佛法讲座在Wat Pa Hua Taluk Wanaram，2016年9月1日，主题“头发遮山”，主讲人龙达·纳隆萨·齐纳拉育。 师：住在曼谷，很久没见面了，年龄快90岁了，或者已经90岁了也不知道。 担心他，刚才尽力教他，因为他90岁了，时间有限，而且现在很久没见到他了，他说他来不了，说他走不动了，而且住在曼谷，是在曼谷的医生，走不太动了，年龄快90岁了，我很担心他，因为年纪大了，他还在用只活在当下的方式修行，活在当下是指身体在哪里，心就在哪里，做什么事心就和这件事在一起，只这样修行。他还只停留在知道身体在做什么，只关注外在的姿势，还没有真正了解内心，还没能同时觉知身和心。年龄这么大了，恐怕来不及放下。我很为他担心，如果一直这样，就永远无法达到真正的觉知，只会像很多人修行那样，只是让“我”去觉知自己在吃、走、坐、睡。就像那些修行的人，无论做什么姿势，都用念诵来配合，要站立、要吃、要舀水、要洗澡等等，都用念诵来配合那个姿势，让“我”去控制姿势。 师：这样，会无法及时解脱痛苦，来不及了，会在死前都无法解脱，因为只顾着控制姿势，却不了解自己的内心。因为烦恼是从内心产生的，解脱痛苦也是在内心解脱。痛苦是在内心感受到的，解脱痛苦也是在内心解脱。但你却只关注身体，所以来不及。到死的时候，仍然不明白，仍然无法进入自己的内心。因为所有的痛苦、所有的烦恼，都源于内心，也止于内心。这颗觉知的心，你只是知道、知道、知道、知道，只是盲目地知道，只是知道而已，不知道要做什么，只是像自然那样知道。就像刚才说的，以直接的方式知道，不是“我们”努力去直接知道，而是自然本身，我们是什么样子，就必须知道，但不是“我们”去知道，而是自然本身，它必须直接地知道我们。要让我们成为自然觉知，怎么才能成为自然觉知呢？就是要直接地知道我们自己。 师：如何才能直接地知道我们自己呢？刚才我跟医生说，就像我们没有吃饱饭的时候，饱足感会自然而然地升起，而不需要我们有意识地专注、刻意地专注、努力地专注、试图观看。这种觉知是自然而然的，我们的身心在暗地里对谁有什么想法，有什么情绪，是舒心还是不舒心，都会自然地知道，而不需要我们刻意地去看心，不需要努力地去看心，不需要试图来了解我们自己。只要我们不失去正念，不分心，不沉迷于愉悦，不胡思乱想，如果我们不失去正念，不胡思乱想，不跑到外面去，我们就会一直觉知自己，因为这是自然而然的，我们是什么样子的，它就必须知道。除非我们没有正念，失去正念，心不在焉，迷失，沉迷，胡思乱想，如果我们心不在焉，迷失，沉迷，胡思乱想，我们就不会觉知自己。但如果我们保持正念，与自己同在，我们就会一直觉知自己。 师：觉知自己，不是说我们必须专注。很多人修行，看心，试图专注在内心，试图盯着看，试图、试图要看、试图要知道，这是错误的，这是错误的。觉知是自然而然的，是自然地觉知我们自己。我们吃饱了，就知道我们饱了，我们饿了，就知道我们饿了，我们困了，就知道我们困了，我们舒心，就知道我们舒心，我们不舒心，就知道我们不舒心。这是自然而然的，不需要、不需要做作，不要像我们低着头看着自己的内心，然后专注在里面那样。这是自然地觉知我们自己，这是自然而然的。如果我们不失去正念，我们的身心与自己同在，我们就会一直觉知我们自己，知道我们是什么样子，然后我们就觉知我们自己，同时觉知呼吸的出入，觉知心中生起的感受、念头和情绪。觉知呼吸的出入是为了什么？是为了让内心与自己同在，不向外散乱。如果我们不喜欢觉知呼吸的出入，我们可以先觉知“佛陀”的念诵，念诵“佛陀、佛陀、佛陀、佛陀”，无论站立、行走、坐卧、做任何事情，都念诵“佛陀、佛陀、佛陀、佛陀”。 徒：为了堵住别人的嘴。谁要问？龙达，因为有时候，观察自己和别人，他们说已经练习过了，“我已经练习过了”，有时候烦恼却立刻就来了，或者和别人吵架的时候，很快地、快速地练习却没用，还是会一直想、一直想，有时候会一直想，以前会失眠，有些人会执着，会觉得有压力。有时候会有这些症状，问他是不是会想，他会想啊，他会在心里想、想、想、想，很快，这么说很好呢。他会想、想、想，但是那种放下的感觉，他还没有放下，然后又继续想、想、想。 师：那是大错特错。那是大错特错。等等，很好，你说出来。拿着麦克风说，那是大错特错，这样大家才能明白。当发生什么事的时候，比如说，我的朋友，他就会说，比如有什么问题，他说他还在想、想，为什么放不下。他说他也不知道，但是我们会告诉他，就尽量走开、走开，但是走开也没有用，去哪里坐着也没有用，说跟朋友吃饭也没有用，还是会一直想。我们就说，那就想完它吧，我们就这样说，想完了，累了就结束了。他就说这样会好一点，但是回来又想，又想。 师：那是因为他理解错了，因为他理解错了。我们的本性是怎样的？本性是会知道我们自己是怎样的。本性不会来帮助我们停止思考，我们肚子疼，本性会知道我们肚子疼，本性不会帮助我们停止肚子疼。我们饿了，本性会知道我们饿了，本性不会帮助我们去盛饭吃。我们在思考，本性会知道我们在思考。我们感觉很舒服，本性会知道我们很舒服，我们感觉不舒服，本性会知道我们不舒服。就是说，本性是直接地知道我们自己，它没法帮助我们，无法帮助我们自己。所以我们说，你理解错了，就是因为我们以为，知道了就不能想，这就是我说的大错特错，理解错误，大错特错。 师：就是说，我们的本性，必须要有感受、念头和情绪，因为这是五蕴，必须要有感受、念头和情绪。但是觉知的本性，没有感受、念头和情绪，它只能知道我们是什么。但如果问，谁在知道呢？没有人能回答。我们吃饱饭了，有个自然的事物来知道我们吃饱了。我们饿了，自然的事物来知道我们饿了。我们困了，自然的事物来知道我们困了，我们不困，自然的事物来知道我们不困。我们坐着，自然的事物来知道我们坐着，我们站着，自然的事物来知道我们站着，我们坐着，我们不站着，自然的事物来知道我们坐着，我们不站着。自然的事物是直接地知道我们自己。当我们感觉舒服，自然的事物会知道我们感觉舒服，感觉不舒服，也会知道我们感觉不舒服。当内心快乐，它知道是快乐，当内心痛苦，自然的事物会知道我们感到痛苦。但是自然的事物，不会帮助我们，也不会干预我们。 师：比如，我们饿了，这非常明显，自然的事物会知道我们饿了，自然的事物知道我们饿了，但是自然的事物无法帮助我们停止饥饿，自然的事物无法帮助我们，让我们停止饥饿。我们要停止饥饿，必须依靠五蕴，五蕴就是有感受、念头和情绪的身体，用它来帮助自己，盛饭来吃，让自己停止饥饿。五蕴的本性，是要帮助五蕴自己，五蕴的本性要帮助五蕴自己。但是觉知五蕴的本性，是觉知我们身体和内心的，它不是五蕴，而且它没有实体，什么都不是，因为不知道它是什么。但是我们，哪怕我们偷偷地，偷偷地在隐蔽的地方做什么事，不让任何人看见，我们也无法躲避觉知我们、觉知身心的自然事物，无法躲避。因为无论我们偷偷地做什么，隐藏在哪里，我们都无法逃避我们自己的真相，因为觉知的本性，会一直知道我们。我们偷偷地做坏事，偷偷地做恶业，无论是在隐蔽的地方还是公开的地方，它都会一直知道我们。这个觉知的本性，我们无法掩盖，无法向它隐瞒，因为它会知道一切，知道内心，知道我们在做什么善事和恶事，它只是知道我们是这样的，然后就被记录下来。因此，它才能让我们下地狱，上天堂等等。但是五蕴会在死亡时消失，身体会腐烂，大家都承认身体会腐烂。感受、念头和情绪，死后就好像木头一样，熄灭了。但是不会熄灭的，最可怕的就是这个，就是这个觉知的本性，它不会熄灭，而且一切都被记录在里面，在这个觉知的本性里，好像被录在磁带里一样。当阎罗使者来抓取觉知的本性时，他们会展开来看，就会知道，一切都被记录在里面，包括善和恶，在生时的所有事情。 师：因此，我们必须修行，必须了解觉知我们自己的自然，但“我们”，就是这个身体，还有“我们”拥有感受、念头和情绪，这些都是必须崩坏的事物。但是觉知我们自己的自然，不崩坏，不熄灭，没有人可以摧毁它，即使是涅槃也无法摧毁它，因为它是不生不灭的自然，没有实体，没有形状。我们试着想一想，比如我们坐着，正好有人带来他们的配偶，非常漂亮，非常英俊，看到后，心里生起了不好的念头，心里对别人的配偶生起了不好的念头，谁会知道？就是这个，自然的事物会知道我们，知道我们生起了不好的念头，即使我们试图掩盖不让它知道，但是有一个自然的事物，是我们无法掩盖的，就是它知道我们对别人的配偶生起了不好的念头，它已经被记录下来了，而且不会熄灭，就是这个。但是五蕴会熄灭，就是这个身体会熄灭，而对别人的配偶产生不好念头的心，死后会熄灭。好好听着，产生念头的心会熄灭，但是觉知不会熄灭，它会记录下来，你偷偷地做了什么。它不会熄灭，觉知的本性不是为了熄灭念头，而是记录善恶。我们无法熄灭它，无法用觉知的本性来熄灭，不让我们思考，我们做不到，因为它的本性是无论我们想什么，它都会记录下来，但是它不会来熄灭，不会让我们停止思考。因此，之前说过，你理解错了，说我们来修行了，为什么它还在想，它不会停止，我们理解错了。它有记录的职责，它没有能力来熄灭我们。为什么佛陀让我们停止作恶？因为如果不是这样，它就会被记录下来，被这个觉知我们自己的自然记录下来。如果我们停止作恶。 （音乐）结束。觉知的本性，就只有善的记录，没有恶的记录。当我们修行，还不能达到真实的本性，还不能脱离痛苦时，当我们死去，当进入觉知本质去看的时候，进入觉知本性查看时，他们就找不到恶的记录，只有善，只有善，这样就能很快地，就能享乐在天堂，它就在这里展开。 师：因此，觉知的本性，没有阻挡我们的职责，没有阻挡的职责，只有记录的职责，好像录音机或者录像机一样，拍摄我们，拍摄身体和内心的我们，做好事或坏事，好与坏，从生到死。拍摄我们的录像机，一直照着我们，就像闭路电视一样，拍摄我们的身体和内心，它无法帮助我们什么，它无法帮助我们什么，因为它只是记录我们的机器，记录我们身体和内心，好与坏，善与恶，它只是记录我们。但是它不会来帮助我们，我们知道了，为什么还在想，知道了为什么还在想，它无法帮助我们，它无法帮助我们，明白吗？因此，我们必须练习知道，单纯地知道，单纯地知道，停止作恶，然后想好的，说好的，做好事，做善事，然后第三步，要练习成为自然的觉知，让我们成为自然的觉知，不要成为被觉知的“我们”。让“我们”成为自然觉知我们自己的本性，就是直接地觉知，不要试图干预，不要试图熄灭什么，我们就能与觉知我们自己的自然合二为一。 师：听明白了吗？啊，再听一遍，仔细听好这里，这里并不复杂，佛法，只是我们每个人都要练习自己。觉知的自然，或者说自然的觉知，它的职责是直接地知道我们，知道身体，知道内心，所有的感受、念头和情绪，我们做好事做坏事，想好的想坏的，想善的，这个觉知的自然，不知道它是什么，但是我们试着问一下，是谁啊？一直知道我们，一直知道我们自己，我们要隐藏不让它知道也做不到。如果问它，一直知道我们的是谁？我们会试着在隐蔽的地方做坏事，偷偷地做什么坏事，我们试着隐藏起来，但是我们无法隐藏这个觉知我们自己的自然，无法隐藏。如果问，那个觉知我们自己的自然是谁？是谁啊？（说粗俗一点）是谁啊？一直知道我的是谁啊？是什么原因？问了它也不知道它自己是谁。然后问它，它在哪里？是谁啊？一直知道我的，它在哪里？偷偷地知道我的，一直偷偷地知道。如果问它，它也不知道自己是谁，也不知道自己在哪里。然后问它，是谁啊？一直知道我，知道身体，知道内心，知道好与坏，知道我做什么。在隐蔽的地方还是公开的地方，想什么它都知道，那个东西是什么？它在哪里？它的形状是什么？它有什么颜色？它是怎样的？不知道，没有人知道，只有佛陀知道。佛陀发现了这个，所以才来教导我们。因为没有人在世上知道，佛教之前的宗教就有了，很多宗教，导师都没有人知道，不知道那个觉知我们的是谁。直到，他，他跟额，他们做了，就像，就像哲学一样，但又不是哲学，是教导，就是说问，然后是谁啊？知道，知道我们自己，你是什么？一直知道，一直知道我，你是什么。他问道，将会得到内心的答案，这个知道我们的是，就能得到内心的答案。我就是你，你不知道自己。 师：这样，还不明白，谁明白了？再来，再来。只是头发遮住了山而已。只是头发遮住了山而已。我们在心里，对谁在做好事或坏事，就算只是闪过的念头，都有个东西，不知道怎么称呼它，它会一直知道我们。我们要躲起来做什么，它都会一直知道我们。无论我们想什么，我们于是问它，你是什么？是谁啊？一直知道我的那个是什么啊？你是谁啊？你是谁啊？一直知道我，我要躲起来做什么，你都知道，你是谁？当问了它，将会得到内心的答案，你问我干嘛，我就你啊，你不认识你自己？啊，就是这样。那个知者，知道我们的那个，其实，就是真正的我们，但是我们，一直都误解了被知道的那个我们，误以为这个才是我们。但如果我们仔细想想，被知道的这个我们，马上就腐烂了，很快，这个人腐烂了，那个人也腐烂了，腐烂了之后，就什么感受和念头都没有了。所以说，这个被知道的我们，很快就会腐烂，变成木头，所以它不是我们。知道我们的那个，所以它才会说，我就是你啊，你不认识你自己。但你却错把五蕴，这个不是你的身体，当成了你。其实知道你的那个，才是真正你的自己，才是真正的我们。但是这个我们，它一直都被知道，它不是真正的我们。 师：什么时候，我们才能发现真正的自己，就是那个自然地知道我们的，什么都无法干预，因为它没有工具，没有实体，没有形状。它什么都不能想，什么情绪都没有，它只能直接地知道我们自己，它是自然地、直接地知道，就像闭路电视，它会一直偷拍我们。我们，就是那个。但是我们，每一世都搞错了，比如我们变成爬行动物，变成蛇，这条有感觉、有念头的蛇，我们就说这条爬行的蛇就是我们。但是如果这条蛇问，是谁啊，一直知道我的那个是什么？知者就会回答，就是你啊，这条蛇就是你，不是这条爬行的。我们就一直不明白。后来我们转世成会飞的鸟类，这只鸟，我们就说这只鸟就是我们，但是我们看到了吗，一开始从人死去，拥有人的感觉和念头，然后变成了蛇，变成了爬行动物，然后拥有蛇的感觉和念头，拥有蛇的感觉和念头。然后，这条蛇在想什么，在做什么，在做好事或坏事，在做什么，它吃什么，它怎么睡觉等等，它必须一直知道它在睡觉，它饱了，它饿了，它是怎样的，它必须一直知道它自己。但是这条蛇又忘记了，是谁啊，知道我在睡觉，是谁知道我在吃东西。如果这条蛇能问，知者会回答，就是你啊，我就是你，但是你却错把身为蛇的你当成了你。我们就这样一次又一次地轮回。我们会这样一次又一次地轮回。当我们变成了鸟，我们就，啊，变成蛇的那个已经死了，关于蛇的想法也消失了，去转世成新的，拥有鸟的想法。为什么会有鸟的想法，当我们转世为鸟类，如果变成雄性，它就会看到雌性鸟类，非常漂亮，于是它就有了鸟的想法。如果它还是有以前人的想法，它就看不到这只鸟是怎样漂亮的，它就是只鸟。但是变为人时的状态，变为人时的想法已经消失了，当我们转世为鸡，我们就会认为这只公鸡怎么会这么帅，它一点都不帅，它就是只鸡。但是变为人的想法已经消失了，当我们转世为鸡，我们就会认为这只公鸡怎么会这么帅，如果转世为公鸡，就会觉得母鸡非常漂亮。 师：龙普·乔·丹萨莫，他可以回忆前世，他曾经转世为鸡7次，被宰杀致死，因为他执迷于母鸡非常漂亮。当他转世成为公鸡时，他变为人时的想法消失了，转而变成鸡的想法。然后它一直都没有消失，它一直没有停止执迷，于是它就又转世了。一直没有停止执迷，于是它就又转世了。在它还是动物的时候，它问不出来是谁啊？一直知道我的是谁？是谁一直在知道我们？我们就是你啊，你就是不认识你自己，却把那个新生的，那个改变了的，一次又一次地当成你。你，就是这个，不会崩坏、不会熄灭的。它每一世都换了身体，我们不生不灭，每一世都换了身体。但是所换的每一个身体，都不是我们，但是那个换了身体出去的，那个不会崩坏熄灭的，它就是（音乐）我们。 师：明白了吗？只是头发遮住了山而已。你不明白这里，我也不知道该怎么说了。 徒：啊，帮帮忙，帮帮我们。谁能解释一下，谁明白这里龙达说关于知者的？知者就是我们，想法就是我们自己，像五蕴就是我们自己，是这样吗？对吗？是这样吗？ 师：五蕴是为什么？ 徒：五蕴就是，就是我们，一样的。 师：嗯，是我们，是假设的，嗯，是假设的，因为它会死。但是真正的我们是知道我们的那个。 徒：不，不会死，叫做假设的，因为那个是解脱的。 徒：知道，因为它不崩坏、不熄灭。但是这个五蕴就是我们，但它是假设的我们，马上会崩坏的。但是我们还没有死的时候，我们要利用这个假设的。因为知者是解脱的，就是它没有任何作用，它无法来帮助我们。比如我们饿了，我们只能知道饿了。知者只能知道这个，这个五蕴，这个假设的，饿了。但是这个解脱的知者，它没有实体，没有形状，没有工具，它没法帮助这个五蕴，这个假设的，去盛饭来吃。要让这个可以去盛饭来吃的知者，它必须用这个假设的，这个五蕴，走去盛饭给这个五蕴吃。这个五蕴才能饱。每天的工作，当我们还没有死，必须依靠五蕴工作，但是我们要成为觉知我们自己的知者。 师：明白了吗？当我们还没有死，要依靠五蕴工作，要帮助自己吃饱，困了就帮助自己去睡觉，不舒服就帮助自己去看医生。嗯，当它想到不好的事，就帮助自己往好的方面想。嗯，它想要让我们去做坏事，就帮助自己，往善的方向去想。嗯，这就是全部利用五蕴来帮助自己。但是知者，它只是知道，当我们在做坏事，现在我们在做好事，我们，我们不舒服，我们舒服，我们去，它只是知道而已，它帮不上忙，因为它是一个解脱，就是没有实体。它只是知道，但是要帮助我们自己的，就是这个假设的我们，它必须用假设的去看医生，不舒服，去盛饭来吃。它必须利用这个假设的来工作，它必须和，必须和假设的还有解脱的一起，就是知道我们的那个解脱。我们必须在一起工作直到死亡，我们无法抛弃。但是当我们理解了这样，我们，在每一个当下，我们的心要变成，变成知道我们的知者。我们，不再迷失，我们知道我们，变成，变成知道我们的知者，不是被知道的我们。我们也知道这个知道我们自己的，它是无法干预的，就像高先生说，为什么知道了还在想，它必须能想嘛？如果知道了还能想嘛？那当然了，因为这个知者没法干预什么，它只是知道。但是我们说知道了为什么还在想，那一定是不对的。那是执迷，那是执迷，嗯。它是要用五蕴去，去让它停止思考，这个假设的，它要用假设的去帮助熄灭不让思考。但是如果知道，它就无法熄灭，因为它只能知道。因此，我们问，我们反问，问知者，你是什么？一直知道我的，你一直知道我的那个是什么？我要做什么你知道得一清二楚。所以才有了那部电影，我们分享过，他们拍了那个，关于达摩，达摩，菩提达摩。我们要去看电影，但如果我们带着智慧去看，我们才能到达这个真相。达摩的真理，就是达摩是阿罗汉，达摩是阿罗汉，还是来自印度的三王子。然后他证得了阿罗汉果，然后去中国弘扬佛法。去中国弘扬佛法。因为达摩是国王，去中国弘扬佛法时，先见到了国王。嗯，先去见国王，因为要联系，然后去中国弘法。但是达摩去中国，是为了找到在中国的弟子，让他们弘扬佛法。让他们弘扬佛法。因为什么原因，达摩，菩提达摩，他真名叫做菩提达摩，为什么一定要离开印度去中国？因为他是最后一位在印度的阿罗汉弟子。因为他知道，他的老师告诉他，从他的老师去世算起，正好70年，不要提前，也不要滞后。到70年的时候，让他立刻前往中国，因为印度将会被，被外国侵略。佛教将在印度消失。印度教、锡克教、伊斯兰教，将会入侵摧毁印度。佛教将在印度消失，让他立刻离开印度去中国。他的老师告诉他70年，当70年，他死后70年，立刻去印度。到了70年，印度沦陷了，印度的佛教沦陷了。于是他去了中国，为了在中国弘扬佛法。就是这样，因此才有了，嗯，那个，电影开头，还在当三王子的时候，在印度，正要证得佛法，就躺着，在树上玩，然后砰的一下摔了下来。啊，掉下来，然后看到那些僧侣，穿着衣服遮着头，到处都是薄雾，薄薄的一层，然后问，你们是谁？嗯，你们怎么会在这里？这里是我们的皇宫，这里是公园，是我们的御花园，你们怎么会在这里？你们是谁？你不认识你自己吗？我们就是你啊。这就是僧侣的来历，他们穿着白袍，遮着，遮着，然后用迷雾笼罩着他们，遮盖着他们。然后当三王子菩提达摩从树上摔下来的时候，问，你，你们是谁啊？为什么会在这片地方？你不认识你自己吗？我们就是你，会这样说。嗯，你们不认识自己。我们，不认识知道我们的人，但是为什么知道我们的一切？知者，于是才知道了我们的一切。但是你啊，却不认识你自己。嗯，你是谁啊？为什么知道我的一切事情？嗯，知者，于是回答道，我们就是你，我们才一直认识你。认识你，认识你的一切。但是你啊，却不认识你自己，因为你把作为假设的五蕴，当成了自己。其实你，是解脱的，就是觉知自己的。这个才是你，不会崩坏，不会熄灭，不会被摧毁的。但是五蕴，它换了每一个身体，每一个身体。它会崩坏，摧毁每一个身体，在身体里的感受、念头和情绪也会熄灭。然后去转世，然后用新的想法，发生和熄灭，然后用新的想法。当我们一直都不明白我们到底是谁，我们才会一直这样迷失，世复一世。在这个新的身体里，直到我们发现真正的自己，我们才会厌倦继续待在这个假设的身体里，我们才会变成解脱的，就是回到原来的我们。明白吗？ 师：嗯，说来说去，就是为了理解这里，最后都回到这里。无论我们如何修行，最终都会回到这里，回到这里。然后还有另一部电影，我们分享过的，也拍得很好。它，它说，有本神奇的经书，有本神奇的经书。每个人，都在寻找这本神奇的经书，直到互相残杀。那些强大的将领，无论是什么，都试图寻找这本神奇的经书，因为他们想要拥有这本神奇的经书。直到最后，有个人，有个人，他进攻了，然后其他人就死光了。战斗直到死去。他们进攻直到那个，直到存放经书的地方然后当他进入房间，发现那本经书是空白的。 师：那本经书是空白的，没有一个字，没有写任何东西。每个人，所有那些强大的人，都在试图寻找这本经书，但是当他找到它的时候，他发现这本经书是空白的，没有写任何东西。每个人都为了这本经书互相残杀，但是当他找到它的时候，那本经书是空白的，因为这本经书的意义在于：没有什么是我们需要寻找的，真相就在我们心中。这本经书是空白的，但它非常重要，因为每个人，所有那些强大的人，都想得到它。当他找到它的时候，这本经书是空白的。然后电影就结束了，就是这样。这与我们刚才说的有关，这本经书是空白的，它没有字母，没有写任何东西，但是每个人，所有那些伟大的人，都想得到它，最后有人得到了它。为什么他们要互相残杀，去寻找它？当他找到它的时候，它是空白的。没有什么是我们需要寻找的，真相就在我们心中。 师：这与我们的修行有关。每个人，都想知道自己是谁，但他们却迷失在感受、念头和情绪之中，认为这些就是自己。他们不知道真正的自己是谁，就是那个觉知自己身体、觉知感受、觉知念头和情绪、觉知自己做善事和恶事的那个。他们不知道那个就是自己。他们不知道那个就是自己，他们却迷失在被觉知的那个“自己”之中，就是这个身体，这个身体就是五蕴，这颗心就是五蕴。因此，他们就迷失了，迷失在这个身体和这颗心之中，执着于它们是自己。这个身体、这颗心，是假设的。但是那个觉知身体、觉知内心、觉知感受、觉知念头和情绪、觉知善恶、觉知我们一切行为的那个，却不是假设的。它不生不灭，它没有实体，没有形状，无法被摧毁，无法被任何事物改变。这与我们的修行有关。就是这样。 师：就是我们刚才说的，假设的那个我们，就是这个身体，我们用它来生活，但是真正的我们，却不是这个身体。这个身体只是假设的，但它会给我们带来感受、念头和情绪。如果我们执着于这个身体，我们就会执着于感受、念头和情绪，因为我们认为它们是我们的。我们不知道，真正的我们，是那个觉知我们自己的。如果我们要问，谁在觉知我们？没有人可以回答，我们只能自己去发现。 师：因此，我们才需要修行，去了解觉知我们自己的那个。如果我们不了解，我们就会一直迷失，一直被感受、念头和情绪所困扰，一直执着于这个身体和这颗心。这就是苦的来源。当我们了解了，我们就不会再执着于这个身体和这颗心，因为我们知道它们不是真正的我们。真正的我们，是那个觉知我们自己的。 师：我们必须去了解觉知我们自己的那个，了解它是什么。我们必须去了解它，它就在我们心中，它一直都在觉知我们自己。我们无法逃避它，我们无法隐藏它，我们无法欺骗它。它一直都在觉知我们自己，无论我们做什么，无论我们想什么，无论我们感受什么。它一直都在觉知我们自己。它是谁？我们不知道。我们只能通过修行去发现它。 师：我们通过修行去了解觉知我们自己的那个，我们就会发现，它不是我们想象的那样。它不是我们的身体，它不是我们的心，它不是我们的感受，它不是我们的念头，它不是我们的情绪。它只是觉知我们自己。它是谁？我们不知道。我们只能通过修行去发现它。当我们发现它了，我们就不会再执着于这个身体和这颗心，因为我们知道它们不是真正的我们。真正的我们，是那个觉知我们自己的。 师：这就是解脱，这就是自由，这就是涅槃。这就是我们修行的目标。我们修行的目标，不是为了得到什么，不是为了成为什么，而是为了了解我们自己。当我们了解了自己，我们就不会再执着于任何事物，因为我们知道，一切都是无常的，一切都是苦的，一切都是无我的。 师：这就是我们修行的道路，这就是我们解脱的道路，这就是我们涅槃的道路。这条道路并不容易，它需要我们付出努力，需要我们坚持不懈。但是，如果我们能够坚持下去，我们就能够到达终点，我们就能够获得解脱，我们就能够获得自由，我们就能够获得涅槃。 师：这就是我们修行的意义，这就是我们人生的意义。我们人生的意义，不是为了追求快乐，不是为了逃避痛苦，而是为了了解我们自己。当我们了解了自己，我们就能够获得真正的快乐，我们就能够摆脱真正的痛苦。 师：这就是我们修行的最终目标。我们修行的最终目标，不是为了成为什么，而是为了回归本源，回归我们真正的自己。当我们回归了本源，我们就能够获得真正的安宁，我们就能够获得真正的幸福。 师：这就是我们修行的道路，这就是我们解脱的道路，这就是我们涅槃的道路。这条道路并不容易，它需要我们付出努力，需要我们坚持不懈。但是，如果我们能够坚持下去，我们就能够到达终点，我们就能够获得解脱，我们就能够获得自由，我们就能够获得涅槃。 师：这就是我们修行的意义，这就是我们人生的意义。我们人生的意义，不是为了追求快乐，不是为了逃避痛苦，而是为了了解我们自己。当我们了解了自己，我们就能够获得真正的快乐，我们就能够摆脱真正的痛苦。 师：这就是我们修行的最终目标。我们修行的最终目标，不是为了成为什么，而是为了回归本源，回归我们真正的自己。当我们回归了本源，我们就能够获得真正的安宁，我们就能够获得真正的幸福。 --- 160901 เส้นผมบังภูเขา - หลวงตาณรงค์ศักดิ์ ขีณาลโย 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ [เพลง] ที่วัดป่าหัวตลุกวนารามวันที่ 1 กันยายน 2559 เรื่องเส้นผมบังภูเขาโดยหลวงตา ณรงศักดิ์ขี นาโยสุม ไอ้อยู่กรุงเทพฯไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว เนี่ยอายุเกือบ 90 หรือ 90 ดไมู่้เนี่ย ไอ้ที่เป็นห่วงนะที่เมื่อกี้พยายามสอนแก เพราะว่าแกอายุ 90 แล้วเวลามัน จำกัดเวลามันจำกัดแล้วตอนนี้มันไม่ได้เจอ แกนานแล้วแกก็มาหาไม่ไหวบอกแกเดินไม่ค่อย ได้แล้วอันนี้แล้วอยู่กรุงเทพฯ ด้วยเป็น หมออยู่กรุงเทพฯแล้วมันเดินไม่ค่อยไหว อายุแกเกือบ 90 แล้วเราก็เป็นห่วงแกมาก เพราะว่าอายุมากแกก็ยังปฏิบัติแบบแค่อยู่ กับปัจจุบันอยู่ปัจจุบันโดยกันว่าตัวอยู่ ไหนใจอยู่นั่นทำอะไรใจอยู่กับสิ่งนั้นแค่ ปฏิบัติอยู่แค่เนี้แกยังปฏิบัติอยู่แค่ เอาไปรู้ว่ากายทำอะไรอบทภายนอกแต่มันยัง ไม่รู้เข้าไปถึงใจมันยังไม่รู้ทั้งกายและ ใจแล้วอายุมันมากแล้วมันจะไม่ทันการปล่อย วางเราไม่ไม่เราก็ห่วงใยแกมันไม่เหลือแต่ รู้สักทีถ้าอย่างเยมันก็จะแค่เอาตัวเรา เนี่ยไปรู้ว่าเราเนี่ยกินเดินนั่งนอน เหมือนที่เไปปฏิบัติกันน่ะที่อะไรพอพอ อริยบทไปทำอะไรก็บริการกำกับอริยาบถนั้น จะยืนจะกินจะตัดอาบน้ำอะไรก็กำกับอริยาบถ นั้นน่ะเอาเอาตัวเราเนี่ยไปกำกับอริยาบถ ไอ้้อย่างเนี้ยมันจะทำ ให้เราเนี่ยไม่ไม่ทันพ้นทุกข์ไม่ทันแล้ว ตายก่อนเพราะมัวแต่ไปกำกับอริยาบทมันไม่ รู้ใจของตัวเองเพราะว่ากิเลสมันเกิดจากใจ ความพ้นทุกข์มันก็พ้นทุกข์ที่ใจนั่นแหละ ความทุกข์มันก็ทุกข์อยู่ที่ใจความพ้น ทุกข์มันก็ทุกข์พ้นทุกข์อยู่ที่ใจแต่นี้ ไปเอาเรื่องกายซะมันก็เลยมันก็เลยไม่ทัน กันจะตายแล้วก็ยังไม่รู้เรื่องมันยังแบบ ว่าเข้าไม่ถึงใจตัวเองเพราะว่าความทุกข์ ทั้งมวลกิเลสทั้งมวลความทุกข์ทั้งมวลเมัน เกิดที่ใจมันก็ดับไปที่ใจดวงรู้นี่แหละ ดวงรู้นี่แก็รู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆอย่างเดียวรู้ ตะพึดตะพือรู้อย่างเดียวก็รู้ไม่ทำอะไร หรอกครับก็รู้อย่างธรรมชาติรู้เนี่ยอย่าง เมื่อกี้ที่บอกว่ารู้อย่างตรงไปตรงมา เนี่ยไม่ใช่ว่าตัวเราเนี่ยพยายามไปรู้ตรง ไปตรงมาแต่ธรรมชาติเนี่ยตัวเราเป็นยังไงเ ต้องรู้แต่ไม่ใช่ว่าตัวเราเนี่ยเป็นคนไป รู้แต่โดยธรรมชาติเนี่ยเขาจะต้องรู้ตัว เราเนี่อย่างตรงไปตรงมาให้เราไปเป็น ธรรมชาติรู้ซะโดยจะเป็นธรรมชาติรู้ได้ยัง ไงก็คือมารู้ตัวเราเนี่ยอย่างตรงไปตรง มารู้ตัวเราอย่างตรงไปตรงมาได้ไงเมื่อกี้ ก็บอกหมออย่างที่ว่าเวลาเราไม่เราเราอิ่ม ข้าวความรู้อิ่มข้าวเนี่ยมันรู้ขึ้นมาเลย โดยที่เราไม่ต้องจงใจเพ่งเจตนาเพ่งตั้งใจ เพ่งพยายามเพ่งพยายามจะ ดูความรู้เนี่ยมันเป็นธรรมชาติเลยว่าร่าง กายจิตใจเราเนี่ยมันแอบคิดอะไรกับใครมี อารมณ์ยังไงสบายใจไม่สบายใจยังไงมันรู้ ขึ้นมาเลยโดยเราที่ไม่ต้องจงใจเข้าไปดู จิตไม่ต้องพยายามเข้าไปดูจิตไม่ต้อง พยายามมามารู้ตัวเราคือตัวเราเป็นยังไง เนี่ยมันจะรู้ขึ้นมาเลยขอให้เราเนี่ยอย่า สติขาดฟุ้งซ่านเพลิดเพลินเจริญใจไปคิด เรื่องนู้นคิดเรื่องนี้ถ้าเราไม่สติขาด ฟุ้งซ่านไปออกไปข้าง นอกเราก็จะรู้ตัวเราตลอดเวลาเพราะว่ามัน เป็นธรรมชาติที่ตัวเราเป็นอะไรมันจะต้อง รู้ยกเว้นว่าเราเราเนี่ยไม่มีสติสติขาด เหม่อเผลอเพลินคิดฟุ้งซ่านอะไรไปถ้าเรา เหม่อเหม่อเผลอเพลินคิดฟุ้งซ่านอะไรไป เนี่ยเราเนี่ยก็จะไม่รู้ตัวเราแต่ถ้าเรา เนี่ยมีสติอยู่กับตัวเนี่ยมันจะรู้ตัวเรา ตลอดไอ้รู้ตัวเราเนี่ยมันไม่ใช่ว่าเราจะ ต้องไปเพ่งหลายคนปฏิบัติ เดูจิตพยายามจะเพ่งเข้าไปในจิตพยายามจ้อง ดูพยายามพยายามจะดูพยายามจะรู้ออันนี้มัน ผิดอันนี้มันผิดคือรู้นี่มันก็คือรู้ อย่างธรรมชาติที่ที่มารู้ตัวเรานี่แหละ คือตัวเราอิ่มก็รู้ว่าตัวเราอิ่มตัวเรา นี่หิวก็รู้ว่าตัวเราหิวตัวเราง่วงนอนก็ รู้ว่าตัวเราง่วงนอนตัวเราสบายใจก็รู้ตัว เราสบายใจตัวเราไม่สบายใจก็รู้ตัวเราไม่ สบายใจมันธรรมชาติมันไม่ต้องไม่ต้องทำ ลักษณะเหมือนกับว่าเราเอาจิตเเหมือนกับ ก้มหน้ามองเข้าไปในตัวเราแล้วก็เพ่งเข้า ไปในตัวเราอย่างเงี้ยมันเป็นธรรมชาติที่ รู้ตัวเรามันเป็นธรรมชาติถ้าเราเนี่ยสติ ไม่ขาดเราสติจิตใจอยู่กับตัวเนี่ยเราจะ รู้ตัวเราตลอดเวลาว่าเราเป็นยังไงแล้วเรา ก็รู้ตัวเราแต่รู้ทั้งลมหายใจเข้าออกรู้ ทั้งจิตที่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ ไอ้ที่มันรู้ลมหายใจก็ออกก็เพื่ออะไรอ่ะ ก็เพื่อให้มันรู้ว่าเนี่ยให้จิตใจมันอยู่ กับตัวไม่ฟุ้งซ่านไปที่อื่นถ้าเราไม่ชอบ รู้กับลมหายใจก็ออกเราก็รู้คำบริกรรม พุทโธไว้ก่อนพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธไม่ว่า จะยืนเดินนั่งนอนทำกิจการงานใดก็รู้คำ บริกรรมพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธไว้ เพื่อปิดๆตูดใหม่ใครจะ ถามหลวงตาครับเพราะว่าบางทีอ่ะสังเกตพตัว เองแล้วก็คนอื่นน่ะที่บอกเบอกว่าเไปฝึกมา แล้วแล้วผมฝึกมาแล้วเนี่ยบางทีอ่ะกิเลส มันเข้าเลยเนี่ยหรือทะเลาะกับใครเนี่ยมัน มันมันทำมันทำเร็วๆอ่ะมันไม่ได้ไงมันก็จะ คิดๆๆๆคิดอยู่นั่นแหละครับคิดแบบบางทีอ่ะ คิดบางทีาบางบางสมัยก่อนเนี่ยมันจะนอนไม่ หลับเลยบางคนก็จะติดก็จะเครียดไปเลยอ่ะ ครับบางทีอ่ะเคยมีอาการเป็นอย่างเงี้ยแต่ แต่ถามว่ามันคิดมั้ยมัน คิดมันคิดอ่ะมันคิดในใจคิดๆๆๆๆๆเดี๋ยวๆๆๆ ๆๆๆๆที่พูดอย่างงี้ดีมากนะเนี่ยมันคิดๆๆๆ แต่ว่ามันความความรู้สึกปล่อยวางอ่ะมัน มันยังไม่วางทิงแล้วมันก็คิกๆๆๆๆๆๆตอด เข้าใจผิดมาหันเลยเนี่เข้าใจผิดมาหัน เดี๋ยวๆๆๆดีนะนะพูดที่พูดจับไมพูดเข้าใจ ผิดมาหันเลยจะได้ทุกคนจะได้เข้าใจ ด้วยเวลาเกิดอะไรขึ้นปุ๊บอ่ะเอ่อสมมุติ อ่ะเพื่อนผมอ่ะเาก็บอกว่าสมมติว่ามีปัญหา อะไรเงี้ยเบอกว่าเก็ยังคิดคิดๆทำไมเวาง ไม่ได้เบอกว่าเบอกก็ไม่รู้นะแต่เราก็บอก ก็พยายามที่จะเดินหนีเดินหนีมันก็ไม่หาย ไปนั่งที่ไหนมันก็ไม่หาย บอกว่าไปกินข้าวกับเพื่อนก็ไม่หามันก็ยัง คิดบอกเออก็คิดไปให้มันจบแหละก็บอกเงี้ คิดไปให้มันจบเลยจบเมื่อไหร่มันก็เหนื่อย ก็จบแะเขาก็บอกว่ามันก็ดีขึ้นนิดหน่อยแต่ กลับมาอีกมันก็คิดอีกคิดอีกก็มันเข้าใจ มันปฏิบัติผิดซิเพราะมันเข้าใจ ผิดธรรมชาติของเรา เนี่ยมันเป็นยังไงอ่ะธรรมชาติมันก็รู้ว่า ตัวเราเป็นยังไงธรรมชาติมันไม่ได้มาช่วย ให้เราไม่หยุด คิดเราปวดท้องธรรมชาติมันก็รู้ว่าเราปวด ท้องธรรมชาติมันไม่ได้ช่วยให้เราหายปวด ท้องเราหิวข้าวธรรมชาติมันก็รู้ได้ว่ารู้ ว่าตัวเราเนี่ยหิวข้าวธรรมชาติมันไม่ได้ มาช่วยให้ตัวเราเนี่ยไปตักข้าว กินเราเนี่ยคิดอยู่ธรรมชาติมันก็รู้ว่า ตัวเราเนี่ยคิดอยู่เราสบายใจธรรมชาติมัน ก็รู้ว่าเราสบายใจเราไม่สบายใจธรรมชาติ มันก็รู้ว่าเราอไม่สบายใจ คือธรรมชาติเนี่ยมันรู้ตัวเราเนี่ยตรงไป ตรงมาช่วยเราไม่ ได้ช่วยตัวเราไม่ได้เพนั้นน่ะที่เราบอก ว่าเข้าใจผิดก็เพราะว่าเราเข้าใจว่าทะลุ แล้วมันต้องไม่คิดอันเนี้ยถึงบอกว่าเข้า ใจผิดพลาดมาหันเข้าใจผิดพลาด มหันคือธรรมชาติของตัวเราเนี่ยมันจะต้อง มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เพราะมันเป็น ขันธ์ 5 มันต้องเป็นความรู้สึกนึกคิด อารมณ์แต่ธรรมชาติรู้เนี่ยมันไม่มีความ รู้สึกนึกคิดอารมณ์มันได้แต่รู้ว่าตัวเรา เี่เป็นอะไรแต่ั้นถามว่ารู้เนี่ยคือใคร ไม่มีใครตอบ ได้เราอิ่ม ข้าวธรรมชาติมีธรรมชาติสิ่งหนึ่งก็มารู้ ว่าตัวเรานี่อิ่มข้าวเราหิวข้าวธรรมชาติ ก็รู้ว่าเราหิวข้าวเราง่วงนอนธรรมชาติก็ รู้ว่าเราง่วงนอนเราไม่ง่วงนอนธรรมชาติก็ รู้ว่าเราไม่ง่วงนอนเรานั่งอยู่เนี่ย ธรรมชาติก็รู้ว่าเรานั่งอยู่ เรายืนธรรมชาติก็รู้ว่าเรายืนเรานั่งเรา ไม่ยืนธรรมชาติก็รู้ว่าเรานั่งอยู่เราไม่ ยืนธรรมชาติเนี่ยมันรู้ตัวเราเนี่ยอย่าง ตรงไปตรงมาเวลาเราสบายใจธรรมชาติก็รู้เรา สบายใจไม่สบายใจก็รู้ว่าเราไม่สบายใจเวลา ใจเป็นสุขก็รู้ว่าเป็นสุขเวลาใจเป็นทุกข์ ธรรมชาติก็รู้ว่าตัวเราเนี่ยเป็นทุกข์แต่ ธรรมชาติเนี่ยไม่ได้ช่วยอะไรเราและไม่ได้ แทรกแซงเรา ได้เช่นว่า เราหิวข้าวเนี่ยมันชัดเจนมาก เลยธรรมชาติก็รู้ว่าตัวเราเนี่ยหิว ข้าวธรรมชาติก็รู้ว่าตัวเราหิวข้าวแต่ ธรรมชาติเนี่ยจะมาช่วยให้เราเนี่ยหายหิว ข้าวไม่ ได้ธรรมชาติจะมาช่วยให้เราตัวเราหายหิว ข้าวไม่ได้เราจะหายหิวข้าวได้เราต้อง อาศัยขันธ์ 5 เนี่ยขันธ์ 5 คือร่างกายที่ มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยเอาไปช่วย ตัวเองักข้าวมากินให้หายหิว ข้าวธรรมชาติของขันธ์ 5 เนี่ยต้องช่วย ขันธ์ 5 ธรรมชาติของขันธ์ 5 ต้องช่วยขันธ์ 5 แต่ธรรมชาติของที่มารู้ขันธ์ 5 คือรู้ ร่างกายจิตใจเราเนี่ยมันไม่ใช่ขันธ์ 5 และก็ไม่ใช่มันไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลย เพราะว่าไม่รู้ว่ามันคือ ใครแต่ไม่เราเนี่ยขนาดเราไปแอบไปแอบทำ อะไรอยู่ในที่รับไม่ให้ใครเห็นเลย เราหนีธรรมชาติที่มันรู้ตัวเรารู้กายรู้ ใจรู้รู้ธรรมชาติรู้ตัวเราไม่ได้เลยเพราะ ว่าไม่ว่าเราจะไปแอบทำอะไรซ่อนเล้นที่ไหน เราหนีความจริงของตัวเราไม่ได้เพราะว่า ธรรมชาติรู้เนี่ยมันจะตามรู้เราไปตลอด เวลาเลยเราไปแอบทำชั่วแอบทำบาปกรรมในที่ รับที่แจ้งมันจะตามรู้เราได้หมดตลอด เวลาธรรมชาติรู้อันเนี้ยเราปกปิดไม่ได้ปก ปิดเขาไม่ได้เลยเพราะว่าเขาจะรู้ทั้งการ รู้ทั้งใจรู้ทั้งเราเนี่ยทำบาปทำบุญกุศล อะไรก็ตามเขาได้แต่รู้ว่าเราเนี่ยอย่าง เงี้ยแล้วก็ถูกบันทึกเอา ไว้อันนี้เนี่ยมันจึงไปลงนรกได้ไปขึ้น สวรรค์ไปอะไรเนี่ยแต่ขันธ์ 5 มันดับตอน ตายอ่ะไอ้ตัวร่างกายเนี่ยมันเน่าทุกคนก็ ยอมรับว่าร่างกายเนี่ยต้องเน่าหมดไอ้ความ รู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยพอตายแล้วก็ เหมือนท่อนไม้ดับลงแต่สิ่งที่ไม่ดับที่ มันร้ายกาจก็คือเนี่ยแะไอ้ธรรมชาติรู้นี่ แหะมันไม่ไม่ ดับและทุกอย่างมันบันทึกไว้ในนี้ใน ธรรมชาติรู้เนี่ยเหมือนเทปที่ถูกบันทึก เอาไว้เวลาเค้ายมทูตเมาลากเอาธรรมชาติรู้ ไป เนี่ยเขาก็จะไปคลี่ออกดูเก็จะรู้เลยว่า มันถูกบันทึกไว้ในเนี้ยทั้งความดีและความ ชั่วตลอดเวลาที่เกิดมาเพราะฉะนั้นเราต้อง มาฝึกต้องเข้าใจเรื่องธรรมชาติที่มารู้ ตัวเราแต่ไอ้ตัวเราเนี่ยเนี่ยที่ร่างกาย แล้วก็ไอ้ตัวเราที่มีความรู้สึกนึกคิด อารมณ์เนี่ยมันเป็นธรรมชาติที่ต้องแตกดับ แต่ธรรมชาติที่มันรู้ตัวเราเนี่ยไม่แตก ไม่ดับไม่ไม่มีใครทำลายได้แม้แต่นิพพาน แล้วก็ทำลายอันนี้ไม่ได้เพราะมันเป็น ธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับไม่มีตัวตนไม่มี รูปร่างลองเราลองคิดดูสดิสมมุติว่าเรา นั่งอยู่เนี่ยอ่ะะพอดีบางคนก็พาแฟนเ้าสวย มามากเลยเพาแฟนมาหล่อมากเลยสวยมากเห็น ปุ๊บจิตก็คิดในทางอกุศลกับเจิคิดในทาง อกุศลกับแฟน เถามว่าใครรู้ก็ไอ้นี่ธรรมชาติมันรู้เรา เนี่ยรู้ว่าเราเนี่ยคิดอกุศลั้ๆที่เรา พยายามจะปกปิดไม่ให้มัน รู้แต่มันก็มีธรรมชาติหนึ่งที่เราปกปิด ไม่ได้คือมันรู้ว่าเราคิดอกุศลกับแฟน เขานี่แมันถูกบันทึกไว้แล้วมันก็ไม่ดับซะ ด้วยอันเนี้ยแต่ไอ้ขันธ์ 5 เนี่ย มันดับคือไอ้ร่างกายเนี่ยมันดับและไอ้จิต ที่คิดในทางอกุศลกับแฟนเขาเนี่ยเวลาตาย แล้ว ดับฟังให้ดีนะจิตที่คิดเนี่ยมัน ดับแต่รู้มันไม่ดับมันบันทึกเอาไว้ว่าคุณ ไปแอบทำอะไรบ้างมันไม่ ดับธรรมชาติรู้มันจึงไม่ใช่ไปดับความคิด ได้แต่มันบันทึกความดีและความชั่วไว้ แต่เราไปดับเอาธรรมชาติรู้เนี่ยมาดับไม่ ให้เราไม่คิดไม่ได้เราทำไม่ได้เพราะมัน เป็นธรรมชาติที่ว่าเราคิดอะไรมันตาม บันทึกหมดแต่มันจะมามาดับมาให้เราเนี่ย ไม่คิดไม่ได้ดังนั้นที่คคยพูดเนี่ยจึง เข้าใจผิดว่าถ้าเราจะมาฝึกแล้วทำไมมันมัน ยังคิดอยู่มันไม่ยอมดับดับเราเข้าใจผิด แล้วเราเข้าใจมามันมีหน้าที่ บันทึกมันไม่มีหน้าที่มาดับตัวเรา ได้เทำไมพพุทธเจ้าจึงให้เราเนี่ยละบาปซะ เพราะอะไรไม่งั้นมันจะถูกบันทึกไว้ด้วย เนี่ยธรรมชาติที่มารู้ตัวเรานี่แหละถ้า เราละบาป [เพลง] หมดธรรมชาติที่รู้เนี่ยมันก็มีบันทึกแต่ บุญไม่มีบาปเราปฏิบัติยังไม่สามารถเข้า ถึงธรรมชาติของความจริงพ้นทุกข์ไปเวลาเรา ตายแล้วเวลาเข้าไปคลี่ออกดูในธาตุรู้ เนี่ยในธรรมชาติของธาตุรู้เข้าไปคลี่ออก ดูเขาก็ไม่พบเลยมีแต่บาปไม่พบความบาปเลย มีแต่บุญมีแต่บุญเออมันก็เลยไปไวไปเสวย สุขใน สวรรค์แล้วมันก็คลี่อยู่ตรงเนี้ยเพราะ ฉะนั้นเนี่ยธรรมชาติของรู้เนี่ยไม่มีหน้า ที่มาสกัดกั้นเราไม่มีหน้าที่มาสกัดกั้น มีหน้าที่บันทึกอย่างเดียวเหมือนกับเป็น เครื่องบันทึกเทปหรือเครื่องฉายวิดีโอฉาย ตัวเราฉายร่างกายจิตใจตัวเราที่ทำบุญหรือ บาปดีหรือชั่วตั้งแต่เล็กจน ตายวีีดีโอที่มาฉายเราเนี่ยที่มาส่องเรา ไว้ตลอดเวลาเนี่ยเป็นเหมือนกับไอ้กล้อง โทรทัศน์วงจรปิดอ่ะที่มาฉายเราทั้งร่าง กายและจิตใจเนี่ยอันเนี้ยมันมาช่วยอะไร เราไม่ได้มันมาช่วยอะไรเราไม่ได้เพราะว่า มันได้แต่เป็นเครื่องบันทึกตัวเราทั้ง ร่างกายและจิตใจทั้งดีและชั่วบุญและบาป มันได้แต่บันทึกตัว เราแต่มันจะมาช่วยทำให้เราเนี่ยเรารู้ๆ แล้วทำไมยังคิดอีกรู้ๆแล้วทำไมยังคิดอีก มันช่วยตัวเราไม่ได้ มันช่วยตัวเราไม่ได้เข้าใจมอ่ะเพราะ ฉะนั้นเนี่ยเราต้องฝึกให้รู้ซื่อๆรู้ซื่อ ๆละ บาปแล้วก็คิดดีพูดดีทำดีเป็นบุญเอาไว้ แล้วอันที่ 3 มาฝึกให้เป็นรู้ตามธรรมชาติ ไว้ให้เราเนี่ยไปเป็นรู้ตามธรรมชาตินั้น ซะอย่ามาเป็นตัวเราที่ถูก รู้ให้ตัวเราเนี่ยไปเป็นรู้ตัวเราอย่าง ธรรมชาติคือรู้อย่างตรงไปตรงมาอย่าไป พยายามแทรกแซงอย่าไปไปดับอะไรเราก็จะไป เป็นธรรมชาติหนึ่งเดียวกับธรรมชาติที่มัน รู้ตัว เราฟังทันมั้ยเนี่ยอ้าฟังใหม่นะฟังตรตรง นี้ ใหม่ตั้งใจฟังให้ดีนะตรง เนี้ยมันไม่ได้สลับซับซ้อนอะไร ธรรมะเพียงแต่ว่าเราจะต้องมาฝึกตัวเรากัน ทุกคน นะธรรมชาติของความความรู้เนี่ยหรือการรับ รู้ตามธรรมชาติ เนี่ยเมีหน้าที่มารู้เราอย่างตรงไปตรงมา รู้ทั้งร่างกายรู้ทั้งจิตใจทุกความรู้สึก นึคิดอารมณ์เราทำดีทำชั่วคิดดีคิดชั่วคิด บุญคิดบาปคิดกุศลเนี่ยธรรมชาติรู้ อันเนี้ย ไม่รู้ว่าเาคือ ใครแต่เราลองถามเสิว่าใครวะมารู้เราตลอด เวลาเลยเนี่ยใครมารู้ตัวเราตลอดเวลาเลย เราจะปกปิดไม่ให้เรู้ก็ไม่ได้ั้นถามเขว่า ใครอ่ะมันรู้ตัวเราตลอดเวลาเลยเนี่ยเราจะ พยายามปกปิดในที่รับเราจะไปทำบาปกรรมไปทำ ชั่วอะไรในที่รับเราพยายามปกปิดไว้แต่เรา ปกปิดธรรมชาติที่มันรู้ตัวเราเนี่ยปกปิด ไม่ได้ครั้นถามว่าแล้วไอ้ธรรมชาติที่มัน รู้ตัวเราเป็นใครใครวะที่พ้าพูดหยาบๆเลย ก็ใครวะมารู้กูอยู่ตลอดเวลาเนี่ยใครวะ เนี่ยเพราะอะไรคั้นถาม เข้าก็ไม่รู้ว่าตัวมันคือใครแล้วถามว่า มันอยู่ที่ไหนใครวะที่มารู้กูตลอดเวลา เนี่ยมันอยู่ที่ไหนวะแอบรู้กูตลอดเวลาเลย คั้นถามเข้าก็ไม่รู้ว่ามันคือใครและไม่ รู้ว่ามันอยู่ที่ไหนแล้วถามเข้าก็หาว่า ใครว่าวมารู้กูตลอดเลยรู้ทั้งร่างกายรู้ จิตใจรู้ทั้งดีและชั่วรู้กูไปทำอะไรในที่ รับที่แจ้งคิดอะไรอยู่ในใจเนี่ยมันมันรู้ หมดเลยแล้วไอ้ตัวเนี้ยมันมันคือใครมัน อยู่ที่ไหนรูปร่างมันเป็นยังไงมันมีแสงสี ยังไงมันเป็นยังไงไม่รู้ หรอกไม่มีใครรู้มีแต่พุทธเจ้าที่รู้พะ พุทธเจ้ามาค้นพบอันนี้แหลจึงมาสอนพวกเรา เพราะไม่มีใครเลยนะโลกนี้รู้ศาสนาก่อน พุทธเจ้ามีมาแล้วทุกศาสนามากมายศาสดาไม่ มีใคร รู้ไม่รู้ว่าไอ้ที่มารู้เราเนี่ยคือใครจน กระทั่งเค้าเคพูดกับเอ้เค้ามี ไอ้นั่นทำเป็นมาเ่อเป็นเหมือนกับปัชญาแต่ ก็ไม่ใช่ปรัชญาเป็นคำสอนนี่แหละคือว่าถาม ว่าแล้วใครวมารู้มารู้ตัวเราตลอด เวลาเอ็งเป็นใครวะมารู้มารู้กูตลอดเวลา พูดอย่าเงเอ็งอ่ะเป็นใครมารู้มารู้กูตลอด เวลาเลยเนี่ยเอ็งเป็น ใครพอถามเขก็จะได้รับคำตอบว่าไอ้ไอไอที่ มารู้เราเนี่ยก็จะได้คำตอบในใจเราว่า กูนี่ก็คือมึงนี่แหละมึงไม่รู้ [เพลง] ตัวเก็บม เนี่ยไม่เก็ดใครเก็ด มั่งเอาใหม่เอา ใหม่มันเส้นผมบางภูเขานิดเดียวนะ เนี่ยเส้นผมบางภูเขานิด เดียวเราเนี่ยแอบคิดอะไรกับใครในทางกุศล อกุศลในใจเราแม้แต่แวบเดียวเนี่ยมันมี สิ่งๆหนึ่งไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไรมันจะ รู้ตัวเราตลอดเวลาเลยเราจะไปหลบทำอะไรใน ที่รับที่แจ้งมันนาจจะรู้ตัวเราตลอดเวลา เราคิดอะไรก็ตามเนี่ยเราก็เลยถามมันว่า มึงเป็นใครวะที่มารู้กูตลอดเวลาเนี่ยมึง เป็นใครหมึงเป็นใครว่ามารู้กูตลอดเวลาเลย กูจะไปแอบทำอะไรมึงรู้หมดเลยมึงเป็น ใครพอถามเข้าจะได้รับคำตอบในใจว่ามึงถาม กูทำไมก็กูนี่แหละคือ มึงมึงไม่รู้จักตัวมึงเองอนั่นแหละกูนี่ แหละคือมึงกูเลยรู้จักเลยรู้มึงตลอดเวลา ไงเข้าใจมั้ยเนี่ยไอ้ผู้รู้นั่นแหละที่มา รู้ตัวเราเนี่ยแท้จริง่ะคือตัวเราที่แท้ จริงแต่ไอ้ตัวเราเนี่ยที่ที่เป็นสิ่งที่ ถูกรู้เนี่ยเราเข้าใจมันผิดมาตลอดเลยเข้า ใจว่าไอ้ตัวนี้คือตัว เราแต่ถ้าเราลองคิดให้ดีดิไอ้ตัวเราที่ ถูกรู้เนี่ยเดี๋ยวเน่าเลยเดี๋ยวเดี๋ยวคน นั้นเน่าเดี๋ยวคนนี้เน่าเน่าแล้วก็ก็มี ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ไม่ ได้ดังนั้นน่ะไอ้ตัวเราที่ถูกรู้ เนี่ยที่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อ่ะ เดี๋ยวมันก็เน่าแล้วเป็นท่อนไม้แล้วก็ เน่าเลยมันจึงไม่ใช่ตัวเราไอ้ผู้ที่มารู้ ตัวเรามันเลยพูดว่าไงว่ากูนี่แหละคือมึง มึงไม่รู้ตัวมึง เองแต่มึงไปตู่เอาไอ้ขันธ์ 5 เนี่ยไอ้ ร่างกายที่ไม่ใช่ตัวมึงเนี่ยว่าเป็นตัว มึงแต่แท้จริงไอที่มันรู้ตัวมึงเนี่ยคือ ตัวมึงที่แท้จริงคือตัวเราอ่ะที่แท้จริง แต่ไอ้ตัวเราเนี่ยที่มันถูกรู้ตลอดเวลา เนี่ยมันไม่ใช่ตัวเราที่แท้ จริงเมื่อไหร่เนี่ยเรา่ะค้นพบตัวเราที่ แท้จริงคือตัวที่มารู้ตัวเราอย่างเป็น ธรรมชาติธรรมดาที่แทรกแซงอะไรก็ไม่ได้ เพราะมันไม่มีเครื่องมือไม่มีตัวตนไม่มี รูปร่างอะไรเลยมันคิดก็ไม่ได้มีอารมณ์ อะไรก็ไม่ได้มันได้แต่รู้ตัวเราอย่างตรง ไปตรงมาเป็นธรรมชาติที่รู้อย่างตรงไปตรง มาเหมือนกับไอ้โทรทัศน์วงจรปิดที่มันแอบ แอบส่องไว้ตลอดเวลาเรานั่นแหละคือตัวนั้น แต่เราเนี่ยเราเอาผิดตัวทุกชาติไปคือพอ เราเกิดเป็นสัตว์เลื้อยคานเป็นงูไอ้งูที่ มันมีความรู้สึกนึคิดอารมณ์ได้เราก็บอก ว่าไอ้งูเลื้อยคานเนี่ยคือตัว กูแต่ถ้างูนี่มันถามว่าใครวะมันรู้ตัวกู ตลอดเไอ้ผู้รู้เนี่ยมันก็จะตอบว่ามึงสิ ตัวนี้น่ะคือมึงไม่ใช่ไอ้ตัวเลื้อยคานนี่ เราก็ไม่เข้าใจสักทีต่อมาเราไปเกิดเป็น สัตว์ปีกบินได้ไอ้สัตว์ปีกเราก็บอกไอ้ สัตว์ปีกที่บินได้คือตัวเราแต่เราเห็นมย ตอนแรกตายจากคนไปที่มีความรู้สึกนึกคิด อย่างคนเสร็จแล้วไปไปกลายเป็นงูเป็นสัตว์ เลคาแล้วมีความรู้สึกนึกคิดอย่างงู ไปมีความรู้สึกนคิดอย่างงูเสร็จแล้วไอ้งู เนี่ยมันคิดอะไรมันทำอะไรทำบาปทำกรรอะไร ก็ตามมันไปทำอะไรมันไปกินอะไรมันไปนอนยัง ไงก็ตามมันก็ต้องรู้ตัวมันตลอดว่ามันนอน มันอิ่มมันหิวมันเป็นยังไงมันก็ต้องรู้ ตัวมันเองตลอด เวลาแต่ไอ้งูนั่นน่ะมันก็ลืมไปอีกว่าใคร ว่ามารู้ว่ากูนอนอยู่ใครมารู้ว่ากูกำลัง กินถ้างูมันถามได้ไอ้ผู้รู้มันจะตอบ ว่าก็มึงอกูนี่แหะคือ มึงแต่มึงเนี่ยไปหลงเอาไว้ตัวที่เป็นงู เนี่ยคือตัวมึงอ่ะเราก็จะไปอย่างเงี้ทุก ชาติไปเราจะไปอย่างเงี้ทุกชาติพอเราไป เป็นสัตว์ปีกเราก็อ้าวไอ้ตัวที่เป็นงูตาย ไปแล้วมันก็ไอ้ความคิดอย่างงูก็ดับไปไป เกิดใหม่มีความคิดอย่างสัตว์ปีกไปมีความ คิดอย่างสัตว์ ปีกทำไมมีความคิดอย่างสัตว์ปีกพอเราไป เกิดเป็นสัตว์ปีกพอเป็นตัวผู้มันก็มอง เห็นไไอ้สัตว์ปีกตัวเมียเนี่ยสวยมากเลย มันเลยมีความคิดอย่างสัตว์ปีกนะถ้ามันมี ความคิดอย่างคนอย่างเก่ามันมองไม่เห็น หรอกว่าไอ้สัตว์ปีกมันสวยยังไงอ่ะแต่พอ เราไปเกิดเป็นสัตว์ปีกแค่นั้นแ่ะมันก็มอง พอไปเกิดเป็นตัวผู้มันก็มองเห็นไอ้สัตว์ ปีกตัวเมียเนี่ยสวยมากเลยพอไปเกิดเป็น สัตว์ปีกตัวเมียมันก็มองเห็นไอ้้ตัวผู้ เนี่ยหล่อมากเลยแต่ถ้าเราเนี่ยังมีความ คิดอย่างคนเนี่ยติดไปเนี่ยมีตายแต่ร่าง แต่ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยเป็นอย่าง คนติดไปเราก็จะต้องคิดอย่างคนว่าไปอยู่ใน ร่างไก่เราคิดอย่างคนว่าไอ้ไก่ตัวนี้มัน จะสวยได้ยังไงวะมันไม่เห็นสวยตลอดเลยมัน ก็เป็นไก่แต่สภาพความคิดอย่างคนมันดับได้ แล้วพอเราไปเกิดเป็น ไก่เราเลยคิดว่าไอ้ไก่ตัวผู้มันทำไมหล่อ มากเลยพอเป็นตัวผู้ก็บอกไก่ตัวเมียนี้มัน สวยมากเลยหลวงปู่ชอบฐานะสโมเนี่ยท่าน ระลึกชาติได้ท่านเคยเป็นไก่ 7 ชาติให้เขา เชื่อตายเพราะท่านหลงว่าไอ้ไก่ตัวเมียมัน สวยมากเลยตอนที่ท่านไปเกิดเป็นกับตัวผู้ มันความคิดอย่างคนดับไปไปเกิดใหม่เป็น ความคิดอย่างไก่แล้วพอมันไม่หายสักทีมัน ไม่หายหลงสักทีมันก็เกิดอีกไม่หายหลงสัก ทีมันก็เกิด อีกตอนสมัยเป็นสัตว์เดรัจฉานเนี่ยมันถาม ไม่ได้ว่าใครว่ามารู้กูตลอดใครที่มารู้กู ตลอดเนี่ยมารู้ตัวเราตลอดเนี่ยกูก็คือมึง นี่ไงมึงก็ไม่รู้ตัวมึงไปเอาไอ้ตัวที่ เกิดใหม่อ่ะที่เปลี่ยนแปลงใหม่ไปเป็นตัว มึงทุกชาติไป้ามึงนี่แคือตัวเนี้ยที่ไม่ ไม่แตกไม่ดับมันถ่ายร่างไปทุกชาติเรา เนี่ยไม่เกิดไม่ตายถ่ายร่างไปทุกชาติแต่ ร่างที่ถ่ายไปแต่ละร่างเนี่ยไม่ใช่ตัวเรา แต่ไอ้ตัวที่มันถ่ายร่างออกไปเนี่ยที่ไม่ มีวันแตกดับเนี่ยมันคือ [เพลง] เราเข้าใจมั้ยเนี่ยมันเส้นผมบางภูเขานิดเ ท่านไม่เข้าใจตรงเนี้ยเราก็ไม่รู้จะพูด ยังไงเดี๋ยว หเข้าใจมยเออช่วยๆช่วยเราหน่อยดิไหนๆ อธิบายหน่อยดิไหนใครเข้าใจตรง [เพลง] นี้ที่หลวงหลงหลวงหลวงตาพูดเกี่ยวกับผู้ รู้ใช่มั้ยคะผู้รู้ก็คือเราความคิดก็คือ ตัวเราก็เหมือนขันธ์ 5 ก็ตัวเรางี้ใช่ มั้ยคะถูกต้องมั้ยคะอย่างเงี้ยค่ะขันธ์ 5 ทำไมนะขันธ์ 5 นี่ก็คือคือคือเราเหมือน กันเออเป็นเราแบบสมมุติเออเป็นเราสมมุติ เพราะว่าเดี๋ยวมันตายค่ะแต่เราที่แท้จริง คือตัวที่มารู้ตัวเราอไม่ไม่ตายเลยเรียก ว่าตัวสมมุติเพราะไอ้ตัวนั้นคือตัววิมุติ ครู้ค่ะเพราะมันไม่แตกไม่ดับค่ะแต่ไอ้ตัว ขันธ์ 5 นี่ก็คือเราแต่มันเป็นเราแบบ สมมุติเดี๋ยวมันแตกดับค่ะแต่ตอนเรายังไม่ ตายเนี่ยเราต้องมาใช้งานไอตัวสมมุติเพราะ ไอ้ตัวรู้เนี่ยมันเป็นวิมุตติคือมันไม่มี กิริยาการใดๆมันจึงมาช่วยตัวเราไม่ได้ เช่นเราหิวข้าวเรารู้ได้แต่เพียงว่าหิว ข้าวไอ้ตัวรู้ได้แต่รู้ว่าไอ้ตัวเนี้ยไอ้ ตัวขันธ์ 5 เนี่ยไอ้ตัวสมมุติเนี่ยหิว ข้าวแต่ไอ้ไอ้รู้ที่เป็นวิมุติเนี่ยมัน ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีเครื่องมือ อะไรมันมาช่วยไอตัวขันธ์ 5 ที่เป็นตัว สมมุติเนี่ยไปตักข้าวมากินไม่ได้ไอ้ตัว ที่รู้จักไปตักข้าวมากินมันต้องเอาไอตัว สมมุติไอ้ตัวขันธ์ 5 เนี่ยเดินไปตักข้าว มาให้ไอขันธ์ 5 กินไอ้ขัน 5 นี่มันก็เลย อิ่มการทำงานนี้ประจำวันตอนยังไม่ตายต้อง อาศัยขันธ์ 5 ทำงานแต่เราต้องไปเป็นรู้ ที่มารู้ตัว เราเข้าใจมั้ย ตอนยังไม่ตายต้องอาศัยขันธ์ 5 ทำงานต้อง ช่วยให้ตัวเองอิ่มง่วงก็ช่วยให้ตัวเองไป นอนไม่สบายก็ช่วยตัวเองไปหาหมอเออเวลามัน คิดอะไรทางอกุศลก็ช่วยตัวเองคิดในทางกุศล เออมันคิดจะทำให้เราไปทำบาปก็ช่วยตัวเองอ คิดไปในทางที่บุญไอ้เนี่ยมันเอาขันธ์ 5 ช่วยตัวเองทั้งหมดเลยแต่ไอ้ที่รู้เนี่ย มันได้แต่รู้ว่าตอนเเราทำบาปตอนนี้เราทำ บุญมันเราเราไม่สบายเราสบายเราไปมันได้ แต่รู้เฉยๆ มันช่วยไม่ได้เพราะว่ามันเป็นวิมุตติคือ ตัวตนไม่มีมันได้แต่รู้แต่ไอ้ตัวที่จะ ช่วยตัวเราเองอ่ะก็คือไอ้ตัวเราที่เป็น สมมติมันต้องเอาสมมติไปหาหมอไม่สบายไปไป ตักข้าวมากินมันต้องเอาตัวสมมติทำงานเลย มันต้องอยู่คู่กันระหว่างสมมติกับวิมุตติ คือไอ้วิมุตติเี่มันรู้ตัวเราสมมติคือตัว เราเราต้องทำงานคู่กันจนกว่าจะตายเราทิ้ง ไม่ได้แต่พอเราเข้าใจแล้วแบบเนี้ยเราก็ เราทุกขณะปัจจุบันใจเราไปเป็นไปเป็นวิวิม ที่มารู้ตัวเราเราเนี่ยมันไม่หลงอีกต่อไป แล้วเรารู้ว่าเราเนี่ยเป็นไปเป็นวิมุติ คือสิ่งที่มารู้ตัวเราไม่ใช่ตัวเราที่ถูก รู้แล้วเราก็รู้ว่าไอ้ที่มารู้ตัวเราเี่ มันแทรกแซงไม่ได้อย่างที่โก๊ยบอกว่าทำไม มันรู้แล้วมันยังคิดมันต้องคิดได้มถ้ารู้ ยคิดได้มมันได้ดิเพราะว่าไอรู้นี่มันแทรก แซอะไรไม่ได้มันได้แต่รู้แต่ที่เราบอกว่า รู้แล้วมันทำไมยังคิดอยู่มันจะต้องไม่คิด ไอ้เนี่ยมันไม่ใช่มันหลงอมันหลงเออมันจะ เอาขันธ์ 5 ไปไปทำให้ไม่คิดไอ้ตัวสมมติ เนี่ยมันจะเอาสมมติไปช่วยดับไม่ให้คิดแต่ ถ้าไปรู้มันดับไม่ได้เพราะว่ามันได้แต่ รู้ดังนั้นนเเราถามว่าเราถามย้อนกลับไป ว่าถามผู้รู้เนี่ยเอ็งเป็นใครวะมารู้ข้า ตลอดเลยเนี่ยข้าจะทำอะไรรู้หมดเลยเนี่ย [เพลง] มันจึงมีหนังเรื่องนึงเราแชร์ไปเรื่อย ตรรงเนี้ยที่เขสร้างตรงนี้มา เรื่องวะตักมอตักหมอเรื่องตักมอเออตัก หม้อพระโพธิธรรมพระโพธิธรรมเพระโพธิธรรม เราจะดูเอามันแต่ถ้าเราดูเอาปัญญาแล้วเรา จะถึงความจริงอันเนี้ยคือสัจจธรรมความ จริงของตั๊กม้อเนี่ยคือตั๊กม้อเนี่ยเป็น พระอรหันต์เออตั๊กม้อนี่เป็นพระอรหันต์ แล้วก็เป็นองค์ชาย 3 จากประเทศอน [เพลง] แล้วก็สำเร็จอรหันต์แล้วก็ไปเผยแพร่ที่ เมืองจีนไปเผยแพร่ที่เมืองจีนเพราะว่าตั หม้อเป็นกษัตริย์เวลาไปเผยแพร่ที่เมือง จีนก็ไปพบกษัตริย์ก่อนเอไปพบกษัตริย์ก่อน เพราะว่าไปติดต่อเพื่อจะไปเผยแพร่เมือง จีนแต่ตัม้อไปเมืองจีนเนี่ยเพื่อจะไปหา ลูกศิษย์ที่ประเทศจีนให้เผยแพร่พระ พุทธศาสนาให้ไปเผยแพร่พุทธศาสนาเพราะว่า เหตุใดเนี่ยตักม้อจึงพระโพธิธรรมชื่อจริง ของท่านคือพระ โพธิธรรมทำไมถึงต้องละออกจากประเทศ อินเดียมาประเทศจีนเพราะว่าท่านเป็น อรหันต์สาวกองค์สุดท้ายที่อยู่ที่ประเทศ อินเดียเพราะท่านรู้ว่าอาจารย์ของท่านบอก ว่าเมื่ออาจารย์ของท่านเนี่ย ตาย 70 ปีพอดีอย่าก่อนนี้อย่าหลังนี้พอ ถึง 70 ปีนับแต่วันตายให้ท่านเดินทางไป ประเทศจีนโดยด่วนเพราะประเทศอินเดียจะถูก เอ่อต่าง ชาติเข้ามาลุกลานหมดแล้วก็ศาสนาพุทธจะหาย ไปจาก อินเดียทั้งศาสนาฮินดูศาสนาซิกศาสนา อิสลามจะบุกเข้ามาทำลายที่ประเทศอินเดีย แล้วก็ศาสนาพุทธจะหายไปจากอินเดียให้ท่าน เนี่ยรีบออกจากอินเดียไปประเทศจีนอาจารย์ ของท่านบอกว่า 70 ปีตอน 70 ปีท่านตายแล้ว 70 ปีให้รีบไปให้ไปที่ประเทศอินเดียพอ ถึง 70 ปีอินเดียก็ล่มสลายาพุทธอินเดียลม สลายท่านก็เลยไปที่ประเทศจีนไปเพื่อไปเผย แพร่พุทธศาสนาที่ประเทศจีนนี่แ่ะมันก็เลย เป็นในันเนี้ยที่มาที่ว่า เอ่อไอ้ที่มันที่ตอนเริ่มเปิดฉากมันก็ เนี่ยตอนที่มันเป็นองค์ชองค์ชาย 3 ที่ อยู่ประเทศอินเดียเนี่ยตอนที่จะบรรลุ ธรรมมเนี่ยมันก็นอนอยู่เล่นอยู่บนต้นไม้ แล้วก็ตกตุ๊บลงมาเนี่ยอ้าวหล่นตุ๊บมาอ้าว มาเห็นคนนักบวชเนี่ยเอาผ้าปิดปิดหัวหมด เลยมีหมอกบางเต็มไปหมดเลยบางๆแล้วก็ถาม ว่าท่านเป็นใครเอท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยัง ไงอันนี้มันเป็นวัดราชวังของเรามันเป็น สวนมันเป็นพระราราชอุทยานของ เราแล้วท่านมาอยู่นี้ได้ยังไงล่ะแล้วท่าน เป็นใครเนี่ยเจ้าไม่รู้จักตัวเองเรานี่ก็ คือเจ้านี่ไงเป็นที่มาพระที่ที่ท่านห่ม ขาวเนี่ยที่ท่านเอาผ้าห่มไว้ปิดิดปิดแล้ว เอาเอาไอ้ไอ้ มีหมอกคลุมท่านเปกคลุมท่านหมดเนี่ยแล้ว ตอนที่ไองค์ชาย 3 พระโพธิธรรมตกต้นไม้มา เนี่ยแล้วถามว่าท่านน่ะคือใครทำไมถึงมา อยู่ในส่วนนี้ได้เจ้าไม่รู้จักตัวเจ้า หรือไงเรานี่แหลก็คือเจ้าเจะมาพูดอะไร อย่างงี้เออเจ้าเนี่ยไม่รู้จักตัว เจ้า้จริงเนี่ยเราเนี่ยไม่รู้จักผู้ที่ รู้ตัว เราแล้วทำไมมารู้เราหมดเลยเรารู้รู้ทุก อย่างในตัวเจ้าก็ไอ้ผู้รู้เนี่ยมันเลยรู้ ทุกอย่างในตัวเราไงแต่เจ้าเนี่ยไม่รู้จัก ตัว เจ้าเข้าใจมั้ยคือเอ๊คุณเป็นใครเนี่ยทำไม จึงมารู้เรื่องทุกอย่างในตัวเราเนี่ยเอ ผู้รู้นั่นแหละก็เลยตอบว่าเราเนี่ยก็คือ เจ้าเราก็เลยรู้จักเจ้าตลอดเลยรู้เจ้ารู้ จักเจ้าทั้งหมดนั่นแหละแต่เจ้าสิกลับไม่ รู้จักตัวเองเพราะเจ้าไปเอาขันธ์ 5 ที่ เป็นตัวสมมุติมาเป็นเป็นตัวเองแท้จริง เจ้าคือตัววิมุตติคือตัวที่รู้ตัวเอง อันเนี้ยคือตัวเจ้าที่ไม่มีวันแตกไม่มี วันดับไม่มีวันถูกทำลายแต่ไอ้ขันธ์ 5 เนี่ยที่มันเปลี่ยนไปแต่ละร่างแต่ละร่าง เนี่ยมันแตกดับทำลายไปทุกร่างความรู้สึก นึกคิดอารมณ์ที่อยู่ในร่างนั้นก็ดับไป ด้วยแล้วไปเกิดใหม่แล้วก็คิดอย่างใหม่ เกิดดับก็คิดอย่างใหม่เมื่อเราไม่เข้าใจ สักทีว่าเราแท้จริงคือใครเราจึงหลงอย่าง เยไปชาติแล้วชาติเล่าในร่างใหม่จนกว่าเรา จะพบตัวเราที่แท้จริงเราจึงเบื่อหน่ายที่ จะไปอยู่ในร่างที่เป็นสมมติเราเลยกลายไป เป็นวิมุตติคือกลับไปตัวเราดัง เดิมเข้าใจมล่ะ เออที่พูดไปพูดมาก็เพื่อให้เข้าใจตรงนี้ แหละวนมาอยู่ตรงนี้แหละสุดท้ายเราปฏิบัติ ที่สุดสูงอย่างไรก็ตามก็วนมาอยู่ตรงนี้ แหละเนี่ยวนมาอยู่ตรงเนี้ยแล้วมันมีหนัง อีกเรื่องนึงที่เราแชร์เข้าไปนี่เก็สร้าง ดีเมันไอ้เนี่ยมันบอกว่ามีคัมภีร์ วิเศษมีคัมภีร์วิเศษใครตใคร เนี่ยแสวงหาคัมภีร์วิเศษเนี่ยจนฆ่ากันตาย ขุนศึกพวกเก่งๆอะไรก็ตามพยายามจะแสวงหา คัมภีร์วิเศษอันเนี้ยเพะอยากได้คัมภีร์ วิเศษนี้ไปได้ครอบครองแล้วจนทั้งมีคนสุด ท้ายเนี่ยมีคนเนี้ยเขาก็บุกขึ้นมาจนคน อื่นก็ตายกันไปหมดแล้วสู้กันจนตายกันนะคน เก็บุกเข้ามาจนถึงไเนี่ยจนถึงที่เก็บ คัมภีร์เนี่ยเาก็มาท้าสู้กับคนที่เก็บ คัมภีร์คนที่เก็บคัมภีร์ก็บอกว่าก็พยายาม จะเอาน้ำมาให้กินพยายามอะไรมาเก็ไม่เอาเ ระวังตัวเกลัวโดนฆ่าตายเพราะเขาจะมาจะมา ชิงคัมภีร์กับกับคนที่เก็บคัมภีร์ ศักดิ์สิทธิ์นี้แม้แต่คนที่เก็บคัมภีร์จะ เอาน้ำมาให้กินจะดูแลเทคแคร์เขยังไงดีเา ก็ไม่ยอมเขจะถึงเวลาเมื่อไหร่จะสู้กันสัก ทีเขาจะเอาคัมภีร์เขาก็เลยบอกว่าไปที่นี่ ก่อนไปนั่งที่นี่สงบใจที่นี่ก่อนอันนี้ บอกไม่ได้เขาก็บอกว่าเนี่ยไปนั่งดูที่ ทีทัศที่สบายใจก่อนแล้วก็มีคนก็มานั่งกัน เต็มดูที่สงบใจที่สบายใจก่อนจะต้องรีบ ร้อนก็ ได้ก็เขก็เลยยอมพอใจมันสงบแล้วเขาก็ไปเอา คัมภีร์มาให้เพราะว่าอะไรเบอกว่าเขาจะเอา แต่คัมภีร์จะเอาแต่คัมภีร์ก็เ้าไปให้เอา คัมภีร์มาคัมภีร์เปิดไป คัมภีร์เจออะไรรู้ มั้ยคัมภีร์วิเศษอ่ะเปิดไปแล้วเจออะไรใน คัมภีร์คนทั้งหลายแสวงหาคัมภีร์อัน ศักดิ์สิทธิ์คัมภีร์นั้นเปิดไปเจออะไร มั้ยเปิดไปหน้าที่ 1 เจอกระจก เหงามองเห็นตัว เองเปิดเป็นหน้าที่ 2 อีก อ้าวคัมภีร์พิเศษทำไมมีมีแต่กระจกเงานะ เนี่ยมองเห็นแต่ตัวเอง หึเปิดไปแผ่นแรกยังไม่ค่อยเข้าใจเพราะว่า สงสัยเอ๊ะทำทำไมคัมภีร์พิเศษแผ่นแรกมัน เป็นกระจกเหงามองเห็นตัวเองแผ่นที่ 2 อีกเริ่มจะเข้าใจเพราะว่าคนที่มาเปิดนี่ มีปัญญาลึกซึ้งพอเปิดแผ่นที่ 3 เนี่ยเจอ ตัวเองอีกตอนเนี้ยเค้าก็เลยเริ่มหน้าหลัง ๆเนี่ยเก็เลยยิ้มเพราะเเข้าใจถึงใจว่า คัมภีร์วิเศษเนี่ยแท้ๆไม่มีตัว [เพลง] หนังสือการที่จะพบคัมภีร์วิเศษเนี่ยที่ สุดพบอะไรพบ อะไรคัมภีร์พิเศษมาเปิดคำมาพบที่สุดแล้ว มาเจอคัมภีร์พิเศษเปิดแล้วพบอะไรใน คัมภีร์ หตัว เองพบตัวเองแล้วแผ่นสุดท้ายของคัมภีร์จะ เจอ [เพลง] อะไรทุกอันมันมีกระจกแต่แผ่นสุดท้ายไม่มี กระจกมันมีทุกอันเนี่ยในหน้าแรกมีแต่กลมๆ และมีกระจกมีกระจกเงาสอนอยู่แผ่นที่ 2 ก็ มีกระจกแผ่นที่ 3 ก็เป็นกระจกแผ่นสุด ท้ายมีแต่วงกลมที่ว่างเปากระจกไม่ มีเข้าใจมั้ย เนี่ยเข้าใจ [เพลง] มั้ยทำไมแผ่นแรกมันมีกระจกเห็นตัวเอง เพราะแผ่นที่ 2 เเริ่มยิ้มออกพอแผ่นที่ 3 เนี่ยเาเริ่มยิ้มอย่างเต็มที่เปิดเผยเลย พอแผ่นที่ 4 เนี่ยเจอแต่วงกลมที่ว่างเปล่าเเลยหัวเราะ เลยหัวเราะกล้องฟ้าเลยเนี่ยคือสิ่งที่เ แสวงหาจนสุด ชีวิตสุดท้ายพบ อะไรผู้แลผู้รู้ที่แท้จริงคือความว่าง [เพลง] เปล่านั่น แสิ่งที่พวกเราเนี่ยหลวงตาพยายามจะสอนพระ พุทธเจ้าพยายามจะสอนพวกเราให้พวกเรามา ปฏิบัติไม่ใช่ว่าให้พวกเราเนี่ยปฏิบัติ แล้วได้ อะไรปฏิบัติให้พบตัว เองเมื่อพบตัวเองแล้วจึงจะถึงซึ่งความ ว่างเปล่าเพราะตัวเองเนี่ยคือผู้รู้ที่ ว่างเปล่าไม่มีตัวตนเป็นอมตะตลอด กาลดังนั้นเนี่ยผู้รู้ที่ว่างเปล่าเนี่ย ไปดับความคิดไม่ได้ยรู้ มั้ยไปดับอะไรไม่ได้ ถ้าเมื่อไหร่เราเป็นผู้รู้ที่ว่างเปล่า เรานั่นแหน่จึงเป็นอมตะตลอดกาลแล้วก็อยู่ กับขันธ์ 5 ที่เป็นสมมุติไปจนปล่อยให้ ขันธ์ 5 เนี่ยแตกกลับไปตามกาลเวลาแต่ใจ เราเป็นผู้เป็นวิมุตติคือผู้รู้ที่ว่าง เปล่าแล้วเราก็เป็นผู้รู้ที่ว่างเปล่า อย่างเป็นอมตะตลอดกาลเป็นหนึ่งเดียวใน ธรรมชาติในจักรวาลที่ไม่ได้หายไปไหนเพียง แต่หายตัวไปไปเป็นความรู้ที่ว่างเปล่า อย่างอมตะตลอดกาล [เพลง] เราก็ไม่ต้องเพราะอะไรเพราะเราเป็นความ รู้เรารู้แล้วว่าเราแท้จริงคือผู้รู้ที่ เป็นความไม่มีตัวตนเป็นความว่างเปล่าหน้า สุดท้ายของคัมภีร์มันเลยเป็นความว่างอล มันเลยเป็นวงกลมที่ว่างเปล่ามันไม่มี กระจกเราเลยขี้เกียจไปเข้าอยู่ร่างนู้น ร่างนี้อีกต่อไปเพราะว่าไปอยู่ร่างไหนมัน ก็เป็นทุกข์ทุกร่างไปเราไม่เอากลับคืนสู่ เราเองธรรมชาติของเราดั้งเดิมดีกว่ากลับ คืนสู่ความว่างเปล่าที่เป็นความรู้ใน ธรรมชาติดังนั้นที่ใดอาจจะกล่าวได้ว่าที่ ใดมีความว่างที่ในมีแดดมีลมมีน้ำมีแผ่น ดินมีความว่างมีร่างกายมีจิตใจมีพระ พุทธเจ้ามีพระธรรมมีพระอรหันต์อยู่ทั้ง หมดในทุกที่เพราะกลายเป็นความรู้ที่ว่าง เปล่าทุกท่านกลายเป็นความรู้ที่ว่างเปล่า เป็นอันเดียวกันเลยอยู่ในทุกที่พระ พุทธเจ้าอยู่ในทุกที่พระธรรมพระอรหันต์ ความรู้ของพระธรรมพุทธเจ้าพระอรหันต์ที่ ดับแล้วที่ไปถึงความคามรู้แล้วเป็นเหมือน กันหมดคือไปเป็นความรู้ที่ว่างเปล่า เหมือนกันหมดเปรียบเหมือนกับว่าพอน้ำที่ เป็นน้ำที่เป็นความรู้ที่ว่างเปล่าไปหยด ในน้ำเรากลายเป็นน้ำหยดนึงแล้วปุ๊บก็เอา น้ำเนี่ยไปหยดในทะเลพระพุทธเจ้ากลายเป็น น้ำมาหยดนึงก็เอาน้ำเนี่ไปทะเลอรหันต์ เป็นน้ำมาหยดนึงก็ไปในทะเลพอทุกท่านเข้า ถึงความรู้แล้วที่มารู้ตัวเราไม่ใช่ว่า เป็นตัวเราที่ถูกรู้ไปเป็นตัวสมเป็นตัว วิมุตติแล้วทิ้งเอาสมมติไปหมดแล้วพอตาย แล้วเหลือแต่วิมุตติมันก็เหรือมันเหมือน หยดน้ำเนี่ย 1 หยดแล้วไปหยดลงในทะเลเนี่ย มันไม่ใช่ว่าความรู้ของพพุทธเจ้าแล้วมา กองอยู่ตรงนี้ความรู้อรหันต์มากองอยู่ตรง นี้ความรู้อรหันต์ท่านนี้มากองนี้ พุทธเจ้าองค์นู้นกองนี้พุทธเจ้าองค์นั้น กองนี้มันไม่กองหรอกเพราะว่ามันก็เหมือน น้ำเนี่ยพอเราเอาน้ำหยดนึงแล้วเราไปหยดใน ทะเลแล้วเป็นไงมันก็เป็นอันเดียวกันเขา จึงเรียกว่าเป็นอันเดียว กันเป็นอันเดียวกันกลายไปเป็นธาตุอัน เดียวกันคือาตรู้ที่ว่างเปล่าอันเดียวกัน ไม่ได้แบ่งแยกเพราะกลายเป็นน้ำอันเดียว กันในมหาสมุทรนั้นเหมือนกับตักน้ำใน มหาสมุทรขึ้นมาตักตรงไหนก็เจอพระพุทธพระ ธรรมพระอรหันต์ตักตรงไหนในความว่างก็เจอ พระพุทธพระธรรมพระอรหันต์ตักตรงไหนในความ ว่างก็เจอพระพุทธธรรมพระอรหันต์หมดพระ พุทธพระธรรมพระอระหันต์จึงเป็นอันเดียว กันเลยนั้นเวลาเราบริกรรมว่าพุทโธพุทโธ พุทโธพุทโธแปลว่าผู้รู้แจ้งแล้วผู้รู้ที่ เป็นวิมุตติแล้วพุทโธคือผู้รู้ที่เป็น วิมุติที่มารู้ตัวตัวเรานี่แหละไม่ใช่ว่า ตัวเราเนี่ยที่เป็นขันธ์ 5 มารู้ตัวเรา แต่เป็นวิมุตติที่มารู้ตัวเราที่ไม่ตัว ผู้รู้นัไม่มีความไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่าง เป็นตัววิมุตติอันนั้นเี่เขาเรียกว่า พุทโธดังนั้นพระอรหันต์ก็เป็นพุทโธพระ ธรรมก็เป็นพุทโธพระพุทธเจ้าก็เป็นพุทโธ ดังนั้นที่เราเอ่ยนามพุทโธพุทโธจึงรวมพระ พุทธพระธรรมพระอรหันต์แต่ที่เราท่องด้ว ปากเนี่ยมันยังไม่เข้าถึงใจผู้รู้เนี่ย มันก็เป็นตัวสมมติไว้ก็คืออะไรเราเอา ขันธ์ 5 มาท่อง มันเลยเป็นตัวสมมติเมื่อไหร่ที่เรามารู้ ตัวเราเองอย่างตรงไปตรงมาที่ท่านจึงกล่าว ว่าถ้าหากเรามารู้ตัวเองอย่างโไปตตมารู้ ซื่อๆจึงเป็นนิพพานหรือพุทธเจ้าตรัสกับ พยะและพระมาลุงพาบุตรว่ามาลุงพยาบุตรบวช เมื่อแก่แล้วมันจะไม่ทันจะตายซะก่อนก็ถาม พุทธเจ้าว่าทูลถามพพุทธเจ้าว่าจะมีวิธีใด รัดที่สั้นที่สุดเพราะว่ามันจะตายแล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันรวมทั้งไพะที่เป็นเป็น ฆราวาส ด้วยพระพุทธเจ้าตรัสว่าถ้าเธอสักแต่ว่า รู้รู้ร่างกายจิตใจของเธอเองเนี่ยเธอสัก แต่วรู้ตัวเองเนี่ยที่เป็นตัวสมมติเนี่ย ถ้าเธอสักแต่วรู้อย่างตรงไปตรงมารู้ซื่อๆ อย่างตรงไปตรงมารู้ตัวเราเนี่ยอย่างตรงไป ตรงมาอย่ามีความอยากอะไรเข้าไปปนนะถ้ามัน มีรู้แล้วมีความอยากเข้าไปปนมันเป็นตัว สมมติเป็นตัวขันธ์หน้ามันมีความอยากได้ แต่รู้เนี่ยมันไม่มีความ อยากตรงนี้สำคัญนะอย่าอย่าฟังอย่าฟังข้าม นะ ความรู้ที่เป็นวิมุตติเนี่ยมันเป็น ธรรมชาติที่มารู้ตัวเราโดยไม่มีความอยาก รู้อย่างตรงไปตรง มาดังนั้นเมื่อไหร่ที่เรามารู้ตัวเรา อย่างตรงไปตรงมาโดยไม่มีความอยากตนเราจึง กลายไปเป็นธรรมชาติรู้ที่เป็น วิมุตติดับไปเพียงตัว เดียวดับความ หยาดพระพุทธเจ้าพระอรหันต์ดับตัวเดียวดับ ความอยากเหลือแต่รู้ที่ไม่มีความอยาก ผลเรามาฝึกกันทั้งหมดก็ฝึกอย่างนี้แน่พยะ ฟังจบเป็นฆราวาสบรรลุอรหันต์ทันที พุทธเจ้าตรัสว่าไม่ว่าเป็นฆราวาสหรือเป็น พ้าเหลืองหพระเหลืองถ้าบรรลุตั้งแต่ โสดาบันสกทาคามีอนาคามีอราเรียกว่าพระหมด เรียกว่าพพระเพราะใจเป็นพระแล้วใจเป็นพระ เรียกว่าพระหมดพุทธเจ้าเลยเรียกว่าพระพยะ เป็นพระอรหันต์เนี่แม้แต่เป็นฆราวาสนะพอ ฟังจบปุ๊บอ๋อสักแต่ว่ามันก็เป็นใจธรรมดา ที่มันมันเป็นธรรมชาติที่ปรุงแต่งไม่ได้ ไม่มีความอยากไปปนถ้าเป็นรู้แล้วมีความ อยากอย่างใดไปปนหรือรู้แล้วเข้าไปแทรกแซง พยายามไปดับความคิดได้มันเป็นขันธ์ 5 มัน ถึงมีความอยากถึงพยายามจะไปดับอะไรได้แต่ รู้ที่เป็นธรรมชาติรู้มันดับอะไรไม่ได้ อยากอะไรไม่ได้หรอกมันได้แต่รู้อย่างตรง ไปตรงมาถ้าเราเนี่ยรู้ตัวเราอย่างตรงไป ตรงมาก็จะพ้นจากทุกข์ได้พยะฟังจบก็บรรลุ อรหันต์เลยมลุงกยบุตรฟังปุ๊บก็นำไป พิจารณาแป๊บเดียวก็บรรลุอรหันต์เหมือนกัน นั่นแหละเนี่ยคือคำสอนไม่ใช่เป็นคำสอนของ เราแต่เป็นคำตรัสของพระพุทธเจ้าโดยตรงจาก พระโอษฐ์ไม่ใช่ว่าเราพูดขึ้นเองไม่ใช่ว่า เป็นคำสอนของเราแต่เป็นคำสอนของพระ พุทธเจ้า เออนั้นถึงบอกว่าเส้นยาแดงผ่าแปดเส้นผมบา ภูเขานิดเดียวแล้วบอกว่า เพียงแต่เราถามในใจเราว่าใครวะมารู้เรา ตลอดเลยเนี่ยเราทำอะไรในที่รับที่แจ้ง แล้วแอบคิดอะไรอกุศลอกุศลไปทำอะไรในที่ รับที่แจ้งรู้เราตลอดเลยปกปิดก็ไม่ได้ เอ็งเป็นใครวะมารู้ข้าตลอดเลยเนี่ยมารู้ ตัวข้าตลอดเลยเอ็งเป็นใครขันถามผู้รู้เข ว่าเอ็งเป็นใครมารู้ข้าตลอดเลยจในที่รับ ที่แจ้งรู้ตลอดเลยคั้ถามก็จะได้รับตอบว่า เอ็งไม่รู้จักตัวเองเจ้าเี่ไม่รู้จักตัว ของเจ้าเองก็ข้านี่แหละคือตัวเจ้าแล้ว เจ้าจะมาถามทำไมก็ข้านี่แหละตัวเจ้าข้า เลยรู้รู้จักเจ้าตลอดเวลาไงเพราะข้าเนี่ย คือเจ้าแต่เจ้าไม่รู้เองไม่รู้จักตัวเอง เจ้ากลับไปเอาไอ้ตัวสมมุติซึ่งเป็นขันธ์ 5 เนี่ยเป็นตัว เจ้าเข้าใจมย่ะนะเออจะได้ว่ามาปฏิบัติ แล้วมัน เอ้มันไม่รู้เป้าหมายว่าจะไปไหนจะปฏิบัติ ไปไหนทำไมมันได้เป็นอย่างงี้สักทีทำไมไม่ เป็นอย่างงั้นสักทีทำไมไม่อย่างงู้นสักที ทำไมไม่อย่างงนี้สักทีเออมันก็ไม่รู้เป้า หมายแล้วนี้มันก็เลยถามกันไปสะปะสะปะคนละ ทิศละทางเพอมันไม่รู้ว่าเป้าหมายที่แท้ จริงลเราปฏิบัติเพื่อไปถึงธรรมชาติเพื่อ คืนเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติของความรู้ ที่ไม่มีความอยากความปรุงแต่งเข้าไปปนเรา มาปฏิบัติทั้งหมดเนี่ยพระพุทธเจ้าพระหลั ทั้งหมดเราปฏิบัติเพื่อแค่นี้แเมื่อก่อน เี่หลวงปู่ลีเราเนี่ยตอนที่หลวงตาไปสอน อยู่วัดถ้ำทรัพมืดที่ปากช่องไปเยี่ยมหลวง ตาที่วัดถ้ำทรัพมืดกำลังสสอนอยู่เจ้า อาวาสที่วัดต้สมืดถามหลวงปู่ลีว่าหลวงปู่ ทำไมจิงใสยิ่งนักมองทะลุหมดเลยเนี่ยมี อะไรเป็นเครื่องอยู่อยู่กับอะไรหลวงปู่ ธรรมดาอยู่กับอะไร เนี่ยอยู่กับผู้รู้อยู่กับผู้รู้ก็อยู่ กับผู้รู้ที่ตัวรู้ตัวเรานี่ไงไม่ไปเป็น ตัวเราที่ถูกรู้อยู่กับผู้รู้ตัวเราเรา ตัวเองอ่ะตัวหลวงตาเองถามหลวงปู่เหรียญ วลาโพธ์ที่หนองคายเนี่ยเป็นพระอรหันต์ที่ โด่งดังมากหลวงปู่เหรียญเนี่ยเพราะว่าได้ ชื่อเดินทางรอบโลกภายในอุดใจเดียวหลวงปู่ เหรียญวลาโพธ์ถามหลวงปู่เหรียญว่าเ่อหลวง ปู่เอ๊ะเอ๊หลวงปู่บรรลุแต่เมื่อไหร่ไม่ รู้เลยสมัยก่อนผมไปหาหลวงปู่หลวงปู่ยัง ไม่บรรลุให้หลวงปู่มาบรรลุเมื่อไหร่เออ หลวงปู่มีอะไรเป็นวิหารธรรมมีอะไรเป็น เครื่องอยู่เนี่ยอยู่ก็รู้อยู่ก็รู้อยู่ ก็รู้รู้ทุรู้อย่างตรงไปตรงมารู้ร่างกาย อะไรรู้ทุกอย่างอย่างตรงไปตรงมาเพราะว่า มันเป็นธรรมชาติรู้กันมันเลยรู้อย่างตรง ไปตรงมา พอก็ถามหลวงปู่ดูอตุโลเจ้าแห่งจิตเป็นพระ อรหันต์กันหลวงปู่อยู่กับอะไรใครมาถาม ท่านอยู่กับรู้อยู่กับรู้ก็อะไรก็รู้มัน เป็นมันเป็นวิมุตติไงท่านก็อยู่กับรู้จน ตายพอตายแล้วไอ้ตัวสมมุติก็ดับหมดเหลือ แต่รู้ที่เป็นวิมุตติแล้วกลับคืนไปเป็น รู้อันเดียวกับพุทธเจ้าและพระอรหันต์ทุก องค์หายไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติธรรมะ ก็คือธรรมชาติที่ว่างเปล่านั่นเองนั่น แหละคือธรรมะดูธาตรู้ที่ว่างเปล่าเข้าใจ มั้ยล่ะปฏิบัติมาก็เพื่ออย่างนี้แน่แค่ นี้เองเพียงแต่ว่าเพียรฝึกฝนที่มันยังไม่ บรรลุกลับคืนสู่ธรรมชาติของผู้รู้ธาตุรู้ ที่เป็นวิมุตติบรรลุพระนิพพานก็เพราะว่า นิสัยของคนรู้อะไรมันมีความอยากเข้าไป บนนี่แหละที่มันจะแก้ไม่ได้เลยทุกคนต้อง มาฝึกเพราะไม่ว่าจะรู้อะไรเนี่ยถึงแม้จะ รู้ปลายทางแล้วว่าจะต้องปลายทางจะต้อง เป็นอย่างไรที่สุดมันก็ไปอยากตรงปลายทาง เข้าใจไไปอยากตรงปลายทางมั้ยอีตอนแรกอยาก ตนอยากมันสะเปะสะปะหมดเลยพอมารู้ว่าสุด ท้ายแล้วรู้มันคือมันคือวิมุตติรู้มันคือ อะไรรู้มันคือความไม่มีอะไรไม่ปรากฏอะไร หายตัวไปในความว่างเปล่าตอนนี้มันก็ไป อยากให้เป็นปลายทางตอนนี้มันก็เลยไม่รู้ อย่างเป็นธรรมชาติเพราะมันมีความรู้ปน ความอยากไปถึงปลายทางมาปนตั้งแต่ตอนนี้ เลยมันเลยหมดโอกาสเป็นปลายทางเพราะมันมี ความอยากปนในรู้ตั้งแต่ตอนนี้เลยว่ามัน อยากได้ตอนปลายทางคือรู้ที่เป็น วิมุตติรู้ที่กลับคืนสู่ธรรมชาติที่ บริสุทธิ์ที่ว่างเปล่ามันไปอยากเอาปลาย ทางซะแต่ไีตอนที่ยังไม่รู้ปลายทางมันก็ อยากไปตลอดเลยอยากให้กายเบาใจเบาอยากให้ จิตสงบอยากให้จิตมันเบามากเลยอยากให้มัน นิ่งอยากให้มันว่างอยากให้มันเป็นอย่าง งู้นอยากให้มันเป็นอย่างงี้ไอ้นี่เรียก ว่าอยากต้นทางแต่พอไปรู้ว่าเฮ้ยสุดท้าย เรามาปฏิบัติเพื่อรู้อย่างเป็นธรรมชาติ ที่ปลายทางตอนนี้ไปอยากเอาปลายทางเลยมัน เลยไม่บรรลุพระนิพพานมันเป็นเพราะอย่างเ เพราะว่ามันนิสัยของคนน่ะมันตัดความอยาก ไม่ ได้มันยากมากจึงต้องมาฝึกรู้เท่าทันความ อยากแล้ววางลงไปรู้เท่าทันความอยากให้มัน เหลือแต่รู้อย่ามีความอยากเข้าไปปนฝึกไป จนกระทั่งความอยากมันน้อยลงไปรู้เท่าทัน แล้วมันน้อยลงไปสมมุติว่าแตอนแรกมันอยาก ถึง 100% ค่อยๆให้ไปทีละเปอร์เซ็นต์ เปอร์เซ็นเปอร์เซเ์เปอร์เซ็นค่อยๆเห็นหมด เห็นหมดเห็นหมดเลยเหลือแต่รู้ที่ไม่มี ความอยากป่นมันก็เลยกลับคืนสู่ธรรมชาติ ที่ บริสุทธิ์เข้าใจมยอ่ะไอ้ที่มารู้ๆก็คือ รู้เท่าทานความอยากในใจตนนี่แหลจะไม่อยาก ให้ไม่คิดนะเออไม่ใช่ว่าไปอยากให้ไม่คิด อีกนะเข้าใจมั้ย [เพลง] นะอ [เพลง]