล่อยวางตัวเราได้แน่แน่เพราะต้องมาพบผู้ที่รู้ตัวเราผู้ที่เห็นตัวเราซะก่อนมารู้จักตัวเราซะก่อนนั่นแหละเราถึงจะปล่อยวางตัวเราได้นี่แหละคือขั้นตอนของการปฏิบัตินะคร่าวคร่าวให้ท่านทั้งหลายได้จดจําเอาไว้. --- 以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文