执着的议论并不能止息烦恼。建议去观察（事物的）实相。因为有各种各样的建议，烦恼就会不断滋长。接着会发生什么呢？（这些念头）来来去去，反反复复。这样做，并不会趋向觉知者。它不会导向解脱。谁在解脱？是我们自己在解脱，放下心中的执着。当我们认识到这点时，就会明白，没有什么“人”（在其中）。没有“人”，有的是觉知，这种觉知会不断地传递。它不会聚合，因为它不在任何地方停留，也没有时间（的概念）。所以，它不聚合。这被称为“空”，空无一物，却有人在指引（修行的方向）。 不断地趋向（空性）。我们要努力（去体证）。时间稍纵即逝。有很多修行人，禅定功夫很深，但这并非（我们所说的）。他们忘记了，本无一物，本无一人。二十多天，不眠不休，二十多天不睡觉，只是坐着休息，去供养僧人食物。最终，还是没有契入（空性），没有帮助到他们。有人建议说（要提起正念），于是（念头）生起，然后看到（念头生灭），没有什么不对。有动有静，动的念头，静的念头，在觉知中来来去去，（修行人）却执着于这些念头，没有彻底投入。虽然理解，虽然在修行，但还是没有达到（空性）。理解到没有“人”，没有“我”，却还是没有达到。如果彻底投入，（这些念头）会聚合。就在当下，放下一切。无论知道还是不知道，知道什么，理解什么，都放下。有时，刚开始就立刻放下了。心完全沉寂。做什么呢？看什么呢？发生了巨大的风暴，好像外在的世界都变了，树木倾倒，地动山摇，风暴、海啸席卷一切，如同世界末日，整个世界都在爆炸。寻找“我们自己”，如同诸佛一样，最终会发现，它们聚合在一起。或者说，并没有什么聚集，它一直在运作。放下一切，看似没有什么。但事实上，烦恼一直在运作。（有人问）像龙婆一样吗？龙婆也还没有放下“能放下者”。用什么方法呢？如何（放下）？到达究竟了吗？朋友们，应该反复观察和思考。有观察，有运作，有思考。我们自己，依然在运作。今天就是（要认识到）没有任何内在的造作。没有观察，没有看见，没有放下。超越了整个宇宙。我们看到“自己”在运作。但我们没有看到“自己”在运作，（这是）不可能的。就像龙婆一样。走到门口，（有人）伤心地说，他已经九十岁了，遍访名师，想知道哪位老师最厉害，哪个寺庙最有名。他快要死了，但还没有看到（解脱的）影子。他非常伤心，说自己一生都在寻找，什么方法都试过了，但还是没有看到。他非常伤心。（龙婆）安慰他说，你已经做了一切，没有什么你没有做过的。但你还没有做过一件事。就像一个快要溺水的人，快要死了，还能做什么？我已经尽力了。这句话触动了他，我的答案中蕴含着另一种方法：停止，停止去做。龙婆还没有做过这件事（停止）。（那个人）整个人都震撼了，在山上放声大笑，眼泪和笑声一起流淌。他被触动了。这是因为我们自己，（因为我们）理解了（修行的）步骤。 必须去觉知、看见、放下。现在做得对，但还太快。到了关键时刻，像龙婆一样，觉知、看见、理解，但还没有完全放下。必须去觉知，去看见，去放下，没有“什么”（需要做）。为什么不（放下）？已经彻底放下了，但还是不彻底。世界（的实相）还没有显现。所说的那些境界，像海啸一样，天翻地覆，世界颠倒，都还没有发生。龙婆和弟子们，（所谈论的）是，没有迷失，只有觉知，放下心中生起的一切。无论心中生起什么，都去觉知、看见、理解，然后放下。这不是说“空无一物”，而是剩下的只有对内心的觉知。觉知内心生起的感受，觉知到自己的身体。 即使没有迷失，也会觉知到内心生起的一切。当快乐生起时，它也会觉知，理解，然后放下。它会不断地放下。放下，放下，放下，没有执着。没有爱，没有迷失，没有记忆，没有奇迹，什么都没有发生。还没有发生，（因为）还没有彻底放下。这就是为什么（修行人）到达这里时，会像龙婆一样，什么都没有。为什么（还没有解脱）？他也不明白，龙婆也不明白。他没有停止，没有停止寻找，没有停止挣扎，没有停止放下。他还没有停止去做，还没有停止去寻找，还没有到达（终点）。为什么还没有到达（终点）？去寻找（的念头）和（上述的）是同一个，但为什么和以前不一样？（龙婆）告诉他，障碍就在这里，就是“我们”在寻找，在观察，在认知。但是“我们”这个障碍，障碍了我们的视线。不知道这个“自己”在寻找，还没有（停止寻找）。为什么还没有奇迹发生？因为还没有（达到）奇迹的境界。（有人说）再继续，再继续，因为没有看到。“能放下者”就是那个一直在努力的“新的自我”。自己也不能回头看自己，因为新的“自我”已经产生了。（无论）说什么，它都会自己感受到。“我们”还在不停地工作，我们还没有停止工作，我们还没有停止挣扎。 现在，孩子（们）。最重要的是，不要去执着于喜欢或不喜欢，最舒服的就是没有什么可执着的，有了就放下，这是我们的道路。这是圣者的财富，是精神和身体上的神通，无论是精神力量，宇宙力量，还是自然力量。无论是什么方法，如果看到它是有益的，老师以前也走过这条路，知道、理解、做过，但并不执着，就像玩具一样。知道，可以用，也可以不用，可以用来利益众生，消除痛苦，想用就用，不想用就不用，不执着。观察，理解，都会做，但一点也不执着。都会做，都可以用，可以用来利益他人，消除痛苦，但一点也不执着。为什么没有（奇迹）发生？在这里停留了很多年，什么都没有。为什么还没有通过？遇到这里。 老师说，龙婆，哪里好呢？为什么还没有通过？也遇到了同样的问题，也遇到了同样的情况，不知所措，于是双手合十，顶礼老师。父母师（指老师）指点迷津，我非常渴望，非常努力，我想帮助我的朋友，我卡在哪里，我该怎么办？我们也没有像龙婆满那样的神通，可以知道（别人的情况）。我们也不知道，不知所措。这里很多人，很多修行者，都停滞不前。我曾经见过，都看到了，在广阔的造作中，就是这样。我不知所措，这是什么？如何（摆脱）造作？有了觉知，就全部放下。接下来怎么办？孩子（们），要注意观察念、定、慧，这是借来使用的工具，就像渡河的船。观察我们的心，即使心是空的，但感受、念头、思想、分析、判断、研究，一直都在，从来没有停止过。在运作，觉知，观察，理解，没有什么（可执着的）。就是这样。 他说，坐在船上是对的，就是念、定、慧的船，要渡河，也看到了，是对的，但是他说，放下，放下船，跳进河里，会死吗？我也知道，这个觉知者，它怎么能这样做？它自己消失了，到达了，溶解了，谁会背着船走呢？在河中央，跳下船，然后观察。它会去，它会去，它会去。没有（什么）了。已经到达彼岸了。还不明白，不明白是什么，怎么回事？我们很困惑，这个寻找者，就是这个寻找，放下。（它）还在运作，还在寻找，还要运作。为什么它不明白，为什么没有奇迹发生？它还在运作，还在动，还在寻找，还在努力，还没有停止，我们还没有停止，我们还没有停止寻找，所以没有停止。 总结一下。借来使用的念、定、慧，已经全部用完了。没有什么可执着的，就会知道，这个借来的工具，这个去觉知什么的“觉知”，我们不去觉知什么，它会传递到下一个阶段，必须去觉知，去思考，去思考，这是不同的，不明白哪个是哪个。有三个（部分）。一个是观察，一个是心，一个是不造作的心。要去觉知，去思考，要去思考，它一直都在，思考什么，它也一直在觉知，所以有三个部分：一个是观察，一个是心，一个是不造作的心。当它被用作造作时，到达（造作的）终点时，它就会消失。去觉知内心的一切，这是念、定、慧，在当下被用来做什么，但并不执着，把它当作工具，直到它自己消失，明白是什么，用它，心就会自然地觉知。 不是（刻意）去做，它本来就是这样的，本来就存在，每个人都有，但是心迷失了，还没有觉醒，所以还没有看到。当它不迷失时，它就会觉知到，然后就会发现心中本有的空性，没有五蕴的烦恼，就是这个“身体”还没有分解，还没有死亡，还没有消失，感受、记忆、造作、认知，就是感受、念头、情绪，也一直都在。一直在思考，感受到的舒适或不舒适，快乐或不快乐，喜欢或不喜欢，都是自然的。心中所有的感受，都在变化，这是自然的，是自然的，是自然的。至于那些不愉快或不舒服的感受，我们也不执着，不沉溺其中。那些轻松、舒适或积极的感受，禅定、神通等，都是积极的，无论有什么样的福报，都可以去做，可以去觉知，去观察，去实践，可以用来利益众生，消除痛苦，弘扬佛法。我们看到它只是积极的感受，只是去觉知、观察、实践、使用它。不执着于积极的感受，也不沉溺于恶行。让快乐生起，让内心快乐，保持觉知。 这个智慧，大多数人都还没有完全理解五蕴。理解身体，理解身体的感受，喜欢或不喜欢，都理解了，感受到的喜欢或不喜欢，都觉知到了。记忆和思想，也觉知到了，但不曾理解“识”的作用。心，它的认知是作为一个整体，一个结构。当认知生起时，是一个结构，还不知道这是“人”。知道这是“人”，但不知道长什么样，不知道叫什么名字，不知道是僧人还是俗人，不知道是男人还是女人，只知道这些，但必须与“记忆”和“造作”一起工作。รูป（色，身体），เวทนา（受），สัญญา（想），สังขาร（行），วิญญาณ（识）。感受，如何产生，记忆，思想。当它们一起运作时，总是结合在一起。身体，心灵，以及感受、记忆、造作，这意味着心灵的感受与“识”同时生起。知道什么，这是“人”，龙婆记得，这不是自然而然的，我们会感觉自己是一个“能知者”，我们会感觉自己是一个“能知者”，我们会感觉自己是一个“能知者”，无论是什么样的感受，都曾经遇到过。它们一起工作。心理学、精神病学，没有把“色”包括在内，不知道它们是分开的，“色”是身体。如何修行呢？就是观察。 当我们死亡时，我们已经觉知到了，它存在，有身体，我们也看到了。感受，就是舒适或不舒适的感受。记忆，知道什么是什么，不知道（的时候）就思考。当我们看到“人”时，（我们会）放下五蕴。我们看到“人”，但“人”在运作，运作，觉知，有感受，不知道，然后记住什么是什么，然后思考。这就是“我们”，“我们”是能知者，“我们”是能知者，觉知什么，然后感觉“我们”是能知者。如果我们觉知什么，我们就会感觉自己是一个“能知者”，或者说“能知者”就是“我们”，传递到下一个阶段，与“识”和“记忆”一起工作，对事物有什么样的感受，然后记住，知道什么是什么。 理解了这些，修行就是，当我们看到“人”时，“人”就是“我们”，就是感觉到“能知者”的“我们”，就是“我们”在觉知，“我们”有什么样的感受，有什么样的想法。无论是什么想法，都是“我们”在想。这就是修行。但是当我们看到食物时，“我们”是能知者，食物是“我们”，它不知道食物是什么，是什么样的味道。例如，内心积极的或消极的感受，或者快乐、舒适、轻松的感受，或者不舒服、不愉快的感受。心中有这样的感受，无论是什么样的感受，都有喜欢或不喜欢的感受，它很紧，它有焦虑的感受，但它没有看到焦虑本身，它只看到挣扎的感受，不好的感受就想让它消失，好的感受就想抓住，就是这样，但感受没有（被看到）。观察感受，追逐感受，就理解错了。 （念头）生起，我们又变成了另一个（“我”）。有思想产生，自然地，（心）应该知道那个思想，然后它会显现，然后熄灭，思想消失，空了。思想生起，那个思想就会处理，不要让“管理者”进入，去熄灭思想。（有人）做什么？做什么？就像疯子一样，追逐思想。思想怎么会在舞台上呢？“我们”在舞台上。（修行人）理解错了。在空性的自然中，我们仔细观察，我们会去观察被觉知的对象。当“能知者”去觉知时，只会关注被觉知的对象，观察它对声音有什么样的想法，当听到声音时，它会对那个声音有什么样的想法。当心中有感受时，它会对那个感受有什么样的反应，它会如何表现。观察“能知者”，就是这个作为“能知者”的“我们”，我们认为自己是“能知者”，这个“我们”，这个心，就是这个。 她（指一个女修行者）说，例如，刚开始她不明白，她去和烦恼赛跑。它也看到了（烦恼），（烦恼）生起，思想生起。都看到了，“我们”就是这个，结束于“我们”，结束于心。感受、记忆、造作。最终，修行于心，观察于心，放下于心，一直都是这样，它不关注被觉知的对象。看到心中的思想，外在的一切都不重要，心的感受，情绪，它不关注这些，但是思想，它是一个熄灭于心中的事物，它存在，然后它在心中思考。最终，一起运作，“我们”就是自己，存在于我们的心中。心是空的，就像一个容器，像一个女孩，它存在于我们的心中，就像孩子一样，不生不灭。然后，观察，就是依靠念、定、慧来观察，就是这个。然后，开始（修行）。但还没有结束，还没有结束。没有（迷失），没有沉溺于被爱的事物，没有沉溺于心的感受，没有沉溺于舒适的感受，没有沉溺于不舒服、不愉快的感受，没有什么可执着的，观察，也没有什么，没有，没有，心中也没有，没有，没有，但是为什么还在等待？还在修行？因为还在等待，所以还没有停止渴望，所以还没有停止。真正的问题是，渴望快乐，没有看到，看到等待的心，这就是障碍。 停止了，然后，在到达终点之前，没有（什么）。没有（什么），（但）还在运作，不知道。所有的家庭，丈夫，妻子，孩子，村民，都很幸福，知道是什么样，都去工作。然后自己一个人在家，到了新年，等待，到了泼水节，等待，等待孩子们回家，但是一直都在一起，一直都在一起工作，现在都没有了，只剩下我们自己，一颗心，什么都没有，朋友也没有。知道在等待。问题没有了，还在等待，以前发生的事情还会发生。我们的心。这是佛陀的话。他说：因为对快乐的渴望消失了，痛苦也随之消失。因为对快乐的渴望，最终，最后，努力消除所有的痛苦，只留下快乐，没有痛苦，理解到，最终的快乐，就是痛苦的终结。实际上，他（指佛陀）迷失了六年，无法消除所有的痛苦，只剩下快乐。他发现了最后一个障碍，因为对快乐的渴望还存在。对快乐的渴望，当对快乐的渴望消失时，快乐也随之消失，佛陀，最终的渴望。 也就是说，当修行时，只有三个部分，它们同时生起，心，它们一直同时生起。老师教错了，在我们面前教错了。很多人教错了，修错了，说，要修行，只剩下“识”，让它去觉知，不要传递到感受，不要传递到其他，只剩下“识”，让它去觉知。让它只觉知结构，知道这是车，知道这是人，不知道是人，知道这是冰箱，知道这是什么，所有的事物，只知道这些，这就是它的作用，然后它会传递，对这些事物有什么样的感受。然后，记忆，记住，然后思考，什么是什么，是人，是水瓶，是声音。很多人，让它只知道这是车，不知道是什么颜色，什么牌子，是谁的，所有的事物，都不知道。这就是只有一个“能知者”在运作。怎么可能呢？它不能，必须一起工作，一起工作，同时生起。怎么能分开呢？不明白。是空性的心，与“识”是同一个，让它去觉知，但实际上，它产生于心中，产生于不生不灭的心中，可以称之为“心”或任何东西，它有一个觉知，但它不生不灭，不是五蕴，由什么组成呢？坚硬的，水，风，空。有五种元素，空气也是一种元素，身体，坚硬的，就是头发、指甲、皮肤、骨骼、心脏，液体就是血液、淋巴、唾液、尿液、脂肪，所有的液体，然后是热量，太阳的能量，运动产生热量，使生命得以存在。空，就是心。身体，是坚硬的，是组成部分，液体也是身体的组成部分。呼吸，呼气，吸气，身体中的风，身体的热量，空，都有觉知，就像宇宙一样，是组成部分，与感受、记忆、造作一起，产生了各种各样的认知，身心。组成了色、受、想、行、识，组成了身体，心去哪里了，还存在。地、水、风、火、空，还在那里，但它们组合在一起，组成了五蕴，色、受、想、行、识，它不会被摧毁，头发、骨骼、心、感受，水、淋巴、唾液、尿液，都还在。呼吸，呼气，吸气，风，身体的热量，觉知，都是空，不是说它们组成了，然后去摧毁它们，不是的，很多人都说，有了，然后就没有了，没有什么了，去哪里了？完全错了，去寻找食物了。他们会去让它变得纯净。去哪里让它知道一切。只知道结构，不能知道其他，空空的。只知道结构，不知道什么是什么。非常困惑。然后，老师和学生之间，争吵不休，问题很多。现在很混乱。争吵。我们去教，我们不进去教，总结，争吵。最糟糕的是，教这种方法的人，是最糟糕的人。 这是怎么回事？只看到自己的脸，抱怨自己，自己很糟糕，却看不到，非常困惑，不知道是怎么回事。说，老师，请去劝那些教“空性”的人，不要去厨房，最糟糕的，不喜欢，不喜欢，为什么做，为什么做，怎么做？只说一样，已经很多年了，一直都在打电话。打给谁？打给，打给，打给，打给谁？打给，告诉所有的学生，老师，老师正在和老师说话，和老师说话。它是“识”，让它运作，不和它一起运作，怎么可能呢？错的，所有的学生，必须努力理解另一个。为什么不空？让心远离痛苦，另一个。放下心，让它远离痛苦，通过一个阶段，会说。是的。做情绪，让它消失，曾经。然后，停留在空空中。迷失。停留了很久。经常回头看这个“能知者”，说什么，怎么说，每一次。它非常强烈，知道它。它必须知道，去思考，去思考。去思考什么，去思考怎么样。想让它消失。它是什么？我们从来没有见过。这叫什么？经常发生，怎么会发生这样的事情？这样。它经常这样。在这里。与这个联系。它不仅仅是“空”。有“识”，传递到感受、记忆、造作，然后继续，继续。没有关注空空，它没有看到“我们”不停地说话，不停地思考，自言自语，自言自语，自言自语，有什么就看到什么，觉知什么，被觉知的状态，但不关注。它与（“识”）一起工作，一直在说话，一个人。看到，状态。这个。给“我们”。非常认真，非常认真。必须认真。但是，正常。但是，怎么样？观察。不正常。去说安静。所有的问题。说什么。它超越了，超越了观察。超越了那个说话的人。不重视它。不知道说什么。去哪里。它会有一个寻找理由的人，它不与结果纠缠。它超越了“我们”这个寻找理由的人。会有一个寻找的人。但是我们，安静，空。 ----- 翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；不要包含泰语，全部翻译为中文；原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成整段文章的形式，且保持语言通顺！ วิจารณ์ดับไปไม่ถูก。 แนะนำ。 ดูธรรดา。 นะมีแนะนอารมให้。 เขาก็ใหญ่มา。 อาการต่อไป。 ไปแล้วก็。 แล้วก็เข้าออกไว้แล้วก็เข้าออกไว้แล้วก็ทำแล้วก็บวนวนไปกลับมาไป。 นะทำ。 ไม่。 ก็。 เอามาเข้าสู่。 เข้าหาผู้รู้。 เนี่ยมัน。 มันไม่มัน。 ไม่กระไม่ใจใจแนะนำ。 มันก็ไม่วนหาผู้ปล่อย。 ปล่อย。 ใครไป่อย。 ตัวเราไป่อย่ยวางใจ。 วาใจรู้แล้วก็。 ความำ。 เห็นเห็น。 แล้วก็。 ไม่ความว่า。 ไม่มีใคร。 หลวงพ่อ。 แล้วมีการ。 มันก็。 เขาก็เอาเนี่ยความรู้ไปเลยความรู้。 น้องกลับอีก。 มันไม่ไม่รวมทำไมก็ไม่รวมพนี้。 อยู่เลยไม่มีเวลา。 ไม่รู้ร้อยเมื่อไหร่。 เลย。 เขาเรียกไม่มีอะไรเลยไม่ไม่มีเลยใช้แล้วก็มีคนแนะนำเป็น。 แล้วก็เอาไว้เนี่ย。 เข้าสู่。 นี่เลย。 วะพยายาม。 เวลา。 มัน。 ไปสาย。 อยู่มีทำหลายท่าน。 นา。 อยู่เลย。 ไม่งั้น。 สมาแข็งแกร่งมาหลายการ。 แต่ไม่ใช่เนี่ย。 มันลืมไป。 ว่าการเป็นลูกหรือไม่มีใคร。 20กว่าวัน。 หลับนอนเลยยี่สิบกว่าวันไม่หลับไม่หลับไม่นอนเลยไปนั่งพักวันไปนั่งพักไปทำอาหารถวายพระหน่อย。 สุดท้าย。 ไม่ได้เข้าสู่กระไม่ได้เข้าสู่ไม่ได้。 แต่คน。 ช่วยช่วย。 บอกว่าขึ้นมา。 มัน。 เห็นแล้วก็ไม่ผิดอะไรอะไรไปเรื่มันมีการเคลื่อนไหวแล้วก็ความเคลื่อนไหวสงความสงมีความเคลื่อนไหวความอนไหวว่าไปว่าความรู้ในความรู้ความเห็นความรู้ความเห็นวลผล。 ทำงานไม่สุดตัวทำงาน。 ทั้งทั้งเข้าใจทั้งทำ์ด。 โแกรมใช่ไหมยังร้อนอยู่เนี่ยเนี่ยเลยเนี่ยเลยร้อนเข้าใจไม่อะไรเข้าวาไม่มี。 ใหญ่ตรงนี้。 พรุ่งนี้。 มารวมกันหมด。 คือ。 ขณะที่เดียว。 ปล่อยวางทั้งหมด。 จะรู้ก็ยังไม่จะรู้เลยจะรู้อะไร。 อะไรจะทำความเข้าใจอะไรหมดละ。 มันไม่ทจะเริ่มต้นอะไรบางที。 เอาขาเข้าไปทันเลย。 ไหมเนี่ย。 ใจไปหมด。 หลกระททานเงียบ。 ทจะทำอะไรจะดูรู้เลย。 เกิดพายุใหญ่。 หมดแล้วแหละภายภายนอกเป็นอย่างนี้ทําไมต้นไม้เหมือนลงมา。 ตลกดินตลกพายุซื้ออะไรเนี่ย。 สึนามิของฟ้าึใหญ่ระเบิด。 ระเบิดโลกธาตุขึ้นจักรยานไปทั้งโลกธาตุ。 ตามหาตัวเรา。 เหมือนกับพระพุทธเจ้าทุกองค์แล้วก็。 จพบ。 เดี๋ยว。 รวมกันไปเลย。 เดียกัน。 หกหรือว่าโดนไม่เป็นมันมวลอมพิทำงานทำงานตลอดเวลา。 ถทำงานไปเนี่ย。 ไปวาไม่มีอะไรแล้วที่ปล่อยวาง。 มันเดินมา。 อายุ。 ไปไปอะไรไหม。 อยากหลวงปู่。 หลวงปู่ยังไม่ปล่อยวางผู้ปล่อยวาง。 วิธีกา。 เลข。 ยังไง。 ไม่อยูุ่ดแท้。 เพื่อน。 ใครควรทบทวนวลผล。 ดูจะมีมีการดูยังมีการมีการทำงาน。 เข้าใจมวลผล。 เรา。 เอง。 อยู่。 ทำงานแที่ทำงาน。 วันนี้เลย。 คือมันไม่มีการกระทำใดๆและในใจ。 ยนอกมันไม่มีการดูเห็นปล่อยวาง。 ไป。 นอก。 จักรวาล。 ต้อง。 เราก็เห็นว่า。 เห็น。 เรื่อง。 ตัวเอง。 ทำงาน。 ทำงานอยู่。 ทำเราไม่เห็นตัวเราทำงาน。 ไม่ได้。 เนี่ยอย่างลูกปู่เหมือนกัน。 การเดินทางไป。 คือ。 ที่อยู่เขา。 เปิดประตูออกมา。 เสียใจอยู่อย่าง。 อายุเก้าสิบแล้ว。 ว่าครูบาอาที่ไหนเลิกที่สุดสำนักไหนเก่งที่สุดในโลกใน。 จะตาย。 แต่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาที่ผ่านมา。 จะตายแล้วยังไม่เห็นไม่นอนเสียใจที่สุด。 พูดแล้วก็เสียใจว่า。 ลงค้นหามาตลอดชีวิต。 ทำทุกอย่างไม่มีเลยเราจะไปทำว่าดีที่ไหนทั้งหมดแต่ไม่เห็นที่ผ่านมา。 พูดแล้วเสียใจเลย。 โดใจ。 ปบอกว่าทำหมดทุกอย่างไม่มีอะไรเลยที่ไม่เคยทำ。 แต่ผมยังไม่ได้ทำอย่าง。 เป็ด。 ไป。 คนกำลังจะจมน้ำจะตายจะตายจบ。 อะไรอีกทำ。 กูยังไม่เคยหยุดเลย。 มันควรเข้ากระแทกใจนัคำตอบของผมมันเป็นคำตอบที่มีวิธีทำอีกวิธี。 หยุดยุดทำหลวงปู่ยังไม่เคยทำ。 ดึงทั้งตัวเลย。 ระเบิดหัวเราะล่นภูเขาเลยไหลนั่นั่นไหลหูน้ำตาไหล。 หัวเราะ。 ระเบิดหัวเราะน้ำเลยอ่ะ。 โดน。 ช่วงนี้นะคะ。 ที่บ้าน。 จากเรา。 อะไร。 ตัวเรา。 เข้าใจเข้าใจขั้นตอน。 per. เปิด。 เนี่ย。 ต้องรู้เห็นปล่อยวาง。 ถูกต้องเห็นทุกอย่างในจิตใจไว้。 ก็ตอนนี้ทำถูกต้องละ。 เร็วเกินไปอย่างนี้。 ถึงเวลาที่หักหลวงปู่。 งานรู้เห็นละเข้าใจไม่หมด。 ไปยังไม่หมดเลย。 ต้องรู้ต้องเห็นต้องละต้องปลต้องวาง。 ที่ว่ามีอะไร。 ทำไมไม่。 ปล่อยวางจนหมดแล้วมัน。 มันมัน่อยจะหมดแล้วแต่。 โลกามันก็ยังไม่ถนัดครับอัการก็ยังไม่เกิด。 โลกธาตุก็ยังไม่ไม่เกิดเลย。 ที่เยอะแยะมากมายแต่พูดกัน。 ตัดก่อนเหมือนสึนามิแผ่นฟ้าแผ่นดินพลกับตลบโลกาพลิกคว่ำ。 นะ。 หลวงและลูก。 หลแล้วก็ขึ้นมานะ。 ไอที่พูดกันเรามาพูดคือมันไม่มีหลงแล้วมันมีแต่รู้รู้。 ปล่อยวางอะไรที่เกิดอะไรในใจแต่รู้อะไรระใจอะไรก็ว่าไปเรื่อยๆรู้เห็นเข้าใจอะไรแล้วก็วางไปเรื่อยๆรู้เห็นเข้าใจอะไรแล้วก็ว่าไปเรื่อยๆจะไม่ใช่ไม่มีอะไรนะมันเหลือเป็นขรู้แหละเจใจแล้วก็ขึ้นมาเจริใจรู้สึขึ้นมาเจริใจรู้สึขึ้นมารู้สึกตัว。 อยู่。 แล้วเด็ก。 มันก็รู้เห็นใจอะไรเกิดขึ้นขนาดไม่หลงนะเนี่ย。 ดีใจเกิดอะไรขึ้นมันก็รู้เข้าใจก็ปล่อยวางในความรู้ความเข้าใจก็ปล่อยวางไปเรื่อยๆเข้าใจแล้วก็ปล่อยวางไป。 ไป่อยวางไปไปอยวางไปปล่อยวางไปไปอยวางไปไปอยวางไปอย่างนี้ไปวาง。 ไม่มี。 ความรัก。 ไม่มีเลยหลงก็ไม่หลงแล้วคือหลงแล้วหลงมันก็ไม่หลงแล้วความรักความจำก็ไม่มี。 ไม่ประก็ไม่สามารถ。 อศจรรย์ที่บอกแล้วก็ไม่เกิดยังไม่เป็นเลยไม่สัก。 ทำงานไม่หุดมาอยู่ไหนเนี่ย。 ตรงนีล่ะที่บอกแต่ละองค์มาถึงตรงนี้ไม่มีเลยไปหาหลวงปัวอย่าง。 อะไรตั้ง。 ไม่มีเลย。 ทำไมมัน。 ไปไม่ถูกเหมือนกันไม่ถูก。 วงปู่。 ไม่หยุดไม่ตัวเองไปหยุดหุด。 การหาอยู่มีการดิ้นรนยังมีการค้นหายังมีการปล่อยวางอยู่。 ยังไม่หยุดที่จะปล่อยวางยังไม่อยูุ่ดที่จะทำยังไม่อยูุ่ดที่จะค้นหาไม่ไปยังไม่มาทำไมยังไม่ถึงไม่ที่จะหาที่จะคืออันเดียวกันหมดแต่ทำไมที่ผ่านมาไม่เหมือนกัน。 มาบอกด้วยเข้ามา。 ตัวร้ายมันอยู่ตัวนี้เองนกว่าเอาตัวเราจะไปหากันแล้วจะเห็น。 แต่เราเนี่ยตัวร้ายก็อยู่ที่ว่า。 ไอ้ไอ้ตัวเราไปหามันๆมันบังตา。 ตรงนี้。 ไม่รู้ไอ้ตัวเองที่ไปหาเนี่ยยังไม่มา。 ทำไมมันไม่ก็ไม่มีอัจรรย์ยังไม่ยังไม่ขนาด。 อัศจรรย์ใหญ่ก็ยังไม่มี。 ต่ออีกก็ต่ออีกคนเลยเพราะไม่เห็น。 นั่นแหละ。 ในตัวที่มันปล่อยวางนี่แหละ่่อยวาง。 พยายามย้อนเป็นผู้ทำงานตัวใหม่。 เองก็ไม่ได้ย้อนเองก็ไม่ได้。 ก็ไม่ได้ย้อนกลับมาดูตัวเองไม่ได้เพราะว่า。 ตัวใหม่เกิดขึ้นไม่。 คพูดอะไร。 มันรู้สึกด้วยตัวเอง。 รู้สึกตัวเอง。 เรายังทำงานไม่หยุดเรายังไม่หยุดทำรู้สึกตัวเองมันรู้สึกตัวเองว่าเรายังไม่หยุดทำเรายังไม่หยุดเรายังไม่หยุดดิ้นน。 บาณี。 และตอนนี้ลูกก。 ทุกที่สุดที่สุดที่อาที่ไม่ถูกใจที่ถูกใจการไม่ถูกใจสบายที่สุดก็มันไม่มีอะไรก็ละมันมีอะไรก็ละมันเป็นละทำเราลง。 ความดีแล้วเราที่เป็นนทาง。 สมบัตรพระศรีอภริญา。 อิทธิทางจิตทางกายทางใจ。 ไม่ว่าจะเป็นพลังจิตพลังจักรวาลทางธรรมชาติไม่ว่าจะเป็น。 วิธีวิธี。 เห็นวามันเป็นกุศล。 บาจารย์เดินทางมาสายมาก่อน。 วาสนาขนาดไหนก็รู้ได้เป็นคนสอนก็เป็นรู้แล้วก็เข้าใจแล้วก็เป็นแล้วก็ไม่ติดวางไปเหมือนของเล่น。 นรู้ใช้ก็ได้ใช้ก็ได้ใช้ก็มาใช้เกิดประโยชน์ประโยชน์ความ้นทุกข์ไม่อยากใช้ใช้อยากใช้ใช้ประโยชน์ไม่ติด，ใ，ช，้，ก，็，ไ，ม，่ติด，ติดก็ไม่ต，ิ，ด。 ก็，ไม่ติด。 อันเดียว。 เอามาดูเห็นทำเป็นหมดแต่ไม่ติดเลย。 ทำเป็น。 ใช้ได้ทำเป็นใช้ได้ใช้ประโยชน์ต้นประโยชน์เหลือคนทุกใช้ได้แต่ไม่สักอย่างเดียวไม่ไปไม่ถก็。 ทั้งหมด。 ทำไมไม่เกิด。 มาตรงนี้。 ไม่มีตั้งหลายปีเลยไม่มีแล้ว。 ทำไมยังไม่ได้ผ่านยังไม่รู้ผ่าน。 เจอตรงนี้。 ดูบาอาจารย์เรียกว่าเลย。 หลวงตา。 ที่ไหนดีๆนะ。 ไม่ทำไมถึงผ่าน。 ก็โดนโดนโดนเหมือนกันเลยก็โดนก็โดนแบบนี้เหมือนกันไปไม่ถูกเลยเลยยกมือพนมกราบเท้าเลย。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์ปวดชี้แนะชี้แนะมหามากเลยผมปรารถนามากดิต้นมากเลยผมผมอยากจะุช่วยผมด้วยเพื่อนผมติดอะไรตรงไหนถึงผม。 เราก็ไม่มียานใหญ่เหมือนกันพ่อแม่ครูบาอาจารย์ใหญ่หลวงปู่มั่นและมียานใหญ่จะรู้ได้ก็จะมีชีวิตอยู่เราก็ไม่รู้ไปไม่ถูกเลย。 ตรงนี้หมดเลยอ่ะแต่ละคนหลายองอ่ะไปเลยไม่มีแต่ไม่ไปไม่ถูกเดี๋ยนี้หลายองค์。 ติดอยู่。 ผมเคยเห็นอยู่นะ。 เห็นหมดเลยเนี่ยในความกว้างปรุงแต่ง。 ก็อยู่อย่างนี้。 ผมไปไม่ถูกคืออะไร。 ไม่ยังไงสิแต่งอยู่。 ก็มีรู้ทิ้งหมด。 ไปไหนก็เป็นไงต่อ。 ลูก。 ตัวสังเกตสติสมาชิกปัญญาในขันห้ารถยืมมาใช้เรือข้ามฟากสังเกตไว้。 ใจเราเนี่ย。 แม้แต่ใจจะว่างกว่ายังไงแต่คือความรู้สึกมันคิดอารมณ์ความคิดต้องต้องถึงต้องถึงต้องวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยมันก็เป็นอยู่ตลอดเวลามันไม่มีแล้วถึงนั้นไม่มีลงแล้ว。 ทำงานอยู่รู้ความรู้ความเห็นก็เข้าใจเนี่ยไม่มีอะไรอยู่อย่างนีแหละ。 หมดเลย。 บอกว่านั่ะ。 นั่งเรือมาก็ถูกแล้วคือเรือสติสมาชิกปัญญานั่งเรือมันจะข้ามไปก็เห็นอยู่ก็ถูกแล้วเนี่ยแต่ท่านบอกว่าปล่อยวารู้เลยปล่อยวางเรือน้ำกระโดดลงแม่น้ำจตายไม่。 ผมก็รู้ให้ผู้รู้ตัวนี้เกตัวนี้มันว่าได้ยังไงเป็นตัวนี้มันหายไปเองถึงแล้วละลายไปเองใครจะไปแบกเรือไปคเดินทางอยู่กลางแม่น้ำแล้วก็กระโดดลงเรือแล้วก็สังเกเลย。 เขไปเขไปเกไปไปเกไปเกe r。 ไม่มี。 ที่สุดแล้ว。 น้ำแล้วยังไม่เข้าใจไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นยังไงเรา。 งงไอ้ผู้หานี่แหละ。 หาเนี่ยปล่อยวาง。 ทำไมยังไม่ทำงานอยู่ยังยังหายังหาจะทำงาน。 ไม่มีทำไมมันไม่รู้มันไม่อศจรรย์งานขึ้นมา。 ทำงานไม่เลยทำงานนี้。 ขยับทำงาน。 ยังยังค้นหายังพยายามยังไม่หยุดยังไม่หยุดเหมือนกันยังไม่หยุดเรายังไม่หยุดเราร้ายยังไม่หยุด。 ไม่อยูุ่ดหาไม่ได้อยูุ่ดเราไม่หยุดก็เลยหยุด。 สรุปจบให้ยังอ่ะ。 สมาปัญญาในฐายืมมาใช้มาเข้าหมดเลย。 ไม่อะไรเลยก็จะไปรู้ว่าไอ้เกเนี่ย。 ยืมมาใช้。 ไอ้รู้ที่ไปรู้อะไรเนี่ยตัวเราไม่รู้อะไรแล้วมันส่งต่อไปเวสัานเนี่ยมันต้องรู้ทั้งคิดทั้งคิดเนี่ยเป็นมันคนละตัวกันไม่เข้าใจตัวไหนตัวไหนแล้ว3。 ตัวเนี่ยสังเกเป็นก็มีอยู่。 ใจหรือเปล่าที่ไม่ปรุงแต่งที่เป็นที่สังหารก็มีอยู่。 ให้รู้ทั้งคิดให้กูไม่รู้อะไรมันก็ต้องคิดต้องคิดมันก็มีอยู่ตลอดเวลาเนี่ยคิดคุณคิดที่กุมันก็รู้อยู่ตลอดเวลามันก็เลยมีอยู่สามตัวหนึ่งสังเกตคือปกติสใจตัวเองไม่เลเวลามาใช้เป็นสังขารสังขาุงแตถึงที่สุดของคนจะหายไป。 รู้ตใจอะไรเนี่ยมันเป็นสติสมาชิปัญญาที่มาใช้ในฐาหน้าทำไมแล้วก็ไม่ปล่อยมันมันอาศัยมันเป็นเครื่องมือจนกว่าจะหายไปเองเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรใช้มันจะไม่มันใจเป็นธรรมชาติของรู้。 ไม่ได้ไม่ได้ไม่ได้ก็ไม่ได้ไหตัวไม่ได้มันเป็นธรรมชาติมีอยู่แล้วธรรมมันมีอยู่แล้วทุกคนก็อยู่แล้วเป็นธรรมชาติทุกคนมีอยู่แต่คนใจมันไปนี่ลงมันยังไม่รู้สึกตัวขึ้นมามันเลยยังไม่เห็น。 มันไม่หลงแล้วเนี่ยมันรู้สึกตัวอยู่เนี่ยมันก็เลยพบใจที่วา่างเปล่ามีอยู่ในธรรมชาติอยู่แล้วในใจที่ว่าเปล่าไม่มีขันที่ยังไม่ดับก็คือไอ้ตัวเนี่ยไอ้ร่างกายยังไม่แตกยังไม่ตายยังไม่ดับแล้วก็เวทนาสัญญาสังขาวิญญาณคือความรู้สึกคิดอารมณ์ก็ไม่อยู่ตลอดเวลาเนี。 ่ยคิดตลอดเวลาความรู้สึกที่สบายใจไม่ไม่สบายใจไปที่โลสบายขใจสบายใจอาการที่ถูกใจไป。 อาการที่ไม่ถูกใจมันใจมันความไม่ถูกใจก็เป็นธรรมชาติ。 อาการทุกอาการในใจเรามันเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเนี่ยมันเป็นธรรมชาติที่เปลี่ยนแปลงมันเป็นธรรมชาติเป็นธรรมชาติที่เปลี่ยนแปลงเป็นธรรมชาติอย่างนี้ส่วน。 ฝ่ายที่มันไม่สบายใจไม่สบายใจเราก็ไม่ติดไปกับบ้าน。 ไม่ลงไปกลับบ้านที่มันเบาสบายหรือจิตใจที่มันเป็นฝ่ายกุศลน่ะสมาธิสมาบัตรอภยาต่างๆเนี่ยเป็นฝ่ายกุศลใครวาสนาขนาดไหนก็ทำไปทำได้รู้เห็นทำเป็นจะใช้ประโยชน์ใช้โยชน์ประโยชน์ในทุกข์เหลือคนอื่นพุทธศ。 าสนา。 เราเห็นวามันเป็นเพียงแค่。 อาการที่เป็นกุศล。 แล้วก็แค่รู้เห็นทำเป็นใช้มันไม่。 ฝที่สนแล้วก็ไม่ลงงไปกับงาน。 ไปทำกรรมชั่ว。 ว่าชั่วปล่อยมันเจริญใจหลเจใจไปเรื่อยเป็นรู้อยู่แล้วรู้อยู่แต่。 ตัวเนี่ยปัญญาเปล่าปฏิบัส่วนใหญ่เนี่ย。 เข้าใจกันันห้าไม่หมด。 เข้าใจร่างกายเข้าใจในร่างกายเข้าใจเวนะอาการที่ถูกใจไม่ถูกใจเนี่ยเข้าใจอยู่รู้สึกที่ถูกใจไม่ถูกใจถูกใจไม่ถูกใจรู้อยู่แล้วก็สัญญาสัญญาความจำสังหารความคิด。 ก็รู้อยู่แต่ไม่เคยเข้าใจเรื่องวิญญาณทหาร。 ใจ。 ที่รู้มันก็รู้จักเป็นเรื่องเป็นโครงสร้าง。 ทำงานทำงานขนาดแรกขึ้นมารู้เนี่ยจะเป็นโครงสร้างยังไม่รู้เนี่ยก็พูดเนี่ยมีโครงสร้างโครงมันไม่รู้หรอกว่าอันนี้คือคน。 รู้คือคนแล้วก็ไม่รู้หน้าตาอย่างไรไม่รู้ว่าชื่อเสียงอะไรไม่รู้ว่าเป็นพระหรือไม่รู้ว่าเป็นโยมไม่รู้เป็นผู้หญิงผู้ชายจะรู้แค่นี้แต่ต้องทำงานร่วมกับเจคือสัญญาสังหารต้องทำงานร่วมกันสอ。 นลูก。 รูปรูป。 ร่างกาย。 ยณ。 คือเวนาสัญญาสังขาร。 ความรู้สึก。 ที่เกิดขึ้น。 กระทกันอย่างไร。 สัญญาจำได้ไหมลูกสังหารก็คือ。 ความคิดคิดปรุง。 เวลา。 วิก。 ไปทำงานเนี่ย。 มาประกอบมาประกอบเสมอ。 รูปจิตคือร่างกายจิหลักฐานแล้วก็คือทนาสัญญาสังแปลว่าอาการของจิตที่เกิดพร้อมกับจิตคือเกิดพร้อมวิญญาณระดับวิญญาณ。 รู้อะไร。 นี่คือคน。 หลวงตาจำได้วงตาจำได้。 ไม่ใช่。 ธรรมชาติอะไรคือเราจะมีความรู้สึกว่าตัวเราเป็นคนรู้เราจะรู้สึกว่าตัวเราเป็นคนรู้เรารู้อะไรจะความรู้ส，ึ，ก，อ，ย，่，า，งไร，ก，็，ไ，ด，้มันเคยเจอ，ม，า。 ก่อนแล้ว。 ไหนอย่างไรก็เนี่ยทำงานพร้อมกัน。 เนี่ย。 ำลังกาย。 วิทยาจิตเศษตรที่ผ่าน。 สิ่งเขาไม่ได้รวมลูกไปด้วย。 ไม่รู้แยกกันลูกคือร่างกาย。 เวลาปฏิบัติปฏิบัติยังไงอ่ะ。 ปฏิก็คือว่า。 เกด。 เวลาตายเราเรียรู้แล้วเนี่ย。 มีอยู่มันมีร่างกายแล้วก็เราเห็นแล้ว。 นานก็คือความรู้สึกสบายใจไม่สบายใจ。 สสบายใจสใจเห็นแล้วสบายสบายตาสสบายใจ。 สัจำได้รู้จำอะไรว่าอะไรเป็นอะไรไม่รู้ความคิดคิดเวลาเห็นคน。 บอปล่อยวาห้า。 เราเห็นคนแต่คนแต่เราทำงาน。 ทำงานรู้รู้มีความรู้สึกไม่รู้นั่นแหละแล้วก็จำได้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วก็คิดด้วย。 เนี่ยที่ตัวเรานี่แหละตัวเราเป็นรู้ก็เลยตัวเราเป็นคนรู้รู้อะไรแล้วรู้สึกว่าเป็นเราเราเป็นผู้รู้ให้。 คือเรารู้อะไรถ้าเราจะรู้สึกว่าตัวเราเป็นคนรู้หรือตัวผู้รู้คือตัวเรารู้ส่งต่อไปธสัญญาณฐานทำงานร่วมกันระหว่างกับกับวิญญากับสัญญาณฐานอะไรก็มีความรู้สึกกับสิ่งอย่างไรแล้วก็จำได้ไหมรู้ว่าเป็นอะไรเป็นอะไร。 เข้าใจอย่างนี้ปฏิบัติก็คือเวลาเราเห็นคนเราเนี่ยกับคนเราคือตัวเรานี่แหละที่รู้สึกเป็นผู้รู้นี่แหละที่ตัวเรารู้ที่ตัวเราคือกเราตัวเรารู้ตัวเรามีความมีความรู้สึกความคิดอย่างไร。 อะไรก็คิดที่ตัวเรานี่แหละ。 ลูกน้ำทิพ。 เนี่ยปฏิบัติธรรมอาหาร。 แต่เมื่อเราเห็นอาหารเนี่ยไอ้ตัวเราเนี่ยมันเป็นรู้อาหารเนี่ยคือตัวเราจิมันไม่รู้อรคืออะไรเป็นอะไร้มเป็นอะไรกันใจทำลง。 การใจเช่นอาการฝ่ายที่เป็นกุศล。 หรือว่าที่เป็นอาุศล。 หรือว่าเป็นฝ่ายถขใจโลกสบายสบายสบายใจสบายใจกับพนักที่ไม่สบายใจไม่สบายใจกันทำ。 อามีอาการอย่างนี้ในใจเรายังไงยังไงที่กรรมมีการแสดงอาการที่เกิดขึ้นในใจชอบ。 ว่าการที่ไม่สบายใจมันแน่นมันมัน。 มันมีอาการแายนวายแต่อาการแต่มันไม่เห็น้ตัววยวายๆการมันก็ไม่เห็นมันเห็นแต่อาการดิ้นลงอาการอาการไม่ดีจะให้มันหายไปอาการดีก็แค่จับไปอย่างเดียวส่วนบ100เป็นอย่างนี้แต่อาการแล้วไม่。 ดูจิจิตอาการแล้วไล่อาการ。 ก็เข้าใจว่าเข้าใจผิดคือ。 ขึ้นมาเนี่ยเราไปอีกตัวนึง。 มีความคิดเกิดขึ้นธรรมชาติต้องรู้ความคิดนั้นแล้วมันก็แสงว่าามันดับความคิดหมดว่าเปล่าจะผ่านานคิดเกิด，ข，ึ，้，น，ค，ว，า，มคิด，นั้นจัดกา，ร，จ。 ัด，การไม้。 ให้ผู้จัดการเข้าไปดับ。 ความคิด。 ทำอะไรนั่งทำ。 ทำอะไรท่าน。 เหมือนกระทบ้าไล่อะไรความคิด。 ความคิดเป็นอยู่บนเวทีได้ยังไงตัวเราอยู่บนเวที。 เข้าใจผิดอย่างนี้。 ในธรรมชาติที่วา่างเปล่าเราสังเกตดีเราจะไปสังเกตสิ่งที่ถูกรู้ไอ้รู้ว่าไอ้ตัวเวลาไปรู้จะไปสนใจแต่ลูกสังเกตมันต้องคิดอะไรกับลูกได้ยินเสียงเนี่ยมันก็คิดเสียงนั้นอะไรกับนั้น。 เวลามีอาการอาการทางใจมีความรู้อาการแล้วมันต้องการยังไงมันไปแสดงกิยาแสดงยังไง。 ดูให้ณคือตัวเราที่เป็นผู้รู้ตัวเราที่เป็นผู้รู้นี่แหละเราว่าตัวเราเป็นผู้รู้ตัวเราจิตัวเรานี่แหละคือนี่แหละ。 หนูเข้า。 เขาพูดว่าตัวอย่าง。 กดษ。 คือตอนแรกหนูไม่เข้าใจหนูเข้าไปวิ่งกับ。 ร้อนคิดไม่。 มันก็เห็น。 นขึ้นมาการคิด。 เห็นหมดตัวแล้ว。 ตัวเรานี่แหละจบที่ตัวเรานี่แหละ。 จบตรงที่ใจ。 สัญญาสังหาร。 สุดท้ายปฏิบัติที่ใจดูที่ใจและเกที่ใจและที่ใจดูที่ใจและที่ใจปล่อยวางที่ใจที่ใจที่ใจดูที่ใจที่ใจเกที่ใจและที่ใจปล่อยวางที่ใจอยู่ตลอดเวลามันไม่สนใจเราที่ถูกแล้ว。 เห็นความคิดอยู่ในใจเรา。 อะไรภายนอกไปรับเกี่ยวอาการของใจคือทำอารมณ์มันไม่สนใจนั้นเนี่ยแต่ความคิด。 ประเทศเป็นของดับอยู่ในใจลงมีแล้วก็มันคิดอยู่ในใจ。 สุดท้ายทำงานร่วมสัเรานี่แหละตัวเอง。 อยู่ในใจเรา。 ใจเป็นความว่าเปล่าคือมันเป็นเหมือนกับรองรับเป็นลูกผู้หญิงดลูกผู้หญิงแล้วที่มันที่มันอยู่ในใจของเราเนี่ยมันเหมือนเด็กเกิดไม่เกิดไม่ดับเป็นคำว่า。 แล้วก็ไอ้สังเกตคืออาศัยสติสมาธปัญญาที่หน้ามาสังเกตเอาไว้ว่าในนี่แหละ。 แล้วก็。 เริ่มจะตัดต่อ。 แล้วต่างๆไปกับ。 แต่ไม่จบ。 มันไม่จบ。 ไม่มีก็ไม่ลงก็ไม่ลงไปสิ่งที่ถูกความรักก็ไม่ลงงอาการใจก็ไม่ลงง。 ทำไมอาการที่มันสบายๆก็หลงก็ไปติดมันอาที่มันไม่สบายไม่ว่างไม่ถูกใจก็ไม่ไปมันต้องอะไรดูไปก็ไม่มีอะไรครับก็ไม่มี。 ไม่ไม่มีไม่มีแล้วก็ไม่มีใจก็มีไม่มีไม่มีแล้วแต่ทำไมกว่านั่งรอดีกว่าทำดีกว่าไม่มาที่มันรอ。 มันก็เลยยังไม่หยุดรอยังไม่หยุดปรารถนาก็เลยยังไม่หยุด。 ปัญหาจริงๆคือที่ปรารถนาความสุขที่ทุกไม่มีเห็นนะเห็นใจที่รอตัวนี้มันที่แท้ที่มาบาง。 หยุดแล้วก็。 ก่อนเห็นไปก่อนก่อนถึงที่สุดแล้วไม่มี。 ไม่มี。 รอมีทำงานอยู่ไม่รู้หรอกว่า。 ทุกอย่าง。 ครอบครัวมีสามีมีภรรยามีลูกหลานชาวบ้านมีความสุขมากเลยรู้เป็นยังไงทุกคนไปหมดไปทำงานทำการกัน。 แล้วก็อยู่บ้านคนเดียวถึงปีใหม่รอละถึงสงกรานต์รอรอลูกหลานจะกลับบ้านเลยจะกลับบ้านแต่อยู่ด้วยกันตลอดเวลายังทำงานด้วยกันตลอดเวลาเนี่ยหมดแล้วเหลือเราคนเดียวใจใจเดียวอะไรแล้วเพื่อนแล้วไม่เพ。 ื่อน。 รู้ว่าหล่อ。 ปัญหาไม่มีแล้วยังรออย่างที่ผ่านมาจะเกิดขึ้นเอง。 ใจที่เรา。 นี่คือคำของเจ้าเลย。 พระำขึ้นมาเลยว่า。 เพราะความปรารถนาความสุขหมดไป。 ความทุกข์จึงหมดไปพร้อม。 พรวง。 เพราะความปรารถนาความสุขสุดท้ายพระองค์ตัวสุดท้าย。 สุดท้ายนะ。 พยายามเนี่ย。 กำจัดทุกให้หมสิ้นไปเหลือแต่ความสุขอย่างเดียวทุกไม่มีเข้าใจว่า。 ที่สุดของความสุขนั่นแหละคือความสิ้นทุกข์。 แท้จริงอ่ะ。 เพี้ยนอยู่หกปีเต็ม。 ไม่สามารถกำจัดทุกกำหนดไปเหลือแต่ๆได้。 มาค้นพบตัวสุดท้ายว่าเพราะความปรารถนาความสุขยังเหลืออยู่。 ความปรารถนาความสุขใน。 ระดับความปรารถนาความสุขเมื่อความปรารถนาความสุขหมดไป。 ความสุขไปพร้อมพระพุทธเจ้า。 สุดท้ายปรารถนา。 เดี๋ยวก็คือว่าพอทำไปมันจะมีแค่3ตัวมันเกิดขึ้นพร้อมกันใจที่ว่าใจเกิดขึ้นพร้อมกันอยู่ตลอดเวลา。 กัน。 คนสอนผิดสผิดต่อหน้าเราเลย。 หลายท่านสอนผิดเยอะมากเลยปฏิบัติผิดด้วยบอกว่า。 ให้ปฏิบัติ。 ให้มีแต่วิญาณอาขรร์เนี่ยไปรู้。 แล้วไม่ให้ส่งต่อเวทนา。 ไม่ให้ส่งต่อไม่ไม่ส่งต่ออื่นให้เหลือแต่วิญาณเนี่ยรู้เปล่า。 ให้รู้อะไรเนี่ยรู้แต่เป็นโครงสร้างรู้รู้รถอย่างนี้รู้รู้คนนี้ไม่รู้ว่าเป็นคนรู้ตู้เย็นอย่างนี้รู้รู้ไรก็ตามทุกอย่างเนี่ยได้นี้ทำหน้าที่คือแล้วก็จะส่งต่อยังไงมีความรู้สึกต่อนี้。 แล้วก็。 สัญญาจำได้ไหมรู้แล้วก็ความคิดว่าอะไรเป็นอะไร。 มีอะไรเป็นเป็นคนเป็นขวดน้ำน้ำ。 เสียง。 หลายท่านที่มหาอะไรเนี่ย。 ให้รู้รถก็รู้ว่าเป็นรถไม่รู้ว่าสีอะไรยี่ห้ออะไรของใครทุกอย่างให้หมด。 นี่แหละที่เป็นทำงานตัวเดียว。 ทำได้ไงหมันไม่ตายต้องทำงานร่วมกันแล้วก็ทำงานร่วมกับคือเวลาเกิดพร้อมกันพร้อมกัน。 แยกได้ไงออกไม่เข้าใจ。 เป็นธรรมชาติที่เป็นใจที่วา่างเปล่าตัวเดียวกับญาณ。 ที่ให้มันรู้แต่จริงๆอ่ะ。 ไอ้ตัวขมันเกิดจากอยู่ในใจในธรรมชาติของใจที่ไม่เกิดจากจะเรียกหัวใจเรียกอะไรก็ได้คือมันมีความว่าอันนึงที่มันเป็นความรู้อยู่แต่มันไม่เกิดไม่ดับไม่ใช่เป็นขันห้าเนี่ยอาการประกอบไปด้วยอะไรล่ะดที่เป็นของแข็งดน้ำลงไปว่างเ。 ปล่า。 มี5พอากาศด้วยจะเป็นหธด。 ร่างกายก็ที่เป็นกินก็คือผมเล็กหนังกระดูกกับับน้อยหัวใจตัวที่เป็นของแข็งเลือดน้ำเหลืองน้ำลายปัสสาวะไขมันก้นน้ำมันทุกวันทุกวันลงแล้วก็ความร้อนอยู่แดดพลังงานลื่อนไหวทำให้เกิดความร้อนในร่างกายมีชีวิตอยู。 ่ได้。 ที่เป็นความว่างปากคือใจเนี่ย。 ร่างกายเนี่ย。 เป็นของแข็งอยู่เป็นส่วนประกอบของวะที่เป็นของแข็ง。 ที่เป็นของเหลวก็เป็นสวนน้ำร่างกาย。 ประกอบเป็นลมหายใจเข้าหายใจออกลมอบลมในส่วนร่างกายใช้ความอบอุ่นในร่างกายหรือว่างเปล่าเนี่ยก็ได้เรียกมันมีความรู้เหมือนกับจักรวาลว่าเป็นส่วนประกอบประกอบกับเป็นสัญญาสังหารคือที่มีความรู้สึกและอา。 รมณ์。 สายที่เป็นทำให้เกิดการรับรู้ต่างๆไกใจ。 ประกอบเป็นฝ่ายที่เป็นเวนาสัญญาณสังวิญญาณที่เป็นฝ่ายนามธรรมลงประกอบมาเป็นรูปธรรมนะ。 ยังอยู่เนี่ยประกอบเป็นร่างกายจิตใจไปไหนยังอยู่。 ดินน้ำลงไปแล้วก็ถ้ารู้ที่ว่างกว่าก็ยังอยู่ของมันนั่นแหละแต่มันมารวมกันเป็นประกอบขึ้นมาเป็นขเป็นรูปเป็นเป็นขนาดสัญญาสถานวิญญาณขมันไม่ไปทำลายได้นะผมขนาดกระดูกใจรู้สึกทำลาน้ำดน้ำเหลืองน้ำลาปัวะก็ยังคง。 อยู่。 ไอ้ลมหายใจมันจะเป็นลมอยู่เนี่ยลมหาใจเข้าใจออกลมจดลมเลยยังเป็นยังเป็นไฟอบอุ่นในร่างกายเรารู้ที่เป็นความว่างเปล่าเป็นความว่างเปล่านั่นแหละไม่ใช่ว่าเป็นประกอบไปทำลายชาติไม่ใช่ก็มากเลยว่าเนี่ยมีแต่ไม่มีอีกแล้ว。 มีอะไรอีกไม่มีอะไรประไปไหนอ่ะ。 ไม่ถูกเลยไปอาหารเลย。 เขาจะไปทำให้เป็น。 บริสุทธิ์。 ก็ไปที่ไหนให้มันรู้ทุกอย่าง。 รู้แต่โครงสร้างห้ามรู้อย่างอื่นแล้วก็ลูกเปล่า่า。 รู้ว่างๆ。 รู้จักโครงสร้าง。 ไม่รู้อะไรเป็นอะไรอะไรไม่รู้อะไรเป็นอะไร。 งงมากเลยเนี่ย。 แล้วคนสอนผู้สอนทะเลาะเบาะว้งมีปัญหามากเลย。 วุ่นวายทุกวันนี้。 เลาะลูกได้หมดแหละ。 เราก็ไปสอนอ่ะเราไม่เข้าไปสอนเลยสรุปเลยทะเลาะมึง。 ว่าที่สุดกลายเป็นผู้ที่สอนแบบนี้เป็นคนวายที่สุดเลย。 พี่。 มันยังไงอ่ะ。 มันเห็นแต่คงหน้าแต่ตัวเองบ่นแล้วก็ตัวเองการจะวายกลับไม่เห็นงงมากเลยไม่รู้ยังไง。 บอกว่าอาจารย์ช่วยไปขอร้องท่านที่สอนความว่างให้ไม่เข้าครัวได้ที่สุดเลยก็ไม่ถูกใจก็ไม่ถูกใจทำไมทำทำไมทำยังไง。 ว่าอย่างเดียวมานานหลายปีแล้วต่อหน้าเนี่ยโทรศัพท์ตลอดเลย。 โทรไปไหนโทโทรไปโทโทรไปโทรไปไหนอ่ะ。 โทรไปหาโทรไปบอกลูกศิษย์ทั้งหลายอาจารย์จานมาที่กำลังคุยอยู่กับอาจารย์คุยกับอาจารย์。 มันเป็นวิญยาให้มันทำงานไม่ร่วมกับมันไปทำได้ยังไงผิดูกต้องเนี่ยทั้งหลายต้องพยายามเข้าใจอีกอันนึง。 ทำไมไม่ว่างว่า。 เอาใจจะให้คน้นทุกอีกอันนึง。 วางใจที่จะให้พ้นทุกข์ผ่านไปขั้นตอนนึงจะมาบอก。 ใช่。 ว่า。 ทำอารมณ์เป็นสภาวะหายไปเคย。 เลยวะ。 แล้วก็อยู่กับว่างว่า。 หลง。 อยู่นานเลย。 ตัวบ่อยมากตัววย้อนเข้ามาดูตัวผู้รู้วรู้พูดอะไร。 ยังไงว่าแต่ละครั้งเนี่ย。 มันสวกระแสก็หมาย。 รู้ที่มัน。 มันต้องรู้จะคิดติดต่อต่อ。 ว่า。 คิดว่าอะไรคิดว่ายังไง。 อยากหายไปหมดเลย。 มันคืออะไรวะ。 เราไม่เคยเห็น。 เรียกว่าอะไรอะไร。 อย่างนี้เขาเรียกว่าอะไร。 เกิดขึ้นบ่อยมันเกิดขึ้นได้ยังไงเกิดแบบนี้。 แบบนี้。 ามันเป็นอย่างนี้บ่อยๆ。 ตรงนี้บ้างล่ะ。 ติดต่อตัวนี้。 มันไม่ได้มีแต่คำว่า。 มีตัว。 วิญญาณอาหาร。 ส่งต่อเวทนาสัญญาสังฐานต่อต่อไปแล้วก็สต่อไปวิต่อไป。 ไม่ได้สนใจจะว่างว่าเลยมันไม่เห็นตัวเราเนี่ยพูดไม่หยุดเลยพูดไม่หยุดคิดไม่หุดพูดอยู่คนเดียวพูดอยู่คนเดียวคิดอยู่คนเดียวอะไรมีอะไรก็เห็นอะไรรู้อะไรสภาพที่รู้สภาวะที่ถูกรู้แต่ไม่สนใจ。 ที่มันทำงานร่วมกับคือแล้วพูดอยู่นั่นแหละคนเดียว。 เห็น。 สภาวะ。 พรุ่งนี้ตัวนี้。 ไปให้ตัวเรา。 จริงๆมาก。 จริงจังมากไหม。 เดี๋จริงจังมากตัวเพิ่ม。 ต้องจริงจัง。 ปกติแต่。 ปกติแบบ。 ยังไงล่ะสังเกต。 ไม่ปกติุร。 นะ。 จะพูดสงบไป。 ที่ถามทั้งหมดไป。 พูดอะไร。 มันเลยอีกเลยสังเกต。 เลยตัวที่。 ที่พูด。 ไปให้ค่ากับเลย。 จะ。 ไม่รู้จะพูดอะไร。 ไปไหน。 มันจะมีตัวหาเหตุผลอะไรมามันไม่ยุ่งกับผลต่อ。 คือมันพ้นจากตัวเราผู้หาเหตุผลนะ。 จะมีตัวผู้หาฝอยู่。 แต่เรา。 สงบระหว่างเปล่า。