https://www.youtube.com/watch?v=-k66albjgQ0

160927 วิญญาณขันธ์รู้ตามทวาร วิญญาณธาตุรู้อย่างพุทธะ - หลวงตาณรงค์ศักดิ์ ขีณาลโย

160927 识蕴随门而知，识界如佛 - 隆达纳隆萨·奇纳拉尤

（地点：瓦巴华塔鲁瓦纳兰寺，佛历2559年9月27日 / 公元2016年9月27日）

听众（奥伊）提问与分享：

隆塔，上次玛哈奥伊来见您时，您说我有点“执着于寂静”，像“贫血”一样，脸色苍白。回去后，我就想：“不要了，不要旧的那一套了，要重新开始。”

于是我就听隆塔您的开示，回去也尝试着观身，但有时还是会回到老路上去。我就重新开始，又回到老路，反反复复。后来，因为快要开店了，我感觉到：“哎呀，好像内在的一切，真的是无常啊，什么都抓不住。” 这时我想起了隆塔您的话：“什么都守护不了，守护好自己的心就够了。” 于是我赶紧回来，下定决心：“什么都不要了！” 然后就一直听您的开示，听啊听啊听。

所以现在，弟子在观身，但有时候…确实还是会掉进旧的模式里。但弟子会对自己说：“哎，那个不是（我）。” 弟子感觉，当看到那个“不是”的时候，那个正在说话的（念头）也不是。弟子就想：“嗯，嗯，这个也不是。” 它跑掉了，等一下又会冒出来说话，弟子又对自己说：“嗯，这个也不是。” 嗯，嗯。弟子感觉这段时间就安住在“不是这个，不是这个，不是这个”之中。

隆塔开示与回应：

只有这些吗？没有“是这个”吗？一旦我们用了“是”（肯定），就有了执取。一旦认为“是”，那就错了。一开始认为“是”，就是无明了。所以，那个“不是，不是”，还不是究竟。什么时候你认为是“是”了，那就错了，该去看医生了，去找老师（医生）了。

听众（奥伊）继续提问：

隆塔，如果弟子在观身的时候…之前看到过一个关于不净观（Asubha）的视频片段，里面讲到身体三十二分，有骨头。弟子观的时候，看到了视频里的样子，骨头里是疏松多孔的。起初弟子看到的是骨头，但看了那个视频后，它变成了多孔的样子。弟子就继续深入观察，需要把它（骨头）不断地分解下去。但似乎…好像不是身体的每个部分都能看到它分解。比如耳朵，弟子就觉得它没有，很清楚地知道它没有（实体）。但其他部分，好像还没有断定它们都没有。

隆塔开示：

要从看得清楚的地方下手。把那个看得清楚的（比如骨头或任何专注的对象）让它分解掉。就像烟灰，一撮烟灰，然后把烟灰撒到空中，撒到水里，它就消散了。

（音乐）

自然就是这样，不断重复…

（音乐）

听众（奥伊）分享转变：

在遇到隆塔之前，我什么事情都搞得很紧张。感觉好像有什么东西堵住了，为什么越修行越是走到死胡同，越修越像在监狱里。后来听了隆塔您的开示，慢慢听，慢慢听，就感觉：“哦，好像看到路了。”

隆塔开示与回应：

这就是为什么我费力地、不厌其烦地回答，哪怕腰酸背痛。这条“路”啊，就像是洪水泛滥，人们想来找隆塔，但路都被水淹了，就来问该怎么走。我们就努力地告诉这个人、那个人怎么走，画地图给他们。然后新来的人又问，再来一个又问。我们就只能不断地回答，腰酸背痛地画地图。不回答吧，人家就找不到路。修行也是这样，你迷路了，就得回答每个人。

所以，就得回答每一个人。就像这个人来了，走对了；下一个新来的走不对，又得回答，他还在迷路。不知道要到什么时候才能结束这种回答。后面来的人还是会问，因为他们还在迷路。我们就坐在这里回答，回答得腰酸背痛。要是不回答，他们就过不来。而且每个人的迷路方式还不完全一样，只是有点类似，但又不尽相同。要是都一样就好了，回答一次，一传十、十传百就行了。但偏偏这个人这样迷路，那个人那样迷路。刚开始听还以为迷路方式一样，仔细一听，发现各有各的偏差。有些人迷得深，回答起来就慢。有时候觉得“这种问题回答过好多次了”，但这个人又以不同的方式迷路了。

（听众：或许可以整理起来。）

嗯，也许最后整理一下。答案其实可以在（录音/开示记录里）找到。什么时候能…哦，有个想法，或许初期不行，但到后期内容积累多了，可以整理成书。把它们汇集成册，这样大家就可以自己去找答案。因为（迷路的方式）有很多隐蔽的角落和岔路，太多了。所以才说要走直路，看清楚，这是一条没有岔路的直路，只管往前走。

所以我就在打字整理，昨天晚上，今天早上布施（托钵）前也在打字，回来吃完饭又坐着打字，还没弄完呢，腰都快断了。打进去的时候还跟他们说，那些有对有错的地方，先放着，回头我再统一修改。

听众（库克）提问与分享：

哦，那我们该怎么办？我的情况和奥伊师兄有点类似。就是好像无论发生什么，就安住在“知”（觉知）上。然后“知”又知道那个被知的东西“不是”（我/真实）。想要去执着那个也不是，这个也不是。直到有时候看得清楚了，就觉得：“哎，那一切都不是啊，不要去执着任何东西。” 就安住在那里。就是要一直保持在“不是”的状态中。但是，每一次我都会努力观察自己，看这种安住在“不是”的状态，是不是因为内在有一种推拒的力量在运作？是不是在偷偷地预设：“哎，那个状态也不是”，因为内心已经先不喜欢它了？还得观察这个（微细的动机）。但如果那个“知”也“不是”，就是这样吗，隆塔？

隆塔开示与回应：

但是，在说“不是，不是”的时候，不要相信那个“不是”。

（听众：嗯…）

有一个“不是”存在。哦，这个不是，但“我们自己”却是“是”。

（听众：嗯…）

别的东西都不是，不是，不是，但有一个东西存在。那个存在的东西，我们把“自己”放进去了。嗯，让它“不是”，但“我们自己”却是“是”的。这就…不肯放下自己。嗯，把别的东西都放下了，却保留了自己。我们自己（这个能知的“我”）是没有的。嗯，我们自己是没有的，必须先放下这个。

没有什么“是”的。一旦说有任何“是”，当下就是无明。嗯。这就会变成守护自己。嗯，别的东西都放下了，却守护着自己（这个能知的“我”）。

听众（库克）：

对，好像内在，仔细看的话，会偷偷地有一个像是…有点“แน่นๆ”（紧实/核心）的东西在里面。但因为我们要放下…（被打断）

隆塔开示：

守护自己的心。

（音乐）

嗯。那表示，这个“守护自己”的行为，是在当下觉知到它呢，还是需要作意（Yoniso Manasikāra - 如理作意）去对治它？

在觉知任何事物时，不要只去觉知那个“被知的状态/现象”（อาการที่ถูกรู้ - ākāra thī thūk rū）。嗯。不要只去放下那个“被知的状态”。每一次觉知到什么，要放下的是“我们这个能知者”（ผู้รู้ - phûu rúu）。嗯。不是要放下（被知的）“无”，而是要放下“能知无”的这个“我们”。需要如理作意的是这个：要记住，每次觉知任何事物，不要只知道、只放下那个“被知的状态”。嗯。要放下“我们自己这个能知者”——这个去“知”的“我们自己”——要放下这里。就像隆布杜（Luang Pu Dune Atulo）说的：“遇见能知者，杀掉能知者；遇见心（及其状态），不杀，要破除心的状态；遇见能知者，杀掉能知者。”

这个“杀掉”，就是指“我们自己”这个去“知”的主体。要“杀掉”它。“杀掉”是指要看到“我们自己”这个能知者，它去知道任何事物，必定会进行“造作”（ปรุงแต่ง - prung taeng），必定会分别、思考。知道什么，就必定会造作。要看到这个“我们自己”。嗯。看到我们自己，我们才能放下我们自己。

嗯。这就是我们回答他们的方式。我们回答了很多，但最终都会归结到这里。很多人都卡在这里，很少人能明白。他们只知道“被知的状态”，只处理“被知的状态”。他们把“被知的状态”当作是电视屏幕上的节目。嗯。但他们看不到那个“能知者”——嗯，那个坐在电视机前看节目的“我们自己”。这个去知道电视里各种状态的“我们”，是坐在电视机前的。而我们呢，却总想着去放下电视里的节目（状态）。嗯。但我们没有放下那个“观看者”、“能知者”（我们自己）。嗯。明白吗？

这样的话，我们就会失误。比如，当我们的眼睛看到色（形相）时，嗯，色就像是电视节目。嗯。而我们这个“去知色者”，就是那个坐在电视机前观看的人。我们必须放下“我们自己”，而不是去放下那个“色”。嗯。当耳朵听到声音时，与其去放下声音，我们不如放下那个“去听声音的我们自己”。怎么放下呢？当我们听到声音时，我们自己是如何联系、如何思考、如何造作的？我们就放下这个造作的“我们自己”。嗯。当鼻子闻到气味时，与其去放下气味，嗯，我们必须放下那个“去知气味的我们自己”，看它是如何思考、联系、造作的？它如何想、如何联系、造作？我们就这样放下“思考、联系、造作的那个我们自己”。当舌头尝到食物时，就像今天早上尝味道，舌头一接触到味道，我们不要去放下食物的味道，不要去放下食物。嗯。就像祖师说的：“哦，就算吃素，如果不认识、看不到我们自己的造作，也无法解脱。” 吃素是为了放下…放下食物（的执着）。（但更重要的是）必须认识到那个“去吃、去知味道的我们自己”，以及这个“我们自己”是如何思考、联系、造作的。嗯。我们就放下我们自己。当身体接触到什么时，与其去放下那个来接触的东西，我们不如放下那个“在当下感知接触的我们自己”，看它当时是如何思考、联系、造作的。然后就放下我们自己。

这是前五个门（眼耳鼻舌身）。现在最重要的是这个“意门”（ประตูใจ - pratū jai），那个不断生起法尘（心所对境）、不断在里面运作的。意门所对的“法尘”（ธรรมารมณ์ - dhammāramma）就是一切种类的“状态”（อาการ - ākāra）。嗯。包括那些“空、明、轻安、舒适、宁静、宽广”的状态，以及“昏沉、烦躁、沉重、不适、散乱”的状态。一个常见的迷失就是：把这些状态当作是“自己的心”。这样就无法修正了。如果把这些状态执为“自己的心”，谁会不想让自己的心舒适呢？于是就会“厌苦爱乐、爱善憎恶”，不断地这样下去。因为执取了这些“状态”作为“自己的心”。

（对旁边的人说）喂，别把椅子拖过来挡着啊，这样听不到。听不到，听不到。嗯，听不到，不认真听，就导致我们要解释很多遍。有些人不专心听，因为这些内容非常重要。大家都错在同一个地方。嗯。专心听一次就能明白。但他不听，那肯定会出错。看到他错了。每个人内在的状态都不同，但不听，我们就得解释很多遍。我们真希望能一次解释清楚。

问题就在于这个“意门”。对于色声香味触这前五门，应该比较容易理解。眼睛看到色，然后我们对那个色产生了什么想法，这个应该能理解：不要去放下“色”，而是要放下那个“对其进行思考造作的我们自己”。

同样，耳朵听到声音，我们不要只顾着去放下声音，要放下那个“对声音进行思考造作的我们自己”。要时时刻刻放下我们自己（的造作）。无论它如何思考、造作、分别。鼻子闻到气味、舌头尝到味道、身体接触到触觉，都是一样的。吃东西的时候，不要只知道味道，要知道我们的心对那个食物是如何思考造作的。然后就放下我们自己，放下那个想法，也就是“只是知”（สักแต่ว่ารู้ - sak taè wâa rúu）。所谓“放下”，就是“只是知”。放下那个“思考造作的我们自己”，就是“只是知”那个“在我们内心的思考造作”或“思考造作的我们自己”。让它“只是知”，然后就过去了。

但是人们呢，往往只放下第一层。嗯。就是知道“色”之后，就说“只是知色”，但并没有放下那个“对色进行思考造作的主体”。也没有“只是知”那个思考造作。这才叫放下我们自己。当你听到声音，也只是放下声音…嗯，放下那个被知的“声音”是对的，但没有观察到：我们的心，实际上是“识蕴”（วิญญาณขันธ์ - viññāṇa-khandha），它去知道色声香味触，然后对这些事物是如何思考造作的？

它对这些事物是如何思考造作的？要让我们看到，在接触的那一刻，它是如何思考造作的。然后我们就“只是知”我们自己的造作。这是针对六根与六尘接触的情况。

现在，眼耳鼻舌身这五门，解释起来比较容易。但那个大家容易卡住、我们反复解释、反复回答的问题，就是“意门”与“意所对的法尘”。“意门”所对的“法尘”就是那些“状态”：空、明、轻安、舒适、宁静、安详的状态，或者不清明、不空、不轻安、不舒适、不宁静的状态。当心执取了这些状态，认为“这是我的心”时，它就不会放下了。如果这些状态是“我们的心”，我们绝对不会放手。如果遇到不合意的状态，心就会挣扎、排斥。嗯。但如果遇到合意的状态，它就喜欢，我们的“心”就来了。嗯。“我们的心”就来了，我们的心就懈怠了。这样就死定了。为什么？因为它抓错了对象。

（音乐）

要有定力听啊。

（听众：定力不够。）

（隆塔：很容易走神。）

抓住了“状态”，就…（听不清楚）…我们昨晚就在听。当心抓住了“状态”之后，就不知道…为什么…这个…就不知道我们在想什么了。（对听众说）好了，可以说了。

（音乐）

我们正在说，但他完全沉浸在状态里了。

（音乐）

变成…说的是一回事…别说话了… พอจับอาการเลยเป็น…

（听众：头晕，像松鼠打转。睡得少，血气不足，都怪别人。）

抓住…

（听众：睡了八九个小时。）

沉浸在状态里好几天了，还没明白。那怎么办呢？回答也回答了，说也说了，身边的人也说了。这…（听众）还是去抓“状态”。

（音乐）

心啊，一旦沉浸进去，醒来就像松鼠打转，晕头转向。就像喝醉了酒，酒劲很猛，头晕。我们都晕了。

（听众：吃了药也晕。）

它去抓住了…

（听众：昨天听法很明白，心很舒服。舒服了就…）

（音乐）

心开始变得舒服，舒服了就沉浸在舒服的状态里。因为不理解啊，不理解就得继续听，再听，再听，直到理解。我看出来了，（你）不理解。为什么不理解，我也不知道。我们努力说了，但（你）不听。（你说你）理解了，但（你）又不舒服了。（你）现在不舒服…

（隆塔：这个不舒服，是因为你做错了。我正要告诉你。）

我们啊，是真的…还是怎样？嗯，如果理解对了，立刻就会好转，真的好转。不是说不舒服了就去睡觉，睡了很久才好。睡得多当然会好。但这（不舒服）是因为（你）沉浸（在错误里）。我们看得出来。

现在，我们每次说话，（你）都要去对抗那个状态，所以就不听了。因为在跟“状态”搏斗，耗费精力，所以就不听。不听就变成…

（听众：它不舒服嘛，不舒服就想说几句。我老了…什么都怪我老了…）

（隆塔：做错了事，受到果报，就开始到处怪罪，怪这个怪那个，什么都怪，就是不看自己，不怪自己。因为看不到自己，不怪自己，所以就只怪别人，怪状态，怪那个被知的事物。我们说，“状态”是被知的事物，“别人”也是被知的事物。我们怪别人，和怪“状态”，是一样的。我们要怪自己。但我们只怪“状态”，看不到、不怪那个“不认识、不看见自己的自己”。我们不怪“看不到自己”，却去怪别人，去怪“状态”，这是一回事。嗯。因为我正要说，它们都是“法尘”（ธรรมารมณ์ - dhammāramma），是外在的所缘（āyatana phāinok - 外处）。

那个“色”（形相），也是外在的所缘。我们看到它，然后去指责、怪罪它，这个行为…

和我们看到“状态”，然后只怪“状态”：“我不舒服，我不舒服，不知道怎么搞的，不舒服。” 我们只怪那个“不舒服的状态”。但实际上，是因为我们不认识那个“能知状态的自己”，所以我们才不舒服。我们不认识“去知外境的自己”，所以我们不舒服，却只怪外境。这个问题是一样的。问题是同一个，因为什么？因为它们都是“外在所缘”。我们解释过，色是外处，声是外处，香、味、触这五门（所对）都是外处。一切种类的“状态”也都是“外在所缘”。我们说它们是“外在所缘”，是为了让大家看到：它不是心！它是外在所缘！但我们总想把它当成心：“我的心正在不舒服。” 因为是“我的心”，所以就有了“我”：“我正在不舒服，不知道怎么回事，我这样那样…” 于是就把整个“心”（连同状态）都变成了“我”，整个身心都成了“我”。完蛋了，这下哪儿也去不了，死路一条。

所以，修行的方法，必须是回来认识那个“去知状态的我们自己”，认识那个“去知色声香味触的我们自己”。看这个“我们自己”在想什么？它在联系什么？对于那些被推拒的状态，我们是如何思考造作的？对于那些受欢迎的状态，我们又是如何思考造作的？都要看到这个“我们自己”。嗯，要看到我们自己，看我们是如何思考造作那个状态的。当状态变得空明舒适时，我们是如何思考造作那个状态的？或者我们没有思考造作那个状态，而是去想别的了？

有时候，我们并没有思考造作那个轻安舒适的状态，因为我们已经舒服了。舒服了之后，我们就去想些乱七八糟的事情。但实际上，我们不应该只关注那个舒适感，而要关注：我们自己，那个“去知想法的自己”，或者那个“没有思考造作舒适状态，但因为舒服了就去想别的事情的自己”。

如果我们只知道那个舒适的状态，却看不到“我们自己”是如何对那个舒适状态进行思考造作的，或者（看不到自己）在想别的事情——大部分情况下，如果舒服了，几乎100%不会去思考造作那个舒适状态本身。只有当状态不舒服时，才会转回来思考造作，想要排斥那个不舒服的状态。但当舒服的时候，就心猿意马，沉浸在其他各种事情里去了。

当我们看到，在舒服的时候，我们却不关注、看不到那个“我们自己”在想什么、造作什么，在那一刻，那是“痴”（Moha - 痴愚），是迷失。如果我们思考造作的方向是贪爱（Lobha - 贪）、欲乐（Rāga - 贪染），那就是属于贪。如果思考造作的方向是不合心意、不如意，那就是属于“嗔”（Dosa - 嗔恚）。只要心向外驰求，就必定是其中一种。必定是某种东西。向外送，必定是…必定是某种东西。不是贪爱、欲乐，就必定是嗔恚。如果向外送而没有看见，那就是“痴”。所以无论如何都是烦恼。

现在，问题就在于：当心舒服的时候，我们自己就不会来思考造作关于“舒适”这个状态本身了。嗯。而是会去思考造作关于别人、别的事、过去、未来，看电影、看戏剧，漫无目的地玩股票、聊天、玩LINE、玩游戏、看Facebook，因为心舒服了嘛。

这个，就是“心向外送”（ส่งจิตออกนอก - song jit ɔ̀ɔk nɔ̂ɔk）。如果心向外送，去寻求合意、舒适、快乐的感觉，这叫做贪欲（Lobha）或贪染（Rāga）类的烦恼。但如果心向外送，去面对不合意、不满意、不如意的事情，或者去批判、议论不喜欢、不满意的事物，这样的话，就是嗔恚（Dosa），属于嗔恚类的烦恼。但如果心向外送而我们没有看见这个过程，这就是痴（Moha）。所以，无论向上（贪）还是向下（嗔）都是烦恼。

而修行是为了灭苦、证涅槃，也就是要灭尽烦恼。但我们这样修行，向上也烦恼，向下也烦恼。就是说，舒服的时候，看不到自己在想什么；不舒服的时候，也看不到自己在想什么。

尤其是当遇到不舒服的状态时，像松鼠打转一样头晕、心慌、沮丧、抑郁时，心就不会去思考造作别的事情了，而是会集中火力去排斥、推开那个不舒服的状态，让它消失：“我希望它消失！我烦死了！我不舒服！” 却没有看到“我们自己”正在那里思考造作、造作、造作、造作，一心只想处理那个状态，因为烦躁，因为“我们自己”不舒服。不断造作“我不舒服，我不舒服”。但我们没有看到：那个“状态”只是外在所缘，因为它是被知的状态。要看到“我们自己”在抱怨什么？在想什么？在嘀咕什么？那个（看见抱怨、想法、嘀咕）才是看见了我们自己。然后我们就看见它，然后就只是看见我们自己，这就叫放下。然后…（听不清）…与我们自己…放下我们自己。不把我们自己…去放下…（听不清）。但如果我们只看到“状态”，那我们只是把“我们自己”拿去放下“状态”，却没有放下“我们自己”。嗯…嗯…我们会去放下“状态”，但我们不放下“我们自己”。这样的话，我们去放下“外在所缘”，就跟我们去放下这个人、那个人没什么两样。嗯。但我们没有放下我们自己。嗯。

就像昨天，也有人来说：“师父，我厌倦了家庭，想来寺院住，可以吗？这算不算出离心（Nekkhamma - 出离）？” 这哪里是？这不是出离心，这是厌烦和渴望交替。过几天丈夫来接，又高高兴兴地回去了。“不要了，不要了。” 看到就知道，这不是什么出离心。

我们要看到我们自己。无论出现什么状态，我们都只是不断地看着我们自己。当我们看到色声香味触时，“我们自己”是如何思考造作的？或者去思考造作别的事情？是针对那个事物思考造作，还是想别的事情？是针对那个事物思考造作，还是想别的事情？这样，就叫做“念住于心，观于心，知于心，舍于心”（สติตั้งที่ใจ ดูที่ใจ รู้อยู่ที่ใจ ละอยู่ที่ใจ - Sati tang thi jai, doo thi jai, roo yoo thi jai, la yoo thi jai）。要时时刻刻在心上舍，不要去舍别的东西，不要去舍“状态”，要在那个“去知状态的心”上舍。

听啊，听了好几遍了，等下回去…

听众（奥伊）：

（距离开悟）就差那么一点点，隆塔。感觉就像，如果我们曾经掉进那个陷阱（比如执着寂静），就好像很难…很难看到那个陷阱本身“不是”（真实/我），好像会执着那个陷阱就是“能知者”。

隆塔开示：

实际上它…我们说过了，无论哪个心告诉你“是这个”，赶紧来找（我），赶紧来看医生，赶紧来找我们。因为一旦开始觉得“是这个”，就该去看医生了。没有“是这个”。嗯。那个“是”就是执取。嗯。因为没有“是”。啊。那个能知者、那个能见者，是同一个东西。当它想的时候，看见也是这样。我们看见，我们看见了，然后我们知道，它俩是并存的。嗯。我们看见的就是这个。

就是那个“看见”啊，那个“能见者”会不断地想。嗯。当我们看见“我们自己”在想时，那个新来的“能见者”又会想。嗯。啊，就这样看着，不断地看着。不撤销这个看见、这个知道、这个看见，只是“仅仅知道、看见”，不断地下去。就看见、看见、看见，看清楚。

听众（奥伊）：

但我一直看得清清楚楚啊。

隆塔开示：

你看见什么了？你看到的是“状态”，没看见“自己”。哦。你看见了生起的每一个状态，但没有看见那个“能知状态的自己”。因为它们是并存的，“能知者”和那个“能见者”是并存的。

那个“能知者”是思考者，因为它是“识蕴”（วิญญาณขันธ์ - viññāṇa-khandha）。它知道了就想，知道了就想，知道了就想，知道了就想。因为它就像…它在每一个心识刹那生灭。它知道之后，就传递给受（Vedanā）、想（Saññā）、行（Sankhāra），下一个识又生起，传递给受、想、行，再下一个识生起…它既知又想，既知又想，既知又想，速度非常快。

那个“知”和“想”就粘在一起了。你还是抓错了对象。你还是抓错了对象。还是在对错之间徘徊，还不是100%正确。

这个，如果我们全部放下，就不会去寻找“能知者”了。一旦去寻找“能知者”，那就错了。

只有放下、放下、放下、放下。看见，放下，也就是看见，“只是看见”。那个既知又想、既知又想、既知又想…（的过程）。是要放下我们自己，不是去放下那个被知的事物。放下那个既知又想、既知又想、既知又想、既知又想…这会伴随我们一生。但我们也要一生都放下它。不是去放下那个被知的事物，被知的状态。

状态再怎么糟糕，它也不是“我们自己这个能知者”。状态再怎么空明，它也不是“我们自己这个能知者”。要去寻找“空”，要去寻找“能知者”，那个就是祖师说的：“遇到空，或遇到能知者，要杀掉！” 要杀掉它！不是…不是什么？是要“杀掉”它！不是去抓住它！要杀掉！不是我们说：“是它，是它。” 祖师让我们杀掉它！没有什么可取的。

听众（库克/彭凯姆）：

死定了。那要看心，根源就是看心，一直看心…

隆塔开示：

嗯，对。因为什么？一切都在心中生，心中灭；心中生，心中灭。都是这样。就在心中知道。因为它们在心中生灭啊。它不会在外面生灭。眼睛看到什么，也是在心里评判议论；耳朵听到什么，也是在心里评判议论；鼻子闻到、舌头尝到、身体触到什么，都是在心里评判议论。所以，必须“念住于心，观于心，知于心，舍于心，放下于心”。“念住于心，观于心，知于心，（在）心（上）放下”。要时时刻刻如此。不是为了知道而要变成什么，而是为了舍而知，为了舍而知，为了舍而知。不是为了知道而要变成什么。

听众（库克/彭凯姆）：

明白了。

隆塔开示：

不是说知道在心，但又不知道…知道什么？知道在心，然后知道什么？啊，不对，做不到。只知道“知道在心”，但然后知道什么？这样又会问。知道吗？这个，知道在心，知道什么？知道吗？啊，解释一下。我们看到什么，它生起了…但是我们看自己的心，心有没有波动？心有没有波动？因为我们看到之后，有没有继续去评判议论什么？怎么样？知道之后，我们在心这里…（听不清）…就是我们不再继续造作了。

听众（库克/彭凯姆）：

等一下，等一下，我怕我说错了。等一下，要去“สะกดจิต”（压制/催眠）… 等等，等等！理解错了！理解错了！理解错了！我们听…看…理解错了。意思是，知道了，然后就不再继续造作了？

隆塔开示：

不！不要有“不”这个词！不！不！不！如果用了“不”，就是压制！不要有“不”这个词，把它砍掉！

知道了，必定会造作！知道了，必定会造作！知道了，必定会造作！绝对不要有“不”这个词！必须砍掉“不”这个词！因为一旦有了“不”，立刻就是压制！知道了却不允许造作，这是压制，死路一条！不要有“不”这个词！而是要说：知道了，它必定会造作；知道了，它必定会造作；知道了，它必定会造作。时时刻刻，一环扣一环，永远如此。

但是，要做到“仅仅是知道”（ได้แต่แค่รู้ - dai dtàe kâe rúu）。它要怎么造作都行，但只是知道；它要怎么造作都行，但只是知道；只是知道，只是知道，只是知道，一直下去。啊，这样明白吗？

听众（库克/彭凯姆）：

重来，重来。重新解释一下。怎么样？即使它会造作，但我们的心不波动…

隆塔开示：

又错了！等一下，它波动了，就知道它波动了！不要去定义什么！彭凯姆师兄，如果我们这样去定义，就是压制，死路一条！如果它波动了，就知道它波动了；它造作了，就知道它造作了。只是知，只是知，只是知，明白吗？

（听众：不明白。）

等等，等等，还不明白。重来，重来，嗯，重来，重来。

听众（库克/彭凯姆）：

看见了，就知道：“这个，我们想错了。” 然后就…但是要及时知道。

隆塔开示：

及时知道，然后呢？

听众（库克/彭凯姆）：

及时知道，我们的心就不会产生嗔恨，不会生起情绪…

隆塔开示：

又来了！又是压制！是吗？不是的！彭凯姆师兄，你这个预设的错误目标怎么都改不掉！等等等等！我们说了，“不”这个词必须砍掉！“不”必须砍掉！没有“不要”，没有“不”。

“不波动，不造作”，没有！“没有贪，没有嗔，没有痴”，必须砍掉！“不”这个词，全部砍掉！就是说，它是什么样，它就是它当时的样子。我们跟不上去阻止它的。就是它“啪”一下发生了，它是什么样就是什么样。我们只是知道，我们只是知道，我们只是知道，持续不断地。知道新的，它就造作新的；知道新的，就造作新的；知道新的，就造作新的；知道新的，就造作新的，一直下去，没有尽头。我们就只是知道，只是知道，持续不断地这样下去，顺其自然。

听众（库克/彭凯姆）：

嗯，对，对。

隆塔开示：

（举例）就像开车，你躲避坑洼，突然有辆车加塞到你前面。那个时候，眼睛看见了。嗯。心想了，要知道，仅仅是知道心想了什么。

嗯。比如说，心想去骂他。然后，那个新的“能知者”知道了我们的心去骂他了。这个新的“能知者”也会想，它必定会想。就是说，它必定是知道了又想，层层叠加下去。它就会知道：“哎，干嘛去骂他呢？这不是造作吗？” 像这样。那个新的“能知者”又会知道。然后又来知道这个新的“能知者”，那个知道“哎，你批评第一个心念说‘你造作了，不是吗？’的那个心念，你本身也在造作啊！你去说它，嗯，你也在造作啊！” 啊，我们又看到后面这个（心念）去知道前面那个，然后“嗯，你去说它，你自己也造作了，又迷失去造作了。” 但那个最后的“能知者”又来了。如果速度真的很快的话，它又会来知道：“哎，你去批评第二个心念的那个（心念），你自己又造作了！你去说它，说‘你去说它造作，但你去说它的行为本身也是造作’！” 但实际上，每一个“知”，没有哪一个是不造作的，都在造作！因为它必定会说、说、说、说、说，像这样。无论是说好话还是坏话，都是造作。不会有那种“知道了却不造作”的情况。它必定会造作、造作，像这样层层叠加。

我们举个例子。我们分享过这个故事好几次了。有一群和尚坐禅，是中国和尚。他们打禅七，三天不说话。嗯，入关三天不说话。刚入关三天，可以说话了。这时一阵风吹来，啪！窗户摇摇晃晃，风把窗户吹开，蜡烛灭了。第一个和尚吓了一跳：“咦！灯灭了！风好大！”

第二个和尚听到了，就说：“我们入关三天不说话，你为什么说话？”

嗯。这个第三个和尚就说第二个和尚…哦，不对，第二个和尚是知道了（第一个人说话），知道之后就去指责第一个和尚：“我们入关三天，为什么说话？不是说在禅堂里禁止说话吗？” 第二个和尚就去指责第一个和尚说话，违反了规矩。

第三个和尚就说第二个和尚…第三个和尚，也就是那个新的“识蕴”（能知者）生起来了，知道了第二个和尚的行为。就对第二个和尚说：“你去指责他，你自己不也在说话吗？不知道吗？”

第四个和尚呢，看到第三个和尚指责别人而自己却没意识到，第四个和尚又知道了…这个，就是那个新的“能知者”。“能知者”知道了就必定会想，知道了就必定会想，一直下去。第四个和尚就来指责第三个和尚：“你去指责他，你自己也没意识到你自己也在说话啊！”

第四个和尚，也说话了。就像蛇吞尾巴一样，没有尽头。

明白吗？因为没有哪个“知”是知道了而不说话（不造作）的。知道了不说，知道了不说，知道了不说…我们要建立这样一个假设：它知道了，就必定会评判议论；知道了，就必定会想；知道了，就必定会说。无论是想好的还是想坏的，都必定会说。

但是，要看见。嗯。第二个和尚说了，看见第二个；第三个和尚说了，看见第三个；第四个和尚说了，看见第四个。就是那个“能知者”，那个新产生的、来知道第二个的；那个第三个产生的、来知道第二个的；那个第四个产生的、来知道第三个的…它知道的每一个，都在说话（造作）。无论是说好话还是坏话，每一个都在说。这叫做“思考造作”。要让它知道那个新的，知道那个正在说话的每一个。

现在，彭凯姆师兄错在哪里呢？知道吗？想要去切断！想要去切断某一个（心念），让它不说话（不造作），却不理解（其运作方式），在不理解的情况下强行切断。嗯。

如果它不说话，就知道它不说话，自己造作出来的，也就那样而已。但是现在去切断，必须禁止它说话，于是就在里面憋着、僵持着。明白吗？这就是我们说了很久的“压制”（สะกดจิต - sakot jit）。我们也不明白什么是“压制”，因为我们不理解，因为我们理解错了。

要记住这个故事。这个故事我们分享过，像电影一样，但估计大家没去看。我们分享过，这个故事非常好。

因为第一个和尚也说话了：“哎，怎么灯灭了？谁没点灯？”

第二个和尚本来就在说话：“这里是禅堂，说话干嘛？”

第三个和尚，也就是我们自己那个第三个“能知者”会生起来，然后知道第二个和尚在说话。第三个能知者说话了：“你那样说，难道你没说话吗？”

第四个和尚…那个第四个“能知者”会这样层层知道下去。然后看到第三个和尚，就说第三个：“你去说他，你自己没说话吗？”（然后可能自言自语）“好像我也在说话。”

嗯。“好像我也在说话。” 啊，嗯，就这样。现在，最后…（假设有个和尚说）“哎呀，这样说来，我自己也是个说话的人啊！” 这时，智慧（Paññā - 般若）就来了。啊，但是，这样开始看见自己了，开始有智慧了。（但）这个看见自己、产生智慧是在已经说过话之后，是迷失了之后才觉悟过来。“哎呀，我也说话了！” 嗯，那个“能知者”必定是先迷失，然后才觉悟。“哎呀，我也说话了！哎呀，我也造作了！” 就是它自己！

嗯。“哎！” 那个知道“自己也在造作”的（觉悟），这个才是智慧！智慧，不是说知道前面那个造作，看见前面那个造作，而是回来看到后面这个“自己”也在造作，从而从“自己”中解脱出来。

一旦从自己中解脱出来，“啪”，就成了“无为”（Visankhāra - 无为法）了。但是，如果我们只知道、只看见前面那个在造作，那就等于只看见第一个和尚说话，第二个和尚去说他，第三个和尚去说第二个…只看见别人在说话，只看见前面那个说话者。却没有那个智慧、那个觉醒：“哎呀，我自己也参与其中，跟他们一样啊！” 嗯。“原来我也跟他们一样啊！” “嗯…” 说完之后，“嗯…” 这个“嗯…”（的觉醒），智慧就来了。接下来呢，他就不会再像以前那样迷失了。

就是说，无论谁怎么说，谁怎么造作对错，即使在禅堂里，谁怎么说话，但他自己，不会再失去正念、迷失地跟着别人一起造作了。就是再也不会失去正念、迷失地跟着其他主体一起造作了。那个“能知者”，它是“识蕴”的自然属性，它知道什么就必定会造作。每一个（识蕴）都是如此，就像那个禅堂里的和尚，每个人都在说话。但那个最后“嗯…”了一声（觉醒）的人，从此以后就不会再是那个一直说话的人了。这时，屋子里的其他人可能还在不停地说，痛苦不堪。但他呢，会是唯一一个不说话的人——是出于觉知，而不是压制。

他因此成了“无为”，灭除了“无明”。他是唯一一个拥有“明”（Vijjā - 明）的，也就是放下了，或者看见了自己。

（掌声）
（音乐）

我们啊…明白了吗？

听众（库克/彭凯姆）：

啊…嗯。以前总是，一想到什么不该想的，就去骂它…嗯，骂它，说它…

隆塔开示：

压制。

（音乐）
（听众：哦…）
（隆塔：所以就变成了…）

听众（库克/彭凯姆）：

对。

隆塔开示：

因为什么？因为即使我们去压制，即使努力去修正，但只要我们还没有理解，听明白了，就还是会压制。我们说：“现在不压制了。” 为什么又压制了？就说：“嘿，你怎么还在里面压制？” 因为不理解这一点，你还在压制。现在还在压制。现在也还在压制。你看你坐在我面前，我都能看到你在里面压制着。

在里面压制。压制什么？压制着不让自己造作。这个压制是错的！这是错的！是理解错了！如果不能正确理解，那么修行就一直都是错的。就是去压制，努力让自己不造作。这个理解偏差简直是天壤之别！

我们说过了，要建立这样一个信念（假设）：我们自己，是时刻在造作的。没有“不造作”这回事。但是，要看见我们自己在造作。

明白吗？就是要建立这样一个假设：我们自己，知道任何事物，都必定会造作，时时刻刻。想要不造作，是不可能的。但是，要知道，知道我们自己在造作，我们自己在造作。就一直看着它，一直看着它。于是就变成了“能见者”。而“我们自己”是那个“造作者”，“我们自己”是那个“能见者”。而不是去努力让“我们自己”不造作。这是错的，是压制。这就是压制。听了之后还是错的，现在还是错的。听了之后还是错。

错了之后会怎么样？内在的状态就会有“แอคชั่น”（action - 行动），有一种“造作”要去让它“寂静”。这就是错！看得清清楚楚，在里面。但外面看不出来。但在里面是这样的。

（另一听众：我也是这样。嗯。）

对。就是去强迫。理解错了。就是想要去强迫“我们自己”不造作。听了之后还是理解错了。

必须建立这样一个假设：我们自己，就是那个“造作者”。我们自己，就是“五蕴”。我们自己，整个身心，都在造作、造作、造作。我们自己这整个身心，包括“能知者”，都是“造作者”，造作、造作、造作。这是自然现象。“造作”是自然现象，是属于“造作”一方的自然。

有两种自然：一种是“造作”一方的自然，另一种是“智慧、觉悟者”的自然，它不随着那个“造作的我们自己”而迷失。这就是“智慧、觉悟者”的自然，也叫做“佛性”（พุทธะ - Puttha）。

“佛性”是智慧、觉悟者的自然，因此是“佛陀”（觉悟者）。佛性本来就存在于每个人心中，存在于畜生中，存在于佛陀、阿罗汉心中，都是一样的佛性。它是一种智慧，能够觉悟、明了。明了什么？明了“我们自己”——就是这个“造作”的自然，包括身体、心、五蕴、识蕴——它必须知、必须想；必须知、必须想。有时想善，有时想恶，有时想中性的。有时想善，有时想恶，有时想中性的。它必须时时刻刻在想，必须时时刻刻在造作。不造作是不可能的。这叫做“造作一方的自然”。

另一个，是“佛性”的自然。它是这样一种自然：它来看到这个…这个“我们自己”这个五蕴，是属于“造作”一方的自然。但它既知、既见、既理解，却不随之迷失，不执着于那个五蕴。这叫做“止息了迷失”，也叫做“止息了无明”。因此被称为“佛陀”——觉悟者、明了者。

而这个“觉悟者、明了者”，不是指那个去“知道状态”的（能知者），这是两回事！这个“觉悟者、明了者”，人们称之为“能知者、觉醒者”，它不是那个去“知道状态”的能知者。这个自然的“能知者”，作为“佛性”的能知者，或者说“法性”（ธรรมธาตุ - Dhamma-dhātu），或者说“知性”（ธาตุรู้ - Dhātu-rū），它不是那个去“知道状态”的，而是那个“觉悟者、明了者”，是“从一切行（Sankhāra - 造作/有为法）中解脱出来的知”。

它不是那个去“知道状态”的。所谓“知而解脱”，是什么意思？“行”（有为法）就让它去行。五蕴还没死，但那个“从五蕴中解脱出来的知”，那个“从行中解脱出来的知”，它自己不进去执取“行”。“你想说就说去吧”，那个五蕴，“你看见什么，知道什么，你就说去吧，想去吧。” 但它（佛性）呢，它不…它“知而解脱”，就是它不进去…不陷入两种情况：一是不去执着它，不自己变成那个造作“行”的主体；二也不是去做交通警察去禁止它，去阻止它，让自己不造作，让自己不造作。

后面那种（禁止造作）是执着，是理解错了，认为“五蕴就是我，我就是五蕴”。于是我们就努力让它不造作。但“造作”是它的自然属性啊！“造作的自然”不是我，不是我所，不是我的自我。而我们却理解错了，เอา（拿）“我们自己”去努力让“我们自己”不造作。当我们努力让“我们自己”不造作时，那本身就是“造作”！

那个“不造作”是自然状态，说过了，它是自然状态。不是我们努力去让“我们自己”不造作，以期让我们自己从“造作”中解脱。这本身就是“造作”上叠加“造作”，错得一塌糊涂！理解错了，以为那个“造作”就是“我们自己”，然后又想让这个“造作的我们自己”解脱出来，结果变成了“我们自己”又化身为另一个飘浮的“行”（Sankhāra），去造作那个“不造作”。然后我们又理解错了，以为这样“我们自己”就能从那个“行”（也就是五蕴）中解脱出来，变成一个“不造作”的东西。哎呀，越搞越复杂！

那个“不造作”是自然状态，我们怎么能去“造作”出它来呢？你（指彭凯姆）就一直在努力“造作”出一个“不造作”来，让“我们自己”不造作。

明白吗？

（听众：明白了。）

嗯。这就是我从昨晚到今天早上一直想打字说明白的。想把这一点打清楚，让大家理解。但打字和说话不一样，说话可以说得很长，打字不能打这么长，太啰嗦了。所以我打出来的，跟我们说的不一样。我打出来发过去的，就是关于这一点的。

但是，如果听我们说的话理解了，再回去读我打的字，就能明白了。如果一开始没听我们说，直接去读我打的字，是不会明白的。最多只能读懂、记住一些名词术语，但实际上并不理解，修行还是会错。

我们修行出错，是因为我们不理解。不是说理解了，理解了，但去修行的时候又错了。不是这样的，这是两回事。不能说“理解了，理解了”，但实际去修的时候错了，那其实就是没理解。

（听众（另一人）：早上来的时候信心满满，肯定没问题。）

（隆塔：早上说他，说他，说他…这，这，这就成了第二个、第三个和尚了。）

这就成了第二个、第三个和尚了。像这样，迷失在造作中。但有时候又迷失在“压制”的造作中，不让它造作。但当造作的时候，又去造作…一会儿说凯姆（Khem），一会儿说卡农（Khanom），说…

（音乐）

我们这就变成了那些互相指责的和尚，一个接一个，自己也在说却不知道。这，这就是“不知道”的地方，看到了吗？然后，完了之后，又错了，又错了。刚才去说凯姆，我们就说：“喂，正在说佛法，别开玩笑，说人家不好，这样会打断思路。” 这又去说她了。这就跟那个去说第二个、第三个、第四个和尚一样，没完没了，自己却不知道。这样是不知道。这样是无法解脱痛苦的。怎么修都不可能解脱痛苦。

因为不理解，基础就错了，所以一直不理解。这就成了业障了。然后轮到自己了，他停止说话了，又去压制。像这样，这又跑到另一个极端去了。一开始，当造作去说别人的时候，也不知道；后来停止说了，也不知道。那个努力去“造作”让自己“不造作”的…

嗯，向上（贪）向下（嗔）都是（烦恼）。

（音乐）

就是这样。明白了吗？那我们如何放下我们自己呢？就是这样放下。嗯。不要试图去“想”着放下我们自己。一“想”着去放下我们自己，就会有一个新的“我们自己”冒出来，层层叠加，没完没了。放下到死也没用。只要我们去“想”着放下我们自己，就总会有一个“我们自己”残留在外面。

不要“想”着放下我们自己。嗯。仅仅是看见“我们自己”在造作。看见那个造作就在“我们自己”这里，或者说“我们自己”就是那个造作者。我们就看着它，然后只是看着，只是看着，顺其自然地看着。所谓“只是看着”，意思是它是自然规律，它本身就是那样运作的，我们只能那样去知道它。嗯。它不是那种需要我们去“知道”的自然。“造作”是“造作”一方的自然，它知道“造作”。哦，那个“自然”（指佛性），它知道：“哦，这个东西在造作，它自己。” 这个“它自己”（佛性），是“不造作”的自然。因此被称为“从行（Sankhāra）中解脱出来的知”，也就是“造作”。

这个，当用到“解脱”这个词时，人们就想努力把“我们自己”带去“解脱”。没有什么“谁”去解脱什么。嗯。它（两种自然）本来就存在于我们自身之中：有“造作”一方的自然，和“不造作”一方的自然，就在我们自己里面。本来就有，只是我们没看见它。嗯。因为没看见它，我们就迷失了，变成了那个“造作”的自然。所以被称为“无明”。

本来就有的，“不造作”一方的自然。“佛性”，那个觉悟者、明了者，本来就存在。那个不造作的，它本来就是那样，是自然的。嗯。它是自然，被称为“自然知”，或者“作为自然的知”，或者隆塔玛哈布瓦（Luangta Maha Bua）称之为“法性”（ธรรมธาตุ - Dhamma-dhātu）。

而隆布杜（Luang Pu Dune）或者像《佛陀：伟大的导师》（Mahā Sāsadā Lok）电影里称之为“佛性”（พุทธะ - Puttha）。“佛性”的意思是觉悟者、明了者、解脱者、无所执著者、如实知者。这是另一种自然。它呢，它无法去执取任何东西，因为它是这样一种自然：它没有自体，没有形状，没有工具，没有任何行为动作。它怎么能去执取什么呢？它也无法放下什么。它既不能执取，也不能放下。它是一种“只能知”的自然。不是เอา（拿）“我们自己”去知。那个เอา（拿）“我们自己”去知的，或者说为什么必须看见“我们自己”？因为那个“我们自己”去知的，全是“五蕴”，是“识蕴”，是“五蕴”。

不是เอา（拿）“我们自己”去努力知，然后让“我们自己”不造作。这样就会变成…嗯…这样就是努力เอา（拿）“我们自己”去知，然后让“我们自己”不造作。那个เอา（拿）“我们自己”去知的，是“五蕴”，是“造作者”。然后又想努力让“五蕴”不造作。但“五蕴”的自然属性就是“造作”。我们怎么能让“五蕴”不造作呢？因为“五蕴”的自然属性就是“造作”。

当我们เอา（拿）“我们自己”作为那个去“知”的主体时，那个“我们自己”去知的，是“识蕴”。它是“识蕴”，因为它去知道“状态”。“识蕴”是去通过各个“门”（ทวาร - dvāra）去知的：眼耳鼻舌身意。嗯。现在，我们去知道“状态”的那个，不是“我们自己”（真实的自性），而是“识蕴”。因为它通过“意门”这个通道去知，是“行”（Sankhāra - 有为法）。它也是“行”，因为“识蕴”是“行”，属于“五蕴”。

由于不理解，抓错了对象。于是就把“我们自己”当成了“五蕴”。因为它知道什么…我们去知道的每一个“状态”，都是通过“意门”知道的，是“识蕴”，叫做“意识”（มโนวิญญาณ - mano-viññāṇa）。它是“五蕴”。这个“五蕴”是“造作者”。当我们理解错了，เอา（拿）“我们自己”去知的时候，这就错了好几层了：1. เอา（拿）我们自己去知；2. 那个เอา（拿）我们自己去知的“我们”，我们又不知道它其实是“五蕴”，是“造作者”。เอา（拿）我们自己去知，是什么意思？因为什么？为什么说เอา（拿）我们自己去知是“五蕴”？因为它知道的是“状态”，是根据“门”来知道的。知道色、声、香、味、法尘（心所对境）、知道身体所触、知道法尘、知道“状态”，它是根据“门”来知道的。如果我们去知道“状态”，它是根据“门”来知道的，也就是根据眼耳鼻舌身意这六个门。

这个，是“识蕴”。它是“识蕴”，根据眼耳鼻舌身意这六个门来知。根据“门”来知，就是“识蕴”。嗯。但是我们却เอา（拿）…เอา（拿）“我们自己”去作为那个“知”的主体。เอา（拿）“我们自己”去根据“状态”来知。เอา（拿）我们自己去知色，เอา（拿）我们自己去知声，เอา（拿）我们自己去知香，เอา（拿）我们自己去知味，เอา（拿）我们自己去知所触，เอา（拿）我们自己去知“状态”。即使是那些空、明、轻安、舒适、宁静、安详的状态，或者不清明、不明、不轻安、不舒适、不安详、散乱等等状态。这个都是“识蕴”，因为它根据“意门”这个通道来知。所以称为“识蕴”。

因为“识蕴”就是生起来通过六个门（眼耳鼻舌身意）来知的。如果通过眼门知，称为“眼识”（จักษุวิญญาณ - cakkhu-viññāṇa）；通过耳门知，称为“耳识”（โสตวิญญาณ - sota-viññāṇa）；通过鼻门知，称为“鼻识”（ฆานวิญญาณ - ghāna-viññāṇa）；通过舌门知，称为“舌识”（ชิวหาวิญญาณ - jivhā-viññāṇa）；通过身门知，知道身体所触，称为“身识”（กายวิญญาณ - kāya-viññāṇa）；通过意门知，知道“状态”——无论是合意的还是不合意的，空明轻安还是不清明不空——这个是通过意门知，称为“意识”（มโนทวาร - mano-dvāra）。

（更正：应为มโนวิญญาณ - mano-viññāṇa，意识）

这个，是“五蕴”，是“识蕴”。嗯。它叫做“意识”。“意识”，以及从“眼识”到“意识”的所有识，都属于“五蕴”。因此它们后面都带有“识”（วิญญาณ - viññāṇa）这个词。这个“识”呢，根据它通过哪个门看见（或感知），就用那个门的名字来称呼它。就是说，“识”通过眼来知，就叫“眼识”（眼即“จักษุ”）。当五蕴中的“识”生起，通过耳来知声音，就叫“耳识”（耳即“โสต”）。就是把那个“门”的名字和它结合起来。当它通过鼻来知，就叫“鼻识”（鼻即“ฆาน”）。当它通过舌来知，就叫“舌识”（舌即“ชิวหา”）。就是把那个“门”的名字和五蕴中的“识”结合起来，把它们的名字合在一起，叫“舌识”。当它通过身门知，即知道身体所接触到的，就叫“身识”（身即“กาย”）。当它通过意门知，就叫“意识”（意即“มโน”）。就把“意”和“识”结合起来。เอา（拿）门的名字加上五蕴中的“识”。

当它知道之后，就把它放下（灭去）。它知道了就放下，知道了就放下，这样是对的吗？这个“知道”不是我们去做一个“放下”的动作。

它是五蕴通过“门”进行感知的自然过程，是自然的。当“识蕴”，这个五蕴中的“识蕴”，通过六门（眼耳鼻舌身意）去知道色声香味触、身体所触以及法尘（即意门所知的状态）时，“识蕴”一旦知道之后，它立刻就会ดับ（灭去）。

为什么？为了去知道“受”（Vedanā - 感受）。因为一旦知道了什么，必定会传递给受、想、行。即传递“那个被知的事物感觉如何？是乐、是苦、还是不苦不乐？” 然后传递给“想”（Saññā - 识别、记忆），“记得吗？知道这是什么？那是什么？” 然后传递给“行”（Sankhāra - 造作、意志），进行思考、造作。当“识蕴”接收到“色”之后，一刹那间它就灭了，“眼识”就灭了。然后生起的是对受、想、行的感知，是新的…是“意识”来知受，意识来知想，意识来知那个思考造作、以及后续生起的情绪等等。它就这样不断地持续下去。

因此，思考造作是没有穷尽的。因为它是五蕴的运作过程，是属于“造作”一方的自然。无法去切断它。你（指彭凯姆）理解错的地方在于：1. 迷失地เอา（拿）“我们自己”当成了“五蕴”；2. 然后努力训练让它“只是知”；3. 然后，当我们把自己当成五蕴后，就想去切断它：如果知道了就不造作，像凯姆（Khem）说的，知道了就不造作，知道了不波动，知道了不想，知道了不造作，知道了不波动，知道了不想。这是做不到的！这就违背了自然规律，变成了压制。因为什么？因为我们那个“根据门去知的我们自己”（眼耳鼻舌身意），它是“识蕴”，它是“识蕴”。嗯。它是五蕴中的“识”。当“识蕴”通过眼耳鼻舌身意这些门去知的时候，每一刹那，它必定会迅速ดับ（灭去），然后传递给受、想、行，再传递给后续的识，让它们来知。它生灭的速度，据说一刹那生灭亿万次。想想看，怎么可能去切断它呢？它太快了！

因此呢，我们说，我们不需要去追逐、去排列这些蕴的过程，跟不上的。我们只需要这样说：嗯，在心里建立这样一个假设：那个我们感觉到的“我们自己去知道什么”的“我们自己”，必定会思考；我们自己知道什么，必定会思考、思考、思考、思考。也就是那个“去知的我们自己”，它就是“五蕴”，是那个去知的“识蕴”，然后它必定会传递给受、想、行，也就是必定会思考、造作。不可能去切断它，让它只是知道、知道、知道。做不到。因为我们เอา（拿）“我们自己”去根据“门”来知，这个是“蕴”。如果根据“门”来知，它就是“五蕴”，是“识蕴”。

嗯。我们想让“我们自己”只是知、只是知，是做不到的。因为如果我们เอา（拿）“我们自己”当成了“蕴”，也就是根据“门”来知了，那它就不可能“只是知”了。

现在，有另一种自然，那个“觉悟、明了”的自然，作为“佛性”的自然，也就是什么？它能够理解我们现在所说的，并且能够看见——既理解又看见：“哦，这就像第一个和尚，风吹灭了蜡烛，‘嘿，蜡烛灭了！蜡烛灭了！’；下一个‘识蕴’，不是根据门来知，而是知道第一个和尚在说话，‘哎，这里是禅堂，说话干嘛！’” 它没有看见第一个“识”说了话，知道了就说。它就像那个“识”自己变成了说话者。就是“我们自己”，既知又说，既知又想，既知又想，既知又想。这是无法禁止的。那个“既知又想”的“我们自己”，如果根据“门”来知，就必定是既知又想，既知又想，禁止不了的。嗯，禁止不了。就像第二个和尚，知道了就说；第三个和尚知道了第二个，也说；第四个知道了也说… 如果有多少个和尚在场，那么所有和尚都会说话，直到死为止。要这样理解。

那个能够这样看见、这样理解，并且不进去执取——也就是让五蕴按照它的自然规律运作，不进去干涉，也不迷失地自己去造作（即不变成那个知道了就说、知道了就说，跟着其他主体一直说下去的人，不是เอา（拿）我们自己真的去说，而是知道我们自己在说，这不一样），เอา（拿）我们自己真的去说，和那个…

就是“我们自己”，那个根据“门”去知的“识蕴”，知道了就想，知道了就想；与那个“知”，作为“佛性”、作为“知性”（ธาตุรู้ - Dhātu-rū）、作为“法性”（ธรรมธาตุ - Dhamma-dhātu）、“涅槃界”（นิพพานธาตุ - Nibbāna-dhātu）、“空性”（สุญญตาธาตุ - Suññatā-dhātu）、“阿罗汉界”（อรหันตธาตุ - Arahanta-dhātu）的自然…

这个（佛性），它知道那个“我们自己”在知道又想、知道又想、知道又想。嗯。但它本身，是“不思不想”的自然，它只是来知道那个“我们自己”在知道又想、知道又想、知道又想。那个“知道又想”的（我们自己）是无法禁止的。但那个（佛性），它来知道“我们自己”。它来知道“我们自己”：“哦，这个我们自己，知道什么就必定要想，知道什么就必定要想，知道什么就必定要想，一直下去。想善、想恶、想中性；想善、想恶、想功德、想罪过…” 它就会波动、波动、波动。一会儿善来，一会儿恶来，一会儿又不波动了。它必定是这样的，这是五蕴的自然属性。一会儿波动，一会儿不波动；一会儿波动，一会儿不波动。这不是不正常，这是正常的。

但那个“佛性”一方的自然，作为“法性”、“涅槃界”、“阿罗汉界”（叫什么名字都行，都是假名安立的），嗯，还有一种，它是不造作的，它是“无为”（Visankhāra - 无为法），它是“无为界”（Asankhata-dhātu - 无为界）。祖师大德们习惯称之为“心”。那个（心/佛性），它不是那个“知道了就想、知道了就想”的五蕴。那个（心/佛性），它只能…它只能做什么？它只能知道：“哦，这个（五蕴/我们自己）知道了就想，知道了就想，知道了就想。” 那个“知道又想”的是五蕴。这个“知道又想、知道又想、知道又想”的，它能在哪里想呢？它能在哪里知道又想、知道又想呢？它就在心里想啊！它不会在外面想。它不会在外面想，不会在那个地方、这个地方、那个地方想，它就在心里想。它把外面的东西拿进来，在心里想。眼睛看到色，就拿进来在心里想；耳朵听到声，就拿进来在心里想；鼻子闻到香，就在心里想；舌头尝到味，就拿进来在心里想；身体接触到触，就拿进来在心里想。当知道“状态”时，无论是空明轻安，还是不清明不空，或者知道善念、恶念、功德、罪过、善法、不善法，它又会继续想下去。它又会知道又想，知道又想，针对那个最初被知的事物继续下去。那个最初被知的事物就变成了后续的“法尘”。那个新的“能知者”生起来知道它，“啪”，这个（新的能知者）本身也成了“识蕴”。但这些“识蕴”，它知道了“啪”的一下，就立刻传递给受、想、行。于是它们（受想行）立刻又变成了下一个“法尘”，变成了下一个被知的事物，不断延续下去。

明白吗？就是说，如果它是根据“门”（眼耳鼻舌身意）来知的，它就是“识蕴”，是“五蕴”。当它知道之后，在那一刹那，非常短暂的刹那，它知道的那一刻，它是“识”，是“识蕴”。但它只知道那么一瞬间，然后它就传递给受、想、行。这些（受想行）立刻就变成了“法尘”。因为受、想、行是“心所”（เจตสิก - Cetasika）。

“心所”。嗯。那些学阿毗达摩（Abhidhamma - 论藏）的人，他们学四个东西：色（Rūpa）、心（Citta）、心所（Cetasika）、涅槃（Nibbāna）。

色、心、心所、涅槃。色就是这个身体，嗯，色就是身体。或者说所有被知的事物，包括眼耳鼻舌身意所对的“外处”，被知的事物都是“色”。也说“能知者”是“名”，“所知者”是“色”。或者说身体是“色蕴”（色即物质）。受、想、行、识是“名蕴”（名即精神）。

这个“色”（身体）就是色法。而受、想、行这三个，被“识”所了知，我们称之为“心所”。“心所”。嗯。心所是“心所法”，或者叫“法尘”。

而那个“识”，被称为“心”。称为“心”。然后是“涅槃”。涅槃就是从一切执取中解脱出来，涅槃。啊，这个有四个：色、心、心所、涅槃。色就是身体；心就是五蕴中的“识”，那个来知的；而受、想、行这三个是“心所”。是“心所”，就是当“识”（心）来了知的时候，它们（心所）必定会立刻相应而生。就是“识”去知的时候，必定会伴随着受、想、行。这是无法切断的。不是说知道了“啪”一下，就让它“只是知”，知道就算了，然后就停在那里。你（指彭凯姆）听了就理解错了，大家都听了就理解错了，然后就去“只是知”就算了。“只是知”怎么可能就算了呢？它是“识蕴”，它根据“门”来知。它根据眼耳鼻舌身意这些门来知。如果根据门来知，“识”就是“心”（色、心、心所、涅槃里的心）。心就是“识”。色就是身体。嗯。受、想、行是“心所”。“心所”就是与那个来知的“心/识”同时生、同时灭的。它们同时生，同时灭，所以称为“心所”。这个“心所”是可以被了知的，“心所”就是“法尘”。

当我们这样理解之后，就不难了。

当它（识）去知道任何事物时，它根据“门”去知。那个去知的东西…这些都不是…它们都是“五蕴”。如果根据“门”来知，就是“识蕴”。而“识蕴”呢，它生起的那一刹那，在它知道的那一刻…为什么？它本身是独立的，但时间太短，我们根本看不到，看不出来。因为它只有一刹那的独立，然后立刻就组合了，立刻就伴随着受、想、行。它立刻就把受、想、行组合进来了。这叫做什么？一个心识刹那，速度非常快。就是，在它知道的那一刻，知道“色”的那个识，是一个，叫“眼识”。“眼识”知道色。嗯…知道声、香、味、触，都属于“色”（广义的物质或所缘）。这个…为什么？因为来知的“识”是不同的。眼识；知道声音的是耳识；知道气味的是鼻识；知道味道的是舌识；知道身体所触的是身识（โผฏฐัพพวิญญาณ - phoṭṭhabba-viññāṇa，更准确应为กายวิญญาณ - kāya-viññāṇa）；知道意门状态的是意识。全都是识、识、识。一旦知道，“啪”，一刹那间，它是独立的。它本身是独立的，但只有一刹那。然后就不独立了，因为它立刻加上了受、想、行。受、想、行就是：它知道之后，必定会传递出“感觉如何？”，然后“记忆/识别”，然后“思考、造作、理解这是什么？那是什么？这个人是谁？怎么来的？见过几次？是谁的孩子？谁的丈夫？谁的妻子？” 这个在那个“知道”的当下就已经全部完成了。

而且这个“识”呢，除了来了知“色”（外境）之外，当它传递给“受”之后，新的“识”又来了知“受”；传递给“想”之后，新的“识”又来了知“想”；传递给“行”（思考造作）之后，新的“识”又来了知那个“思考造作”。就是在同一个“蕴”相续的过程中，但它传递给受、想、行，就生起了好几个识。因此，我们想去切断它，是不可能的。

所以，如果我们不理解这一点，就会陷入“压制”的死胡同。是什么呢？我们去压制那个“识蕴”，让它知道之后，不传递给受，不传递给想，不传递给思考造作。让它知道了却不波动，让它知道了却什么都不想，让它只是知、只是知。这怎么可能做得到呢？它是“识蕴”，因为我们根据“门”来知。通过眼睛知色，是根据门；知声音通过耳，是根据门；知气味通过鼻，是根据门；知味道通过舌，是根据门；知“状态”，心的状态，也是根据门（意门）。当我们根据“门”来知时，它就是“蕴”，是“识蕴”。它根据“门”来知，是“五蕴”。然后它必定会传递给受、想、行。就是说，它必定会有好恶的感觉，必定会有记忆识别，必定会思考造作。这是自然的。

那个能够“只是知道”的，那个“无为”的…

嗯。现在，那个“只是知道”或者说“仅仅是知道”的，那个东西，它是自然，它是属于“不造作”一方的自然，称为“无为”（Visankhāra）或“无为界”（Asankhata-dhātu）。因为它不造作，没有任何行为动作，没有任何形貌体相。那个东西，和“识蕴”有什么不同呢？我们费力解释了半天“识蕴”，就是为了看出区别。

那个作为“识界”（วิญญาณธาตุ - viññāṇa-dhātu）的“知”，那个纯净的“界”，它不是“识蕴”。那个“知”是“识界”，但名字相似，都是“知”。但“识蕴”是根据“门”来知。而“识界”，或者“佛性”、“法性”、“涅槃界”、“阿罗汉界”、“空性”，随便叫什么名字，都是假名。但它本身没有自体，没有形貌。那个自然的“知”，或者说“作为自然的知”，它没有自体，没有形貌，没有状态。它什么也想不了，因为它没有任何状态。它不是根据“门”来知的。

而是它知道：这个五蕴，这个世间所有的“行”（有为法），在我们身体之外的，全都是“造作”的。凡是造作的，有生必有灭，不是我，不是我所。嗯。然后这个身体，整个身体，还有这个受、想、行、识，它们生起来，“啪”就灭了；生起来就灭了，然后不断传递下去。我们之所以讲了半天“识蕴”，讲“五蕴”，是为了什么？我们是想让大家看到，它“啪”一下就灭了！灭、灭、灭、灭得非常快！它生了就灭，非常快；生了就灭，非常快。所以它没有自体，没有恒常不变的自体。因为那个五蕴，识刚冒出来，“啪”，感知之后就传递给受、想、行，然后灭、灭、灭、灭。新的又来感知，然后灭、灭、灭、灭。它快得…根本就没有那个恒常、固定、有自体的我。所以它不是我，不是我所。

那个“识界”，或者说“识蕴”（此处应指“识界”或“佛性”），被称为“佛性”，因为它有智慧、有般若，能够知道、理解这一点，并且能够看见，不仅仅是知道和理解，它还能看见：“哦，五蕴是这样的。五蕴之外的事物也是这样的，都是‘行’（有为法），都是无常的，生起之后…无论是什么，只要是造作出来的，建立起来的，必定会变旧、腐朽、毁坏、消散。” 人就叫做生老病死。而那个受、想、行，那些生起来感知、然后传递感觉、传递记忆、传递思考造作的，它们生起“啪”就灭了、灭了、灭了。这样交替着。一切事物，都属于“行”，全部都是生灭、生灭、生灭、生灭，速度非常快。即使是坚固的大厦，像古罗马、大城王朝、素可泰王朝，怎么样？都毁坏了。为什么？都遵循着这个规律：任何事物，只要是生起的、造作出来的、建立起来的，那个事物必定会灭去、衰败，这是自然规律。这是属于“造作”一方的自然规律。

只有一个例外，只有一种东西，那就是“佛性”（พุทธะ - Puttha）。“佛性”是独一无二的，就是那个“不造作”。这个“不造作”，为什么称为“佛性”？因为它能够既知、既见、既理解：“哦，整个自然界全都是造作的。” 只有它自己，这个（佛性）是不造作的。于是它就不去执取那些造作的事物——无论是外在的，还是不去执取作为色蕴的五蕴，也不执取作为内处（āyatana ābhyantara - 内处）的眼耳鼻舌身意门，也不执取作为识蕴的（识），不执取作为名蕴的受、想、行，这些属于“造作”一方的。因为它看见了：“这些都不是我，不是我所，不是我的。全都是造作的‘行’，都遵循着无常、苦、无我的规律，生起之后就衰败、灭去，必定会老、病、死、消散。”

它就这样知道、看见、理解了，然后它就不进去执取了。这个“不进去执取”，就被称为“放下”。不是抓住了再放开。而是它如实地知道、看见了，它就不会进去抓，也不会进去放。这才叫“放下”。“放下”不是说进去抓住了再去放开。

（音乐）

像这样，不知道能不能理解。所以，那个问“那个能知者，那个作为法性的自然，它怎么样？” 的问题，答案就是：我们观察到，那个作为“佛性”的“能知者”，它不是根据“门”来知的。而是那个“觉悟者、明了者、解脱者”。解脱什么？从一切“行”中解脱出来。而且它也不执取它自己！为什么？因为“它自己”是“无为”（Visankhāra - 无为法），谁能来执取它呢？如果我们想去执取它，我们就必须เอา（拿）“行”（五蕴）去努力执取它。居然还有人异想天开要去执取它自己！去执取那个“佛性”！怎么可能执取得到呢？因为它本身是“无为”——不造作。却想努力เอา（拿）五蕴去执取它。

我们希望大家能明白一次。我们就能停止打字了。不然我们就得一直打字、回答、打字、回答，就像现在这样。我们打字回答，还没打完。因为我们说话的时候可以讲很长，打字的时候不知道该怎么打，就只能打得简短些，概括一下。但概括了，人们还是不明白。你看，这么多工作量！嗯。这样也好，录下来，然后直接发出去，这样就不用…不用去打字了，直接发录音文件。

（音乐）
（掌声）

我想，这样应该能理解了吧。明白吗？这位是一起来的吗？没见过。嗯。明白吗？以前来过吗？

（听众：没来过。）

没来过是吧。那听了明白吗？

（听众：嗯，明白了。打算回去再听一遍。）

嗯，嗯。回去再听，再复习。然后进LINE群组，拿CD去听，进LINE群组去阅读。听的时候就会理解。CD给你了，去听。嗯。然后进LINE群组去阅读。要忆念佛法僧三宝，忆念父母师长，忆念隆塔，忆念自己所做的功德福报，然后发愿，祈请听闻之后能够知道、看见、理解，让心成为那个“法”，成为那个“佛性”，而不是成为别的法，不是…是那个“觉悟者、明了者、解脱者”的法。

（掌声）

因此，那个真正的“觉悟者、明了者、解脱者”，它…它本来就存在。但我们能看见它，是在什么时候？是在结束的时候。我们不是一直都能看见它。我们只能在结束（放下执着）的那一刻看见它。实际上它一直都在，只是我们没看见它。那个“不造作”一方的自然，为什么我们看不见它？因为我们忙着去执取，我们去执取了，所以就看不见它了。因为它就是那个“不执取”本身。但当我们去执取这个、执取那个时，我们就看不见它了。什么时候我们止息了执取，“啪”，我们就看见它了。我们就看见了那个“不造作”的自然：“哦！原来还有一个不造作的自然啊！” 那个“造作”一方的自然又是什么？就是我们自己啊，那个知道、看见、理解了却不再执取任何东西的，就是这个！它就是我们自己！但是是那个“正确的”我们自己。不是指那个五蕴、那个自我的我们，而是那个“正确的”我们自己，也就是：“哦，是那个不再执取任何东西的我们，止息了执取的我们，是属于‘无为’一方的、不造作的自然。” 被称为“佛性”，是我们自己成为了“佛性”，而不是那个迷失者。嗯。那个不是。那个根据“门”去知、เอา（拿）我们自己去知的，不是，不是“佛性”。那个还是我们迷失的状态。

那个真正的“佛性”本来就在。那个“自然知”，那个作为“无为”、不造作的，本来就在。只是我们呢，看不见它。因为我们เอา（拿）我们自己去造作，或者我们去执取那些造作的事物。所以我们就没有机会看见那个“不造作”一方的自然。

当我们止息了执取之后，那个“不造作”一方的自然，它就显现出来了，让我们看见。谁显现出来让我们看见？就是那个“不执取的我们自己”显现出来了！谁显现？就是那个“不执取的我们自己”，止息了执取的，那个！就是！谁是“佛性”？就是我们自己啊，是“佛性”！但不是指那个“自体”。而是那个“觉悟、明了的我们自己”！那个“觉悟者、明了者”！就是这个！觉悟者、明了者、解脱者、止息了执取的！就是这个！这个就是“佛性”！会是谁呢？我们，就是我们自己！

但是我们却执取了那个“作为五蕴中的能知者的我们”，去追逐着根据“门”、根据“状态”来知。然后我们又去压制…

我们见过很多教错的，教错的非常多！当着我们的面教错的也有，在YouTube上很有名、很响亮的也在教错！教错！

就是去เอา（拿）那个“根据门来知的知”，去让它变成“仅仅是”，然后就大肆压制。甚至说，知道了什么之后，只知道它的“结构”，比如他们亲口对我们说的，他们教的时候也这么说，举例说：比如尝到味道，“啪”，禁止知道！不让知道尝到了什么，不让知道这个味道是什么牌子、什么颜色，只知道它的“结构”。看见什么，只知道它的“结构”，不让知道是男是女、是人是动物、是自是彼，既不是人也不是动物，只是一个“东西、东西、东西、东西、东西…” 嗯。像这样。然后那些人最后就压制得…傻掉了。每个人，包括教的人，都碰不得！一碰就发火，情绪很重。

（音乐）

非常严重！因为教的人自己都做不到！然后去那样教别人，谁能做得到呢？那是…那是五蕴运作得非常快！“识蕴”必定会传递给受、想、行，然后传递给后续的识。哦！然后后续的识又必定是既知又想、既知又想，速度快到极点！既知道，又传递给受、想、行；既知道，又有受、想、行，又想；既知道，又有受、想、行，又想…它们会以极快的速度连接下去，没有尽头！谁能去切断它呢？它太快了！生灭，据说一刹那生灭亿万次！像这样，哦！生灭速度太快了！不知道有多少！就假设，假设很多。那么，谁能去熄灭它呢？去切断它…

嗯。

自然就是这样。所以我们怎么教呢？那些记错了、然后去压制的人…

傻掉了。但当不傻的时候，又去造作个没完。造作完了，稍微清醒一点，又去压制。而且这些人说不得！一说，眼泪就掉下来。稍微碰一下就哭，稍微碰一下就发火；稍微碰一下就哭，稍微碰一下就发火。现在说不得了。因为他内心烦躁，内心愤怒，内心修行错误。一碰他，眼泪就掉下来，觉得委屈。我们说了之后就觉得委屈。有时候还会发火。我们说：“哎，怎么会这样？” 一碰就发火，那还怎么继续教下去呢？因为他根本不专心听，刚要张嘴说话，就发火了。

他不理解。嗯。如果…嗯，有别人坐在这里一起听，这样还好，还能专心听。如果单独一个人…（听不清）…我们会被围攻。

（音乐）

一个人…

---

翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；先把原文合并成文章，并将翻译结果输出为文章的形式；不要包含泰语，全部翻译为中文；保证翻译后的文本通顺，易读:

---

ที่วัดป่าหัวตลุกวนารามวันที่ 27 กันยายน
2559 เรื่องวิญญาณขันธ์รู้ตามทวารวิญญาณ
ธาตุรู้อย่างพุทธะโดยหลวงตาณรงศักดิ์ขี
นาโยอมีอะไรบ้างสสอะไรครั้งที่แล้วมหาออย
ค่ะออยเออหน้าใส่ครั้งที่แล้วมาหาหลวงตา
แล้วก็หลวงตาบอกว่าแบบว่าอะไรนะติดนิ่ง
เลือดน้อยติดนิ่งตอนครั้งที่แล้วคือแบบ
ว่าหตาบอกว่าติดนิ่งใช่ไหมคะแล้วก็แบบ
เลือดน้อยซีดไปหมดเลยก็เลยว่ากลับไปแล้ว
ก็แบบไม่เอาแล้วไม่เอาแล้วไอ้เดิมๆไม่เอา
แล้วก็เลยเอาใหม่
อก็เลยฟังหลวงตาค่ะก็เลยกลับไปพิจารณา
กายก็ทำบ้างแล้วมันก็กลับเข้าหลูกเดิม
บ้างแล้วก็ทำใหม่กลับเข้าหลูกเดิมเข้า
หลูกเดิมค่ะแล้วก็ก็เลยว่าแต่พอช่วงหลังๆ
เนี่ยกำลังจะเปิดร้านก็เลยรู้สึกว่าเฮ้ย
เหมือนแบบมันเหมือนข้างในอ่ะมันเหมือนว่า
ทุกอย่างอ่ะมันไม่แน่นอนอะไรเลยเราก็เลย
คำหนงตาขึ้นมาว่ารักษาอะไรไม่ได้รักษาใจ
ไว้เป็นพอก็เลยกลับมาเร่งเลยว่าแบบเอ้ย
ไม่เอาอะไรและแล้วก็เลยกลับมาฟังหลวงตา
ฟังๆๆๆแล้วก็เลยก็เลยตอนนี้ก็เลยโยมก็เลย
พิจารณากายแล้วโยมก็เลยแบบแต่บางทีเนี่ย
คือคือบางทีมันมันก็มีเข้าหลูปเดิมแต่โยม
ก็ว่าเอ้ยอันนั้นก็ไม่ใช่แล้วโยมก็รู้สึก
ว่าพอเห็นอันไอ้ที่ไม่ใช่แล้วไอ้ตัวไหน
ที่พูดก็ไม่ใช่อีกโยมก็เลยว่าเออๆก็ไม่
ใช่อีกตรงไปแล้วเดี๋ยวก็พูดขึ้นมาอีกแล้ว
เออก็ไม่ใช่อือๆโยมก็รู้สึกว่างั้นกานี้
โยมก็อยู่ไอ้ตรงไม่ใช่ไม่ใช่ไม่ใช่นิดไป
มีแต่แค่นี้ไม่มีหรอกใช้พอเราใช้ปุ๊บ
มีใช้ก็คือยึดแล้วที่เรียกว่าพอใช่แล้ว
ผิดกันดีพอเริ่มใช่ก็อวิชชาแล้วงั้นไอ้
ที่ไม่ใช่ไม่ใช่กลับแล้วยังไม่ใช่ไม่ใช่
ในก็ใช่เมื่อไหร่นี่แิดนะีไปหาหมอรีไปหา
อาจารย์หมอเป็นหมอ
แล้วถ้าสมมุติตอนโยมพิจารณากายอ่ะค่ะหลวง
ตาคือมีก่อนหน้าเนี้ยพอโยมหลวงตามันจะมี
ไอคลิปที่เป็นอสุภะอ่ะค่ะแล้วโยมก็ดูแล้ว
แบบมันมีอันนึงที่บอกว่ากาย 32 ่าง 32
แล้วมันมีกระดูกโยมก็พอพิจารณาแล้วมัน
เห็นในในคลิปอ่ะค่ะมันเป็นแบบมันเป็นรู
ทุนๆในกระดูกโยมก็ตอนนี้ตอนแรกโยมก็ตอน
แรกโยมเห็นว่ามันเป็นกระดูกใช่มั้ยคะ
เสร็จแล้วเวลาโยมเห็นคลิปเนี้ยมันเป็นรู้
กรุงทุนแล้วโยมก็พิจารณาลึกเข้าไป
อีกโยมก็ต้องแตกมันออกไปเรื่อยๆ
จนโยมก็แต่ตอนเคือมันมันเริ่มแตกออกแต่
เหมือนแบบมันจะไม่ใช่ทุกส่วนที่โยมจะเห็น
ว่ามันแตกออกเหมือนอย่างหูเนี่ยแบบตอนเ
คือไม่มีคือแบบโยมเห็นว่ามันเออมัน
คือเป็นหูเนี่ยเป็นสิ่งที่แบบโยมรู้เลย
ว่ามันไม่มีแต่อย่างอื่นเนี่ยมันเหมือน
มันยังไม่ได้ฟันธงว่ามันไม่มีทั้งพนี้
ไปเอาที่เหชัดอเห็นชัดเอาอันนั้นให้มัน
แตกไปบุรีขี้เทบุรีก้อนแล้วก็เอาขี้เทา
บุรีไปลอยอากาศลอย
น้ำมันคือ้ส
[เพลง]
ธรรมชาติเมีซ้ำๆๆนั้นไปกลับ
เอส
[เพลง]
ใก่อนหน้านี้ก่อนเจอหลวงตาก็แบบทุกอย่าง
เครียดไปหมดเลยแล้วพอแบบมันเหมือนว่ามัน
มีอะไรปิดอยู่ว่าทำไมมันยิ่งปฏิบัติยิ่ง
ตันยิ่งปฏิบัติยิ่งแบบ
คุกพอแบบพอพอมาฟังตาพอฟังเรื่อยๆเรื่อยๆๆ
ๆคือแบบเออ
มันมันแบบมันเหมือนมันเห็นทางนะคเอันนี้
น่ะที่อุตส่าห์ตอบยับลคนล้ำแก๋งเนี่ยไอ้
ไอทางนี่แเหมือนกับคนเนี่ยไอ้ทางนี้ทาง
ท่วมน้ำท่วมแล้วก็คนก็พยายามมาถามว่ามัน
ต้องมาทางไหนได้มงมาหาหลวงตาเนี่ยน้ำมา
ท่วมหมดแล้วจะมาทางไหนใชบ้างไอ้เราก็
พยายามบอกแผที่คนโน้นคนนี้ไอ้คนใหม่ก็มา
ถามอีกคนนี้คนนใหม่ก็มาถามเราก็ตอบหลังด
น้ำแขงเหมือนกับแผนที่แเราก็เขียนแต่
แผนที่การเถามจะไม่ตอบเข้าไปได้มันหลงทาง
อยู่ก็ต้องตอบทุก
คนมันก็เลยต้องตอบทุกคนเหมือนคนเดี๋ยวคน
นี้มาอคนมาถูกแล้วคนใหม่มาไม่ถูกต้องตอบ
อีกลงทางอยู่หนองสไปไหนก็ไม่ถูกแล้วเรามา
ตรงไหน
หนองสเนะเหมือนกันอการปิบัติธรรเหมือนกัน
ไอคนนี้เข้าใจแล้วไอ้คนต่อไปไม่เข้าใจก็
ไม่รู้จะเทื่อไหร่จะจดสิ้นแต่การตอบไอ้บ
ตามหลังมาอิก็ต้องถามอีกเพราะมันก็ยังหลง
ทางอยู่แล้วก็นั่งตอบหลังดหลังแข็งไอ้
คั้นจะไม่ตอบผมกล่ามาตอบมันก็ไม่หักที
เดียวผมมันใช้จะเหมือนแต่มันหลงไม่เหมือน
มันหลงนิดๆหน่อย
ๆ้ามันหลงเหมือนกันก็ดีตอบทีเดียวแล้วก็ 1
+  1 ถ 2 ไปเลยนี่มันคนนึงก็หลงอย่างนึง
คนคนนึงก็หลงอย่างตอนบอกมาตอนแรกสนึกว่า
ลงเหมือนกันอ่านไปอ่านไปนี่มันหลงไปยัง
ไงอย่างบางคนช้าหลงขนาตอบไปไอ้แบบนี้ตอบ
ไปหลายคนแล้วคนันนี้หลงอีกไม่
ไมันหลงไม่
เหมือนแก
มากเลยยังอาจจะตักทีคือคำตอบมันสามารถไป
คลิกเอามาได้คิเอามาได้อเออมันเมื่อไหร่
จะแบบว่าเเรียกอะไรแบบเ็โอโหมีึ
เปล่าช่วงช่วงต้นๆอาจจะยังไม่ได้นะคะหลวง
ตาแต่ว่าท้ายๆมันก็จะงวดค่ะคิดว่าจะงวด
แล้วก็ทำเป็นหนังสือแล้วทำเป็นหนังสือมัน
จะได้รวมรวมเป็นเล่มนี้ก็ไปหาอ่าว่า
เต้นๆมันมีลืบมีอะไรเยอะมากเลยอค่ะแล้วคน
น่ะมันไปหลืบอะไรซอนพพแต่เข้าสงได้หรอกก็
แค่เลยว่าเข้าทางตรงดูเยมเป็นทางตรงที่
ไม่ไม่มีทางแยกแล้วพาตงอย่างเดียวก็
เมันก็เลยตอพดูพิเเมื่อคืนก่อนอก่อนออก
บิณฑบาตตอนเช้าก็พิมอีกพิมพอีกฉันเสร็จก็
นั่งพิมพ์อีกยังไม่เสร็จเลยเนี่ยหลังขด
หลังแกกเลยพิมพ์เข้าไปบอกว่าไอ้ที่ิิดถูก
ๆนะอาบไว้ก่อนนะเดี๋ยวแก้ของเอใหม่
โอือ้าวแล้วเราต้องเป็นไงของคุ๊กเหรอคะ
เหมือนอย่างที่คล้ายๆกับน้องออยก็คือว่า
เหมือนอะไรเกิดขึ้นก็เหมือนอยู่กับรู้
แล้วพอรู้ก็รู้อีกว่าที่สิ่งที่ถูกรู้อัน
นั้นไม่ใช่จะไปหมายอันนั้นก็อันนั้นก็ไม่
ใช่แล้วก็จนมันเห็นบางทีมันเห็นจนมันรู้
สึกว่าเอ้ยงั้นทุกอย่างก็ก็ไม่ใช่อย่าไป
อะไรกับอะไรอยู่แต่ตรงนั้นคือให้อยู่กับ
ความไม่ใช่อยู่เสมอไปอย่างเงี้ยค่ะแต่ว่า
ในในแต่ละครั้งที่ก็หันพยายามเหมือนคอย
สังเกตตัวเองด้วยว่าในไอ้ที่การจะอยู่กับ
ไม่ใช่เนี่ยมันเป็นเพราะว่ามันมีข้างใน
ที่ผลักใสอยู่ยแล้วไปแอบแบบว่าแอบดัก
สภาวะว่าเอ้ยอันนั้นก็ไม่ใช่เพราะว่าข้าง
ในมันไปแอบไม่ชอบไว้ก่อนก็ต้องมาสังเกต
ตัวนี้อยู่อีกว่ามันมีมยแต่ถที่รู้ก็ไม่
ใช่อยู่อย่างเยนะคะน
ตาก็
แต่ในเวลาไม่ใช่ไม่ใช่ไม่เชื่อว่าไม่ใช่
ท่า
อือมีอยู่ไม่ใช่อยู่อเิไม่ใช่แต่ตัวเรา
ใช่
อือย่างอื่นไม่ใช่ไม่ใช่ไม่ใช่แต่มีอยู่
สิ่งที่อยู่ิเอาตัวเราไปิเดีอืให้
อืให้เจ้าไม่ใช่แต่ตัวเรา
ใช่เนี่ยมันใไอ้เขอพกไม่ปล่อยตัวเองอืเอา
ตัวเองไปปล่อยอย่างอื่นอตัวเราไม่มีอืตัว
เราไม่มีต้องปล่อย
ก่อนไม่มีอะไรใช่ก็บอกว่ามีอะไรใช่เป็น
อวิชชาททีอืมันจะกลายเป็นรักษาตัวเองอื
แต่อย่างอื่นป่อยวางแต่รักษาตัวเองสุมาอ
ใช่เหมือนข้างในเนี่ยพอดูอ่ะมันจะแอบมัน
จะเหมือนแอบมีอันนึงที่มันเหมือนคล้ายๆ
แน่นๆอยู่ข้างในแต่เพราะว่าเราจะป่อยยใจ
รักษาตัวเอง
[เพลง]
อืแล้วแสดงว่าไอ้การรักษาตัวเองเนี่ยมัน
เหมือนในขณะนั้นก็คือรู้ทันสิ่งนั้นหรือ
ว่าโยนิโสไว้ไม่ต้อง
เวลารู้อะไรจะไปรู้แต่อาการทีู่้อืจะไป
ปล่อยวางแต่อาการที่รู้อะไรทครั้งไู้ที่
เราู้รู้อืไม่ใช่ปล่อย
วางไม่มีโยนิโสยต้องโยนิโสตัวนี้โยนิโส
คือว่าอย่าลืมว่ารู้อะไรทุกครั้งอย่ารู้
อย่าปล่อยวางแต่อาการที่ถูกรู้อืให้ปล่อย
วางตัวเราผู้รู้เนี่ตัวเรานี่แผู้ไปรู้
นี่ให้ป่อยวาที่หลวกุโลท่านว่าเนี่ยพบผู้
รู้ให้ฆ่าผู้รู้พบจิตอาการของจิตไม่ฆ่า
ให้ทำลายอาการของจิตพบผู้รู้ให้ฆ่าผู้รู้
นี่
คคือไอ้ตัวเราเนี่ยผู้ไปรู้เนี่ยไอฆ่ามัน
ฆ่าคือว่าให้เห็นตัวเราเนี่ยมันไปรู้อะไร
มันต้องปรุงมันต้องรู้อะไรแล้วมันต้อง
ปรุงรู้อะไรแล้วมันต้องปรุงอมันให้เห็น
ที่ตัวเราค่ะนี่แถ้าเห็นตัวเราเราจะปล่อย
วาตัวเราได้
อืเนี่ยทีเราตอบเค้าเนี่ยเราเียตอบอย่าง
นี้นะเราบอกก็ตอบมากแเเราจะจบอยู่ตรงเตรง
นี้มีคนถูกมากนะน้อยๆเขาจะรู้แต่อาการที่
ถูกรออาการที่ถูกเขาจะทำเหมือนกับว่า
อาการที่ถูกรู้เนี่ยมันเป็นโทรทัศน์อือ
แต่เา้าไม่เห็นตัวตัวผู้รู้เนี่ยอือที่
นั่งดูโทรทัศน์คือตัวเราผู้นั่งดู
โทรทัศน์เนี่ยที่ไปรู้อาการที่อาการเนี่ย
มันนั่งอยู่โทรหน้าโทรทัศน์แต่เราเนี่ยจะ
ปล่อยวางแต่อาการในโทรทัศน์อืแต่เราไม่
ได้ปล่อยวางตัวเราว่าผู้ดูผู้
รู้ในโทรทัศน์อืเข้าใจ
มั้ยถ้าอย่างเงี้ยเราจะพลาดคือต่อไปเวลา
เราเนี่ยตาเราไปเห็นรูปอืรูปจะเหมือนกับ
โทรทัศน์ค่ะแต่เราผู้ไปรู้รูปคือผู้ที่
นั่งดูอยู่หน้าโทรทัศน์เราก็ต้องปล่อยวาง
ตัวเราแต่เราไม่ไปปล่อยวางลูกอืเวลาหูเรา
ได้ยินเสียงแทนที่เราเนี่ยจะไปปล่อยวาง
เสียงเราปล่อยวางตัวเราผู้ผู้ไปได้ยิน
เสียงคืออะไรพอตัวเราได้ยินเสียงตัวเรา
ติดต่ออย่างไงอิดติดตคิดติดต
งเราก็ปล่อยวางตัวเราอืออพอจมูกได้กินแทน
ที่เราจะไปปล่อยวางกิ่นอืเราต้องปล่อยวาง
ตัวเราผู้รู้กิ่นว่ามันคิดติดตองอย่างไร
คิดติดตองอย่างไรเราต้องปล่อยวางอย่างเ
คิดอิดต่อคือตัวแล้วคคิดอิดต่ออพอลิ้นไป
กินอาหารปุ๊บตเช้าเนี้ยกินรสลิ้มรสอาหาร
พอลิ้นแตะรสอาหารปุ๊บมันเราจะไปปล่อยวาง
รถอาหารอย่าไปปล่อยวางอาหารอืที่ท่านบอก
ว่าโอ้ยต่อให้กินเจถ้าไม่รู้ไม่ไม่เห็น
ตัวเราุงแต่งไม่สามารถสุได้ต่อกินเจคือ
ป่อยป่อยป่อยวาง
อาหารมันต้องรู้ตัวเราผู้ไปกินผู้ที่รู้
รถอาหารแล้วตัวเรานคิดเป็นตยไงอืเราก็
ปล่อยวางตัวเราพอไอ้ร่างกายเราเป็นสัมผัส
อะไรการที่เราจะปล่อยวางสิ่งที่มาสัมผัส
เราก็ปล่อยวางตัวเราผู้รู้สิ่งที่มา
สัมผัสในขนาดนว่ามันคิดติดตอนอย่างไรก
แล้วก็ปล่อยวางตัวเราอันนี้เข้ามา 5
ประตูตอนนี้สำคัญที่สุดคือไอ้ประตูใจนี่แ
ทำอารมณ์เิอยู่นี่แมันมันุบายกันอยู่
ประตูทำอารมณ์คืออาการทุกชนิดอืแล้วก็
อาการนิ่งอาการเนี่ยของเเนี่ยอาการนิ่ง
กว้างโกกโรคเบาสบายเอเไปเอา 1 ที่หลงผิด
ก็คือไปเอาอาการอันนี้มาเป็นใจตัวเองก็
เลยแก้ไม่ได้ถ้าอาการเหล่านี้ไปตีว่ามัน
เป็นใจตัวเองยึดเป็นใจตัวเองใครเล่าจะไม่
อยากให้ใจของตัวเองอ่ะ
มันสบายมันก็ต้องเกลียดรักเกลียดทุกข์รัก
สุขดีรักชั่วชังอยู่นั่นแเพราะว่าไปยึด
เอาอาการเมันเป็นใจของตัวเอง
อว่าอย่าลาเก้าอี้มาน้ำนี้ดีกว่า
ยไม่ได้ฟังนะไม่ได้ฟังไม่ได้
ฟังเออไม่ได้ฟังไม่ได้ฟังมันทำให้เราต้อง
อธิบายหลายรอบลคนเนี่ยไม่ไม่มาฟังตั้งใจ
ฟังเพว่าเนี่ยมันมันมันสำคัญมากเลยเลยมัน
ผิดเหมือนกันหมด
อืเตั้งใจฟังธีเดียวมันก็ไปยุ่งกกการไภ
นายไม่
ฟัง
จผิดอยู่แล้วเห็นว่าผิดอยูุ่แอาการภายใน
แล้วแต่ละคนไม่ฟังก็เราต้องอธิบายหลายรอบ
แล้วไเราไม่อยากให้อธิบายักทีเดียว
ก็
เนี้ยปัญหามันก็อยู่ตรงไ้ประตูใจนี่แ
ไอ้ปัญหากับรูปเควรจะเข้าใจพอตาเนี่ยมัน
เห็นรูปแล้วมันเราคิดอะไรกับรูปนั้นอัน
นี้มันควรจะเข้าใจคืออย่าไปปล่อยวางรูป
แต่ปล่อยวางตัวเราู้คิดอะไร
ก็ทีนี้พอหูได้ยินเสียงเนี่ยเราจะไปปล่อย
วางเสียงัวแต่ปล่อยวางเสียงปล่อยวางตัว
เราเนี่ยพไปคิดอะไรกับเสียงก็ปล่อยวางตัว
เราตลอดเวลาอย่าคิดปงแต่งอย่างไกเจมูกได้
กลิ่นลิ้นเลมรสกายสัมผัสก็เหมือนกันเวลา
เรากินอาหารจะไปรู้แต่
รสชาติใครรู้ว่าใจเราคิดปรุงแต่งยังไงกับ
อาหารนั้นเราก็ปล่อยวางตัวเราูปล่อยวาง
ความคิดก็คือสวุคำว่าปล่อยหวางคือสวุไอ้
ตัวเราผู้คิดปรุงแต่งคือสวุความคิดปรุง
แต่งในตัวเราหรือตัวเราผู้คิดปรุงแต่งให้
สักรู้ที่แตก
อแต่คนเนี่ยจะไปปล่อยวางเนี่ยชั้นเดียวอ
คือพอรู้รูปแล้วก็บอกว่าสัแปว่ารู้
รูปแต่ไม่ได้ปล่อยกวามให้ผู้มีคิดปรุง
แต่งเกี่ยวกับรูปแล้วก็สั่งกรู้กคิดปรุง
แต่งอย่างเเเรียกประป่อยวาตัวเราพอคุณไป
ได้ยินเสียงมันก็ปล่อยวางปล่อยวางเสียง
เออปล่อยวางเียงให้ถูกรู้แต่มันมันไม่ได้
สังเกตเห็นว่าไอ้จิตใจเราเนี่ยจริงๆอ่ะ
มันเป็นวิญญาณขันธ์อมันไปรู้ไปรู้รูปรถ
กลิ่นเสียงสัผัสแล้วมันคิดปรุงแต่งอย่าง
ไรกับสิ่ง
นั้นมันมันคิดปรุงแต่งยังไงกับสิ่งนั้น
ให้เราเห็นว่าขณะที่มันกระทบเมันคิดปรุง
แต่งอย่างไรอะไแล้วเราก็สัมารู้ตัวเรา
ปรุงแต่งก็ที่มากทบกันตีนี้ไอ้ประตูตาหู
จมูกเนี่ย 5 ลิ้นกายเนี่ย 5 ประตูเนี่ย
มันสามารถที่จะอธิบายง่ายงแต่ที่ที่เข้า
ใจแล้วไม่อธิบายแล้วเพิเกมาเยอะเนี่ยก็
คือตอกมาแล้วเราก็ตอคือว่าปตูใจุรู้กับ
ปตูใจคืออาการ่เอาการอาการที่โป่งโล่งเบา
สบายว่างๆนิ่งเฉย
อาการไม่โปร่งโล่งเบาสบายไม่
ว่างนพอมันไปจับอาการพวกนี้ใช่มเป็น
ใจอันนี้มันจะไม่ยอมท่าใจถ้าอาการหลนี้
เป็นใจของเรายยอมทเลยถ้าอาการที่ไม่ถูก
ใจจมันจะดิ้นลงักใสอย่างเดียวอแต่ถ้า
อาการถูกใจมันชอบใจเรากมาอืใจของเราก็มา
ใจเราประมาอันนี้มันก็ตายเลยใชเเพราะว่า
อะไรมันไปจับปิดตัวได้จับปิด
ตัวตอนี้
[เพลง]
เดี๋ยมีสมาธิังเ้ย
สมาธิวงแก
มากใส่ก็ได้จับอาการะเเลยเรียกเรา
ฟังแต่เมื่อคืนพอมันไปจับอาการเนี่ยแล้วเ
แล้วพอมันไปจับอาการมันไส้ไม่รู้ือไง
เนี่ยไอเี่มันไม่รู้แล้วว่าเราคิดอะไร
กรรมการเพูได้แล้ว
[เพลง]
มันเราพูดอยู่เนี่ยแต่ไม่ความเจับอาการ
เลย
[เพลง]
เป็นมเี่พูดอย่างนึงากอย่าเพูดาก
อย่างพอจับอาการเลยเป็น
มากลูไส้กระแตเวียนเวียน
หัวมันนอนน้อยเลือดมันน้อยโทษแหลานเลยแ
จับอ
ตายตั้ง 89 ช่วโมง
แช่แช่อาการังกันหลายวันติดต่อยังไม่เข้า
ใจก็เลยทำไงตอบก็ตอบพูดก็พูดดใกล้ตัวก็
พูดอันนี้บึ้มไปเอาอาการเอาการ
[เพลง]
ใจยพอแช่แล้วก็ตื่นมาเป็นกระแตเียนง
ององจากโองตั้งเืงกินเหล้ากินเหล้าเหแค่เ
แล้วเห้ามันแรงมา
โงงเราเลยโรกงง
กินโรคงกแ
เวียมันไปจับ้า
จับตา
ตเมื่อวานเฟังธรทใจพอเข้าใจแล้วสบายใจ
สบายใจแล้วจพารสบาย
[เพลง]
ใจมันเริ่มแบบสบายสบายก็แชร์ก็แช์การสบาย
เพความไม่เข้าใจนะมันไม่เข้าใจก็ต้องฟัง
ต่อฟังอีกฟังอีกฟังอีกฟังเข้าใจตั้งเฟัง
คุณมันไม่เข้าใจเก็ไม่เข้าใจเราดูแล้ว
เนี่ยไม่เข้าใจพอเห็นแล้วไม่เข้าใจทำไม
เราก็ไม่รู้แต่เราพยายามพูดแล้วก็ไม่ฟัง
เข้าใจแล้วมันไม่สบายกำลังไม่สบายไม่
เนี่ยไอ้ที่ไม่สบายเนี่ยผมว่ามันทำผิด
กำลังจะบอก
แยเราเนี่ยจริงรือว่า
ไงเออถ้ามันเข้าใจถูกปุ๊บมันก็หายเลยหาย
เลยจริงๆไม่ใช่ว่ามันไม่ไม่สบายเลยนอน
ตั้งนานมันหายแล้วนอนนอนก็นอนมากก็ต้อง
หายมันไม่มันแช้เห็นเห็นอยู่เราก็เห็น
อยู่เทนี้พอเราปเราพูดทุกมนจะไปากสอารก็
เลยไม่ฟังเพว่าไปต่อสู้กรรมการเสายอารไก็
เลยไม่ฟังไม่ฟังก็เป็นุพ
สอมันมันไม่สบายใช่มมันไม่สบายขอพูดหน่อย
กูแก่แล้วอะไรก็กูแกแล้วทำเวทำโทษมันก็
โทษแหลกลานเลยตเนี้ยโทษนู่นโทษนี่สารพัด
จะโทษแต่มันไม่เหไม่เห็นตัวเองไม่โทษตัว
เองอย่าความไม่เห็นตัวเองไม่โทษตัวเองเ
มันก็เลยโทษแต่คนอื่นโทษแต่อาการโทษแต่
สิ่งที่ถูกรู้แล้วเราบอกว่าอาการน่ะเป็น
สิ่งที่ถูกรู้ไอ้คนอื่นน่ะเป็นสิ่งที่ถูก
รู้เราโทษคนอื่นกับไม่โทษอาการน่ะเหมือน
กันเเราโทษตัวเองมันเราไปโทษแต่อาการไม่
เห็นไม่โทษตัวเองอ่ะที่ไม่รู้ไม่เห็นตัว
เองเราไม่โทษไม่เห็นตัวเองเองแต่เราไปโทษ
คนอื่นแล้วก็ไปโทษอาการเนี่ยคือกันนะอ
เพราะว่ากลังจะบอกว่ามันเป็นธรรมารมณ์มัน
เป็นมันเป็นอายตนะภนอกส
ตันไอ้รูปเนี่ยก็เป็นอายตนะภายนอกเหมือน
กันเราไปเห็นแล้วไปตำหนิเป็นโทษเขาเนี่ย
อันเนี้ย
กับเราเห็นอาการแล้วเราโทษแต่อาการ
เนี่ยกูไม่สบายกูไม่สบายไม่รู้ยังไงไม่
สบายเราไปโทษแต่อาการไม่สบายแต่เป็นเพราะ
ว่าเราไม่รู้ไอ้ตัวผู้รู้อาการเราเลยไม่
สบายเราไม่รู้เราไม่รู้ตัวผู้ไปรู้เขาเลย
เราไม่สบายเราไปโษแต่เขาตรงนี้แปัญหามัน
เหมือนกันปัญหามันอันเดียวกันเพราะว่า
อะไรมันเป็นอายตนะภายนอกกือกันเราทุกๆ
อย่างอธิบายว่าไอ้ลูกก็เป็นอายตนะไปนอก
เสียงก็เป็นอายตนะไปนอกกินรถก็เป็นอายตนะ
ไปนอก 5 ประตูเนี่ยไอ้อาการพุกชนิมันก็
เป็นอายตนะภายนอกเาจะบอกเป็นอายตนะภายนอก
เพื่อให้เห็นว่ามันไม่ใช่ใจมันเป็นอายตนะ
ภายนอกแต่เราก็จะเอาเป็นใจอยู่แล้วใจกู
กำลังไม่สบายเพราะเป็นใจกูก็เลยตัวกูเลย
กูกำลังไม่สบายไม่รู้เรือ่องไงกูเป็นนู่น
กูเป็นนี่มันเลยเอาไอ้ทั้งใจเนี่ยมาเป็น
กูเลยเลยทั้งตัวเลยจบเหตเลยตเนี้ไม่ต้อง
ไปไหนกันตายตอย่าง
เตอนี้เราก็วิธี
ปฏิบัตมันต้องมารู้ตัวเราผู้ไปรู้อาการ
รู้ตัวเราผู้รู้รูปก็จิดเสียงว่าไอ้ตัว
เราเนี่ยมันคิดอะไรมันคิดต่ออะไอาการเรา
มันที่โดนมันผับสสพยายามปแต่งที่โดนผับใส
อาการเหนกันให้มันรู้ที่ตัวเราอให้มันรู้
ที่ตัวเราว่าเราคิดปรุงแต่งิเราอาการนั้น
อย่างไรเราพออาการโป่งโลกเราสบายเนี่ยเรา
คิดปรุงแต่งกับอาการนั้นอย่างไรหรือเรา
ไม่คิดปรุงแต่งเกี่ยวกับอาการนั้นแล้วเรา
ไปคิด
อะไรบางทีเราก็ไม่ได้คิดปรุงแต่งเกี่ยว
กับอาการที่เบาสบายเพราะว่าเราสบายแล้วพอ
เราสบายแล้วเราก็เลยไปคิดอะไรเรื่อย
เปื่อยแต่ความจริงอ่ะเราเนี่ยไม่ได้ให้สน
ใจความสบายให้สนใจว่าตัวเราเนี่ยผู้ไปรู้
ความคิดนั้นหรือตัวเราเมันไม่ไม่ได้คิด
ปรุงแต่งเกี่ยวกับอาการที่สบายแต่มันพอ
สบายแล้วมันก็จะไปคิดไปคิดกับอย่างอื่น
ถ้าเราเนี่ยรู้แต่อาการที่
สบายแต่เราไม่เห็นว่าตัวเราเนี่ยคิดปรุง
แต่งอย่างไรกับอาการที่สบายหรือไม่คิด
อย่างอื่นแต่ส่วนใหญ่ถ้าสบายแล้วจะไม่คิด
เกือบ 100% จะไม่คิดปรุงแต่งเกี่ยวกับ
อาการที่สบายพออาการไม่สบายถึงจะหันกลับ
มาคิดปุงแต่งนี่รผักสายถีอาการที่ไม่
สบายแต่เวลาพอสบายแล้วก็คิดเพิดเพลิน
เจริญใจไปไปในเรื่องอื่นทั่วไป
การที่เราเนี่ยเห็นเวลาพอสบายแล้วเนี่ย
แล้วเราเนี่ยกลับไม่ไม่สนใจเห็นว่าไอ้คุก
ไอ้ตัวเราเนี่ยมันคิดอะไรปแต่งอะไรใน
กระดา
นมันเป็นโมหะคือความลแล้วถ้าเราคิดพรุง
แต่งไปในทางที่เป็นความโลกเป็นราคะมันก็
เป็นของโลกเป็นละคิดเป็นเแต่งในความคิด
ไม่กบใจิกามันก็จะเป็น
โสแต่เนี้มันถ้ามันออกไปแล้วมันก็จะต้อง
เป็นอะไรอย่างแต้องเป็นอะไรสักอย่างส่ง
ออกนอกมันต้องเป็นมันต้องต้องเป็นเป็น
อะไรก็ต้องเป็นอะไรไม่เป็นความโลภเป็น
ราคะก็ต้องเป็นโทสะแต่ออกไปแล้วไม่เห็น
เป็นโมหะเลยเป็นกิเลสทั้งขึ้นทั้งร่องเลย
ตเนี้
อตอนเนี้ยปัญหามันก็คือว่าเมื่อสบายใจ
แล้วมันก็จะไม่มาคิดปรุงแต่งตัวเราเนี่ย
ก็ไม่มาคิดปรุงแต่งเกี่ยวกับเรื่องอัตตา
ที่สบายใจอืแต่มันจะเป็นคิดปรุงแต่งถึงคน
อื่นสิ่งอื่นเรื่องอดีตเรื่องอนาคตดูหนัง
ดูละครเรื่อยเหื่อยเล่นหุ้นเล่นแชทเล่น
LINE เล่นเกมไปเรื่อยเฉื่อยดู Facebook
เรื่อยเฉื่อยไปเลยก็เลยสบายใจแล้ว
อันเนี้ยมันส่งจิตออกนอกถ้ามันส่งจิตออก
นอกไปหาความพอใจที่สบายใจสุขใจอันนี้เขา
เรียกว่ากิเลสฝ่าความโลกหรือเป็น
ราคะแต่ถ้ามันออกไปหาสิ่งที่ไม่ถูกใจไม่
พอใจไม่ได้อย่างใจานหรือไปวิพากษ์วิจารณ์
ในสิ่งที่ไม่ชอบใจไม่ถูกใจอย่างเงี้ยอัน
เนี้ยมันเป็นโทสะมันเป็นฝ่ายโทษะแต่มัน
ออกไปแล้วเราไม่
เห็นอันเนี้ยมันเป็นโมหะมันเลยเป็นกิเลส
ทั้งขึ้นทาง
ร่องแล้วเวลาปฏิบัติสิ้นทุกข์กรุปนิพพาน
มันคือสิ้นกิเลสแต่เราปฏิบัติเเป็นกิเลส
ทั้งขึ้นทางรอกคือตอนสบายใจไม่ไม่เห็นว่า
ตัวเราคิดอะไรแล้วพอตอนไม่สบายใจก็ไม่
เห็นว่าตัวเราเนี่ยคิด
อะไรโดยเฉพาะพอเกิดเจออาการที่มันไม่สบาย
มันเป็นเป็นกระแตเวียนเวียนหัวพืไส้โลกงง
เป็นใจหายๆใจหวดหู่ใจซืบเศร้าตอนเนี้ยมัน
จะไม่ไปคิดปรุงแต่งเรูแต่มันจะมาคิดนิพน
ผักสสี่ี่ี่ประการนั้นแหละให้มันกระเด็น
ออกไปให้มันหายหไปกูอยากให้มันหายไปกูกูิ
กูลำพานกูไม่
สบายมันไม่เห็นตัวเราเนี่ยไปคิดปรุงแต่ง
ปรุงแต่งปรุงแต่งปรุงแต่งจะจัดการแต่
อาการนั้นอย่างเดียวลุกิรำคาญว่าตัวเรา
ไม่สบายพปูแต่งตัวเราไม่สบายตัวเราไม่
สบายแต่เราเนี่ไม่เห็นว่าอาการเี่มันเป็น
อายตนะภายนอกเพราะมันเป็นอาการที่ถูกรู้
ให้เห็นตัวเรามัน่นว่ายังไงมันคิดยังไง
มันบ่นยังไงอันนั้นน่ะเห็นตัวเราแล้วเรา
ก็แล้วเราก็เห็นมันแล้วเราก็สักไปเห็นตัว
เราเเรียกปล่อยวาแล้วค้นทุกกับตัวเราเร
ปล่อยวาตัวเราไม่เอาตัวเราไปปล่อยวันอย่า
แต่ถ้าเราไปเห็นแต่อาการเนี่ยเราแต่เอา
ตัวเราเนี่ยไปปล่อยวางอาการแต่ไม่ปล่อย
วางตัวเราเนี่ยพุกเนี่ยพเนี่ยเออเราจะเรา
จะไปปล่อยวางแต่อาการแต่เราไม่ปล่อยวาง
ตัวเราอย่างเนี้ยเราไปปล่อยวางอายตนะไนอก
มันก็ไม่ทไม่แตกต่างอะไรกับเราไปปล่อยวาง
คนนู้นคนนี้อแต่เราไม่ปล่อยวางตัวเราอ
เหมือนเมื่อวานนี่ก็มีมาตื่นบ้างหนูเบื่อ
พครอบครัวอยากมาอยู่ขอมาอยู่วัดจะได้มั้ย
อาจารอย่างเงี้ยมันเป็นนิิาาหรรือ
เปล่าใชใช่ไม่ใช่อันนี้มันเบื่อๆอยากๆ
เว้ยเดี๋ยวผัวมารับว่าดีใจกลับไปอีกแล้ว
ไม่เอาแล้วว่าเห็นแล้วแมันไม่ใช่เป็นนิพ
พิธานนิพิเธออะไร
หรอกเนี้เราต้องเห็นตัวเราสิพอมีอาการยัง
ไงเราก็เห็นตัวเราเรื่อยไปพอเราไปเห็นรูป
กิเสียสบัตไอ้ตัวเราคิดปรุงแต่งอย่างรยติ
ัหรือไปคิดปรุงแต่งอย่างิดคิดปงแตกับสิ่ง
นั้นไม่คิดปงแต่งอย่างอื่นคิดพงแต่งกับ
สิ่งนั้นไม่คิดปแต่งอย่างอื่นอย่างเยเ
เรียกว่าสติตั้งที่ใจดูที่ใจรู้อยู่ที่ใจ
ละอยู่ที่ใจตลอดเวลาอย่าไปละอย่างคืนอย่า
ไปละอาการให้ละที่ใจที่ไปรู้
อาการอฟังกันฟังกันหลายรอบแล้วยังเดี๋ยว
กลับไปสดา
หน้าใกล้กันนิดเดียวนะคะหลวงตามันเหมือน
แบบอย่างถ้าสมมติเราเหมือนเราเคยเข้าหล
หลุูปนั้นน่ะคือมันเหมือนแบบคือมันยากที่
มันจะเหมือนเห็นว่าลูปนั้นน่ะมันไม่ใช่
อ่ะเหมือนเราจะเหมือนยึดไปว่าหลูปนั้นน่ะ
คือสิ่งที่คือผู้รู้อ่ะจริงๆแล้วมันก็เรา
บอกแล้วไถขนาดจิตใดบอกว่าใช่เนี่แรีบมาหา
เลยรีบมาหาหมอเลยรีบมาหาเรานี่แเพราะว่า
ถ้าเริ่มใช่เมื่อไหร่นัไปหาหมอได้แล้วไม่
มีใช่หรอกอที่ใช่ยึดหมดอืเพราะว่าใช่ไม่
มีเพราะไม่มีใช่อ่าแล้วไอ้ตัวรู้ไอตัว
เห็นก็ตัวเดียวกันเเวลามันคิดยิี้เห็นก็
เห็นอย่างเงี้ยเราเห็นเราก็เห็นแล้วเราก็
รู้มันก็มันก็อยู่คู่กันนี่คะเราก็เห็นมา
นี่แะก็นั่นแ่ะไอ้เห็นเนี่ยแ่ะไอ้ผู้เห็น
มันจะคิดเรื่อยไปค่ะพอเราไปเห็นว่าไอ้ตัว
เราคิดไอ้ผู้มาเห็นตัวใหม่มันก็คิดอีกค่ะ
อ้าก็เห็นอยู่อย่างเงี้ยก็เห็นเรื่อยไป
ไม่ไม่ถอนการเห็นการรู้การเห็นแล้วก็สัก
แต่ว่ารู้เห็นเรื่อยไปอ่ะเจ๊ก็เห็นเห็นๆ
เห็นชัดแต่หนูเเห็นตลอดสายเลยค่ะหนเห็น
อะไรอ่ะมันไปเห็นแต่อาการไม่เห็นตัวเองออ
มันไปเห็นอาการที่เกิดขึ้นทุกอาการแต่ไม่
เห็นตัวเองผู้รู้อาการเพรามันอยู่คู่กัน
ผู้รู้กับไอ้ผู้เห็นมันก็อยู่คู่กันเลย
ไอ้ผู้รู้เนี่ยเป็นคนคิดเพราะมันเป็น
วิญญาณขันธ์เนี่ยมันรู้แล้วคิดรู้แล้วก็
คิดรู้แล้วก็คิดรู้แล้วก็คิดเพราะมันเป็น
วิญญาณขันธ์เหมือนเกินมันเกิดดับภขณะจิต
เดียวนั้นมันพอรู้เสร็จมันก็ส่งต่อเวทนา
สัญสังขารเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณตัวต่อไป
ส่งต่อเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณตัวต่อ่อไป
มันทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้
ทั้งคิดมันเร็วมากขนาดที
เดียวไอ้รู้กับคิดมันก็ติดกันไปเลยเนี่ย
รู้กับคิดมันก็ติดกันไปหนูยังผิดตัวอยู่
หนูยังผิดตัวอยู่ก็ยังผิดๆถูกๆอยู่ยังไม่
100% ตัวนี้ถ้าถ้าเราเนี่ยปล่อยวางทั้ง
หมดเมันไม่หาผู้รู้หรอกเมื่อหาผู้รู้
เนี่ยอันนผิดแล้ว
มันมีแต่ปล่อยวางปล่อยวางปล่อยวางปล่อย
วางเเห็นนปล่อยวางก็คือเห็นสักเห็นไอ้
ทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้ง
คิดคือต้องปล่อยวางตัวเรานะไม่ใชไปปล่อย
วางไอไอ้สิ่งที่ถูกรู้ปล่อยวางไอทั้งรู้
ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดทั้ง
รู้ทั้งคิดเนี่ยจะเป็นอย่างเงี้ตลอดชีวิต
แต่เราก็ปล่อยวางมาตลอดชีวิตไม่ใช่ไป
ปล่อยวางสิ่งที่ถูกรู้อาการที่ถูกรู้
อาการมันจะเย่ยังไงมันก็ไม่ใช่ตัวเราผู้
รู้อาการมันจะวางยังไงมันก็ไม่ใช่ตัวเรา
ผู้รู้จะไปหาว่าว่างจะไปหาผู้รู้นอันนั้น
ล่ะที่ท่านบอกว่าไปพบว่างหรือพบผู้รู้ให้
ฆ่าเลยให้ฆ่ามันไม่ใช่ไม่ใช่อะไรนะให้ฆ่า
ด้วยนะไม่ใช่ไปเอามันให้ฆ่าไม่ใช่ๆท่าน
ให้ฆ่ามันไม่ใช่เราไปบอกว่าใช่ๆเขาให้ฆ่า
มันไม่มีไปเอาอะไร
หรอกตายมันก็ดูที่ใจคือต้นตอคือดูที่ใจ
อย่างเวเลยจิดใจอย่าเออก็ถูกต้องเพราะว่า
อะไรมันก็ต้องเกิดเกิดในใจดับในใจเกิดใน
ใจดับในใจทั้งนั้นแหล่ะมันก็รู้ที่ใจนี่
แหน่เพราะมันเกิดดับอยู่ในใจ
อ่ะเพะมันเกิดอะไรก็เกิดดับอยู่ในใจเี่
มันไม่ไปเกิดดับอยู่ข้างนอกหรอกตาเราเห็น
อะไรมันก็มาวิพากษ์วิจารณ์ในใจหูได้ยิน
เสียงอะไรมันก็มาวิพากษ์วิจารณ์ในใจจมูก
ได้กลิ่นลิ้นรสกายสัมผัสอะไรมันก็วิพากษ์
วิจารณ์ในใจมันก็เลยต้องสติตั้งที่ใจดู
ที่ใจรู้ที่ใจละที่ใจปล่อยวางที่ใจสติ
ตั้งที่ใจดูที่ใจรู้ที่ใจที่ใจปวาที่ใจ
ตลอดเวลาเลยไม่ใช่ว่ารู้เพื่อเอให้เป็น
อะไรหรอกรู้เพื่อละรู้เพื่อละรู้เพื่อละ
ไม่ได้รู้เพื่อให้เป็น
อะไรยเข้าใจือยังอไม่ใช่ว่ารู้ที่ใจแต่ก็
ไม่รู้อ่ะรู้อะไรแล้วรู้ที่ใจแล้วรู้อะไร
อ้าวไม่ถูกไม่เป็นทำไม่เป็นอิรู้แต่รู้
ที่ใจแต่แล้วรู้อะไรอย่างเงี้ยก็ถาม
อีกรู้มั้ยอ่ะตัวนี้รู้ที่ใจรู้อะไรรู้
มั้ยอ่าอธิบาิเราเราเห็นอะไรเนี่ยมันเกิด
กสิแต่เราดูใจเราว่าใจเรากระเพื่อมมั้ยใจ
เรากระเพื่อมหรรือเปล่าเพว่าใจเราเราเห็น
แล้วเราไปวิพากษ์วิจารอะไรต่อไปหรือเปล่า
อะไรเป็นไงรู้แล้วเราสกดที่ใจเราอ่ะคือ
เราก็ไม่คแ่งต่อ
ไปเดี๋ยวเดี๋ยวเรากูว่าจะผิดกเดี๋ยวจะไป
สะกดจิตอเดี๋ยวๆๆๆเข้าใจผิดแล้วเข้าใจผิด
เข้าใจผิดเเราฟังไดูเข้าใจผิดหมายความว่า
รู้แล้วก็ไม่กรงแต่งต่อไปไม่จ้าอย่ามีคำ
ว่าไม่ไม่ไม่ๆถ้าไ้แล้วสกดจิตอย่ามีคำว่า
ไม่ตัดทิ้ง
เลยรู้แล้วมันต้องปรุงแต่งรู้แล้วมันต้อง
ปรุงแต่งรู้แล้วมันต้องปรุงแต่งอย่าอย่า
อย่ามีคำว่าไม่เป็นนันขาดให้ตัดทิ้งคำว่า
ไม่เพราะว่าทำมีไหม้ปุ๊บสะกดจิตทันทีเลย
รู้แล้วไม่ให้ปรุงแต่งมีสะกดจิติดตายเลยง
เงี้ยอย่ามีคำว่าไม่แต่ต้องบอกว่ารู้แล้ว
มันต้องปรุงแต่งรู้แล้วมันต้องปรุงแต่ง
รู้แล้วมันต้องปรุงแต่งตลอดเวลาเลยเป็น
ทอดๆๆๆๆกันไปตลอด
เวลาแต่ให้ได้แก่แค่รู้มันจะปรุงแต่งไงก็
ได้แต่แค่รู้มันจะปรุงแต่งไงก็ได้แต่แค่
รู้ได้แต่แค่รู้ได้แต่แค่รู้ได้แต่แค่รู้
เรื่อย
ไปอ้าอย่างนี้เข้าใจมเอาให
เอาใหม่อธิบายใหม่ว่าไงแล้วถึงแม้มันจะ
ปรุงแต่งแต่ใจเราไม่กเพื่มอืผิดอีก
ลเดี๋ยวมันก็เพื่อมก็รู้ว่ามันกเพื่อม
อย่าไปหมายอะไรวะนี่โยมพี่เข็มถ้าเราไป
หมายเงี้ยสะกดจิตตายเลยถ้ามันกระเพื่อมก็
รู้ว่ามันกระเพื่อมมันปรุงแต่งก็รู้มัน
ปรุงแต่งแค่รู้แค่รู้แค่รู้ไง
ไม่เข้าใจจเดี๋ยวๆๆไม่เข้าใจอีก่ะอย่าไม่
เข้าใจเอาใหม่เอาใหม่เอเอาใหม่เอาใหม่
เห็นแล้วก็รู้ว่าอันเนี้ยเราคิดรบแล้วมัน
ก็ช่าแต่ให้รู้ทันถรู้ทันแล้วทำไมรู้ทัน
ใจเราก็จะไม่เป็นโทสะไม่เกิดอารมณ์อะไร
เอาอีกแล้วก็สดใช่มไม่ใช่โยมพระเขตนี่มัน
หมายผิดไว้ยังไงแก้ไม่ตกเดี๋ยวๆๆๆๆเราบอก
ว่าคำว่าไม่เนี่ยต้องตัด
ทิ้งไม่เนี่ยต้องตัดทิ้งไม่มีคำว่าอย่า
ไม่มีคำว่า
ไม่ไม่กระเพื่อมไม่ปรุงแต่งไม่มีไม่มี
ราคะไม่มีโทสะไม่มีโมหะต้องตัดทิ้งนะคำ
ว่าไม่เนี่ยไม่ตัดทิ้งหมดเลยคือมันเป็น
อะไรก็มันเป็นอย่างที่มันเป็นเนี่ยตอน
นั้นน่ะเราไปหามันไม่ทันหรอกคือมันชบปุ๊บ
มันเป็นอะไรก็คือเป็นอย่างที่มันเป็นน่ะ
เราก็แค่รู้เราก็แค่รู้เราก็แค่รู้ตะพฤ
ตะพือพอรู้ใหม่มันก็ปุปรุงใหม่รู้ใหม่ก็
ปรุงใหม่รู้ใหม่ก็ปรุงใหม่รู้ใหม่ก็ปรุง
ใหม่เรื่อยไปไม่มีที่จบสิ้นเราก็แค่รู้
แค่รู้ไปตะพึดตะพืออย่างเงี้ยเป็นไปตาม
ชาติเออถูกต้องถูก
ต้องตาหาเนี่ยขับรถเนี่ยโยมก็หลบหลุงอะไร
เงี้ยไม่มีรถขันแงปาดหน้าปนั่นน่ะตาเห็น
น่ะตาเห็นอืใจคิดจะรู้แค่แคบสัตวรู้ใจคิด
อะไร
เออเช่นว่าใจไปคิดว่าไปด่าเเนี่ยแล้วไอ้
ผู้รู้ตัวใหม่มันรู้ว่าใจเราไปด่าเขาไอ้
ผู้รู้ตัวใหม่มันจะคิดมันก็ต้องคิดอีกมัน
คือมันต้องรู้แล้วคิดซ้อนไปเรื่อยๆเงี้ย
มันก็รู้ว่าเฮ้ยไปดไปด่าเ้าทำไมเนี่ยอัน
นี้มันปรุงแต่งไม่ใช่เหรออย่างเงี้ยไอ้
ตัวใหม่มันก็จะรู้อีกแล้วก็มารู้ไอ้ตัว
ใหม่อีกว่าที่มันรู้ว่าเฮ้ยไอ้เอ็งที่ไป
ว่าจิตอันแรกอ่ะว่าเอ็งอ่ะปรุงแต่งไม่ใช่
เหรอเอ็งก็ปรุงแต่งนะเนี่ยเอ็งก็ไปว่า
เค้าเอองก็ปรุงแต่งเหมือนกันนะเนี่ยอ้าว
เราก็มาเห็นไตัวหลังเนี่ยไปรู้เค้าแล้วก็
เอองก็ว่าเค้าเนี่ยเอ็งถึงเอองไปไปว่า
เค้าเองก็ปรุงแต่งอีกหลงไปปรุงแต่งอีกแต่
ไอ้ผู้รู้ตอนหลังมันก็มาอีกถ้ามันเร็ว
จริงๆนะมันก็มารู้อีกว่าเอ้ยไอ้ที่เอ็งไป
ว่าไอ้ตัวที่ 2 เนี่ยเอ็งก็ปรุงแต่งอีก
เอ็งก็ไปว่าเคอีกว่าเอ็งอ่ะเอ็งที่ไปว่าเ
เอ็งปรุงแต่งแต่เอ็งไปว่าเเองก็ปรุงแต่ง
อีกแต่ทุกคนน่ะทุกรู้เนี่ยไม่มีใครไม่
ปรุงแต่งปรุงแต่งหมดเพราะมันจะต้องว่าๆๆๆ
แล้วพูดๆๆๆๆๆอย่างเงี้ยไม่ว่าจะพูดดีพูด
อะไรก็ปรุงแต่งมันจะไม่มีหรอกที่รู้แล้ว
ไม่ปรุงแต่งมันจะต้องปรุงแต่งปรุงแต่ง
อย่างเงี้ซ้อนๆๆๆๆไปเรายกตัวอย่างยกตัว
อย่างอ่ามีการนั่งมีพระนั่งสมาธิกันเรา
เคยแชร์เรื่องนี้เข้าไปในในในในในหลาย
หลายหเรื่องเนี้ยอมีพระนั่งสมาธิเพระจีน
พระจีนนั่งสมาธิแล้วก็บอกเข้ากรรมฐาน 3
วันไม่พูดกันเอ่อเข้ากรรมฐาน 3 วันไม่พูด
กันพอเข้ากรรมฐาน 3 วันได้พูดกันไอ้ลมก็
พัดมาเอ้นนี่นหน้าต่างก็โยกเยกยกเยกยกเยก
ไอ้ลมก็ตีพึบหน้าต่างเปิดไฟเทียนดับพระ
องค์เก็ตกใจฮึ้ยไฟดับแล้วลม
แรงไอ้องค์ที่ 2 เขเลย
ว่าเรามาเข้ากรรมฐาน 3 วันไม่พูดกันทำไม
ทำไมพูดกันนมา
เนี่ยไอ้องค์ที่ 3 ก็เลยว่า้องค์ที่ 2
ไอ้องค์ที่ไอ้องค์ที่ 2 นี่คือมันรู้รู้
แล้วก็พอรู้ปุ๊บก็ไหว้องค์ที่ 1 ว่าเรามา
เข้ากรรมฐาน 3 วันทำไมจึงพูดไหนนว่า
กรรมฐานในห้องกรรมฐานเี่ห้ามพูดไอ้องค์
ที่ 2 ก็เลยไปว่าองค์ที่ 1 พูดทำไมผิดกฎ
ไอ้องค์ที่ 3 ก็เลยว่าองค์ที่ 2 องค์ที่ 3
เนี่ยก็คือมารู้ก็คือวิญญาณขันธ์เนี่ยมา
รู้ตัวใหม่มารู้มารู้ไอ้องค์ที่ 2 บอกไอ้
ที่เอ็งไปว่าเขาเนี่ยเอ็งก็พูดนะเนี่ยไม่
รู้ตัวหรือ
ไงไอ้องค์ที่ 4 อ่ะพอมาเห็นองค์ที่ 3 ไป
ว่าเขาแล้วไม่รู้ตัวไอ้องค์ที่ 4 มารู้
ไอ้เี่คือไอ้ผู้รู้ตัวใหม่ผู้รู้เนี่มา
รู้แล้วต้องคิดรู้แล้วต้องคิดเรื่อยไปไอ้
องค์ที่ 4 ก็เลยมาไหว้องค์ที่ 3 ว่าเอ็ง
ไปว่าเขาเนี่ยเอ็งก็ไม่รู้ตัวแล้วเนี่ย
ว่าเอ็งก็
พูดไอ้องค์ที่ 4 เนี่ยก็
พูดเป็นงูกินหางกัน
เงไม่รู้จบ
เข้าใจมั้ยเนี่ยเพราะไม่มีหรอกไอ้ตัวไหน
ที่รู้แล้วไม่พูดรู้แล้วไม่พูดรู้ไม่พูด
รู้ไม่พูดเราต้องตั้งสมุติฐานเลยว่ามัน
ต้องรู้แล้วมันต้องวิพากษ์วิจารณ์รู้แล้ว
ต้องคิดรู้ต้องพูดมันจะคิดดีคิดชั่วก็
ต้องพูดตั้งนั้น
แ่ะแต่ให้เห็นเนี่ยไอ้องค์ที่ 2 องพอองค์
ที่ 3 มันพูดก็เห็นองค์ที่ 3 พอองค์ที่ 4
มันพูดก็เห็นองค์ที่ 4 คือไอ้ผู้รู้เนี่ย
ที่มันเกิดตัวใหม่มารู้อันที่ 2 ไอ้ที่ 3
มาเกิดรู้อันที่ 2 ไอ้ที่ 4 มามันรู้อัน
ที่ 3 มันมันรู้ทุกตัวมันพูดทุกตัวไม่ว่า
จะพูดดีพูดไม่ดีมันจะพูดทุกตัวเเรียกว่า
คิดปรุงแต่งให้มันรู้ไอ้ตัวใหม่รู้ที่
องค์ใหม่ที่กำลังพูดทุกตัวทีนี้โยมพเขียม
ทำผิดยังไงรู้มั้ยจะไป
ตัดจะไปตัดให้องค์ไหนอ่ะไม่ยอมโดยไม่เข้า
ใจตัดโดยไม่เข้าใจเออ
ตัดถ้ามันไม่พูดก็รู้ว่ามันไม่พูดขนมาเอง
ก็แค่นั้นแะแต่นี้พอไปไปตัดต้องห้ามให้
มันพูดตนี้ก็ไปอึดึๆอยู่ข้าง
ในเข้าใจมเนี่ยเข้าใจเนี่ยคือสกฏจิตที่
เราว่ามานานแล้วเราก็ไม่เข้าใจว่าอะไรคือ
สะกดจิตเพราะเราไม่เข้าใจจเพราะเราเข้าใจ
ผิดต้องจำไอ้เรื่องเนี้ยไอ้เรื่องนี้เรา
แชร์ก็ไปอ่ะเป็นในหนังแต่คงไม่ไปดูกันเรา
แชร์เข้าไปเนี่ยไอ้เรื่องนี้ดีมากเลย
เพราะว่าไอ้องค์ที่ 1 เมันก็พูดพอเสร็จ
แล้วเอ้ยทำไมไฟดับแล้วเว้ยใครมันไม่จุดไฟ
เนี่ย
ไอ้องค์ที่ 2 ก็พูดอยู่แล้วนี่มันห้อง
กรรมฐานนะเนี่ยพูดทำไมเนี่ยไอ้องค์ที่ 3
ก็คือเราตัวเผู้รู้อันที่ 3 จะเกิดมาแล้ว
ก็มารู้องค์ที่ 2
พูดผู้รู้ที่ 3 พูดไอที่เอ็พูดว่าเนี่ย
แล้วเอไม่พูด
เหรอองค์ที่ 4 ก็้ผู้รู้อันที่ 4 มันจะ
รู้ซ้อนอย่างนี้แแล้วไม่เห็นองค์ที่ 3 ก็
ว่าที่ 3 ไอที่มึงไปว่ามึงไม่พูด
เหรอกูก็พูดดีกว่าเนี่ย
เออก็กูก็พูดนี่หว่าเนี่ยอ้าเอออย่างงี้
แหละตอนเนี้ยสุดท้ายิบอกว่าเอเ้าอย่างงี้
กูก็เป็นคนพูดดีหว่าเนี่ยเรามีปัญญาแล้ว
อ้าแต่อย่างเงี้ยมันเริ่มเห็นตัวเองแต่
นี้เริ่มมีปัญญาเลยตัวตายเริ่มเห็นมี
ปัญญาแต่ไอ้ที่พูดไปแล้วไม่มีปัญญาแต่มัน
ไม่ใช่เหลียวใจว่าอ้ยเ้ากูก็พูดเหมือนกัน
ดีหว่าเนี่ยเพราะเป็นตัวสุดท้ายแล้วไงไอ้
ตัวที่ 4 คือองค์ที่ 4 คือองค์สุดท้าย
แล้วเพราะงั้นไอ้องค์สุดท้ายเลยเกิดปัญญา
แต่ปัญญาพูดไปก่อนแล้วหลงไปก่อนแล้วมารู้
ทีหลังมันต้องอย่างงั้นแห่ะคือต้องหลงไป
ก่อนแล้วมารู้ทีหลังเออไอ้ไอ้ผู้รู้เนี่ย
มันต้องหลงไว้ก่อนแล้วมันรู้ทีหลังอุ้ย
เ้ากูก็พูดนี่หว่าเเ้ากูก็ปรุงแต่งนี่
หว่ามันเลยตัวมัน
แหละเออเว้ยไอ้ที่มันรู้ว่าตัวมันปรุง
แต่งไอ้นี่แน่เป็น
ปัญญาปัญญาเนี่ยไม่ใช่ว่ารู้รู้ตัวปรุง
แต่งตัวหน้าไปเห็นตัวปรุงแต่งตัวหน้าแต่
กลับมาเห็นตัวปรุงแต่งตัวหลังที่ตัว
เองเนี่ยจึงหลุดพ้นจากตัว
เองพอหลุดพ้นจากตัวเองปุ๊บเลยเป็น
วิสังขารเลยทเนี้ยแต่ถ้าเราเนี่ยไปรู้
เห็นแต่ไอ้ตัวปรุงแต่งตัวหน้ามันก็เท่า
กับไปเห็นแต่องค์ที่ไอ้องค์ที่ 1 พูดไอ้
องค์ที่ 2 ก็ไปพูดเห็นไอ้องค์ที่ 3 องค์
ที่ 3 ไปพูดองค์ที่ 2 มันไปเห็นแต่คนอื่น
ก็พูดคือไปเห็นไอไอ้ตัวพูดตัวหน้าแต่มัน
มีปัญญาเฉลียใจที่ว่า
เอ้าไอ้ที่กูเนี่ยตไอ้กูก็ผสมเป็นทุกททุก
ตัวเลยเนี่ยเออเ๊กูก็เป็นไปเป็นเค้า
เหมือนกันดีหว่าเนี่ยอึคอพูดไปแล้วใครอึ
ไอ้อึเนี่ยปัญญามาแล้วตอนเนี้ยปัญญามัน
แล้วเพราะไหร่ต่อไปอ่ะมันก็จะไม่หลงไปหลง
ไปเหมือน
เาคือใครจะพูดยังไงใครจะปรุงแต่งผิดปรุง
แต่งถูกถึงจะเข้ากรรมฐานจะพูดยังไงแต่ตัว
เองอ่ะไม่เคยขาดสติไปหลงปรุงแต่งกับเเลย
คือไม่เคยหลงขาดสติหลงไปปรุงแต่งกับตัว
อื่นเลยไอ้ไอ้ผู้รู้เนี่ยมันมันธรรมชาติ
ของวิญญาณขันธ์มันรู้อะไรมันก็ต้องปรุง
แต่งทุกตัวก็เหมือนกับพระในห้องนั้นน่ะ
ทุกคนพูดหมดแต่ไอ้ตัวที่มาอึทีหลังเนี่ย
มันจะไม่เป็นคนที่พูดตลอดไปแล้วตนเนี้แต่
ทุกคนในห้องนั้นก็พูดไม่อยู่ตลอดเวลาุกจะ
ตายแต่มันเนี่ยจะเป็นคนไม่พูดอยู่คนน
เดียวด้วยความรู้ตัวไม่ใช่ว่าสะกด
ไวมันเลยเป็นวิสังขารที่ดับอวิวิชามันตัว
เดียวที่เป็นวิชาคือปล่อยวางหรือเห็นตัว
[ปรบมือ]
[เพลง]
เราอ่ะเข้าใจไม่เข้า
ใจหาะเออแคแต่ก่อนนี้มชอบพอพอจะเป็นไอ้
คิดอะไรที่มันไม่รู้ก็ถู่าอื่าว่าอย่าา
บอกสกด
[เพลง]
อ
อเลยเป็นสญา
ก็เพราะอะไรเพราะว่าถึงถึงจะเราไปสะกดยัง
ไงถึงพยายามแก้ยไงก็ตามแต่เรายังไม่เข้า
ใจฟังให้เข้าใจยังไงก็ต้องสะกดเหมือนกัน
เราว่าตไนไม่สะกดแล้วทำไมสะกดแล้วก็ว่า
เก๋ว่าทำไมจะสะกดอยู่ข้างในแล้วความไม่
เข้าใจตรงเนี้ยเเก๋ยังสะกดอยู่นี่ตอนนี้
ยังสะกดเนี่ยตอนนี้ก็ยังสะกดเนี่ยเห็นต
นั่งตหน้าเราเี่เรายังเห็นเลยว่าสะกดอยู่
ข้าง
ในสะกดอยู่ข้างในสะกดอะไรสะกดเพื่อจะไม่
ให้ตัวเราปรุงแต่งอันนี้สะกดผิดนะเนี่ย
นี้ผิดนะเนี่ยคือเข้าใจผิดเลยลแล้วเวลา
ถ้าไม่เข้าใจให้ถูกแล้วจะจะปฏิบัติผิด
ตลอดคือไปสะกดเพื่อมายามไม่ให้เราเนี่ยคง
แตกนี่เข้าใจผิดฟ้ากับดินเลยเราบอกแล้ว
ว่าให้ตั้งสอธิษฐานว่าเราเนี่ยปรุงแต่ง
ตลอดเไม่มีหรอกที่ไม่ปรุงแต่งแต่เห็นตัว
เราปรุง
แต่งเข้าใจมั้ยเนี่ยคือให้ตั้งสมุติฐาน
ไว้เลยว่าเราเนี่ยรู้อะไรต้องปรุงแต่ง
ตลอดเวลาที่จะไม่ปรุงแต่งไม่มีแต่ให้รู้
เนี่ยรู้ว่าตัวเราเนี่ยปรุงแต่งตัวเรา
ปรุงแต่งก็เห็นมันอยู่เรื่อยๆเห็นอยู่เรย
ๆแล้วเลยกลายเป็นผู้เห็นแต่ไอ้ตัวเราเป็น
ผู้ปรุงแต่ตัวเราเป็นผู้
เห็นแต่ไม่ใช่ว่าไปพยายามให้ตัวเราเนี่ย
ไม่ปรุงแต่งอันเนี้ยผิดตะกรดจิตอยู่เนี่
ตกดจิตคือไปพยายามบังคับให้ตัวเราไม่ปรุง
แต่งนี่มันฟังฟังแล้วผิดนี่ก็ยังผิดอยู่
นี่ก็ยังผิดขนาฟังแล้วยังผิดอยู่
นี่ผิดพอผิดแล้วมันเป็นยังไงอาการข้าง
ในมันมีการแอชกระทำของการทำให้มัน
นิ่งนี่คือผิดเห็นเห็นชัดๆเลยข้างใน
เนี่ยแต่ข้างนอกมองไม่ออกเลยแต่ข้างใน
อย่างเงี้ยเนมก็เป็นนะอืเป็น
งั้นคือมันไปบังคับเข้าใจผิดคือจะไป
บังคับให้ตัวเรานี่ไม่ปรุงแต่งฟังฟังแล้ว
ก็ฟัง
ผิดคือมันต้องตั้งสมุติฐานว่าเราเนี่คือ
ตัวปรุงแต่งเราเนี่ยเป็นตัวขันธ์ 5 เรา
เนี่ยทั้งตัวเนี่ยปรุงแต่งปรุงแต่งปรุง
แต่งไอ้เราทั้งตัวเนี่ยทั้งร่ากายจิตใจ
ทั้งไอ้ผู้รู้เนี่ยเป็นตัวปรุงแต่งปรุง
แต่งปรุงแต่งปรุงแต่งมันเป็นธรรมชาตินะ
ความปรุงแต่งนมันเป็นธรรมชาติฝ่ายปรุง
แต่งมันมีธรรมชาติ 2 ธรรมชาติคือธรรมชาติ
ฝ่ายปรุงแต่งกับธรรมชาติของปัญญาผู้รู้
แจ้งที่ไม่หลงไปตามตัวเราที่ปรุงแต่ง
เนี่ยเป็นธรรมชาติของปัญญาผู้รู้แจ้ง
เรี่ยวกับ
พุทธะพุทธะเนี่ยเป็นธรรมชาติของปัญญาผู้
รู้แจ้งจึงเป็นพุทธะพุทธะมีอยู่ในแล้วใน
ทุกคนในสัตว์เดรัจฉานในพุทธเจ้าในพระ
อรหันต์เป็นพุทธะเหมือนกันหมดคือมันเป็น
ปัญญาผู้ที่รู้แจ้งรู้แจ้งอะไรรู้แจ้งตัว
เรานี่แว่าตัวเราเนี่ยเป็นธรรมชาติที่
ปรุงแต่งทั้งร่างกายทั้งจิตใจทั้งขันธ์ 5
ทั้งวิญญาณขันธ์เนี่ยมันต้องรู้ต้องคิด
ต้องรู้ต้องคิดคิดดีบ้างคิดชั่วบ้างคิดไป
กลางๆบ้างคิดดีคิดชั่วคิดไปกลางๆมันต้อง
คิดตลอดเวลามันต้องปรุงตลอดเวลาไม่ปรุง
ไม่มีอนี่คือเรียกว่าธรรมชาติฝ่ายปรุง
แต่งอีกอันนึงมันเป็นธรรมชาติที่เป็น
พุทธะคือเป็นธรรมชาติที่มันเนี่ยมาเห็น
ไอ้ไอไไอธรรมชาติไอ้ตัวเราที่เป็นขันธ์ 5
เนี่ยเป็นธรรมชาติใฝ่ปรุงแต่งแต่มันทั้ง
รู้ทั้งเห็นทั้งเข้าใจแล้วไม่หลงไปกับมัน
ไม่หลงไปกับไอ้ตัวขันธ์ 5 นี่เคเรียกว่า
สิ้นหลงก็เลยเรียกว่าสิอวิชชาเขาจึงเรียก
ว่าพุทธะผู้รู้แจ้งผู้แล้วรู้แจ้งเนี่ย
ไม่ได้ว่าผู้ไปรู้อาการนะคนละเรื่อง
กันไอ้ผู้รู้แจ้งเนี่ยที่เค้าเรียกผู้รู้
ผู้เรื่องมันไม่ใช่ผู้เป็นรู้อาการไอ้ผู้
รู้ตามธรรมชาติผู้รู้ที่เป็นพุทธะเนี่ย
หรือว่าธรรมธาตุหรือว่าธาตุรู้เนี่ยมัน
ไม่ใช่ว่าผู้ไปรู้อาการแต่มันเป็นผู้รู้
แจ้งผู้รู้พ้นจากสังขารทั้ง
ปวงมันไม่ใช่ว่าผู้ไปรู้อาการรู้พ้นก็คือ
อะไรสังขารปล่อยให้เคสังขารไปขันธ์ 5 มัน
ยังไม่ตายแต่ไอ้ผู้รู้พ้นจากขันธ์ 5 รู้
พ้นจากสังขารตัวมันเนี่ยไม่เข้าไปยึด
สังขารมึงพูดก็พูดไปไอ้ตัวขันธ์ 5 เนี่ย
มึงเห็นอะไรมึงรู้อะไรมึงก็พูดพูดไปคิดไป
แต่มันก็ไม่มันน่ะรู้พ้นน่ะคือมันไม่ไป
มันไม่ไม่ไปไปไป 2 อย่างไม่ 2 อย่างคือ
ไม่ไปติดไปกับมันไม่ไปเป็นผู้ปรุงแต่ง
สังขารซะเองหรือก็ไม่ไปเป็นจราจรห้ามมัน
คอยห้ามเบรกมันไว้ให้ตัวเราไม่ปรุงแต่ง
ตัวเราไม่ปรุงแต่งอย่างนี้มันยึดมันเข้า
ใจผิดว่าขันธ์ 5 คือตัวเราตัวเราคือขันธ์
5 นี้เราจะพยายามให้มันไม่ปรุงแต่งเพราะ
มันเป็นธรรมชาติใฝปรุงแต่งธรรมชาติที่
ปรุงแต่งไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัว
ตนของเราแล้วเราไม่ใช่ว่าเข้าใจผิดว่าเอา
เราไปพยายามทำให้เราไม่ปรุงแต่งเมื่อเรา
เนี่ยพยายามทำให้ตัวเราไม่ปรุงแต่งมันก็
คือปรุงแต่งอยู่นั่น
แหละความไม่ปรุงแต่งเนี่ยมันเป็นธรรมชาติ
ก็บอกแล้วมันเป็นธรรมชาติไม่ใช่ว่าเรา
เนี่ยพยายามไปทำให้ตัวเราเนี่ยไม่ปรุง
แต่งเพื่อให้เราเนี่ยพยายามพ้นจากความ
ปรุงแต่งอันนี้มันก็ปรุงแต่งซ้อนปรุงแต่ง
ก็จะผิดั่ไปหมดเลยเข้าใจผิดว่าไอ้ความ
ปรุงแต่งเป็นเนี่ยมันเป็นตัวเราตอนแรก
แล้วเราก็ยจะให้พ้นหลุดพ้นจากตัวตัวเราไป
ผู้ปรุงแต่งเลยกลายเป็นตัวเราไปเป็น
สังขารลอยไปอีกตัวนึงแล้วไปปรุงแต่งอยู่ี
ตัวไอ้ตัวลอยออกไปเพื่อให้มันเไม่ปรุง
แต่งแล้วเราเข้าใจผิดว่าตัวเราเนี่ยจะได้
หลุดพ้นจากไอ้ตัวสังขารคือตัวขันธ์ 5
แล้วกลายไปเป็นตัวไม่ปรุงแต่งเอ้ยยิไปกัน
ใหญ่เลยอันเยมันไอ้ตัวไม่ปรุงแต่งมันเป็น
ธรรมชาติเราจะไปปรุงแต่งให้มันไเก๋ึง
พยายามไปปรุงแต่งทำให้มันน่ะไม่ปรุงแต่ง
ให้ตัวเราเี่ไม่ปรุงแต่ง
เข้าใจไเนี่ยเข้า
ใจเออเนี่ยเราพยายามจะพิมพ์ตั้งแต่เมื่อ
คืนมาเช้าจะพยายามพิมพ์ให้ตรงนี้พิมพ์ให้
มันเข้าใจอย่างแต่เวลาพิมพ์กพูดไม่เหมือน
กันไอพูดมันพูดได้ยาวไอพิม์มันจะมาพิมพ์
ยาวอย่างงนี้ก็ไม่ได้มันเยเย้อนี่เรา
พิมพ์มันไม่เป็นอย่างที่เราพูดอย่างเรา
พิมพ์ออกไป
เนี่ยพิมพ์ตรงนี้เนี่ยแต่ถ้าเราพอฟังเรา
พูดเข้าใจแล้วกลับไปอ่านเนี่ยมันตรงนี้
มันเข้าใจเลยตอนแรกถ้าไปฟังเราพูดตรงเนี้
อ่านตรงที่เราพิมพ์ไปส่งไปก็ไม่เข้า
ใจมันก็ได้แต่แค่อ่านจำได้อะไรเป็นอะไร
เข้าใจแต่จริงๆไม่เข้าใจเราปฏิบัติผิดอีก
ไอ้ที่เราปฏิบัติผิดเพราะเราไม่เข้าใจไม่
ใช่ว่าเข้าใจแล้วเข้าใจแล้วแต่ไปปฏิบัติ
ผิดไม่ใช่นะคนละเรื่องกันไม่ได้บอกเข้าใจ
แล้วเข้าใจแล้วแต่ตอนเวลาไปปฏิบัติผิดไอ้
นี้มันคือไม่เข้าใจ
เช้ามาด้วยความมั่นใจปูกแน่นอนเมื่อเช้า
ว่าเขาว่าเขาว่าเขานี่ๆๆเป็นพระองค์ที่ 2
ที่ 3 แล้ว
เนี่ยนี่เป็นพระองค์ที่ 2 ที่ 3 แล้ว
เนี่ยอย่างเงี้หลงปรุงแต่งแต่ไีทีก็ไปหลง
ปรุงแต่งสะกดไม่ให้ปรุงแต่งแต่เวลาปรุง
แต่งเคือปรุงแต่งเดี๋ยวไปว่าเข็มบ้าง
เดี๋ยวไปว่าขนมบ้างว่า
[เพลง]
เรานี่มันก็กลายเป็นพระที่ว่าว่ากันแต่ละ
องค์ละองค์แล้วก็หลงไปตัวเองก็ว่าเแล้ว
ไม่รู้นี่ๆความไม่รู้อยู่ตรงนี้เห็นมั้ย
นี่แล้วก็เสร็จแล้วก็นี่ผิดนึงผิดนึง
เมื่อกี้ก็ไปว่าไอ้เข็มเราก็บอกว่าเ้
กำลังพูดเรื่องธรรมอย่าไปพูดเล่นไปว่าเ้า
เสียหายเพราะว่ามันทำให้ขาดตอนอนี่ไปว่าเ
อีกะไอ้เนี่ยมันจะเหมือนกับพระองค์ที่ไป
ว่าองค์ที่ 2 องค์ที่ 3 ที่ 4 ไปเรื่อย
อย่างงี้ไม่รู้ตัวอย่างงี้ไม่รู้ตัวอย่าง
เงี้อย่างงี้พ้นทุกข์ไม่ได้ปฏิบัติไงไม่
เป็น้ทุกข์แต่พอไม่เข้าใจโทษฐานมันก็เลย
ไม่เข้าใจเลยตัวนี้เป็นกรรมเลยตัวนี้ตัว
เองก็พอตัวเองปุ๊บเขหยุดพูดว่าเ
สะกดอย่างเงี้ยไอ้นี่มันไปอีกคนละเรื่อง
เลยไอ้ตอนแรกก็เวลาไปปรุงแต่งว่าเไม่ก็
ไม่รู้ตัวอีกแต่แล้วพอเลิกว่าเก็ไม่รู้
ตัวอีกไอ้ที่ปรุงอ่ะพยายามมาปรุงให้ตัว
เองไม่ปรุงแต่ง
อึนทางร่อง
[เพลง]
เลยเนี่ยก็อย่างนี้แ่ะเข้าใจยังแล้วเราจะ
ปล่อยวางตัวเราได้ไงคือปล่อยวางอย่างนี้
แนอืไม่อย่าพยายามไปคิดไปปล่อยวางตัวเราเ
คิดพยายามไปปล่อยวางตัวเราเนี่ยมันจะมี
ตัวเราออกมาอีกตัวนึงซ้อนไปเรื่อยๆไม่มี
ที่จบสิ้นหรอกปล่อยให้ตายเหอะแต่เราไปคิด
ปล่อยวางตัวเรามันจะมีไอ้ตัวเราเหลือออก
ไปนอกตัวเราทุก
ทีอย่าคิดปล่อยวางตัวเราเออเพียงแต่เห็น
ว่าตัวเราเนี่ยปรุงแต่งเห็นว่าปรุงแต่ง
ที่ตัวเราหรือตัวเราเเป็นผู้ปรุงแต่งเรา
ก็เห็นมันไปแล้วก็สักตไปเห็นสเห็นตามคือ
สักเห็นหมายถึงว่ามันเป็นธรรมชาติที่มัน
เป็นธรรมชาติมันจะต้องรู้ไปอย่างงั้นแ่ะ
เออมันไม่ได้เป็นธรรมชาติคือต้องมารู้ไ
ความปรุงแต่งมันเป็นธรรมชาติฝ่าที่มันรู้
ความปรุงแต่งโอไอไอ้ธรรมชาติเนี่ยมันรู้
ว่าเออไอ้นี่มันปรุงแต่งตัวมันเนี่ยไอ้
ตัวมันเนี่ยมันธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งเขา
จึงเรียกว่ารู้พ้นจากสังขารคือความปรุง
แต่งอันเนี้ย
ทีนี้พอไปใช้คำว่าหลุดพ้นมันก็เลยพยายาม
จะเอาตัวเราไปหลุด
พ้นมันไม่มีใครหลุดพ้นอะไรหรอกเออมันคือ
มันมีอยู่แล้วในตัวเราเนี่ย 2 อย่างคือ
มันมีธรรมชาติใฝ่ปรุงแต่งกับธรรมชาติฝ่าย
ไม่ปรุงแต่งอยู่ในตัวเรานี่แหละมันมีอยู่
แล้วแต่เราไม่เห็นมันเออความไม่เห็นมัน
เราเลยหลงไปเป็นธรรมชาติไปปรุงแต่งเคเลย
เรียกว่าอวิชชา
มันมีอยู่แล้วนะธรรมชาติฝ่ายไม่ปรุงแต่ง
เนี่ยไอ้ธรรมชาติที่เป็นพุทธะที่มันผู้ด
รู้แจ้งเนี่ยมันมีอยู่แล้วที่มันไม่ปรุง
แต่งเนี่ยมันเป็นอยู่แล้วโดยธรรมชาติอมัน
มันเป็นธรรมชาติเเรียกว่าธรรมชาติรู้หรือ
รู้ที่เป็นธรรมชาติหรือเรียกว่าหลวงตา
มหาบัวเรียกว่าธรรมธาตุ
แต่หลวงปู่ดูลหรือหนังพระพุทธเจ้า
มหาศาสดาเรกเรียว่า
พุทธะพุทธะมันแปลว่าผู้รู้แจ้งรู้พ้นรู้
ไม่ยึดอะไรรู้ตามความเป็น
จริงอันนี้มันเป็นธรรมชาติอีกอันนึงที่
มันเนี่ยมันไปรู้ยึดอะไรไม่ได้ก็เพราะว่า
มันเป็นธรรมชาติที่มันไม่มีตัวตนไม่มีรูป
ร่างไม่มีเครื่องมือไม่มีกิริยาการใดๆเลย
มันจะไปยึดอะไรไม่ได้ปล่อยอะไรไม่ได้มัน
ทั้งยึดก็ไม่ได้ปล่อยก็ไม่ได้มันเป็น
ธรรมชาติที่ได้แต่รู้ไม่ใช่เอาตัวเราไป
รู้ไอ้ที่ตัวเราไปรู้เนี่ยหรือบอกว่าทำไม
ต้องเห็นตัวเราก็ไอ้ที่ไอตัวเราไปรู้มัน
เป็นขันธ์ 5 ทั้งหมดมันเป็นวิญญาณขันธ์
เป็นขันธ์
5 ไม่ใช่ว่าเอาตัวเราไปยามไปรู้แล้วให้
ตัวเราเนี่ยไม่ปรุงแต่งตัวนี้มันก็จะเป็น
หเกตัวนี้คือพายามเอาตัวเราไปรู้แล้วก็
ให้ตัวเราไม่ปรุงแต่งไอ้ที่เอาตัวเราไป
รู้นี่มันเป็นขันธ์ 5 มันเป็นตัวปรุงแต่ง
แล้วก็พยายามจะไปทำให้ขันธ์ 5 เไม่ให้
ปรุงแต่งแต่ไอ้ธรรมชาติของขันธ์ 5 มันคือ
ความปรุงแต่งแล้วเราจะไปทำยังไงคือทำให้
ไอ้ขันธ์ 5 ไม่ปรุงแต่งเพราะธรรมชาติของ
ขันธ์ 5 มันคือความปรุงแต่งนี้เมื่อเรา
เอาตัวเราเนี่ยเป็นคนไปรู้ซะเไอ้ที่ตัว
เราไปรู้มันเป็นวิญญาณขันธ์มันเป็นวิญญาณ
ขันธ์คือมันไปรู้อาการวิญญาณขันธ์เนี่ย
คือไปรู้ตามช่องทวารคือตาหูจมูกลิ้นกายใจ
เออตอนนี้ไอ้ที่เราไปรู้อาการเนี่ยมันไม่
ใช่ตัวเราเอแล้วมันเป็นวิญญาณขันธ์เพราะ
ว่ามันไปรู้ทางจ้องทวารประตูใจเป็นสังขาร
เหมือนกันมันก็เป็นสังขารเพราะวิญญาณ
ขันธ์มันเป็นสังขารมีขันธ์ 5 ความที่อะไ
ไม่เข้าใจเี่ผิดตัวตัวเนี้ยมันก็เลยเอา
ตัวเราเนี่ยไปเป็นขันธ์ 5 เพราะว่ามันรู้
อะไรไอ้ที่เราไปรู้อาการทุกอาการเนี่ยมัน
คือรู้ทางประตูใจคือวิญญาณขันธ์เเรียกว่า
มโนวิญญาณมันเป็นขันธ์ 5 อนี้ขันธ์ 5 มัน
เป็นตัวปรุงแต่งพอเราเข้าใจผิดว่าพอเอา
ตัวเราไปรู้ตอนนี้มันก็เลยผิดหลายต่อแล้ว
1 เอาตัวเราไปรู้เสร็จปุ๊บ 2 ไอ้ตัวเรา
พู้ไปรู้เนี่ยเราก็ไม่รู้ว่ามันน่ะคือ
ขันธ์ 5 มันปรุงแต่งเอาตัวเราไปรู้คือ
อะไรเพราะว่าอะไรทำไมเอาตัวเราไปรู้มัน
เป็นขันธ์ 5 อะไรก็มันรู้ตามอาการนะรู้
ตามทวารน่ะรู้รูปรู้เสียงรู้กลิ่นรู้รส
รู้ธรรมอารมณ์รู้สิ่งที่มันสัมผัสกายรู้
ธรรมอารมณ์รู้อาการเนี่ยมันรู้ตามทวารเ
ถ้าเราไปรู้อาการเนี่ยมันรู้ตามทวารคือ
ประตูรู้ตามประตูเอตาหูจมูกลิ้นกายใจ
อันเนี้ยมันเป็นวิญญาณขันธ์นะมันเป็น
วิญญาณขันธ์ที่มันรู้ตามประตูตาหูจมูกยิน
กายใจรู้ตามทวารถ้ารู้ตามทวารเนี่ยมัน
เป็นวิญญาณขันธ์เกันอ้าแต่เราไปเอาไอ้ไอ้
ตัวเราไปเป็นรู้ซะรู้เอาตัวเราเนี่ยไป
เป็นรู้ตาม
อาการเอาตัวเราไปรู้รูปเอาตัวเราไปรู้
เสียงเอาตัวเราไปรู้กลิ่นเอาตัวเราไปรู้
รสเอาตัวเราไปรู้สิ่งที่มาสัมผัสเอาตัว
เราไปรู้
อาการแม้แต่อาการโปร่งโล่งเบาสบายว่างๆ
นิ่งๆเฉยๆอาการไม่โปกไม่โลภไม่เบาไม่ว่าง
ไม่นิ่งไม่เฉยฟุ้งซ่านยังไงก็ตามอันนี้
มันเป็นวิญญาณขันธ์เพราะว่ามันไปรู้ตาม
ช่องทวารคือรู้ตามประตูใจเขาเลยเรียกว่า
วิญญาณขันธ์เพราะวิญญาณขันธ์เนี่ยมันเกิด
มารู้ตามวารทั้ง 6 ประตูตาหูจมูกลิ้นกาย
ใจถ้ารู้ทางประตูตาเขาเรียกว่าจักษุ
วิญญาณรู้ทางประตูหูเรียกว่าโสตวิญญาณรู้
ทางประตูจมูกเรียกว่าฐานวิญญาณรู้ทางประ
ประตูลิ้นเรียกว่าชิวหาวิญญาณรู้ทางประตู
กายเรียกว่ากายวิญญาณรู้สิ่งที่มาสัมผัส
ิวกายเรียกว่ากายวิญญาณรู้ทางประตูใจรู้
อาการเนี่ยไม่ว่าจะอาการที่ถูกใจไม่ถูกใจ
โป่งโลกเบาสบายนิ่งว่างเฉยไม่โป่งไม่โลก
ไม่เบาไม่ว่างอันเนี้ยรู้ทางประตูใจเขา
เรียกว่ามโนทวาร
อันเนี้ยมันเป็นขันธ์ 5 มันเป็นวิญญาณ
ขันธ์อมันเป็นมันเรียกว่ามโนวิญญาณมโน
วิญญาณแล้ววิญญาณไอ้ตั้งแต่จักษุวิญญาณมา
ถึงมนวิญญาณเนี่ยมันเป็นขันธ์ 5 เจึง
เรียกว่าวิญญาณวิญญาณต่อท้ายแต่นี้วิญญาณ
เนี่ยเเลยมาประกอบกับการเห็นทางไหนก็เลย
เรียกเรียกตามชื่อมันคือวิญญาณเนี่ยมัน
รู้รู้ทางตาเเลยเรียกชื่อว่าจักษุวิญญาณ
จักษุนวตาพอวิญญาณในขันธ์ 5 มันเกิดมารู้
รู้เสียงทางหูเเลยเรียกโสตวิญญาณเเอาไอไอ
ไอ้ทวารเนี่ยมาประกบมันพอมันรู้ทางจมูก
เขาเลยเรียกว่าฆานวิญญาณพอมันรู้ทางลิ้น
เขาาเลยเรียกว่าชิวหาวิญญาณคือเขาเอาไอ้
ไอ้ประตูเนี่ยมาประกอบกับไอ้วิญญาณใน
ขันธ์ 5 เลยเรียกว่าเอาชื่อมันไปรวมกัน
ชิวหาวิญญาณพอมันรู้ทางประตูกายคือมันรู้
สิ่งที่มาสัมผัสกายเขาเรียกว่ากายวิญญาณ
พอมารู้ทางประตูใจเขาเลยเรียกมโนวิญญาณ
เพราะใจมันเป็นมโนเนี่ยเขาเลยเอามาประกอบ
กันมโนกับวิญญาณรู้ทางเอาประตูเอาชื่อ
ประตูมาบวกกับวิญญาณในขันธ์ 5 แล้วพอรู้
เสร็จก็ละมันออกไปมันรู้ก็ละรู้ก็ละก็ได้
ถูกไอ้รู้เนี่ยไม่ใช่เราไม่ทำไปทำกิริยา
การล้าคือ
มันเป็น
ธรรมชาติการรับรู้ของทางทวารของขันธ์ 5
มันเป็น
ธรรมชาติเวลาวิญญาณขันธ์เนี่ยวิญญาณขันธ์
เนี่ยขันธ์ 5 เนี่ยพอมันไปรู้ทางประตู
เนี่ยประตูตาหูจมูกลิ้งกกายใจคือไม่รู้
รูปเสียงกลิ่นรสพพะสิบาสัมผัสกายแลรู้
ธรรมารมณ์ก็คือรู้อาการเนี่ยรู้อาการทาง
ประตูใจเนี่ยไอ้วิญญาณขันธ์เนี่ยพอมันไป
รู้เสร็จปุ๊บเนี่ยแล้วมันก็จะต้องดับทัน
ที
เพื่ออะไรเพื่อมันจะไปรู้เวทนาเพราะว่าพอ
ไปรู้อะไรปุ๊บมันจะต้องส่งต่อเวทนาสัญญา
สังขารคือส่งต่อเวทนาคืออไอ้ไอ้สิ่งนั้น
น่ะเป็นเป็นที่ที่รู้เห็นนมันเป็นยังไง
เป็นมันมีความรู้สึกเป็นยังไงสุขทุกข์
กลางๆแล้วก็ส่งต่อสัญญาจำได้ไหมรู้ว่า
เป็นอะไรเป็นอะไรแล้วก็ส่งต่อสังขารปรุง
แต่งคิดปรุงปรุงคิดแล้วไอ้เวลาวิญญาณ
วิญญาณขันธ์เนี่ยมันไปรับรู้รูปเสร็จปุ๊บ
มันเสี้ยววินาทีเดียวมันดับเลยไอ้จักษุ
วิญญาณน่ะดับเลยแล้วมันมาเกิดการรับรู้
เวทนาสัญญาสังขารตัวใหม่ๆต่อไปมันก็เลย
เป็นเนี่ยมโนวิญญาณเป็นมโนวิญญาณที่มารู้
เวทนามโนวิญญาณมารู้สัญญามโนวิญญาณมามัน
รู้ไอไอ้ความคิดปงๆคิดแล้วก็อารมณ์ที่
เกิดขึ้นตัวต่อๆไปเรื่อยๆไปอย่างเงี้ยมัน
จึงไม่มีความสิ้นสุดของการคิดปรุงแต่ง
เพราะว่ามันเป็นกระบวนการของขาน 5 ซึ่ง
เป็นธรรมชาติฝ่ายปรุงแต่งจะไปตัดตอนไม่
ได้ที่เก๋เข้าใจผิดก็คือว่า 1 หลงเอาตัว
เราไปเป็นขันธ์ 5 แล้วพยายามฝึกให้มัน
สัตว
รู้แล้วเราก็เลยอ่ะพอเราไปเป็นขันธ์ 5
เราก็เลยไปตัดตอนถ้ามันรู้แล้วไม่ปรุงที่
เข็มรู้แล้วไม่ปรุงรู้ไม่กระเพื่อมรู้ไม่
คิดรู้ไม่ปรุงรู้ไม่กระเพื่อมรู้ไม่คิด
มันทำไม่ได้มันเลยผิดธรรมชาติเลยไปสะกด
เฉยๆเพราะอะไรเพราะว่าเราไอ้ตัวเราที่ไป
รู้ตามทวารเนี่ยตาหูจมูกิ้นกายใจอ่ะมัน
เป็นวิญญาณขันธ์มันเป็นวิญญาณ
ขันธ์อมันเป็นวิญญาณในขันธ์เมื่อวิญญาณ
ขันธ์ไปรู้ทางประตูตาหูจมูกินกายใจแต่ละ
ขณะเนี่ยมันจะต้องดับไปเร็วมั่นแล้วก็ส่ง
ต่อไปเวทนาสัญญาสังขารแล้วก็ไปส่งต่อ
วิญญาณตัวต่อๆไปให้มารู้มันเกิดดับก็ว่า
เสี้ยวเทีเดียวเกิดเป็นแสนๆโกรธอ่ะคิดดู
เะมันจะไปไปตัดตอนยังไงมันเร็ว
มากเพราะฉะนั้นน่ะมันมันเนี่ยเราเลยบอก
ว่าเราไม่ต้องไปไล่ไล่โอหเรียงขันอย่าง
งี้หรอกมันไล่ไม่ทันหรอกเราก็เพียงแต่บอก
ว่าเออให้ให้ตั้งสมุติฐานไว้ในใจเลยว่า
ไอ้ที่เราคิดมีความรู้สึกว่าตัวเราไปรู้
อะไรเี่ตัวเราต้องคิดเสมอตัวเราไปรู้อะไร
ตัวต้องคิดต้องคิดต้องคิดต้องคิดเสมอก็
คือแพ้ๆไอ้ตัวเราที่ไปรู้เนี่ยมันคือ
ขันธ์ 5 คือไอ้วิญญาณขันธ์ที่ไปรู้แล้วก็
มันจะต้องส่งต่อเวทนาไปถึงสัญญาและสังขาร
คือคิดปรุงๆงคิดเสมอมันจะไม่มีทางไปตัด
ตอนให้มันแล้วแต่รู้เฉยๆรู้เฉยๆรู้เฉยๆ
มันทำไม่ได้เพราะว่ามันเอาตัวเราไปรู้ตาม
ทวารอันนี้มันเป็นขันธ์ถ้ารู้ตามทวารมัน
เป็นขันธ์ 5 เป็นวิญญาณ
ขันธ์
อืมเราจะไปทำให้ตัวเรานรู้เฉยๆรู้เฉยๆมัน
รู้ไม่ได้เพราะมันเป็นถ้าเราเอาตัวเราไป
เป็นขันธ์ซะแล้วคือรู้ตามทวารแล้วเนี่ย
มันจะรู้เฉยๆไม่
ได้ตอนนี้มันมีธรรมชาติอีกอันนึงอ่ะ
ธรรมชาติของความที่ว่ารู้แจ้งที่เป็น
พุทธะก็คืออะไรที่สามารถมาเข้าใจได้ว่า
ที่มันเข้าใจตามที่เราพูดได้ในขณะแล้วก็
เห็นก็ต้องงเข้าใจจทั้งเห็นได้ว่าเนี่ย
มันก็เหมือนภาพองค์ที่ 1 พอพอลมมาพัด
เทียนดับปุ๊บ
เฮ้ยเทียนดับแล้วเทียนดับแล้วแลไอ้วิญญาณ
ขันธ์ตัวต่อไปไม่รู้ตามทวารน่ะรู้ว่าองค์
แรกพูดอ่ะ
เอนี่มันห้องกรรมฐานเนี่ยพูดทำไมอมันก็
ไม่เห็นไไอ้วิญญาณตัวแรกพูดพอรู้แล้วมัน
ก็พูดมันมันเหมือนกับไอ้วิญญาณเนี่ยเป็น
คนพูดเองเลยคือตัวเราเนี่ยทั้งรู้ทั้งพูด
ทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้ง
คิดมันจะห้ามไม่ได้นะไอ้ตัวเราทั้งรู้
ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดเนี่ยถ้ารู้ตามทวาร
เนี่ยมันต้องทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้ง
คิดห้ามไม่ได้นะไอ้ทั้งรู้ทั้งคิดเนี่ย
เออมันห้ามไม่ได้มันเหมือนไอ้พระองค์ที่ 2
รุๆพูดเลยไอ้พระองค์ที่ 3 รู้องค์ที่ 2
ก็พูดเลยไอ้ที่ 4 รู้พูดๆถ้ามีกี่องค์กี่
องค์ทั้งหมดในห้อนก็คือพูดทุกองค์จนกว่า
จะตายนี่ให้เขใจอย่างเงี้ยไอ้ตัวที่รู้
เห็นและเข้าใจได้อย่างเนี้ยแล้วก็ไม่เข้า
ไปยึดคือให้ปล่อยให้ขันธ์ 5 มันทำงานตาม
ธรรมชาติไม่เข้าไปแทรกแซง
แล้วก็ไม่หลงปรุงแต่งไปซะเองคือไม่เป็นคน
พูดรู้แล้วพูดรู้แล้วก็พูดไปเรื่อยๆตาม
องค์อื่นเรื่อยไปอ่ะกลายไปเป็นองที่ 2 ก็
พูดคือเอาตัวเราไปพูดจริงๆอ่ะแต่ไม่ใช่
ว่ารู้ตัวเรากำลังพูดแต่เอาตัวเราไปพูด
จริงๆมันไม่เหมือนกันนะคือไอ้ตัวเราเนี่ย
ไอวิญญาณขันธ์ที่ไปรู้ตามทวารเรู้แล้วคิด
รู้แล้วคิดกับไอ้ที่ไอ้รู้เนี่ยที่มัน
เป็นพุทธะที่มันเป็นธรรมชาติของธาตุรู้
ที่เป็นธรรมธาตุนิพพานธาตุสุญญตาธาตุ
อรหันตธาตุ
เนี่ยไอ้ตัว
เนี้ยมันมันรู้ไอ้ตัวเราเนี่ยที่มันรู้
เราคิดรู้แล้วคิดรู้แล้วคิด
อืแต่ตัวมันเนี่ยมันเป็นธรรมชาติที่มันน
ไม่ได้คิดแต่มันมารู้ไอ้ตัวเราเนี่ยรู้
แล้วคิดรู้แล้วคิดรู้แล้วคิดรู้แล้วคิด
แต่ไอ้ไอไอ้รู้ที่เป็นพุทธะเนี่ยมันมารู้
ตัวเราที่รู้ลคิดรู้ลคิดอันเยห้ามไม่ได้
แต่ไอ้ตัวนั้นน่ะมันมารู้ตัวเรา่ะเรามัน
มารู้ตัวเราว่าเนี่ยตัวเรามันรู้อะไรก็
ต้องคิดรู้อะไรก็ต้องคิดรู้อะไรก็คิด
เรื่อยไปคิดดีคิดชั่วคิดกการคิดดีคิดชั่ว
คิดกุศลอกุศลมันก็กระเพื่อมกระเพื่อม
กระเพื่อมเดี๋ยวดีมาเดี๋ยวชั่วมาเดี๋ยวก็
ไม่กระเพื่อมมันก็ต้องเป็นอย่างนี้แหละ
มันเป็นธรรมชาติของขันธ์ 5 เดี๋ยวกระ
เพื่อมเดี๋ยวก็ไปกระเพื่อมเดี๋ยวกเเพื่อม
ไม่กระเพื่อมมันไม่ใช่เรื่องผิดปกตินะ
เนี่ยมันเป็นเรื่องปกติแต่ไอ้ธรรมชาติของ
ฝ่ายพุทธะซึ่งเป็นธรรมธาตุนิพพานธาตุ
อรหารธาตุจะเรียกอะไรก็ได้ชื่อมันสมมุติ
หมดน่ะเออมันมีอีกอันนึงคือมันไม่ปรุง
แต่งมันเป็นวิสังขารมันเป็นอสังขตธาตุเขา
นิยมเรียกว่าใจพ่อแม่ครูบาอาจารย์เรียก
ว่าใจไอ้นั่นน่ะมันไม่ใช่ตัวขัน 5 ตัวที่
รู้แล้วคิดรู้แล้วคิดคิดไอ้นั่นน่ะมันมัน
ได้แต่มันได้แต่ว่าอะไรมันได้แต่รู้ว่า
ไอ้เนี่ยมันรู้ละคิดรู้ละคิดรู้ละคิดไอ้
รู้ละคิดเมันขันธ์ 5 ตอนี้ไอ้รู้ละคิดรู้
ละคิดรู้ละคิดเนี่ยมันจะไปคิดได้ที่ไหน
ล่ะมันจะไปรู้แล้วคิดรู้แล้วคิดรู้คิดที่
ไหนมันก็คิดอยู่ในใจนี่แหละมันไม่ได้ไป
คิดข้างนอกหรอกมันไม่ได้คิดข้างนอกไปคิด
ที่ที่นู่นที่นี่ที่นั่นหรอกมันคิดที่ใจ
มันเอาของเขมาเข้ามาคิดในใจตาไปเห็นรูป
มันก็เอามาคิดในใจหูได้ยินเสียมันก็มาคิด
ในใจจมูกได้กลิ่นมันก็คิดในใจไอ้ไอ้ลิ้น
ไปลิ้นรถมันก็มาคิดในใจกายไปสัมผัสมันก็
มาคิดในใจพอไปรู้อาการเนี่ยไม่ว่าโป่ง
โล่งเบาสบายนิ่งว่างเฉยไม่โปร่งไม่โล่ง
ไม่เบาไม่นิ่งไม่ว่างเฉยหรือว่ารู้คิดดี
คิดชั่วคิดบุญคิดบาปคิดกุศลอกุศลมันก็ไป
คิดต่ออีกมันก็ไปคิดรู้แล้วคิดรู้คิดต่อ
ไอ้สิ่งที่ถูกรู้อันแรกมันก็จะเป็นธ
อารมณ์เรื่อยไปไอ้ผู้รู้ตัวใหม่มารู้ปุ๊บ
ไอ้ตัวนี้ก็เป็นวิญญาณขันธ์ไปแต่ไอ้พวก
วิญญาณขันธ์มันเป็นรู้ปุ๊บแล้วมันก็ปุงไป
เวทนาสัญญาสังขารทันทีมันเลยก็กลายเป็น
ธรรมารมณ์ตัวต่อไปเป็นสิ่งที่ถูกรู้ตัว
ต่อไปเรื่อยไปเข้าใจมยเนี่ยคือถ้ามันรู้
ตามทวารน่ะตาหูจมูกยิ้นกายใจอ่ะมันเป็น
วิญญาณขันธ์เป็นขันธ์ 5 ตอนนี้พอมันมารู้
แล้วเนี่ยตอนขณะขณะเสี้ยวเนี่ยทีเดียวนะ
ที่มันมารู้เนี่ยเสี้ยววินาทีเดียวขนาด
ที่มันรู้เนี่ยมันเป็นวิญญาณเป็นวิญญาณ
ขันธ์แต่มันรู้แป๊บเดียวเสี้ยววินทีเดียว
แล้วมันมันส่งต่อเวทนาสัญญาสังขาร
อันเนี้ยกลายเป็นธรรมอารมณ์ทั้ง
ทีเพราะว่าเวทนาสัญญาสังขารเนี่ยมันเป็น
เจตสิก
เจตสิกเออที่เค้าเรียนพระอภิธรรมอ่ะเค้า
เรียนพระอภิธรรมเคเรียนอยู่ 4 ตัวกูเรียน
รูปเรียนจิตเจตสิกนิพพาน
รูปจิตเจตสิกนิพพานรูปก็คือร่างกายนี่นะ
รูปก็คือร่างกายแล้วก็เอหรือสิ่งที่ถูก
รู้ทั้งหมดน่ะทั้งตาหูจมูกลิ้นกายใจ
อายตนะภายนอกสิ่งที่ถูกรู้เป็นรูปนะทก็
บอกว่าผู้รู้เป็นนามนะสิ่งที่รู้เป็นรูป
ผู้รู้เป็นนามหรือเรียกว่ากายร่างกายก็
เป็นรูปรูปขันธ์เวทนาสัญญาสังขารเป็นนาม
ขันธ์เนาม
ขันธ์ส่วนเนี่ยไอ้รูปรูปร่างกายเนี่ยก็
เป็นกายไปไอ้ส่วนเวทนาสัญญาสังขขาน 3 ตัว
เนี่ยซิ่งไปถูกวิญญาณมารู้เนี่ยเราก็
เรียกว่าเจตสิกเจตสิกนะเจตสิกเป็นเจตสิก
หรือเป็นธรรมารมณ์
แล้วก็ไอ้ส่วนวิญญาณเนี่ยเขาเรียกว่าจิต
เรียกว่าจิตแล้วก็นิพพานนะนิพพานคือพ้น
จากความยึดทั้งหมดแล้วนิพพานอ่าตัวนี้มัน
มี 4 ตัวรูปจิตเจตสิกนิพพานไอ้รูปก็คือ
ร่างกายจิตก็คือเอ่อวิญญาณวิญญาณในขัน 5
ที่มารู้แล้วก็ไอ้ส่วนเวทนาสัญญาสังขาร 3
ตัวนี้เป็นเจตสิกเป็นเจตสิกที่มันเนี่ย
มันมันรู้อะไรปุ๊บพอวิญญาณมารู้ปุ๊บมัน
ต้องประกอบมาทันทีเลยคือวิญญาณไปรู้ปุ๊บ
มันต้องประกอบเวทนาสัญญาสังขารที่มันจะไป
ตัดตอนไม่ได้นะไม่ใช่ว่าพอไปรู้ปุ๊บเฉจะ
ทำให้รู้เฉยๆสัแปว่ารูู้้เฉยๆแล้วเฉยเลย
ไอ้เก๋มันฟังแล้วเข้าใจผิดทุกคนเ่ะฟัง
แล้วเข้าใจผิดแล้วก็ไปรู้เฉยเลยรู้เฉย
ไปรู้เฉยได้ไงมันเป็นวิญญาณขันธ์มันรู้
ตามประตูทวารมันรู้ว่าตามประตูทวารนตาหู
จมูกลิเกใจ้าไปรู้ตามประตูทวารเนี่ยไอ้
วิญญาณเี่มันเป็นจิตรูปจิตจิตมันเป็น
วิญญาณรูปก็คือกายอไอ้เวทนาสัญญาสังขาร
เนี่ยมันเป็นเจตสิกเจตสิกคือมันเกิดดับ
พร้อมกับไอ้ไอ้จิตวิญญาณที่มารู้มันเกิด
พร้อมกันดับพร้อมกันมันเกิดพร้อมกันดับ
กันเเรียกว่าเจตสิกไอ้เจตสิกเนี่ยมันจะ
ถูกรู้ได้เจตสิกเเป็นธรรมารมณ์ตนี้พอเรา
เข้าใจอย่างนี้แล้วก็ไม่ยาก
ะพอมันไปรู้อะไรก็ตามเนี่ยมันไปรู้ตาม
ทวารที่ไปรู้ตมันเป็นไอ้สิ่งเหล่าเไม่ใช่
เป็นขันธ์ 5 ทั้งหมดถ้าไปรู้ตามทวารเป็น
วิญญาณขันธ์แล้ววิญญาณขันธ์เนี่ยมันเกิด
เสี้ยวในทีเดียวที่มันรู้อเพราะอะไรตัว
มันอิสระแค่ทำจะดูไม่เห็นหรอกดูไม่ออก
เพราะว่ามันเสี้ยวเดียวเป็นอิสระที่เดียว
แล้วมันประกอบเลยประกอบเวทนาสัญญาสังขาร
ทันทีมันส่งต่อทันทีเลยเอาเวทนาสัญญา
สังขารมาประกอบทันทีเเรียกว่าอะไรขณะจิต
เดียวมันเร็วมากคือแล้วไอ้ไอ้ขณะที่มัน
รู้นะรู้รูปนะวิญญาณที่มันรู้รูปกับตัว
นึงคือจักษุวิญญาณจักษุวิญญาณน่ะรู้รูป
เอ่อรู้เสียงรู้กลิ่นรู้รสรู้โผฏฐัพพะเก็
เรียกว่ารูปไอ้เนี่ยเพราะอะไรวิญญาณที่มา
รู้เนี่ยมันคนละตัวหมดเลยเจักษุวิญญาณรู้
เสียงก็โสตวิญญาณพอรู้กิ่นก็ฐานวิญญาณพอ
รู้รสก็ชิวหาวิญญาณพอมารู้ศีลผัสทั้งกาย
ก็โผฏฐัพวิญญาณพอมันรู้อาการทางใจก็มโน
วิญญาณวิญญาณทั้งหมดเลยวิญญาณวิญญาณ
วิญญาณพอรู้ปุ๊บเสี้ยววินาทีเดียวนะเป็น
อิสระตัวมันเป็นอิสระเสี้ยววิีเดียวมัน
ไม่อิสระแล้วเพะมันบวกเวนานสัญญาสังขาร
ท่าทีไอ้เวทนาสัญญาสังขารคือมันจะรู้ปุ๊บ
มันจะต้องส่งออกเวทนาคือความรู้สึกอย่าง
ไรแล้วก็สัญญาจำได้ไรู้แล้วก็คิดปรุงงคิด
เข้าใจว่าอะไรอย่างงี้เป็นอะไรเป็นอะไรคน
นี้เป็นใครมาไงเจอกันกี่หนเป็นใครเป็นลูก
ใครเป็นสามีใครภรรยาใครอันนี้มันบวกเด็ด
เสร็จแล้วในนั้นน่ะในการรู้นั่นน่ะและไอ้
วิญญาณเนี่ยนอกจากมันมารู้รูปแล้วเนี่ยพอ
พอมันส่งต่อเวทนาไอ้วิญญาณตัวใหม่ก็ไม่
รู้เวทนาาพอส่งต่อสัญญาวิญญาณตัวใหม่ก็มา
รู้สัญญาพอส่งต่อสังขารคิดปรุงปุงคิดไอ้
วิญญาณตัวใหม่ก็มารู้มารู้ไอ้ไอความคิด
ปรุงพงคิดคือในขันธ์เดียวกันน่ะแต่มันส่ง
ต่อเวทนาสัญญาสังขารเ่ะเกิดวิญญาณตั้ง
หลายตัวเพราะฉะนั้นเราไปตัดตอนน่ะไม่ได้
หรอกงั้นถ้าเราไม่เข้าใจตัวเนี้ยสะกดจิต
เอ๋อตายคืออะไรเราไปตกดจิตตรงวิญญาณขันธ์
ให้มันรู้โดยไม่ไม่ส่งต่อเวไม่ส่งต่อ
สัญญาไม่ส่งต่อความคิดปรุงให้มันรู้แล้ว
ไม่กระเพื่อมให้มันรู้แล้วไม่คิดอะไรให้
มันรู้เฉยๆรู้เฉยๆมันทำได้เมื่อไหร่แล้ว
มันเป็นวิญญาณขันธ์เพราะเราไปรู้ตามทวาร
รู้ทางตาก็รู้รูปทางตามันไปรู้ตามทวารรู้
เสียงทั้งหูไปรู้ตามทวารรู้กลิ่นทางจมูก
ไปรู้ตามทวารรู้รสทางลิ้นไปรู้ตามทวารรู้
อาการน่ะรู้อาการของใจรู้ตามทวารเมื่อเรา
ไปรู้ตามทวารมันเป็นขันธ์นะวิญญาณขันธ์
มันรู้ตตามทวารเป็นขันธ์ 5 แล้วมันต้อง
ส่งต่อเวทนาสัญญาสังขารคือมันจะต้องมี
ความรู้สึกที่ดีไม่ดีกับเอย่างไรแล้วก็จะ
ต้องมีสัญญาจำได้ไรู้ว่าใครเป็นใครนี่มัน
เป็น
ธรรมชาติตัวที่แบบรู้ซื่อๆคือรู้อีกตัวิ
สังขาร
เออตอนนี้ไอ้รู้ซื่อๆหรือว่าสัตวรู้นั่น
เนี่ยไอ้ตัวนั้นน่ะมันเป็น
ธรรมชาติมันเป็นธรรมชาติฝ่ายไม่ปรุงแต่ง
เรียกว่าวิสังขารหรืออสังขตธาตุคือมันไม่
ปรุงแต่งไม่มีกริยาอารอะไรรไม่มีรูปพันธ์
สฐานใดๆแลไอ้ตัวนั้นมันต่างกับวิญญาณ
ขันธ์อย่างไรล่ะเราพยายามอธิบายวิญญาณ
ขันธ์ไปตั้งนานเพื่อเห็นความแตกต่างไอ้
รู้ที่เป็นวิญญาณธาตุเนี่ยวิญญาณธาตุที่
เป็นธาตุที่บริสุทธิ์เนี่ยมันไม่ใช่เป็น
วิญญาณขันธ์นะไอ้รู้เนี่ยมันเป็นวิญญาณ
ธาตุแต่ชื่อเหมือนมันเป็นรู้เหมือนกันแต่
ไอ้วิญญาณขันธ์มันรู้ตามทวารแต่ไอ้วิญญาณ
ธาตุเนี่ยหรือพุทธะหรือธรรมธาตุหรือ
นิพพานธาตุหรืออรหันต์ธาตุหรือสุญญตาธาตุ
จะเรียกเรียกว่างก็ได้ชื่อเป็นสมมติ
แต่ตัวตนมันไม่มีไม่มีรูปร่างไอ้รู้ตาม
ธรรมชาติเนี่ยหรือธรรมชาติที่รู้เนี่ยมัน
ตัวตนไม่มีไม่มีรูปร่างไม่มีอาการมันคิด
อะไรไม่ได้เพราะว่ามันไม่มีอาการใดๆเลย
มันเนี่ยมันไม่ได้รู้ตาม
ทวารแต่มันรู้ว่าเนี่ยไอ้ขันธ์ 5 เนี่ย
ไอ้สังขารทั้งหมดในโลกเราเนี่ยที่อยู่ภาย
นอกร่างกายเราเนี่ยมันเป็นสังขารปรุงแต่ง
ทั้งหมดสิ่งใดปรุงแต่งสิ่งนั้นเกิดขึ้น
สิ่งนั้นย่อมดับไปไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัว
ตนของเราเนี่ยแล้วแล้วก็ไอ้ร่างกายเนี่ย
ไอ้ร่างกายทั้งหมดเนี่ยแล้วไอ้ไอเวทนา
สัญญาสังขารวิญญาณเนี่ยที่มันเกิดขึ้นมา
มันก็ดับปุ๊บเกิดขึ้นมาแล้วก็ดับแล้วส่ง
ต่อต่อๆกันไปเนี่ยเราต้องการที่พูดพูด
อยู่ตั้งนานไอเรื่องวิญญาณขันธ์เนี่ยไอ้
เรื่องขันธ์ 5 ขันธ์ 5 เนี่ยอะไรเรา
ต้องการให้เห็นว่ามันดับปุ๊บไปเลยไงดับๆๆ
ๆๆเร็วมากเลยไงมันเกิดแล้วก็ดับเร็วมาก
เกิดแล้วก็ดับเร็วมากมันจึงไม่มีตัวตน
หรอกมันจึงไม่มีตัวตนที่คงที่เพราะไอ้
ขันธ์ 5 เนี่ยมันวิญญาณโผ่ปุ๊บพอมันรับ
รู้แล้วมันส่งส่งต่อเวทนาสัญญาสังขารแล้ว
ดับๆๆๆๆไอ้ตัวใหม่ก็มารับรู้แล้วก็ดับๆๆๆ
ๆมันเร็วมากซะจนแบบว่ามันไม่มีหรอกไอ้ที่
มันเที่ยงคงที่เป็นตัวเป็นตนมันไม่มีจึง
ไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราไอ้วิญญาณ
ธาตุหรือไอ้วิญญาณขันธ์ที่เเรียกว่าพุทธะ
เพราะว่ามันมีความรู้แจ้งมีสติปัญญาที่จะ
สามารถรู้เข้าใจตรงนี้ได้และเห็นด้วยไม่
ใช่ทั้งรู้ทั้งเข้าใจมันเห็นด้วยว่าเนี่ย
ไอ้ขันธ์ 5 มันเป็นอย่างนี้และไอ้นอก
ขันธ์ 5 ก็เป็นอย่างนี้เป็นสังขารทั้งมวล
ล้วนแต่ไม่เที่ยงเกิดขึ้นแล้วก็มีอะไรก็
ตามมีความปรุงแต่งมีการก่อสร้างขึ้นมา
ต้องเก่าต้องผุกต้องพังต้องสลายคนก็เรียก
ว่าแก่เจ็บตายแล้วก็ไอ้ส่วนไอ้เวทนาสัญญา
สังขารที่พรุงขึ้นมารับรู้แล้วก็ส่งต่อ
ความรู้สึกส่งต่อสัญญาส่งต่อความคิดปรุง
แต่งเนี่ยมันเกิดปุ๊บก็ดับๆๆๆั้นสลับแล้ว
ทุกสิ่งอ่ะลแต่เป็นสังขารทั้งหมดเกิด
ระดับเกิดระดับเกิดระดับเกิดระดับเร็วมาก
แม้แต่ตึกลำองกรุงโลมเสื้อสร้างแข็งแรง
มากกรุงโลมกุงสิศรีอยุธยากรุงสุโขทัยเป็น
ไงภูพาหมดแล้วเพราะอะไรตกอยู่ใต้กฎว่า
สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมาปรุงแต่ง
ขึ้นมาสร้างขึ้นมาสิ่งนั้นย่อมดับไป
เสื่อมไปเป็นธรรมดานี่คือกฎของธรรมชาติ
ฝ่ายปรุง
แต่งเหลือหนึ่งเดียวเท่านั้นมีหนึ่งเดียว
เท่านั้นคือพุทธะพุทธะคือ 1 หนึ่งเดียว
คือพุทธะคือความไม่ปรุงแต่งความไม่ปรุง
แต่งเนี่ยทำไมเรียกว่าพุทธะก็สามารถทั้ง
รู้ทั้งเห็นทั้งเข้าใจได้ว่าว่าเนี่ย
ธรรมชาติทั้งมวลล้วนแต่เป็นปรุงแต่งมีแต่
ตัวมันน่ะทนี้ไม่ปรุงแต่งแล้วมันก็เลยไม่
ไปยึดสิ่งที่ปรุงแต่งทั้งภายนอกและไม่ไป
ยึดขันธ์ 5 ที่เป็นรูปขันธ์และไม่ได้ยึด
ตาหูจมูกลิ้งกายและประตูใจที่มันเป็น
อายตนะภายในแล้วมันไม่ไม่ยึดไอ้วิญญาณ
ขันธ์ไม่ไม่ยึดนามขันธ์เวทนาสัญญา
สังขารที่มันเป็นฝ่ายปรุงแต่งเพราะว่ามัน
เห็นว่าไอ้สิ่งนี้ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเรา
ไม่ใช่ของเราล้วนแต่เป็นสังขารปรุงแต่ง
ทั้งหมดเป็นตกอยู่ใต้กฎอนิจจังทุกขัง
อนัตตาเกิดขึ้นแล้วก็เสื่อมไปดับไปต้อง
แก่ต้องเจ็บต้องตายต้องสลาย
ไปมันเลยรู้เห็นเข้าใจแบบนี้แล้วมันก็ไม่
เข้าไป
ยึดแล้วมันก็คำว่าไม่เข้าไปยึดเนี่ยเขาค
เรียกว่าปล่อยวางไม่ใช่ไปจับแล้วปล่อยคือ
มันรู้เห็นตามความเข้าจริงมันไม่เไม่เข้า
ไปจับแล้วไม่เข้าไปปล่อยเขาเรียกว่าปล่อย
วางปล่อยวางเนี่ยไม่ได้ว่าเข้าไปจับแล้ว
ไป
ปล่อย
[เพลง]
อย่างเไม่ทราบว่าจะเข้าใจมเนี่ยงั้นไอ้
ที่บอกว่าถามว่าไอ้ผู้รู้ไอ้ผู้รู้ที่
เป็นธรรมธาตุธรรมชาติแล้วแล้วมันเป็นไงก็
คือเนี่ยเราสังเกตมว่าไอ้ผู้รู้ที่เป็น
พุทธะเนี่ยมันไม่ได้รู้ตามทวารแต่มันเป็น
ผู้รู้แจ้งรู้พ้นรู้พ้นอะไรรู้พ้นจาก
สังขารทั้งปแล้วไม่ไม่ไม่ยึดตัวมันอีกนะ
เพราะอะไรก็ตัวมันเป็นวิสังขารนแล้วใครจะ
มายึดมันได้ลถ้าเราจะเอามายึดมันเราก็
ต้องเอาสังขารขันธ์ 5 เนี่ยไปพยายามยึด
มันยังมีคนอุตริจะไปยึดตัวมันเองอีกเอไป
ยึดไอ้พุทธะอีกก็จะยึดได้ไงเพราะตัวมัน
เป็นตัววิสังขารคือความไม่ปรุงแต่งพยายาม
จะเอาขันหน้าไปยึดมันอีกเนี่ยเราก็หวัง
ว่าจะเข้าใจกันสักทีเราจะได้เลิก
พิมพ์ไม่งั้นเราก็ต้องพิมพ์ต้องตอบต้อง
พิมพ์ต้องตอบอยู่นี่นเนี่ยเราเนี่ยพิมพ์
ตอบเนี่ยพิมพ์ไม่เสร็จเพราเวลาเราพูดมัน
ยาวเวลาเราพิมพ์เราไม่รู้จะพิมพ์ยังไงเรา
ก็พิมพ์สั้นๆเอามาเอามาสรุปได้แต่สรุป
แล้วคนก็ไม่เข้าใจสักทีดูิเนี่ยผู้ตั้ง
งานเห่มั้ยเนี่ยมันดีเหมือนกันเอัดๆดแล้ว
ไปเปิดมซะเลยเงี้ยไม่ต้องไม่ต้องไปพุไม่
ต้องไปพิมพ์แล้วก็ส่งเป็นไฟล์เสียงอา
[เพลง]
[ปรบมือ]
ไปคิดว่าน่าจะเข้าใจนะอย่างเงี้ยเข้าใจ
มั้ยอันนี้มาด้วยกันไม่ไม่ไม่เคย
เห็นหืเข้าใจมั้ยเคยเคยมามั้ย
ไม่เคยเนาะแล้วเข้าใจมั้ยฟังแล้วเข้าใจมย
เนี่ยออเข้าใจตั้งใจว่าจะเอาไปทวนอีก
ครั้งนึงเออๆเอาไปทวนทบทวนนะแล้วเข้าไป
เข้าไปใน Line อ่ะเอาซีดีไปฟังแล้วเข้าไป
ใน LINE ไปอ่านแล้วก็ตอนที่ไปฟังจะเข้าใจ
ซีดีอยู่ให้ฟังอยู่เออๆแล้วก็เข้าไปใน
LINE ไปอ่านให้นึกถึงนึกถึงพระพุทธพระ
ธรรมพระสงพดาครูบาอาจารย์สตาแล้วก็ไอ้บุญ
บารมีที่เราทำมาแล้วก็อธิษฐานแล้วก็ขอให้
ฟังเนี่ยให้มันรู้มันเห็นเข้าใจแล้วใจมัน
เป็นธรรมที่เป็นพุทธะไม่จะไปเป็นธรรม
อย่างอื่นไม่ใช่ธรรมที่เป็นผู้รู้แจ้งรู้
[ปรบมือ]
พ้นดังนั้นไอพู้ดรู้แจ้งรู้พ้นจริงๆเนี่ย
มันมันเนี่ยมันมีอยู่แล้วแต่เราจะเห็นมัน
ได้ก็คือตอน
จบเราไม่ได้เห็นมันได้มาตลอดหรอกเราจะ
เห็นมันได้เพียงแค่ตอนจบแค่านั้นแหละความ
จริงมันมีอยู่แล้วแต่เราไม่เห็นมันไอ้
ธรรมชาติไปเมปรุงแต่งนะทำไมเราไม่เห็นมัน
น่ะเพราะเรามัวแต่ไปยึดซะเราไปยึดซะเรา
เลยไม่เห็นเห็นมันเพราะว่ามันคือความให้
ยึดแต่พอเราไปยึดนู่นยึดนี่เราเลยไม่เห็น
มันเมื่อไหร่เราสิ้นยึดปุ๊บเราเลยเห็นมัน
เราจึงเห็นธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งเอ้ามี
ธรรมชาติฝ่าไม่ปรุงแต่งกันเว้ยก็ธรรมชาติ
ฝ่าปรุงแต่งก็คือก็ไอ้เรานี่แะที่ที่รู้
เห็นเข้าใจแล้วไม่ยึดอะไรนี่แหละมันก็คือ
เรานี่แหละแต่เป็นเราที่ถูกตัวแต่ไม่ใช่
ว่าเราหมายถึงตัวตัวขันธ์ 5 ตัวตนของเรา
แต่เป็นเราที่ถูกตัวแล้วคือเออเป็นเราที่
ไม่ยึดอะไรแล้วลงยึดอะไรแล้วเป็นธรรมชาติ
ฝ่ายวิสังขารที่ไม่ปรุง
แต่งเรียกว่าเป็นพุทธะคือเราที่เป็น
พุทธะไม่ใช่เป็นผู้หลงเออไอ้นั้นไม่ใช่ไอ
ไอที่รู้ตามทวารเอาเราไปรู้ไม่ใช่ไม่ใช่
พุทธะอันนั้นเรายังเป็นหลงอยู่นั้นไอ้ตัว
พุทธะจริงๆมันมีอยู่แล้วไอ้ธรรมชาติรู้
เนี่ยที่ไม่เป็นวิสังขารไม่ปรุงแต่งมันมี
อยู่แล้วแต่เราเนี่ยไม่เห็นมันเพราะว่า
เราเอาตัวเราไปปรุงแต่งหรือเราไปยึดสิ่ง
ที่ปรุงแต่งเราเลยหมดสิทิที่จะเห็น
ธรรมชาติฝ่ายไม่ปรุงแต่งพอเราเนี่ยสิ้น
ยึดแล้วไอ้ธรรมชาติฝ่ายไม่ปรุงแต่งเนี่ย
มันก็เลยโผล่มันให้เห็นก็โผล่ว่าใครโผล่
ให้เห็นก็คือตัวเราผู้ไม่ยึดนี่แหะโผล่
ใครก็โผล่ตัวเราที่ไม่ยึดเนี่ยสิ้นยึด
แล้วเนี่ยอันนแะคือจะใครจะเป็นพุทธะก็ตัว
เรานี่แหละเป็นพุทธะแต่ไม่ใช่ว่าหมายถึง
เป็นตัวตนก็คือตัวเราผู้รู้แจ้งนี่ไผู้
รู้แจ้งนี่แหละรู้แจ้งรู้พ้นรู้สิ้นยึด
แล้วนี่แหละไอ้นี่แหละคือพุทธะจะเป็นใคร
เราก็คือเรานี่
แหละแต่เราไปยึดเอาเราเป็นผู้รู้ในขันธ์ 5
ซะสิไปไล่รู้ตามทวารรู้ตามอาการแล้วเราก็
ไปสะกดเราเคยเห็นผู้ที่สอน
ผิดสอนผิดเยอะมากเลยสอนผิดต่อหน้าเราก็มี
สอนผิดใน YouTube มีชื่อเสียงดงดังก็ไม่
สอนผิดสอน
ผิดคือไปเอาไอ้ไอ้รู้ตามทวารเนี่ย
ไปให้เป็นสัตว์แต่ว่าเราสะกดกันแหลกาเลย
แล้วขนาดบอกว่ารู้อะไรแล้ว
เนี่ยให้รู้แต่เป็นรูปโครง
สร้างอย่างเช่นเขาบอกเลยเพูดกับเราเนี่ย
เขพูดเลยสอนแล้วก็พูดด้วยแล้วก็นบอกว่า
อย่างเช่นรู้รถปุ๊บห้ามรู้ว่าไม่ให้รู้
ว่ารู้อะไรแล้วไม่ให้รู้ว่ารถนี่เป็น
ยี่ห้ออะไรสีอะไรให้รู้แต่โครงสร้างเห็น
อะไรเนี่ยให้รู้แต่ครงสร้างไม่ให้รู้ว่า
เป็นผู้หญิงผู้ชายเป็นคนสัตว์บุคคลตัวตน
เราเขาไม่ใช่ทั้งคนและสัตว์ให้เป็นแต่
แท่งแท่งหนึแท่งแท่งหนแท่งแท่ง
หนอืออย่างนี้นี้แล้วคนท้ายเสะกดจิตจนเออ
ก็ไม่เหมนแต่ละคนแม้แต่ผู้สอนเก็โแตะไม่
ได้เลยของขึ้นอารมณ์แรง
[เพลง]
มากเพะผู้สอนต้องทำไม่ได้เลยแล้วไปสอนเ
อย่างงั้นน่ะใครมันจะทำได้มันเป็นมันเป็น
ขันธ์ที่ทำงานเร็วมากวิญญาณขันธ์เนี่ยมัน
ต้องส่งต่อเวทนาสัญญาสังขารแล้วส่งต่อ
วิญญาณตัวต่อๆไปเนี่ยโอโหแล้วตัวต่อๆไปก็
ต้องทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดมันจะ
เร็วมากที่สุดแหละทั้งรู้ด้วยแล้วส่งต่อ
เวทนาสัญญาทั้งขานทั้งรู้ทั้งมีเวทนา
สัญญาทั้งคิดทั้งรู้ทั้งเวทนาสัญญาทั้ง
ขันธมันจะเร็วมากต่อกันไปเงี้ยไม่มีที่จบ
สิ้นใครจะไปตัดตอมันได้มันเร็วมากเกิดดับ
ตั้งเที่เดียเกิดดับเป็นแสนกฎอะไรอย่า
เงี้ยโอ้โหเกิดดับทีเร็วมากมันไม่รู้เท่า
ไหร่แล้วแต่ประเอาเี้สมมติสมมิเอาเยอะเอา
งั้นมันเใครจะไปดับมันได้ไปตัดตอนนั้นเ่ะ
อ
ธรรมชาติเนี่ยงั้นเราเราสอนยังไงอ่ะคนที่
มันยังจำมาปิดๆแล้วมันก็ไปสะกดซะ
เอ๋แต่เวลาพอไม่เอ๋อก็ปรุงไปเสด็จปรุง
เสด็จพอรู้สึกตัวขึ้นมาสักกดิเนี่แล้วพวก
นี้ว่าไม่ได้นะว่าแล้วนตาตกแตะหน่อยร้อง
ไห้แตะหน่อยของขึ้นแตะหน่อยร้องให้แตะ
หน่อยของขึ้นตัวนี้ว่าไม่ได้เพราะว่ามัน
หงุดหงิดอยู่ข้างในมโหอยู่ข้างในแล้ว
ปฏิบัติผิดอยู่ข้างในพอไปแตะแล้วน้ำตาล
ร่วงน้อยใจน้อยใจแต่เราว่าแล้วน้อยใจบาง
ทีก็ของขึ้่นใส่ของขึ้่นใส่เอบอกเอ้ยทำไม
เป็นอย่างงนี้วะพอแตะแล้วของขึ้นมันจะไป
สอนอะไรต่อกันได้เพราะว่ามันแทนที่จะตั้ง
ใจฟังมันไม่ตั้งใจฟังแล้วพอเริ่มจะอ้าปาก
พูดของขึ้น
เลยมันไม่เข้าใจเออถ้าเออเนี่ยมันมีคน
อื่นมานั่งด้วยเงี้มันก็เลยลำพังเนี่ยมัน
ก็เลยพอตั้งใจฟังได้เพราะ้าเป็นลำพังหยา
ฝากก่อนไม่ได้เราโดนรุมคน
[เพลง]
เดียว
y