https://www.youtube.com/watch?v=-k66albjgQ0

160927 วิญญาณขันธ์รู้ตามทวาร วิญญาณธาตุรู้อย่างพุทธะ - หลวงตาณรงค์ศักดิ์ ขีณาลโย

160927 识蕴随门而知，识界如佛 - 隆达纳隆萨·奇纳拉尤

主讲：隆塔·纳隆萨·奇纳约

学员甲（以下简称甲）：隆塔，上次那个… 嗯，上次我来拜见隆塔您的时候，您说我好像是卡住了，气血不足。上次您说我卡住了，对吗？然后又气血不足，脸色苍白。所以我回去之后，就觉得，旧的那些东西不行了，不能再要了。所以我就重新开始。

甲：我就听隆塔的，回去之后就观照身体，有时候能做到，有时候又回到老路上去。然后再重新做，又回到老路上去。后来，我正准备开店，就觉得，内心好像所有的一切都是不确定的。我就想起了隆塔您说过的：“不要执着于外物，守护好自己的内心就足够了。”所以我就赶紧精进，什么都不要了，然后回来听隆塔您讲法，听啊听啊。我现在就在观照身体，但有时候，还是会回到老路上去。但我会意识到：“这不是我想要的。”我觉得，那些不该说的，我也尽量不说。我会告诉自己：“嗯，这个也不对。”然后就继续往前走，如果又说出来了，就告诉自己：“嗯，这个也不对。”我觉得，现在我就是处在这种“不是，不是，不是”的状态里。没有“是”这回事，一旦有了“是”，那就执着了。一旦有了“是”，那就是无明了。那么，那个“不是，不是”的状态，什么时候才能变成“是”呢？如果生病了，我会去看医生。

甲：隆塔，请问，当我在观照身体的时候，比如说，之前我看过一些关于不净观的视频。里面有一种说法，是关于身体的 32 个部分，以及骨骼的。我观照的时候，能在视频里看到骨骼上有一些孔洞。我一开始以为那就是骨头，但看完视频后，我发现骨头上有孔洞。我就更加深入地观照，试图将它分解开来。虽然我开始分解它，但似乎并不是所有部分都能被我分解开来。比如耳朵，我很清楚地知道它是不存在的。但其他部分，我似乎还不能完全确定它们也是不存在的。

隆塔：那就从你清楚看到的东西入手，把那些东西分解开来。把粪便分解成灰烬，再把灰烬洒向空中，洒入水中。万物皆是如此循环往复。

甲：在遇到隆塔您之前，我总是感到非常焦虑。好像有什么东西堵住了我，越是修行，就越感到受限，越是修行，就越感到像被困住了一样。但自从听了隆塔您的开示之后，我好像看到了出路。

隆塔：你所说的“出路”，就像是一个被洪水淹没的地方，人们都想知道该从哪里走。来找隆塔我的人，都已经是被洪水淹没了，你们想知道该从哪里走。我们试图告诉你们，画一张地图给你们。但每当有人来问，我们都必须重复讲解。这就像是在水面上画地图一样，没有办法让你们真正到达目的地。你们仍然迷失在其中，所以我们必须不断地重复回答。

隆塔：就像有些人已经走对了路，但新来的人却走错了，我们必须再次回答，因为他们仍然迷失在其中。就像身处沼泽一样，不知道该往哪里走才是正确的方向。修行也是如此。有些人已经明白了，但接下来的人却不明白，我们也不知道该如何停止回答。那些后来者仍然会不断提问，因为他们仍然迷失在其中。如果我们不回答，他们就无法前进。每个人的迷失方向都不一样，哪怕只是细微的差别。如果每个人都迷失在同一个地方，那我们就可以一次性解决所有的问题。但事实并非如此，每个人都有不同的困惑。

隆塔：很多时候，一开始我以为大家的问题都一样，但仔细听下去，才发现每个人的困惑点都不一样。有些人遇到的问题，我已经回答过很多次了，但还是有人会遇到新的问题。每个人的迷失方向都不一样。

甲：但您的回答，总能触及到问题的核心。什么时候才能把这些问答整理成书呢？

隆塔：或许在初期还不行，但最后肯定会归纳总结出来。整理成书后，就可以把这些问答都收录进去，方便人们查阅。很多人都会陷入到一些细微的困惑之中。所以，我们必须要走正路，一条没有岔路的正路。

隆塔：所以，我们必须要反复地解释。昨天晚上，在出去托钵之前，我还在写东西。回来后，又继续写，还没写完呢。我要告诉大家，先把那些正确的观点记下来，以后再修改新的内容。

甲：那么，我们应该怎么做呢？

隆塔：就像你一样，当任何事情发生的时候，都要安住在“知”上。然后要知道，那个被知晓的东西，并不是真正的你。不要去执着它，要始终安住在“不是”的状态里。但每次都要留意，这种安住在“不是”的状态，是不是因为内心深处有一种排斥，所以才会下意识地认为“这个也不是我想要的”。要时刻觉察这种隐藏的偏见。要知道，所有被知晓的事物，都不是真正的你。

隆塔：“不是，不是”的状态，不是指不相信“不是”，而是指只有“不是”，没有“是”。除了“不是”，没有其他。不是指其他事物不是，而是指我们自身不是。除了不是，还是不是。只有不是，没有其他的。这样才不会放纵自己。

隆塔：不要把你自己寄托在其他事物上，要明白“无我”的道理。只有先放下“我”，才能理解“无我”。如果有什么东西让你觉得“是”，那你就已经陷入了无明之中。那会让你开始保护自己，执着于“我”。但要对其他事物都保持放下。就像你的内心深处，会隐藏着一些让你感到紧绷的东西。那是因为你会下意识地保护自己，执着于“我”。

甲：那么，这种保护自己的行为，是不是意味着在那个当下，就要觉察到那个东西，或者进行如理作意？

隆塔：当你知道了什么，不要去执着于你所知道的。要放下的是“知道”这个行为本身。不是要你放下所知道的内容，而是放下“知道”这个行为。不要忘记，每一次知道什么，不要执着于你所知道的，而是要放下“知道”这个行为本身。那个“知道”的“我”，那个去“知道”的“我”，才是应该被放下的。隆塔古鲁曾说过：“遇见智者，杀掉智者；遇见心灵的现象，不要破坏心灵的现象，而是要摧毁现象。”

隆塔：那个“我”，那个去“知道”的“我”，要“杀掉”它。“杀掉”的意思，是要看到那个“我”是如何去“知道”的。它必然会进行分别，必然会思考。要看清楚那个“我”。只有看清楚了那个“我”，才能放下它。

隆塔：这就是我们所回答的内容。我们所说的，最终都会落到这个点上。很少有人能真正理解，他们会认为所知的事物，就像电视节目一样。他们看不到那个“知道”事物的人，那个坐在电视机前观看的人，那个去“知道”各种现象的人。他们只会放下电视节目里的内容，但却没有放下那个观看电视的“我”，那个“知道”的“我”。

隆塔：明白了吗？如果这样，我们就会错过重点。比如，当我们的眼睛看到一个东西时，那个东西就像是电视节目。但我们去“知道”那个东西的“我”，才是坐在电视机前观看的人。我们应该放下那个“我”，而不是去放下那个东西。当我们的耳朵听到声音时，我们不应该去放下声音，而是要放下那个去“知道”声音的“我”。那个“知道”声音的“我”，是如何运作的？它如何进行分别？我们应该放下那个“我”。当我们的鼻子闻到气味时，我们不应该去放下气味，而是要放下那个去“知道”气味的“我”。那个“知道”气味的“我”，是如何运作的？我们应该放下那个“我”。当我们的舌头尝到味道时，比如今天早上，我们品尝食物的味道。当舌头接触到食物时，我们不应该去放下食物的味道，而是要放下那个去“知道”食物味道的“我”。古人常说：“即使吃素，如果不了解自己的心是如何运作的，也无法获得真正的解脱。”吃素，是为了放下食物。我们必须要了解那个去吃东西的“我”，那个去“知道”食物味道的“我”，那个“我”是如何思考的？我们应该放下那个“我”。当我们的身体感受到某种触感时，我们不应该去放下那个触感，而是要放下那个去“知道”触感的“我”。要知道，那个“我”是如何运作的？放下那个“我”。

隆塔：这就是所谓的五根。现在最重要的是意根。那个“意”总是在欺骗我们。那个“意”指的是所有类型的感受，比如平静、放松、舒适、空虚、宁静等等。一个常见的错误，就是把这些感受当成自己的心。如果把这些感受当成自己的心，那就无法获得解脱。如果把这些感受当成自己的心，执着于这些感受，那谁会想要自己的心是不舒服的呢？

隆塔：他们肯定会喜欢快乐，厌恶痛苦。会爱好的，憎恨坏的，沉迷于喜好。那是因为他们把这些感受当成了自己的心。就像你把椅子搬到水边一样。

隆塔：你们没有认真听讲。没有认真听讲，这会让我们要解释很多遍。没有认真听讲，这是一个很大的错误。如果认真听讲，一次就能明白。

隆塔：如果你自己觉得错了，然后也不听课。那么我们就要解释很多遍。因为我们不想解释很多遍，而导致我们不得不讲很多遍。

隆塔：问题就出在意根这里。关于眼根，我们应该知道，当眼睛看到一个东西时，我们是如何思考的。不要放下那个东西，而是要放下那个思考的“我”。

隆塔：当耳朵听到声音时，不要放下声音，而是要放下那个去“知道”声音的“我”。那个“我”是如何思考的？随时放下那个“我”，不要进行任何的评判。同样，鼻子闻到气味，舌头尝到味道，身体感受到触感，都是一样的。当我们吃东西的时候，不要只知道味道。要知道我们的心是如何思考那个食物的。放下那个“我”。

隆塔：放下思考，就是要放下那个思考的“我”，那个在“我”之内思考的“我”。但很多人只会进行单层的放下。他们知道看到了什么，就说“放下，放下”。他们知道看到了什么，就放下看到的东西，却没有放下那个思考的“我”。

隆塔：事实上，我们的内心深处，存在着一个识蕴。它会去“知道”各种色、声、香、味、触、法，然后进行思考。当它接触到事物时，它会如何思考？我们要看到，当它接触到事物时，它会如何思考，然后觉察到那个正在思考的“我”。放下那个思考的“我”，让它彻底崩溃。

隆塔：关于眼、耳、鼻、舌、身这五根，是可以很容易解释清楚的。那些已经理解的人，我不会再解释了。但对于意根，对于感受，比如空灵、放松、舒适、空虚、宁静等等，以及不空灵、不放松、不舒适等等，很多人都不明白。当他们执着于这些感受时，就把它们当成了自己的心。如果把这些感受当成自己的心，他们就不会放下。如果他们喜欢某种感受，他们就会执着于那种感受。如果他们不喜欢某种感受，他们就会排斥那种感受。如果他们喜欢某种感受，他们就会觉得“我的心来了！”。这样就完了，因为他们已经执着于某种东西了。他们已经把某种东西当成了自己。

隆塔：要明白，所有的专注都不过是专注在感受上而已。很多人会执着于感受。

隆塔：自从我们说了这个问题之后，很多人都执着于感受。他们不明白我们所说的是什么。他们听不到，因为他们已经执着于感受了。他们只知道如何去感受。

隆塔：就像你一样，虽然我们一直在说，但你还是只知道如何去感受。然后，你就会感到头晕。这是因为你睡眠不足，气血不足。都是因为执着于感受。

隆塔：你已经“冷藏”在感受里好几天了，但还是不明白。我们只能不断地回答，不断地解释。要明白，不要执着于感受。你总是执着于感受。你“冷藏”在感受里，然后醒来后就像是头晕目眩一样。你从一开始就喝了酒，而且是高度的酒。

隆塔：这是因为你执着于感受。昨天冯通来听法，明白了，感到放松。然后就分享这种放松的感觉。那些不明白的人，就无法理解。他们必须要继续听，听啊听啊，直到他们明白为止。我们看到那些不明白的人，我们也不知道该怎么办。

隆塔：那些不舒服的人，是因为他们做错了。如果他们理解了正确的做法，他们就会立即获得解脱。真的，不是说他们不舒服。他们已经睡了很久了，应该已经好了。他们睡了那么久，应该早该好了。但是没有。他们一直在那里，被“冷藏”在那里。他们只是在和感受作斗争。他们不听，因为他们只想和感受作斗争。他们不听，所以才会不断出错。他们感到不舒服，他们就会抱怨：“我老了，我什么都不行了。”他们会责怪所有的人，却唯独不责怪自己。他们看不到自己，他们责怪其他人，责怪感受。他们责怪别人和责怪感受，其实是一样的。

隆塔：我们告诉他们，那些感受是被知晓的事物，而其他人也是被知晓的事物。我们责怪别人，和责怪感受，其实是一样的。我们责怪的，都是被知晓的事物，而没有责怪那个“知道”的自己。

隆塔：我们说的是，那是一种法尘，是一种外在的感官对象。那些影像也是外在的感官对象。当我们看到那些影像，然后责怪它们，那就是在责怪外在的事物。

隆塔：当我们责怪感受，说“我不舒服，我不知道该怎么办”，我们责怪的是不舒服的感受，但那是因为我们不了解那个去“知道”感受的“我”，所以才会感到不舒服。我们不了解那个“知道”别人的人，所以我们才会感到不舒服。我们责怪别人，和责怪感受，其实是一样的。因为，那都是外在的感官对象。我们一直在解释，那些影像也是外在的感官对象，声音也是外在的感官对象，气味也是外在的感官对象。五根，以及各种感受，都是外在的感官对象。我们说它们是外在的感官对象，是为了让大家明白，它们不是心。但很多人还是会把它们当成自己的心。他们会说：“我的心现在很不舒服，因为我的心就是这些感受。”他们会把自己的心，和所有的感受混为一谈，然后就完了。这样就无法获得解脱了。

隆塔：正确的修行方法，是要了解那个去“知道”感受的“我”，了解那个去“知道”影像的“我”，以及声音。要知道，那个“我”是如何思考的？如何进行分别？那个被厌恶的感受，是如何影响那个思考的“我”的？那个被喜爱的感受，又是如何影响那个思考的“我”的？要让那个“我”自己知道。要让它知道，我们是如何思考和分别的。当平静、放松的时候，我们又是如何思考和分别的？或者，我们根本就没有思考和分别？

隆塔：有时候，我们并没有思考平静、放松的感受。因为我们已经感到很舒服了。当我们感到舒服的时候，我们就会开始思考其他的事情。事实上，我们不应该只关注舒服的感觉，而应该关注那个去“知道”那个想法的“我”。或许我们并没有思考和感受相关的任何事情。因为当我们感到舒服的时候，我们就会开始思考其他的事情。如果我们只是知道舒服的感觉，却看不到那个思考的“我”，我们就是在陷入迷惑。如果我们的想法是出于贪婪，那它就是出于贪欲；如果是出于愤怒，那它就是出于嗔恨。如果我们的想法不是出于贪婪或愤怒，那它就是出于迷惑。问题在于，当想法产生时，它必然会属于某个类别，要么是贪婪，要么是嗔恨。当我们无法看清这个过程时，我们就会陷入迷惑。

隆塔：现在的问题是，当我们感到舒服的时候，我们不会去思考那个舒服的“我”。我们只会去思考其他人、其他事物、过去的事情、未来的事情、电影、电视剧等等。我们只会去玩股票、聊天、玩游戏，浏览Facebook。然后我们就觉得舒服了。这叫做心向外驰。如果我们的心向外驰，去寻找舒适和快乐，那就是出于贪婪。如果我们的心向外驰，去寻找让我们不舒服的事物，或者批判我们不喜欢的事物，那就是出于嗔恨。如果我们无法看清这个过程，我们就会陷入迷惑。这样，我们就一直处于烦恼之中。

隆塔：涅槃的本质，就是要终结烦恼。但我们的修行，却是在不断地制造烦恼。当我们感到舒服的时候，我们看不到那个思考的“我”。当我们感到不舒服的时候，我们也看不到那个思考的“我”。特别是当我们感到不舒服的时候，比如头晕、恶心、心烦意乱、感到悲伤和沮丧。在这种情况下，我们不会去思考和感受相关的事情，而只会试图摆脱这些感受。

隆塔：我们无法看到那个正在思考的“我”，那个厌恶的“我”。我们只是想要摆脱不舒服的感觉。我们没有看到那些感受是外在的感官对象，是应该被知晓的事物。我们要看到那个“我”，要知道那个“我”是如何思考的，如何抱怨的。要看到那个“我”，然后觉察它。

隆塔：所谓的放下，是要放下那个“我”。不要让“我”去放下感受。如果我们只看到感受，然后试图放下感受，但却没有放下那个“我”，那和放下其他人没有什么区别。

隆塔：就像昨天，有人跑来跟我说，她厌倦了家庭生活，想要来寺庙里住。她说：“这样可以吗？”这并不是真正的厌离心。她只是厌倦了某些事情，但又渴望某些事情。如果她的丈夫来接她，她又会很高兴地回去。

隆塔：我们必须要看到那个“我”。当任何事情发生的时候，我们都要持续不断地看到那个“我”。当我们看到色、声、香、味、触、法时，那个“我”是如何进行思考和分别的？它是否执着于那个事物？还是在思考其他的事情？

隆塔：这叫做安住在心，观察心，觉知心，放下心。随时安住在心，不要放下其他的事情。不要放下感受，而是要放下那个去“知道”感受的心。我已经讲了很多遍了，但你们还是不明白。

甲：隆塔，我想问一下，如果我曾经陷入过某种状态，好像很难意识到那种状态是不对的。我好像会执着地认为，那种状态就是“知道”的状态。

隆塔：如果当你的心认为什么是“是”的时候，你要马上来找我。因为一旦你开始认为是“是”，那就说明你已经生病了。根本就没有什么是“是”。

甲：但是，那个“知道”和那个“看到”，不都是一样的吗？当我们思考的时候，我们会看到那个想法。既然我们看到了，也知道了，那么它们不应该是在一起的吗？

隆塔：当然，“看到”和“知道”是在一起的。那个“看到”的“我”，会不断地思考。当我们看到我们的想法时，那个新的“看到”的“我”又会开始思考。

甲：我一直都能清晰地“看到”。

隆塔：你只看到了感受，却没有看到你自己。你只是看到了所有发生的感受，却没有看到那个“知道”感受的“我”。因为“知道”和“看到”是在一起的。那个“知道”的“我”，才是思考的人。因为它是一个识蕴，它会先“知道”，然后思考；先“知道”，然后思考。因为它是一个识蕴，所以它会不断地生灭。

隆塔：它会不断地生灭。它在知道之后，会立即传递给受蕴、想蕴、行蕴。传递给下一个受蕴、想蕴、行蕴、识蕴。它既“知道”，又思考；既“知道”，又思考。它的速度非常快。

隆塔：所以“知道”和“思考”是紧密相连的。你仍然弄错了对象。你还没有百分百地搞清楚。如果我们放下一切，就不会去寻找那个“知道”的人。一旦你开始寻找那个“知道”的人，你就错了。

隆塔：只有放下，放下，放下。看到，然后放下。那个“既知道又思考，既知道又思考”的过程，要放下的是我们自己，而不是被知晓的事物。那些感受，不管它们是什么样的，都不是真正的我们。那个“知道”感受的“我”，要放下的是那个“知道”感受的“我”，而不是去寻找那个“空”，或者那个“知道”的人。这就是古人常说的“遇见空性，杀掉空性；遇见智者，杀掉智者”。

隆塔：不是去抓住什么，而是去杀死它。因为根本就没有什么可以抓住的。关键在于观察你的心，那个“一切的根源”。

隆塔：因为任何事情，都会在心里生起，然后在心里灭去。所以关键在于“知道”你的心。因为任何事情，都会在心里生起，然后在心里灭去。它不会在外面生起，然后在外面灭去。我们的眼睛看到任何东西，都会在心里进行评价。我们的耳朵听到任何声音，都会在心里进行评价。鼻子闻到气味，舌头尝到味道，身体感受到触感，都会在心里进行评价。所以，关键在于安住在心，观察心，觉知心，放下心。

隆塔：不要为了成为什么而“知道”，而是为了放下而“知道”。不是为了成为什么而“知道”。难道不是吗？不是为了“知道”心，而是为了“知道”什么？如果你这样问，那就错了。你应该说“安住在心，然后知道什么？”

隆塔：当我们看到什么的时候，它会在心里生起。但我们要观察我们的心是否受到了影响，是否产生了波动。我们是否会进行任何的评价？要知道我们的心是如何运作的。但不要继续进行思考。这样会搞错的。

隆塔：要知道不要压抑自己。知道然后不要评判。不要压抑自己。
不要说“不要”。要一直要强调“知道”，要知道，一旦有“不要”，就是压制。不要有“不要”，知道后继续思考，一直思考。如果只是停留在一个知识层面，那就是知见，要继续分析讨论。

隆塔： 明白了吗？我们要重新解释一遍。当我们看见某件事物，我们知道我们产生了负面的想法，并且要放下它，但是让我们知道的及时，那么我们就能停止嗔恨或者其他负面情绪的产生。是这样吗？

学员乙（以下简称乙）： 不是。您们把想法和感受扭曲了。

隆塔： 我们一直强调，要去除想法，就是不要有所“不要”。如果有“不要”，那就把它切掉。

隆塔： 没有“不要搅动，不要评判，不要贪欲，不要愤怒，不要愚痴”这些想法。这些全部都要切除，因为事情原本就是它该是的样子，如果这些想法没有产生，那么我们只需知道。我们只需知道，然后新的想法就会产生，新的评判也会产生。我们只需知道，不停地知道，这样就顺应了自然。

乙： 这么说来就对了。

隆塔： 想象你正在开车，你必须要避让其他的车辆。然后一辆车突然切到你前面。你看见了，你的心想到了什么。你要做的就是意识到你的心在想什么。

乙： 比如心里在骂他。

隆塔： 是的，想象你的心里在咒骂这个人。然后，新的觉知告诉你，你的心里在骂人。所以，新的觉知就开始产生新的想法。它开始想，你为什么要咒骂他？这难道不是在评判吗？所以，新的觉知又来告诉你，你在批评你前面那个批评别人的想法。你在评判别人在评判。你又开始评判了。你是批评“评判”这件事。

隆塔： 但是，每一个想法都不是独立的，它们互相依赖。每一个觉知都在持续不断地批评其他想法和感受。所以，让我们来举一个例子。我们曾经分享过这些故事。有一些僧人在打坐，他们要闭关三天，不能说话。当他们开始闭关时，风开始吹，窗户开始摇晃，然后蜡烛熄灭了。第一个僧人惊呼：“蜡烛灭了！风太大了！”第二个僧人说：“我们不是在闭关吗？为什么你要说话？”

隆塔： 第三个僧人开始批评第二个僧人。他觉知到第二个僧人的想法，所以说：“你为什么要批评他？你也是在说话啊！你不是说在闭关期间不能说话吗？”第四个僧人看见第三个僧人在批评别人，他也开始批评。所以，新的觉知持续不断地产生，每一个觉知都批评其他的觉知。第四个僧人和第三个僧人说：“你在批评他，但你没有意识到你自己也在说话。”

隆塔： 所以，这个故事就像一个蛇吞噬自己的尾巴，永无止境。所以要记住，任何觉知，都会产生想法。我们必须设定一个前提，那就是每一个想法都带有评判，每一个想法都带有批评。

隆塔： 那要如何才能看清呢？当第三个僧人说话的时候，他要意识到自己的行为。当第四个僧人说话的时候，他要意识到自己的行为。关键在于，每一个新产生的觉知，都要意识到之前的想法。当第四个觉知出现时，它要意识到第三个觉知。每一个觉知都要意识到自己正在说话。这就是所谓“评判”，要让人们知道这一点。

隆塔：现在，你做错了什么呢？你知道吗？你要切断觉知和评判之间的联系。你还没有明白。你试图切断联系，但你并不理解其中的含义。所以，你强迫自己不要说话。你试图压抑自己。

隆塔： 明白了吗？这就是我们一直说的压制，但是我们一直不明白这个词的真正含义。因为我们总是误解，要记住这个故事，并且好好理解它。我们以前分享过一个电影，但是你们可能都没有看过。这个故事非常好，因为第一个僧人先说话了。然后其他人也接连开始说话。如果你真的很快，你就会很快的觉察到觉知。否则你就会很难觉察到他。

隆塔： 所以，你们要记住我们说的，每一个觉知都会产生想法。没有觉知不会产生想法，我们必须假设每一个觉知都会带有评判，每一个觉知都会带有批评，所以，让我们开始觉知自己的心，开始觉知，觉知，觉知。
理解了吗？

乙： 理解了。

隆塔： 我一直很担心我会压制自己，我总是想“我不能这样，我不能那样”，然后我就开始认为我已经压制了自己。

隆塔： 这就是压制。

乙： 那又怎样？

隆塔： 这就是你一直想不明白的原因，无论我怎样尝试解释，那都会让你压制，我们告诉过你不要压制。

隆塔： 我们一直说不要压制，你还是会在心里压制一些东西，你一直在压制着，压制着你的想法。你压制他们，然后你不会让他说出来。但那只会让你越发压制。

隆塔： 理解了吗？这就是我一直努力的。

隆塔： 想象一下，你正在试图压制你的想法，那会让你内心产生一种紧张感。你有没有感受到？这就是压制，我能非常清楚的感受到，但是外面的人都感觉不到。

隆塔： 这就是一直在发生的事情，你理解错了，你在强迫你自己。你误解了。你要假设“我”总是在思考，但是去知道那些思考。

隆塔： 理解了吗？你需要假设我们正在持续不断的思考。我们全部都是蕴，我们的身体和精神，我们的觉知，都在持续不断的思考，觉知，这些都是自然而然的。

隆塔： 思考会带来两种现象。第一是思考的现象。第二是智慧的现象。智慧的现象会告诉你，我们的思考是错误的。佛陀就是拥有这种智慧的人。佛陀拥有一种可以知道所有的生物的知识。这种知识知道所有的生物都拥有相同的现象。他们都拥有智慧可以分辨所有的现象。

隆塔： 佛陀具有对于智慧的觉知，所以被称为智者。智慧是对真相的觉知，而不是对某种情绪的觉知。觉知不会抓住任何东西，让那些蕴持续运作。如果你是一个交通执法者，那么你必须阻止。

隆塔： 这种压制是一个错误的理解，蕴就是我们，我们就是蕴。我们正在尝试阻止我们自己思考，蕴是思考的现象，并不是我们。我们不能搞错这些了，我们试图停止思考。

隆塔： 我们已经解释过了，那是自然，你正在尝试压制自己，这样你就能压制你的思考。当思考被压制时，思考就在持续不断的发生了，理解压制是如何影响你的。

隆塔： 这会让你误认为思考是真实存在的，你会想要从思考中脱离出来，让那思考可以自由的运转。

隆塔： 这是我一直想告诉你们的，但是当我在打字的时候，我的语言就变得不一样了。我可以用更长的话语来描述它。

隆塔： 如果你开始理解了，那么再去阅读，它就会变得非常有意义。但是如果你没有听我的讲解，你不会明白我在说什么。

隆塔： 所以，我要说，如果我一开始说得对，那么你开始误解是因为没有听我的解释。如果你没有理解我的解释，那么你就是做错了。做错的原因是因为你的误解，所以请不要说理解了，如果做错了，那是因为你没有理解。

乙： 我觉得我理解了。

隆塔： 以前，你一直很有自信地认为，你明白我的意思，但是你一直误解。

隆塔： 有时候，你压制评判，但有时候，你又顺其自然。

隆塔： 你的心就像第四位僧人，说第三位僧人在评判，却不了解自己也是一样。这就是你没有意识到的。这就是为什么你不能获得解脱。你这样修行，永远都不会结束痛苦。所以，当你意识到你是“不对”的时候，就停止说话。这就是压制。这就是完全不同的方向。之前，你在评判别人，但你没有意识到。然后，当你停止评判时，你也没有意识到。当你尝试着让自己不去评判时，你会感到非常矛盾。这就是你一直在做的事情。

隆塔：所以，就这样。明白了吗？我们如何放下自我？就是这样。不要试图思考如何放下自我。试图思考如何放下自我，只会让你产生更多的自我。永无止境。

隆塔： 让我们死去吧！但是，我们一直在思考如何放下自我。所以，它会一直在我们的身体之外。不要思考如何放下自我。只要看见我们正在思考。看见我们正在评判。那就是顺应自然。

隆塔： 明白吗？它不是一种自然而然的现象。那是自然现象。那种觉知是一种自然现象，它知道“那个自然是评判”。然后，那个自然知道那个自然在评判，这就是所谓“从所有现象中解脱”。

隆塔：现在，当我们使用“解脱”这个词的时候，我们试图让自己获得解脱。其实，并没有人可以获得解脱。它就在我们自身之中，它拥有两种性质。第一是评判的性质。第二是无评判的性质。它们都在我们自身之中。

隆塔：这种无评判的性质，才是佛性。它具有觉知，可以知道所有的真相。但我们看不到它。因为我们太执着了。我们如此执着，所以我们无法看到它。因为它意味着放弃执着。但是我们执着于各种事物，所以我们没有机会看到它。当我们不再执着的时候，我们就能看见它。然后我们就能看到无评判的自然。

隆塔： 这种无评判的自然，就是我们自己。但是，它不是我们所认为的那个“我们”。它不是我们的五蕴，不是我们的自我。但它仍然是“我们”。这种我们，不会再执着任何事物。

隆塔：这种不再执着的自然，就是无评判的自然。它被称为佛性。那就是“我们”所是的佛性。但是，我们知道我们是错的。这种觉知，不是我们想要的。那种自然的、具有佛性的、觉知的人，是已经具有这种自然存在的人。但是，我们看不到。

隆塔：为什么我们看不到？因为我们沉溺于评判，我们紧抓着评判不放，所以我们就没有机会见到那种不评判的自然。当我们停止执着时，那种不评判的自然就会显现出来。谁会显现出来呢？就是我们，那个不再执着的“我们”。谁知道呢？就是我们，那个已经不再执着的我们。这就是佛性。这是我们，而不是别人。

隆塔： 但是，我们抓着“我们”不放。我们相信我们可以在五蕴之中找到真相。这就是错误的根源。我们必须随顺自然。我们必须要理解，如果你真的很快，你就会真的很快。否则你就会很难去分辨。

---

翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；先把原文合并成文章，并将翻译结果输出为文章的形式；不要包含泰语，全部翻译为中文；保证翻译后的文本通顺，易读:

---

ที่วัดป่าหัวตลุกวนารามวันที่ 27 กันยายน
2559 เรื่องวิญญาณขันธ์รู้ตามทวารวิญญาณ
ธาตุรู้อย่างพุทธะโดยหลวงตาณรงศักดิ์ขี
นาโยอมีอะไรบ้างสสอะไรครั้งที่แล้วมหาออย
ค่ะออยเออหน้าใส่ครั้งที่แล้วมาหาหลวงตา
แล้วก็หลวงตาบอกว่าแบบว่าอะไรนะติดนิ่ง
เลือดน้อยติดนิ่งตอนครั้งที่แล้วคือแบบ
ว่าหตาบอกว่าติดนิ่งใช่ไหมคะแล้วก็แบบ
เลือดน้อยซีดไปหมดเลยก็เลยว่ากลับไปแล้ว
ก็แบบไม่เอาแล้วไม่เอาแล้วไอ้เดิมๆไม่เอา
แล้วก็เลยเอาใหม่
อก็เลยฟังหลวงตาค่ะก็เลยกลับไปพิจารณา
กายก็ทำบ้างแล้วมันก็กลับเข้าหลูกเดิม
บ้างแล้วก็ทำใหม่กลับเข้าหลูกเดิมเข้า
หลูกเดิมค่ะแล้วก็ก็เลยว่าแต่พอช่วงหลังๆ
เนี่ยกำลังจะเปิดร้านก็เลยรู้สึกว่าเฮ้ย
เหมือนแบบมันเหมือนข้างในอ่ะมันเหมือนว่า
ทุกอย่างอ่ะมันไม่แน่นอนอะไรเลยเราก็เลย
คำหนงตาขึ้นมาว่ารักษาอะไรไม่ได้รักษาใจ
ไว้เป็นพอก็เลยกลับมาเร่งเลยว่าแบบเอ้ย
ไม่เอาอะไรและแล้วก็เลยกลับมาฟังหลวงตา
ฟังๆๆๆแล้วก็เลยก็เลยตอนนี้ก็เลยโยมก็เลย
พิจารณากายแล้วโยมก็เลยแบบแต่บางทีเนี่ย
คือคือบางทีมันมันก็มีเข้าหลูปเดิมแต่โยม
ก็ว่าเอ้ยอันนั้นก็ไม่ใช่แล้วโยมก็รู้สึก
ว่าพอเห็นอันไอ้ที่ไม่ใช่แล้วไอ้ตัวไหน
ที่พูดก็ไม่ใช่อีกโยมก็เลยว่าเออๆก็ไม่
ใช่อีกตรงไปแล้วเดี๋ยวก็พูดขึ้นมาอีกแล้ว
เออก็ไม่ใช่อือๆโยมก็รู้สึกว่างั้นกานี้
โยมก็อยู่ไอ้ตรงไม่ใช่ไม่ใช่ไม่ใช่นิดไป
มีแต่แค่นี้ไม่มีหรอกใช้พอเราใช้ปุ๊บ
มีใช้ก็คือยึดแล้วที่เรียกว่าพอใช่แล้ว
ผิดกันดีพอเริ่มใช่ก็อวิชชาแล้วงั้นไอ้
ที่ไม่ใช่ไม่ใช่กลับแล้วยังไม่ใช่ไม่ใช่
ในก็ใช่เมื่อไหร่นี่แิดนะีไปหาหมอรีไปหา
อาจารย์หมอเป็นหมอ
แล้วถ้าสมมุติตอนโยมพิจารณากายอ่ะค่ะหลวง
ตาคือมีก่อนหน้าเนี้ยพอโยมหลวงตามันจะมี
ไอคลิปที่เป็นอสุภะอ่ะค่ะแล้วโยมก็ดูแล้ว
แบบมันมีอันนึงที่บอกว่ากาย 32 ่าง 32
แล้วมันมีกระดูกโยมก็พอพิจารณาแล้วมัน
เห็นในในคลิปอ่ะค่ะมันเป็นแบบมันเป็นรู
ทุนๆในกระดูกโยมก็ตอนนี้ตอนแรกโยมก็ตอน
แรกโยมเห็นว่ามันเป็นกระดูกใช่มั้ยคะ
เสร็จแล้วเวลาโยมเห็นคลิปเนี้ยมันเป็นรู้
กรุงทุนแล้วโยมก็พิจารณาลึกเข้าไป
อีกโยมก็ต้องแตกมันออกไปเรื่อยๆ
จนโยมก็แต่ตอนเคือมันมันเริ่มแตกออกแต่
เหมือนแบบมันจะไม่ใช่ทุกส่วนที่โยมจะเห็น
ว่ามันแตกออกเหมือนอย่างหูเนี่ยแบบตอนเ
คือไม่มีคือแบบโยมเห็นว่ามันเออมัน
คือเป็นหูเนี่ยเป็นสิ่งที่แบบโยมรู้เลย
ว่ามันไม่มีแต่อย่างอื่นเนี่ยมันเหมือน
มันยังไม่ได้ฟันธงว่ามันไม่มีทั้งพนี้
ไปเอาที่เหชัดอเห็นชัดเอาอันนั้นให้มัน
แตกไปบุรีขี้เทบุรีก้อนแล้วก็เอาขี้เทา
บุรีไปลอยอากาศลอย
น้ำมันคือ้ส
[เพลง]
ธรรมชาติเมีซ้ำๆๆนั้นไปกลับ
เอส
[เพลง]
ใก่อนหน้านี้ก่อนเจอหลวงตาก็แบบทุกอย่าง
เครียดไปหมดเลยแล้วพอแบบมันเหมือนว่ามัน
มีอะไรปิดอยู่ว่าทำไมมันยิ่งปฏิบัติยิ่ง
ตันยิ่งปฏิบัติยิ่งแบบ
คุกพอแบบพอพอมาฟังตาพอฟังเรื่อยๆเรื่อยๆๆ
ๆคือแบบเออ
มันมันแบบมันเหมือนมันเห็นทางนะคเอันนี้
น่ะที่อุตส่าห์ตอบยับลคนล้ำแก๋งเนี่ยไอ้
ไอทางนี่แเหมือนกับคนเนี่ยไอ้ทางนี้ทาง
ท่วมน้ำท่วมแล้วก็คนก็พยายามมาถามว่ามัน
ต้องมาทางไหนได้มงมาหาหลวงตาเนี่ยน้ำมา
ท่วมหมดแล้วจะมาทางไหนใชบ้างไอ้เราก็
พยายามบอกแผที่คนโน้นคนนี้ไอ้คนใหม่ก็มา
ถามอีกคนนี้คนนใหม่ก็มาถามเราก็ตอบหลังด
น้ำแขงเหมือนกับแผนที่แเราก็เขียนแต่
แผนที่การเถามจะไม่ตอบเข้าไปได้มันหลงทาง
อยู่ก็ต้องตอบทุก
คนมันก็เลยต้องตอบทุกคนเหมือนคนเดี๋ยวคน
นี้มาอคนมาถูกแล้วคนใหม่มาไม่ถูกต้องตอบ
อีกลงทางอยู่หนองสไปไหนก็ไม่ถูกแล้วเรามา
ตรงไหน
หนองสเนะเหมือนกันอการปิบัติธรรเหมือนกัน
ไอคนนี้เข้าใจแล้วไอ้คนต่อไปไม่เข้าใจก็
ไม่รู้จะเทื่อไหร่จะจดสิ้นแต่การตอบไอ้บ
ตามหลังมาอิก็ต้องถามอีกเพราะมันก็ยังหลง
ทางอยู่แล้วก็นั่งตอบหลังดหลังแข็งไอ้
คั้นจะไม่ตอบผมกล่ามาตอบมันก็ไม่หักที
เดียวผมมันใช้จะเหมือนแต่มันหลงไม่เหมือน
มันหลงนิดๆหน่อย
ๆ้ามันหลงเหมือนกันก็ดีตอบทีเดียวแล้วก็ 1
+  1 ถ 2 ไปเลยนี่มันคนนึงก็หลงอย่างนึง
คนคนนึงก็หลงอย่างตอนบอกมาตอนแรกสนึกว่า
ลงเหมือนกันอ่านไปอ่านไปนี่มันหลงไปยัง
ไงอย่างบางคนช้าหลงขนาตอบไปไอ้แบบนี้ตอบ
ไปหลายคนแล้วคนันนี้หลงอีกไม่
ไมันหลงไม่
เหมือนแก
มากเลยยังอาจจะตักทีคือคำตอบมันสามารถไป
คลิกเอามาได้คิเอามาได้อเออมันเมื่อไหร่
จะแบบว่าเเรียกอะไรแบบเ็โอโหมีึ
เปล่าช่วงช่วงต้นๆอาจจะยังไม่ได้นะคะหลวง
ตาแต่ว่าท้ายๆมันก็จะงวดค่ะคิดว่าจะงวด
แล้วก็ทำเป็นหนังสือแล้วทำเป็นหนังสือมัน
จะได้รวมรวมเป็นเล่มนี้ก็ไปหาอ่าว่า
เต้นๆมันมีลืบมีอะไรเยอะมากเลยอค่ะแล้วคน
น่ะมันไปหลืบอะไรซอนพพแต่เข้าสงได้หรอกก็
แค่เลยว่าเข้าทางตรงดูเยมเป็นทางตรงที่
ไม่ไม่มีทางแยกแล้วพาตงอย่างเดียวก็
เมันก็เลยตอพดูพิเเมื่อคืนก่อนอก่อนออก
บิณฑบาตตอนเช้าก็พิมอีกพิมพอีกฉันเสร็จก็
นั่งพิมพ์อีกยังไม่เสร็จเลยเนี่ยหลังขด
หลังแกกเลยพิมพ์เข้าไปบอกว่าไอ้ที่ิิดถูก
ๆนะอาบไว้ก่อนนะเดี๋ยวแก้ของเอใหม่
โอือ้าวแล้วเราต้องเป็นไงของคุ๊กเหรอคะ
เหมือนอย่างที่คล้ายๆกับน้องออยก็คือว่า
เหมือนอะไรเกิดขึ้นก็เหมือนอยู่กับรู้
แล้วพอรู้ก็รู้อีกว่าที่สิ่งที่ถูกรู้อัน
นั้นไม่ใช่จะไปหมายอันนั้นก็อันนั้นก็ไม่
ใช่แล้วก็จนมันเห็นบางทีมันเห็นจนมันรู้
สึกว่าเอ้ยงั้นทุกอย่างก็ก็ไม่ใช่อย่าไป
อะไรกับอะไรอยู่แต่ตรงนั้นคือให้อยู่กับ
ความไม่ใช่อยู่เสมอไปอย่างเงี้ยค่ะแต่ว่า
ในในแต่ละครั้งที่ก็หันพยายามเหมือนคอย
สังเกตตัวเองด้วยว่าในไอ้ที่การจะอยู่กับ
ไม่ใช่เนี่ยมันเป็นเพราะว่ามันมีข้างใน
ที่ผลักใสอยู่ยแล้วไปแอบแบบว่าแอบดัก
สภาวะว่าเอ้ยอันนั้นก็ไม่ใช่เพราะว่าข้าง
ในมันไปแอบไม่ชอบไว้ก่อนก็ต้องมาสังเกต
ตัวนี้อยู่อีกว่ามันมีมยแต่ถที่รู้ก็ไม่
ใช่อยู่อย่างเยนะคะน
ตาก็
แต่ในเวลาไม่ใช่ไม่ใช่ไม่เชื่อว่าไม่ใช่
ท่า
อือมีอยู่ไม่ใช่อยู่อเิไม่ใช่แต่ตัวเรา
ใช่
อือย่างอื่นไม่ใช่ไม่ใช่ไม่ใช่แต่มีอยู่
สิ่งที่อยู่ิเอาตัวเราไปิเดีอืให้
อืให้เจ้าไม่ใช่แต่ตัวเรา
ใช่เนี่ยมันใไอ้เขอพกไม่ปล่อยตัวเองอืเอา
ตัวเองไปปล่อยอย่างอื่นอตัวเราไม่มีอืตัว
เราไม่มีต้องปล่อย
ก่อนไม่มีอะไรใช่ก็บอกว่ามีอะไรใช่เป็น
อวิชชาททีอืมันจะกลายเป็นรักษาตัวเองอื
แต่อย่างอื่นป่อยวางแต่รักษาตัวเองสุมาอ
ใช่เหมือนข้างในเนี่ยพอดูอ่ะมันจะแอบมัน
จะเหมือนแอบมีอันนึงที่มันเหมือนคล้ายๆ
แน่นๆอยู่ข้างในแต่เพราะว่าเราจะป่อยยใจ
รักษาตัวเอง
[เพลง]
อืแล้วแสดงว่าไอ้การรักษาตัวเองเนี่ยมัน
เหมือนในขณะนั้นก็คือรู้ทันสิ่งนั้นหรือ
ว่าโยนิโสไว้ไม่ต้อง
เวลารู้อะไรจะไปรู้แต่อาการทีู่้อืจะไป
ปล่อยวางแต่อาการที่รู้อะไรทครั้งไู้ที่
เราู้รู้อืไม่ใช่ปล่อย
วางไม่มีโยนิโสยต้องโยนิโสตัวนี้โยนิโส
คือว่าอย่าลืมว่ารู้อะไรทุกครั้งอย่ารู้
อย่าปล่อยวางแต่อาการที่ถูกรู้อืให้ปล่อย
วางตัวเราผู้รู้เนี่ตัวเรานี่แผู้ไปรู้
นี่ให้ป่อยวาที่หลวกุโลท่านว่าเนี่ยพบผู้
รู้ให้ฆ่าผู้รู้พบจิตอาการของจิตไม่ฆ่า
ให้ทำลายอาการของจิตพบผู้รู้ให้ฆ่าผู้รู้
นี่
คคือไอ้ตัวเราเนี่ยผู้ไปรู้เนี่ยไอฆ่ามัน
ฆ่าคือว่าให้เห็นตัวเราเนี่ยมันไปรู้อะไร
มันต้องปรุงมันต้องรู้อะไรแล้วมันต้อง
ปรุงรู้อะไรแล้วมันต้องปรุงอมันให้เห็น
ที่ตัวเราค่ะนี่แถ้าเห็นตัวเราเราจะปล่อย
วาตัวเราได้
อืเนี่ยทีเราตอบเค้าเนี่ยเราเียตอบอย่าง
นี้นะเราบอกก็ตอบมากแเเราจะจบอยู่ตรงเตรง
นี้มีคนถูกมากนะน้อยๆเขาจะรู้แต่อาการที่
ถูกรออาการที่ถูกเขาจะทำเหมือนกับว่า
อาการที่ถูกรู้เนี่ยมันเป็นโทรทัศน์อือ
แต่เา้าไม่เห็นตัวตัวผู้รู้เนี่ยอือที่
นั่งดูโทรทัศน์คือตัวเราผู้นั่งดู
โทรทัศน์เนี่ยที่ไปรู้อาการที่อาการเนี่ย
มันนั่งอยู่โทรหน้าโทรทัศน์แต่เราเนี่ยจะ
ปล่อยวางแต่อาการในโทรทัศน์อืแต่เราไม่
ได้ปล่อยวางตัวเราว่าผู้ดูผู้
รู้ในโทรทัศน์อืเข้าใจ
มั้ยถ้าอย่างเงี้ยเราจะพลาดคือต่อไปเวลา
เราเนี่ยตาเราไปเห็นรูปอืรูปจะเหมือนกับ
โทรทัศน์ค่ะแต่เราผู้ไปรู้รูปคือผู้ที่
นั่งดูอยู่หน้าโทรทัศน์เราก็ต้องปล่อยวาง
ตัวเราแต่เราไม่ไปปล่อยวางลูกอืเวลาหูเรา
ได้ยินเสียงแทนที่เราเนี่ยจะไปปล่อยวาง
เสียงเราปล่อยวางตัวเราผู้ผู้ไปได้ยิน
เสียงคืออะไรพอตัวเราได้ยินเสียงตัวเรา
ติดต่ออย่างไงอิดติดตคิดติดต
งเราก็ปล่อยวางตัวเราอืออพอจมูกได้กินแทน
ที่เราจะไปปล่อยวางกิ่นอืเราต้องปล่อยวาง
ตัวเราผู้รู้กิ่นว่ามันคิดติดตองอย่างไร
คิดติดตองอย่างไรเราต้องปล่อยวางอย่างเ
คิดอิดต่อคือตัวแล้วคคิดอิดต่ออพอลิ้นไป
กินอาหารปุ๊บตเช้าเนี้ยกินรสลิ้มรสอาหาร
พอลิ้นแตะรสอาหารปุ๊บมันเราจะไปปล่อยวาง
รถอาหารอย่าไปปล่อยวางอาหารอืที่ท่านบอก
ว่าโอ้ยต่อให้กินเจถ้าไม่รู้ไม่ไม่เห็น
ตัวเราุงแต่งไม่สามารถสุได้ต่อกินเจคือ
ป่อยป่อยป่อยวาง
อาหารมันต้องรู้ตัวเราผู้ไปกินผู้ที่รู้
รถอาหารแล้วตัวเรานคิดเป็นตยไงอืเราก็
ปล่อยวางตัวเราพอไอ้ร่างกายเราเป็นสัมผัส
อะไรการที่เราจะปล่อยวางสิ่งที่มาสัมผัส
เราก็ปล่อยวางตัวเราผู้รู้สิ่งที่มา
สัมผัสในขนาดนว่ามันคิดติดตอนอย่างไรก
แล้วก็ปล่อยวางตัวเราอันนี้เข้ามา 5
ประตูตอนนี้สำคัญที่สุดคือไอ้ประตูใจนี่แ
ทำอารมณ์เิอยู่นี่แมันมันุบายกันอยู่
ประตูทำอารมณ์คืออาการทุกชนิดอืแล้วก็
อาการนิ่งอาการเนี่ยของเเนี่ยอาการนิ่ง
กว้างโกกโรคเบาสบายเอเไปเอา 1 ที่หลงผิด
ก็คือไปเอาอาการอันนี้มาเป็นใจตัวเองก็
เลยแก้ไม่ได้ถ้าอาการเหล่านี้ไปตีว่ามัน
เป็นใจตัวเองยึดเป็นใจตัวเองใครเล่าจะไม่
อยากให้ใจของตัวเองอ่ะ
มันสบายมันก็ต้องเกลียดรักเกลียดทุกข์รัก
สุขดีรักชั่วชังอยู่นั่นแเพราะว่าไปยึด
เอาอาการเมันเป็นใจของตัวเอง
อว่าอย่าลาเก้าอี้มาน้ำนี้ดีกว่า
ยไม่ได้ฟังนะไม่ได้ฟังไม่ได้
ฟังเออไม่ได้ฟังไม่ได้ฟังมันทำให้เราต้อง
อธิบายหลายรอบลคนเนี่ยไม่ไม่มาฟังตั้งใจ
ฟังเพว่าเนี่ยมันมันมันสำคัญมากเลยเลยมัน
ผิดเหมือนกันหมด
อืเตั้งใจฟังธีเดียวมันก็ไปยุ่งกกการไภ
นายไม่
ฟัง
จผิดอยู่แล้วเห็นว่าผิดอยูุ่แอาการภายใน
แล้วแต่ละคนไม่ฟังก็เราต้องอธิบายหลายรอบ
แล้วไเราไม่อยากให้อธิบายักทีเดียว
ก็
เนี้ยปัญหามันก็อยู่ตรงไ้ประตูใจนี่แ
ไอ้ปัญหากับรูปเควรจะเข้าใจพอตาเนี่ยมัน
เห็นรูปแล้วมันเราคิดอะไรกับรูปนั้นอัน
นี้มันควรจะเข้าใจคืออย่าไปปล่อยวางรูป
แต่ปล่อยวางตัวเราู้คิดอะไร
ก็ทีนี้พอหูได้ยินเสียงเนี่ยเราจะไปปล่อย
วางเสียงัวแต่ปล่อยวางเสียงปล่อยวางตัว
เราเนี่ยพไปคิดอะไรกับเสียงก็ปล่อยวางตัว
เราตลอดเวลาอย่าคิดปงแต่งอย่างไกเจมูกได้
กลิ่นลิ้นเลมรสกายสัมผัสก็เหมือนกันเวลา
เรากินอาหารจะไปรู้แต่
รสชาติใครรู้ว่าใจเราคิดปรุงแต่งยังไงกับ
อาหารนั้นเราก็ปล่อยวางตัวเราูปล่อยวาง
ความคิดก็คือสวุคำว่าปล่อยหวางคือสวุไอ้
ตัวเราผู้คิดปรุงแต่งคือสวุความคิดปรุง
แต่งในตัวเราหรือตัวเราผู้คิดปรุงแต่งให้
สักรู้ที่แตก
อแต่คนเนี่ยจะไปปล่อยวางเนี่ยชั้นเดียวอ
คือพอรู้รูปแล้วก็บอกว่าสัแปว่ารู้
รูปแต่ไม่ได้ปล่อยกวามให้ผู้มีคิดปรุง
แต่งเกี่ยวกับรูปแล้วก็สั่งกรู้กคิดปรุง
แต่งอย่างเเเรียกประป่อยวาตัวเราพอคุณไป
ได้ยินเสียงมันก็ปล่อยวางปล่อยวางเสียง
เออปล่อยวางเียงให้ถูกรู้แต่มันมันไม่ได้
สังเกตเห็นว่าไอ้จิตใจเราเนี่ยจริงๆอ่ะ
มันเป็นวิญญาณขันธ์อมันไปรู้ไปรู้รูปรถ
กลิ่นเสียงสัผัสแล้วมันคิดปรุงแต่งอย่าง
ไรกับสิ่ง
นั้นมันมันคิดปรุงแต่งยังไงกับสิ่งนั้น
ให้เราเห็นว่าขณะที่มันกระทบเมันคิดปรุง
แต่งอย่างไรอะไแล้วเราก็สัมารู้ตัวเรา
ปรุงแต่งก็ที่มากทบกันตีนี้ไอ้ประตูตาหู
จมูกเนี่ย 5 ลิ้นกายเนี่ย 5 ประตูเนี่ย
มันสามารถที่จะอธิบายง่ายงแต่ที่ที่เข้า
ใจแล้วไม่อธิบายแล้วเพิเกมาเยอะเนี่ยก็
คือตอกมาแล้วเราก็ตอคือว่าปตูใจุรู้กับ
ปตูใจคืออาการ่เอาการอาการที่โป่งโล่งเบา
สบายว่างๆนิ่งเฉย
อาการไม่โปร่งโล่งเบาสบายไม่
ว่างนพอมันไปจับอาการพวกนี้ใช่มเป็น
ใจอันนี้มันจะไม่ยอมท่าใจถ้าอาการหลนี้
เป็นใจของเรายยอมทเลยถ้าอาการที่ไม่ถูก
ใจจมันจะดิ้นลงักใสอย่างเดียวอแต่ถ้า
อาการถูกใจมันชอบใจเรากมาอืใจของเราก็มา
ใจเราประมาอันนี้มันก็ตายเลยใชเเพราะว่า
อะไรมันไปจับปิดตัวได้จับปิด
ตัวตอนี้
[เพลง]
เดี๋ยมีสมาธิังเ้ย
สมาธิวงแก
มากใส่ก็ได้จับอาการะเเลยเรียกเรา
ฟังแต่เมื่อคืนพอมันไปจับอาการเนี่ยแล้วเ
แล้วพอมันไปจับอาการมันไส้ไม่รู้ือไง
เนี่ยไอเี่มันไม่รู้แล้วว่าเราคิดอะไร
กรรมการเพูได้แล้ว
[เพลง]
มันเราพูดอยู่เนี่ยแต่ไม่ความเจับอาการ
เลย
[เพลง]
เป็นมเี่พูดอย่างนึงากอย่าเพูดาก
อย่างพอจับอาการเลยเป็น
มากลูไส้กระแตเวียนเวียน
หัวมันนอนน้อยเลือดมันน้อยโทษแหลานเลยแ
จับอ
ตายตั้ง 89 ช่วโมง
แช่แช่อาการังกันหลายวันติดต่อยังไม่เข้า
ใจก็เลยทำไงตอบก็ตอบพูดก็พูดดใกล้ตัวก็
พูดอันนี้บึ้มไปเอาอาการเอาการ
[เพลง]
ใจยพอแช่แล้วก็ตื่นมาเป็นกระแตเียนง
ององจากโองตั้งเืงกินเหล้ากินเหล้าเหแค่เ
แล้วเห้ามันแรงมา
โงงเราเลยโรกงง
กินโรคงกแ
เวียมันไปจับ้า
จับตา
ตเมื่อวานเฟังธรทใจพอเข้าใจแล้วสบายใจ
สบายใจแล้วจพารสบาย
[เพลง]
ใจมันเริ่มแบบสบายสบายก็แชร์ก็แช์การสบาย
เพความไม่เข้าใจนะมันไม่เข้าใจก็ต้องฟัง
ต่อฟังอีกฟังอีกฟังอีกฟังเข้าใจตั้งเฟัง
คุณมันไม่เข้าใจเก็ไม่เข้าใจเราดูแล้ว
เนี่ยไม่เข้าใจพอเห็นแล้วไม่เข้าใจทำไม
เราก็ไม่รู้แต่เราพยายามพูดแล้วก็ไม่ฟัง
เข้าใจแล้วมันไม่สบายกำลังไม่สบายไม่
เนี่ยไอ้ที่ไม่สบายเนี่ยผมว่ามันทำผิด
กำลังจะบอก
แยเราเนี่ยจริงรือว่า
ไงเออถ้ามันเข้าใจถูกปุ๊บมันก็หายเลยหาย
เลยจริงๆไม่ใช่ว่ามันไม่ไม่สบายเลยนอน
ตั้งนานมันหายแล้วนอนนอนก็นอนมากก็ต้อง
หายมันไม่มันแช้เห็นเห็นอยู่เราก็เห็น
อยู่เทนี้พอเราปเราพูดทุกมนจะไปากสอารก็
เลยไม่ฟังเพว่าไปต่อสู้กรรมการเสายอารไก็
เลยไม่ฟังไม่ฟังก็เป็นุพ
สอมันมันไม่สบายใช่มมันไม่สบายขอพูดหน่อย
กูแก่แล้วอะไรก็กูแกแล้วทำเวทำโทษมันก็
โทษแหลกลานเลยตเนี้ยโทษนู่นโทษนี่สารพัด
จะโทษแต่มันไม่เหไม่เห็นตัวเองไม่โทษตัว
เองอย่าความไม่เห็นตัวเองไม่โทษตัวเองเ
มันก็เลยโทษแต่คนอื่นโทษแต่อาการโทษแต่
สิ่งที่ถูกรู้แล้วเราบอกว่าอาการน่ะเป็น
สิ่งที่ถูกรู้ไอ้คนอื่นน่ะเป็นสิ่งที่ถูก
รู้เราโทษคนอื่นกับไม่โทษอาการน่ะเหมือน
กันเเราโทษตัวเองมันเราไปโทษแต่อาการไม่
เห็นไม่โทษตัวเองอ่ะที่ไม่รู้ไม่เห็นตัว
เองเราไม่โทษไม่เห็นตัวเองเองแต่เราไปโทษ
คนอื่นแล้วก็ไปโทษอาการเนี่ยคือกันนะอ
เพราะว่ากลังจะบอกว่ามันเป็นธรรมารมณ์มัน
เป็นมันเป็นอายตนะภนอกส
ตันไอ้รูปเนี่ยก็เป็นอายตนะภายนอกเหมือน
กันเราไปเห็นแล้วไปตำหนิเป็นโทษเขาเนี่ย
อันเนี้ย
กับเราเห็นอาการแล้วเราโทษแต่อาการ
เนี่ยกูไม่สบายกูไม่สบายไม่รู้ยังไงไม่
สบายเราไปโทษแต่อาการไม่สบายแต่เป็นเพราะ
ว่าเราไม่รู้ไอ้ตัวผู้รู้อาการเราเลยไม่
สบายเราไม่รู้เราไม่รู้ตัวผู้ไปรู้เขาเลย
เราไม่สบายเราไปโษแต่เขาตรงนี้แปัญหามัน
เหมือนกันปัญหามันอันเดียวกันเพราะว่า
อะไรมันเป็นอายตนะภายนอกกือกันเราทุกๆ
อย่างอธิบายว่าไอ้ลูกก็เป็นอายตนะไปนอก
เสียงก็เป็นอายตนะไปนอกกินรถก็เป็นอายตนะ
ไปนอก 5 ประตูเนี่ยไอ้อาการพุกชนิมันก็
เป็นอายตนะภายนอกเาจะบอกเป็นอายตนะภายนอก
เพื่อให้เห็นว่ามันไม่ใช่ใจมันเป็นอายตนะ
ภายนอกแต่เราก็จะเอาเป็นใจอยู่แล้วใจกู
กำลังไม่สบายเพราะเป็นใจกูก็เลยตัวกูเลย
กูกำลังไม่สบายไม่รู้เรือ่องไงกูเป็นนู่น
กูเป็นนี่มันเลยเอาไอ้ทั้งใจเนี่ยมาเป็น
กูเลยเลยทั้งตัวเลยจบเหตเลยตเนี้ไม่ต้อง
ไปไหนกันตายตอย่าง
เตอนี้เราก็วิธี
ปฏิบัตมันต้องมารู้ตัวเราผู้ไปรู้อาการ
รู้ตัวเราผู้รู้รูปก็จิดเสียงว่าไอ้ตัว
เราเนี่ยมันคิดอะไรมันคิดต่ออะไอาการเรา
มันที่โดนมันผับสสพยายามปแต่งที่โดนผับใส
อาการเหนกันให้มันรู้ที่ตัวเราอให้มันรู้
ที่ตัวเราว่าเราคิดปรุงแต่งิเราอาการนั้น
อย่างไรเราพออาการโป่งโลกเราสบายเนี่ยเรา
คิดปรุงแต่งกับอาการนั้นอย่างไรหรือเรา
ไม่คิดปรุงแต่งเกี่ยวกับอาการนั้นแล้วเรา
ไปคิด
อะไรบางทีเราก็ไม่ได้คิดปรุงแต่งเกี่ยว
กับอาการที่เบาสบายเพราะว่าเราสบายแล้วพอ
เราสบายแล้วเราก็เลยไปคิดอะไรเรื่อย
เปื่อยแต่ความจริงอ่ะเราเนี่ยไม่ได้ให้สน
ใจความสบายให้สนใจว่าตัวเราเนี่ยผู้ไปรู้
ความคิดนั้นหรือตัวเราเมันไม่ไม่ได้คิด
ปรุงแต่งเกี่ยวกับอาการที่สบายแต่มันพอ
สบายแล้วมันก็จะไปคิดไปคิดกับอย่างอื่น
ถ้าเราเนี่ยรู้แต่อาการที่
สบายแต่เราไม่เห็นว่าตัวเราเนี่ยคิดปรุง
แต่งอย่างไรกับอาการที่สบายหรือไม่คิด
อย่างอื่นแต่ส่วนใหญ่ถ้าสบายแล้วจะไม่คิด
เกือบ 100% จะไม่คิดปรุงแต่งเกี่ยวกับ
อาการที่สบายพออาการไม่สบายถึงจะหันกลับ
มาคิดปุงแต่งนี่รผักสายถีอาการที่ไม่
สบายแต่เวลาพอสบายแล้วก็คิดเพิดเพลิน
เจริญใจไปไปในเรื่องอื่นทั่วไป
การที่เราเนี่ยเห็นเวลาพอสบายแล้วเนี่ย
แล้วเราเนี่ยกลับไม่ไม่สนใจเห็นว่าไอ้คุก
ไอ้ตัวเราเนี่ยมันคิดอะไรปแต่งอะไรใน
กระดา
นมันเป็นโมหะคือความลแล้วถ้าเราคิดพรุง
แต่งไปในทางที่เป็นความโลกเป็นราคะมันก็
เป็นของโลกเป็นละคิดเป็นเแต่งในความคิด
ไม่กบใจิกามันก็จะเป็น
โสแต่เนี้มันถ้ามันออกไปแล้วมันก็จะต้อง
เป็นอะไรอย่างแต้องเป็นอะไรสักอย่างส่ง
ออกนอกมันต้องเป็นมันต้องต้องเป็นเป็น
อะไรก็ต้องเป็นอะไรไม่เป็นความโลภเป็น
ราคะก็ต้องเป็นโทสะแต่ออกไปแล้วไม่เห็น
เป็นโมหะเลยเป็นกิเลสทั้งขึ้นทั้งร่องเลย
ตเนี้
อตอนเนี้ยปัญหามันก็คือว่าเมื่อสบายใจ
แล้วมันก็จะไม่มาคิดปรุงแต่งตัวเราเนี่ย
ก็ไม่มาคิดปรุงแต่งเกี่ยวกับเรื่องอัตตา
ที่สบายใจอืแต่มันจะเป็นคิดปรุงแต่งถึงคน
อื่นสิ่งอื่นเรื่องอดีตเรื่องอนาคตดูหนัง
ดูละครเรื่อยเหื่อยเล่นหุ้นเล่นแชทเล่น
LINE เล่นเกมไปเรื่อยเฉื่อยดู Facebook
เรื่อยเฉื่อยไปเลยก็เลยสบายใจแล้ว
อันเนี้ยมันส่งจิตออกนอกถ้ามันส่งจิตออก
นอกไปหาความพอใจที่สบายใจสุขใจอันนี้เขา
เรียกว่ากิเลสฝ่าความโลกหรือเป็น
ราคะแต่ถ้ามันออกไปหาสิ่งที่ไม่ถูกใจไม่
พอใจไม่ได้อย่างใจานหรือไปวิพากษ์วิจารณ์
ในสิ่งที่ไม่ชอบใจไม่ถูกใจอย่างเงี้ยอัน
เนี้ยมันเป็นโทสะมันเป็นฝ่ายโทษะแต่มัน
ออกไปแล้วเราไม่
เห็นอันเนี้ยมันเป็นโมหะมันเลยเป็นกิเลส
ทั้งขึ้นทาง
ร่องแล้วเวลาปฏิบัติสิ้นทุกข์กรุปนิพพาน
มันคือสิ้นกิเลสแต่เราปฏิบัติเเป็นกิเลส
ทั้งขึ้นทางรอกคือตอนสบายใจไม่ไม่เห็นว่า
ตัวเราคิดอะไรแล้วพอตอนไม่สบายใจก็ไม่
เห็นว่าตัวเราเนี่ยคิด
อะไรโดยเฉพาะพอเกิดเจออาการที่มันไม่สบาย
มันเป็นเป็นกระแตเวียนเวียนหัวพืไส้โลกงง
เป็นใจหายๆใจหวดหู่ใจซืบเศร้าตอนเนี้ยมัน
จะไม่ไปคิดปรุงแต่งเรูแต่มันจะมาคิดนิพน
ผักสสี่ี่ี่ประการนั้นแหละให้มันกระเด็น
ออกไปให้มันหายหไปกูอยากให้มันหายไปกูกูิ
กูลำพานกูไม่
สบายมันไม่เห็นตัวเราเนี่ยไปคิดปรุงแต่ง
ปรุงแต่งปรุงแต่งปรุงแต่งจะจัดการแต่
อาการนั้นอย่างเดียวลุกิรำคาญว่าตัวเรา
ไม่สบายพปูแต่งตัวเราไม่สบายตัวเราไม่
สบายแต่เราเนี่ไม่เห็นว่าอาการเี่มันเป็น
อายตนะภายนอกเพราะมันเป็นอาการที่ถูกรู้
ให้เห็นตัวเรามัน่นว่ายังไงมันคิดยังไง
มันบ่นยังไงอันนั้นน่ะเห็นตัวเราแล้วเรา
ก็แล้วเราก็เห็นมันแล้วเราก็สักไปเห็นตัว
เราเเรียกปล่อยวาแล้วค้นทุกกับตัวเราเร
ปล่อยวาตัวเราไม่เอาตัวเราไปปล่อยวันอย่า
แต่ถ้าเราไปเห็นแต่อาการเนี่ยเราแต่เอา
ตัวเราเนี่ยไปปล่อยวางอาการแต่ไม่ปล่อย
วางตัวเราเนี่ยพุกเนี่ยพเนี่ยเออเราจะเรา
จะไปปล่อยวางแต่อาการแต่เราไม่ปล่อยวาง
ตัวเราอย่างเนี้ยเราไปปล่อยวางอายตนะไนอก
มันก็ไม่ทไม่แตกต่างอะไรกับเราไปปล่อยวาง
คนนู้นคนนี้อแต่เราไม่ปล่อยวางตัวเราอ
เหมือนเมื่อวานนี่ก็มีมาตื่นบ้างหนูเบื่อ
พครอบครัวอยากมาอยู่ขอมาอยู่วัดจะได้มั้ย
อาจารอย่างเงี้ยมันเป็นนิิาาหรรือ
เปล่าใชใช่ไม่ใช่อันนี้มันเบื่อๆอยากๆ
เว้ยเดี๋ยวผัวมารับว่าดีใจกลับไปอีกแล้ว
ไม่เอาแล้วว่าเห็นแล้วแมันไม่ใช่เป็นนิพ
พิธานนิพิเธออะไร
หรอกเนี้เราต้องเห็นตัวเราสิพอมีอาการยัง
ไงเราก็เห็นตัวเราเรื่อยไปพอเราไปเห็นรูป
กิเสียสบัตไอ้ตัวเราคิดปรุงแต่งอย่างรยติ
ัหรือไปคิดปรุงแต่งอย่างิดคิดปงแตกับสิ่ง
นั้นไม่คิดปงแต่งอย่างอื่นคิดพงแต่งกับ
สิ่งนั้นไม่คิดปแต่งอย่างอื่นอย่างเยเ
เรียกว่าสติตั้งที่ใจดูที่ใจรู้อยู่ที่ใจ
ละอยู่ที่ใจตลอดเวลาอย่าไปละอย่างคืนอย่า
ไปละอาการให้ละที่ใจที่ไปรู้
อาการอฟังกันฟังกันหลายรอบแล้วยังเดี๋ยว
กลับไปสดา
หน้าใกล้กันนิดเดียวนะคะหลวงตามันเหมือน
แบบอย่างถ้าสมมติเราเหมือนเราเคยเข้าหล
หลุูปนั้นน่ะคือมันเหมือนแบบคือมันยากที่
มันจะเหมือนเห็นว่าลูปนั้นน่ะมันไม่ใช่
อ่ะเหมือนเราจะเหมือนยึดไปว่าหลูปนั้นน่ะ
คือสิ่งที่คือผู้รู้อ่ะจริงๆแล้วมันก็เรา
บอกแล้วไถขนาดจิตใดบอกว่าใช่เนี่แรีบมาหา
เลยรีบมาหาหมอเลยรีบมาหาเรานี่แเพราะว่า
ถ้าเริ่มใช่เมื่อไหร่นัไปหาหมอได้แล้วไม่
มีใช่หรอกอที่ใช่ยึดหมดอืเพราะว่าใช่ไม่
มีเพราะไม่มีใช่อ่าแล้วไอ้ตัวรู้ไอตัว
เห็นก็ตัวเดียวกันเเวลามันคิดยิี้เห็นก็
เห็นอย่างเงี้ยเราเห็นเราก็เห็นแล้วเราก็
รู้มันก็มันก็อยู่คู่กันนี่คะเราก็เห็นมา
นี่แะก็นั่นแ่ะไอ้เห็นเนี่ยแ่ะไอ้ผู้เห็น
มันจะคิดเรื่อยไปค่ะพอเราไปเห็นว่าไอ้ตัว
เราคิดไอ้ผู้มาเห็นตัวใหม่มันก็คิดอีกค่ะ
อ้าก็เห็นอยู่อย่างเงี้ยก็เห็นเรื่อยไป
ไม่ไม่ถอนการเห็นการรู้การเห็นแล้วก็สัก
แต่ว่ารู้เห็นเรื่อยไปอ่ะเจ๊ก็เห็นเห็นๆ
เห็นชัดแต่หนูเเห็นตลอดสายเลยค่ะหนเห็น
อะไรอ่ะมันไปเห็นแต่อาการไม่เห็นตัวเองออ
มันไปเห็นอาการที่เกิดขึ้นทุกอาการแต่ไม่
เห็นตัวเองผู้รู้อาการเพรามันอยู่คู่กัน
ผู้รู้กับไอ้ผู้เห็นมันก็อยู่คู่กันเลย
ไอ้ผู้รู้เนี่ยเป็นคนคิดเพราะมันเป็น
วิญญาณขันธ์เนี่ยมันรู้แล้วคิดรู้แล้วก็
คิดรู้แล้วก็คิดรู้แล้วก็คิดเพราะมันเป็น
วิญญาณขันธ์เหมือนเกินมันเกิดดับภขณะจิต
เดียวนั้นมันพอรู้เสร็จมันก็ส่งต่อเวทนา
สัญสังขารเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณตัวต่อไป
ส่งต่อเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณตัวต่อ่อไป
มันทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้
ทั้งคิดมันเร็วมากขนาดที
เดียวไอ้รู้กับคิดมันก็ติดกันไปเลยเนี่ย
รู้กับคิดมันก็ติดกันไปหนูยังผิดตัวอยู่
หนูยังผิดตัวอยู่ก็ยังผิดๆถูกๆอยู่ยังไม่
100% ตัวนี้ถ้าถ้าเราเนี่ยปล่อยวางทั้ง
หมดเมันไม่หาผู้รู้หรอกเมื่อหาผู้รู้
เนี่ยอันนผิดแล้ว
มันมีแต่ปล่อยวางปล่อยวางปล่อยวางปล่อย
วางเเห็นนปล่อยวางก็คือเห็นสักเห็นไอ้
ทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้ง
คิดคือต้องปล่อยวางตัวเรานะไม่ใชไปปล่อย
วางไอไอ้สิ่งที่ถูกรู้ปล่อยวางไอทั้งรู้
ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดทั้ง
รู้ทั้งคิดเนี่ยจะเป็นอย่างเงี้ตลอดชีวิต
แต่เราก็ปล่อยวางมาตลอดชีวิตไม่ใช่ไป
ปล่อยวางสิ่งที่ถูกรู้อาการที่ถูกรู้
อาการมันจะเย่ยังไงมันก็ไม่ใช่ตัวเราผู้
รู้อาการมันจะวางยังไงมันก็ไม่ใช่ตัวเรา
ผู้รู้จะไปหาว่าว่างจะไปหาผู้รู้นอันนั้น
ล่ะที่ท่านบอกว่าไปพบว่างหรือพบผู้รู้ให้
ฆ่าเลยให้ฆ่ามันไม่ใช่ไม่ใช่อะไรนะให้ฆ่า
ด้วยนะไม่ใช่ไปเอามันให้ฆ่าไม่ใช่ๆท่าน
ให้ฆ่ามันไม่ใช่เราไปบอกว่าใช่ๆเขาให้ฆ่า
มันไม่มีไปเอาอะไร
หรอกตายมันก็ดูที่ใจคือต้นตอคือดูที่ใจ
อย่างเวเลยจิดใจอย่าเออก็ถูกต้องเพราะว่า
อะไรมันก็ต้องเกิดเกิดในใจดับในใจเกิดใน
ใจดับในใจทั้งนั้นแหล่ะมันก็รู้ที่ใจนี่
แหน่เพราะมันเกิดดับอยู่ในใจ
อ่ะเพะมันเกิดอะไรก็เกิดดับอยู่ในใจเี่
มันไม่ไปเกิดดับอยู่ข้างนอกหรอกตาเราเห็น
อะไรมันก็มาวิพากษ์วิจารณ์ในใจหูได้ยิน
เสียงอะไรมันก็มาวิพากษ์วิจารณ์ในใจจมูก
ได้กลิ่นลิ้นรสกายสัมผัสอะไรมันก็วิพากษ์
วิจารณ์ในใจมันก็เลยต้องสติตั้งที่ใจดู
ที่ใจรู้ที่ใจละที่ใจปล่อยวางที่ใจสติ
ตั้งที่ใจดูที่ใจรู้ที่ใจที่ใจปวาที่ใจ
ตลอดเวลาเลยไม่ใช่ว่ารู้เพื่อเอให้เป็น
อะไรหรอกรู้เพื่อละรู้เพื่อละรู้เพื่อละ
ไม่ได้รู้เพื่อให้เป็น
อะไรยเข้าใจือยังอไม่ใช่ว่ารู้ที่ใจแต่ก็
ไม่รู้อ่ะรู้อะไรแล้วรู้ที่ใจแล้วรู้อะไร
อ้าวไม่ถูกไม่เป็นทำไม่เป็นอิรู้แต่รู้
ที่ใจแต่แล้วรู้อะไรอย่างเงี้ยก็ถาม
อีกรู้มั้ยอ่ะตัวนี้รู้ที่ใจรู้อะไรรู้
มั้ยอ่าอธิบาิเราเราเห็นอะไรเนี่ยมันเกิด
กสิแต่เราดูใจเราว่าใจเรากระเพื่อมมั้ยใจ
เรากระเพื่อมหรรือเปล่าเพว่าใจเราเราเห็น
แล้วเราไปวิพากษ์วิจารอะไรต่อไปหรือเปล่า
อะไรเป็นไงรู้แล้วเราสกดที่ใจเราอ่ะคือ
เราก็ไม่คแ่งต่อ
ไปเดี๋ยวเดี๋ยวเรากูว่าจะผิดกเดี๋ยวจะไป
สะกดจิตอเดี๋ยวๆๆๆเข้าใจผิดแล้วเข้าใจผิด
เข้าใจผิดเเราฟังไดูเข้าใจผิดหมายความว่า
รู้แล้วก็ไม่กรงแต่งต่อไปไม่จ้าอย่ามีคำ
ว่าไม่ไม่ไม่ๆถ้าไ้แล้วสกดจิตอย่ามีคำว่า
ไม่ตัดทิ้ง
เลยรู้แล้วมันต้องปรุงแต่งรู้แล้วมันต้อง
ปรุงแต่งรู้แล้วมันต้องปรุงแต่งอย่าอย่า
อย่ามีคำว่าไม่เป็นนันขาดให้ตัดทิ้งคำว่า
ไม่เพราะว่าทำมีไหม้ปุ๊บสะกดจิตทันทีเลย
รู้แล้วไม่ให้ปรุงแต่งมีสะกดจิติดตายเลยง
เงี้ยอย่ามีคำว่าไม่แต่ต้องบอกว่ารู้แล้ว
มันต้องปรุงแต่งรู้แล้วมันต้องปรุงแต่ง
รู้แล้วมันต้องปรุงแต่งตลอดเวลาเลยเป็น
ทอดๆๆๆๆกันไปตลอด
เวลาแต่ให้ได้แก่แค่รู้มันจะปรุงแต่งไงก็
ได้แต่แค่รู้มันจะปรุงแต่งไงก็ได้แต่แค่
รู้ได้แต่แค่รู้ได้แต่แค่รู้ได้แต่แค่รู้
เรื่อย
ไปอ้าอย่างนี้เข้าใจมเอาให
เอาใหม่อธิบายใหม่ว่าไงแล้วถึงแม้มันจะ
ปรุงแต่งแต่ใจเราไม่กเพื่มอืผิดอีก
ลเดี๋ยวมันก็เพื่อมก็รู้ว่ามันกเพื่อม
อย่าไปหมายอะไรวะนี่โยมพี่เข็มถ้าเราไป
หมายเงี้ยสะกดจิตตายเลยถ้ามันกระเพื่อมก็
รู้ว่ามันกระเพื่อมมันปรุงแต่งก็รู้มัน
ปรุงแต่งแค่รู้แค่รู้แค่รู้ไง
ไม่เข้าใจจเดี๋ยวๆๆไม่เข้าใจอีก่ะอย่าไม่
เข้าใจเอาใหม่เอาใหม่เอเอาใหม่เอาใหม่
เห็นแล้วก็รู้ว่าอันเนี้ยเราคิดรบแล้วมัน
ก็ช่าแต่ให้รู้ทันถรู้ทันแล้วทำไมรู้ทัน
ใจเราก็จะไม่เป็นโทสะไม่เกิดอารมณ์อะไร
เอาอีกแล้วก็สดใช่มไม่ใช่โยมพระเขตนี่มัน
หมายผิดไว้ยังไงแก้ไม่ตกเดี๋ยวๆๆๆๆเราบอก
ว่าคำว่าไม่เนี่ยต้องตัด
ทิ้งไม่เนี่ยต้องตัดทิ้งไม่มีคำว่าอย่า
ไม่มีคำว่า
ไม่ไม่กระเพื่อมไม่ปรุงแต่งไม่มีไม่มี
ราคะไม่มีโทสะไม่มีโมหะต้องตัดทิ้งนะคำ
ว่าไม่เนี่ยไม่ตัดทิ้งหมดเลยคือมันเป็น
อะไรก็มันเป็นอย่างที่มันเป็นเนี่ยตอน
นั้นน่ะเราไปหามันไม่ทันหรอกคือมันชบปุ๊บ
มันเป็นอะไรก็คือเป็นอย่างที่มันเป็นน่ะ
เราก็แค่รู้เราก็แค่รู้เราก็แค่รู้ตะพฤ
ตะพือพอรู้ใหม่มันก็ปุปรุงใหม่รู้ใหม่ก็
ปรุงใหม่รู้ใหม่ก็ปรุงใหม่รู้ใหม่ก็ปรุง
ใหม่เรื่อยไปไม่มีที่จบสิ้นเราก็แค่รู้
แค่รู้ไปตะพึดตะพืออย่างเงี้ยเป็นไปตาม
ชาติเออถูกต้องถูก
ต้องตาหาเนี่ยขับรถเนี่ยโยมก็หลบหลุงอะไร
เงี้ยไม่มีรถขันแงปาดหน้าปนั่นน่ะตาเห็น
น่ะตาเห็นอืใจคิดจะรู้แค่แคบสัตวรู้ใจคิด
อะไร
เออเช่นว่าใจไปคิดว่าไปด่าเเนี่ยแล้วไอ้
ผู้รู้ตัวใหม่มันรู้ว่าใจเราไปด่าเขาไอ้
ผู้รู้ตัวใหม่มันจะคิดมันก็ต้องคิดอีกมัน
คือมันต้องรู้แล้วคิดซ้อนไปเรื่อยๆเงี้ย
มันก็รู้ว่าเฮ้ยไปดไปด่าเ้าทำไมเนี่ยอัน
นี้มันปรุงแต่งไม่ใช่เหรออย่างเงี้ยไอ้
ตัวใหม่มันก็จะรู้อีกแล้วก็มารู้ไอ้ตัว
ใหม่อีกว่าที่มันรู้ว่าเฮ้ยไอ้เอ็งที่ไป
ว่าจิตอันแรกอ่ะว่าเอ็งอ่ะปรุงแต่งไม่ใช่
เหรอเอ็งก็ปรุงแต่งนะเนี่ยเอ็งก็ไปว่า
เค้าเอองก็ปรุงแต่งเหมือนกันนะเนี่ยอ้าว
เราก็มาเห็นไตัวหลังเนี่ยไปรู้เค้าแล้วก็
เอองก็ว่าเค้าเนี่ยเอ็งถึงเอองไปไปว่า
เค้าเองก็ปรุงแต่งอีกหลงไปปรุงแต่งอีกแต่
ไอ้ผู้รู้ตอนหลังมันก็มาอีกถ้ามันเร็ว
จริงๆนะมันก็มารู้อีกว่าเอ้ยไอ้ที่เอ็งไป
ว่าไอ้ตัวที่ 2 เนี่ยเอ็งก็ปรุงแต่งอีก
เอ็งก็ไปว่าเคอีกว่าเอ็งอ่ะเอ็งที่ไปว่าเ
เอ็งปรุงแต่งแต่เอ็งไปว่าเเองก็ปรุงแต่ง
อีกแต่ทุกคนน่ะทุกรู้เนี่ยไม่มีใครไม่
ปรุงแต่งปรุงแต่งหมดเพราะมันจะต้องว่าๆๆๆ
แล้วพูดๆๆๆๆๆอย่างเงี้ยไม่ว่าจะพูดดีพูด
อะไรก็ปรุงแต่งมันจะไม่มีหรอกที่รู้แล้ว
ไม่ปรุงแต่งมันจะต้องปรุงแต่งปรุงแต่ง
อย่างเงี้ซ้อนๆๆๆๆไปเรายกตัวอย่างยกตัว
อย่างอ่ามีการนั่งมีพระนั่งสมาธิกันเรา
เคยแชร์เรื่องนี้เข้าไปในในในในในหลาย
หลายหเรื่องเนี้ยอมีพระนั่งสมาธิเพระจีน
พระจีนนั่งสมาธิแล้วก็บอกเข้ากรรมฐาน 3
วันไม่พูดกันเอ่อเข้ากรรมฐาน 3 วันไม่พูด
กันพอเข้ากรรมฐาน 3 วันได้พูดกันไอ้ลมก็
พัดมาเอ้นนี่นหน้าต่างก็โยกเยกยกเยกยกเยก
ไอ้ลมก็ตีพึบหน้าต่างเปิดไฟเทียนดับพระ
องค์เก็ตกใจฮึ้ยไฟดับแล้วลม
แรงไอ้องค์ที่ 2 เขเลย
ว่าเรามาเข้ากรรมฐาน 3 วันไม่พูดกันทำไม
ทำไมพูดกันนมา
เนี่ยไอ้องค์ที่ 3 ก็เลยว่า้องค์ที่ 2
ไอ้องค์ที่ไอ้องค์ที่ 2 นี่คือมันรู้รู้
แล้วก็พอรู้ปุ๊บก็ไหว้องค์ที่ 1 ว่าเรามา
เข้ากรรมฐาน 3 วันทำไมจึงพูดไหนนว่า
กรรมฐานในห้องกรรมฐานเี่ห้ามพูดไอ้องค์
ที่ 2 ก็เลยไปว่าองค์ที่ 1 พูดทำไมผิดกฎ
ไอ้องค์ที่ 3 ก็เลยว่าองค์ที่ 2 องค์ที่ 3
เนี่ยก็คือมารู้ก็คือวิญญาณขันธ์เนี่ยมา
รู้ตัวใหม่มารู้มารู้ไอ้องค์ที่ 2 บอกไอ้
ที่เอ็งไปว่าเขาเนี่ยเอ็งก็พูดนะเนี่ยไม่
รู้ตัวหรือ
ไงไอ้องค์ที่ 4 อ่ะพอมาเห็นองค์ที่ 3 ไป
ว่าเขาแล้วไม่รู้ตัวไอ้องค์ที่ 4 มารู้
ไอ้เี่คือไอ้ผู้รู้ตัวใหม่ผู้รู้เนี่มา
รู้แล้วต้องคิดรู้แล้วต้องคิดเรื่อยไปไอ้
องค์ที่ 4 ก็เลยมาไหว้องค์ที่ 3 ว่าเอ็ง
ไปว่าเขาเนี่ยเอ็งก็ไม่รู้ตัวแล้วเนี่ย
ว่าเอ็งก็
พูดไอ้องค์ที่ 4 เนี่ยก็
พูดเป็นงูกินหางกัน
เงไม่รู้จบ
เข้าใจมั้ยเนี่ยเพราะไม่มีหรอกไอ้ตัวไหน
ที่รู้แล้วไม่พูดรู้แล้วไม่พูดรู้ไม่พูด
รู้ไม่พูดเราต้องตั้งสมุติฐานเลยว่ามัน
ต้องรู้แล้วมันต้องวิพากษ์วิจารณ์รู้แล้ว
ต้องคิดรู้ต้องพูดมันจะคิดดีคิดชั่วก็
ต้องพูดตั้งนั้น
แ่ะแต่ให้เห็นเนี่ยไอ้องค์ที่ 2 องพอองค์
ที่ 3 มันพูดก็เห็นองค์ที่ 3 พอองค์ที่ 4
มันพูดก็เห็นองค์ที่ 4 คือไอ้ผู้รู้เนี่ย
ที่มันเกิดตัวใหม่มารู้อันที่ 2 ไอ้ที่ 3
มาเกิดรู้อันที่ 2 ไอ้ที่ 4 มามันรู้อัน
ที่ 3 มันมันรู้ทุกตัวมันพูดทุกตัวไม่ว่า
จะพูดดีพูดไม่ดีมันจะพูดทุกตัวเเรียกว่า
คิดปรุงแต่งให้มันรู้ไอ้ตัวใหม่รู้ที่
องค์ใหม่ที่กำลังพูดทุกตัวทีนี้โยมพเขียม
ทำผิดยังไงรู้มั้ยจะไป
ตัดจะไปตัดให้องค์ไหนอ่ะไม่ยอมโดยไม่เข้า
ใจตัดโดยไม่เข้าใจเออ
ตัดถ้ามันไม่พูดก็รู้ว่ามันไม่พูดขนมาเอง
ก็แค่นั้นแะแต่นี้พอไปไปตัดต้องห้ามให้
มันพูดตนี้ก็ไปอึดึๆอยู่ข้าง
ในเข้าใจมเนี่ยเข้าใจเนี่ยคือสกฏจิตที่
เราว่ามานานแล้วเราก็ไม่เข้าใจว่าอะไรคือ
สะกดจิตเพราะเราไม่เข้าใจจเพราะเราเข้าใจ
ผิดต้องจำไอ้เรื่องเนี้ยไอ้เรื่องนี้เรา
แชร์ก็ไปอ่ะเป็นในหนังแต่คงไม่ไปดูกันเรา
แชร์เข้าไปเนี่ยไอ้เรื่องนี้ดีมากเลย
เพราะว่าไอ้องค์ที่ 1 เมันก็พูดพอเสร็จ
แล้วเอ้ยทำไมไฟดับแล้วเว้ยใครมันไม่จุดไฟ
เนี่ย
ไอ้องค์ที่ 2 ก็พูดอยู่แล้วนี่มันห้อง
กรรมฐานนะเนี่ยพูดทำไมเนี่ยไอ้องค์ที่ 3
ก็คือเราตัวเผู้รู้อันที่ 3 จะเกิดมาแล้ว
ก็มารู้องค์ที่ 2
พูดผู้รู้ที่ 3 พูดไอที่เอ็พูดว่าเนี่ย
แล้วเอไม่พูด
เหรอองค์ที่ 4 ก็้ผู้รู้อันที่ 4 มันจะ
รู้ซ้อนอย่างนี้แแล้วไม่เห็นองค์ที่ 3 ก็
ว่าที่ 3 ไอที่มึงไปว่ามึงไม่พูด
เหรอกูก็พูดดีกว่าเนี่ย
เออก็กูก็พูดนี่หว่าเนี่ยอ้าเอออย่างงี้
แหละตอนเนี้ยสุดท้ายิบอกว่าเอเ้าอย่างงี้
กูก็เป็นคนพูดดีหว่าเนี่ยเรามีปัญญาแล้ว
อ้าแต่อย่างเงี้ยมันเริ่มเห็นตัวเองแต่
นี้เริ่มมีปัญญาเลยตัวตายเริ่มเห็นมี
ปัญญาแต่ไอ้ที่พูดไปแล้วไม่มีปัญญาแต่มัน
ไม่ใช่เหลียวใจว่าอ้ยเ้ากูก็พูดเหมือนกัน
ดีหว่าเนี่ยเพราะเป็นตัวสุดท้ายแล้วไงไอ้
ตัวที่ 4 คือองค์ที่ 4 คือองค์สุดท้าย
แล้วเพราะงั้นไอ้องค์สุดท้ายเลยเกิดปัญญา
แต่ปัญญาพูดไปก่อนแล้วหลงไปก่อนแล้วมารู้
ทีหลังมันต้องอย่างงั้นแห่ะคือต้องหลงไป
ก่อนแล้วมารู้ทีหลังเออไอ้ไอ้ผู้รู้เนี่ย
มันต้องหลงไว้ก่อนแล้วมันรู้ทีหลังอุ้ย
เ้ากูก็พูดนี่หว่าเเ้ากูก็ปรุงแต่งนี่
หว่ามันเลยตัวมัน
แหละเออเว้ยไอ้ที่มันรู้ว่าตัวมันปรุง
แต่งไอ้นี่แน่เป็น
ปัญญาปัญญาเนี่ยไม่ใช่ว่ารู้รู้ตัวปรุง
แต่งตัวหน้าไปเห็นตัวปรุงแต่งตัวหน้าแต่
กลับมาเห็นตัวปรุงแต่งตัวหลังที่ตัว
เองเนี่ยจึงหลุดพ้นจากตัว
เองพอหลุดพ้นจากตัวเองปุ๊บเลยเป็น
วิสังขารเลยทเนี้ยแต่ถ้าเราเนี่ยไปรู้
เห็นแต่ไอ้ตัวปรุงแต่งตัวหน้ามันก็เท่า
กับไปเห็นแต่องค์ที่ไอ้องค์ที่ 1 พูดไอ้
องค์ที่ 2 ก็ไปพูดเห็นไอ้องค์ที่ 3 องค์
ที่ 3 ไปพูดองค์ที่ 2 มันไปเห็นแต่คนอื่น
ก็พูดคือไปเห็นไอไอ้ตัวพูดตัวหน้าแต่มัน
มีปัญญาเฉลียใจที่ว่า
เอ้าไอ้ที่กูเนี่ยตไอ้กูก็ผสมเป็นทุกททุก
ตัวเลยเนี่ยเออเ๊กูก็เป็นไปเป็นเค้า
เหมือนกันดีหว่าเนี่ยอึคอพูดไปแล้วใครอึ
ไอ้อึเนี่ยปัญญามาแล้วตอนเนี้ยปัญญามัน
แล้วเพราะไหร่ต่อไปอ่ะมันก็จะไม่หลงไปหลง
ไปเหมือน
เาคือใครจะพูดยังไงใครจะปรุงแต่งผิดปรุง
แต่งถูกถึงจะเข้ากรรมฐานจะพูดยังไงแต่ตัว
เองอ่ะไม่เคยขาดสติไปหลงปรุงแต่งกับเเลย
คือไม่เคยหลงขาดสติหลงไปปรุงแต่งกับตัว
อื่นเลยไอ้ไอ้ผู้รู้เนี่ยมันมันธรรมชาติ
ของวิญญาณขันธ์มันรู้อะไรมันก็ต้องปรุง
แต่งทุกตัวก็เหมือนกับพระในห้องนั้นน่ะ
ทุกคนพูดหมดแต่ไอ้ตัวที่มาอึทีหลังเนี่ย
มันจะไม่เป็นคนที่พูดตลอดไปแล้วตนเนี้แต่
ทุกคนในห้องนั้นก็พูดไม่อยู่ตลอดเวลาุกจะ
ตายแต่มันเนี่ยจะเป็นคนไม่พูดอยู่คนน
เดียวด้วยความรู้ตัวไม่ใช่ว่าสะกด
ไวมันเลยเป็นวิสังขารที่ดับอวิวิชามันตัว
เดียวที่เป็นวิชาคือปล่อยวางหรือเห็นตัว
[ปรบมือ]
[เพลง]
เราอ่ะเข้าใจไม่เข้า
ใจหาะเออแคแต่ก่อนนี้มชอบพอพอจะเป็นไอ้
คิดอะไรที่มันไม่รู้ก็ถู่าอื่าว่าอย่าา
บอกสกด
[เพลง]
อ
อเลยเป็นสญา
ก็เพราะอะไรเพราะว่าถึงถึงจะเราไปสะกดยัง
ไงถึงพยายามแก้ยไงก็ตามแต่เรายังไม่เข้า
ใจฟังให้เข้าใจยังไงก็ต้องสะกดเหมือนกัน
เราว่าตไนไม่สะกดแล้วทำไมสะกดแล้วก็ว่า
เก๋ว่าทำไมจะสะกดอยู่ข้างในแล้วความไม่
เข้าใจตรงเนี้ยเเก๋ยังสะกดอยู่นี่ตอนนี้
ยังสะกดเนี่ยตอนนี้ก็ยังสะกดเนี่ยเห็นต
นั่งตหน้าเราเี่เรายังเห็นเลยว่าสะกดอยู่
ข้าง
ในสะกดอยู่ข้างในสะกดอะไรสะกดเพื่อจะไม่
ให้ตัวเราปรุงแต่งอันนี้สะกดผิดนะเนี่ย
นี้ผิดนะเนี่ยคือเข้าใจผิดเลยลแล้วเวลา
ถ้าไม่เข้าใจให้ถูกแล้วจะจะปฏิบัติผิด
ตลอดคือไปสะกดเพื่อมายามไม่ให้เราเนี่ยคง
แตกนี่เข้าใจผิดฟ้ากับดินเลยเราบอกแล้ว
ว่าให้ตั้งสอธิษฐานว่าเราเนี่ยปรุงแต่ง
ตลอดเไม่มีหรอกที่ไม่ปรุงแต่งแต่เห็นตัว
เราปรุง
แต่งเข้าใจมั้ยเนี่ยคือให้ตั้งสมุติฐาน
ไว้เลยว่าเราเนี่ยรู้อะไรต้องปรุงแต่ง
ตลอดเวลาที่จะไม่ปรุงแต่งไม่มีแต่ให้รู้
เนี่ยรู้ว่าตัวเราเนี่ยปรุงแต่งตัวเรา
ปรุงแต่งก็เห็นมันอยู่เรื่อยๆเห็นอยู่เรย
ๆแล้วเลยกลายเป็นผู้เห็นแต่ไอ้ตัวเราเป็น
ผู้ปรุงแต่ตัวเราเป็นผู้
เห็นแต่ไม่ใช่ว่าไปพยายามให้ตัวเราเนี่ย
ไม่ปรุงแต่งอันเนี้ยผิดตะกรดจิตอยู่เนี่
ตกดจิตคือไปพยายามบังคับให้ตัวเราไม่ปรุง
แต่งนี่มันฟังฟังแล้วผิดนี่ก็ยังผิดอยู่
นี่ก็ยังผิดขนาฟังแล้วยังผิดอยู่
นี่ผิดพอผิดแล้วมันเป็นยังไงอาการข้าง
ในมันมีการแอชกระทำของการทำให้มัน
นิ่งนี่คือผิดเห็นเห็นชัดๆเลยข้างใน
เนี่ยแต่ข้างนอกมองไม่ออกเลยแต่ข้างใน
อย่างเงี้ยเนมก็เป็นนะอืเป็น
งั้นคือมันไปบังคับเข้าใจผิดคือจะไป
บังคับให้ตัวเรานี่ไม่ปรุงแต่งฟังฟังแล้ว
ก็ฟัง
ผิดคือมันต้องตั้งสมุติฐานว่าเราเนี่คือ
ตัวปรุงแต่งเราเนี่ยเป็นตัวขันธ์ 5 เรา
เนี่ยทั้งตัวเนี่ยปรุงแต่งปรุงแต่งปรุง
แต่งไอ้เราทั้งตัวเนี่ยทั้งร่ากายจิตใจ
ทั้งไอ้ผู้รู้เนี่ยเป็นตัวปรุงแต่งปรุง
แต่งปรุงแต่งปรุงแต่งมันเป็นธรรมชาตินะ
ความปรุงแต่งนมันเป็นธรรมชาติฝ่ายปรุง
แต่งมันมีธรรมชาติ 2 ธรรมชาติคือธรรมชาติ
ฝ่ายปรุงแต่งกับธรรมชาติของปัญญาผู้รู้
แจ้งที่ไม่หลงไปตามตัวเราที่ปรุงแต่ง
เนี่ยเป็นธรรมชาติของปัญญาผู้รู้แจ้ง
เรี่ยวกับ
พุทธะพุทธะเนี่ยเป็นธรรมชาติของปัญญาผู้
รู้แจ้งจึงเป็นพุทธะพุทธะมีอยู่ในแล้วใน
ทุกคนในสัตว์เดรัจฉานในพุทธเจ้าในพระ
อรหันต์เป็นพุทธะเหมือนกันหมดคือมันเป็น
ปัญญาผู้ที่รู้แจ้งรู้แจ้งอะไรรู้แจ้งตัว
เรานี่แว่าตัวเราเนี่ยเป็นธรรมชาติที่
ปรุงแต่งทั้งร่างกายทั้งจิตใจทั้งขันธ์ 5
ทั้งวิญญาณขันธ์เนี่ยมันต้องรู้ต้องคิด
ต้องรู้ต้องคิดคิดดีบ้างคิดชั่วบ้างคิดไป
กลางๆบ้างคิดดีคิดชั่วคิดไปกลางๆมันต้อง
คิดตลอดเวลามันต้องปรุงตลอดเวลาไม่ปรุง
ไม่มีอนี่คือเรียกว่าธรรมชาติฝ่ายปรุง
แต่งอีกอันนึงมันเป็นธรรมชาติที่เป็น
พุทธะคือเป็นธรรมชาติที่มันเนี่ยมาเห็น
ไอ้ไอไไอธรรมชาติไอ้ตัวเราที่เป็นขันธ์ 5
เนี่ยเป็นธรรมชาติใฝ่ปรุงแต่งแต่มันทั้ง
รู้ทั้งเห็นทั้งเข้าใจแล้วไม่หลงไปกับมัน
ไม่หลงไปกับไอ้ตัวขันธ์ 5 นี่เคเรียกว่า
สิ้นหลงก็เลยเรียกว่าสิอวิชชาเขาจึงเรียก
ว่าพุทธะผู้รู้แจ้งผู้แล้วรู้แจ้งเนี่ย
ไม่ได้ว่าผู้ไปรู้อาการนะคนละเรื่อง
กันไอ้ผู้รู้แจ้งเนี่ยที่เค้าเรียกผู้รู้
ผู้เรื่องมันไม่ใช่ผู้เป็นรู้อาการไอ้ผู้
รู้ตามธรรมชาติผู้รู้ที่เป็นพุทธะเนี่ย
หรือว่าธรรมธาตุหรือว่าธาตุรู้เนี่ยมัน
ไม่ใช่ว่าผู้ไปรู้อาการแต่มันเป็นผู้รู้
แจ้งผู้รู้พ้นจากสังขารทั้ง
ปวงมันไม่ใช่ว่าผู้ไปรู้อาการรู้พ้นก็คือ
อะไรสังขารปล่อยให้เคสังขารไปขันธ์ 5 มัน
ยังไม่ตายแต่ไอ้ผู้รู้พ้นจากขันธ์ 5 รู้
พ้นจากสังขารตัวมันเนี่ยไม่เข้าไปยึด
สังขารมึงพูดก็พูดไปไอ้ตัวขันธ์ 5 เนี่ย
มึงเห็นอะไรมึงรู้อะไรมึงก็พูดพูดไปคิดไป
แต่มันก็ไม่มันน่ะรู้พ้นน่ะคือมันไม่ไป
มันไม่ไม่ไปไปไป 2 อย่างไม่ 2 อย่างคือ
ไม่ไปติดไปกับมันไม่ไปเป็นผู้ปรุงแต่ง
สังขารซะเองหรือก็ไม่ไปเป็นจราจรห้ามมัน
คอยห้ามเบรกมันไว้ให้ตัวเราไม่ปรุงแต่ง
ตัวเราไม่ปรุงแต่งอย่างนี้มันยึดมันเข้า
ใจผิดว่าขันธ์ 5 คือตัวเราตัวเราคือขันธ์
5 นี้เราจะพยายามให้มันไม่ปรุงแต่งเพราะ
มันเป็นธรรมชาติใฝปรุงแต่งธรรมชาติที่
ปรุงแต่งไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัว
ตนของเราแล้วเราไม่ใช่ว่าเข้าใจผิดว่าเอา
เราไปพยายามทำให้เราไม่ปรุงแต่งเมื่อเรา
เนี่ยพยายามทำให้ตัวเราไม่ปรุงแต่งมันก็
คือปรุงแต่งอยู่นั่น
แหละความไม่ปรุงแต่งเนี่ยมันเป็นธรรมชาติ
ก็บอกแล้วมันเป็นธรรมชาติไม่ใช่ว่าเรา
เนี่ยพยายามไปทำให้ตัวเราเนี่ยไม่ปรุง
แต่งเพื่อให้เราเนี่ยพยายามพ้นจากความ
ปรุงแต่งอันนี้มันก็ปรุงแต่งซ้อนปรุงแต่ง
ก็จะผิดั่ไปหมดเลยเข้าใจผิดว่าไอ้ความ
ปรุงแต่งเป็นเนี่ยมันเป็นตัวเราตอนแรก
แล้วเราก็ยจะให้พ้นหลุดพ้นจากตัวตัวเราไป
ผู้ปรุงแต่งเลยกลายเป็นตัวเราไปเป็น
สังขารลอยไปอีกตัวนึงแล้วไปปรุงแต่งอยู่ี
ตัวไอ้ตัวลอยออกไปเพื่อให้มันเไม่ปรุง
แต่งแล้วเราเข้าใจผิดว่าตัวเราเนี่ยจะได้
หลุดพ้นจากไอ้ตัวสังขารคือตัวขันธ์ 5
แล้วกลายไปเป็นตัวไม่ปรุงแต่งเอ้ยยิไปกัน
ใหญ่เลยอันเยมันไอ้ตัวไม่ปรุงแต่งมันเป็น
ธรรมชาติเราจะไปปรุงแต่งให้มันไเก๋ึง
พยายามไปปรุงแต่งทำให้มันน่ะไม่ปรุงแต่ง
ให้ตัวเราเี่ไม่ปรุงแต่ง
เข้าใจไเนี่ยเข้า
ใจเออเนี่ยเราพยายามจะพิมพ์ตั้งแต่เมื่อ
คืนมาเช้าจะพยายามพิมพ์ให้ตรงนี้พิมพ์ให้
มันเข้าใจอย่างแต่เวลาพิมพ์กพูดไม่เหมือน
กันไอพูดมันพูดได้ยาวไอพิม์มันจะมาพิมพ์
ยาวอย่างงนี้ก็ไม่ได้มันเยเย้อนี่เรา
พิมพ์มันไม่เป็นอย่างที่เราพูดอย่างเรา
พิมพ์ออกไป
เนี่ยพิมพ์ตรงนี้เนี่ยแต่ถ้าเราพอฟังเรา
พูดเข้าใจแล้วกลับไปอ่านเนี่ยมันตรงนี้
มันเข้าใจเลยตอนแรกถ้าไปฟังเราพูดตรงเนี้
อ่านตรงที่เราพิมพ์ไปส่งไปก็ไม่เข้า
ใจมันก็ได้แต่แค่อ่านจำได้อะไรเป็นอะไร
เข้าใจแต่จริงๆไม่เข้าใจเราปฏิบัติผิดอีก
ไอ้ที่เราปฏิบัติผิดเพราะเราไม่เข้าใจไม่
ใช่ว่าเข้าใจแล้วเข้าใจแล้วแต่ไปปฏิบัติ
ผิดไม่ใช่นะคนละเรื่องกันไม่ได้บอกเข้าใจ
แล้วเข้าใจแล้วแต่ตอนเวลาไปปฏิบัติผิดไอ้
นี้มันคือไม่เข้าใจ
เช้ามาด้วยความมั่นใจปูกแน่นอนเมื่อเช้า
ว่าเขาว่าเขาว่าเขานี่ๆๆเป็นพระองค์ที่ 2
ที่ 3 แล้ว
เนี่ยนี่เป็นพระองค์ที่ 2 ที่ 3 แล้ว
เนี่ยอย่างเงี้หลงปรุงแต่งแต่ไีทีก็ไปหลง
ปรุงแต่งสะกดไม่ให้ปรุงแต่งแต่เวลาปรุง
แต่งเคือปรุงแต่งเดี๋ยวไปว่าเข็มบ้าง
เดี๋ยวไปว่าขนมบ้างว่า
[เพลง]
เรานี่มันก็กลายเป็นพระที่ว่าว่ากันแต่ละ
องค์ละองค์แล้วก็หลงไปตัวเองก็ว่าเแล้ว
ไม่รู้นี่ๆความไม่รู้อยู่ตรงนี้เห็นมั้ย
นี่แล้วก็เสร็จแล้วก็นี่ผิดนึงผิดนึง
เมื่อกี้ก็ไปว่าไอ้เข็มเราก็บอกว่าเ้
กำลังพูดเรื่องธรรมอย่าไปพูดเล่นไปว่าเ้า
เสียหายเพราะว่ามันทำให้ขาดตอนอนี่ไปว่าเ
อีกะไอ้เนี่ยมันจะเหมือนกับพระองค์ที่ไป
ว่าองค์ที่ 2 องค์ที่ 3 ที่ 4 ไปเรื่อย
อย่างงี้ไม่รู้ตัวอย่างงี้ไม่รู้ตัวอย่าง
เงี้อย่างงี้พ้นทุกข์ไม่ได้ปฏิบัติไงไม่
เป็น้ทุกข์แต่พอไม่เข้าใจโทษฐานมันก็เลย
ไม่เข้าใจเลยตัวนี้เป็นกรรมเลยตัวนี้ตัว
เองก็พอตัวเองปุ๊บเขหยุดพูดว่าเ
สะกดอย่างเงี้ยไอ้นี่มันไปอีกคนละเรื่อง
เลยไอ้ตอนแรกก็เวลาไปปรุงแต่งว่าเไม่ก็
ไม่รู้ตัวอีกแต่แล้วพอเลิกว่าเก็ไม่รู้
ตัวอีกไอ้ที่ปรุงอ่ะพยายามมาปรุงให้ตัว
เองไม่ปรุงแต่ง
อึนทางร่อง
[เพลง]
เลยเนี่ยก็อย่างนี้แ่ะเข้าใจยังแล้วเราจะ
ปล่อยวางตัวเราได้ไงคือปล่อยวางอย่างนี้
แนอืไม่อย่าพยายามไปคิดไปปล่อยวางตัวเราเ
คิดพยายามไปปล่อยวางตัวเราเนี่ยมันจะมี
ตัวเราออกมาอีกตัวนึงซ้อนไปเรื่อยๆไม่มี
ที่จบสิ้นหรอกปล่อยให้ตายเหอะแต่เราไปคิด
ปล่อยวางตัวเรามันจะมีไอ้ตัวเราเหลือออก
ไปนอกตัวเราทุก
ทีอย่าคิดปล่อยวางตัวเราเออเพียงแต่เห็น
ว่าตัวเราเนี่ยปรุงแต่งเห็นว่าปรุงแต่ง
ที่ตัวเราหรือตัวเราเเป็นผู้ปรุงแต่งเรา
ก็เห็นมันไปแล้วก็สักตไปเห็นสเห็นตามคือ
สักเห็นหมายถึงว่ามันเป็นธรรมชาติที่มัน
เป็นธรรมชาติมันจะต้องรู้ไปอย่างงั้นแ่ะ
เออมันไม่ได้เป็นธรรมชาติคือต้องมารู้ไ
ความปรุงแต่งมันเป็นธรรมชาติฝ่าที่มันรู้
ความปรุงแต่งโอไอไอ้ธรรมชาติเนี่ยมันรู้
ว่าเออไอ้นี่มันปรุงแต่งตัวมันเนี่ยไอ้
ตัวมันเนี่ยมันธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งเขา
จึงเรียกว่ารู้พ้นจากสังขารคือความปรุง
แต่งอันเนี้ย
ทีนี้พอไปใช้คำว่าหลุดพ้นมันก็เลยพยายาม
จะเอาตัวเราไปหลุด
พ้นมันไม่มีใครหลุดพ้นอะไรหรอกเออมันคือ
มันมีอยู่แล้วในตัวเราเนี่ย 2 อย่างคือ
มันมีธรรมชาติใฝ่ปรุงแต่งกับธรรมชาติฝ่าย
ไม่ปรุงแต่งอยู่ในตัวเรานี่แหละมันมีอยู่
แล้วแต่เราไม่เห็นมันเออความไม่เห็นมัน
เราเลยหลงไปเป็นธรรมชาติไปปรุงแต่งเคเลย
เรียกว่าอวิชชา
มันมีอยู่แล้วนะธรรมชาติฝ่ายไม่ปรุงแต่ง
เนี่ยไอ้ธรรมชาติที่เป็นพุทธะที่มันผู้ด
รู้แจ้งเนี่ยมันมีอยู่แล้วที่มันไม่ปรุง
แต่งเนี่ยมันเป็นอยู่แล้วโดยธรรมชาติอมัน
มันเป็นธรรมชาติเเรียกว่าธรรมชาติรู้หรือ
รู้ที่เป็นธรรมชาติหรือเรียกว่าหลวงตา
มหาบัวเรียกว่าธรรมธาตุ
แต่หลวงปู่ดูลหรือหนังพระพุทธเจ้า
มหาศาสดาเรกเรียว่า
พุทธะพุทธะมันแปลว่าผู้รู้แจ้งรู้พ้นรู้
ไม่ยึดอะไรรู้ตามความเป็น
จริงอันนี้มันเป็นธรรมชาติอีกอันนึงที่
มันเนี่ยมันไปรู้ยึดอะไรไม่ได้ก็เพราะว่า
มันเป็นธรรมชาติที่มันไม่มีตัวตนไม่มีรูป
ร่างไม่มีเครื่องมือไม่มีกิริยาการใดๆเลย
มันจะไปยึดอะไรไม่ได้ปล่อยอะไรไม่ได้มัน
ทั้งยึดก็ไม่ได้ปล่อยก็ไม่ได้มันเป็น
ธรรมชาติที่ได้แต่รู้ไม่ใช่เอาตัวเราไป
รู้ไอ้ที่ตัวเราไปรู้เนี่ยหรือบอกว่าทำไม
ต้องเห็นตัวเราก็ไอ้ที่ไอตัวเราไปรู้มัน
เป็นขันธ์ 5 ทั้งหมดมันเป็นวิญญาณขันธ์
เป็นขันธ์
5 ไม่ใช่ว่าเอาตัวเราไปยามไปรู้แล้วให้
ตัวเราเนี่ยไม่ปรุงแต่งตัวนี้มันก็จะเป็น
หเกตัวนี้คือพายามเอาตัวเราไปรู้แล้วก็
ให้ตัวเราไม่ปรุงแต่งไอ้ที่เอาตัวเราไป
รู้นี่มันเป็นขันธ์ 5 มันเป็นตัวปรุงแต่ง
แล้วก็พยายามจะไปทำให้ขันธ์ 5 เไม่ให้
ปรุงแต่งแต่ไอ้ธรรมชาติของขันธ์ 5 มันคือ
ความปรุงแต่งแล้วเราจะไปทำยังไงคือทำให้
ไอ้ขันธ์ 5 ไม่ปรุงแต่งเพราะธรรมชาติของ
ขันธ์ 5 มันคือความปรุงแต่งนี้เมื่อเรา
เอาตัวเราเนี่ยเป็นคนไปรู้ซะเไอ้ที่ตัว
เราไปรู้มันเป็นวิญญาณขันธ์มันเป็นวิญญาณ
ขันธ์คือมันไปรู้อาการวิญญาณขันธ์เนี่ย
คือไปรู้ตามช่องทวารคือตาหูจมูกลิ้นกายใจ
เออตอนนี้ไอ้ที่เราไปรู้อาการเนี่ยมันไม่
ใช่ตัวเราเอแล้วมันเป็นวิญญาณขันธ์เพราะ
ว่ามันไปรู้ทางจ้องทวารประตูใจเป็นสังขาร
เหมือนกันมันก็เป็นสังขารเพราะวิญญาณ
ขันธ์มันเป็นสังขารมีขันธ์ 5 ความที่อะไ
ไม่เข้าใจเี่ผิดตัวตัวเนี้ยมันก็เลยเอา
ตัวเราเนี่ยไปเป็นขันธ์ 5 เพราะว่ามันรู้
อะไรไอ้ที่เราไปรู้อาการทุกอาการเนี่ยมัน
คือรู้ทางประตูใจคือวิญญาณขันธ์เเรียกว่า
มโนวิญญาณมันเป็นขันธ์ 5 อนี้ขันธ์ 5 มัน
เป็นตัวปรุงแต่งพอเราเข้าใจผิดว่าพอเอา
ตัวเราไปรู้ตอนนี้มันก็เลยผิดหลายต่อแล้ว
1 เอาตัวเราไปรู้เสร็จปุ๊บ 2 ไอ้ตัวเรา
พู้ไปรู้เนี่ยเราก็ไม่รู้ว่ามันน่ะคือ
ขันธ์ 5 มันปรุงแต่งเอาตัวเราไปรู้คือ
อะไรเพราะว่าอะไรทำไมเอาตัวเราไปรู้มัน
เป็นขันธ์ 5 อะไรก็มันรู้ตามอาการนะรู้
ตามทวารน่ะรู้รูปรู้เสียงรู้กลิ่นรู้รส
รู้ธรรมอารมณ์รู้สิ่งที่มันสัมผัสกายรู้
ธรรมอารมณ์รู้อาการเนี่ยมันรู้ตามทวารเ
ถ้าเราไปรู้อาการเนี่ยมันรู้ตามทวารคือ
ประตูรู้ตามประตูเอตาหูจมูกลิ้นกายใจ
อันเนี้ยมันเป็นวิญญาณขันธ์นะมันเป็น
วิญญาณขันธ์ที่มันรู้ตามประตูตาหูจมูกยิน
กายใจรู้ตามทวารถ้ารู้ตามทวารเนี่ยมัน
เป็นวิญญาณขันธ์เกันอ้าแต่เราไปเอาไอ้ไอ้
ตัวเราไปเป็นรู้ซะรู้เอาตัวเราเนี่ยไป
เป็นรู้ตาม
อาการเอาตัวเราไปรู้รูปเอาตัวเราไปรู้
เสียงเอาตัวเราไปรู้กลิ่นเอาตัวเราไปรู้
รสเอาตัวเราไปรู้สิ่งที่มาสัมผัสเอาตัว
เราไปรู้
อาการแม้แต่อาการโปร่งโล่งเบาสบายว่างๆ
นิ่งๆเฉยๆอาการไม่โปกไม่โลภไม่เบาไม่ว่าง
ไม่นิ่งไม่เฉยฟุ้งซ่านยังไงก็ตามอันนี้
มันเป็นวิญญาณขันธ์เพราะว่ามันไปรู้ตาม
ช่องทวารคือรู้ตามประตูใจเขาเลยเรียกว่า
วิญญาณขันธ์เพราะวิญญาณขันธ์เนี่ยมันเกิด
มารู้ตามวารทั้ง 6 ประตูตาหูจมูกลิ้นกาย
ใจถ้ารู้ทางประตูตาเขาเรียกว่าจักษุ
วิญญาณรู้ทางประตูหูเรียกว่าโสตวิญญาณรู้
ทางประตูจมูกเรียกว่าฐานวิญญาณรู้ทางประ
ประตูลิ้นเรียกว่าชิวหาวิญญาณรู้ทางประตู
กายเรียกว่ากายวิญญาณรู้สิ่งที่มาสัมผัส
ิวกายเรียกว่ากายวิญญาณรู้ทางประตูใจรู้
อาการเนี่ยไม่ว่าจะอาการที่ถูกใจไม่ถูกใจ
โป่งโลกเบาสบายนิ่งว่างเฉยไม่โป่งไม่โลก
ไม่เบาไม่ว่างอันเนี้ยรู้ทางประตูใจเขา
เรียกว่ามโนทวาร
อันเนี้ยมันเป็นขันธ์ 5 มันเป็นวิญญาณ
ขันธ์อมันเป็นมันเรียกว่ามโนวิญญาณมโน
วิญญาณแล้ววิญญาณไอ้ตั้งแต่จักษุวิญญาณมา
ถึงมนวิญญาณเนี่ยมันเป็นขันธ์ 5 เจึง
เรียกว่าวิญญาณวิญญาณต่อท้ายแต่นี้วิญญาณ
เนี่ยเเลยมาประกอบกับการเห็นทางไหนก็เลย
เรียกเรียกตามชื่อมันคือวิญญาณเนี่ยมัน
รู้รู้ทางตาเเลยเรียกชื่อว่าจักษุวิญญาณ
จักษุนวตาพอวิญญาณในขันธ์ 5 มันเกิดมารู้
รู้เสียงทางหูเเลยเรียกโสตวิญญาณเเอาไอไอ
ไอ้ทวารเนี่ยมาประกบมันพอมันรู้ทางจมูก
เขาเลยเรียกว่าฆานวิญญาณพอมันรู้ทางลิ้น
เขาาเลยเรียกว่าชิวหาวิญญาณคือเขาเอาไอ้
ไอ้ประตูเนี่ยมาประกอบกับไอ้วิญญาณใน
ขันธ์ 5 เลยเรียกว่าเอาชื่อมันไปรวมกัน
ชิวหาวิญญาณพอมันรู้ทางประตูกายคือมันรู้
สิ่งที่มาสัมผัสกายเขาเรียกว่ากายวิญญาณ
พอมารู้ทางประตูใจเขาเลยเรียกมโนวิญญาณ
เพราะใจมันเป็นมโนเนี่ยเขาเลยเอามาประกอบ
กันมโนกับวิญญาณรู้ทางเอาประตูเอาชื่อ
ประตูมาบวกกับวิญญาณในขันธ์ 5 แล้วพอรู้
เสร็จก็ละมันออกไปมันรู้ก็ละรู้ก็ละก็ได้
ถูกไอ้รู้เนี่ยไม่ใช่เราไม่ทำไปทำกิริยา
การล้าคือ
มันเป็น
ธรรมชาติการรับรู้ของทางทวารของขันธ์ 5
มันเป็น
ธรรมชาติเวลาวิญญาณขันธ์เนี่ยวิญญาณขันธ์
เนี่ยขันธ์ 5 เนี่ยพอมันไปรู้ทางประตู
เนี่ยประตูตาหูจมูกลิ้งกกายใจคือไม่รู้
รูปเสียงกลิ่นรสพพะสิบาสัมผัสกายแลรู้
ธรรมารมณ์ก็คือรู้อาการเนี่ยรู้อาการทาง
ประตูใจเนี่ยไอ้วิญญาณขันธ์เนี่ยพอมันไป
รู้เสร็จปุ๊บเนี่ยแล้วมันก็จะต้องดับทัน
ที
เพื่ออะไรเพื่อมันจะไปรู้เวทนาเพราะว่าพอ
ไปรู้อะไรปุ๊บมันจะต้องส่งต่อเวทนาสัญญา
สังขารคือส่งต่อเวทนาคืออไอ้ไอ้สิ่งนั้น
น่ะเป็นเป็นที่ที่รู้เห็นนมันเป็นยังไง
เป็นมันมีความรู้สึกเป็นยังไงสุขทุกข์
กลางๆแล้วก็ส่งต่อสัญญาจำได้ไหมรู้ว่า
เป็นอะไรเป็นอะไรแล้วก็ส่งต่อสังขารปรุง
แต่งคิดปรุงปรุงคิดแล้วไอ้เวลาวิญญาณ
วิญญาณขันธ์เนี่ยมันไปรับรู้รูปเสร็จปุ๊บ
มันเสี้ยววินาทีเดียวมันดับเลยไอ้จักษุ
วิญญาณน่ะดับเลยแล้วมันมาเกิดการรับรู้
เวทนาสัญญาสังขารตัวใหม่ๆต่อไปมันก็เลย
เป็นเนี่ยมโนวิญญาณเป็นมโนวิญญาณที่มารู้
เวทนามโนวิญญาณมารู้สัญญามโนวิญญาณมามัน
รู้ไอไอ้ความคิดปงๆคิดแล้วก็อารมณ์ที่
เกิดขึ้นตัวต่อๆไปเรื่อยๆไปอย่างเงี้ยมัน
จึงไม่มีความสิ้นสุดของการคิดปรุงแต่ง
เพราะว่ามันเป็นกระบวนการของขาน 5 ซึ่ง
เป็นธรรมชาติฝ่ายปรุงแต่งจะไปตัดตอนไม่
ได้ที่เก๋เข้าใจผิดก็คือว่า 1 หลงเอาตัว
เราไปเป็นขันธ์ 5 แล้วพยายามฝึกให้มัน
สัตว
รู้แล้วเราก็เลยอ่ะพอเราไปเป็นขันธ์ 5
เราก็เลยไปตัดตอนถ้ามันรู้แล้วไม่ปรุงที่
เข็มรู้แล้วไม่ปรุงรู้ไม่กระเพื่อมรู้ไม่
คิดรู้ไม่ปรุงรู้ไม่กระเพื่อมรู้ไม่คิด
มันทำไม่ได้มันเลยผิดธรรมชาติเลยไปสะกด
เฉยๆเพราะอะไรเพราะว่าเราไอ้ตัวเราที่ไป
รู้ตามทวารเนี่ยตาหูจมูกิ้นกายใจอ่ะมัน
เป็นวิญญาณขันธ์มันเป็นวิญญาณ
ขันธ์อมันเป็นวิญญาณในขันธ์เมื่อวิญญาณ
ขันธ์ไปรู้ทางประตูตาหูจมูกินกายใจแต่ละ
ขณะเนี่ยมันจะต้องดับไปเร็วมั่นแล้วก็ส่ง
ต่อไปเวทนาสัญญาสังขารแล้วก็ไปส่งต่อ
วิญญาณตัวต่อๆไปให้มารู้มันเกิดดับก็ว่า
เสี้ยวเทีเดียวเกิดเป็นแสนๆโกรธอ่ะคิดดู
เะมันจะไปไปตัดตอนยังไงมันเร็ว
มากเพราะฉะนั้นน่ะมันมันเนี่ยเราเลยบอก
ว่าเราไม่ต้องไปไล่ไล่โอหเรียงขันอย่าง
งี้หรอกมันไล่ไม่ทันหรอกเราก็เพียงแต่บอก
ว่าเออให้ให้ตั้งสมุติฐานไว้ในใจเลยว่า
ไอ้ที่เราคิดมีความรู้สึกว่าตัวเราไปรู้
อะไรเี่ตัวเราต้องคิดเสมอตัวเราไปรู้อะไร
ตัวต้องคิดต้องคิดต้องคิดต้องคิดเสมอก็
คือแพ้ๆไอ้ตัวเราที่ไปรู้เนี่ยมันคือ
ขันธ์ 5 คือไอ้วิญญาณขันธ์ที่ไปรู้แล้วก็
มันจะต้องส่งต่อเวทนาไปถึงสัญญาและสังขาร
คือคิดปรุงๆงคิดเสมอมันจะไม่มีทางไปตัด
ตอนให้มันแล้วแต่รู้เฉยๆรู้เฉยๆรู้เฉยๆ
มันทำไม่ได้เพราะว่ามันเอาตัวเราไปรู้ตาม
ทวารอันนี้มันเป็นขันธ์ถ้ารู้ตามทวารมัน
เป็นขันธ์ 5 เป็นวิญญาณ
ขันธ์
อืมเราจะไปทำให้ตัวเรานรู้เฉยๆรู้เฉยๆมัน
รู้ไม่ได้เพราะมันเป็นถ้าเราเอาตัวเราไป
เป็นขันธ์ซะแล้วคือรู้ตามทวารแล้วเนี่ย
มันจะรู้เฉยๆไม่
ได้ตอนนี้มันมีธรรมชาติอีกอันนึงอ่ะ
ธรรมชาติของความที่ว่ารู้แจ้งที่เป็น
พุทธะก็คืออะไรที่สามารถมาเข้าใจได้ว่า
ที่มันเข้าใจตามที่เราพูดได้ในขณะแล้วก็
เห็นก็ต้องงเข้าใจจทั้งเห็นได้ว่าเนี่ย
มันก็เหมือนภาพองค์ที่ 1 พอพอลมมาพัด
เทียนดับปุ๊บ
เฮ้ยเทียนดับแล้วเทียนดับแล้วแลไอ้วิญญาณ
ขันธ์ตัวต่อไปไม่รู้ตามทวารน่ะรู้ว่าองค์
แรกพูดอ่ะ
เอนี่มันห้องกรรมฐานเนี่ยพูดทำไมอมันก็
ไม่เห็นไไอ้วิญญาณตัวแรกพูดพอรู้แล้วมัน
ก็พูดมันมันเหมือนกับไอ้วิญญาณเนี่ยเป็น
คนพูดเองเลยคือตัวเราเนี่ยทั้งรู้ทั้งพูด
ทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้ง
คิดมันจะห้ามไม่ได้นะไอ้ตัวเราทั้งรู้
ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดเนี่ยถ้ารู้ตามทวาร
เนี่ยมันต้องทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้ง
คิดห้ามไม่ได้นะไอ้ทั้งรู้ทั้งคิดเนี่ย
เออมันห้ามไม่ได้มันเหมือนไอ้พระองค์ที่ 2
รุๆพูดเลยไอ้พระองค์ที่ 3 รู้องค์ที่ 2
ก็พูดเลยไอ้ที่ 4 รู้พูดๆถ้ามีกี่องค์กี่
องค์ทั้งหมดในห้อนก็คือพูดทุกองค์จนกว่า
จะตายนี่ให้เขใจอย่างเงี้ยไอ้ตัวที่รู้
เห็นและเข้าใจได้อย่างเนี้ยแล้วก็ไม่เข้า
ไปยึดคือให้ปล่อยให้ขันธ์ 5 มันทำงานตาม
ธรรมชาติไม่เข้าไปแทรกแซง
แล้วก็ไม่หลงปรุงแต่งไปซะเองคือไม่เป็นคน
พูดรู้แล้วพูดรู้แล้วก็พูดไปเรื่อยๆตาม
องค์อื่นเรื่อยไปอ่ะกลายไปเป็นองที่ 2 ก็
พูดคือเอาตัวเราไปพูดจริงๆอ่ะแต่ไม่ใช่
ว่ารู้ตัวเรากำลังพูดแต่เอาตัวเราไปพูด
จริงๆมันไม่เหมือนกันนะคือไอ้ตัวเราเนี่ย
ไอวิญญาณขันธ์ที่ไปรู้ตามทวารเรู้แล้วคิด
รู้แล้วคิดกับไอ้ที่ไอ้รู้เนี่ยที่มัน
เป็นพุทธะที่มันเป็นธรรมชาติของธาตุรู้
ที่เป็นธรรมธาตุนิพพานธาตุสุญญตาธาตุ
อรหันตธาตุ
เนี่ยไอ้ตัว
เนี้ยมันมันรู้ไอ้ตัวเราเนี่ยที่มันรู้
เราคิดรู้แล้วคิดรู้แล้วคิด
อืแต่ตัวมันเนี่ยมันเป็นธรรมชาติที่มันน
ไม่ได้คิดแต่มันมารู้ไอ้ตัวเราเนี่ยรู้
แล้วคิดรู้แล้วคิดรู้แล้วคิดรู้แล้วคิด
แต่ไอ้ไอไอ้รู้ที่เป็นพุทธะเนี่ยมันมารู้
ตัวเราที่รู้ลคิดรู้ลคิดอันเยห้ามไม่ได้
แต่ไอ้ตัวนั้นน่ะมันมารู้ตัวเรา่ะเรามัน
มารู้ตัวเราว่าเนี่ยตัวเรามันรู้อะไรก็
ต้องคิดรู้อะไรก็ต้องคิดรู้อะไรก็คิด
เรื่อยไปคิดดีคิดชั่วคิดกการคิดดีคิดชั่ว
คิดกุศลอกุศลมันก็กระเพื่อมกระเพื่อม
กระเพื่อมเดี๋ยวดีมาเดี๋ยวชั่วมาเดี๋ยวก็
ไม่กระเพื่อมมันก็ต้องเป็นอย่างนี้แหละ
มันเป็นธรรมชาติของขันธ์ 5 เดี๋ยวกระ
เพื่อมเดี๋ยวก็ไปกระเพื่อมเดี๋ยวกเเพื่อม
ไม่กระเพื่อมมันไม่ใช่เรื่องผิดปกตินะ
เนี่ยมันเป็นเรื่องปกติแต่ไอ้ธรรมชาติของ
ฝ่ายพุทธะซึ่งเป็นธรรมธาตุนิพพานธาตุ
อรหารธาตุจะเรียกอะไรก็ได้ชื่อมันสมมุติ
หมดน่ะเออมันมีอีกอันนึงคือมันไม่ปรุง
แต่งมันเป็นวิสังขารมันเป็นอสังขตธาตุเขา
นิยมเรียกว่าใจพ่อแม่ครูบาอาจารย์เรียก
ว่าใจไอ้นั่นน่ะมันไม่ใช่ตัวขัน 5 ตัวที่
รู้แล้วคิดรู้แล้วคิดคิดไอ้นั่นน่ะมันมัน
ได้แต่มันได้แต่ว่าอะไรมันได้แต่รู้ว่า
ไอ้เนี่ยมันรู้ละคิดรู้ละคิดรู้ละคิดไอ้
รู้ละคิดเมันขันธ์ 5 ตอนี้ไอ้รู้ละคิดรู้
ละคิดรู้ละคิดเนี่ยมันจะไปคิดได้ที่ไหน
ล่ะมันจะไปรู้แล้วคิดรู้แล้วคิดรู้คิดที่
ไหนมันก็คิดอยู่ในใจนี่แหละมันไม่ได้ไป
คิดข้างนอกหรอกมันไม่ได้คิดข้างนอกไปคิด
ที่ที่นู่นที่นี่ที่นั่นหรอกมันคิดที่ใจ
มันเอาของเขมาเข้ามาคิดในใจตาไปเห็นรูป
มันก็เอามาคิดในใจหูได้ยินเสียมันก็มาคิด
ในใจจมูกได้กลิ่นมันก็คิดในใจไอ้ไอ้ลิ้น
ไปลิ้นรถมันก็มาคิดในใจกายไปสัมผัสมันก็
มาคิดในใจพอไปรู้อาการเนี่ยไม่ว่าโป่ง
โล่งเบาสบายนิ่งว่างเฉยไม่โปร่งไม่โล่ง
ไม่เบาไม่นิ่งไม่ว่างเฉยหรือว่ารู้คิดดี
คิดชั่วคิดบุญคิดบาปคิดกุศลอกุศลมันก็ไป
คิดต่ออีกมันก็ไปคิดรู้แล้วคิดรู้คิดต่อ
ไอ้สิ่งที่ถูกรู้อันแรกมันก็จะเป็นธ
อารมณ์เรื่อยไปไอ้ผู้รู้ตัวใหม่มารู้ปุ๊บ
ไอ้ตัวนี้ก็เป็นวิญญาณขันธ์ไปแต่ไอ้พวก
วิญญาณขันธ์มันเป็นรู้ปุ๊บแล้วมันก็ปุงไป
เวทนาสัญญาสังขารทันทีมันเลยก็กลายเป็น
ธรรมารมณ์ตัวต่อไปเป็นสิ่งที่ถูกรู้ตัว
ต่อไปเรื่อยไปเข้าใจมยเนี่ยคือถ้ามันรู้
ตามทวารน่ะตาหูจมูกยิ้นกายใจอ่ะมันเป็น
วิญญาณขันธ์เป็นขันธ์ 5 ตอนนี้พอมันมารู้
แล้วเนี่ยตอนขณะขณะเสี้ยวเนี่ยทีเดียวนะ
ที่มันมารู้เนี่ยเสี้ยววินาทีเดียวขนาด
ที่มันรู้เนี่ยมันเป็นวิญญาณเป็นวิญญาณ
ขันธ์แต่มันรู้แป๊บเดียวเสี้ยววินทีเดียว
แล้วมันมันส่งต่อเวทนาสัญญาสังขาร
อันเนี้ยกลายเป็นธรรมอารมณ์ทั้ง
ทีเพราะว่าเวทนาสัญญาสังขารเนี่ยมันเป็น
เจตสิก
เจตสิกเออที่เค้าเรียนพระอภิธรรมอ่ะเค้า
เรียนพระอภิธรรมเคเรียนอยู่ 4 ตัวกูเรียน
รูปเรียนจิตเจตสิกนิพพาน
รูปจิตเจตสิกนิพพานรูปก็คือร่างกายนี่นะ
รูปก็คือร่างกายแล้วก็เอหรือสิ่งที่ถูก
รู้ทั้งหมดน่ะทั้งตาหูจมูกลิ้นกายใจ
อายตนะภายนอกสิ่งที่ถูกรู้เป็นรูปนะทก็
บอกว่าผู้รู้เป็นนามนะสิ่งที่รู้เป็นรูป
ผู้รู้เป็นนามหรือเรียกว่ากายร่างกายก็
เป็นรูปรูปขันธ์เวทนาสัญญาสังขารเป็นนาม
ขันธ์เนาม
ขันธ์ส่วนเนี่ยไอ้รูปรูปร่างกายเนี่ยก็
เป็นกายไปไอ้ส่วนเวทนาสัญญาสังขขาน 3 ตัว
เนี่ยซิ่งไปถูกวิญญาณมารู้เนี่ยเราก็
เรียกว่าเจตสิกเจตสิกนะเจตสิกเป็นเจตสิก
หรือเป็นธรรมารมณ์
แล้วก็ไอ้ส่วนวิญญาณเนี่ยเขาเรียกว่าจิต
เรียกว่าจิตแล้วก็นิพพานนะนิพพานคือพ้น
จากความยึดทั้งหมดแล้วนิพพานอ่าตัวนี้มัน
มี 4 ตัวรูปจิตเจตสิกนิพพานไอ้รูปก็คือ
ร่างกายจิตก็คือเอ่อวิญญาณวิญญาณในขัน 5
ที่มารู้แล้วก็ไอ้ส่วนเวทนาสัญญาสังขาร 3
ตัวนี้เป็นเจตสิกเป็นเจตสิกที่มันเนี่ย
มันมันรู้อะไรปุ๊บพอวิญญาณมารู้ปุ๊บมัน
ต้องประกอบมาทันทีเลยคือวิญญาณไปรู้ปุ๊บ
มันต้องประกอบเวทนาสัญญาสังขารที่มันจะไป
ตัดตอนไม่ได้นะไม่ใช่ว่าพอไปรู้ปุ๊บเฉจะ
ทำให้รู้เฉยๆสัแปว่ารูู้้เฉยๆแล้วเฉยเลย
ไอ้เก๋มันฟังแล้วเข้าใจผิดทุกคนเ่ะฟัง
แล้วเข้าใจผิดแล้วก็ไปรู้เฉยเลยรู้เฉย
ไปรู้เฉยได้ไงมันเป็นวิญญาณขันธ์มันรู้
ตามประตูทวารมันรู้ว่าตามประตูทวารนตาหู
จมูกลิเกใจ้าไปรู้ตามประตูทวารเนี่ยไอ้
วิญญาณเี่มันเป็นจิตรูปจิตจิตมันเป็น
วิญญาณรูปก็คือกายอไอ้เวทนาสัญญาสังขาร
เนี่ยมันเป็นเจตสิกเจตสิกคือมันเกิดดับ
พร้อมกับไอ้ไอ้จิตวิญญาณที่มารู้มันเกิด
พร้อมกันดับพร้อมกันมันเกิดพร้อมกันดับ
กันเเรียกว่าเจตสิกไอ้เจตสิกเนี่ยมันจะ
ถูกรู้ได้เจตสิกเเป็นธรรมารมณ์ตนี้พอเรา
เข้าใจอย่างนี้แล้วก็ไม่ยาก
ะพอมันไปรู้อะไรก็ตามเนี่ยมันไปรู้ตาม
ทวารที่ไปรู้ตมันเป็นไอ้สิ่งเหล่าเไม่ใช่
เป็นขันธ์ 5 ทั้งหมดถ้าไปรู้ตามทวารเป็น
วิญญาณขันธ์แล้ววิญญาณขันธ์เนี่ยมันเกิด
เสี้ยวในทีเดียวที่มันรู้อเพราะอะไรตัว
มันอิสระแค่ทำจะดูไม่เห็นหรอกดูไม่ออก
เพราะว่ามันเสี้ยวเดียวเป็นอิสระที่เดียว
แล้วมันประกอบเลยประกอบเวทนาสัญญาสังขาร
ทันทีมันส่งต่อทันทีเลยเอาเวทนาสัญญา
สังขารมาประกอบทันทีเเรียกว่าอะไรขณะจิต
เดียวมันเร็วมากคือแล้วไอ้ไอ้ขณะที่มัน
รู้นะรู้รูปนะวิญญาณที่มันรู้รูปกับตัว
นึงคือจักษุวิญญาณจักษุวิญญาณน่ะรู้รูป
เอ่อรู้เสียงรู้กลิ่นรู้รสรู้โผฏฐัพพะเก็
เรียกว่ารูปไอ้เนี่ยเพราะอะไรวิญญาณที่มา
รู้เนี่ยมันคนละตัวหมดเลยเจักษุวิญญาณรู้
เสียงก็โสตวิญญาณพอรู้กิ่นก็ฐานวิญญาณพอ
รู้รสก็ชิวหาวิญญาณพอมารู้ศีลผัสทั้งกาย
ก็โผฏฐัพวิญญาณพอมันรู้อาการทางใจก็มโน
วิญญาณวิญญาณทั้งหมดเลยวิญญาณวิญญาณ
วิญญาณพอรู้ปุ๊บเสี้ยววินาทีเดียวนะเป็น
อิสระตัวมันเป็นอิสระเสี้ยววิีเดียวมัน
ไม่อิสระแล้วเพะมันบวกเวนานสัญญาสังขาร
ท่าทีไอ้เวทนาสัญญาสังขารคือมันจะรู้ปุ๊บ
มันจะต้องส่งออกเวทนาคือความรู้สึกอย่าง
ไรแล้วก็สัญญาจำได้ไรู้แล้วก็คิดปรุงงคิด
เข้าใจว่าอะไรอย่างงี้เป็นอะไรเป็นอะไรคน
นี้เป็นใครมาไงเจอกันกี่หนเป็นใครเป็นลูก
ใครเป็นสามีใครภรรยาใครอันนี้มันบวกเด็ด
เสร็จแล้วในนั้นน่ะในการรู้นั่นน่ะและไอ้
วิญญาณเนี่ยนอกจากมันมารู้รูปแล้วเนี่ยพอ
พอมันส่งต่อเวทนาไอ้วิญญาณตัวใหม่ก็ไม่
รู้เวทนาาพอส่งต่อสัญญาวิญญาณตัวใหม่ก็มา
รู้สัญญาพอส่งต่อสังขารคิดปรุงปุงคิดไอ้
วิญญาณตัวใหม่ก็มารู้มารู้ไอ้ไอความคิด
ปรุงพงคิดคือในขันธ์เดียวกันน่ะแต่มันส่ง
ต่อเวทนาสัญญาสังขารเ่ะเกิดวิญญาณตั้ง
หลายตัวเพราะฉะนั้นเราไปตัดตอนน่ะไม่ได้
หรอกงั้นถ้าเราไม่เข้าใจตัวเนี้ยสะกดจิต
เอ๋อตายคืออะไรเราไปตกดจิตตรงวิญญาณขันธ์
ให้มันรู้โดยไม่ไม่ส่งต่อเวไม่ส่งต่อ
สัญญาไม่ส่งต่อความคิดปรุงให้มันรู้แล้ว
ไม่กระเพื่อมให้มันรู้แล้วไม่คิดอะไรให้
มันรู้เฉยๆรู้เฉยๆมันทำได้เมื่อไหร่แล้ว
มันเป็นวิญญาณขันธ์เพราะเราไปรู้ตามทวาร
รู้ทางตาก็รู้รูปทางตามันไปรู้ตามทวารรู้
เสียงทั้งหูไปรู้ตามทวารรู้กลิ่นทางจมูก
ไปรู้ตามทวารรู้รสทางลิ้นไปรู้ตามทวารรู้
อาการน่ะรู้อาการของใจรู้ตามทวารเมื่อเรา
ไปรู้ตามทวารมันเป็นขันธ์นะวิญญาณขันธ์
มันรู้ตตามทวารเป็นขันธ์ 5 แล้วมันต้อง
ส่งต่อเวทนาสัญญาสังขารคือมันจะต้องมี
ความรู้สึกที่ดีไม่ดีกับเอย่างไรแล้วก็จะ
ต้องมีสัญญาจำได้ไรู้ว่าใครเป็นใครนี่มัน
เป็น
ธรรมชาติตัวที่แบบรู้ซื่อๆคือรู้อีกตัวิ
สังขาร
เออตอนนี้ไอ้รู้ซื่อๆหรือว่าสัตวรู้นั่น
เนี่ยไอ้ตัวนั้นน่ะมันเป็น
ธรรมชาติมันเป็นธรรมชาติฝ่ายไม่ปรุงแต่ง
เรียกว่าวิสังขารหรืออสังขตธาตุคือมันไม่
ปรุงแต่งไม่มีกริยาอารอะไรรไม่มีรูปพันธ์
สฐานใดๆแลไอ้ตัวนั้นมันต่างกับวิญญาณ
ขันธ์อย่างไรล่ะเราพยายามอธิบายวิญญาณ
ขันธ์ไปตั้งนานเพื่อเห็นความแตกต่างไอ้
รู้ที่เป็นวิญญาณธาตุเนี่ยวิญญาณธาตุที่
เป็นธาตุที่บริสุทธิ์เนี่ยมันไม่ใช่เป็น
วิญญาณขันธ์นะไอ้รู้เนี่ยมันเป็นวิญญาณ
ธาตุแต่ชื่อเหมือนมันเป็นรู้เหมือนกันแต่
ไอ้วิญญาณขันธ์มันรู้ตามทวารแต่ไอ้วิญญาณ
ธาตุเนี่ยหรือพุทธะหรือธรรมธาตุหรือ
นิพพานธาตุหรืออรหันต์ธาตุหรือสุญญตาธาตุ
จะเรียกเรียกว่างก็ได้ชื่อเป็นสมมติ
แต่ตัวตนมันไม่มีไม่มีรูปร่างไอ้รู้ตาม
ธรรมชาติเนี่ยหรือธรรมชาติที่รู้เนี่ยมัน
ตัวตนไม่มีไม่มีรูปร่างไม่มีอาการมันคิด
อะไรไม่ได้เพราะว่ามันไม่มีอาการใดๆเลย
มันเนี่ยมันไม่ได้รู้ตาม
ทวารแต่มันรู้ว่าเนี่ยไอ้ขันธ์ 5 เนี่ย
ไอ้สังขารทั้งหมดในโลกเราเนี่ยที่อยู่ภาย
นอกร่างกายเราเนี่ยมันเป็นสังขารปรุงแต่ง
ทั้งหมดสิ่งใดปรุงแต่งสิ่งนั้นเกิดขึ้น
สิ่งนั้นย่อมดับไปไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัว
ตนของเราเนี่ยแล้วแล้วก็ไอ้ร่างกายเนี่ย
ไอ้ร่างกายทั้งหมดเนี่ยแล้วไอ้ไอเวทนา
สัญญาสังขารวิญญาณเนี่ยที่มันเกิดขึ้นมา
มันก็ดับปุ๊บเกิดขึ้นมาแล้วก็ดับแล้วส่ง
ต่อต่อๆกันไปเนี่ยเราต้องการที่พูดพูด
อยู่ตั้งนานไอเรื่องวิญญาณขันธ์เนี่ยไอ้
เรื่องขันธ์ 5 ขันธ์ 5 เนี่ยอะไรเรา
ต้องการให้เห็นว่ามันดับปุ๊บไปเลยไงดับๆๆ
ๆๆเร็วมากเลยไงมันเกิดแล้วก็ดับเร็วมาก
เกิดแล้วก็ดับเร็วมากมันจึงไม่มีตัวตน
หรอกมันจึงไม่มีตัวตนที่คงที่เพราะไอ้
ขันธ์ 5 เนี่ยมันวิญญาณโผ่ปุ๊บพอมันรับ
รู้แล้วมันส่งส่งต่อเวทนาสัญญาสังขารแล้ว
ดับๆๆๆๆไอ้ตัวใหม่ก็มารับรู้แล้วก็ดับๆๆๆ
ๆมันเร็วมากซะจนแบบว่ามันไม่มีหรอกไอ้ที่
มันเที่ยงคงที่เป็นตัวเป็นตนมันไม่มีจึง
ไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราไอ้วิญญาณ
ธาตุหรือไอ้วิญญาณขันธ์ที่เเรียกว่าพุทธะ
เพราะว่ามันมีความรู้แจ้งมีสติปัญญาที่จะ
สามารถรู้เข้าใจตรงนี้ได้และเห็นด้วยไม่
ใช่ทั้งรู้ทั้งเข้าใจมันเห็นด้วยว่าเนี่ย
ไอ้ขันธ์ 5 มันเป็นอย่างนี้และไอ้นอก
ขันธ์ 5 ก็เป็นอย่างนี้เป็นสังขารทั้งมวล
ล้วนแต่ไม่เที่ยงเกิดขึ้นแล้วก็มีอะไรก็
ตามมีความปรุงแต่งมีการก่อสร้างขึ้นมา
ต้องเก่าต้องผุกต้องพังต้องสลายคนก็เรียก
ว่าแก่เจ็บตายแล้วก็ไอ้ส่วนไอ้เวทนาสัญญา
สังขารที่พรุงขึ้นมารับรู้แล้วก็ส่งต่อ
ความรู้สึกส่งต่อสัญญาส่งต่อความคิดปรุง
แต่งเนี่ยมันเกิดปุ๊บก็ดับๆๆๆั้นสลับแล้ว
ทุกสิ่งอ่ะลแต่เป็นสังขารทั้งหมดเกิด
ระดับเกิดระดับเกิดระดับเกิดระดับเร็วมาก
แม้แต่ตึกลำองกรุงโลมเสื้อสร้างแข็งแรง
มากกรุงโลมกุงสิศรีอยุธยากรุงสุโขทัยเป็น
ไงภูพาหมดแล้วเพราะอะไรตกอยู่ใต้กฎว่า
สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมาปรุงแต่ง
ขึ้นมาสร้างขึ้นมาสิ่งนั้นย่อมดับไป
เสื่อมไปเป็นธรรมดานี่คือกฎของธรรมชาติ
ฝ่ายปรุง
แต่งเหลือหนึ่งเดียวเท่านั้นมีหนึ่งเดียว
เท่านั้นคือพุทธะพุทธะคือ 1 หนึ่งเดียว
คือพุทธะคือความไม่ปรุงแต่งความไม่ปรุง
แต่งเนี่ยทำไมเรียกว่าพุทธะก็สามารถทั้ง
รู้ทั้งเห็นทั้งเข้าใจได้ว่าว่าเนี่ย
ธรรมชาติทั้งมวลล้วนแต่เป็นปรุงแต่งมีแต่
ตัวมันน่ะทนี้ไม่ปรุงแต่งแล้วมันก็เลยไม่
ไปยึดสิ่งที่ปรุงแต่งทั้งภายนอกและไม่ไป
ยึดขันธ์ 5 ที่เป็นรูปขันธ์และไม่ได้ยึด
ตาหูจมูกลิ้งกายและประตูใจที่มันเป็น
อายตนะภายในแล้วมันไม่ไม่ยึดไอ้วิญญาณ
ขันธ์ไม่ไม่ยึดนามขันธ์เวทนาสัญญา
สังขารที่มันเป็นฝ่ายปรุงแต่งเพราะว่ามัน
เห็นว่าไอ้สิ่งนี้ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเรา
ไม่ใช่ของเราล้วนแต่เป็นสังขารปรุงแต่ง
ทั้งหมดเป็นตกอยู่ใต้กฎอนิจจังทุกขัง
อนัตตาเกิดขึ้นแล้วก็เสื่อมไปดับไปต้อง
แก่ต้องเจ็บต้องตายต้องสลาย
ไปมันเลยรู้เห็นเข้าใจแบบนี้แล้วมันก็ไม่
เข้าไป
ยึดแล้วมันก็คำว่าไม่เข้าไปยึดเนี่ยเขาค
เรียกว่าปล่อยวางไม่ใช่ไปจับแล้วปล่อยคือ
มันรู้เห็นตามความเข้าจริงมันไม่เไม่เข้า
ไปจับแล้วไม่เข้าไปปล่อยเขาเรียกว่าปล่อย
วางปล่อยวางเนี่ยไม่ได้ว่าเข้าไปจับแล้ว
ไป
ปล่อย
[เพลง]
อย่างเไม่ทราบว่าจะเข้าใจมเนี่ยงั้นไอ้
ที่บอกว่าถามว่าไอ้ผู้รู้ไอ้ผู้รู้ที่
เป็นธรรมธาตุธรรมชาติแล้วแล้วมันเป็นไงก็
คือเนี่ยเราสังเกตมว่าไอ้ผู้รู้ที่เป็น
พุทธะเนี่ยมันไม่ได้รู้ตามทวารแต่มันเป็น
ผู้รู้แจ้งรู้พ้นรู้พ้นอะไรรู้พ้นจาก
สังขารทั้งปแล้วไม่ไม่ไม่ยึดตัวมันอีกนะ
เพราะอะไรก็ตัวมันเป็นวิสังขารนแล้วใครจะ
มายึดมันได้ลถ้าเราจะเอามายึดมันเราก็
ต้องเอาสังขารขันธ์ 5 เนี่ยไปพยายามยึด
มันยังมีคนอุตริจะไปยึดตัวมันเองอีกเอไป
ยึดไอ้พุทธะอีกก็จะยึดได้ไงเพราะตัวมัน
เป็นตัววิสังขารคือความไม่ปรุงแต่งพยายาม
จะเอาขันหน้าไปยึดมันอีกเนี่ยเราก็หวัง
ว่าจะเข้าใจกันสักทีเราจะได้เลิก
พิมพ์ไม่งั้นเราก็ต้องพิมพ์ต้องตอบต้อง
พิมพ์ต้องตอบอยู่นี่นเนี่ยเราเนี่ยพิมพ์
ตอบเนี่ยพิมพ์ไม่เสร็จเพราเวลาเราพูดมัน
ยาวเวลาเราพิมพ์เราไม่รู้จะพิมพ์ยังไงเรา
ก็พิมพ์สั้นๆเอามาเอามาสรุปได้แต่สรุป
แล้วคนก็ไม่เข้าใจสักทีดูิเนี่ยผู้ตั้ง
งานเห่มั้ยเนี่ยมันดีเหมือนกันเอัดๆดแล้ว
ไปเปิดมซะเลยเงี้ยไม่ต้องไม่ต้องไปพุไม่
ต้องไปพิมพ์แล้วก็ส่งเป็นไฟล์เสียงอา
[เพลง]
[ปรบมือ]
ไปคิดว่าน่าจะเข้าใจนะอย่างเงี้ยเข้าใจ
มั้ยอันนี้มาด้วยกันไม่ไม่ไม่เคย
เห็นหืเข้าใจมั้ยเคยเคยมามั้ย
ไม่เคยเนาะแล้วเข้าใจมั้ยฟังแล้วเข้าใจมย
เนี่ยออเข้าใจตั้งใจว่าจะเอาไปทวนอีก
ครั้งนึงเออๆเอาไปทวนทบทวนนะแล้วเข้าไป
เข้าไปใน Line อ่ะเอาซีดีไปฟังแล้วเข้าไป
ใน LINE ไปอ่านแล้วก็ตอนที่ไปฟังจะเข้าใจ
ซีดีอยู่ให้ฟังอยู่เออๆแล้วก็เข้าไปใน
LINE ไปอ่านให้นึกถึงนึกถึงพระพุทธพระ
ธรรมพระสงพดาครูบาอาจารย์สตาแล้วก็ไอ้บุญ
บารมีที่เราทำมาแล้วก็อธิษฐานแล้วก็ขอให้
ฟังเนี่ยให้มันรู้มันเห็นเข้าใจแล้วใจมัน
เป็นธรรมที่เป็นพุทธะไม่จะไปเป็นธรรม
อย่างอื่นไม่ใช่ธรรมที่เป็นผู้รู้แจ้งรู้
[ปรบมือ]
พ้นดังนั้นไอพู้ดรู้แจ้งรู้พ้นจริงๆเนี่ย
มันมันเนี่ยมันมีอยู่แล้วแต่เราจะเห็นมัน
ได้ก็คือตอน
จบเราไม่ได้เห็นมันได้มาตลอดหรอกเราจะ
เห็นมันได้เพียงแค่ตอนจบแค่านั้นแหละความ
จริงมันมีอยู่แล้วแต่เราไม่เห็นมันไอ้
ธรรมชาติไปเมปรุงแต่งนะทำไมเราไม่เห็นมัน
น่ะเพราะเรามัวแต่ไปยึดซะเราไปยึดซะเรา
เลยไม่เห็นเห็นมันเพราะว่ามันคือความให้
ยึดแต่พอเราไปยึดนู่นยึดนี่เราเลยไม่เห็น
มันเมื่อไหร่เราสิ้นยึดปุ๊บเราเลยเห็นมัน
เราจึงเห็นธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งเอ้ามี
ธรรมชาติฝ่าไม่ปรุงแต่งกันเว้ยก็ธรรมชาติ
ฝ่าปรุงแต่งก็คือก็ไอ้เรานี่แะที่ที่รู้
เห็นเข้าใจแล้วไม่ยึดอะไรนี่แหละมันก็คือ
เรานี่แหละแต่เป็นเราที่ถูกตัวแต่ไม่ใช่
ว่าเราหมายถึงตัวตัวขันธ์ 5 ตัวตนของเรา
แต่เป็นเราที่ถูกตัวแล้วคือเออเป็นเราที่
ไม่ยึดอะไรแล้วลงยึดอะไรแล้วเป็นธรรมชาติ
ฝ่ายวิสังขารที่ไม่ปรุง
แต่งเรียกว่าเป็นพุทธะคือเราที่เป็น
พุทธะไม่ใช่เป็นผู้หลงเออไอ้นั้นไม่ใช่ไอ
ไอที่รู้ตามทวารเอาเราไปรู้ไม่ใช่ไม่ใช่
พุทธะอันนั้นเรายังเป็นหลงอยู่นั้นไอ้ตัว
พุทธะจริงๆมันมีอยู่แล้วไอ้ธรรมชาติรู้
เนี่ยที่ไม่เป็นวิสังขารไม่ปรุงแต่งมันมี
อยู่แล้วแต่เราเนี่ยไม่เห็นมันเพราะว่า
เราเอาตัวเราไปปรุงแต่งหรือเราไปยึดสิ่ง
ที่ปรุงแต่งเราเลยหมดสิทิที่จะเห็น
ธรรมชาติฝ่ายไม่ปรุงแต่งพอเราเนี่ยสิ้น
ยึดแล้วไอ้ธรรมชาติฝ่ายไม่ปรุงแต่งเนี่ย
มันก็เลยโผล่มันให้เห็นก็โผล่ว่าใครโผล่
ให้เห็นก็คือตัวเราผู้ไม่ยึดนี่แหะโผล่
ใครก็โผล่ตัวเราที่ไม่ยึดเนี่ยสิ้นยึด
แล้วเนี่ยอันนแะคือจะใครจะเป็นพุทธะก็ตัว
เรานี่แหละเป็นพุทธะแต่ไม่ใช่ว่าหมายถึง
เป็นตัวตนก็คือตัวเราผู้รู้แจ้งนี่ไผู้
รู้แจ้งนี่แหละรู้แจ้งรู้พ้นรู้สิ้นยึด
แล้วนี่แหละไอ้นี่แหละคือพุทธะจะเป็นใคร
เราก็คือเรานี่
แหละแต่เราไปยึดเอาเราเป็นผู้รู้ในขันธ์ 5
ซะสิไปไล่รู้ตามทวารรู้ตามอาการแล้วเราก็
ไปสะกดเราเคยเห็นผู้ที่สอน
ผิดสอนผิดเยอะมากเลยสอนผิดต่อหน้าเราก็มี
สอนผิดใน YouTube มีชื่อเสียงดงดังก็ไม่
สอนผิดสอน
ผิดคือไปเอาไอ้ไอ้รู้ตามทวารเนี่ย
ไปให้เป็นสัตว์แต่ว่าเราสะกดกันแหลกาเลย
แล้วขนาดบอกว่ารู้อะไรแล้ว
เนี่ยให้รู้แต่เป็นรูปโครง
สร้างอย่างเช่นเขาบอกเลยเพูดกับเราเนี่ย
เขพูดเลยสอนแล้วก็พูดด้วยแล้วก็นบอกว่า
อย่างเช่นรู้รถปุ๊บห้ามรู้ว่าไม่ให้รู้
ว่ารู้อะไรแล้วไม่ให้รู้ว่ารถนี่เป็น
ยี่ห้ออะไรสีอะไรให้รู้แต่โครงสร้างเห็น
อะไรเนี่ยให้รู้แต่ครงสร้างไม่ให้รู้ว่า
เป็นผู้หญิงผู้ชายเป็นคนสัตว์บุคคลตัวตน
เราเขาไม่ใช่ทั้งคนและสัตว์ให้เป็นแต่
แท่งแท่งหนึแท่งแท่งหนแท่งแท่ง
หนอืออย่างนี้นี้แล้วคนท้ายเสะกดจิตจนเออ
ก็ไม่เหมนแต่ละคนแม้แต่ผู้สอนเก็โแตะไม่
ได้เลยของขึ้นอารมณ์แรง
[เพลง]
มากเพะผู้สอนต้องทำไม่ได้เลยแล้วไปสอนเ
อย่างงั้นน่ะใครมันจะทำได้มันเป็นมันเป็น
ขันธ์ที่ทำงานเร็วมากวิญญาณขันธ์เนี่ยมัน
ต้องส่งต่อเวทนาสัญญาสังขารแล้วส่งต่อ
วิญญาณตัวต่อๆไปเนี่ยโอโหแล้วตัวต่อๆไปก็
ต้องทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดมันจะ
เร็วมากที่สุดแหละทั้งรู้ด้วยแล้วส่งต่อ
เวทนาสัญญาทั้งขานทั้งรู้ทั้งมีเวทนา
สัญญาทั้งคิดทั้งรู้ทั้งเวทนาสัญญาทั้ง
ขันธมันจะเร็วมากต่อกันไปเงี้ยไม่มีที่จบ
สิ้นใครจะไปตัดตอมันได้มันเร็วมากเกิดดับ
ตั้งเที่เดียเกิดดับเป็นแสนกฎอะไรอย่า
เงี้ยโอ้โหเกิดดับทีเร็วมากมันไม่รู้เท่า
ไหร่แล้วแต่ประเอาเี้สมมติสมมิเอาเยอะเอา
งั้นมันเใครจะไปดับมันได้ไปตัดตอนนั้นเ่ะ
อ
ธรรมชาติเนี่ยงั้นเราเราสอนยังไงอ่ะคนที่
มันยังจำมาปิดๆแล้วมันก็ไปสะกดซะ
เอ๋แต่เวลาพอไม่เอ๋อก็ปรุงไปเสด็จปรุง
เสด็จพอรู้สึกตัวขึ้นมาสักกดิเนี่แล้วพวก
นี้ว่าไม่ได้นะว่าแล้วนตาตกแตะหน่อยร้อง
ไห้แตะหน่อยของขึ้นแตะหน่อยร้องให้แตะ
หน่อยของขึ้นตัวนี้ว่าไม่ได้เพราะว่ามัน
หงุดหงิดอยู่ข้างในมโหอยู่ข้างในแล้ว
ปฏิบัติผิดอยู่ข้างในพอไปแตะแล้วน้ำตาล
ร่วงน้อยใจน้อยใจแต่เราว่าแล้วน้อยใจบาง
ทีก็ของขึ้่นใส่ของขึ้่นใส่เอบอกเอ้ยทำไม
เป็นอย่างงนี้วะพอแตะแล้วของขึ้นมันจะไป
สอนอะไรต่อกันได้เพราะว่ามันแทนที่จะตั้ง
ใจฟังมันไม่ตั้งใจฟังแล้วพอเริ่มจะอ้าปาก
พูดของขึ้น
เลยมันไม่เข้าใจเออถ้าเออเนี่ยมันมีคน
อื่นมานั่งด้วยเงี้มันก็เลยลำพังเนี่ยมัน
ก็เลยพอตั้งใจฟังได้เพราะ้าเป็นลำพังหยา
ฝากก่อนไม่ได้เราโดนรุมคน
[เพลง]
เดียว
y