今天，佛历2559年9月12日，在华富里府的华达鲁瓦纳兰寺，我们来探讨一个问题：出生之前，你是谁？出生之后，你又是谁？ 无论是在家，还是行、住、坐、卧，无论是在洗手间、厨房，还是在吃喝，无论在做什么工作，都要专注地去做，不要出错。而在内心深处，要始终保持觉知，与“佛陀、佛陀、佛陀……”的念诵同在，不要离开这种觉知。 念头是好是坏，不必在意；内心是否平静，也不必在意。重要的是，不要失去觉知，不要离开对内在“佛陀”的觉知。无论行、住、坐、卧，无论去哪里，无论做什么，外在的工作不会出错，而内在始终保持着对“佛陀”的觉知。 或者，如果你在观修死亡，培养对死亡的觉知，那么无论身体在做什么，内心都要保持觉知，与你所观修的死亡同在。不要失去内在的觉知，这种觉知就是你当下所觉知、所观修的。无论做什么，都不要失去内在的觉知，与“佛陀、佛陀、佛陀……”的念诵同在。 如果我们一旦失去了对内在“佛陀”的觉知，或者失去了对身体的观修，我们的心念就会立刻向外攀缘，去想这个人、那件事，回忆过去、担忧未来。心向外攀缘就是“集谛”，是痛苦的根源。 心能看见心，就是“道谛”；心能看见心，就是“灭谛”，是离苦之道。所以，我们要了知、看见自己的心。我们内心有各种念头，有快乐、不快乐的感受，我们都能知道，但只是知道，而不陷入念头，不成为那个思考者。我们只是知道，有什么样的念头夹杂在内在的“佛陀”念诵中，只是知道，而不被念头所迷惑，不成为“行蕴”。 因为我们的本性是“无为法”（Visankhara）。“无为法”就是不被造作的，或者说是“无生法”（Asankhata），是没有自性的。“行蕴”是造作的，“无为法”是不被造作的，是没有任何事物可以造作的，因为它是空性的，没有自性，无法产生任何感受、念头、情绪。我们真实的本性，也就是最初始的心，是“无为法”和“无生法”，它只有觉知的能力，而没有自性。 只有觉知，例如我们饱了，知道自己饱了；饿了，知道自己饿了；坐着，知道自己坐着；走着，知道自己在走；睡着，知道自己在睡。这种觉知是同一个，也就是所谓的“身念处”。身体坐着，知道身体坐着；身体站着，知道身体站着；身体走着，知道身体走着。这是与生俱来的觉知，是所有众生都具有的。 即使是狗，它睡觉的时候也知道自己在睡觉。早上我们走过，看到它去找草药吃，它知道什么草药可以治病。它吃了草药，然后呕吐出来，病就好了。这种觉知是所有众生、天神、人类、夜叉、龙族等都具有的，是与生俱来的。佛陀、阿罗汉、圣者们也有这种觉知，这种觉知知道身体饱了、饿了。 这种觉知是如实地觉知我们的身体。这种觉知也能觉知感受，也就是身体的舒适、不舒适，内心的快乐、不快乐，或者中性的、平静的感受。觉知身体的饱、饿、行、住、坐、卧，并不是刻意去觉知的，刻意去觉知是造作，是“行蕴”。而与生俱来的、所有众生都具有的觉知，是没有自性的“无为法”。 它没有形状、没有自性、没有住所、没有长短、没有厚薄、没有明暗，只是存在于所有众生心中的觉知。饱了，知道饱了；饿了，知道饿了；困了，知道困了；醒来，知道醒来了；肚子疼，想上厕所，知道想上厕所；上完厕所，知道上完厕所了。这种觉知是“行蕴”，但找不到它的自性。 例如，我们饱了，知道自己饱了，但是找不到那个“知道自己饱了”的主体，只找到饱了的自己，而找不到那个“知道自己饱了”的。当我们饿了，知道自己饿了，但是只找到饿了的自己，而找不到那个“知道自己饿了”的，这就是“身念处”。 至于感受，身体和内心的舒适，知道身体和内心的舒适，只知道自己舒适，但找不到那个“知道自己舒适”的主体，因为他没有自性、没有形状、没有住所、什么都没有，所以被称为“无为法”、“无生法”或者“空性”（Sunyata）。 因此，它没有自体、没有自性，只有觉知自己身体的状态，身体的行、住、坐、卧，身体的舒适、不舒适，身体的疾病。这种觉知会一直觉知着我们，这就是所谓的“身念处”、“受念处”。 还有“心念处”，也就是觉知我们的心，觉知我们的念头、思绪、情绪。我们能够觉知，但是只能找到那个有感受、有念头、有情绪、有烦恼的自己，而找不到那个“知道自己”有感受、有念头、有情绪、有烦恼的主体。我们只能找到那个有感受、有念头、有情绪、有烦恼或没有烦恼的自己。 请记住，我们只能找到那个有感受、有念头、有情绪的自己，而找不到那个“知道自己”有感受、有念头、有情绪、有烦恼或没有烦恼的主体，我们只能找到自己。因为只有那个有感受、有记忆、有造作、有识的自己，才能去感知事物。这些都是“行蕴”，是造作的。 色、受、想、行、识，这五蕴是不稳定的，生起后就会灭去，有了就会消失。即使是“识”，当眼睛失去看的能力，也就是死亡的时候，能够通过眼睛感知颜色的“识”也会灭去。当耳朵失去听的能力，耳朵腐烂了，也就是死亡的时候，能够通过耳朵感知声音的“识”也会灭去。当鼻子失去闻的能力，鼻子腐烂了，能够通过鼻子感知气味的“识”也会灭去。当舌头失去尝的能力，舌头腐烂了，能够通过舌头感知味道的“识”也会灭去。当身体失去触的能力，身体腐烂了，能够通过身体感知触觉的“识”也会灭去。当感受、记忆、造作都灭去了，也就是五蕴中的“受蕴”、“想蕴”、“行蕴”都灭去了，因为身体已经灭去了，已经死亡了，能够感知“法”的“意识”也会灭去。 因此，作为“识”的觉知会灭去，因为作为门户的眼、耳、鼻、舌、身、意都灭去了，“识”也就灭去了。但是，那个“知道自己”的觉知，是不灭的、永恒的。我们饱了，知道自己饱了；饿了，知道自己饿了；舒适，知道自己舒适；不舒适，知道自己不舒适；行、住、坐、卧，知道自己的行、住、坐、卧；吃喝什么，知道自己吃喝什么；有什么样的感受、念头、情绪、烦恼，这个觉知都会一直觉知着我们。无论是在暗处、明处，都无法逃脱这种觉知。 这种觉知是“无生法”，是“无为法”，没有自性、没有形状、什么都没有，只是空性，是“无为法”，什么都没有。因为他什么都没有，只有觉知自己、觉知身体、觉知感受、觉知心，所以他不会被破坏、不会被摧毁，即使是任何武器也无法摧毁他。这种觉知，即使是涅槃也无法摧毁。涅槃只能摧毁“结生识”，也就是能够导致投胎转世的“识”，但涅槃无法摧毁这种“觉知”，因为这种“觉知”没有自性、没有形状、什么都没有，只是时刻觉知着我们。 这一点非常重要。因为这种“觉知”没有自性，只是时刻觉知着我们。但是，我们误以为那个被觉知的自己，是真实的自己、是自己的自性。而实际上，我们就是那个“知道自己”的觉知，那个没有自性的觉知，才是我们，才是我们最初始的心。 我们是什么？是没有自性、没有形状、没有任何特征、什么都没有的，只是时刻觉知着我们的，那个才是我们真实的本性，才是我们最初始的本性。而被觉知的自己，无论是身体、感受，还是内心的念头、情绪，这些都是被觉知的，都是会死亡、会腐烂的。 但是，那个“知道自己”的觉知，是不会被破坏的。我们一直不明白，我们就是那个觉知，我们就是那个“知道自己”的觉知，我们是没有自性的。我们一直误以为身体、感受、念头、情绪是真实的自己，我们执着于错误的自己，所以我们不断地创造新的自己，因为我们无法忍受没有“自己”的状态。我们认为自己是存在的，所以我们根据自己所做的善业和恶业，不断地创造新的自己。 我们执着于什么，就会投生到什么，因为我们认为自己是存在的，所以我们把这个“自己”去执着于事物。当我们执着于事物，我们就会投生到那个事物，然后根据善业和恶业，创造新的身体。我们因此不断地轮回，成为各种各样的众生。 我们成为鸟、成为恶鬼、堕入地狱，经历了无数的劫难，因为我们一直执着于错误的自己。例如，我们投生为蛇，从蛇的肚子里出来，我们感觉到自己可以爬行，我们就认为这条可以爬行的蛇是自己。当我们投生为鸟，我们就认为这只可以飞翔的鸟是自己。我们这样错误地执着了很多世。即使是阿罗汉，能够回忆起过去世，他们也回忆起自己曾经投生为公鸡，当投生为公鸡的时候，就认为这只公鸡的身体是自己。 当我们认为这只公鸡的身体是自己，就觉得母鸡非常漂亮。当我们是人的时候，我们不觉得公鸡、母鸡有什么漂亮，但是当我们投生为公鸡，就觉得公鸡非常帅，母鸡非常漂亮。这种错误的执着，让我们不断地轮回，成为被宰杀的鸡，长达七世。阿罗汉也经历过这样的轮回。 龙婆占塔拉·塔瓦罗，我们曾经跟随他修行了四年，他告诉我们，他曾经投生为熊，出去觅食，把孩子留在山洞里，回来的时候，老虎杀死了他的孩子，并且吃掉了。他非常愤怒，与老虎搏斗，最终同归于尽。由于这种仇恨，他们不断地轮回为动物，互相残杀了很多世。 他们互相残杀，直到他投生为鳄鱼，他认为水里的鳄鱼是自己，并且认为母鳄鱼非常漂亮，觉得投生为鳄鱼很好，因为有很多母鳄鱼。由于这种错误的执着，他投生为鳄鱼很多世。当投生为鳄鱼的时候，他又与老虎搏斗，最终同归于尽。虽然鳄鱼在水里，老虎在陆地上，但是由于过去世的仇恨，他们还是互相搏斗，最终同归于尽。 临死的时候，他想摆脱老虎的嘴巴，看到猴子在树上跳跃，就想投生为猴子，以逃脱老虎的嘴巴。他执着于猴子，所以就投生为猴子，进入猴子的肚子里，然后投生为猴子。他执着于什么，就会投生到什么。他进入猴子的肚子，跳来跳去，最后跳到寺庙里玩耍。他看到一位心地善良的女人，经常来寺庙做功德，念经、拜佛、持戒、修行，就像我们一样，他想投生为她的孩子，觉得她心地善良，投生为她的孩子一定会很幸福。 于是，他投生为她的孩子，成为一个新人。当他成为人的时候，他想出家，于是就在他曾经作为猴子玩耍的寺庙里出家，因为他的潜意识是这样的。每个人的过去世都是这样轮回的，因为我们错误地执着于会死亡、会腐烂的身体，认为是真实的自己、是自己的自性。 直到某一世，我们遇到了佛教，有人教导我们，这个被觉知的自己，不是真实的自己。这个被觉知的自己，无论有什么样的感受、念头、情绪，都是被觉知的，都是会变化、会消逝的。而我们真实的本性，是那个“知道自己”的觉知，是没有自性、没有形状、什么都没有的，是不会被破坏、不会被摧毁的，没有任何人可以摧毁它。即使拥有神通的人，也无法摧毁最初始的心，因为它是没有自性的空性。 即使是涅槃也无法摧毁最初始的心，涅槃只能摧毁“结生识”，也就是能够导致投胎转世的“识”。有一部哲学电影，有一个王子从树上掉下来，然后看到一位僧人坐在那里，周围弥漫着雾气。他问：“你是谁？” 周围弥漫着雾气，僧人裹着毯子，他说：“我就是你，所以我了解你，了解你的一切。我怎么会不了解你呢？你不了解你自己，你不知道你是谁。但是，我了解你，因为我就是你。” 后来，他帮助了王子的父亲，然后写了一张纸条，就离开了。王子看到纸条，以为他忘记了什么东西，想还给他，打开一看，上面写着：“出生之前，你是谁？出生之后，你是谁？去寻找吧。出生之前，你是谁？出生之后，你是谁？我们真实的本性，不是这个出生后的身体，因为我们早在出生之前就存在了，那就是‘觉知’的本性，是不会灭去、不会被破坏、不会消失的。” 在我们身体里，实际上有三个部分。一是身体，这个身体是不稳定的，会出生、会衰老、会生病、会死亡、会腐烂、会消逝。二是“心行”，也就是“心”，它有感受、念头、情绪，时而快乐、时而不快乐，有各种各样的感受、念头、情绪，这就是“心行”。“心行”是不稳定的，生起后就会灭去，有了就会消失。三是最重要的部分，我们称之为“心”，或者“觉知”，或者“识”，或者最初始的心，或者“佛性”，或者“法性”，或者“阿罗汉性”，或者“涅槃性”，或者“觉知”，也就是时刻觉知着我们的身体、我们的心的那个“觉知”，这就是我们的“心”。 还有一个重要的部分，就是隐藏在身体和感受、念头深处的“心”，我们称之为“心”，龙婆都那·阿图罗称之为“佛性”，禅宗称之为“佛性”，佛陀、伟大的导师称之为“佛陀”。如果你看过电影《佛陀：伟大的导师》，在佛陀证悟的时候，佛陀的身体本来是普通的，有头发。但是，当佛陀证悟的时候，佛陀的身体发生了变化。 当佛陀证悟的时候，佛陀走向太阳、月亮，走过云层。如果你仔细看这部电影，你会发现佛陀有三个身体，中间走向太阳的那个身体，就是已经解脱、证悟成佛的身体，中间的身体，头发盘成一个髻，这就是佛陀的身体。 然后，有一个声音说：“你就是佛陀。”佛陀不是有感受、念头、情绪的身体，因为你就是“佛陀”，存在于佛陀之中，存在于阿罗汉之中，存在于各种各样的动物之中，存在于所有轮回的众生之中，本来就存在，也就是所谓的“心”，或者说每个人最初始的心，这就是“佛性”。 “佛性”存在于每个人的心中，那就是“心”。而作为身体的肉体，在每一世都会变化，当肉体变化的时候，作为感受、念头、情绪的“心”，也会随着身体的变化而变化。因为是蛇，就以蛇的方式思考；是鸟，就以鸟的方式思考；是蚯蚓，就以蚯蚓的方式思考；是虫子，就以虫子的方式思考。 虫子是怎么思考的呢？虫子的朋友投生为天使，他看到朋友投生为什么，发现朋友投生为虫子，生活在粪便里。过去，人们上厕所不是用抽水马桶，而是用木板搭起来，然后排泄下去，虫子长满了。天使很同情朋友，想让朋友投生为天使，于是就想把朋友从粪便里弄出来，然后告诉朋友，要好好持守五戒，坚定信念，死后就可以投生到天堂，不要再吃那些肮脏的粪便了。 朋友问：“你投生为天使怎么样？”天使说：“天使非常幸福，想要什么，想要吃什么，都可以通过意念变出来，什么都可以得到，只要你好好持戒，死了就不用再吃那些肮脏的粪便了。”朋友说：“我不要，做天使太辛苦了，因为每次想吃什么，都要花时间去变出来。我们作为虫子，非常幸福，因为人们会给我们送吃的，他们排泄，给我们吃，我们非常舒服，比你还要舒服，你还要去变出来。我们不要，我们到了时间，人们就会给我们吃的，我们不要。”然后，他就回到粪便里去了，无论朋友怎么劝说，他都回到粪便里去了。 虫子以虫子的方式思考。我们投生为鱼，就以鱼的方式思考；投生为乌龟，就以乌龟的方式思考；它无法思考超出那个范围。身体和作为念头的“心”，不是我们真实的本性，我们是存在于这个身体里的“心”，存在于我们每一世的身体里的“心”，它在哪里，我们不知道，它没有自性、没有形状，但是它时刻觉知着我们，那个才是我们。 如何才能找到“心”呢？因为佛陀说：“找到心的人，就找到了法；达到心的人，就达到了涅槃。”这一点非常重要，所以要认真听，因为找到心的人，就找到了法；达到心的人，就达到了涅槃。 耶舍和他的朋友们出家，他年纪大了，就问佛陀：“我们如何才能达到涅槃、找到心、找到法、达到心、达到涅槃呢？”佛陀说：“你要认真听，如果你只是单纯地觉知自己，只是单纯地觉知自己，只是单纯地觉知自己有什么样的感受、念头、情绪，它舒适、不舒适，它舒适、不舒适，不要有任何的欲望去干涉，要如实地觉知。因为‘觉知’的本性，是没有任何欲望的，它无法干涉、无法试图去改变任何事物。 它是一种没有自性的觉知，只是单纯地觉知自己，或者说只是单纯地觉知自己有什么样的感受、念头、情绪，心是平静还是散乱，它会这样，它会那样。如果我们只是单纯地、如实地觉知自己，不带有任何的欲望、不带有任何的干涉，它这样，就让它这样；它那样，就让它那样；不想让它这样，它也会这样；不想让它那样，它也会那样。不要有任何的欲望去干涉，只是单纯地觉知自己。 如果我们生病、不舒服，就用五蕴，也就是用“行蕴”来帮助自己去看医生。我们饿了，‘觉知’的本性只是知道我们饿了，但是‘觉知’的本性无法帮助我们去拿饭、拿菜来吃，它无法做到。它需要用五蕴，当知道自己饿了，就用还没有被破坏的五蕴，作为工具去拿饭来给五蕴吃。当五蕴生病了，‘觉知’只是知道五蕴有痛苦的感受，但是五蕴可以造作，它有工具，可以帮助五蕴去看医生，让医生来修理。如果修理好了，五蕴不生病了，‘觉知’的本性只是知道我们不生病了，仅此而已。 它只是旁观者，无法帮助我们任何事情。如果我们以这种旁观者的方式来觉知自己，我们就能够找到“心”。找到心的人，就找到了法；达到心的人，也就是时刻觉知着自己，不把自己的“觉知”当作“行蕴”，不把自己的“觉知”当作思考者，而是把自己的“觉知”当作“知道自己”在想什么，但不是“觉知”自己在思考。 ‘觉知’知道我们在想什么，想什么、思考什么、分析什么、研究什么，它知道我们在想什么，知道我们在想什么，知道我们在想什么，它知道我们所有的念头，知道我们在想什么，关于我们的事情，我们在想什么，关于别人的事情，它知道我们所有的念头。但是，当我们把自己的“觉知”当作思考者，我们就成为了“行蕴”，就不是自然的觉知，我们就无法达到自己，无法找到“心”。 因为“心”只是觉知，无法思考，它只是知道我们在想什么，想什么、思考什么、想什么、思考什么，它只是知道我们在想什么，但是“觉知”无法思考，要一直保持觉知，不要成为思考者。要一直保持觉知，如果有必要思考，就刻意地去思考，把思考作为工具，当思考完毕，就保持觉知，觉知自己在想什么，想什么、思考什么、想什么，我们就能够成为觉知、成为“心”，就能够找到“心”、找到“法”。 当我们能够时刻觉知自己，不被念头所迷惑，不成为思考者，不成为“行蕴”，我们就能够成为“无为法”的“心”，或者说是“无生法”的“心”，就能够达到“心”，证悟涅槃。 每个人都要这样修行，才能摆脱轮回，摆脱被阎罗王拖去审判的命运。当我们找到“心”，这个没有自性、没有形状的“心”，并且永远地找到它，那么死亡的时候，作为肉体的身体就会灭去，作为“心”的光明体也会灭去，只剩下“觉知”，与宇宙的空性融为一体。 阎罗王，是负责来抓捕灵魂进行审判的，他找不到我们，因为我们已经消失了，就像乔达摩尊者割喉自杀一样。乔达摩尊者得了癌症，非常痛苦，可能是癌症。阎罗王来告诉佛陀，乔达摩尊者割喉自杀了，但是佛陀没有阻止，因为他知道乔达摩尊者无论如何都会死，因为他的寿命已经到了尽头。但是，如果他割喉自杀，就能够证悟阿罗汉果，所以佛陀允许他这样做。 因为这个人无论如何都会死，如果不让他割喉自杀，就白死了。但是，如果他割喉自杀，就能够证悟阿罗汉果，所以佛陀允许他割喉自杀，他一点一点地割，非常痛苦，鲜血流了一地。乔达摩尊者认为“行蕴”是如此的痛苦，不值得执着，于是就放下了“行蕴”，放下了作为感受、念头、情绪的自己。 当他放下一切，就达到了死亡。当他死后，肉体就灭去了，而光明体，对于那些还没有完全放下、还执着于、还陷入“行蕴”的人来说，当他们死亡的时候，光明体就会从肉体中弹出来，光明体就像我们自己一样，从身体里弹出来，然后阎罗王就会来抓捕他。如果是意外死亡、横死，就会在黑暗中，哪里也去不了，只剩下我们自己，四处游荡。 但是，乔达摩尊者已经证悟了阿罗汉果，他放下了执着，消失了，与大自然融为一体。佛陀对阿难说：“阿难，你不必伤心，如来没有出生、没有死亡，已经消失了，与大自然融为一体。我存在于一切地方，如来存在于一切地方，存在于大自然中，存在于空气中，存在于阳光中，存在于吹过你身体的风中，存在于水中，存在于你行走的土地上，存在于你手中的沙子中，存在于你手中的树叶中，存在于身体中，存在于心中，哪里有空性，哪里就有如来。” 哪里有空性，哪里就有“佛性”，也就是每个人、每个众生都具有的“觉知”，是最初始的。找到心的人，也就是找到最初始的“觉知”的人，就找到了法；达到心的人，就达到了涅槃。肉体会灭去，作为“心”的光明体也会灭去，只剩下空性，摆脱了轮回，摆脱了痛苦。 不必再接受惩罚，过去所做的善业和恶业都成为泡影，不执着于善、不执着于恶，超越善恶，消失了。一切，我们出生为人，就是为了这一件事，因为这是最合适的，能够带领我们来听闻佛法，带领我们的心来听闻佛法，并且理解佛法，并且理解我们最初始的本性，也就是“觉知”、“涅槃性”、“佛性”、“法性”、“阿罗汉性”、“空性”。 因此，出生为人，就是我们得到的奖赏，能够遇到佛教，遇到善知识，遇到佛法，有机会听闻究竟的佛法，有机会达到究竟，找到我们自己的“心”，或者说我们最初始的心，也就是“出生之前，你是谁？出生之后，你是谁？”去寻找吧。 ----- 翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容，保证翻译后的文本通顺、易懂；不要包含泰语，全部翻译为中文；原文如果有字幕（一行行）的格式，请根据意思整合输出成成段文章的形式 ---------------- ที่วัดป่าหัวตลุกวนารามวันที่สิบสองกันยายนสองพันห้าร้อยห้าสิบเก้าเรื่องก่อนเกิดใครคือเจ้าเกิดมาแล้วเจ้าคือใครโด。 ยลงการลง。 กลับไปบ้านนะ。 ไม่ว่าจะยืนเดินนั่งนอนเข้าน้ำห้องเครื่องมดื่มกินไม่ว่าจะทำกิจการงานใดต้องทำงานนั้นไม่ให้ผิดพลาด。 ส่วนข้างในนั้นไม่มีความรู้สึกตัวอยู่กับกรรมบริกรรมพโตพโตโตโตโตโตโตไว้ตลอดเวลาอย่าทิ้งความรู้สึกตัวไว้กับโต。 คิดจะดีหรือไม่ดีไม่ต้องไปสนใจใจจะสงบหรือไม่สงบไม่ต้องสนใจอย่าทิ้งความรู้สึกตัวอย่าทิ้งความรู้สึกตัวไว้กับการบริได้กรรมพุทธโธภายในไม่ได้ยืนเดินนั่งนอนเข้าห้องน้ำห้องสเดิมกินเดินทางไปไหนม。 าไหน。 ไปทำงานข้างนอกไม่ิดพลาดข้างในอย่าทิ้งความรู้สึกตัวไว้กับคบริกรรมพโทรไปใน。 หรือถ้าใครพิจารณาความตายนะปลูกความพิจารณามรสติอยู่ไม่ว่าร่างกายภายนอกจะทำอะไรใจต้องแอบให้มีความรู้，ส，ึ，ก，ต，ั，ว，อ，ย，ู่，ก，ั，บ，ที่ตัวเองพ，ิ，จ。 ารณาอยู่。 อย่าทิ้งความรู้สึกตัวภายในนะความรู้สึกตัวที่เรารู้อยู่อะไรอยู่ภายในหรือพิจารณาอยู่ภายในอย่าทิ้งความรู้สึกตัวเป。 ็นอังคาร。 ไม่ว่าจะทำอะไรทำกิจการงานใดขอให้อย่าทิ้งความรู้สึกตัวเองให้ภายในที่กับรู้สึกตัวอยู่กับคำบริกรรมพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุโธถ้าเมื่อไหร่เราทิ้งความรู้สึกตัวอยู่กับพุทโธภายในหรืออยู่กับการพิจารนาร่างกาย。 คิดเห็นหน้าูกพังเราจะส่งจิตออกนอกร่างกายเราทันทีจะส่งไปหาคนนั้นหาคนนี้เรื่องอดีตเรื่องอนาคตจิตส่งออกนอกเป็นสมุทไทยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์คนให้จิตส่งออกนอกมันเป็นทุกข์。 จิตเห็นจิตมันเป็นมาร์คคนจิเห็นจิตเป็นนิโรธคือความคนจากคุข์。 รักนะเนี่ยเราต้องรู้เห็นจิต。 เธออยู่ข้างในเรามีความรู้สึกไม่ทิ้งความรู้สึกตัวอยู่ภายในที่ก็คิดมีความรู้สึกสบายไม่สบายก็จะรู้หมดแต่ก็ได้แต่แค่รู้เราไม่ลงงไปกับความคิดไม่ลงงไปเป็นผู้คิดเองได้แต่รู้ว่ามีความคิดอะไรแทรกซ้อนกับบริการพเธออยู่ภายในก็ได้แต่รู้ได้แต่รู้โดยเราเนี่ยไม。 ่หลงไปเป็นผู้คิดเองคือไม่หลงไปเป็นสังขาร。 เพราะธรรมชาติของเราเป็นวิสังฆห์。 สังขาร。 คำว่าวิสังขารคือความไม่คงแตก。 หรือเป็นอสังกชาติคือความไม่มีตัวตน。 สังขารแปว่าไม่สังะอสังขะคือความไม่ปรุงแต่งเป็นทาสที่ไม่มีอะไรปรุงแต่งได้เพราะเป็นความว่างเปล่าหาตัวตนไม่มีไม่สามารถจะมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ได้เราแท้ๆคือจิตดั้งเดิมแท้ๆเป็นสังขารและสังขารสพาาสซึ่งมีสภาพได้แต่รู้อย่างเดียวแต่ตัวตนไ。 ม่มี。 มีแต่รู้เช่นเราอิ่มก็รู้ว่าเราอิ่มเราหิวก็รู้ว่าเราหิวเรานั่งอยู่ก็รู้เรานั่งเราเดินก็รู้ว่าเดินนอนอยู่ก็รู้ว่านอนแต่อันนี้รู้อย่างนี้มันก็เป็นเป็นอันรู้อันเดียวกันนี่แหละคือเรียกว่าลู。 กกาย。 กายนั่งก็รู้กายนั่งกายยืนก็รู้กายยืนกายเดินก็รู้ว่ากายเดินเพราะมันเป็นธรรมชาติรู้ซึ่งติดคู่มากับสัตว์ทุกชนิด。 จะต้องมีธรรมชาติรู้เนี่ยเป็นธรรมชาติรู้เนี่ยอยู่ในตัวแม้แต่หมาเองเวลามันนอนมันก็ต้องรู้วามันนอนเวลามันไม่สบายเมื่อเช้าเราเดินผ่านไปมันไปหายากกินหมาไม่สบายก็ไม่กินยากมาแล้วมันก็ฉลาดมากเลยไปกินยากพมาแล้วมันรู้มีสชาตญาณว่ายาอะไรเป。 ็นยา。 มันไปกินหญ้าแล้วมันก็มาอาเจียนออกมาแล้วมันก็หาย。 ความรู้วันนี้มันเป็นของรู้ประจำตัวสัตว์บุคคลทั้งหลายสัตว์เทพเทวดามนุษย์กินพรมยนาคคุตมันมีความรู้ประจำตัวติดมาความรู้นี้มีในพุทธเจ้าในพระพุทธชนและสัสราจารย์ทั้งหลายสรรพสัตว์ทั้งความเดียวกันรู้รู้ว่าร่างกายนี้อิ่มก็รู้อิ่มอิ่มก็รู้ว่าอิ่มหิวก็รู้ว。 ่。 า。 ห。 ิว。 ที่เรียกว่ารู้เป็น。 ธรรมชาติที่รู้ร่างกายเราตามความเป็นจริง。 และรู้อันนี้เป็นธรรมชาติที่รู้เวทนาคือว่าสบายกายสบายใจไม่สบายใจไม่สบายใจหรือเป็นกลางๆหรือว่าเฉยๆ。 ธรรมชาติรู้ที่รู้กายอิ่มกายหิวกายยืนกายเดินกายนอนกายนั่งไม่ใช่ว่าความตั้งใจไปรู้นะความตั้งใจที่จะไปรู้อะไรเนี่ยไม่ใช่ธรรมชาติและความปรุงแต่งเป็นสังขารแต่ธรรมชาติที่รู้ติดตัวคู่มากับทุกสรรพสัตว์ทั้งหลายนี้เป็นธรรมชาติที่รู้ที่เป็นวิสังขารตัวตน。 ไ。 ม่。 มี。 ไม่มีรูปร่างไม่มีตัวตนไม่มีที่อยู่ไม่มียาวไม่มีสั้นไม่มีหนาไม่มีบาร์ไม่มีสว่างไม่มีมืด。 เป็นแต่ความรู้ที่มีอยู่ประจำตัวสัตว์ทั้งหมด。 อิ่มก็รู้ว่าอิ่มหิวก็รู้ว่าหิวง่วงก็รู้ว่าง่วงนอนตื่นมาแล้วก็รู้ว่านอนตื่นมาแล้วปวดท้องอุจจาระปัสสาวะก็รู้ปวดท้องอุจจาระปัสสาวะไปอุจจาระปัสสาวะมาเสร็จแล้วก็รู้ว่าอุจจาระปัสสาวะมาเสร็จแล้วมันเป็นธรรมชาติที่เป็นความรู้สังขารเ。 นี่ย。 หาตัวตนไม่เจอ。 เราอย่างเราอิ่มนี้。 ก็รู้ว่าเราอิ่มแต่เราหาตัวผู้ที่มารู้ว่าเราอิ่มเนี่ยหาไม่ได้รู้แต่ตัวเราหาเจอแต่ตัวเราอิ่มแต่ผู้ที่มาร，ู，้ตัวเร，า，อ，ิ，่，ม，เ，น，ี่ยเราหาตัว，เ。 ขาไม่เจอ。 เวลาเราหิวเนี่ยเราก็รู้แต่หาเจอแต่ตัวเราที่หิว。 แต่เราหาตัวผู้ที่มารู้ว่าเราหิวเนี่ยไม่เจอนี่เรียกว่าลูกกาย。 ส่วนเวทนาเนี่ยร่างกายจิตใจที่สบายกายสบายใจก็รู้ว่าสบายกายสบายใจ。 รู้แต่ตัวเราเนี่ยสบายใจสบายใจแต่หาผู้ที่มารู้ว่าเราเนี่ยสบายกายสบายใจเนี่ยหาผู้ที่มารู้เนี่ยหาไม่เจอเพราะเขาไม่มีตัวตนไม่มีลูกปร้างไม่มีที่อยู่ไม่มีอะไรเลยเขาจึงเรียกว่าเป็นสังขารหรือเป็นสังะพระธาตุหรือเป็นสุยตาสุยตาแปลว่าความว่างเ。 ปล่า。 จึงไม่มีตัวไม่มีตนมีแต่ความรู้ว่าตัวเราเนี่ยเป็นอย่างไรร่างกายเรานั่งเรายืนเราเดินเรานอนร่างกายเราไม่สบายสบกายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจเจค่อยได้ป่วย。 ความรู้เนี่ยจะรู้เราตลอดที่เรียกว่ารู้กายแล้วก็รู้เวทนาแล้วก็รู้จิตของเราก็คือว่าจิตเรามีความคิดหรือตึกตองมีอาร，ม。 ณ์กับใคร。 ก็จะรู้ได้แต่ตัวหันหาพบได้แต่ตัวเราซึ่งมีความรู้สึกหรือคิดอารมณ์มีกเลสปรุงแต่งกับใครก็จะรู้ได้แต่จะไปหาผู้รู้ที่มารู้ตัวเราเนี่ยหาไม่เจอว่าเราเนี่ยแต่มีความรู้สึกกคิดอารมณ์มีกเลสกั。 บใคร。 เราจะหาผู้รู้นั้นไม่เจอหาเจอแต่ตัวเราที่มีความรู้สึกกคิดอารมณ์ที่มีแอบมีกเลสหรือไม่มีกเลสกับใครเท่านั้น。 ท่านจงจำไว้ให้ดีว่าหาเจอแต่ตัวเรา。 ที่มีเวทนามีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์แต่จะหาผู้ที่มารู้ตัวเราที่มีตัวเราสบายไม่สบายมีความรู้สึกจะคิดอารมณ์อย่างไรมีกเลสหรือไม่มีกเลสอย่างไรเราจะหาผู้รู้ไม่เจอจะเจอแต่ตัวเราเท่านั้นเพราะตัวเราที่มีเวทนามีสัญญามีสังขารมีวิญญาณเนี่ยที่สามารถไปรับรู้อะ。 ไรได้ต้องหัวจหนูล้นกายใจเนี่ย。 สิ่งเหล่านี้เป็นสังขารปุงแต่ง。 ลูกเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณในขันห้าเนี่ย。 คือไปรู้เอาไปรู้ต่างๆหรือเอาตาไปเห็นสิ่งใดภายนอกหูไปได้ยินสิ่งใดภายนอกได้เอาจมูกไปดมกลิ่นได้ไปรู้กิ，น，่，น，ภ，า，ย，นอก，ไ，ด，้，เ，อาลิไปรู้ร，ถ，ส。 รู้รสได้。 แล้วก็รู้ที่ทำหน้าที่คล้ายๆกับทารู้คือรู้เวทนาสัญญาสังขารคือรู้ธรรมรู้ธรรมมารมณ์。 ทางประตูใจ。 รูปเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณเป็นขันธ์ห้าเป็นของไม่เที่ยงเกิดขึ้นแล้วก็ดับไฟมีแล้วหายไปแม้แต่วิญญาณอาคารเมื่อสิ้นตาที่จะเห็นลูกคือถึงแก่ความตายวิญญาณที่รับรู้ลูกต่างตาก็ดับลง。 สิ้นหูที่ได้ยินเสียงหูเน่าแล้วเพราะถึงแก่ความตายวิญญาณที่รับรู้ทางหูก็ดับลงสิ้นจมูกจมูกเหมือนเน่าแล้วก็จมูกเน่าแล้วก็สิ้นจมูกที่ได้กินวิญญาณที่รู้กลิทางจมูกก็ดับลง。 สิ้นลิ้นลิ้นเน่าแล้ววิญญาณที่มารมารรถทางลิ้นก็ดับลง。 สิ้นกายเพราะร่างกายเน่าแล้ววิญญาณที่มารู้การกระทบทางกายก็ดับลง。 สิ้นเวทนาสัญญาสังขารคือเวทนาก็ดับไปแล้วขันธ์ห้าเวทนาขันธ์ดับสัญญาขัน์ความจำได้ในรู้ดับความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์ดับไปเพราะว่าร่างกายดับแล้วถึงแก่ความตายแล้วมโนวิญญาณที่มนุเวทนาสัญญาสังขารรู้ธรรมอาก็ดับลง。 ดังนั้นเนี่ยความรู้ในที่เป็นวิญญาที่มารู้เนี่ยมันจะดับลงเพราะตาหูจมูกลิ้นไกใจที่เป็นประตูนั้นดับลงแล้ววิญญาณอาขรจึงดับลงแต่สิ่งที่ไม่ดับลงที่มารู้ตัวเราเนี่ย。 เป็นอมตะไม่ดับ。 เราอิ่มก็รู้ว่าเราอิ่มเราหิวก็รู้ว่าเราหิวเราสบายก็รู้เราสบายเราไม่สบายก็รู้ไม่สบายเรายืนเดินนั่งนอนก็รู้ว่าเรายืนเดินนั่งนอนเราดื่มกินอย่างไรก็รู้ว่าเราดื่มกินอย่างไรเรามีความสุขรู้สึกจะกคิดอารมณ์แอบมีกเลสกับใครรู้เนี่ยเขาจะตามรู้เราทั้งหมดในที。 ่หลับในที่แจ้งไม่อาจรอดพ้นจากรู้นี้ได้。 รู้นี้ย。 เป็นอสังสาธาตุหรือเป็นสังขารซึ่งไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยเป็นแต่ความว่างเปล่าเป็นสังฆตธาตุคือไม่มีอะไรเลยเมื่อเขาไม่มีอะไรเลยมีแต่รู้ตัวเรารู้ร่างกายรู้เวฒนารู้จิต。 เขาเลยไม่แตกไม่ไม่ทำลายแม้แต่อาวุธอะไรก็。 ทำลายเขาไม่ได้รู้เนี่ยแม้แต่นพพานก็ยังทำลายรู้นี้ไม่ได้นพพานทำลายได้แต่ปฏิสนธิวิญญาณที่จะไปเกิดใหม่แต่นพพานทำลายธาตุรู้นี้ไม่ได้เพราะถ้ารู้นี้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยได้แต่รู้ตัวเราตลอดเวลา。 ตรงนี้สำคัญมาก。 เพราะรู้เนี่ย。 มันไม่มีตัวตนได้แต่รู้เราตลอด。 แต่เราเข้าใจผิด。 ว่าตัวเราที่ถูกรู้เนี่ยเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา。 แต่แท้จริงเนี่ยเรานั่คือสิ่งที่รู้ผู้ที่มารู้ตัวเรานั่นแหละเรานั่นแหละคือสิ่งนั้นเรียกว่าจิตเดิมแท้ห，ร，ื，อ，ใ，จ，ดั้，ง，เ，ด，ิ，มแท้แท้นั่น，แ，ห，ละ。 คือเรา。 เราอะไรคือสิ่งที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีรูภัณฑ์สณฐานอะไรเลยไม่มีอะไรสักอย่างเดียว。 ที่รู้ตัวเราอยู่ตลอดเวลานั่นแหละคือเราแท้ๆและเป็นเราตั้งแต่ดั้งเดิม。 แต่ตัวเราเนี่ยที่ถูกรู้เนี่ยทั้งร่างกายทั้งเวทนาทั้งจิตที่เป็นความรู้สึกคิดอารมณ์เนี่ยซึ่งเป็นสิ่งที่ถูกรู้เนี่ยต้องตายแตกดับเน่าเปื่อยไ。 ปทุกชาติ。 แต่ผู้ที่รู้ตัวเราเนี่ยไม่เคยแตกตับแต่ที่เราไม่เข้าใจสักทีว่าเราคือตัวนั้นเราคือผู้ที่รู้ตัวเราที่เราเนี่ยคือความไม่มีตัวตนแต่เราเนี่ยไปคิดเอาร่างกายไม่มีความรู้สึกึกถึงกคิดอารมณ์ได้เป็นตัวเราเรายึดผิดตัวเราจึงต้องไปสร้างตัวใหม่เรื่อยไปเพราะเราข。 าดตัวไม่ได้ที่เราจะ。 เราจะ。 ไม่มีตัวไม่ได้เพราะเราไปยึดว่าเรามีตัว。 เราจึงไปสร้างตัวใหม่ขึ้นตามบุญตามบาปกรรมรดีและกรรมชั่วที่เราทำไว้。 แล้วเรายึดอะไรมันก็ไปเกิดกับสิ่งนั้นตามที่เรายึดเพราะเรายึดว่าเรามีตัวเราจึงเอาตัวเราเนี่ยไปยึดสิ่งใดเมื่อเราไปยึดสิ่งใดไว้เราจึงไปเกิดกับสิ่งนั้นแล้วไปสร้างรูปร่างใหม่ตามบุญบาปกรรมมดีและกรรมชั่วเราจึงเวียนว่ายตายเกิดเป็นสัตว์อาจารย์แทบทุกประเภท。 ในโลกนี้。 ไปเป็นเป็ดเป็นอสูรกายตกนรกมาดึกดำบรรบันดาลแสนทลไม่กี่ลูกกี่ภพกี่ชาติเป็นอนันตการ。 เพราะเรายึดผิดตัวมาทุกชาติทุกชาติคือเรายึดเอาร่างใหม่ที่เราเกิดใหม่เช่นเราเกิดมาเป็นสัตว์เลือยกลายเป็นงูเลือยไปออกมาท้องจากท้องมางูแล้วเรารู้สึกตัวมามันเลื้อยได้เราก็บอกให้้งูที่เลื้อยได้เนี่ยเป็นตั。 วเรา。 พอเราออกมาเป็นสติเราก็บอกว่าสติที่มันบินได้คือตัวเรา。 แล้วเราก็ยึดไอ้ตัวนั้นเป็นเราแล้วเราก็ยึดเอาตัวอื่นเราหลงแบบแบบนี้หลายชาติแม้แต่พระอรหันต์ที่ท่านระลึกชาติได้แล้วกูชอบฐานะเสโอท่านก็ระลึกได้ว่าท่านเคยเกิดเป็นไก่ตัวผู้เมื่อเกิดเป็นไก่ตัวผู้ก็หลงเอาว่าร่างกายที่เป็นไก่ตัวผู้นี้คือตั。 วเรา。 เมื่อรู้เห็นว่าร่างกายที่มันไก่ตัวผู้นี้เป็นตัวเราก็ไปมองเห็นว่าไก่ตัวเมียเนี่ยสวยมาก。 เวลาเราเป็นคนเรามองไม่หล่อเลยว่าไก่ตัวเมียไก่ตัวผู้มันหล่อมันยังไงมันสวยอย่างไรแต่พอเราไปเกิดเป็นไก่เห็นไก่ตัวผู้หล่อมากไก่ตัวเมียสวยมากความหลงผิดเช่นนี้ทำให้ท่านเกิดเวียนวนเป็นไก่หยุดให้เขาเชื่อดอยู่เจ็ดชาติอาหารันต์ก็โดนมา。 แล้ว。 หลวงปู่จันทราถวโลพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่เราไปอยู่ได้ไปฝึกอยู่กับท่านอยู่สี่ปี。 ถ้าเล่าให้ฟังว่าเคยเกิดเป็นหมีแล้วออกไปหากินทิ้งลูกไว้ในถ้ำกลับมาเสือมันฆ่าลูกแล้วก็กินลูกแค้นแค้นเสือ，ม，ากเลยก，ร，ะ，โ，ด，ด，ก，ั，ดกับเสือจนต，า。 ยทั้งคู่。 ด้วยผลของกรรมที่อาฆาตแค้นต่อกันก็เลยไปเวียนไห่ายตายเกิดเป็นสัตว์แต่รัจฉานนานหลายชาติแล้วฆ่ากันกับเสือที่ไปเวียนว่า่ายตายเกิดเป็นสัตว์แต่รัจฉานแล้วฆ่ากันตายทั้งคู่หลายชาติ。 ฆ่ากันไปฆ่ากันมา。 จนกระทั่งท่านมาเกิดเป็นจระเข้ก็ไปยึดเอาจระเข้ที่อยู่ในน้ำเนี่ยคือตัวเรา。 แล้วก็หลงว่าสัตว์ตัวเมียเนี่ยจระเข้ตัวเมียเนี่ยมันสวยดีเราเกิดเป็นจระเข้ก็ดีนะเพราะว่ามีตัวเมียได้สลายตัว。 ด้วยความที่หลงผิดอย่างนี้เป็นวิชาเลยเกิดเป็นจระเข้อยู่หลายชาติ。 เมื่อเกิดเป็นจระเข้ก็กัดกับเสือจนตายอีกแล้วทั้งที่จระเข้อยู่ในน้ำเสืออยู่ในบกแต่ด้วยความที่มันผลขอ，ง，ก，ร，ร，ม，ท，ี，่，เค，ย，ก，ั，ดกันก็กัดก，ั，น。 จนตายอีก。 ขนาดจะตายก็เลยมีความรู้สึกว่าอยากจะพ้นจากปากเสือสักทีเห็นลิงโหนอยู่บนต้นไม้ก็เลยอยากจะไปเกิดเป็นลิงเพื่อหนีพ้นจ，า。 กปากเสือ。 ความยึดลิงเป็นเอาไว้。 ก็เลยไปเกิดเป็นลิงเข้าท้องลิงแล้วไปเกิดเป็นลิงเรายึดอะไรเราก็ไปไปเกิดกับสิ่งนั้น。 ไปเข้าท้องลิงโหนไปโหนมาแล้วสุดท้ายก็โหนไปเล่นตามวัด。 เห็นคนเขาใจบุญสุนทานผู้หญิงคนหน้าตาหมดดจดใจบุญสุนทานชอบมาทำบุญที่วัดมาสวดมนต์ไหว้พระมาถือศีลภาวนาเหมือนพวกเราอย่างนี้อย่าไปเกิดเป็นลูกของเขาเห็นเขาในใจบุญดีเกิดเป็นลูกของเขาคงจะมีความสุขสบายเพราะเขาใ。 จบุญ。 ก็เลยเกิดไปเป็นลูกของเขาแต่นี่ก็เกิดมาเป็นคนใหม่。 เกิดเป็นคนใหม่ก็รู้สึกตัวอยากบวชเลยแล้วก็อยากบวชก็ไปบวชในวัดที่ตัวเองอ่ะเป็นลิงห้อยโหดอยู่นั่นเพราะจิตมันใต้สำนึกมันเป็นอย่างนั้นเนี่ยพบชาติเป็นปลาของแต่ละคนมันวนเวียนเช่นนี้เพราะวิชาที่ไปหลงเอายึดเอาร่างกายที่มันตายแตกตับเน่าเปื่อยทุกชาติเป็นตั。 วเราเป็นตัวตนของเรา。 จนชาติใดชัดหนึ่งเนี่ย。 เกิดมาพบพระพุทธศาสนามีผู้สอนให้เรารู้ว่าเรานี่ไม่ใช่ตัวเราที่ถูกรู้นี้。 ตัวเราที่ถูกรู้นี่ว่าที่สบายไม่สบายมีความรู้สึกึกคิดอารมณ์อย่างไรเป็นตัวเราที่ถูกรู้ที่จะต้องแตกกับเปลี่ยนร่างไปทุกชาติแต่เราที่แท้จริงคือผู้ที่มารู้ตัวเราที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูบ้างไม่มีอะไรเลยไม่มีวันแตกกับไม่มีวันทำลายไม่มีใครทำลายได้ใครจะมีอิทธ。 ิฤทธิ์บานใดทำลายจิเดิมแท้ไม่ได้เพราะว่าเป็นของไม่มีตัวตนเป็นความว่างเปล่า。 แม้แต่นพพานก็ทำลาย。 เติมแท้ไม่ได้ทำลายได้แต่วิญญาณปฏิสนธิวิญญาณที่จะไปเกิดไป。 ยังมีปรัชญาอยู่เรื่องนึง。 ที่มีคนคนหนึ่งเนี่ย。 องค์ชายสามตกต้นไม้ลงมา。 แล้วก็ไม่เห็นพระนั่งอยู่。 มันก็มีหมอกเต็มไปหมดเลยแล้วถามว่าท่านคือใครเนี่ย。 มีหมอกบางเต็มไปหมดเลยนั่งเป็นผ้าห่มผ้าคลุมโปรงอยู่ท่านคือใคร。 เราก็คือเจ้าไงเราจึงรู้จักรู้จักเจ้าทั้งหมดรู้เรื่องของเจ้าทั้งหมด。 จะไม่รู้จักเราได้ยังไงเจ้าไม่รู้จักตัวของเจ้าเอง。 เจ้านะไม่รู้จักตัวของเจ้าแต่เราเนี่ยรู้จักตัวของเจ้าเพราะเราคือเจ้า。 เห็นเนี่ยมันจะมีหนังเรื่องนี้เกิดขึ้นเราแชร์ไปให้ดูกันตั้งหลายคนแต่ผมไม่เข้าใจก็แชร์บ่อยเรื่องนี้。 องค์ชายสามตกต้นไม้ลงมานอนเล่นอยู่ตนั่งคุุมหน้าอยู่มีหมอกเต็มไปหมดเลยอยู่ในโลกไหนเนี่ย。 เหมือนกับลงไปในโลกอีกโลกนึงมันคือใครเนี่ยเราก็คือเจ้าเนี่ย。 อย่าบอกพูดอย่างนี้นะเจ้าไม่รู้จักตัวเจ้าเองเจ้าไม่รู้ว่าเจ้าคือใคร。 แต่เราเนี่ยรู้จักเจ้าเพราะเราคือเจ้า。 หลังท่านก็เลยไปช่วยพ่อของชสามเสร็จแล้วก็เลยเขียนกระดาษทิ้งไว้แล้วก็เดินหนีหายไปอีกองค์นึง。 เลวชายสามขี้กระดาษดูว่าจะได้จะนกว่าลืมถุงอะไรว่าจะไปคืนเอาไปซะแล้ถุงมีอะไรเปิดถุงออกดูว่า。 ก่อนเกิดก่อนเกิดมาใครคือเจ้า。 เกิดมาแล้วเจ้าคือใคร。 หาให้พบก่อนเกิดมาใครคือเจ้าเกิดมาแล้วเจ้าคือใคร。 เราแท้จริงไม่ใช่ร่างกายเราที่เกิดมาแล้วเพราะเรามีมาตั้งแต่ก่อนเกิดแล้วนั่นแหละธรรมชาติของธาสรู้เนี่ยไม่เคยดับไม่เคยแตกไม่เคยทำลายไม่เคยสูญเรานั่นแหละ。 ในร่างกายเราเนี่ยแท้จริงมันจะมีสามสามส่วน。 ในร่างกายเราที่ซ่อนเร้นอยู่เนี่ยมันมี3ส่วน。 หนึ่งคือร่างกายกายเนื้อนี้ที่เป็นของไม่เที่ยงต้องเกิดต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายต้องทำต้องเน่าเปื่อยผูกพังไป。 สองจิสังขารเรียกว่ากายจิตจิตสังขารที่มีความรู้สึกนึกจิอารมณ์เดี๋ยวสบายใจเดี๋ยวไม่สบายใจแล้วมีความรู้ส，ึ，ก，นึกคิด，อ，า，ร，ม，ณ，์，เ，รียกว่ากา，ย，จ。 ิต，สังขาร。 กายจิตสังขารนี้เป็นของไม่เที่ยงเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปมีแล้วก็หายไปสามนี่คือส่วนที่สำคัญที่สุดเรียกภาษาไทยเราเรียกว่าใจหรือผู้รู้หรือวิญญาณธาตุหรือจิตดั้งเดิมแท้ๆหรือพุทธ。 หรือธรรมธาตุหรืออรหธาตุหรือนพพานธาตุหรือผู้รู้ที่บอกว่ารู้ร่างกายรู้จิตใจเราตลอดเวลาเพราะมันคือใจของเรานี่เอง。 มีอีกส่วนหนึ่งที่เป็นส่วนสำคัญนั่นคือใจที่ซ่อนอยู่ลึกๆในร่างกายกายเนื้อและกาย。 ความรู้สึกึกคิดนั่นคือใจภาษาไทยเรียกว่าใจหลวงปู่ดูนาตโลเรียกว่าพุทธเซ็นเรียกว่าพุทธนะพุทธเจ้ามหาศาสดาโลกเรียกว่าพุททะ。 ถ้าใครดูหนังพุทธเจ้ามหาศาสดาโลกตอนตรัสรู้พระพุทธเจ้าตรัสลุแล้วเดิมร่างกายของพุทธเจ้าก็เป็นกายที่มีผมธรรมดาปกติ。 แต่ตอนที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้แล้วพระพุทธเจ้ากับมีสากาย。 ตอนที่พุทธเจ้าตรัสดูแล้วพุทธเจ้าเดินขึ้นไปอย่างดวงอาทิตย์ดวงจันทร์และเต็มดวงเดินเมฆขึ้นไป。 ถ้าใครดูหนังพระเจ้ามหาศาลาเจ้าตอนนี้ดีๆจะเห็นว่าพระพุทธเจ้ามีสามกายกายที่เดินไปตรงกลางขึ้นสู่ดวงจันทร์นั่นแหละขึ้นสู่ดวงอาทิตย์นั่นคือผู้ที่หลุดพ้นแล้วสรู้เป็นหลานสัมมาสัมพุทธเจ้ากายที่กลางๆเนี่ยขมวดก้นหอย。 เป็นกายพระพุทธเจ้าที่ขมก้นหอยนี่แหละแบบนี้นี่แหละคือกายพระพุทธเจ้า。 แล้วก็มีเสียงว่าเจ้าคือพุทธธ。 พุทธไม่ใช่กายเนื้อที่มีความรู้สึกึคิดอารมณ์。 เพราะเจ้าคือ。 พุทธมีอยู่ในพระพุทธเจ้ามีอยู่ในพระอาหารมีอยู่ในสัตว์เดรัจฉานทุกประเภทมีอยู่ในสรรพสัตว์ทั้งหลายที่เวียนว่ายตายเกิดทั้งหมดมีอยู่แล้วหรือเรียกว่าใจนั่นเองหรือจิตดั้งเดิมแท้ๆของทุกท่านเรียกว่าพ。 ุทธธ。 ความเป็นพุทธธมีอยู่ในใจของทุกท่านนั่นคือใจ。 ส่วนร่างกายที่เป็นกายเนื้อนี้เปลี่ยนแปลงไปแต่ละชาติเมื่อร่างกายเนื้อนี้เปลี่ยนแปลงไปแล้วก็มีกายจิตที่เป็นความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เป็นไปอย่างที่ร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไปเพราะเป็นงูก็คิดอย่างงูเป็นนกก็คิดอย่างนกเป็นไส้เดือนก็คิดอย่างไส้เดือนเป็นหนอนก็。 คิดอย่างหนอนมันคิดอย่างหนอนอย่างไรมีเพื่อนของหนอนเนี่ยไปเกิดเป็น。 เล็งลงมาเห็นเพื่อนว่าเพื่อนไปเกิดเป็นอะไรอ้าวเพื่อนไปเกิดเป็นหนอนอยู่ในส้วมขี้เมื่อสมัยก่อนเนี่ยคนไปถ่ายอุจจจาระแล้วไม่ได้ไม่ได้มีเป็นชักโครกอะไรหรอกเอาไม้กระดานพาดแล้วก็ถ่ายลงไปหนอนขึ้นเต็มไปหมดเลยเพื่อนเอาไปเกิดอยู่เป็นหนอนอยู่ในส่ว。 นขี้。 เทวดาก็สงสารเพื่อนมากเลยอยากให้เพื่อนได้ไปเกิดเป็นเทวดาแล้วก็พยายามไปเคลียร์เพื่อนออกมาจากส้วมขี้แล้วพยายามพูดกับเพื่อนว่าให้ถือศีลห้าไว้ให้ดีตั้งใจให้แน่วแน่เวลาตายแล้วจะได้ไปเกิด。 บนสวรรค์อย่าไปหากินกับอุจจาระที่มันสกปรกอย่างนี้เลย。 ไอ้เพื่อนก็บอกว่าแล้วเพื่อนไปเกิดเป็นเทวดาเป็นยังไงบ้างเทวดามีความสุขสบายมากอยากกินอะไรอยากได้อะไรเนรมิตเอาก็ได้มาทุกอย่างไม่ว่าอยากจะกินอะไรก็เนรมิตเอา。 แล้วได้มาทุกอย่างเลยขอให้เพื่อนเนี่ย。 รักษาศีลให้ดียอมตายแล้วก็จะไปกินอุจจาระเน่าอย่างนี้เลย。 ไอ้เพื่อนบอกว่าไม่เอาเป็นเทวดาลำบาก。 เพราะว่าจะกินอะไรทีก็ต้องไปเสียเวลาในระมิแต่เราเคยเป็นนอนเนี่ยเรามีความสุขที่สุดเลยเพราะว่าถึงเวลาคนก็มาให้เรากินมาถ่ายเราเอามาให้เรากินไม่ยอให้เรากินหมดเลยเราเนี่ยสบายมากกว่าเพื่อนอีกกว่าเพื่อนจะต้องไปเราไม่เอาแต่เราเนี่ยถึงเวลาคนก็มาให้เรากินใ。 ห้เรากินเราไม่เอาเลยกลับไปเข้าไปในบอกอุจจาระตามเดิมว่าเพื่อนจะเขียดยังไงนี่ก็กลับเข้าไปในบอกอุจจาระตามเดิม。 หนอนมันก็คิดอย่างหนอน。 นั่。 ร่างกายเราเกิดเป็นปลามันก็คิดอย่างปลาเป็นเต่ามันก็คิดอย่างเต่ามันคิดไม่ออกเลยเกินอย่างนั้นน่ะ。 ไอ้ร่างกายกับจิตใจซึ่งเป็นความคิดเนี่ยมันไม่ใช่มันไม่ใช่แท้ๆของเราเราคือใจที่อยู่ในร่างนี้ในร่างเราทุกชาติในร่างเราคือใจอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้มันไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างแต่มันรู้เราตลอดเวลานั่นแหละคื。 อเรา。 วิธีที่เราจะพบใจว่าเพราะอะไรเพราะท่านกล่าวว่าผู้ใดพบใจผู้นั้นพบทำผู้ใดถึงใจผู้นั้นถึงพรนิพพานมันสำคัญตรงนี้ถึงบอกว่าสำคัญจึงต้องให้ตั้งใจฟังเพราะว่าผู้ใดพบใจผู้นั้นพบทำผู้ใดถึงใจผู้นั้นถึงพรน。 พพาน。 แล้วยะกับพระมรงพยบุตรมาบวชอำเภอแก่แล้วก็ตัดถามพระพุทธเจ้าว่าแล้วเราจะถึงพระนพภพบใจเนี่ยพบทำถึงใจถึงพระนพพพานได้อย่างไรพระพุทธเจ้าบอกว่าเธอจงความให้ดีถ้าเธอสักแต่ว่ารู้ตัวแต่เราเองเนี่ยสักแต่ว่ารู้ตัวเราเอง。 แต่ว่ารู้ตัวเราเองมันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อย่างบายมันสบายไม่สบายมันไม่สบายมันสบายไม่สบายจะไปมีความอยากเข้าไปผสมให้มันรู้ตรงไปตรงมาตามธรรมชาติเพราะธรรมชาติรู้เนี่ยมันไปมีความอยากอะไรไม่ได้มันเข้าไปแทรกแซงเข้าไปพยายามไปแก้ไขอะไรไม。 ่ได้。 มันเป็นธรรมชาติที่ไม่มีตัวตนได้แต่รู้ตัวเราซอหรือสักแต่ว่ารู้ซื่อตัวเราตัวเรามีความรู้สึกคิดอารมณ์อะไรเนี่ยใจหรือธรรมชาติรู้เนี่ยได้แต่รู้ตัวเราซๆมันจะสบายไม่สบายมันจะมันจะวามันจะมันจะฟุ้งซ่านมันจะเป็นอย่างนั้นมันจะเป็นอย่า。 งนี้。 ถ้าเราล่ะรู้ตัวเราสู้ๆอย่างตรงไปตรงมาจะไปมีความอยากจะไปมีความแทรกแซงมันเป็นอย่างนี้อยากให้มันเป็นอย่างนั้นมันเป็นอยากจะเป็นอย่างนี้มันจะเป็นอย่างนี้ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นมันจะเป็นอย่างนั้นไม่อยากให้เป็นอย่างนี้จะไปมีความอยากเข้าผสมในการรู้ขอให้。 รู้ตัวเราซื่อ。 ส่วนเราจะเจ็บป่วยไม่สบายเนี่ยก็เอาขัน์ห้าคือเอาสังขารเนี่ยช่วยพาตัวเราไปหาหมอ。 เราหิวข้าวธรรมชาติรู้เนี่ยมันก็ได้รู้แต่เพียงว่าตัวเราหิวข้าวแต่ธรรมชาติรู้เนี่ยมันจะช่วยให้เราเนี่ยไปตักข้าวตักกับข้าวมาให้เรากินเนี่ยมันตักไม่ได้。 มันต้องเอาขัน์5เนี่ยเมื่อรู้แล้วว่าตัวเราหิวมันก็ต้องเอาขัน์5ซึ่งยังไม่แตกไม่ดับเนี่ยเป็นนเครื่องมือไปตักข้าวมาให้ขันห้ากินเมื่อขันห้าเจ็บป่วย。 รู้กันรู้แต่ว่าไอ้ขันห้าเนี่ยเป็นทุกขเวทนาเจ็บป่วยแต่ขันห้าเนี่ยมันต้องปรุงแต่งมันมีเครื่องมือมันปรุงแต่งได้ก็ช่วยเอาขันห้าเดี๋ยวไปหาหมอให้หมอก็ซ่อมแต่ซ่อมแล้วหายป่วยไอ้ขันห้าถ้ารู้ธรรมชาติรู้เนี่ยใจเนี่ยมันก็ได้แต่รู้เราว่าเราหายป่วยแล้วแค่่นี้。 เนี่ยมันชุบมือเปิดบอย่างเดียวช่วยอะไรเราไม่ได้。 ถ้าเรารู้แบบตัวเราแบบชุเบอร์เปิดแบบนี้มันช่วยอะไรเราไม่ได้เนี่ยเราก็จะพบใจผู้ใดพบใจผู้นั้นพบทำผู้ใดถึงใจคือเป็นรู้อยู่ตลอดเวลารู้ตัวเราตลอดเวลาโดยไม่โดยไม่เอาตัวเราไปเป็นสังขารไปเอาตัวเราไปเป็นคนคิดแต่ตัวเราเนี่ยเป็นผู้รู้ตัวเราคิดอะไรแต่ไม่ใช่เ。 อารู้เนี่ยไปคิดเอง。 รู้เนี่ยมันรู้ว่าตัวเราคิดอะไรคิดๆตองคิดิดถึงต้องคิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยรู้คิดอะไรกับใครคิดอะไรกับตัวเราคิดอะไรกับใครมันรู้ตัวเราทุกคิดรู้เนี่ยมันรู้ตัวเราทุกคิดว่าเราเนี่ยคิดตต้องอะไรเกี่ยวกับเรื่องคิดเรื่องทำเรื่องตัวเราคิดอะไรกับใครมารู้ตัวเ。 ราทุกคิดแต่เมื่อไหร่ที่เราตัวเราไปคิด。 เราไปเป็นสังขารปรุงแต่งทันทีไม่เป็นรู้ตามธรรมชาติเราจึงไม่เข้าถึงตัวเราจึงไม่พบใจ。 เพราะใจได้แต่รู้คิดไม่ได้ได้แต่รู้ว่าตัวเราคิดิดเล็กคิดิดน้อยอยคิดอยู่คิดอย่างคิดยุก็ยับอะไรมันได้แต่รู้ว่าตัวเราคิดอะไรแต่รู้นี่มันคิดไม่ได้ให้เป็นรู้เรื่อยไป。 อย่าไปเป็นผู้คิด。 ให้เป็นรู้เรื่อยไปมีความจำเป็นจะคิดอะไรก็ตั้งใจคิดขึ้นมาอาศัยคิดนั้นเป็นเครื่องมือเมื่อคิดเสร็จแล้วก็ก็ให้เป็นรู้ตัวเราที่คิดอะไรคิดิดลึต้องคิดก็คิดจะคิดและ็กคน้อยเราก็จะเป็นรู้เป็นใจเรไปก็จะพบใจพคำเมื่อไหร่เป็นรู้ตัวเราได้ทุก。 คิดศ。 ไม่หลงไปเป็นคนคิดปูเป็นสังขารเราก็จะเป็นใจที่เป็นสังขารหรือเป็นสังธาตุอย่างถาวรเรียกว่าถึงใจบรรลปนพพาน。 ทุกคนต้องฝึกอย่างนี้。 เพื่อให้พ้นสภาพที่จะต้องไปเวียนว่ายไตเกิดพ้นสภาพที่จะต้องไปอยู่ในร่างต่างๆพ้นสภาพที่ต้องให้ถูกยมทูตเ，ข，า，ล，ากทุกลูกทุกกล，า，ง。 ไปลงตาลง。 เมื่อพบใจซึ่งเป็นของไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างอย่างถาวรแล้วตายแล้วร่างกายที่เป็นกายเนื้อก็ดับกายโปร่ง，แ，ส，ง，ท，ี，่，เ，ป，็，นก，า，ย，เ，ป็นกายจิต，ก，็。 ดับหายไป。 เหลือแต่รู้ซึ่งกลายเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างของจากธรรมชาติจักรวาลไป。 ยมทูตซึ่งเป็นฝ่ายจะมาลากเอาจิตวิญญาณไปลงโทษก็หาตัวไม่เจอเพราะ。 มันหายตัวไปแล้วเหมือนดังพระโพธกะเชื่อดคออตาย。 พระโคธกะป่วยเป็นมะเร็งเจ็บปวดแสงสาหัสทุลนทุรายมากเข้าใจว่าน่าจะเป็นโรคมะเร็ง。 ยมทูตมาบอกกับประกราบทูลพระพุทธเจ้าว่าพระโพธกาเชื่อคอตายแล้วแต่พุทธเจ้าไม่ไปขัดขวางก็เพราะว่าคงมีพยานอยากรู้ของพระองค์ว่าพระโกธกาก็ถึงยังไงก็จะตายอยู่แล้วเพราะถึงวาระสุดท้ายดิลถึงสุดท้ายแล้วแต่ถ้าได้เชื่อก็ตายเสียก่อนก็จะบรรลุอรหันต์จึงยอมให้เพรา。 ะคนที่กะเชื่อดคอตาย。 เพราะว่ายังไงก็จะตายแล้ว。 ถ้าไม่。 ให้เชือกคอตายก็ตายฟรี。 แต่ถ้าเชื่อก็ตายจะได้บรรลุอรอาหารก็เลยปล่อยให้พระคนที่การเชื่อือกขอตัวเองไปทีละน้อยทีละน้อยเชื่อก็ไปเชื่อก็ไปเชื่อก็ไปมันเจ็บปวดทุกข์ทรมานจะไปทนาและเลือดไหลแดงนองพื้น。 พระโกติกะองสังหารตัวเองว่าสังขารนั้นเป็นทุกข์สิ้นดีไม่น่ายึดมั่นถือมั่นเลยไปวางสังขารตัวเราที่เป็น，ค，ว，า，ม，ร，ู，้，ส，ึก，ไ，ม，่，กคิดอารมณ์，น，ี。 ้หมดสิ้น。 เมื่อใจปล่อยวางหมดสิ้น。 ถึงแก่ความตายพอดี。 พอตายเสร็จกลายเนื้อประดับไฟกายจิตปกติของคนที่ยังปล่อยวางไม่หมดยังยึดถือยังลงงไปเป็นสังขารปรุงแต่งเวลาถึงแก่ความตายกลายโปร่งแสงก็กระเด็นกระเด็นออกมาจากร่างกายเนื้อกระตายไปการโปร่งแสงเหมือนตัวเราก็เด็นออกร่างและมาพูดูเขาก็มาลากถลูกทุกกลางไปถ้าเป็น。 อุบัติเหตุตายตายโหงก็อยู่ในที่มืดนั่นแหละแล้วไม่ไปไหนหรอก。 เหลือก็ตัวเราเร่ร่อนไปอย่างนั้นแหละ。 แต่พระโกติกะบรรลุอาราานแล้วสิ้นความยึดมั่นถือมั่นหายตัวไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ。 พระุทธเจ้าจตัรัสกับอานนท์ไว้ใครไปดูในหนังพุทธเจ้ามหาศาสนาโลกตอนสุดท้ายที่ว่าอานนท์เธอไม่ต้องเสียใจไปหรอกแล้วสถาคตไม่ได้เกิดไม่ได้ตายหายตัวไปเป็นหนึเดียวกับธรรมชาติ。 เราอยู่ในทุกที่สถากตอยู่ในทุกที่อยู่ในธรรมชาติอยู่ในอากาศอยู่ในแสงแดดอยู่ในลมที่พัดโดนตัวเจ้าอยู่ในน้ำอยู่ในแผ่นดินที่เจ้าเดินอยู่ในทรายที่เจอยู่ในใบไม้ที่เจถืออยู่ในร่างกายอยู่ในจิตใจที่ใดมีความว่างที่นั่นม。 ีคนต。 ที่ใดมีความว่างที่นั่นมีพุทธธซึ่งเป็นธาสรู้ของทุกคนทุกท่านทุกสรรพสัตว์ซึ่งเป็นของดั้งเดิมผู้ใดพบใจพูดหรือเป็นทาสรู้ที่เป็นของดั้งเดิมผู้นั้นพบทางผู้ใดถึงใจผู้นั้นถึงพระนพพานกายร่างกายเนื้อก็จะดับไปกายโปร่งแสงเป็นกายจิตก็จะดับหายไปเหลือแต่ความว่า。 งอดสิซึ่งการเป็นปตายเกิดให้เป็นทุกข์。 ไม่ต้องไปรับโทษทัน。 กำบาปกรรมทั้งหลายที่ทำมาก็เป็นโมฆะ。 ไปหมดสิ้น。 ไม่ติดทั้งบุญไม่ติดทั้งบาปเหนือบุญเหนือบาป。 หายตัวไป。 ทุกอย่าง。 ที่เกิดมาเป็นคน。 เพื่อสิ่งนี้สิ่งเดียว。 เพราะ。 เป็นสิ่งที่เหมาะสมที่สุด。 ที่จะพาตัวมาฟังคำพาจิตมาฟังธรรม。 และเข้าใจทำและเข้าใจได้ถึง。 สภาพดั้งเดิมแทนๆของเราคือถ้าดู。 นพพานธาตุ。 หรือพุทธหรือธรรมธหรือ。 อาหารชาติหรือสุยตา。 เพราะฉะนั้นการเกิดมาคนการเกิดมาเป็นคนนี่แหละคือรางวัลที่ได้。 ได้พบพระพุทธศาสนาพบครูบาอาจารย์ได้พบธรรมได้มีโอกาสฝ่งธรรมที่เป็นที่สุด。 ได้มีโอกาสจังหวัดจนถึงที่สุดในพบใจของตัวเองหรือจิตดังเดิมแท้จริงที่บอกว่าก่อนเกิดมาเจ้าคือใคร。 เกิดมาแล้วใครคือเจ้านั่นแหละหาให้ผม。