徒： 师父，我们总是想要帮助自己摆脱烦恼，摆脱对事物的执着，不断地努力，无论白天黑夜。 想要帮助自己在打坐、经行时不被念头带走，不被过去、未来的事情所困扰，不被爱恨情仇所束缚，即使是已经过去的事情，也常常会反复出现。 师： 这是因为我们没有如实知见“行”（สังขาร，sankhara，有为法，因缘和合而成的事物）。 我们要觉知到当下的念头，觉知到它想去哪里，想过去、想未来、想爱的人、恨的人，想各种各样的事情，担心这个、担心那个。 我们要觉知它，一次又一次。但问题在于，我们是用整个“我”（五蕴）去帮助“我”自己，全身心地投入，试图不去执着这个、那个，不陷入过去、未来，当下也要保持觉知。 我们忘了，觉知（sati）和正知（sampajañña，觉察）本身也是“行”，是我们借用五蕴中的“行蕴”来运作的。 我们利用“行”来舍弃“行”，利用“行”来舍弃“行”。 定（samadhi，三摩地）也是五蕴中的“行”，我们通过让心专注来达到定，让心不散乱、不烦恼、不被过去、未来、现在所困扰。 心不被过去、未来的念头带走。 觉知和正知持续不断，我们的心就不会迷失在过去、现在、未来的念头中，不会去想这个人、那个人，不会担心这个、担心那个。因为有觉知和正知，我们才不会迷失。 觉知和正知同时运作，让我们达到定，心不散乱、不烦恼，所以才能入定。但这只是定的初级阶段，是奢摩他（samatha，止）的阶段，是心处于平静的阶段。 师： 为什么这么说呢？因为当觉知和正知减弱时，我们就会被过去、未来的念头带走，当下也会想这个人、那个人，产生烦恼、焦虑、不安。 这时候，我们又会生起觉知和正知，从迷失中脱离出来，从那些烦恼中脱离出来。 感受，不论是身体的感受还是心的感受，都是“境”（ārammaṇa，所缘）。 “境”可以是色、声、香、味、触、法（眼、耳、鼻、舌、身、意所对的）。 我们要觉知这些“境”，心不执着这些“境”，不被这些“境”所束缚，包括眼、耳、鼻、舌、身、意所感受到的，以及内心的感受、念头、情绪等等。 当下的一切都是“境”，都是心的“境”。 当我们的心觉知到这些“境”而不执着时，心就能入定。 因为有觉知保护着心，有正知保持觉察，所以心只是单纯地觉知色、声、香、味、触、法，觉知内心的感受、念头等等，但不会被这些“境”所束缚。 因为心有觉知和正知，所以这些“境”不会束缚心。这仍然是奢摩他的阶段。如果缺乏觉知和正知，色、声、香、味、触，特别是内心的感受、情绪等等，在当下就会对心产生影响，让心产生烦恼，执着于当下发生的“境”。 通常会产生烦恼、不满，对过去、未来、人际关系产生爱恨、担忧、焦虑等等。 当我们觉知到这些时，烦恼就会平息下来，渐渐地变得熟练。 觉知和正知不能丢，一旦失去，立刻就会迷失，哪怕只有一刹那。 一旦失去，贪嗔痴就会生起，色、声、香、味、触、法就会束缚心，产生喜欢、不喜欢、执着、烦恼，心不得安宁。这就是“渴爱”（taṇhā）。 喜欢的东西就想得到、拥有、成为；不喜欢的东西就不想让它发生、不想让它存在，不想失去所爱的事物，不想经历分离、失望，不想遇到不喜欢的人和事。只想拥有喜欢的人和事，只想事事如意，不想老、病、死，不想分离。 这是“渴爱”让心烦恼。所以我们要依靠奢摩他。 师： 通过培养觉知和正知，保持觉察，来保护心。 如果不觉察，就会烦恼。 一旦失去觉察，当下的“境”就会对心产生影响。 所以要一直保持觉察，不能放松。 现在要提升到更高的层次，也就是毗婆舍那（vipassanā，观）。 徒： 我只能做到奢摩他的阶段。 师： 是的，你只做到了奢摩他的阶段，还没有达到毗婆舍那的智慧，还没有达到能够放下一切的智慧。 更高层次的修行是，当我们保持觉察时，借用觉知和正知，当迷失发生时，再次生起觉知，保持觉察。 如果我们保持觉察，就不会迷失。 如果迷失了，就要依靠觉知来让自己再次觉察，从而摆脱迷失，达到平静。 但如果缺乏毗婆舍那的智慧，没有如实观照，就只能一直保持觉知和正知，用它们来保护自己。 这样一来，觉知和正知反而变成了束缚，虽然能让心平静，但却要一直保持，让人感到痛苦。 因为我们还没有智慧，还没有认识到“我”是不存在的，没有“我”，没有“我”的实体。一切都是因缘和合而成的，身体是因缘和合而成的，感受、想、行、识也是因缘和合而成的。 总之，身心是因缘和合而成的，是由地（坚硬）、水（湿润）、火（温暖）、风（流动）四大元素组成的。 最初来自于父亲的精子和母亲的卵子结合，就像鸡蛋一样。精子进入卵子，然后父母呼吸，将氧气输送进去，就像给受精卵点火一样。 从最初的受精卵开始，身体就是由地、水、火、风四大元素组成的。 我们不知道身体是如何长大的，因为缺乏智慧，不知道自己从何而来。 我们的身体来自于四大元素的结合，没有“我”的存在。我们现在坐在这里，双手合十，这个身体来自于四大元素的结合。 最初是精子和卵子的结合（地、水），然后加上呼吸（风），再加上能量（火），才形成了血肉之躯。 最初还没有眼睛、耳朵、鼻子、身体，只有血肉，然后慢慢长大。 但是，这些是如何形成的呢？ 师： 在受精卵阶段，还没有完整的眼睛、耳朵、鼻子、身体，还不是百分之百完整的。 识（viññāṇa）是一种空性的“知”（觉知），与宇宙的空性是一体的，它没有实体。 识不是鬼魂，人们常常误解为鬼魂。 识是一种空性的觉知，就像地的特性是坚硬，水的特性是湿润，风的特性是流动，火的特性是温暖，识的特性是空性的觉知，与宇宙的空性是一体的。 识与地、水、火、风结合，就形成了色、受、想、行、识五蕴，以及完整的身体。 先有心，然后身体才达到百分之百完整，有了眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心脏，才能出生。 如果没有达到百分之百完整，出生后就会有残疾，甚至死亡。 所以，没有“我”的实体，只有地、水、火、风四大元素，以及空性的“知”，结合在一起形成了身心，形成了能够感受、能够认知的“我”。 我们要认识到这一点。 师： 我们要认识到，“我”的实体是不存在的。 所谓的五蕴（色、受、想、行、识），形成了身心，它们来自于六大元素（地、水、火、风、空、识）的结合。 “我”是不存在的，只有五蕴。 然后，我们有了眼、耳、鼻、舌、身、意六根，它们是内在的；还有色、声、香、味、触、法六尘，它们是外在的。 六根与六尘相接触，就产生了感受（苦、乐、不苦不乐），产生了记忆，产生了念头（分别这个、那个，分别“我”、“我”的）。 于是，我们就执着于“我”、“我”的，执着于外在的财物、地位、名誉等等。 喜欢就执着，不喜欢就排斥。 最微细的是通过意根（心）产生的法尘，它把因缘和合而成的五蕴，执着为“我”，执着为“我”的。 我们错误地认为有“我”，有“我”的，于是就去执着外在的色、声、香、味、触、法。 喜欢就想得到、拥有、成为，希望它永远存在，不希望失去；不喜欢就排斥、厌恶，想逃避、破坏。 不喜欢就不想得到、拥有、成为；喜欢就想得到、拥有、成为。 于是就产生了痛苦，被自己的贪嗔痴所束缚。 所以我们要有觉知和正知，不被贪嗔痴所控制，不被眼、耳、鼻、舌、身、意所产生的爱恨情仇所左右。 我们要依靠奢摩他让心平静，培养智慧，认识到“我”是不存在的，身体来自于父母精血的结合，没有“我”的实体。 五蕴不是“我”，六根也不是“我”，但它们能够相互作用，能够交流、沟通。 我们要认识到“我”是不存在的，没有“我”可以执着，只有痛苦。 师： 一切都是“行”，生起又灭去，生起又灭去，没有什么是永恒不变的，没有“我”，没有“我”的实体。一切都是因缘和合而成的。 我们要认识到这一点。 这样，就没有“我”可以执着，只有“行”的生灭，没有“我”迷失于“行”，也没有“我”执着“行”为“我”。 没有“我”、“我”的，只有“行”的生灭。 觉知也是“行”，正知也是“行”，用来理解这一切的智慧也是“行”。利用“行”来舍弃“行”，利用“行”来舍弃“行”。 不是真正的“行”，而是利用智慧、觉知、正知，通过奢摩他，不执着于任何事物，并且拥有智慧，认识到“我”是不存在的，只有空性的“知”，不执着于任何事物，不思考任何事物。 只能觉知因缘和合而成的“行”，但不思考，不执着于“行”，也不执着于“知”本身。 如果认为空性的“知”是“我”、“我”的，那就是错误的。 师： 如果我们这样觉知，那么一切“行”和五蕴就无法束缚我们。 只有“行”和苦的生起，只有“行”和苦的存在，只有“行”和苦的灭去。 除此之外，没有什么是“我”、“我”的，可以去执着的。 徒： 以前我觉得专注的时候，心会有重量，但现在不是这样了。现在就像一个普通人一样，只是保持觉知。 如果有什么东西进来了，就会有觉知。 就像师父说的，如果是奢摩他，就要一直保持。 但有时候，我觉得自己好像放得太开了，不像以前那样专注。 师： 就像汽车发动机一样，如果没有东西进来，它就会自己运转。 徒： 当内心没有任何东西的时候，知道一切，又不去执着。 师： 如果我们觉知到自己有意识地、刻意地去做，那么内心就会有重量。 如果我们放开一切，它就会变得空性。 徒： 是不是说，我们要觉知一切，但不执着于任何事物？ 师： 是的，不执着于任何事物。 徒： 以前的祖师大德们，比如阿姜曼、龙婆查，他们说心不是五蕴，心在五蕴之外。 师： 心，当下，时时刻刻，不要有重量。 不要去执着于心。 心什么也不想，不执着于任何事物。 无论是站着、走着，还是身体的感受，舒服还是不舒服，都要觉知。 心是空性的。 心没有污垢。 徒： 心，它不执着于心，所以是空性的。 师： 是的，它不执着于心，所以是空性的。 不要去觉知那个“知”，不要去觉知那个“知”的“知”。 徒： 我再请教一个问题。 平时聊天的时候，感觉心是在外面的，是这样吗？ 但是如果内心笑了，就感觉它进来了。 师： 一切都是“行”。 徒： 一切都是“行”，不要迷失。 师： 要与祖师大德们在一起，与觉知在一起。 心是空性的，但也有不空性的生起、存在、灭去。 苦也是生起、存在、灭去的。 一切心的感受，无论是喜欢还是不喜欢，都是生起、存在、灭去的。 总之，一切“行”，无论外在的还是内在的，身心，都是生起、存在、灭去的。 “行”是无常的、苦的、无我的，不是“我”、“我”的。 空性的心与宇宙的空性是一体的，没有造作，永远与“行”并存。 在空性中有“行”的造作，“行”是生起、存在、灭去的，包括外在的、内在的、身心、以及一切事物。 不生不灭的空性，永远存在。 师： 觉知，它既觉知“行”，也觉知空性的心本身。 它觉知到心不执着于任何事物。 没有谁能够做到不执着，因为它没有实体，不生不灭，因为它没有实体。 心没有实体，没有“心”本身。 所以心不生不灭，因为它没有实体。 我们要以平常心去觉知这一切。 师： 要利益众生，用佛法帮助他们理解。 在日常生活中，要自食其力。 现在赚钱不是为了富有，而是为了生活。 女人住在寺庙里不方便，也不能托钵。 如果有足够的收入，能够舒适地生活，不为生活所困，就可以专心修行，这很好。 当我们自己达到解脱后，就可以帮助他人，尽自己的能力去帮助他人。 我们可以告诉别人我们是如何做的，我们是如何觉知的，我们是如何认识的。 他们想不想知道？ 想不想做到？ 我们可以告诉他们。 至于他们是否接受，就看他们的因缘了。 我们要为众生服务，这样才不会白活。 世界上想接近我们这样的人很少，大多数人都是追逐世俗的。 能够用佛法帮助他人的人很少。 医生可以治疗身体的疾病，但心病还需要自己来治疗。 徒： 一切内在的发生，都是因为心不接受实相，好像还执着于“我”的存在。 师父不说的话，我自己慢慢也会发现，当状态好的时候，会非常高兴，但当状态不好的时候，又会非常难过。 就像昨天一样，一会儿好，一会儿坏，因为太爱自己了，所以只想好的，不想要坏的，就一直迷失在这个循环里。 师： 不要迷失，要解决它。 要在痛苦产生之前就解决它。 听懂了吗？ 解决它。 徒： 没有“我”，那我们要如何…？ 师： 就像你刚才说的，不需要刻意地去觉知，轻松地觉知，无论内外。 但我想问的是，当它进入内心深处时… 师： 佛陀说，识不生不灭。 徒： 怎样才能轻松地进出呢？ 师： 无论内外，都要觉知，但我们总是执着于外在，不希望它进入内心。 我们错误地认为内心有“我”，其实内心没有“我”。 心的感受、心的状态，就像“我”一样，但它不是“我”。 好像有一个“我”，把心当作“我”、“我”的，心有实体。 我们错误地把造作当作“我”，而心不是“我”。 所以我们只想觉知外在，想让心轻松。 我们不知道什么是正确的修行方法。 师： 我们一直执着于心，觉得识有实体，所以想让它只觉知外在，不希望它进入内心，因为我们觉得内心有“我”。 其实不是这样的，识进入内心，我们却想让它觉知外在。 我们不想让它进入内心，因为我们觉得内心有“我”，这样识就有了实体。 所以我们只想让它觉知外在，不希望它进入内心。 我们错误地认为内心有“我”，这样识就有了实体。 我们观察到，它只觉知外在，不进入内心，心就轻松了。 我们执着于空性的心，轻松地觉知。 其实心是沉重的，有重量，有“我”的存在，这就是问题所在。 我们执着于心的重量。 以平常心去觉知心，它就没有任何东西，只有空性的“知”，与空性是一体的。 要去看那个重量。 心本身就是造作。 我们不要去执着它。 师： 我们错误地执着于很多东西。 明白了吗？ 一切都是空性的，但有“行”的生灭，心也是“行”。 总之，一切“行”，无论内外，都要以平常心去对待。 不要让心变得麻木，这样就无法分辨什么是“行”了。 不要什么都不接受，也不要什么都不知道。 要知道什么是“行”，然后放下。 觉知心的重量，但不要执着于心的实体。 徒： 当我哭的时候，师父说，我们可以哭。 师： 哭就哭吧，情绪过去了就没事了。 徒： 我一个人住的时候，容易迷失。 师： 要小心。 一个人住的时候容易迷失。 一切都是平常的，不要丢掉觉知。 徒： 师父提醒的是。 女人住在寺庙里不方便，一个人住在家里很好。 可以照顾父母。 父母还没有修行，我们要像佛陀一样孝顺父母。 感谢父母、祖师大德们的恩德。 我们要修行，去除烦恼。 把我们所做的一切善行，都回向给父母。 让自己的心成为佛、法、僧。 师： 心能够觉知一切。 感谢父母、祖师大德们的恩德。 要利益众生，传播佛法，这是佛陀的教诲。 把这些功德都回向给父母。 一个人住在家里修行，不方便，也不安宁。 我们可以帮助自己，也可以帮助他人。 女人在家修行比较方便。 我们虽然独处，但有“行”为伴，迷失在“行”中。 这不是真正的独处。 真正的独处是与觉知在一起，与修行在一起。 虽然是独处，但有“行”为伴。 我们要与觉知在一起。 师： 要多听闻佛法，有很多开示可以听。 要去实践，在心中观察，以平常心去觉知一切。 ----- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 6. 同一个角色（例如师和徒）连续说话合并到一起 ที่วัดป่าหัวตลุกวนารามวันที่สามพฤศจิกายนสองพันห้าร้อยหสิบเก้าเรื่องรู้ไม่ทันสังขารบังธรรมโดยหลวงตาณรงค์ศักดิ์ข。 ี่นาอยู่。 ขายออกมา。 ไม่ทำอย่างนี้ก็จะทำอันนั้นอยู่อย่างนั้นนะคะ。 ไอ้ตัวนี่แหละ。 ไอ้ตัวที่เราพยายามจะช่วยตัวเองให้คลายออกมากับพี่เราหลงคิดกับอะไร。 แล้วก็。 ก็พยายามพยายามพยายามตลอดเวลาทั้งคืน。 จะช่วยเดินชงกลมไปก็พยายามจะช่วยตัวเองให้มันไปติดอะไรช่วยตัวเองไม่ไม่ติดความคิดตัวเองไม่คิด。 ไปติดติดอดีติดอนาคต。 สิ่งนั้นสิ่งนี้ติดถึง。 คนที่เรารักคนที่เราชัง。 แม่จะเป็น。 แฟนเก่า。 จะปรงวดไปอย่างนั้นน่ะไป。 เราก็ต้องรู้เท่าทานเป็นธรรมชาติ。 มันต้องรู้เท่า่าทานตอนที่มัน。 ปล่อยมันคิดปรแตงไปถึงอดีตถึงอนาคตถึงคนรักเรา。 แล้วก็ปรเป็นเรื่องนู้นเรื่องนี้กังวลใจเรื่องนั้นเรื่องนี้。 เราก็รู้เท่าทานรู้ต้องทาน。 ผ่านไปเรื่อยๆ。 แต่มีความรู้เท่าทันเนี่ยเราไม่รู้ตัวอยู่อย่างนึงนะเพราะว่า。 เราเอาตัวเราทั้งตัวเนี่ยที่เป็นขันห้าเนี่ย。 กุไปทั้งตัวเลยไปช่วยตัวเราเอง。 ตัวเราทั้งตัวที่เป็นขันห้าถึงตรงุงแต่งเนี่ย。 มันทุ่มไปทุกอย่างเลยที่ไปช่วยตัวเองไม่ให้ไปติดนู่นติดหนี้。 ไม่ลงงไปในอดีตไม่ให้ไปอฝันไปในอนาคตไม่คุ้งสร้างไปอนาคตไม่คุ้งสร้างไปอดีตปัจจุบันเราก็ค่อยรู้เท่าทันคิดไปนู่นคิดไปนี่คิดไปนั่นคิดไปนี่เป็。 นนะคนนี้。 โดยที่เราอย่าลืมไปเลยว่าสติที่รู้เท่าทันกับไปสัมจัญะคือความรู้สึกตัวเนี่ย。 มันเป็นสังขารฝุงแต่งมันเป็นสังขารคือสิ่งผมแต่งที่เราอาศัยในขันห้าอาศัยขันห้าอาศัยสติ。 ใสติเป็นความรู้เท่าทันในฐาศัยญญะคือความรู้สึกตัว。 ยะมาเป็นสังขารในขันห้า。 เราอาศัยมันอาศัยสังขารเพื่อละสังขารอาศัยสังขารเพื่อละสังขาร。 อาศัยสังขารเนี่ยละสังขารสมาธิ。 ก็เป็นสังขารในฐห้าสิ่งที่เราคงแต่งให้ใจเป็นสมาธิเพื่อไม่ให้ใจเนี่ย。 มันมีความฟุ้งซ่านมีความวุ่นวายมีความเดือดร้อนมีความเล่าร้อน。 ไปกับอดีตกับอนาคตกับปัจจุบันที่เราคิดถึงคนนั้นคิดถึงคนคิดถึงคนนั้นคิดถึงที่กังวลเรื่องนั้นกังวลเรื่องนี้。 หัวใจเนี่ยมันไม่หลงคิดไปไม่หลงปรุงแต่งไป。 อดีตถึงอนาคต。 แล้วก็。 เพื่ออำนาจของสติคือความรู้เท่าทันกับชัญญะคือความรู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลาเนี่ย。 มันก็จะช่วยทำให้จิตใจของเราเนี่ยมันไม่หลง。 ไม่ลงไปกับความคิดของเราในอดีตบ้างแต่อนาคตบ้าง。 ในปัจจุบันว่าพี่หลงไปหาคนนั้นเขาหลานคนนั้น。 ผมไปกังวลใจเรื่องนั้นหลกใจเรื่องนี้อำนาจสติคือความรู้เททานและสภชัญญะ。 คือความรู้สึกตัวเนี่ยอยู่ตลอดเวลาเนี่ย。 มันทำให้เรายังไม่หลง。 ทำให้หลงในอดีตไม่ลงงไปในอนาคตไม่ลงงในปัจจุบัน。 ด้วยความสติกับสรรปชัญะคือรู้สึกตัวอยู่แต่ลูกเท่าทานอยู่ในที่พร้อมกันสติมชัญย้ำทำงานพร้อมกันนั่ะทั้ง，ร，ู，้，ส，ึ，ก，ตัว，ท，ั，้，ง，รู้เท่าทำง，า，น。 อยู่ในที。 ทำงานอยู่ในขตลอดเวลาเลย。 มันก็เลยทำให้เราได้เป็นสมาธิ。 ได้คือใจไม่ฟ้งซ่านหัวใจไม่ฟ้งซ่านไม่กังวลก็เลยเป็นสมาชิก。 เลยเป็นสมาธิ。 แต่ยังเป็นขั้นเป็นสมาธิคือใจสงบ。 เป็นขั้นของสัมาถะเป็นสมาธิในขั้นใจทั้งหมดในขั้นสัมาถะ。 เพราะอะไรก็เพราะว่าเวลาสติญาะแล้วขาดผ่อนกำลังลง。 เราก็ลงไว้กับความคิดแต่งในอดีต。 หลงความคิดผมแต่งไปในอนาคตปัจจุบันก็คิดไปหาคนนั้นคิดไปหาคนนี้เป็นความทุกข์ใจความกังวลใจความไม่สบายใจ。 เราก็มีสติสัมปชัญะความรู้ตัวรู้เท่าทันมีความรู้สึกตัวขึ้นมาพร้อมกัน。 หลุดออกจากความหลงคิดพจากอารมณ์ที่เราไม่ผวพัน。 อารมณ์อารมณ์เขาก็เรียกว่าลูกก็เรียกว่ารมณ์อารมณ์เป็นรูปอารมณ์เสียงี้ยก็เป็นอารมณ์เป็นโสดอารมณ์。 ก็เป็นอารมณ์กินก็เป็นอารมณ์。 รถก็เป็นอารมณ์。 พระสิ่งมาก็ถูกกายก็เป็นอารมณ์。 มันเป็นอารมณ์。 แล้วก็ทำอารมณ์คืออาการอาการทุกชนิดที่รับรู้ได้ทางใจ。 ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกเป็นสุขเป็นทุกขเป็นความจำได้ไหมรู้เป็นความคิดคุุงแต่ง。 หรือเป็นอารมณ์ต่างๆก็ตามที่เราเรียกว่าราะหะง่าย。 ก็เป็นอารมณ์อย่างหนึ่งของใจเป็นอารมณ์อย่างหนึ่งของใจ。 อารมณ์หมดเลยเสียงแล้วก็ทำอารมณ์。 อายนะภายนอกทั้งหมดแล้วสรุปแล้วคืออารมณ์ของใจ。 หัวใจเราเนี่ยไม่ไปติด。 ไม่ไปพัวพันกับอารมณ์ของใจ。 คืออารมณ์กินผ่านมาทั้งตาทั้งหูทั้งจมูกลิกใจคือลูกกินรสตะพระแล้วก็ทำอารมณ์คืออาการต่างๆความรู้สึกคิดอา，ร，ม，ณ์ต่างๆที่เก，ิ，ด。 ขึ้นในใจ。 ขนาดปัจจุบันมันเป็นอารมณ์เป็นอารมณ์ของฉัน。 เพื่อใจเราเนี่ยไปรู้แล้วไม่ไม่ไปไม่ไปผวพัน。 มันก็ทำให้ใจเป็นสมาชิก。 ใจเป็นสมาธิก็เพราะว่าอำนาจของสติคือมีความรู้เท่าทันมีความคุ้มครองรักษารักษาใจอยู่ฉันยะมีความรู้สึกกตัวอยู่。 มันก็เลยใจมันก็เลยแต่รู้ลูกรู้เสียงรู้กินรู้รถรู้สิ่งที่เราสัมผัสกายและรู้ทำอารมณ์คือความรู้สึคิดเรื่องราวต่างๆที，่。 เราคิดไป。 แต่มันไม่มาผูกพันใจสิ่งเหล่านั้นน่ะอารมณ์เหล่านั้นน่ะมันไม่มาผูกพันใจ。 พใจก็มีสติปญะรู้สึกตัวเอาไว้。 ความรู้สึกตัวไว้รู้สึกตัวไว้รู้สึกตัวไว้มันก็เลยไม่มากว่ามันกัน。 ยังเป็นในขั้นสมถะกับุวามันขาดความรู้สึกตัวเมื่อไหร่ขาสติเมื่อไหร่。 รูปรถที่เสียงสัมผัส。 โดยเฉพาะทำอารมณ์คือความรู้สึกึกอารมณ์ต่างๆ。 ใจ。 ใจ。 ต้องอาศัย。 เป็นแค่ขาดหน่อย。 อารมณ์ที่มากระทบต่างๆจมูกยิไกใจในปัจจุบันในขณะปัจจุบันจะเข้าขใจมีอำนาจเหนือใจมีกลายเป็นว่ามีค่ามีความสำคัญมีความหมายต่อจิตใจและทำให้จิตใจสร้างแล้วก็。 ไปอารมณ์ที่มากระทบในปัจจุบันนาั้นๆ。 ปกติก็คุ้งสร้างก็ความไม่พอใจ。 ความคุ้มสร้างความไม่พอใจรำคาญใจต่อสิ่งที่。 ก็หลงคงงสร้างคงแตไปความรักความชังเรื่องอดีตเรื่องอนาคตเรื่องความห่วงใจ。 ความลับให้่ายความกังวลใจคิดแทนเขาแทเขาอยู่เป็นห่วงเป็นใยว่าเลยทำให้จิตใจของเราเนี่ยปัญหาความสงบได้สร้าง。 วันพงสร้างเรารู้เท่าทัน。 เข้าทานมันก็เลยสงบลงมารู้เท่าทันก็เลยสงบลงมารู้เท่าทันเลยสงบลงมาเรไปเป็นความชำนาญ。 จะทิ้งสติฉันยคือความรู้สึกตัวไม่ได้ทิเมื่อไหร่ก็หลงทันที。 ขาดเมื่อไหร่หลงทันทีนาทีเดียวที่ขาดเลยปรุงแต่งขาดก็ไม่คิดปรุงแต่งทำให้。 เลสตณหาลกินเสียงสัมผัสทำอารมณ์ในขณะปัจจุบันนะเข้ามาผูกพันใจได้เลรกปัญหาพอใจไม่พออย่างที่พยานอย่าง。 ใจเล่าร้อนก็เสผสนไม่มีความสงบและเรียกว่าเป็นปัญหาทะยาที่โดนทะยาอย่างตามอยากได้อยากมีอยากเป็นที่ชใจก็อยากได้อยากเอาอยากมีอยากเป็นสิใดไม่ชอบใจก็。 ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นไม่อยากให้เป็นอย่างนี้ไม่อยากให้มันเกิดอย่างนั้นไม่อยากให้มันเกิดอย่างนี้ไ，ม，่，อ，ย，า，ก，ใ，ห，้，มั，น，ค，นที่รักต้，อ，ง。 ตา，ยจากไป。 ไม่อยากให้สิ่งที่รักต้องสูญเสียไป。 ไม่อยากให้เกิดความพลัดพาาก。 ไม่อยากให้เกิดความไม่สมหวังไม่สมปรารถนาไม่อยากให้เกิดความประสบกับสิ่งที่ไม่เป็นที่รักที่พอใจ。 อยากจะให้มีแต่เป็นสิ่งที่รักที่พอใจอยากให้มีแต่ความสมหวังปรารถนาก็อยากให้มีความแก่ความเจ็บความตายไม่อยากให้มีกา。 รคัดพาาก。 จากกัน。 เป็นเลปัญหาทำร้อนใจใจให้ใจก็ต้องอาศัยสมมาถะนี่แหละ。 ปกติ。 ปัญญาสติสรรปชัญญาด้านของสมะความรู้สึตัวไว้รู้สตัวรู้สึกตัวไว้รักษาใจไว้รักษาใจไว้ก็รู้สึกตัวไว้ก็，ร，ู，้，ส，ึ，ก，ต，ั，ว，ไว，้，ไ，ห，รไม่รู้สึ，ก，ต。 ัวก็ร้อน。 อารมณ์ธิบาลกระทบในปัจจุบันขาดความรู้สึกตัวขาดก็ไป。 สามารถต้องรักษาไว้ตลอดเวลายังไม่ได้ปล่อยวาง。 แต่ตอนนี้พัฒนาคือปล่อยขขที่สูง。 เห็นที่ว่าวงกลม。 คือมันทำได้แต่คันนี้ท่านสมมาถะ。 ทำได้แต่ท่านสมถะ。 หน่อยเหมือนกันเลยทำได้แต่ขั้นสัฆถาน。 แต่ยังมันไม่มีปัญญาปัญญาที่เข้าถึงขั้นปล่อยวางภาที่พัสนากันสูง。 สนนาขั้นสูงก็คือ。 ในขณะที่เราเนี่ยมีความรู้สึกตัวอาศัยสติ。 สถานรู้สึกตัวอยู่อาศัยสัญญาคือความรู้สึกตัวคือความตัว。 เกิดการหลงขึ้นมาในแต่ละขณะก็รู้สึกโตขึ้นมานญาคือความรู้สึกตัวทั้องไว้รู้สึกตัวหลงรักษาช่วยกันถ้าเร，า，ม，ี，ค，ว，า，ม，ร，ู้，ส，ึ，ก，ตัวอยู่มัน，ก，็。 จะไม่หลง。 ถ้าหลงไปก็ต้องอาศัยสติขึ้นมาให้รู้สึกตัวขึ้นมาแล้วก็จะขายจากความหลงเป็นความสงบก็ลงอีกละแต่เมื่อขา，ด，ส，น，า，ก，ร，ร，ม，ฐ，าน，ร，ู，้，เห็นตามคว，า，ม。 เป็นจริง。 มันก็เลยต้องรักษาตัวเองไว้ตลอด。 สติ。 และปญะคือความรู้สึกตัวเนี่ยมันมีไว้เลยกลายเป็นเพื่อว่าจะมารักษาตัวเราเอง。 ไอ้ตัวนี้มันก็เลยมาฆ่าตัวเราเอง。 มันมันได้แต่ทำให้มีความสงบใจแต่ต้องคอยรักษาตัวเราเองมันทำให้เราต้องเป็นคุข์。 เพราะเรายังมีปัญญาไม่เข้าใจถึงว่าตัวเราเองมันไม่เนี่ยมันไม่มีเราไม่มีตัวตนตัวตนของเราไม่มี。 มันมีแต่ความปรุงแต่งปรุงแต่งปรุงแต่ง。 ทุกอย่างมีแต่ความปรุงแต่งที่ปรุงแต่งทั้งหมดไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ของเรา5ทั้งหมดปรุงแต่งร่างกายเป็นสิปรุงแต่ง。 แล้วก็เวทนาสัญญาสังขารวิญญาณนามขันเนี่ยเป็นสิ่งผมแต่ง。 ร่างกายเป็นลูกเป็นสิ่งของแต่งเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณเนี่ยเป็นนามธรรมเป็นสิ่งของแต่ง。 สรุปแล้วร่างกายจิตใจเนี่ยมันเป็นธรรมชาติฝ่ายโครงแต่งที่ประกอบขึ้นขึ้นมาด้วยธธาตุดที่เป็นของแข็งที่ประกอบสมาคือธาตุดิน。 ถ้าดีเริ่มแรกเลยก็มาจากสเปอร์ของพ่อ。 สมพันธ์กับแม่ก็เป็นธาน้ำเป็นใคร่ายพระธาตุดินก็ว่าก็มาเจาะไข่ธาตุน้ำของแม่เป็นุุไม่ได้เหมือนไข่ไก่ที่เผไม่แข็งเรา。 นิดินก็ไหว้เข้ามาไหว้เข้ามาแล้วก็ผสมทาน้ำเริ่มแรกเลยถ้าจะธาสน้ำแล้วสมกัน。 แล้วแม่ก็หายใจเอาลมหายใจก็ไปออกซิเจนก็สด่าหายใจเอาลมหายใจก็พัดออกซิเจนเข้าไปให้ไปมันติดไปก็จุด。 เที่ยว。 เที่ยวกับไข่ที่มันผสมพันธุ์กันแล้วเอาเอาไปเป่าเอาไปช่วยเติมเชื้อ。 ไปก็ไปจุด。 ไปสันดบเที่ยว。 ผสมพันธ์กัน。 เลือด。 เขาว่าเท่ากับ。 เริ่มมาจาก。 ขนาดตัวเล็กขนาดเอาเอาหญ้าจุกน้ำตายหญ้าจุกน้ำแล้วมาสลัดเจ็ดครั้ง。 นั้นน่ะ。 เริ่มต้นมาเนี่ย。 คือร่างกายที่ประกอบด้วยดินที่เป็นของแข็งน้ำเป็นของเหลวพัดลม。 ใจออกซิเจนเข้าไป。 ไปน้ำลงไปประกอบเป็น。 ร่างกาย。 ตายเลือดเนี่ยมันโตมากแล้วก็ต้องตัวแล้วเราก็ไม่รู้หรอกขนาดไหนพอขนาดไหนไปก็ไม่รู้หรอกเจริญขึ้นเราก็ไม่ชอบดูจากyoutube。 ความไม่เข้าใจไม่รู้มันก็เลยเป็นชา。 วิชาว่าเรามาจากไหนก็หมดไหน。 มาจากผสม。 การสมกัน。 การผสมของผ้าตัวเราไม่มีหรอกมีที่เราไปนั่งมานั่งยกมือไหว้แต่นั่งพนมมือเนี่ยร่างกายมาจากมาจากมาจากผสมของธาตุดินน้ำลมไฟมาจากการผสมของกับมาจากธาตดินคือเป็น。 ใคร。 ผมตั้งแต่ดกับน้ำเริ่มต้นมานั่นแหละแล้วก็เอาลมเข้าไปพัดโป่งเอาไปเย็นเข้าไป。 เตลงไปนั้นเนี่ยมันก็เป็นก้อนเลือด。 โตมาที่แล้วเนี่ยยังไม่มีเลยตาหูจมูกร่างกายยังไม่มีตาไม่มีไม่มีใจล่ะไม่มีมีแค่เลือดแล้วก็เลือดโตขึ้นขึ้น。 พี่ดีมันมีแต่มันมีแต่。 ผมมายังไง。 ผสมมันได้สมได้ที่เสร็จแล้วก็ยังไม่มีเลยนะยังไม่มาครบเลยอ่ะพูดจมูก。 ร่างกายยังไม่สมบูรณ์ร้อยp e r c e nต์เลย。 ธาวิญญาณภาพสยาภาพสเป็นธาตุุรู้ที่มันเป็นความบางเปล่า。 ธาเป็นธาตุรู้ที่เป็นพิแต่ความว่างเป็นหนึเดียวกับความว่างของธรรมชาติของจักรวาล。 มันไม่มีตัวตนหรอกวิญญาณไม่ได้แปลว่าผี。 ชาวบ้านเขาจะไปแปลว่าแปลว่าผีมีตัวมี。 แต่วิญญาณจริงๆมันเป็นวิญาานภาพคือกว้าง。 มีความรู้วรู้วิญญาณภาพวิญาณภาษาแปลว่ารู้。 แปลว่ารู้รู้ของรู้คือรู้แต่ไม่มีความว่างเปล่าของดินคือแข็งของน้ำคือเหลวลงโป่งอากาศ。 คุณสมบัติของ。 น้ำร้อนรู้เป็นเดียวกับของกับธรรมชาติ。 รวแล้วเนี่ยรู้เป็นความว่างว่าที่มีแต่ความรู้ความรู้ที่มีแต่ความว่างเข้ามาผสมกับน้ำลงไป。 สมกันมันน้ำรูปมีเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณแล้วก็มีร่างกายเต็มร้อยเปe rเซe nต์เรียกว่ามีน้ำก่อนนะสมบูรณ์ก่อน。 จ。 ิตใจก่อน。 ชีวิตจิใจเกิดขึ้นก่อนแล้วรูปเนี่ยเกิดมาเต็มร้อยpercent。 หูจมูกเล่นไกใจมีตัวสมบูรณ์มีหัวใจมีตัวสมบูรณ์ร้อยเปe rเซ็นต์จะคลอดออกมาได้。 อะไร。 ถ้าไม่ไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ออกมาก็เป็นเด็กพิคนพิการ。 ตาย。 ตัวต้นจริงๆมันถึงหาไม่มีมีแต่ธาตุยิงธาตุน้ำธาสลมธาไฟแล้วก็ธารู้ที่ว่างเปล่าประกอบการที่เป็นชีวิตจิตใจพตัวเราร่างกายใจที่รู้สึกการจับได้ไหมรู้มีการรับรู้ใจ。 ก็เลยเนี่ยไม่มี。 เกิดมาเนี่ยเป็นเป็นคนเป็นสมขึ้นมา。 เราเข้าใจอย่างนี้แล้วเนี่ย。 เราต้องรู้แล้วว่า。 ตัวตนของเราจริงๆเนี่ย。 ตัวตนของเราจริงๆไม่มี。 ้ที่มันสมกันเป็นขันห้าคือเป็นรูปเป็นขนาดสัญญาสังฐานวิญญาณในที่ประกอบเป็นร่างกายที่มีชีวิตจิตใจเนี่ยฉั，น，ห，้ามันม，า，จ，า，ก，ธ，า，ส，มกันห้าธา，ต，ห。 กอ，ากาศหก。 ไม่อากาศก็เป็นห้าธาตุดินน้ำลมไปแล้วก็ธาสรู้วิญาธาตุทะอากาศด้วยเป็นหก。 มารวมกันมันจะเป็นขันห้าจิตใจตัวตนมันไม่มีหรอกตัวเราไม่มีมีแต่พด。 ขันข่า。 เสร็จแล้วก็มีอายนะ。 มีจมูกริ้นประใจ。 ขึ้นสมบูรณ์บร้อยpercentภายนอกภาภายในจมูกกายแล้วก็ถูกไม่ทราบอยู่ที่ไหนวามันอยู่ที่。 บางท่านก็บอกว่าประตูใจมันอยู่ที่อไทยวัตถุ。 พัทยางหัวใจ。 เป็นหัวใจเนื้อนี่แหละหัวใจตรงไหนก็ไม่รู้。 เราก็ไม่รู้เหมือนกันจริงๆแล้วเนี่ยแต่ก็อ่านเอาจากหนังประตใจมันอยู่ที่ไม่ระบบสมองสาบก็อยู่ที่ก็ถูกคื，อ，ห，ั，ว，ใ，จหัวใจเนื้อหั，ว，ใ，จท。 ั้งหมด。 ร่างกายทั้งหมด。 แล้วก็。 เนี่ยเขาเรียกว่าภาษาเราไม่รู้จักภาษาหน่อยนะในจมูกแล้วก็ใจยภายในมันติดกับร่างกาย。 ส่วนห้าก็มีรูปก็คือร่างกายเวทนาก็คือความรู้สึกขเป็นทุกขกายทุกขใจกายทุกขใจสบายกายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจและกลาง。 เขาเรียกว่าเวทนาเรียกเวทนา。 ส่วนสัญญาคือความจำได้ไหมรู้。 สังขารก็คือความคิดคิดแตเอาขห้าไปได้ปัญหาต่างๆก็ได้ได้สารพัดเป็นเป็นตนก็ได้เป็นเราเป็นตัวตนเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา。 ปัญหาตัว。 เป็นวิชาเราเป็นตัวเป็นตนมีตัวมีตนมีตัวเรามีตัวตนของเราตัวเราเนี่ย。 ลูกหลานเลสมบัติหลานตำแหน่งลาบยศพวกนี้มันเห็นมันเป็นของภายนอกที่เนี่ย。 ยิน。 ด้วยถูกใจไม่ถูกใจถูกใจไม่ถูกใจผัสอ่อนแข็ุ่มสายไม่สบายสบายไม่สบายๆ。 ที่สุดก็。 รยกาจที่สุดก็คือยุศทำอารมณ์ประตูใจ。 รายการที่สุดคือมันเอาขันห้าเนี่ยซึ่งเป็นความปรุงแต่งเนี่ยปรุงแต่งกันปรุงแต่งคือสิ่งที่มันผสมปรุงแต่งกันมาเป็นเป็นขันห้ามาเป็นชีวิตตใจร่างกายที่มีชีวิใจ。 เป็นมนุษย์เป็นสัตวสทั้งหลาย。 การเรียกไก่เรียกวัวเรียกควายเลยอะไรต่างๆชื่ออะไรเข้าใจสื่อสารมันมาจากภาพกัน。 ดินน้ำหล้มไฟ。 แล้วก็ถ้าาดูวิญญาาแต่ถ้ารวมกับอากาศด้วยก็เป็นกันผสมรวมกันถึงเรียกว่าสังขารแบบว่าสิปรุงแต่งมาปรุงแต่ง。 เหมือนกันนะเราก็ไม่เข้าใจไปยึดสังขารขันเนี่ยแตเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนเราว่าเรามีตัวมีตนจริงๆจัง，แ，ล，้，ว，เ，ร，า，ก，็ไ，ป，ย，ึ，ดอายนะภายน，อ，ก。 ยึดเสียง。 กายถ้าถูกใจชอบอยากให้อยากเอาอยากเสพอยากจะให้เป็นอย่างนั้นอยากให้เป็นอย่างนี้อยากให้มันอยู่ด้วยกันตลอดไปไม่พัดมาก。 สิ่งใดไม่ถูกใจไม่ชอบใจใสรังเกียจรำคาญอยากจะหนีไปพ้นอยากจะทำลายจะด่าจะว่านินทาว่าร้าย。 ไม่พอใจ。 ไม่พอใจแล้วก็อันไหนที่มันไม่ถูกใจก็ไม่อยากได้ไม่อยากเอาก็อยากเป็น。 แต่ไหนถูกใจอยากได้อยากเอาอยากเป็น。 มันก็เลยเป็นปัญหาที่ิดนไปตามเลสที่ตัวเองอ่ะอยากได้อยากเอาอยากเป็นไม่อยากได้ไม่อยากเอาก็อยากก็เลยเป็นทุกข์。 ไอ้ตัวนี้เราเลยต้องมีสติรู้เท่าทันกับญาติคือความรู้สึกตัวรู้สึกตัวก็รู้เท่าทันไม่มันหลงไปตามกเลส。 หูจมูกชายแล้วก็ทำประตูใจ。 อย่ามีรักทั่วช้างเกียรติทุกรักดีรักทัชเกียรติทุกขทุกอย่างนี้มันเอาตัวไม่รอดก็เลยทำให้ทุกหมอทุกต้องอาศัยสัถะคือให้จ่ายมาสงบในสัทานกำลังคือปัญญาให้มันชัดเจนว่าตัวตนของเราไม่มีจริงๆมันมาจากมันมาจากภาพสมกันจากความที่เป็นปัญหาของพ่อกั。 บแม่。 ผสมพันธุ์กันแล้วก็ขายมาผสมพันธุ์กัน。 ตัวต้นของเราจริงๆไม่มี。 ไม่มีเราไม่มีขันไม่ใช่ตัวเราเป็นแฟน。 สมกันก็ไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวต้นของเราใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรากันแล้วก็จมูกใจภาในมาใช่ตัวเราตัวตนของเราการทำงานประจำอาศัยทำงานรวมกันรับสื่อสารเข้าใจกันได้แต่ไม่ใช่ว่าให้คิดกันสื่อสารความเข้าใจได้ไม่ให้คิดกันก็จ。 ะไม่。 ใจเข้าใจทุกเข้าใจว่าเราตัวตนของเราไม่มีเราไม่มีตัวตนมันก็เลยไม่มีตัวเราเนี่ยเนี่ยว่าเรามีตัวตนมีตัวตนของเราจริงจังเอาตัวเราจะไปยดอะไรจริงจังเลยตอนนี้มีแต่ความทุกข์กับทุกข์ทุกขทุกข์อยู่นั่นแหละตัวเราไม่มีไม่มีตัวตนขอ。 งเรา。 สังขารสังขารสังขารทั้งนั้นที่เกิดขึ้นแล้วก็。 ไปทั้งนั้นเกิดขึ้นทั้งหมดเนี่ยสภาพครั้งที่มันคนอยู่สภาพเดิมไม่ได้มันเป็นอนตามันไม่ใช่เราไม่ใช่เป็นตัว，เ，ร，าไม่ใช่เป็นต，ั，ว。 ตนของเรา。 เป็นผสมปรแต่ง。 ตัวต้นของเราไม่มีมันมาจากภาสมกัน。 วันนี้เมื่อเราเข้าใจตรงนี้。 มันก็เลยไม่มีตัวเราเนี่ย。 อะไร。 มันเลยไม่มีตัวเราไปยึดอะไรมันก็เลยมีแต่สังขารที่เกิดขึ้นสังขารที่ดับไปสังหารที่เกิดขึ้นสังหารที่ดับไปไม่มีตัวเราหลงเป็นสังขารและไม่หลงยึดเอาสังขารเป็นตัวเราและไม่มีไม่หลงเอาให้สังหารในผมเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราไว้เราไม่มีมีแต่สังขารสังขา。 รที่เกิดขึ้น。 ฉันจะบอกว่าไอ้สติความรู้เท่าทันก็เป็นสังขารยะความรู้สึกตัวก็เป็นสังขารปัญญาที่มาใช้ในการทำความเข้าใจมันก็เป็นสังขารอาศัยสังขารละสังขารอาศัยสังขารละสังขารไม่ใช่ว่าสังขารจริงๆอาศัยสังขารเนี่ยปัญญารู้สึกตัวใน。 การถะครับเพื่อ。 เพื่อไม่ให้หลไปติดกับอะไรก็แล้วก็มีปัญญาที่ไหนเห็นจริงคนของเราไม่มีมีแต่ดูที่เป็นความว่าแล้วไม่เข้าไปติดอะไรไม่คิดอะไรได้ความว่าคิดอะไรไม่ได้คิดอะไรไม่ได้แต่อะไรไม่ได้มันได้แต่ดูความปรุงแต่งเห็นความปรุงแต่งแต่ไม。 ่คิด。 ไม่ยึดทั้งความปรุงแต่งไม่ยึดทั้งสังขารและไม่ยึดทั้งตัวมันเองคือถ้ารู้ที่เป็นความว่าว่าผู้รู้เป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเห็นว่าผู้รู้นั้นเป็นทารู้ที่เราคงแต่งหน้าแต่งว่าถ้าารู้เป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเอาขหน้าว่าแตหน้ามาปรแต่งผิดเป็。 น。 ว。 ิ。 ชา。 สังขารเสร็จ。 ยึดสังขารก็มายึด。 สังขารคือ。 ถ้ารู้เนี่ยว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรามันเลยไม่เป็นรู้ที่เป็นธรรมชาติที่ได้แต่รู้ที่มันคิดอะไรไม่ได้มันจะไปรักไม่ได้ไปทำก็ไม่ได้ถึงอะไรก็ไม่เลยแต่รู้แล้วแต่รู้แล้วแต่รู้อยู่กับรู้หลงอยู่กับรู้เรีย。 กว่า。 เรารู้อย่างนี้ไอ้สังขารทั้งหลายหรือกันหน้าทั้งหลายก็ไม่อาศัยมาบางคำ。 ขันห้าหรือสังขารเนี่ยบางทำหมดรู้ไม่ทันขันบางธรรมหรือรู้ไม่ทันเนี่ยสังขารบางคำรู้ไม่ทันสังขารหมดก็คือมีแต่สังขารหรือทุกเท่านั้นที่เกิดขึ้นมีแต่สังขารหรือเท่านั้นที่ตั้งอยู่มีแต่สังขารหรือทุกเท่านั้นที่ดับไปนอกจากสังขารและทุกข์แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้。 นไม่มีอะไรตั้งอยู่。 ไม่มีอะไรต่างไป。 ไม่มีอะไรอะไรที่。 เป็นเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราที่จะไปยึดมั่นมันอะไรได้。 สงก่อนหน้านี้เคยเห็นว่าตั้งใจหรือต้องใจมันมีน้ำหนัก。 มันเหมือนกันมันไม่ใช่คนปฏิบัติมันคือคนทั่วไปเพียงแต่ว่าอะไรอยู่นอกตรงนี้ยังปกติอยู่ยังว่างอยู่。 ธรรมดาแต่ถ้าเมื่อไหร่เข้ามามันก็จะมีสติมารู้รู้ว่าเอาลงไปเรื่องไปแล้วหรืออะไร。 มันเหมือนหลวงตาพูดวามันต้องรักษาถ้าเกิดเป็นสถานมันต้องรักษา。 เท่าว่าอย่างนี้บางทีหนูยังนกว่าเราปล่อยปล่อยมากคือ。 ปล่อยปล่อยเหมือนว่าไม่เหมือนสมัยก่อนที่มันจะตั้งใจอย่างนี้。 อย่างนี้ไหมรู้จอะไร。 มันจะ。 ตัวมันจะมา。 มันจะไม่มาแตะเหมือนกับว่ามันมันไม่มาสัมผัส。 เมื่อไหร่。 เหมือนอะไรนะ。 เครื่องรถยนต์。 เวลาไม่มีอะไรมาจ่ายมั้ง。 ไปทำงาน。 ทำงานยทำงานมัน。 ญยณเป็นตัวเป็นตน。 ในขณะนั้น。 เท่าไหร่เมื่อไหร่เนี่ยใจเราเนี่ยไม่เป็นอะไรแต่รู้การใจทุกชนิดแล้วไม่。 แล้วมันก็ไม่ต้องไป。 ก็ไม่หมด。 ถ้าเรารู้แล้วเนี่ยเราไป。 ของเราสังเกว่าถ้าเราเนี่ยจงใจเจตนาตั้งใจขึ้นมาหน้าอก。 เราเนี่ยปล่อยหมดมันเปล่ามันก็เป็นเดียวกับ。 ด้วยนะหรือเปล่าก็รู้ว่ารู้อะไรไม่。 มันไม่。 แต่รู้ไม่แต่อะไร。 บอกให้ดี。 ไม่นะภายนอกแล้ว。 แต่ว่า。 ไม่ดี。 ที่ว่า。 เราตรงที่ที่หมาย。 เจ้าของ。 มันชัดเจนให้หมดมีอะไรอีกไหมไม่ลียร์。 เพหมด。 รู้นะ。 เจ้าของนะ。 หา。 แม่ครูบาอาจารย์ตามหาบัวสปโน。 พูดถึงเรื่อง。 ใจเนี่ยไม่ใช่ขันห้าไม่ใช่จ่ายใจมันนอกคัน5。 ไม่มีอุปทหน้า。 นอก。 ต่างสาย。 ใจ。 จบจจบปัจบันจตลเวลาใจน้ำหนัก。 น้ำหนักขึ้นมา。 เราเนี่ยไม่แตะ。 ไม่ไปยึด。 กับใจมันเอา。 ก็เลยบอกว่าไม่คิดอะไรแล้ว。 นอกยด。 ตั้งกายก็ยืน。 อาการกาย。 จะสบายกายสบายใจไม่สบายใจไม่สบายใจ。 รู้ไม่มันก็เลยใจมันก็เลยว่า。 เข้าใจว่า。 นี่แหละ。 นอกหหน้า。 ใจมันใจมันว่าง。 มณฑินมีมัวหมอง。 รายการประใจของเจ้าของ。 มันไม่อยู่กับมันเป็นวใจมันมันไม่ยึดใจมันยึดใจยึมันว่าง。 น้ำหนัก。 น้ำหนักน้ำหนัก。 อยู่กับรู้แล้วก็ตอนนี้เลยต้องรู้ว่ารู้ว่ารู้ว่า。 ของของกลางรู้。 ก็แม่บาจารย์。 เข้าใจนะ。 เรียนถามอีกนิดนึง。 อย่างนี้ปกติคุยเวลามันจะอยู่ข้างนอกสังเกตอย่างนี้ได้ไหมยังหัวเราะอะไรบางอยู่ข้างนอกแต่ถ้าเมื่อไหร่ข้างในมันหัวเราะมันจะรู้แล้ววามันทะลุเข้าไปข้างใน。 นี่แหละ。 อย่าง。 สังหารสังขาร。 ลงขาจะทั้งหมดเลย。 ทั้งหมดแล้วไม่ลงไม่ลงแล้วก็。 ราคับ。 อยู่กับแม่ผู้บาอาจารย์อยู่กับลูก。 อะไรก็ไม่ว่างก็รู้มันมีมันมีทั้งว่างและไม่ว่างใจมันว่าง。 รมนษย์。 มวไม่ว่างที่เกิดขึ้น。 ตั้งอยู่ระดับไปเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งดับในสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปที่มารเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปสภาพสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งไปอาการการใจทุกชนิดไม่ว่าจะถใจไม่ถใจไม่ว่าจะมาใจไม่ถ。 ูกใจ。 เป็นกรรการไม่ถูกไม่ถูกก็เป็นสุขเวทนา。 อันนี้ย。 เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปสังหารทั้งมวลสรุปและสังขาทั้งมวลทั้งมวลภายนอกและร่างกายจิใจเป็นสิ่งที่เกิดขึ้น。 เกิดขึ้น。 สิ่งที่เกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปทั้งหมดที่เป็นสังขารเนี่ยมันเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเป็นของแม่เที่ยงเป็นทุกขอยู่สภาพเดิมไม่ได้เป็นอนัตาไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรากับสังขารใจที่่ว่างเปล่าเดียวกับธรรมชาติจักรวาลที่ไม่ปรุงแ。 ต่งธรรมชาติจะอยู่คู่กันตลอดอย่างนี้คือในธรรมชาติมีสิปรุงแต่งคือว่าสังขาร。 สาขาทั้งมวลเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งภายนอกร่างกายภายในจิตใจและร่างกายร่างกายจิตใจประธรรมกระทธรรม。 สิ่งที่เกิดขึ้นตั้งใจเป็นขาหารไม่เกิดไม่ดับ。 เกิดจากตลอดกาลว่างเปล่า。 ลารู้。 เป็นอันเดียววาใจ。 เวลารู้มันก็เลยรู้ทั้งสังขารและรู้รู้ก่อนว่ารู้ใจที่ว่าตัวมันเอง。 อยู่กับรู้ใจที่เป็นสังขารและสังขารรู้ก็รู้ว่าใจไม่เข้าไปยึดขาดตลอดกาล。 กลับไม่ทำไม่มีใครทำได้。 แต่มันไม่มีตัวตนไม่แตกไม่ไม่ทำลายเพราะมันไม่มีตัวตนเป็นความว่างที่ไม่มีตัวตนตั้งแต่แรกแล้วใจไม่มีตัวตนไม่มีตัวใจ。 ใจไม่มีตัวตนไม่มีตัวใจมันเลยไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายแต่ที่ผ่านก็ทำลายไม่ได้เพราะวามันไม่มีตัว。 ไม่มีใจไม่มี。 ร่างกาย。 ธรรมดาเราเดียวกัน。 แล้วก็。 ผู้ใด。 รับรู้ด้วยใจเป็นกลาง。 เป็นกลาง。 อยู่。 แตกต่าง。 กลาง。 ทำคุณประโยชน์กับ。 ให้เข้าใจธรรม。 ด้วยอยู่ด้วย。 ชีวิตประจำวันอายุ。 จบแล้วก็เหลือแต่ว่า。 โลกจะต้องให้มีรายได้。 สามารถอยู่ดูแลกันเองได้。 การหาอยู่หากินมาตอนนี้มันไม่ได้มาใช้เพื่อความร่ำรวย。 มาใช้เพื่อให้ชีวิต。 มีความเป็นอยู่。 ผู้หญิง。 ผู้หญิงก็อยู่ตามวัดวาอาราม。 ไม่สะดวก。 แล้วก็ผู้หญิงก็ไปบบาตไม่ได้。 มันไม่สะดวกด้วยประการทั้งปวง。 ถ้ามีรายได้จนเจอพอที่จะมีชีวิตอยู่ได้สบาย。 ไม่เดือดร้อน。 ใจก็ปฏิบัติให้บรรทุกแล้วอย่างนี้。 ก็ดีเป็นสิ่งที่ดีอยู่ที่จะทำให้เมื่อเราเนี่ย。 ประโยชน์ต้นจนถึงที่สุดแล้วยึดเราก็ทำประโยชน์ท่านช่วยเหลืออื่นที่นะผู้อื่นกำลังความสามารถของเราเท่าที่เรามีความสามารถบารมีสมมาได้น้อยไปตามที่เราไม่ได้บอกเขาทำได้จริงๆบอกว่า。 เราทำอย่างนี้เรารู้อย่างนี้เราเห็นอย่างนี้ทำไหมล่ะอยากรู้อยากเห็นบ้างไหมล่ะอยากทำได้ไหมไหมล่ะบอกเขาเลยได้ไปอย่างนี้ใครจะเอาก็เอาไม่เอาก็ไม่เอาก็เป็นเรื่องของบามีแต่ละคนเราบอกไปไปสไปชีวิตเ。 ราจะ。 อดไม่อยากหรอกคนเกกูลตลอด。 ไม่มีเราหนีไม่พ้นทำอะไรโลกนี้มีแต่คนอยากเข้าหาอย่างนี้คนที่เกิดคือคนอื่นอย่างนี้มันมีน้อยมันมีแต่โลกเป็นส่วนใหญ่。 คนที่เป็นธรรมเห็นบอกคนอื่นได้ด้วยเนี่ยมีน้อยคนอื่นได้โลกวิหาทำมาหากินอย่างอื่นเลยก็อยากให้ให้ช่วยบอกให้หน่อยทำยังไงให้เขาจากใจความทุกข์ใจความทุกขความเครียด。 ทำยังไงก็จะหายตัวยจ่ายได้。 หมอเนี่ยแพทย์ทั้งหลายเนี่ย。 ปัญหาทุกทางกาย。 คนต้องเจ็บไข้ได้ป่วยทางกายหมอก็。 ตรวจรักษาจ่ายยาผ่าตัด。 หายบ้างไม่หายบ้าง。 บางอย่างไม่ต้องรักษาก็หาเอง。 หัวตัวร้อน。 รักษา。 รักษาไม่หายรักษาจะหายอุบัติเหตุก็ต้องรักษาหายรักษาไม่หาย。 รักษาก็หายมันก็ไม่หายบรรเอาไปไม่หายกับมันไปแต่เรา。 ไม่กลัวตายหรอกเห็นว่าเราประโยชน์ไปเห็นว่าเราจะมีประโยชน์ก็อยากไปทำประโยชน์พุทธศาสนาที่ทุกวันทุกทุกวันเอาไว้。 ประโยชน์แล้วก็กระของ。 ชีวิตอยู่อย่างนี้นะในชีวิตถูกต้อง。 ใจไหมล่ะอธิบแล้วมาเพิ่มเติมอีก。 ทั้งหมดที่เกิดขึ้นข้างในนะคะเกิดจากเหมือนใจมันไม่ยอมรับตามความเป็นจริงเหมือน。 เพราะพยายามเข้าไปไปคิดว่าเขาเป็นเราอยู่ตรงนั้นนะคะหลักมันคืออันนั้น。 ถ้าหนูตาไม่ได้บอกสังเกตเองก็จะค่อยๆได้เห็นว่าเวลามันสภาวะมันดีใจก็จะสามารถเหมือนแบบดีใจมากแต่พออีกข้างนึงพอเมื่อไหร่ที่มันดหงใจเริ่มไม่สบายใจก็จะรักใเหมือนเมื่อวาน。 ดีซ้ายดีขวาดีซ้ายดีขวา。 เพราะว่าสุดท้ายเพราะมันรักตัวมันเองมากมันก็เลยจะรักษาตัวมันดีเอาไม่ดีไม่เอา。 แล้วก็หลงอยู่แค่นี้เป็นจุดหลัก。 อย่าปล่อยหลงนะต้องแก้ไขแก้ไข。 ขจมาหาใจหาไม่ได้นะต้องรีบแก้ไขก่อนที่มันจะให้เป็นทุกข์。 ตรงไหนตรงตรงไหนตรงนั้นฟังรู้เรื่องแล้วนี่แก้ไข。 พ่อ。 ไม่มีตัวเราเอาตัวเราเรา。 ยังไงดีๆที่น้องไม่เขาพูดนะคะคือมันจะไม่มันไม่ต้องมานั่งตั้งรู้รู้แบบเบาๆแบบว่าข้างนอกมันจะใน。 กลับเข้ามาแต่ที่นี่อยากถามว่า。 เวลาที่มันกลับเข้ามามากๆมัน。 วิญญาณเกิด。 ขึ้น。 ไป。 พระพุทธเจ้าว่าคนที่。 วิญญาณไม่เกิดไม่。 เวลาบอกเข้าไปออกมาสบายๆยังไง。 อย่างนี้ก็ได้。 วาข้างนอก。 ข้างนอกแต่ไม่ว่าข้างในมันคือมันรับรู้ข้างในด้วยแต่ก็ได้แต่เหมือนรับรู้ใจมผัภายอกที่เราเราเนี่ยข้างนอกข้างใน。 ปัญหาตรงนี้แหละก็เลยเป็นเป็นต้นเพราะว่าเขามีปัญหาก็เลยประทาน。 รู้แต่ข้างนอกในเราเข้าใจว่าถ้าข้างมีตัวตน。 เนี่ยไม่มีตัวตนใจใจ。 ประทตัวตนใจเราที่เกิดขึ้นว่าจะมาใจใจการใจใจอาการใจเหมือนตัวเราเนี่ย。 ไอนี่มัน。 เรามันไม่ใช่เรามันยังมีเหมือนมันมีเหมือนเราเราจะใจเป็นเราเป็นตัวเราตัวเราใจของเราแล้วก็ใจของเรามีตัวมีตนมีตัวใจมีมีตรงนี้มีตัวเราเนี่ยเอาปรแต่งเป็นตัวเราไม่มดา。 ตัวเรา。 ใจไม่ได้เป็นตัวเราเราก็เลยอยากให้รู้ข้างนอกแล้วก็ให้รู้แบบเบใจ。 ทำใจเบา。 ทำให้เราเนี่ยปัญอะไรก็ไม่รู้จักวิะอะไรอะไรควที่จะใจซก่อนอ่ะสบาย。 เอา。 มันาไว้ใจ。 รู้สึกว่าวิญญาณมันมีตัวตนพยายามล็อกฝืนอยู่เต็มที่จนกำลังความสามารถของเราอยากรู้แต่ข้างนอกในใจเบาเราไม่อยากให้มันเข้ามารู้ในตัวเราทำให้เรารู้สึกแต่ความจริงมันไม่ใช่รู้เข้ามารู้ในตัวเราแล้วเราอยากให้มันรู้ข้า。 งนอก。 มันไม่ให้อยากให้เข้ามาข้างในามันข้างในใจเราใจแล้วเนี่ยมันทำให้วิญญาณมีตัวมีคนเราเลยอยากให้มันรับรู้แต่ข้างนอกแล้วก็ไม่อยากให้มันเข้ามารับรู้ข้างในใจเราใจเราอยากให้รู้ข้างนอกก็เลยปัญหาไม่อยากให้มันเข้ามารับรู้ข้างในเราไม่เ。 ราใจ。 มันจะวิญญาณมีตัวตน。 2. เราสังเกตเอาว่ามันรับรู้แต่ประตูภายนอกไม่เข้ามารับรู้ประตูใจภายในใจมันจะเบาความเรายึดเอาไว้เราไม่ยึดึใจใจที่ว่。 างเอาไว้。 รู้ใจเบาๆใจเบาๆรู้。 จริงใจมันแน่นใจมันหนักใจบันทึก。 น้ำหนักหรือว่ามีตัวตนเรามีปัญหาเลปัญหาคืออยากให้มันเข้าไปดูที่ใจอยากให้มันรู้แต่ข้างนอกใจเรามันจะได้มันวามันน้ำหนักปัญหาเราน้ำหนักตนน้ำหนัก。 เราไปยึดปัญหารับรู้ใจเป็นกลางที่ใจ。 มันก็ไม่มีอะไรมันได้แต่อยู่กับรู้ที่ว่ารู้กับวามันคือใจอันเดียวกัน。 ต้องไปดูว่าน้ำหนักหน้าที่。 ไปดูตรงนั้นใจเป็นใจ。 มันน่ะมัน。 แต่ง。 จะเข้าไปยึดมา。 ก็เลยว่าง。 เราก็เลยผิดพลาดหลายๆประตู。 เข้าใจไหมเนี่ย。 มันว่างแตอะไรขึ้นมามีสังหารอะไรมันเป็นสังขารสังขาใจก็เลยขารที่ฐานสรุปแล้วและขาานยทุกอย่างเป็นกลาง。 ไม่ทำใจมันเฉยๆเฉยๆจะทำให้เราเนี่ยดูจย์。 พปัญอะไรเป็นอะไร。 ไม่ได้ไปไปวางมันไม่รู้เรื่องอะไรอย่างนี้มันไม่ลบไม่รับรู้อะไรแล้วก็ไม่รู้เรื่องอะไรมันต้องรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้，ว。 ปล่อยวาง。 เป็นสังขารสังขารไปอะไรใจน้ำหนักน้ำหนักอะไรได้แต่แต่ไม่อะไรใจตัวตน。 อันนี้ย。 อันนี้。 รับรู้。 ร้องไห้ก็บอกว่าได้เรา。 งงแต่ว่า。 บ่อยๆเข้าเขาร้องไห้。 พระเจหัวในขึ้น。 ก็หายไปอารมณ์นั้นนะคะ。 ลงไปแล้วไง。 ไปไปแล้ว。 อยู่คนเดียวหลงมากหน่อย。 คนทุแตมาก。 ระวัง。 คนเดียวหน่อยอยู่คนเดียวเยอะ。 เป็นห่วงเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียวยังหลแตกอยู่คนเดียวแต่ทุกอย่างเป็นกลาง。 จะได้ทิ้งจะได้จะได้。 จคำเตือน。 ผู้หญิงอยู่วัดอยู่ความลำบาก。 อยู่บ้านคนเดียวจะดีมากเลยพ่อแม่ก็ดูแลพ่อแม่อะไรไม่เท่ากับให้พ่อแม่พ่อแม่ยังไม่เคยปฏิบัติธรรม。 หมาพระพุทธมาดา。 พระคุณของพ่อแม่อาจารย์พตัวเองความดีมา。 พระุพระพระรครูบาอาจารย์。 คุณของคุณงามความดีที่เราฤติปฏิบัติธรรมเราสิิ。 บาปน。 อันนี้คุณความดีที่เราทำทั้งหมดแล้วก็ตัวเองได้เป็นพระหัวใจซะ。 อยู่ปวดใจหัวใจให้เป็นพระเป็นพระพุทธใจเป็นพระธรรมใจเป็นพระ。 ใจเป็นพระ。 ใจเป็นอาหารอะไรรับรู้ทุกอย่าง。 คุณคุณของคุณของดามารดาคุณของพ่อแม่ครูบาอาจารย์นับถือ。 ทำโยชน์เลย。 ประโยชน์การชำเลปัญหา。 พุทธศาสนาครับอย่างนี้คือคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า。 คุณงานความดีอันนี้。 เอามาไว้ที่ใจที่เอามาไว้ทุกอย่าง。 ให้พ่อแม่ถึง。 คนอยู่บ้านปฏิอยู่กับ。 อย่างนี้ก็ไม่สะดวกสบายหรอกคนมันสงบ。 ก็ไม่ได้ก็ลำบาก。 ช่วยเหลือตัวเองทุกอย่างจับจ่ายต้องตัวเอง。 ไม่สะดวกผู้หญิง。 บ้านนั่นแหละคนเดียวยิ่งอยู่บ้านเราอยู่บ้านอยู่กลางหมู่คณะแต่เราไม่มีเป็นเพื่อน。 แต่อยู่บ้านตัวคนเดียวปัญหาเป็นเพื่อนหลงไปสงแต่งทั้งวัน。 อันนี้เรียกว่าไม่สะันวกสะคนเดียวแต่ปัญหาเป็นเพื่อนเรียกว่าไม่。 อยู่ตัวคนเดียวอยู่กับการปฏิบัติธรรมกัน。 ว่าอยู่กับรู้ปฏิบัติธรรมคนเดียวปัญหาเป็นเพื่อน。 อย่างนี้นะแต่หน่อยรู้อยู่กับลูกตายดีแต่ยังอยู่กับลูกไม่ได้เลยก็อ่าน。 แชร์ไปทุกวันประจำดี。 ฟังคำสอนที่มันนอกที่ดีอยู่ในlineมีเยอะ。 youtubeคำสอนออกyoutubeไปเอาไปส่งส่งขึ้นไปเรื่อยๆ。 youtubeใจอาจารย์ปฏิบัติทั้งไม่ถูกไปด้วย。 ก็ดีใจดูที่ใจดูที่ใจที่ใจปล่อยวาที่ใจรู้ทุกอย่างใจกลางโดยเฉใจ。 ขอนะขอไปเดินทาง。