好的，我将把这段佛法讲座整理成中文对话问答形式，并保证完整翻译、通顺易读。 徒： 师父，我过去的一些经验让我觉得还是有些不明白的地方。我理解的是只用专注正念，然后放下一切，但最终得到正念之后，又要放下正念，不要执着它为“我”。这样去做，还是有些困惑，因为会害怕再次陷入过去的状态。但是早上起来，我头脑一片空白，什么都不想，只是活在当下，感觉一切都很自然，没有刻意做什么，但又自然带着觉知。可一旦意识到这种状态，又会害怕失去它，心里深处就会想着要做点什么来维持。 师： 你刚才说“要放下正念”，这个说法不对。正念不能放下。一旦失去了正念，你就会失去定力、智慧和所有修行。失去了正念，一切都会变成痛苦。有了正念，你就会有定力、智慧和修行。正念会引导你走向涅槃，远离痛苦。正念要持续不断，不能中断，这样才能达到真正的涅槃。因此，正念是绝对不能放下的。 徒： 那该如何理解呢？ 师： 你说你觉知当下，不被任何事物影响，也不去进行内心的加工，不被外物所牵引。也不去干涉内心的感受，这很好。你应该继续这样练习，直到你不再迷恋、喜欢、思考过去和未来，不再思念孩子、配偶、家人，不再思念那些让你不愉快的人和事，不再因为爱、关心、挂念、担忧而烦恼。当你能意识到自己没有沉迷于世俗，没有被世俗所迷惑，你就不会再沉溺于世俗，那么你就会开始沉迷于寻找涅槃。 徒： 沉迷于寻找涅槃？ 师： 对，你会沉迷于其中，你会发现这种沉迷也是一种迷惑。你练习了这么久，要知道迷惑有很多种形式，你必须学会观察和辨别它们。不要沉迷于外在，比如对人对物的爱恋、担忧、挂念和依恋；也不要试图控制内心的感受，例如希望内心平静或不平静。 徒： 如何控制内心的感受？ 师： 如果你仍然沉迷于外在，仍然被外在事物所束缚，你就没有机会觉察自己。另一种情况是，你不会向外寻求，但你却喜欢调整、改变内在的感受，比如希望内心平静、放松、喜悦，或者不喜欢内心紧张、压抑、不舒服。如果你仍然沉迷于这些感受，你就还处于迷惑之中。 徒： 如何摆脱迷惑？ 师： 你需要停止向外寻求，停止被外在事物所控制。当你不再试图控制内心的感受（无论是喜悦还是痛苦）时，你就不会被它们所束缚。人们总是喜欢平静、放松的内心，并沉溺其中。这同样是一种迷惑，一种对情绪的依恋，这会将你的心引导到外在，让你迷失在情绪的追求中。 徒： 那该怎么办呢？ 师： 为了摆脱这种迷惑，你需要询问自己的内心，找到那个“知者”，也就是那个觉知这些感受的人。是谁在觉知这些感受？是谁在觉知那些舒适或不舒适、平静或不平静的感受？如果你只是觉知那些被觉知的事物（也就是那些感受），你就无法摆脱痛苦，只能被情绪所束缚。 徒： 如何找到那个“知者”？ 师： 你需要询问自己的内心：“是谁在觉知这些感受？”只有你才能知道你的感受。你要观察这个“知者”是如何对这些感受做出反应的，它是如何思考的，如何沟通的，如何行动的？它对这些感受是满意还是不满意？你要观察这个“知者”，而不是仅仅关注那些被觉知的感受。 徒： 观察知者会如何？ 师： 这个“知者”实际上是“识蕴”，它与感受、知觉和思维一起运作。因为有了觉知，你才会有感受、喜欢或不喜欢。然后，这些信息会传递给知觉，让你记住这些感受的特征。接着，这些信息又会传递给思维，让你开始思考、计划如何摆脱不愉快的感受，或者如何保持愉快的感受。 徒： 如果不愉快的感受，该如何做？ 师： 那些不聪明的人会试图逃避不愉快的感受，去寻找愉快的感受。聪明的人会观察自己内心的活动，也就是那些思维活动。思考发生在“识蕴”中，或者说在“知者”中。你要观察这个“知者”是如何思考的，如何行动的，如何表达自己的。你要持续地观察，直到你发现，这个“知者”也在不断地生灭变化。 徒： 我该如何观察内心的这些变化？ 师： 每一个新的“知者”都会觉知到前一个“知者”的言语和行为。这个过程是永无止境的。无论这些“知者”说了什么，正念都会觉知到它们。正念会觉知到所有的情绪，无论是喜欢还是不喜欢。如果你喜欢一种感受，比如平静、放松，你就会沉溺其中，并认为这就是涅槃，这就是幸福的终点，这就是心的归宿。 徒： 沉溺其中会有什么后果？ 师： 沉溺其中会导致血液疾病，免疫系统会攻击自身。很多人都有这种问题，但他们却不知道自己在修习中出了问题。他们从小就沉溺于某种状态，而且会持续很多世。 徒： 如何解决这种问题？ 师： 我们帮助他们调整，让他们祈祷佛、法、僧三宝，祈祷老师和自己所积累的功德，祈祷一切恢复正常。当他们重复祈祷时，身体会发生变化，然后他们就能恢复健康。但问题是，这种习惯由来已久，所以他们很容易再次陷入过去的状态，最终导致死亡。 徒： 有什么办法可以避免吗？ 师： 为了摆脱这种状态，我们需要找到那个“知者”。要找到“知者”，就要问自己：“谁在觉知这些感受？谁在觉知平静、放松、空虚、平静这些感受？谁在觉知‘我什么都不想’这个状态？”你要不停地问。 徒： 然后呢？ 师： 回到“知者”，问自己：“谁在觉知？是我在觉知。” 只有你知道自己是否平静或不平静。你会在那个“知者”那里找到答案。这个“知者”会告诉你它正在经历什么，它正在思考什么，它正在如何对这些感受做出反应。它会告诉你它是否对这些感受感到满意。你要关注这个“知者”，不要只关注那些被觉知的感受。 徒： 这个知者有什么特点？ 师： “知者”能够说话，它能告诉你，这个感受是“平静的”，是“非常好的”，是“空虚的”，是“什么都不想的”。人们喜欢这样说，但你要知道是谁在说话。那个“知者”在说话，而那些被觉知的感受本身是不会说话的。 徒： 如何才能摆脱这种状态？ 师： 你需要觉知到那个“知者”，也就是那个“识蕴”。“识蕴”与感受、知觉和思维一起运作。如果你喜欢某种感受，它就会与情绪结合，如果你不喜欢某种感受，它就会产生抵触。如果你保持中立，它就会感到不舒服。你要观察这个“知者”，看它是如何活动的。如果它不喜欢某种感受，它就会试图逃避，它会假装不知道，或者做一些其他的事情来分散注意力。如果它喜欢某种感受，它就会沉溺其中，并认为这种感受是舒适的、放松的。 徒： 如何辨别这些？ 师： 你需要询问那个“知者”，是谁在不停地说话。只有正念才能帮助你看到这一点。你不能放下正念，因为一旦你放下了正念，你就什么都看不到了。 徒： 师父，我没有放下正念，我只是没有像一开始那样努力地去观察。 师： 一开始当你有很多迷惑时，你需要努力地保持觉知。但是，那个“努力观察”的念头，并不是真正的正念。那个“努力观察”的念头，实际上是思维活动。你认为自己要努力地去观察，所以你就开始努力地观察。这个“努力观察”的念头，是思维活动，或者说是你的“行蕴”。 徒： 行蕴是什么？ 师： 行蕴是促使你行动的力量。在你去观察内心之前，你已经有了“要观察内心”的想法。因此，观察内心也是一种思维活动。正念是觉知到这个“努力观察”的念头也是一种思维活动。有了正念，你就可以停止观察。 徒： 如果我沉迷于内心的想法，会怎么样？ 师： 如果你沉迷于内心的想法，你就会被它所控制。你的想法会告诉你去观察内心，然后你就会按照它的指示去观察内心。但是，真正的正念是觉知到这些想法的出现和消失。 徒： 师父，我昨天在房间里，有人和我说话，我知道我在修行，但是他们问我，你在看你的心吗？那一刻，我知道我落入了那个陷阱，感谢他们提醒了我。 师： 是的，你被你的想法所控制，让你去做一些事情。你没有觉知到，从一开始你就在进行加工。正念是觉知到你正在按照想法的指示去做，然后你就可以停止。你会看到那个想要观察内心的想法，实际上是来自贪欲。它想让你用修心来满足贪欲。那个想要修心的念头本身就是一种贪欲。 徒： 如何保持觉知？ 师： 你要觉知当下，不被任何事物所影响。不要被内心的想法所控制，不要按照想法的指示去观察内心。如果你能觉知当下，不被任何事物所影响，这就是真正的正念。 徒： 但是，我该如何区分呢？ 师： 那些迷失的人会向外寻求，比如对人对物的爱恋和担忧。他们会沉迷于内心的感受，希望内心平静、放松。你练习了这么久，要知道迷惑有很多种形式，你必须学会观察和辨别它们。不要沉迷于外在，也不要试图控制内心的感受。 徒： 师父，我明白了，可我还是分不清楚。 师： 要始终观察你是否仍然沉迷于思考，是否仍然沉迷于寻找涅槃，是否仍然沉迷于修行，是否仍然沉迷于觉知自己是否觉知。即使你觉得自己是觉知的，你仍然可能会沉迷于“我是觉知的”这个念头。 徒： 这也是迷惑？ 师： 对，这是一种迷惑，你沉迷于其中。哪一种力量可以帮助你呢？只有正念。如果你有真正的正念，你就能觉知到自己是否沉迷其中。 徒： 正念如何作用？ 师： 真正的正念会与智慧同时生起，它会觉知到你的迷惑。正念会持续不断，不会中断。否则，你就会陷入迷惑。你会迷失，会不记得自己在做什么。 徒： 正念是一直要有的，不能放弃？ 师： 是的，正念是觉知到你正在向外寻求，觉知到你正在干涉内心的感受。那些试图逃避不愉快感受的人，那些试图控制内心感受的人，都在迷惑之中。他们没有机会觉知自己。 徒： 该如何解决呢？ 师： 你需要觉知到那个正在说话的知者。只有正念才能帮助你看到这一点。正念就像一面镜子，会让你看到自己的本来面目。 徒： 如果我还是分不清楚，怎么办？ 师： 问问你周围的人。如果他们告诉你，你正在沉迷于什么，你就应该相信他们。他们会给你提供正念，让你觉知到自己的状态。 徒： 如果我始终保持正念，活在当下，是不是意味着我已经扼杀了那个知者？或者说，我还需要做些什么？ 师： 这意味着，你被你的想法所控制，它告诉你去观察内心。现在你觉知到了这一点，你就应该停止按照它的指示去做。你要觉知到，那个正在观察内心的想法，实际上是来自贪欲。它想让你用修心来满足贪欲。那个想要修心的念头本身就是一种贪欲。 徒： 如何看待？ 师： 你需要觉知到那个念头。当你觉知到那个念头时，你就会明白，那个正在观察内心的“知者”，并不是真正的知者，它会生灭变化，它被你的想法所控制。 徒： 师父，我现在稍微明白了一些。一种是想法控制，一种是真正的知者。 师： 真正的知者会觉知当下，不会被任何事物所影响。它不会向外寻求，也不会干涉内心的感受。它不会沉迷于思考，不会沉迷于寻找涅槃。 徒： 感觉好难。 师： 你要知道，即使你认为你没有沉迷其中，你仍然可能会沉迷于“我没有沉迷其中”这个念头。当你提问“我是不是迷失了，我怎么才能明白”这些时候，说明已经迷失了。那个知者陷入了迷惑之中。你需要正念来帮助你，让你觉知到你正在沉迷其中。那个正念能帮助你觉醒，如果不依靠其他人的帮助，很难觉醒。 徒： 如何能做到更好？ 师： 真正觉知到一切。真正正念的状态是觉知一切，与万事万物同在，觉知到那个“知者”在，觉知到自己当下没有陷入任何境地。 徒： 师父，这个很重要，上次我来到这里行走，看到那个能说话的“知者”，也看到了所有能被“知者”认知的事物，都会在空性中生灭，最终什么都不存在。听到师父您刚才讲的，要觉知到不向外驰求，也不沉迷其中，这个地方我还是感到困惑，要达到空性，意味着不存在任何可以产生理解的载体了吗？那么该如何理解“既不向外求，也不沉迷”呢？ 师： 能够表达的“知者”，是被感知的对象。是谁在感知能够表达的“知者”？这种能够表达的“知者”，实际上是一种精神现象，它与感觉、认知、概念和意识共同运作。它是一种能够认知的“知者”，我们称自己是“知者”，我们认知了什么，就能表达什么。是谁在认知这种“知者”？ 徒： 我理解。 师： 空性也会被认知，而认知了空性，也能进行表达。这里面有一个区别：我们假设发现了能够说话的知者，并且发现这个知者在空性的基础上生灭。在当下的瞬间，这个新出现的，是在空性基础上出现的知者，那之后的下一个认知对象，又是在这个基础之上，新产生的可以表达的知者，这样就不断地在空性中，生灭更替。如果我们能够一直抓住当下的瞬间，能一直觉知到精神现象的生灭。 徒： 这意味着什么？ 师： 这意味着要觉知到，在它还未表达之前，是没有声音的，表达了之后，又会消失。认知对象就是这样不断生灭变化，在还未思考之前，是没有想法的，有想法之后，又会消失。那么你能否觉知到，是谁在感知这些？ 徒： 我还是不明白，怎样算是有知者，它一直存在，但是并不能表达，一直都在觉知内心中发生的事情？ 师： 会一直有一个知者，它一直觉知着。它能一直觉知到，所有的表达， 但是它本身是无法表达的。这个始终存在的“知者”，在当下要一直关注它。它一直在觉知着你内心正在发生的事情。 徒： 难以想象。 师： 这个一直在觉知着的“知者”，它不会向外攀缘，它在每个当下都知道，我们内心中有一个能够表达的“知者”。这个知者超越了表达的范畴。为什么要去执着这个知者，为什么要去在意，在意能够认识和表达事物的知者？因为它之上还有一个知者，知晓我们内心中有一个可以表达和思考的知者。 徒： 如何管理这种“知者”？ 师： 关键在于认知到“我”并非是那个表达者，理解这一点，理解“那并非是我，别执着”意味着声音，并非来自我们自己，这意味着与所有的教导连接起来，这是否意味着不存在“我”？意味着不执着任何事物？仅仅只是知道？ 徒： 明白了。 师： 如果仍然怀疑，就说明理解并未完全。如果我们真正理解，就不会怀疑。怀疑表明你封闭了自己，你应该放下，不要执着任何事物。 徒： 道理我都明白。 师： 在最终的指导中，让你放下知者，认识到它不是“我”，不是“我的”，是指声音本身，而非我们自身，这与所有的教导相关联，意味着“我”并不存在，意味着不抓取任何事物，只是单纯的知晓，不执着任何概念。 徒： 如何理解运用？ 师： 如果有人在修行时，习惯于进行思考，但又习惯于认知，不让自己迷失。如果能够交替运用，应该如何做？ 应该选择哪一种方式，更加清晰地认知？ 是应该选择不断地思考吗？ 如果整天整夜，不间断地思考，没有任何的间隙，如果这样，那就类似于苦行，一点点的消除，直到触及到真相。身体不是永恒的，并非是自我，并非是灵魂。这样去理解，最终就能在家中开悟。 **徒：**明白了。 师： 同样的，通过审视，通过不间断的冥想，以此认识身体，理解构成身体的土、水、风、火，理解空性，以及身体的衰败，都与自然法则相符，直至不再感到自我的存在。如果不间断的、频繁地审视，直至内心触及真相，就能接受这种现实，能够坦然面对，他人也同样如此，内心就会逐渐放下执念，一点点减少，逐渐的放下，放下对身体的执念，以及对其的消耗。 徒： 该如何理解？ 师： 这意味着你不再感受到身体的存在，感觉不到自我的存在，感觉到行走没有重量，有的人甚至能够隐身。在行走的时候，感觉不到自我的存在。当你放下对身体的执念，不再坚信身体的存在，行走时便不会感受到自我的存在。不必触摸手臂和腿，感觉它们是否还在，不必再去思考这些。 徒： 触摸手臂和腿？ 师： 触摸手臂和腿，只是因为内心还不够信任，还在怀疑，感觉手臂和腿并不存在。如果不触摸，就会感觉它们不在那里。这只是因为不够习惯。另外一种感觉是没有重量，感觉不到重量的存在，一切都消失了。 徒： 如果在进行身体修行的时候，仍然感觉有“我”的存在，该如何理解？ 师： 如果已经放下了身体和重量，那么就能看见心灵。心灵会在空性中生灭，如同萤火虫的光芒，不要有观察者。 徒： 不要有观察者？ 师： 观察者也是心灵创造出来的，是促使心灵去观察的念头，这也会阻碍你。 徒： 如果有观察的心，该怎么办？ 师： 即使有观察的心灵，但是也不要有要去观察的心。一切都是心灵的显现，表现出并非萤火虫般的光芒，并非是在自然中出现的，它们生起，然后熄灭，生起，然后熄灭。 徒： 如果这样？ 师： 心灵就会变得空旷，心灵并非是自我，并非有灵魂，放下对心灵的执念，放下对心灵的坚信，认为心灵是自我的存在，完全的放下。 徒： 身体和心灵都放下了？ 师： 就会有一个间隙，如同世界与元素之间，会被某件事情安静下来。整个世界，所有的元素，不会有任何的运动。所有的元素都不会运动。这就像火箭发射，当火箭飞出大气层，到达外太空时，它会分阶段的抛弃燃料箱，其中一些会在穿过大气层时燃烧殆尽，而最后一个装满燃料的燃料箱，到达大气层与太空的交界处，引爆。最后一个燃料箱，又长又大，在引爆的时候，推进火箭的引擎，火箭引擎飞船本身就会飞到外太空，不再受到地球引力的束缚。 徒： 这种状态，可以比作须陀洹（预流果）吗？ 师： 这种区分身体和心灵的状态，清晰的将两者分离，并非合二为一，确实是在逐渐削弱，是一种初步的削弱。 徒： 如何进一步理解？ 师： 水，又变成了新的名字，心灵，不执着于心灵，不执着于身体，有些人甚至在还没死亡的时候，在睡梦中，看到心灵，看到一个从身体里出来的自我，我们称之为心灵。但是，如果我们执着于身体，认为它就是我们，那么身体死亡的时候，我们的“意识体”也就死了。 徒： 意思是？ 师： 那些从身体里出来的“意识体”，不会死亡，他们会被阎罗王审判，会被债主惩罚，会根据善恶报应，回到因果的引力中。所以，我们必须要从“意识体”中解脱出来，不要再执着这个离开身体的“意识体”就是“我”本身，当它进入空性，就不会再有任何力量可以束缚。这与那些放下的人是一样的。当心灵放下对心灵的束缚，就会看到内心在生起与灭去，不会再粘连着身体。就像那些冥想时的人一样，会认为自己的灵魂离开了身体，看到了真实的自我。 徒： 那如何看待？ 师： “意识体”是可以分析、评论和研究的，并且可以应用于生活。但是如果有人紧抓着这些可以分析的“意识体”，并认为这是“我”的话，这个人已经迷失了，他没有办法从这种迷惑中解脱。这种能分析能思考的念头，是需要一直学习的。但是不能够把它认为是自我的本体。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 6. 同一个角色（例如师或徒）如果连续说话，请合并到一起 原文如下： ---------------- คือพอเทียบกับประสบการณ์ที่ผ่านมาที่ผ่านมาของตัวเองครับมันยังไม่โชอยู่ตรงนึงคือว่าที่เข้าใจคือว่าเอาสติอย่างเดียวใช่ไหมครับแล้วก็ทิ้งทุกอย่างแต่สุดท้ายแล้วพอได้สติมาแล้วก็ต้องทิ้งสติไปอีกทีนึงอย่ายึมันเป็นตัวเราอ่ะครับแล้วพอทำอย่างนี้มันก็ยังๆไปน。 ิดนึงเพราะมันกลัวจะลงไปอยู่ดีแต่พอ。 ตอนเช้าพ่อมัน。 มันเลอะ。 กลับคือมัน。 ไม่ได้คิดถึงเรื่องอะไรเลยมันก็อยู่。 กลับข้างนอกยังไงครับอยู่กับปัจจุบันไปรู้สึกวามัน。 ไม่ต้องพยายามทำอะไรแต่ว่ามันก็มีสติอยู่เองแล้วมันก็รู้สึกเป็นธรรมชาติทุกอย่างแต่พอเริ่มรู้สึกกันปุ๊บมันก็จะกลัวมันจะหายไปมันก็เลยไปกลับมันในใจลึกๆมันรู้สึกว่า。 จะต้องทำอะไรนิดนึงครับ。 ไอ้ที่คิดว่าที่ที่บอกว่าเมื่อกี้นี้。 ต้องทิ้งสติไปใช่ไหมที่บอกว่าต้องสติไปสทิ้งไม่ได้นะสติเนี่ยสติขาดสมาธิขาดปัญญาขาดทำขาดเซ็นทุกสติหายสมาธิหายปัญญาหาย。 ทำหายเป็นทุกสติมีสมาธิมีปัญญามีทำมี。 ไปทุกสติเป็นมหาสติเป็นมหาสมาธิมหาปัญญาเป็นพระรนิพพานพจากทุกขสติเป็นมหาสติต่อเนื่องให้ขาดสายเลย。 จึงลุนิพพานลทิ้งสติไม่ได้。 ทิสติไม่ได้เลยทิสติไม่ได้。 นิสติมาใช้มาใช้จนสุดท้ายตอนไหนทางบอกว่ารู้สึกตัวอยู่รู้สึกตัวอยู่กับปัจจุบันรู้สึกตัวปัจจุบันไม่ลงงไปกับอะไร。 ไม่หลปรุงแต่ง。 ไปไปรักไปทางสิ่งใดภายนอกตัวเรา。 ไม่หลงปุงแต่งก็ไปยุ่งวุ่นวายกับอาการของใจใช่ไหมที่หพูดอะไรนะคือไม่หลแต่่งเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับอาการของใจ。 อันนี้ก็ถูกต้องแล้วฝึกมาในจกระทั่งมันหลงไปรักไปช่างไปคิดถึงอดีตคิดถึงอนาคตคิดถึงลูกคิดถึงสามีภรรยาลูกหลานคิดถึงคน，น。 ั้นคนนี้。 ด้วยความรักความห่วงใยความผูกพันความกังวลใจหรือคิดถึงคนที่ว่าเราเรื่องที่ทำให้เราไม่สบายใจอันนี้มันมนุษย์ออกไปหลงไปแล้วก็หลงเรารู้สึกตัวมากก็ไม่หลงในโลกคือไม่หลงไปเรื่องโลก。 เราก็จะมาหลงหมกมุ่นคุณคิดในเรื่องธรรมที่ลนค้นหาพระนพพาน。 เราจะหมกมุ่น。 หมมุ่นหล้นก้นหาปนพพาน。 เข้าไปหมกมุ่นเราเห็นไหมว่าเราสังเกตแล้วว่าหลงเนี่ยที่ฝึกมาตลอดว่าหลงในลักษณะต่างๆมันหลงอะไรเราจะต้องสังเกตมันออกต้องหลงไปหมกมุ่นอย่างอื่นแล้วไม่หลงและไม่หลจิออกนอกไปทั้งนอกร่างกายเราก็ไปหาความรักความจำความกังวลใจห่วงใยรักกให้ผู。 กพัน。 แล้วก็ไม่ลงไปยุ่งกับประการของใจคือจิมันเป็นอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนั้นจิเป็นอย่างนั้นอยากให้เป็นอย่างนี้。 ถ้ายังหลงไปยุ่งกับภายนอกอย่างนี้ไปยุ่งวุ่นวายไปยึดถือสิ่งใดภายนอกร่างกายมันจะไม่มีโอกาสไปรู้สึกตัวเลยอีกกรณีหนึ่งคือไม่ออกนอกร่างกายมันชอบมาปรับปรับแตๆภายในจิตใจนั่นแหละมันจิมันไม่ดีอยากให้มันดีจิมันดีก็อยากให้รักษาให้มันดีตลอดไปก็อยากให้มัน。 ไ。 ม่。 ดี。 มันรู้สึกวามันแน่นมันคือึกมันตื้มมันไม่โป่งมันไม่โลมันไม่เบาไม่สบายมันรู้สึกแช่ๆเรากลัวแล้วกังวลใจปรับแตกๆ。 อันนี้。 ถ้ายังมั่วอยู่กับอาการธจิฤตแบบนี้ที่เป็นเวทนาอย่างนี้เราจะเรียกว่าไม่รู้สึกตัวอย่างนี้มันอยู่เยอะความหลงอยู่มันหลง。 มันต้องตัดความหลงข้างนอกไปลงงไปนอกตัวเราเนี่ยจะออกนอกไปนอกตัวเรา。 แต่การที่เราเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับอาการของใจที่เป็นเวทนาเนี่ยปรับแตๆใจมันโป่งมันโลกมันเบามันสบายมันว่างเราก็ชอบมันไม่โป่งไม่โลกไม่เบาไม่สบายแนึดอัดมันมีอาการแๆเราก็ไม่ชอบดิ้นรนปักใสแต่คนก็ชอบไปใจที่มันว่างสบายแล้วไปแช่ติดอยู่ในนั้นเลยอันนี้เรียกหล。 งเหมือนกันหลง。 ลงงไปติดอยู่ในอารมณ์。 อย่างนี้ก็ส่งจิตออกนอก。 ติดออกนอกไปคือไปหลง。 หลงไปเอานอกไปหาอารมณ์ในหลง。 ไปติดอยู่ในอารมณ์ที่มันสบายใจเลยแค่่เลยก็เป็นแค่。 วิธีเราจะจะแค่นั้นได้เราต้อง。 ถาม。 ใจเราถามผู้รู้ว่า。 ใครเป็นคนรู้อาการเหล่านั้นใครเป็นคนรู้อารมณ์เหล่านั้น。 ใครที่ที่รู้อาการเหล่านั้นและหลงอารมณ์เหล่านั้น。 ใครที่ที่ที่รู้อาการ。 แค่อาการเวทนาที่สบายใจไม่สบายใจจิตที่โป่งโลกเบาสบายหรือสิ่งที่ไม่โป่งไม่โลกไม่เบาสบายแน่นอึดอัดเนี่ยใครเป็นคนไปรู้หรอต้องถามใจตัวเองว่าใครกับใครเป็นคนไปรู้อาการเหล่านั้น。 ถ้าเราเนี่ยไปไปรู้แต่อาการที่ถูกรู้เรียกว่าอารมณ์。 เราจะไม่สามารถที่จะพ้นตกทุกข์ได้เลยเราจะติดแต่อารมณ์แช่เลยถ้าชอบใจก็แชร์เลยนั่นแหละถ้าไม่ชอบใจก็ดีโดนสายปปรับแต่งๆแก้ๆไปดูหนังฟังเพลงหาทางไปทำนู่นทำนี่หลอกตัวเองไปเรื่ออยๆไม่สามารถทนท。 ุกข์。 เราต้องถามผู้รู้ถามใจเราว่า。 ใครล่ะเป็นคนรู้เนี่ยอาการเราเนี่ยใครเป็นคนรู้ตัวเราเป็นคนรู้อารมณ์แล้วเนี่ยใครเป็นคนรู้แล้วว่าเราเราสบายใจไม่สบายใจเราก็ต้องรู้คนอื่นไม。 ่รู้หรอก。 เรารู้แล้วเราพูดยังไงในตัวนี้。 มันพูดว่ายังไงมันคิดยังไงมันติดต่อยังไงมันแสดงปฏิกิริยายังไงต่ออาการเหล่านั้นต่ออารมณ์ที่ถูกรู้。 มันแสดงactionยังไงอ่ะต่ออารมณ์ที่ถูกรู้มันคิดมันตึกมันตองมันเหมือนกับมันพูดคนเดียวในใจอย่างไรมันพอใจไม่พอใจกับอาการหรืออารมณ์ที่ถูกรู้อย่างไรแล้วเราสังเกตเห็นแต่ไอ้ผู้รู้เลยแหละอย่าไปสนใจแต่อารมณ์ที่ถูกรู้หรืออาการที่ถูกรู้หรือเวทนาที่ถูกรู้ใครสังเกตแต่ใจผู้รู้เนี่ยมันพูดว่าอะไรในใจ。 ไอ้ใจพูดไปรู้เนี่ยไปรู้。 มันพูดว่าอะไรมันนึกถึงตอนว่าอะไรไอ้ใจหรือจิตที่มันพูดไม่รู้อารมณ์แล้วนั้นน่ะแท้จริงอ่ะมันเป็นวิญญาณอาขัน์。 มันเป็นวิญญาณอาขัน。 เป็นวิญญาณอาคารมันไปรู้ทำอารมณ์คือมันไปรู้อาการของใจต่างๆที่สบายใจไม่สบายใจและอาการถูกใจและไม่ถูกใจวิญญาณอาการนั้นไปรู้เพราะรู้มันก็ทำงานร่วมกับเวทนาสัญญาสังขารคือเพราะมันรู้มันก็ต้องมีความรู้สึกพอใจไม่พอใจถูกใจไม่ถูกใจอารมณ์นั้นแล้วก็ส่งต่อสัญญ。 าสัญญาคือความจำได้ไหมรู้ว่าอารมณ์นี้มันเป็นลักษณะอย่างไรความรู้สึกนี้มีลักษณะอย่างไรหรือเวทนานี้มีที่，ไ，ป，ร，ู，้，อย，่，า，ง，มีความรู้，ส，ึ。 กอย่างไร。 แล้วก็ส่งต่อสังขารคือความคิดคิดปรุงปรุงคิดคิดดิ้นลนผักสายคิดเอาหน้นทางที่จะออกจากอันนี้ไปปรับแต่งแต่งแก้ๆมันเป็นอย่างนี้อยากให้มันเป็นอย่างนั้นติดมันเป็นอย่างนั้นอยากให้เป็นอย่างนี้หรือหาทางไปดูหนังไปดูละครหาทางเล่นนู่นเล่นนี่ทำนู่นทำนี่เล่นเกมเ。 พื่อนมันลืมลอารมณ์เหล่านี้ไปนี้ยที่ท่านกล่าวว่าคนโง่ชอบหลีกหนีปรากฏการณ์ภายใจตัวเองแบบนี้คือหลีกนี้อาการที่ถูก。 ที่ไม่ถูกใจไปหาการที่ถูกใจในเกิดคนโง่。 คนฉลาดเนี่ยคนฉลาดเนี่ยจริตหนีจิทธิพุงแต่งของตัวเอง。 ความคิดปรุงแต่งของตัวเอง。 ความคิดปรแตก็เกิดที่ไหนวิญญาณนะคะแน่。 หรือใจหรือผู้รู้เนี่ยมันไปรู้。 มันไปรู้อาการเรานั้นไปรู้อารมณ์นั้นมันคงว่ายังไงอ่ะมันคิดว่ายังไง。 ก็รู้อยู่ตรงนั้นแหละ。 ตรงตัวเรานี่แหละผู้เป็นรู้อารมณ์แล้วเนี่ยแล้วมันคิดยังไงมันปรุงไงแสดงเกริยาชั่นยังไงแล้วก็เห็นมันยังไงเนี่ย。 เห็นมันเห็นไปเรื่อยๆเรอยยแล้วที่สุดอ่ะไอ้ผู้ที่ไปรูปไปเห็นอ่ะตัวมันก็พูดใหม่อีก。 ไอ้พจะไปรู้ไปรู้เห็นว่าเรากำลังพูดอะไรเนี่ยเราแสดงกิริยาการอย่างไรต่อเวษนาไอ้ผู้ไปรู้ตัวใหม่ในวิญญาขันธ์ตัวใหม่เนี่ยมันก็จะมันจะเกิดดับเร็วมากไอ้ตัวใหม่ก็จะมารู้ว่าไอ้ตัวเราที่ไปรู้แล้วพูดว่าอะไรอย่างไรเนี่ยไอ้ตัวหลังกูจะพูดพูดต่อไปไม่มีที่จ。 บ。 สิ。 ้น。 แต่ไม่ว่าทุกตัวที่จะพูดว่ายังไงอ่ะ。 ไอ้ที่สติที่ห่างบอกว่าเราเราจะต้องทิ้งสติไม่ได้ทิ้งสตินะสติแล้วมันรู้หมดเลยเนี่ย。 สติเป็นตัวรู้หรือว่าว่าเป็นวิญญาณขันเนี่ย。 มันไปรู้อารมณ์แล้วเนี่ย。 ไปรูปทำอารมณ์เป็นรูปเวทนาที่ถูกใจมันก็ชอบมันก็ใช่นั่นแหละปเบาสบายว่างๆมันแช่แล้วไม่อยากไปทำอะไรคิดว่าตรงนี้คือนพพานเลยตรงนี้เป็นความสุขที่สุดตรงนี้เป็นที่อยู่ของใจ。 อันนี้แช่เลยตายไปก็มีแค่จนตายก็มีคือเกล็ดเลือดต่ำมันจะเกิดโรคเรียกว่าโรคภูมิแพ้ทำลายตัวเองโรคภูมิแพ้ทำลายตัวเองจนภาษาเข้ามาใช้โรคพุ่มพวงดวงจันทร์。 โรคภูมิแพ้บกพร่องแล้วก็เก็บเลือดต่ำเลือดขาวต่ำตายเยอะเลยอย่างนี้แต่ไม่รู้ตัวแล้วบอกว่าไม่ได้ฝึกจิตแค่ไม่เป็นหรอกเป็นแต่เด็กเลยผมแชข้าพบข้ามชาติมาเกิดมาถ้ามันมาแค่เป็นในชาติก่อนนะเกิดมาเป็นคนมันก็ใช่มันแค่มาข้ามพบข้ามชาติเป็นแต่。 เด็ก。 เพราะเห็นหลายคนแล้วคนที่ไม่ได้ฝึกจิตแต่แช่มาแล้วก็มีอาการไปตรวจเลือด。 ไปไปหาหมอเก่งๆมาเยอะบอว่าเป็นภรรยาของผู้ใหญ่เลย。 แช่แค่จนเกลียดเลือดต่ำแล้วก็หมอบอกว่าเป็นโรคภูมิคุ้มกันบกพร่องทำร้ายตัวเองทำร้ายตัวเอง。 เราไปให้ดูเราไปดูแล้วไม่ใช่แค่เราให้อธิษฐานจิตให้ปรับให้อธิษฐานจิตถึงพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์ดำดาวครูบาอาจารย์และบุญบามีตัวเองทำแล้วขอให้ท่านทุกท่านขันทุกขันต้องกลับคืนสู่ความเป็นปกติชาติเดี๋ยวนี้พูดตามเราซ้ำๆหน้ากันแดงเรื่องสูบฉีดเต็มเลยแสการของมั。 นแช่ปรับให้ท่านฉันเป็นปกติหายเลย。 แต่ปัญหาแป๊บเดียวเนี่ยความเคยชินมาคคุคมชาติกลับไป。 กลับไปแช่แล้วก็ตายตายได้จริงๆ。 ขนาดลูกศิษย์เราหลายคนเราไปช่วยเอามาตั้งหลายครั้งจะกลับไปแช่กลับมาก็ไป。 น่ากลัวมากอย่างนี้。 วิธีเราจะหลุดรอดจากความตายแล้วเนี่ยที่เราพอจะไปแจ้งเนี่ย。 ไอ้มามันติดอยู่ในโลกแบบนี้นะ。 เขมันติดอยู่ในอาการแช่แบบนี้。 จนกระทั่งมันอยู่ในโลกของมันเองก็เรียกว่าโลกที่ไม่สนใจใครไม่สนใจอะไรเลยอยู่ในโลกของตัวเองโลกแชสบายไม่พูดไม่จาอะไรกับใครแชเลยนั่นแหละไอ้พวกนี้มันแชหนักๆเข้านะมันสร้างห้องมันสร้างห้องก็ไม่ได้เลยในใจแล้วมันไอ้ห้องว่างห้องนี้ห้องเฉยมันแช่เลยนะ。 เ。 นี่ย。 จนทำเลยล่ะ。 แค่ทำอยู่ในห้องนั่นแหละไอ้พวกนี้ย。 เวลาตายแล้วมันจะถูกความรู้สึกที่มันสบายๆที่มันนิ่งเฉยว่างๆเนี่ยมันอุ้มมันอุ้มจิตมันจิตที่มันยึดถือเนี่ยที่จะมีความยึดถือเนี่ยมันก็เป็นการโปร่งแสงเนี่ยไอ้เนี่ยมันก็ห้มไปเลยนะจิตที่มันยังมีความยึถือที่จะไปเกิดอีกเนี่ยมันก็พูดไ。 ปเลย。 มันหไปแล้วพนี้แช่หนักเข้านะ。 จิใจภายในใจมันน่ะ。 แมมันจะไปอยู่ในร่างกายของโปร่งแสงนะแต่จิตๆของมันเนี่ย。 ที่มันยังยึดถือไว้เนี่ยมันถูกไอ้นี่เลยไอ้อารมณ์หรือความรู้สึกหรือเวทนาเนี่ยที่มันเป็นสบายว่างๆมันแช่แล้วมันหอยู่ภายในจิตนั่นแหละที่ยังยึดถือนะแล้วก็ไปเกิดเป็น。 มีโอกาสได้เกิดเป็นพวกออทิสติกดาวเซ็นโดมเป็นเด็กพิเศษ。 น่ากลัวมากกว่านี้ย。 วิธีแก้ที่เราจะไม่ไปติดอาการเรานี่แหละนะเราต้องเข้าหาผู้รู้วิธีเข้าหาผู้รู้ก็ต้องถามว่าใครเป็นผู้รู้。 ใครเป็นผู้รู้อารมณ์หรือความรู้สึกที่มันโปร่งโลเบบาสบายมันว่างมันเฉยมันนี่มันไม่คิดอะไรมันไม่คิดอะไรมันว่างจะไม่คิดอะไรเนี่ยใครเป็นคนรู้ต้องถามต้องถามนิดเดียวพี่กลับมาพี่กลับมาหาผู้รู้ว่าใครเป็นคนรู้ถามใจตัวเองถามใจเจ้าของก็บอกใครเป็นคนรู้กับเราเ。 ลยเป็นคนรู้。 เราเป็นคนรู้ใครจะเป็นคนรู้เราว่าเราก็สบายใจไม่สบายใจใครไม่รู้เราเราเป็นคนรู้เราก็ไม่รู้เราก็รู้ตรงที่เรารู้นั่นแหละ。 เรารู้แหละไอ้ตัวเรารู้แต่มันพูดได้มันแต่อาการที่ถูกรู้แล้วมันมันนิ่งมันเฉยอย่างเดียวแต่ไอ้เราเนี่ยรู้เนี่ยเราพูดได้ว่ามันเฉยแบบนี้ว่ะมันเฉยดีจริงๆนะมันว่างเขานี่ไม่คิดเลยไม่คิดอะไรคิดอะไรเลยหนูไม่คิดอะไรเลยหนูว่าอย่างเดียวผมว่าอย่างเดียวผมไม่คิด。 อะไรชอบพูดกันอย่างนี้แต่บอกว่าใครจะพูดจ่อยเนี่ยไอ้พูดที่รู้นะพูดจ่อยแต่ไอ้อาการเนี่ยมันไม่พูดมันก็แชอยู่ก็ได้อาการที่。 ไม่พูดก็ว่าเฉยแหละ。 คนพูดพูดเฉยๆวนี้มันทำไมว่างอย่างนี้อาจารย์มากเลยเฉยมากมันนี่มากเฉยชอบพูดอย่างนี้บอกไม่เห็นไงคนพูดอยู，่，เ，น，ี，่ยมั，น，ว，่，า，ง，อะไรคนไอ้คน，ว，่。 าง，มันพูด。 ไอ้คนนี้มันพูดแต่อาการว่างมันไม่พูดอาการนี้ไม่พูดแต่ไอ้คนว่างมันพูดไอ้คนนี้มันพูดได้เห็นตรงนี้มันจะหลุดจากการได้。 ไอ้ตัวที่จะมาเห็นอันนี้ได้แหละสติ。 สติต้องสังเกตเห็น。 เห็นว่าไอ้ตัวผู้ไปรู้เนี่ยคือวิญญาณอขัน์ไม่รู้แล้วมันส่งต่อเวทนาคือมันชอบใจไม่ชอบใจอาการถูกใจไม่ถูกใจถ้าถูกใจก็ไม่ถูกไปนาไม่ถูกใจก็ไม่ถูกเวทนาถ้าเป็นกลางๆก็เป็นทุกข์กับสุเวทนาไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจก็เป็นอาขกรรมสุขเวทนาปกติเป็นคนสังเกต。 เห็น。 ไอ้กูรู้เนี่ยพูดไม่หยุดแต่อาการเนี่ยมันนิ่งว่างเฉยหรือมันไม่โป่งไม่ลงไม่บอกสบายแต่สติสังเกตเห็นว่าไอ้กูจะไปรู้มันดิ้นเลยถ้าเกิดอาการที่ไม่ถูกใจมันดิ้นๆลนไปเขาทางจะแกล้งเมินไปเมินมาไม่ยอมรับรู้อาการหรือว่าอะไรทำเพื่อทำให้อาการที่ไม่ถูกใจมันหายไปแ。 ต่ถ้าอาการที่ถูกใจมันก็แช่เลยว่าสบายเบาแช่。 มันต้องถามผู้รู้ไอ้ผู้รู้พูดไม่หยุด。 จะหลุดจากอาการที่แจ้้สติได้เป็นคนเห็นเราก็เห็นมัน。 เห็น。 ทิ้งไม่ได้สติก็ทิ้งแล้วไม่เห็นเลย。 ผม。 อันนี้คำถามว่า。 คือผมไม่ได้ไม่ได้。 ทิ้งสติของผมทิ้งไอ้ตัวที่มันเหมือนกับพยายามดูอะไร。 ตอนแรกถ้าสมมุติเราฝึกใหม่ๆที่เรายังหลงเยอะๆอยู่มันต้องเหมือนแบบคอยรู้ตัวใช่ไหม。 ในคันแรกๆไอ้ตัวที่ที่หพูดคนละตัวกันตัวที่บอกว่าไอ้ตัวที่คอยดูจิต。 ไอ้ที่ว่าคอยดูจิตปรุงแต่งไปดูจิไอ้ตัวนี้มันยังไม่ใช่ตัวสติที่แท้จริงไอ้ตัวที่คอยไปดูจิตในมันคือมันคือความคิดปรุงแต่ง。 พี่คิดว่าเดี๋ยวเราจะคอยดูจิตดูความคิดให้เห็นทุกคลิป。 มันก็ลงมือดูลงมือดูไปดูจิ้ผู้มันก็เป็นปรแต่งตัวสังขารหรือตัวปรุงแต่งขาันปรแต่งแต่ก่อนที่จะไปดูจิต，ม，ั，น，ค，ิ，ด，ก，่，อ，นจ，ิ，ท，ำ，อะไรมันก็，ล，ื。 มดูไงจิต。 ไอการเข้าไปดูจิตคือความคิด。 คือความคิดไอ้สติเนี่ยคนที่มีสติทันนะมึงเห็นว่าไอ้ตัวนี้เป็นความคิดไอ้คิดจะดูจิตแล้วก็ลงมือดูจิตอันนี้คือความคิดไอ้ผู้ที่ดูจิตก็เป็นความปรุงแต่งสังการปรุงแต่งแล้วก็ลอง。 ้กมีสติมันก็คืนตัวไม่ดูก็ได้วะไปดูไอ้กไปดูความคิดก็หายไปว่าเวลาไปดูจิตามความคิดมันก็เลยลงงไปตามความคิดในความคิดมันคิดให้ไปดูแล้วก็ไปดูมันคิดความคิดมันวงงการสั่งให้ให้คิดไปดูความคิดก็ลงมือทำตามมันลงมือทำตามมันคือไอ้ตัววงงการที่แท้จริงคือความคิดแล。 ้วก็ถูกเราเนี่ยเป็นภาพาของความคิดหลไปทำตามมัน。 ก็ทำตามมันแล้วก็ไปดูจิตดูความคิดอันนี้ไม่ใช่สติ。 อันนี้คือไม่มีสติ。 สติ。 คือมนุย์ฐานว่า。 เนี่ยความคิดมันบงการให้ไปดูจิตดูความคิด。 แล้ว。 ไม่ไม่รู้ก็ได้ไปดูไอ้ผู้ที่ไปดูจิตดูความคิดมันเป็นตัวแต่งถ้าเราไปทำตามมันน่ะไม่มีอะไร。 เมื่อวานนะครับผมก็นั่งอยู่ในห้องวิเขาจะชวนคุยกับผมก็จะปฏิบัติธรรมอยู่ก็ถามพี่จะดูจิตเหรอแค่นั้นผมลงนี่คือเราตั้งใจว่าจะดูจิตนั่นแหละคือเราลงแล้วเมื่อวานก็เจอก็เลยยังขอบคุณขอบคุณนะเมื่อวานเราตั้งใจจะทำอะไรนั่นแหละคือเราลงแล้วเราเป็นตัวเป็นต。 น。 แล้ว。 คือเราถูกความคิดมันหลอกวงการ。 ให้เราทำอะไรแล้วก็ลงมือทำมันไปแล้วก็ก็ไม่เห็นว่าไอ้การทำอันนี้คือเราเริ่มปรุงแต่งตั้งแต่แรกและเราไม่รู้ว่านี่คือความปรุงแต่งไม่ได้สตินะสติได้คือคือรู้ว่าเรากำลังลงไปทำตามมันเราก็เลิกเสียเราเห็นว่าไอ้นี่ไม่เที่ยงไอ้ตัวที่จะไปดูจิตคือมันปรุงแต่งเร。 าให้ไปทำตามกเลสเลสนะ。 กเลสกเลสคืออยากจิตเพื่อให้มันกเลส。 แต่จริงมันเป็นกเลส。 เข้าใจไหม。 ก็เข้าใจแล้วก็ไม่เป็นอย่างนั้นไม่เป็นกรณีที่พูดเองเป็นความรู้สึกตัวใช่ไหมคือรู้สึกตัวไม่ได้เข้าไปดูจิตอะไรเลยบอกว่าอยู่กับความรู้สึกตัวในปัจจุบันอยู่ความรู้สึกตัวในปัจจุบัน。 การที่ห่างมีความรู้สึกกูในจจุบันแล้วไม่ไม่หลงเข้าไปยึดถือสิ่งใดภายนอกตัวเอง。 แล้วก็ไม่เข้าไปโดนความคิดวงการให้ไปดูจิตแล้วก็เริ่มลงมือดูจิตอย่างนี้เราก็ไปถูกความคิดผมแตกมันหลอกเอาเราก็หเราอยู่กับความรู้สึกตัวในปัจจุบันอย่างนี้เป็นผิดสติแต่ยังไม่รู้ผ่านเท่า。 ไหร่。 อา่านใจไม่ขาดว่า。 ที่ที่บอกว่าหลงหลงไม่มีกรณีต่างๆนะหลงส่งจิตออกนอกหลงม่อหลงลอหลงลอหลงตาลอยใจลอยหลงหมกมุ่นหมกมุ่นคุณคิดในเรื่องโลกๆออกไปนอกตัวเองหลงหมกมุ่นเรื่องคิดหลงหมกมุ่นในเรื่องทำเรื่องฝจิตเรื่องที่ผ่านที่ไม่เห็นเอียดมากจะจบตอนท้ายเนี่ยคือตอนนี้ตัวที่จะผ่านต。 อนท้ายก็คือบคือว่า。 ยังหลงหมกปุ่นคุณคิด。 เกี่ยวกับเรื่องพระนพพพาน。 เกี่ยวเรื่องฝึกจิต。 เกี่ยวกับเรื่อง。 รู้สึกตัวหรือเปล่า。 เรารู้สึกตัวอยู่แต่เรากลับไปบอกนว่า。 เอ๊ะ。 รู้สึกตัวหรือเราไม่รู้สึกตัวหลง。 ก็หมกมุ่นหมกมุ่น。 ตัวไหนจะช่วยเราได้สติหมกมุ่นไม่ได้รู้สึกตัวเราเองหมกมุ่นเข้าไปในเรื่องอย่างนี้หลงอย่างนี้หลงหลงเข้าไปหมกมุ่นหมกมุ่นคิดหมกมุ่นหมกมุ่นผ่านานหมกมุ่นการฝึกจิตหมกมุ่นเหตุเรื่องผลหาถูกหาผิดหาเหตุหาผลดิ้นนค้นหาบริพานเข้าไปหมกมุ่นอย่างนี้นกว่าเป็นผู้ปฏิ。 บัติธรรมแต่เข้าไปหมกมุ่นแต่คนทั้งหลายเข้าใจว่านี่เรากำลังขยันปฏิบัติธรรม。 ก็เห็นแล้วเข้าไปหมกมุ่น。 บอกว่ารู้สึกตัวอยู่รู้สึกตัวอยู่แล้วดูแล้วไม่ได้รู้สึกตัวหลังเข้าไปหมกมุ่น。 หมหุ่น。 ไม่เรื่องโลกหมเรื่องลูกเรื่องการฝึกจิตทั้งคู่เนี่ยไม่ได้เรื่องการฝึกเรื่องลูกเรื่องมีเรื่องคนนั้นเรื่องนี้แล้วเสร็จแล้วก็เลหมกเพื่อนโลกเพราะอะไรจะเข้าปฏิบัติธรรมและจะเข้า้ปฏิบัติธรรมแต่ทำไม่ได้ปฏิบัติหมกพูดเรื่องการหมกมุ่นทั้งโลกทั้งธรรมแหละแต่เ。 ข้าใจว่าไอ้ที่เข้ามา。 ฉันต่อไปนี้ฉันจะปิดประตูเรื่องโลกจะเป็นคนอร์สเข้าปฏิบัติธรรม。 ปฏิบัติธรรม。 มีสติตัวเองหมกมุ่นมุ่นเรื่องการปฏิบัติธรรม。 เข้าใจวันนี้อาจจะรู้เริ่มรู้แล้วว่า。 ไอการที่ความรู้สึกตัวจริงๆอ่ะแต่เพราะมันมีสติจริงๆปกติมันจะเป็นมหาสติจะเป็นมหาสมาธิมหาปัญญาเป็นพระที่พานคือมันหมกมุ่นยังรู้เลยว่าหมกมุ่นอะไรอยู่ถ้ามีสติจริงๆอ่ะมันก็ยังไม่คือสติแล้วเนี่ยเป็นตัวปัญญาไปด้วยสติป。 ัญญา。 แล้วสติสตินั่นแหละเป็นมหาสติก็เป็นที่ผ่านไปด้วยคือมันทิ้งไม่ได้สติในตลอดสายสติมันไม่รู้เรื่องก็ไม่รู้ลงก็ไม่รู้。 อย่างนี้มันก็เลยเป็นขั้นตอนที่บอกว่าหลงแล้วรู้สึกตัวขึ้นมาหลงแล้วรู้สึกตัวขึ้นมาหลงออกไปเนี่ยนอกตัวเราเลยหลงไปหลงสจิตออกนอกเข้าไปไปเกาเกี่ผัวพันวุ่นวายไปเที่ยวแฟนเขาไปนอกตัวเราเลยไปหาคนนั้นคนนี้เรื่องอดีตเรื่องอนาคตอันนี้มันต้องรู้สึกึขึ้นมาแต่แ。 ล้วก็หลงยุ่งกับอาการของใจยุ่งกับเวทนาอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนั้นจิเป็นนั้นอยากให้เป็นอย่างนี้。 ผมมันไม่ดีไม่ถูกใจก็อยากจะให้มันดีอยากจะให้มันเป็นอย่างนู้นเพราะมันมันดีก็อยากจะให้มันดีอย่างนี้ตลอดไปไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้นอยากไม่อยากตลอดอ่ะถ้าดีก็อยากให้มันคงอยู่ถูกใจก็อยากคงอยู่เช่นโป่งโล่งเบาสบายว่างๆนิ่งเฉยๆก็อยากให้มันคงอยู่ไม่อยากให。 ้มันอาการเปลี่ยนไปแต่พออาการจิตที่มันไม่โป่งไม่โล่งไม่เบาไม่สบายไม่นิ่งไม่ใช่ยไม่วามันแน่นมันโวยวายโวยวายที่ไปนี่ลผักใสหาทางอยากให้มันเ。 ปลี่ยนไป。 แล้วก็。 แกล้งทำเมินไปเมินมาหานู่นทำหานี่ทำ。 อันนี้ย。 เขาเรียกว่าคนโง่คนโง่ชอบหลีกหนีปรากฏการณ์ไปในใจตัวเอง。 แต่คนฉลาดนะ。 จริตมีความปรุงแต่งเนี่ยคุณคิดคือความปรุงแต่ง。 หรือมันปรุงแต่งให้เราก็ไปดูจิตเราก็ไม่เห็นมันแต่เราทำตามมัน。 วันนี้เรา。 จิตเลยวันนี้ลงมือดูจิตที่เราเริ่มดูจิตเราหลงแล้วแต่งตามมันแล้วมันพแต่งให้เราไปดูจิตตามมันมันคิดก่อนนะวันนี้ไม่ได้ดูจิตเลยไปดูจิตซะหน่อยคิดให้ไปดูจิตกูก็เริ่มลงมือดูจิตเลยใช่ไหมเนี่ยมันก็คิดมันหลอกคุณ。 แล้วก็เดี๋ยวกูก็จะถามว่าอาจารย์ไม่ปฏิบัติธรรมแล้วไม่ดูจิตแล้จะทำอะไรให้จิแล้วจะทำอะไรจะปฏิบัติอะไรคือสตินี่ไงคิดว่าให้เข้าไปดูจิตลงมือไปดูจิตมันก็ก็มีสติลงตามมันแล้วลงตามมันแล้วก็。 เลิก。 ไม่เข้าไปดูจิตมันก็ไปคิดเรื่องอื่นเรื่องโลกเลิกเรื่องคนนี้ผมุสร้างไปแล้วก็ลงไปตามความคิดอีกแล้วก็มีสติรู้สึกตัวขึ้นมาเดี๋ยวพอมันไม่ไปหลงเรื่องโลกมันก็เข้ามาหมกมุ่นเรื่องการฝจิตพูดเรื่องการฝทั้งวันหมกมุ่นทั้งวันแล้วก็บอกว่ามีสติรู้สึกตัวไม่ใช่รู้。 สึกตัวยุ่งวุ่นวายกับเรื่องเรื่องจิตเรื่องอาการของจิตเรื่องนพพานเรื่องความรู้สึกตัวนี้รู้สึกตัวรู้สึกถ，ู，ก，ผิดดิ้，น，ค，้，น，ห，า，เ，หตุหาผลหา，ถ，ู。 กค，รับผิด。 อาหารที่พพพานหมกมุ่นหมมุ่นแล้วตัวเองก็ไม่รู้ตัวอันนี้ไม่ได้ฝึกนะหลงหลงๆแล้วไม่มีสติหนูไม่ได้จะชวนคุยเห็นเขานั่งมือเหมือนกันว่าคือเขาคิดว่าเขาปฏิบัติแต่งแล้วมันเหมือนกันนั่งนั่งลอไปแต่ว่าในใจมันจะเหมือนบอกว่าเรากำลังปฏิบัติธรรมอ่ะหนูถึงได้ทักว่าด。 ูจิตอยู่หรือเปล่าตา。 นั่นแหละคนทั้งหลายก็เข้าใจอย่างนี้เวลาพูดก็จะไม่ค่อยรู้。 ดูตัวคือเขาแนะนั่งม่อดูจิตอยู่ข้างใน。 ก็นั่งดูจิอยู่ข้างในใช่ไหมแต่เขาเข้าใจว่าเขาปฏิบัติธรรมแต่คนอื่นมองเห็นมองเห็นว่าเขานั่งม่อมีอาการม่ออยู่ข้างในแต่เขานั่นแหละมันบอกว่าปฏิบัติเราบอกเขาก็งงก็เขาขยันปฏิบัติธรรมขนาดนี้แต่มันนั่งดูสิอยู่ข้างในอย่างนี้เราเรียกวามันหลงหมกมุ่นคุ。 ณคิด。 มันม่อหรือว่าหลงหมกมุ่นคุณคิดเกี่ยวกับเรื่องทำเรื่องนพพานเรื่องการดูจิตเนี่ยความคิดมันบงการเราก็เนี่ยหลวงปู่เทียนเนี่ยที่บอกว่าหลวงปู่เทียนจิตสุโธที่ท่านดูความคิดดูจิตดูความคิดิดดูความคิดดูความคิดจะได้ทุกคิดเลยเห็นทุกคิดอย่าดยิบเลยมีใครมาท่านเหม。 ือนกับมีใครมาทุกมาไปข้างหน้า。 หันมาหาคนผัก。 ไม่เห็นคน。 ผม。 เอาใหม่เริ่มดูจิใหม่ดีกว่า。 เริ่มคิดจะมาดูจิต。 ขึ้นมาเลย。 นี่มันไอ้ความคิดจะดูจิตมันก็คือความคิดนี่。 แต่เราเนี่ยเอาความคิดเนี่ย。 ไปคิดดูจิตดูความคิดแล้วเราก็ไล่ดูความคิดเลยแต่แท้จริงอ่ะเราไม่เห็นว่าเนี่ยคือความคิดจะไปดูจิตก็คือความคิด。 เลยเราเนี่ยเอาความคิดไปดูความคิดมาจริงเราเรียกว่าเราดูความคิดแต่ความจริงเราทำตามความคิดของเราเราลงไปทำตามมันมันคิดแต่เราดูความคิดเราก็เลยดูความคิดแต่เราจะบอกเราเห็นทุกคิดแต่เราไม่เห็นในความคิดที่มันคิดให้เราไปดูควา。 มคิด。 ท่านเห็นมันเป็นความคิดและไอ้ผู้ดูเนี่ยผู้ดูจิตมันก็ไม่ใช่ถ้ารู้ที่เป็นที่เป็นถ้ารู้ตามธรรมชาติที่ไม่มีตัวตน。 ที่เป็นศูยาตาธาตุเพราะมันเกิดดับได้ถ้ารู้ที่เป็นรู้ตามธรรมชาติมันเกิดดับไม่ได้。 ดับได้เมื่อกี้หันไปดูคนผลักไม่มีคนผลักเนี่ยมันดับไปแล้วจะเกิดใหม่ก็คือคิดจะมาดูความคิดใหม่มาดูความคิดใหม่มันจะเกิดนี่เมื่อกี้ไอ้ดูมันดับไปแล้วไอ้ดูมันดับไปแล้วเพราะคิดจะมาดูความคิดใหม่มันเกิดมันเกิดมาตามความคิดนี่เลยเข้าใจเลยความคิด。 หรอก。 ก็เลยวางไม่ได้เนี่ยที่ว่าปล่อยวางผู้รู้หรือข่าผู้รู้ก็คือข่าผู้รู้ตัวนี้ข่าผู้รู้ที่ที่ไปรู้หรือไ，ป，ร，ู，้，จ，ิ，ต，ต，า，มต，า，ม，บที่ความค，ิ，ด。 มั，นบงการ。 คือถ้าผู้รู้ตัวนี้ไม่ใช่ทิ้งสติเข้าใจตัวสติมาช่วยเราทำให้เราเห็นว่าเนี่ยเราไปดูหรือไปดูไปดูความคิดหรือไปดูจิตเนี่ยตามความคิดเป็นวงงการนัสติเอาไว้สติคนมาช่วยเราช่วยให้เราได้เห็นมันเมื่อวานก็ยังคุยกับจ。 ริงๆ。 การปฏิบัติธรรมไม่ใช่ว่าจะไปนั่งแยกมาดูจิต。 ถึงแม้วิว่าชวนคุยผมคุยอยู่ก็ปฏิบัติธรรมได้ก็คือมีสติอยู่กับการคุยเท่านั้นเองครับนั่นแหละคือการปฏิบัติแต่ผมจะกลับมามาดูจิตพอจะมาดูจิตมันคือมันลงไปแล้ว。 อันนี้มันละเอียดมากละเอียดมากเลยกระทั่งเราเนี่ยมีความรู้สึกกตัวแล้วเราจะเรารู้อ่านขาดมาแล้วไม่ได้เข้าไปหมกมุ่นกับเรื่องอะไรเลยไม่ต้องหมกมุ่นแต่เรื่องทำเรื่องนผ่านเรื่องการฝึกจิตเรื่องการดูจิตก็ไม่มีแล้วก็มีความรู้สึกตัวอยู่จริงๆว่าเขารู้สึกตัวอะ。 ไรก็คือรู้ว่าเนี่ยมันไม่ได้หมลงไม่หมกมุ่นกับอะไรเลย。 จะว่าอยู่โดยไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะบออยู่กับจุบันแต่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยไม่มีสติรู้เรื่องอะไรเลยอย่างนี้ไม่ใช่นะคือมีสติอยู่รู้วามันไม่ได้หลงไปกับอะไรแล้วไม่หลงเข้าไปไปหมกมุ่นกับการฝึกจิตเรื่องการปฏิบัติธรรมไม่หลงเข้าไปหมกมุ่นเรื่องที่ผ่านมาที่หลาย。 คนตอนนี้ตัดประตูทางโลกเลยตัดประตูทางโลกอ่ะไม่เอา。 ตอนนี้ใครจะมายุ่งชนะฉันจะเข้าคอร์สปฏิบัติธรรมลูกหัวลูกมีอะไรมันจะไปยุ่งกับฉันตอนนี้ไม่เอาแล้วฉันจะเข้าคอร์ปฏิบัติธรรมเข้าปฏิบัติธรรมว่าโลกหมกมุ่นเรื่องธรรมแล้วเห็นแล้วหมกมุ่นเรื่องพานหมกมุ่นเรื่องความรู้สึกตัวหมกมุ่นเรื่องการฝเครเดิมหมกมุ่นตัวไม。 ่มีสตินะ。 มีสติไม่ต้องรู้ตัวขึ้นมากำลังหมมุ่นมีสติตัวขึ้นมาหมกมุ่น。 คล้ายๆของหอ่ะคือเหมือนกับว่าคือเราจะดูดูจิตเหมือนกับว่าเห็นว่าอะไรมากระทบอย่างนี้ค่ะเราคือฝึกมาเหมือนกับว่าถ้ามีอารมณ์อะไรเราคือรู้ว่าเรามีอารมณ์คือมีสติรู้แล้วก็ไม่หลงตามความคิดอย่างนี้ค่ะแต่ว่าจะไม่ไปถึงขั้นสุดท้ายที่หนูวงตาสอนในหนังสือค่ะก็คื。 อรู้ว่ามีอารมณ์อะไรเราเพราะเรารู้ว่าเราโกรธเรารู้ว่าโกรธเราหลงแล้วก็รู้ว่าหลงอย่างนี้หลวงตาแต่วามันยังไปต่อไม่ได้，ต。 รงที่ว่า。 คือพอเรารู้ปุ๊บเรารู้ว่า。 เราเกิด。 อารมณ์พุ่งนี้เกิดขึ้นเราหลงแล้วเรารู้。 รู้เสร็จแล้วพอมันหายไปอ่ะค่ะเราก็คือไม่ได้ไปดูที่ต้นจิตวามัน。 มีอะไรมันเป็นยังไงนะคะก็เลยไม่รู้ว่าต้องไปต่อยังไงอ่ะคะหลวงตาไม่ไม่ไม่ตัวเราใช่ไหมนอกตัวเราแล้วก็ไม่เข้าไปกับอาการใช่ไหมเราก็ดูว่าเราสังเกตสังเกตสติเนี่ยปกติก็สังเกตดูอ่ะ。 มันยังหมกมุ่นไหม。 เราไม่ไม่ไม่ไม่ลงไปนอกตัวส่งออกไปตัวละก็ไม่ไม่ไม่ไปปรับปตั้งแต่แก้ไขอาการทางจิตและแล้วก็ไม่ปรับด้วยคือไม่ไปปรับแต่งแก้ไขอาการทางจิตด้วยคือจะเป็นอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนี้เราไม่ปรับแต่งด้วยเมื่อเราไม่มีเรานี่แล้ว。 เ。 น。 ี。 ่ย。 เราก็สังเกตไอสติได้สังเกตเห็นว่าเรายังหมกมุ่นคุณคิดหรือคิดหมกมุ่นหรือหมกมุ่นกับการดิ้นรนค้นหาพระนพพพานดิ้นรนค้นหาทางดิ้นรนค้นหาทางบรรลน。 ิพพานไหม。 อันนี้หรือว่าไม่มีไม่มีก็บอกได้ว่าไม่มีไม่มีก็คือกูไม่ไม่มีหรอะไรล่ะ。 แต่ถ้าคุณมีกูก็ต้องเห็นอีกว่ะข้างในเนี่ยมันไม่ไปส่งจิตออกไปหาใคร。 ไปรักไปทางวุ่นวายอะไรกับใครแล้วก็ภายในก็ไม่ไปปรับกับแตๆแก้ไขอากาศของใจ。 ไม่ไปติดแช่ในอาการใจที่ถูกใจแล้วก็ไม่ไปปรับแต่งแก้ไขการที่ไม่ถูกใจมีสติรู้ตัวอยู่ในปัจจุบันที่ห่างบอกว่ามีสติรู้ตัวในปัจจุบันแต่คุณมีความสติรู้ตัวอยู่ในปัจจุบันจริงหรือเปล่าหรือว่าหมกมุ่นหมกมุ่นคุณคิดคิดหมกมุ่นแต่เรื่องเรื่องทำเรื่องไม่ผ่านเรื่อ。 งการฝึกจิตถูกไม่ไม่ถูกหรือไม่ถูกรู้สึกตัวหรือไม่รู้สึกตัว。 มัน。 นี่มันหลงหรือเปล่าเนี่ยหลงไม่รู้บ้างไหม。 อันนี้เห็นแล้วเนี่ยเรายังเราหลงอยู่นะเนี่ยเรานกว่าเราไม่ลงเราคิดว่าหลงหรือเปล่าเนี่ยแต่เรื่องนี้ไม่ไม่ไม่มีความรู้สึกตัวพร้อมรอบตัวแล้วใครเป็นยังไงไม่ความรู้สึกกตัวพร้อมรอบตัวไม่สนใจแล้วพูดภาในของตัวเองอ่ะ。 หลงหรือเปล่าหรือไม่หลงอย่างนี้หรือเปล่าเนี่ยจะไปยังไงถึงทำไงผ่านเป็นยังไงหรือเปล่าตลอดไม่สนใจใครเ，ล，ย，อ，ย，่，า，ง，น，ี，้ค，น，อ，ื่นเห็นว่，า，เ。 รา，นะมอร์。 หม่อหมกมุ่นอยู่เนี่ย。 ก้มหน้าก้มตาวคนอื่นเห็นเรามอแล้วแต่เราไม่รู้เรื่องอ่ะเราไม่รู้เรามอแต่เราแหละขยันที่สุดเลยเราว่าเราขยันปฏิบัติธรรมที่สุดเลยเราขอยากดูจิตขยันเช็คขยันตรวจสอบที่สุดเลยแท้จริงอ่ะเราจะหมกมุ่นหลงลงไปหมกมุ่นหมกมุ่นเกี่ยวกับเรื่องจิตเรื่องทำเรื่องนพพพาน。 เรื่องมนุษย์พานเนี่ยเราต้องมีสติสติช่วยขึ้นมา。 สเองไม่มีเดี๋ยวคนอื่นก็ทักนะ。 หมุดอะไรทั้งวันเนี่ยเราพูดทั้งวันใครเลยคนอื่นสติให้เราเราเลยมีสติกับถ้าเกิดว่าเรามีสติเหมือนกับอยู่กับปัจจุบันตลอดอย่างนี้ถือว่าเราได้ลงไปทำ่าทำการฆ่าผู้รู้หรือยังคะหรือว่าต้องมีaction。 อะไรเพิ่มไหมคะ。 เราอาจจะรขาดว่า。 เราเนี่ยถูกความคิดมันบงการบอกว่าเอาให้ไปดูจิตตอนนี้ไม่ได้ดูจิตเลยคุณมัวจะทำอะไรอยู่ให้ดูจิตแล้วคุณก็เริ่มเข้าไปดูจิตอย่างนี้คุณไปทำตามไปทำตามความคิดที่มันคิดให้คุณบงการให้คุณเข้าไปด。 ูจิต。 เราไปทำตามมันไม่เร็วกว่าถ้ากูรู้รู้คือเราเห็นมันว่าความคิดมันบงการให้เราเนี่ยเข้าไปดูจิตแล้วเราก็เห็นมันรู้ต้นทันมาแล้วเราก็ไม่ทำตามมันแล้วก็วางมันไปนี้แล้วว่าถ้ากูรู้กูรู้ค่ะกูรู้เห็นมันก็ก่อนแล้วเรียกว่าพบต้องพบมันก่อนแล้วค่ะพบว่านี่มันเป็นควา。 มคิดวงการให้เราเข้าไปดูจิตไปดูไปดูจิตไปรู้จิต。 เราเห็นว่าไอ้ผู้ดูจิตรู้จิตเนี่ยมันไม่ใช่ธารู้ตามธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับแต่มันเกิดดับตามความคิดที่คิดเราก็ไม่ค่อยดูจิตไปรู้จิตเพราะเราลอเมื่อไหร่เราก็ไม่ได้ไปดูอีกเพราะอะไรเพราะว่าเดี๋ยวความคิดว่าทำงานทั้งวันเลยไม่เข้าไปดูจิตเราก็เริ่มเข้าไปดูจ。 ิตตามความคิดอันนี้เราลงงไปตามความคิดมันบงการให้ผู้ดูจิตจิตอันนี้มันเกิดดับได้มันเป็นจิตตรงแต่ง。 แสดงว่ามี2อย่างหรือเปล่าคะเหมือนกับหนึ่งคือสิที่วงงการให้ทำกับสองคือผู้รู้จริงๆที่เป็นธาสผู้รู้รู้ก็คือมันก็รู้ตัวอยู่ได้อะไรแล้วไม่ได้หมก่นอะไรแล้วคือถูกรูปผิดรู้ดีรู้ชั่วรู้ว่าหลงไม่หลงก็ไม่รู้อยู่ได้ไงว่าแบบนี้ไม่ได้ไม่หลนอกไปนอกกายแล้วไม่ลงไปปรับแตงอาการใจแล้วก็ไม่หลงเข้าไปหมกมุ่นคุณคิดอยู่。 ภายในหาเหตุหาผลหาถูกหาผิด。 หาปนพพานให้มันใช่หรือเปล่าเนี่ยเรารู้สึกตัวหรือเปล่าหรือเราไม่รู้สึกตัวหรือหลงอยู่หรือเปล่าเราเป็นอย่างนี้หรือเปล่าอย่างนั้นหรือเปล่างไม่สนใจอะไรไปนอกตัวเราแล้วไม่ว่าคนรอบข้างนั่งอยู่ก็ไม่รับรู้แล้วต้นไม้ต้นไม้อะไรรอบตัวเราเนี่ยไม่รับรู้แล้วเราส。 นใจแต่ข้างในอย่างนี้หรือเปล่าเนี่ย。 รู้สึกึกตัวอย่างไม่รู้สึกตัวลงหรือเปล่าเนี่ย。 ทำยังไงเราจะรูุ้นิทาน。 เป็นอย่างนี้หรือเปล่า。 ทำยังไงคำถามเต็ไม่หมดเลยก็หมดเลยอันนี้มันหลงอยู่ไอ้ผู้รู้เนี่ย。 แต่ที่เราไม่หลงไม่ดูจิตเลยนะไอ้ตัวที่มันสติที่มันรู้สึกตัวขึ้นมาว่าเนี่ยหลงอยู่เห็นไหมหลงอยู่ลงอยู่เนี่ยหลงอยู่เนี่ยหลงในทำหลงมุ่นค้นหาบริพาานไอสติมันไปช่วยช่วยแล้วก็ทำให้รู้สึกตัวขึ้นมาถ้าเราไม่รู้สึกตัวมาเลยคนอื่นคนข้างๆก็เตือนนะบอกว่าหลงหลงกม。 ุ่นอะไรหลงอะไรอยู่เนี่ยทำอะไรอยู่ภายในมองอะไรอยู่ภายใน。 ก็เลยรู้สึกตัวมานกว่าขยันฝึกจิตก็เลยรู้สึกตัวขึ้นมาคนอื่นเป็นสติให้แล้วเราก็เลยมีสติมีสติ。 เราอ่านใจเราขาดว่าเอตอนนี้ไม่ได้ลงงไปทำตามอะไรเลย。 ไม่。 ตรงนี้ครับสำคัญมากครับ。 ผมวันเที่ยวที่แล้วที่มาที่เดินตรงกลมมันก็จะเห็นผู้รู้ที่พูดได้เพราะเห็นผู้รู้ที่พูดได้คือหมายความว่าเพราะรู้ให้เรารู้แล้วนี่เราก็ไอ้ที่ว่าพูดว่ารู้แล้วนี่ก็คือพูดได้พอถึงจุดนี้ปุ๊มันก็จะมีคำพูดตลอดนู่นนะนี่นี่เรารู้เรามีสติแล้วเราน。 ่นนะ。 สุดท้ายเราก็เห็นว่าทุกอย่างที่มันเป็นผู้รู้ที่พูดได้เนี่ยมันเกิดดับในความว่างคือไม่มีอะไรเลยสุดท้ายแล้วมันไม่มีอะไรเลยอันนี้ไอ้สุดท้ายตรงไม่มีอะไรเลยเนี่ยคือมันคือความว่างที่มันไม่มีอะไรเลยที่แบบไม่มีจริงๆ。 ไม่มีจริงๆก็เลยพอฟังหลวงตาอธิบายที่ว่าจะถึงจุดที่ว่ารู้ตัวว่าไม่ส่งจิออกนอกแล้วไม่หมกมุ่นแล้วอะไรยังไงครับตรงนี้ผมก็เลยสับสนระหว่างที่ว่าความว่างที่มันไม่มีอะไรเลยเพื่อให้อะไรก็ตามไปเกิดบนความว่างที่ไม่มีอะไรเลยมันจะแสดงตัวเพื่อให้ตัวเองเข้าใจได。 ้ยังไงเขาว่าเรา。 ไม่ส่งจิตออกนอกแล้วไม่หมกมุ่นแล้วยังไงครับเพราะว่าไอ้ตัวที่เราเข้าใจว่าเราไม่ส่งจิออกนอกแล้วไม่หมกมุ，่，น，แ，ล，้，วมั，น，ก，็，ค，ือผู้รู้ที่，พ，ู，ดไ。 ด้อยู่。 มันก็คือกลับข้างกันนะที่พูดได้มันถูกรู้ด้วยใครเป็นคนมารู้ว่าไอ้รู้หรือวิญญาณขเนี่ยไอ้ตัวแรกที่มันพูดได้คือวิญญาณขมันทำงานร่วมคือเวทนาสัญญาสังขารหน้ามันเลยเป็นผู้รู้ที่พูดได้มันก็ผู้รู้ก็คือตัวเราเนี่ยรู้อะไรเราก็พูดได้ในใจแต่ใครเรามารู้ว่าไอ้ผู้。 รู้พูดได้นึงอ่ะใครมารู้ว่า。 ไอ้วิญญาณอาขรที่เป็นผู้รู้เนี่ย。 หรือตัวเรารู้เนี่ยตัวเรารู้อะไรตัวเราก็พูดได้ตัวเราเห็นตัวเราก็พูดได้ตัวเราได้ยินได้กลิกลิ้นรสรู้สัมผัสรู้อาการของใจรู้ว่าใจมันว่างไม่ว่ามันก็พูดได้ไอ้ตัวที่รู้ว่าพูดได้เนี่ยมันเป็นวิญญาณ。 ขัน์。 ไม่แต่ว่าว่างเนี่ยไม่แต่ว่าว่างมันรู้ว่ามันก็พูดได้คือตรงนี้ครับผมไม่รู้ว่าผมเข้าใจผิดหรือเปล่าคือว่าสมมุติว่า。 ผม。 พบผู้รู้ที่พูดได้แล้วแล้วผมก็รู้สึกว่าไอ้ผู้รู้ที่พูดได้เนี่ยมันเกิดแบบบนความว่างนะไอ้ตัวหลังเนี่ยณปัจจุบันขนาดนั้นมันก็คือผู้รู้ที่พูดได้ซ้อนมาอีกแล้วพอเราก็รู้สึกว่าเราก็เจอไอ้ผู้ที่พูดใดซมาอีกไอ้ตัวหลังมันก็คือผู้รู้ที่พูดได้ขึ้นมาอีกมันก็คือ。 อยู่อย่างนั้นเกิดดับบนความว่างอยู่อย่างนั้นตลอดเวลาถ้าเราไล่ปัจจุบันตลอดถ้าเข็มวินาทีมันกระดิก。 เราไล่ปัจจุบันทันตลอด。 มันก็คือเกิดบนความว่างตลอดได้ก็ได้ได้เกิดขึ้นมาจากความที่มันก่อนพูดมันก็ไม่พูดแล้วก็ก็พูดแล้วก็ดับไปแล้วก็พูดขึ้นมาใหม่เป็นที่พูดได้ตลอดที่พูดได้แต่พูดได้มันเกิดดับเกิดเกิดดับจากก่อนที่มันพูดก็ไม่ได้พูดที่คิดก็ไม่ได้คิดพูดก็ได้พูดก่อนคิดก็ไม่ได้。 คิดแล้วก็พูดขึ้นมาแล้วคิดขึ้นมา。 แต่กูจะเกตไหม。 ไอ้คุณ。 มาพูดได้ว่าในพูดรู้มันพูดได้แล้วมันพูดได้แล้วมันพูดได้มันก็ดับไปแล้วมันพูดได้มันดับไปแสดงว่าใครมารู้ใครรู้มาคือผมเข้าใจตรงนี้ว่าว่าไอ้ที่เรามาพูดได้ในภายหลังว่าพูดรู้พูดได้พูดพูดได้แล้วมันก็คือพูดรู้ที่พูดได้เกิดขึ้นตอนๆมาอีกบนความว่างที่ไม่มีอะ。 ไรเลยจะ。 มันจะมีผู้รู้ที่。 ที่รู้ตัวอยู่รู้ตัวอยู่ว่า。 ทุกตัวพูดได้แต่มันพูดไม่ได้。 มันจะมีอยู่อ่ะมันเนี่ยมันเป็นผู้รู้ตัวอยู่ไอ้ผู้รู้ตัวอยู่เนี่ยในปัจจุบันเนี่ย。 ต้องคาญมาใน้ตัวนี้ไอ้ผู้ที่รู้ตัวอยู่ในปัจจุบันเนี่ย。 แล้วมันเห็นหมดเลยว่าไอ้วิญญาณขันธ์เลยผู้รู้นะที่มันไปรู้อะไรมันพูดได้ตลอดเลย。 อย่างนี้ไม่ถูก้ตัวนี้ตัวนี้มีอยู่ตลอดนะแต่ไอ้ตัวที่มีอยู่ตลอดตัวนึงก็คือว่า。 ไม่รู้สึตัวตัวอยู่ตลอดว่าว่าไอ้ตัวนี้มันมีในใจเราเนี่ยมันมีตัวพูดได้ตลอดเลยแต่ไอ้ตัวนั้นน่ะมันไม่อยู่กับใครเลยไอ้ตัวที่มันรู้สึกตัวว่าในใจเราเนี่ยมัน。 อดเวลาตัวที่รู้สึกตัวตลอดเวลาเนี่ยมันไม่ได้。 มันไม่ได้พูดอะไรเลยมันไม่ได้พูดอะไรเลยไม่ได้คำเดียวมันได้แต่รู้ว่าในใจเราน่ะมันเป็นตัวที่อะไรเลยมันจะรู้ว่าเนี่ยในใจเราเนี่ยที่ว่าผู้รู้ค่าผู้รู้นี่หมายถึงข่าผู้รู้ที่มันพูดได้ที่พูดได้ขันที่พูดได้ญาฐานทำงานร่วมกับเจเวทนาสัญญาสังขารแล้วก็ส่งต่อว。 ิญญาณตัวต่อๆไป。 เราก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ถ้า่าสิ่งที่พูดอย่างนี้คุณตาไม่ไปตัวว่าทำลายมันเราไม่ไปตัวพูดได้เป็นตัวเรา。 ตัวเราเนี่ยตัวเราเป็นตัวเราเป็นคนรู้แล้วตัวเราก็พูดได้เลยตัวที่พูดได้เนี่ยไอ้ตัวที่รู้แล้วพูดได้เป็นตัวเราเราไม่เอาให้ตัวที่พูดได้เป็นตัวเราเพราะมันมีเนตัวนั้นก็ไปก็คือว่ามันมีไอ้ผู้ที่รู้สึกตัวอยู่ในปัจจุบันเนี่ยว่าในใจเราเนี่ยมันมีผู้รู้ที่พ。 ู。 ด。 ไ。 ด้。 แล้วไอ้ตัวนั้นน่ะมันเหนือขวาไอ้ผู้ที่พูดได้แล้วเราทำไมไปยึดเอาไอ้ตัวผู้ที่พูดได้ที่คิดได้เนี่ยรู้อะไรก็คิดได้พูดได้อยู่ในใจคนเดียวเนี่ยมันเป็นตัวเราหรอกเพราะว่ามันมีเหนือมาอีกทีมันเห็นว่าไอ้เนี่ยในใจเรามีตัวผู้ที่พูดได้คิ。 ดได้。 การจัดการคำว่าข้าคือรู้ว่าไม่ใช่ตัวเรา。 ให้ขาตรงนี้ที่ผมอ่านแล้วกระบวนการที่ปฏิบัติมาทั้งหมดแล้วยังไม่เข้าใจก็คือตรงจุดนี้ครับที่ว่าพ่อแม่ครูอาจารย์หรือว่าพระอาหารทั้งหลายท่านอยู่กับผู้รู้ก็หมายถึงว่าผู้รู้ที่ที่รู้ตัวที่พูดผู้พูดได้ใช่ไหมครับรู้ว่ามันไม่ไม่รู้มันไม่ไปสนใจพูดได。 ้รู้。 ใจมันคือมันรู้แล้วพูดได้ก็คือมันพูดอยู่ใครมียาไปทำลายไม่ได้ที่มันทำงานร่วมกับเจสินก็เลยมันก็เลยว่ามันพูดอยู่คนเดียวคิดต่ออะไรอยู่คนเดียวได้ในใจติดต่อเรื่องนั้นเรื่องนั้นไอ้ตัวนี้มันเป็นปัญญาอันดับไม่ได้นะมันปัญญาของของสติสมาชิิปัญญาในขหน้ามันเป็。 นตัวทำให้เราเรียนรู้ก็มีกระบวนการนรู้ทำให้เราฉลาดเหนือคนอื่นระดับไม่ได้ระดับตัวนี้โง่แล้วคือมื้อตาย。 ไอ้ตัวที่มันพูดได้ในใจเนี่ยที่ว่ารู้แล้วพูดได้รู้อะไรแล้วพูดได้เนี่ย。 คือมันเป็นตัวที่ทำให้เราเนี่ยสังเกตั้งการจดจำละเอียดเรียนรู้ทางการศึกษากระบวนการเรียนรู้ทำความเข้าใจสนใจจะเรียนรู้อะไรไอ้ตัวนี้ทำให้เราเนี่ยที่ไปเรียนกันถึงด็อกเตอร์ได้เนี่ยตั้งหลายปริญญาหลายใบก็ไอ้ตัวนี้แหละถ้าไม่มีไอ้ตัวที่ผู้รู้แล้วพูดได้เนี่。 ยไม่มีทางไปเรียนได้หรอกไม่มีทางดได้วันนี้มันจะต้องไปไม่รอดหรอกเพราะวามันไม่รู้จักสังเกตการจดจำเรียนรู้ทำความเข้าใจไอ้ตัวสังเกตสังการจดจำเรียนรู้ตามความเข้าใจทุกขั้นตอนในคือไอ้ผู้รู้ที่พู。 ดได้。 คือวิญญาณอขร。 ที่ทำงานร่วมกับเจคือเวทนาสัญญาสังขารแล้วก็ส่งต่อวิญญาณตัวต่อไปก็ไม่รู้อะไรมันก็จะวิเคราะห์วิจารณ์์วิจัยรู้อะไรก็จะวิเคราะ์วิจารณ์วิจัยมันเลยกลายเป็นผู้รู้ที่พูดได้ในใจเราเลยมีการคิดวิเคราะห์วิจารวิจัยตลอดเวลาไม่มีไม่มีไม่มีหยุดและตัวนี้ยิ่งดีมาก。 เท่าไหร่ที่เป็นคนที่ฉลาดเท่านั้น。 แต่ไม่ใช่ตัวหลงนะคนละตัวกันไอ้รู้ที่พูดได้เนี่ยมันมาถึงขั้นที่ว่าเราไม่หลงแล้วก็ถ้าหลงให้ตัวนั้นน่ะมันไม่ได้มีปัญญาอะไรและมีแต่หลงอย่างเดียวท่านหลงอ่ะหลงรักหลงชังหลงเกลจหลงอิจฉานหลงสยาหลงอาฆาตพยาบาทอันนี้มันนั้นมันอยู่ในขั้นหลงอยู่ขั้นหลงอันนี้ม。 ันไม่มีปัญญาเลยแต่ขั้นที่รู้สึกตัวเนี่ย。 ที่หนังสือที่บอกว่าหลงแล้วรู้สึกกตัวก็แรกหลงแล้วรู้สึกตัวหลงแล้วรู้สึกตัวหลงรู้สึกตัวใช่ไหมที่เราพูดกันเนี่ยที่ว่าเห็นผู้รู้ที่พูดได้ในใจเราเนี่ยนี่คือมันขั้นรู้สึกตัวแต่ขั้นหลงเนี่ยมันจะไม่มีโอกาสที่จะมาเห็นไอ้กูพูดได้เพราะวามันอยู่ในขั้นหลงหมด。 เลยหลงหลงหลงรักหลงทางหลงเกลียดหลงอีสานหรือสยามหลงพอใจไม่พอใจหลงค่ายแค่บาทหลงเสียใจ。 หลวงทุกข์โศกเศร้าเสียใจครับแค้นใจอันนี้หมดปัญญาและไม่มีปัญญา。 แล้วก็หลพวกนั้นเรารู้สึกตัวขึ้นมาลงขึ้นมา。 กรณีหนึ่งเนี่ยก็คือคนเข้าใจว่าไม่หลงก็คือว่า。 ลงไปยุ่งกับอาการหลองใจ。 สำคัญที่สุดคือเพราะมันโป่งมันโลกมันเบามันสบายมันว่างๆใจสบายแช่เลยติดอย่างนี้อันนี้ไม่รู้เรื่องอะไรเลยมันไม่มีโอกาสรู้สึกตัวได้แล้วไม่รู้สึกตัวมันหลงเต็มๆในรถมณ์นัเลยแล้วก็จนตายนะเป็นโรคภูมิแพ้ทำลายตัวเองเลือ。 ดต่ำ。 แล้วก็สารเคมีในสมองในตับในปอดในไม่ทำงานและเชื้อโรคก็โจมตีได้ภูมิคุ้มกันไม่หมดไปเนี่ยคนไม่ได้ฝึกจิก็เป็นเยอะ。 พวกที่เกิดมาข้ามภพข้ามชาติที่แช่ไปแบบนี้เพราะเกิดมาแต่เด็กก็แช่เลยแล้วเห็นเนี่ยหลายคนที่มาหาเราแม้แต่ผู้ใหญ่ก็ก็เป็นกันเยอะๆเราไปช่วยมาออกจากโรงพยาบาลมาก็เกือบตายก็หลายคนเป็นหมอเลยก็มีตั้งหลายคนที่เราช่วยมา。 แช่อยู่ในอาการที่สบายว่างๆเบาๆเนี่ยคนไทยสารเคมีในสมองในตับไม่ทำงานภูมิคุ้มกันบกพร่องโดนโดนเชื้อโรคโจมตีจะตายตั้งหลายคนเราไปช่วยมาเป็นหมอด้วยนะเป็นหมอหลายคนเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ก็ตั้งหลายคนที่ไปช่วยมาตัวนี้เรียกว่าหลงอยู่อยู่ในหว่างขั้นหลงพวกนี้จะมี。 โอกาสรู้สึกตัว。 พอไปโดนอาการที่ไม่สบายใจที่ไม่โป่งไม่โล่งไม่เบาไม่สบายไม่ว่างแนๆอึดอัดๆปแตๆที่โดนแก้ไขปแตๆที่โดนแก้ไขเงินไปเมินมาดูหนังดูละครฟังเพลงดูละครน้ำเน่าเล่นเกมออกไปช้อปปิ้งคุยกับเพื่อนอะไรเพื่อจะให้อาการของใจที่ไม่สบายใจมันหายไปทำแบบนี้กันเยอะมากเลยอัน。 นี้อยู่ในขั้นหลงหลงเลยอ่ะหลงพุ่งนี้ไม่มีโอกาสที่จะรู้สึกตัว。 วิธีการจะแก้แก้หลงที่ติดอาการใจได้ก็คือเข้าหาผู้รู้แล้วถามใจตัวเองว่าใครเป็นผู้รู้อาการเหล่านั้นและก็จะเริ่มรู้สึกตัวแล้วไม่ลงงไปหาอาการเพราะเริ่มถามตัวเองมันก็ไม่หลงอาการแล้วตอนนี้เพราะมันเริ่มถามคนเริ่มถามตัวเองว่าใครเป็นผู้รู้อาการแบบนั้นมันก。 ็เริ่มไม่หลงแล้วเพราะวามันเริ่มรู้จักถามตัวเองแล้วอ่ะใครเป็นผู้รู้อาการนั้นก็ตอบว่าเราเป็นผู้รู้อาการเหล่านั้นสบาย，ใ，จ，ไม่สบายใจเรา，เ。 ป็นคนรู้。 เพราะอย่างนี้มันเลิกรู้สึกตัวแล้วมันไม่ลงงไปกับข้างนอกแล้วไม่ลงงไปกับอากาศเริ่มรู้สึกตัวเริ่มรู้สึกตัวปุ๊บ。 ไอ้ขั้นตอนที่คุณพูดน่ะคือขั้นตอนที่เห็นว่าไอ้ผู้รู้สึกตัวเนี่ยมันพูดได้。 ไอ้ผู้รู้สึกตัวเนี่ยหรือไอ้ผู้รู้ที่เป็นวิญญาณขันเนี่ยมันยังไม่เป็นสตินะมันยังไม่เป็นสติที่แท้จริงมันเป็นวิญญาณอาขันที่มันไปรู้รู้อาการรู้รูปรู้เสียงรู้กลรู้รถรู้สัมผัสแล้วก็รู้อาการของใจแล้วมันพูดว่าอะไรอ่ะมันพูดได้ไอ้ตัวนี้ไอ้วิญญาณอาขเนี่ยมัน。 เป็นมันเป็นธรรมชาติของคอยวิญญาณอาขเนี่ยคุณสมบัติมันวิญญานาขคือมันเป็นผู้รู้。 รู้ทั้งตารู้ทั้งหูรู้ทั้งจมูกรู้ทั้งลิ้นทางกายรู้ทางใจรู้ต้องประตูใจรู้ประประตูใจก็คือรู้อาการต่างๆเนี่ยมันก็เลยพูดได้เพราะอะไรเพราะมันรู้ส่งต่อเวลาสัญญาสังขารแล้วก็ส่ง่งต่อวิญญาณต่อๆมันไปรู้ไอ้วิญญาณอาหารเนี่ยมันรู้ตามทวารมันพูดได้พูดได้คือรู้ท。 ี่มันคิดได้รู้แล้วมันคิดได้แต่มันคิดอยู่ในใจเหมือนกับพูดคนเดียวในใจเลยเร็เรียกว่ารู้แล้วพูดได้คือมันพูดคนเดียวในใจจริงมันรู้แล้วมันส่งต่อไปทนาสัญญาสังขาร。 แล้วก็ส่งต่อวิญญาณตัวต่อไปไปมันก็เริ่มเริ่มรู้แหละมันเริ่มรู้。 พอรู้เสร็จก็อย่างนี้。 เราจะแบบนี้。 เราก็สังเกตจนออกหมดเลยว่ะ。 มันพูดว่าอะไรบ้างในใจเรา。 แต่ต้องขออยสังเกตดูวามันหลงหรือวามันเป็นรู้。 มันหลงเป็นรู้ว่าเรารู้แต่หลงอยู่นะไม่หมกมุ่นลงไปหมกมุ่นเองอ่ะคือเอาตัวเราถลำไม่ต้องตัวเนี่ยเมื่อไหร่ที่เราตัวถลำไม่ต้องตัวแล้วเราไม่รู้สึกตัวทัพร้อมเลยเนี่ย。 รอบข้างเราในคนในนั่งรอบข้างสิอะไรอยู่รอบตัวเราไม่สนใจละหมกมุ่นจากภายในอย่างนี้ถล่มไปทั้งตัวเลยนี้มันลงทั้งตัวทั้งการทั้งใจเลยลงก็ไปดูเข้าไปดูไปดูเห็นตามความคิดเป็นวงการบอกว่าจะเข้ไปดูจิตไปรู้จิตอันนี้มันหลงเข้าทั้งตัวอย่างนี้มันไม่เป็นรู้รู้สึกต。 ัวหรอกมันเป็นหลงอยู่มันไม่มีโอกาสหรอกเห็นพูดได้เราจะเข้าไปถล่มทั้งตัวเลย。 พอเรารู้สึกขึ้นมามีใครมาเตือนเราบอกว่านี่มันเป็นเหมือนอะไรอยู่ข้างในเนี่ยไปลงหมกมุ่นอะไรคุณคิดอะไรอยู่ข้างในเรา。 ขึ้นมามีคนเป็นสติแทนเราต่อไปแล้วก็มีสติด้วยตัวเราเองเราก็รู้สึกตัวอยู่รู้สึกตัวจริงๆแล้วไม่ลงงไปทั้งตัวไม่ลงไปนี่ลงไปค้นหาไปทำอยู่ภายในงมันมีความคิดตรงแต่ให้เราก็ไปหาคนไปลงไปค้นหาไปพยายามไปหานิพพานอะไรเนี่ยเราก็รู้สึกกตัวเราก็รู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว。 ไม่ลงไปทำตามมัน。 เพราะเรารู้สึกอยู่กับปัจจุบันแล้วเนี่ย。 ภายในใจเนี่ยวิญญาณอาคามันไม่ดับเนี่ย。 มนรู้อะไรก็ยังวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยรู้แล้วยังวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยรู้อะไรยังวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยก็ยังติดต่อยกมันอยู่นั่นแหละตามธรรมชาติของมันตามธรรมชาติของวิญญาณอาคารเป็นรูปมันก็ส่งต่อไปธนาสัญญาสังขารใช่ไหมแล้วก็ส่ง่งต่อวิญญาณตัวต่อไปมันก็มันเป。 ็นรูปอะไรก็จะต้องมีถูกใจไม่ถูกใจเป็นต่างๆแล้วก็วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยได้เพราะมีสัญญาณมีสังขารมันเป็นคนฉลาดในคนอื่นมันเป็นคนที่สังเกตเรีย。 นรู้จดจำ。 ทำความเข้าใจสังเกตเรียนรู้จักจำทำความเข้าใจมากกว่าใครเรียนจนถึงดอกรกี่ใบปริญญาอะไรเพราะเป็นคนที่ชอบสังเกตเรียนรู้จดจำแล้วก็ทั้งโลกแล้วก็ละเอียดมากอีกดรอบคอบมากเลยแม้แต่คนที่ไม่เรียนพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่เป็นอาหารของเราแต่ละท่านการสังเกตละเอียดจดจ。 ำอะไรเนี่ยแม่นมากเลยอ่ะขยันอ่านขยันศึกษาขยันเรียนรู้ขยันทำความเข้าใจก็ไอ้ตัวนี้มันเอาขันหน้ามาใช้เพราะท่านสิ้นหลงแล้ว。 ท่านที่หลงแล้วท่านเลยในใจของท่านเนี่ย。 มีการเรียนรู้ประมวลผลทำความรู้ความเห็นเข้าใจและพูดผิดอะไรหน่อย。 เข้าใจหมดเลยรู้เรื่องทั้งหมดเลยนะต้องมีเวลาไหนไปอ่านมัน。 คือถ้ารู้เรื่องในสิ่งที่มันไม่น่าจะรู้เรื่องแต่รู้เรื่องเอียดมาแต่ละท่านเนี่ยเรื่องจากจากวงๆตั้งแต่สมัยล้านนาสุโขทัยกรุงศรีอยุยารัตนโกสินทร์ใครเป็นใครเป็นใครเป็นลูกหลานใครรู้เรื่องหมดเลยนะเรื่องโลกเหตุการณ์ความเป็นไปของโลกรู้เรื่องหมดเลยอ่ะเวลาไ。 หนไม่รู้เรื่องเหตุการณ์เป็นไปของโลกตอนนี้เกิดสงครามที่ไหนตอนนี้ระเบิดที่ไหนตอนนี้รู้เรื่องหมดเลย。 นถ้าไม่รู้เรื่องนะแล้วก็ถ้ารู้เรื่องอะไรหมดเลยละเอียดมากวันนี้เราพูดผิดคำเดียว。 ไม่ใช่เราจะไปกรุงเทพฯบอกว่าจะบอจะไปไหนก็บอกว่าจะไปวัดสมจะบอกไม่ใช่ชื่อเต็มเขาชื่อวัดสมอะไรวัดสม。 วัดโสมวอะไรนะ。 เราขนาดเราชาเราก็ทำไมอาจารย์เป็นเจ้าบ้านเราจะไม่พ่อแม่ครูบาอาจารย์ทักเลยลองพูดเลยวัดนี้สร้างมาตั้งแต่นั้นใครมีใครเป็นเจ้าอาวาสปัจจุบันเจ้าวาสชื่ออะไรตามเนี่ยแล้ววันนี้ดั้งเดิมเป็นมายังไงเริ่มต้นอะไรเอียดไอ้ตัวนี้ไม่ดับอาหารแล้วก็ไม่ดับเก่งม。 า。 กเ。 ลย。 จะจำเรียนรู้ตัวที่พูดไม่หยุดเนี่ย。 แต่มันมีตัวนึง。 ตัวที่ไม่ได้พูด。 แต่มันรู้ว่าไอ้ตัวมันในใจเราเนี่ยมันมีมันมีสิ่งเหล่านี้。 เกิดขึ้นตลอดเวลาที่มัน。 มันมีความรู้ความเห็นความเข้าใจเนี่ยอยู่ในใจเราเนี่ย。 วันนี้เกิดขึ้นตลอดเวลาไม่หยุดเลย。 มากยิ่งมากยิเก่งยิ่งมากยิ่งละเอียดมากแต่ไม่รู้เพื่ออะไรหรอกแต่ท่าน。 ขยันเรียนรู้。 แต่มันมีตัวอย่างขึ้นมารู้ว่าในใจในมันพูดไม่หยุดแต่มันมี。 ไอ้ตัวที่มารู้อีกตัวนึงเนี่ย。 ที่ว่าจะรู้ว่าตัวไหนจะพูดไม่อยู่ไหนตัวนี้ไม่พูดเลย。 ไม่ได้พูดแต่งอะไรเลย。 ไม่ได้ปรากฏอะไรเลย。 ไม่ได้ปรากฏอะไรเลยไม่ได้พูดอะไรเลย。 ไอ้ตัวนี้。 มันเป็นตัวจะเรียกว่าอะไรมันเป็นตัวว่างเปล่าเป็นตัวสงบ。 มันเป็นตัวที่ไม่เคลื่อนไหวไม่ปรากฏอะไรจะเรียกอะไรที่พแม่คุณอาจารย์ท่านถามท่านท่านมีอะไรเป็นวิหารและทำท่านบอกว่ารู้ก็คือรู้รู้อันนี้สุดท้ายในที่ตัวอะไรรู้ในใจของตัวเองมีความเรียนรู้รู้ก็ในใจไม่ได้พูดอะไรมันก็รู้ในใจจะพูดอะไรแต่ไม่ได้อะไรรู้แต่ถ้า。 ไม่ได้พูดอะไรไม่ใจ。 ไอ้ตัวใจของท่านเนี่ย。 ที่เป็นผู้รู้ที่ไม่เกิดไม่ดับ。 ไม่แตกไม่ทำลายไม่มีอาวุธใดๆในโลกมาทำลายมันได้。 บจะพูดอะไรอาจารย์ใหม่ๆ。 อย่างค่ะอย่างแรกที่หนูถามว่าอย่าหลงไปทั้งตัวคือให้รู้อารมณ์ใช่ไหมคะความหมายเดียวกันไหมคะลูกกายแล้วก็อาการทุกอย่างไปในใจแมแต่ความคิดที่ถูกไปในใจเรียกว่าอารมณ์ท่านสอนมาค่ะก็เลยเหมือนจะสรุปว่ามันเหมือนมีเป็นขั้นตอนลำดับขั้นตอนเลยค่ะหลวงตาคือเหมือนก。 ับว่าหลงแล้วก็รู้。 พอรู้แล้วก็เหมือนเขาลูกมีสติรู้ว่าค่ะแล้วก็ถึงจะฆ่าผู้รู้อย่างนี้ค่ะที่หลวงตาสอนก็เลยมันเหมือนเป็นลำดับขั้นตอนแต่ว่าทั้งหมดทั้งหมดทั้ง3。 อย่างสามารถกระโดดข้ามกลับไปได้ค่ะเหมือนหลงแล้วก็รู้ตัวเพราะรู้ตัวก็จะหลงกลับไปได้อีกอ่ะค่ะโดยที่เราไม่รู้ต้องใช่ไหมคะแล้วคำถามอีกคำถามนะคะพอเหมือนกับอารมณ์ผู้รู้ที่ไม่ใช่รู้กับคำพูดอ่ะค่ะหล。 วงตา。 ไม่รู้ว่าทำถูกไหมอ่ะค่ะคือเหมือนกับว่าถ้าเกิดเราเหมือนกับ。 เรารู้วามันคือรู้ค่ะแต่เราบอกไม่ได้ว่าอันนี้。 ใช่ผู้รู้ที่ไม่ใช่ผู้รู้ที่พูดได้หรือเปล่าค่ะ。 คือเหมือนกับถ้าเกิดจะเอามาเป็นอารมณ์ทำอย่างนี้ได้ไหมคะ。 คือมันไม่ได้เป็นคำพูดนะคะหลวงตา。 ถ้ายังสงสัยอยู่มันก็แสดงวามันยังไม่ใช่ทั้งหมด。 เราไม่เห็นมันเข้าใจจริงๆเราเราจะไม่สงสัย。 สงสัยจะแสดงวามันปิดตัว。 แล้วก็ปล่อยวางไปกว่าจะไปยดอะไรไม่เอาอะไร。 ค่ะ。 แต่ว่าในท้ายที่สุดแล้วคือ。 ่อหลวงตาสอนว่าข่าผู้รู้ว่าก็คือให้รู้ว่าไม่ใช่ตัวเราว่าไม่ใช่ว่าไม่ใช่คือเสียงที่พูดอ่ะค่ะไม่ใช่ไม่ใช่เสียงของเรามันก็คือไปเชื่อมโยงกับคำสอนทั้งหมดเลยก็คือวามันไม่มีตัวเราหรือเปล。 ่าคะ。 แล้วก็ไม่เอาอะไร。 ไม่คิดอะไร。 ได้แต่รู้ได้แต่แค่รู้ไม่เอาอะไรมาคิดึดอะไร。 ถ้าเกิดเวลาที่คนเขาปฏิบัตินะคะหนูตาถ้าเกิดเราเราถนัดพิจารณาการเราแต่ว่าเราก็ถนัดที่จะเหมือนกับรู้คอยดูรู้ไม่ให้หลงไปด้วยอย่างนี้จะทำได้ไหมคะหลวงตาคือกลับดูสลับสลับไปค่ะ。 หรือว่าเราควรจะเอาไปอย่างเดียวอย่างหนึ่งแต่ชัดเจนกว่าจะให้ให้ลูกพเราพทั้งวันทั้งคืนทั้งวันทั้งคืนจะไม่มีช่องว่างจะเหมือนกับไปทำบริกรรมแล้วอาก็จะค่อยๆตรงไปวางตรงไปวางไปวางคือมันเข้าไปถึงความจริงสังขาร่างกายไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เ。 ที่ยงไม่เที่ยงไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตนไม่อาจคิดมันถึงบ้านได้。 แล้วก็พิจารณาก็ก็ไปต้องต้องต่อเนื่องไม่ขาดสายนะมันก็การจิตต่อเนื่องไม่ขาดสายตอนนี้มันก็พินากายก็พิณาเห็นความจริงร่างกายก็ไปได้ถดินน้ำดมไฟแล้วก็ถ้ารู้จะเป็นความว่างเปล่าต้องตายนะเปลผูกพังกับธาตุถมันถัดดินคือดินน้ำทลมถไปว่างลูกที่ว่างเปล่าคืนตามธร。 รมชาติตามเดิมน้องกลับมาอีกให้น้องพัง้้ำจนกระทัไม่รู้สึกว่าเป็นตัวเป็นตน。 มันต้องเป็นของไม่เที่ยงแล้วหน้าเปิดผพังไป。 ซ้ำ้ำถี่ทั้งวันทั้งคืนจทั้งใจมันเข้าถึงความจริงก็ถึงความจริงคือ。 มันยอมรับตามความเป็นจริงว่าต้องเป็นอย่างนี้เราต้องเป็นอย่างนี้แน่นอนเราต้องเป็นอย่างนี้นะคนอื่นก็ต้องเป็นอย่างนี้เราต้องเป็นอย่างนี้เราใจมันก็เลยปล่อยวางความหลงจะถือไปทีละทีละน้อยละน้อยน้อยปล่อยวางความหลงจะถือว่าเป็นตัวเป็นตนหมดดสิ้นเรามันก็ปล่อ。 ยวางหมดแค่นะเนี่ยมันจะไม่มีรู้สึกว่ามีร่างกายตัวตนเราเนี่ยขวางขวางอยู่เลย。 รู้สึกว่าเราเดินไปไหนไม่มีตัวเราการควรหายตั๋ได้การกรณีหนึ่งไม่มีน้ำหนัก。 เราเดินไปไหนไม่มีตัวตอนเราปล่อยวางสังขารร่างกายหมดแล้วซึ่งความยึดมั่นถือมั่นร่างกายแล้วเนี่ย。 เดินไปไหนไม่มีตัวไม่มีรู้สึกมีตัวเลยต้องไปจับแขนจับขาอยู่เลยว่าแขนขาเราหายไปไหนตัวหายไปไหนยังไม่คิดเป็นเงินเดือนจะเดินไปไหนอ่ะไม่มีตัวอยู่นั่นมันก็แขนขาไม่มีต้องไปเอามือจับไว้มันหายไปไหนก็ตัวมันหายไปไหนแต่จับแล้วมันก็รู้สึกมีแต่ตอนไม่จับรู้สึกวา。 มันไม่ไว้ใจมันยังไม่ชินมันรู้สึกว่าแขนขาไม่มีตัวไม่มีแต่ต้องคอยจับมันไว้อยู่นั่นแหละ。 เป็นเงินเดือน。 อีกอย่างหนึ่งคือไม่มีน้ำหนัก。 รู้สึกไม่มีน้ำหนักน้ำหนักไม่มีเลยหายไปเลยหายไปเลย。 ตอนที่ปฏิบัติกายค่ะรู้สึกว่ายังมีตายอยู่ไหมคะตรงนี้มันไม่มีกายไม่มีน้ำหนักแล้วแล้วแต่ความว่า。 แล้วมันก็เลยเห็นจิตเนี่ย。 จิเนี่ยมันเกิดดับอยู่ในความว่างเหมือนแสงหิ่งห้อยไม่มีผู้ดูนะไม่มีผู้ดูดูผู้ดูมันเป็นจิตที่ปรุงแต่งอ่ะ。 ้จิตมันเป็นมันเป็นตรงแส่งเข้าไปดูจิต。 นี่มันเลยแม้แต่ผู้ดูจิตแต่มันก็ไม่มีคิดจะไปดูจิตแต่ถ้าถ้ามีผู้ดูจิตมันก็เหมือนกับว่าทั้งหมดคือจิตทั้งหมดที่เป็นแสดงกริยากาศไม่เหมือนแสงง้อยที่เกิดเกิดอยู่ในธรรมชาติเกิดว่าเกิดขึ。 ้นมา。 แล้วก็ดับไปเกิดมากขึ้นมาแล้วก็ดับไปเกิดมากขึ้นมาแล้วก็ดับไปๆอย่างนี้。 ใจมันก็。 โทงเลยว่ะจิก็ไม่มีตัวตนจิก็ไม่มีตัวตนจิก็ไม่เที่ยงก็ไม่มีตัวตนก็ไม่ใช่เป็นเราเป็นตัวเราเป็นเราตัวตนเราไม่มีแค่นั้นแหละมันก็ปล่อยวางความยึดมั่นหรือมั่นจิเป็นตัวเราเราเป็นจิตเป็นตัวตนของเราวางบลงไปเลย。 ฝวา่างกายและจิไปหมดแล้วเนี่ย。 ยังไงล่ะ。 คือตอนนั้นน่ะมันจะมีรอยต่อกันอยู่เหมือนโลกกระทธาตุมันจะสงัดไปเลย。 มันถูก。 บางอย่างเหมือนกับว่าไอ้แรงดึงดูดของโลกนี้มันขาดจากแรงดึงดูดของโลกนี้้โลกนี้เวลาเราโยนของขึ้นไปมันจะตกกลับคืนสู่พื้นโลกหมดเพราะมีแรงดึงดูดใช่ไหมโลกโลกสวรรค์ก็มีแรงดึงดูดของมันคือดึงดูดฝ่ายที่ทำกรรมมดีขึ้นไปเป็นโลกสวรรค์โลกโลกบมันก็มีแรงดูดดเข้ามา。 คือดึงดูดจำกรรมชั่วลงไป。 ไปนรกโลกมนุษย์นี้ก็เป็นกลางๆคือทั้งดีทั้งชั่วเวลาเกิดมาเป็นมนุษย์ในเมื่อมีฝ่ายที่มีความทุกข์มีความทุกข์คืออยากจนคนแกนแสงสาหัสตาบอดหูพิกลพิการ。 พรุ่งนี้ก็ยังมีฝ่ายฝ่ายที่เป็นทุกข์มากกับฝ่ายที่มีความสุขความสบายสายที่มีบุญมากโลกของเรานี่คือฝ่ายต้องมีบุญและมีบาปมาอยู่ข้างๆแต่ไม่ถึงบาปหนักไปเป็นนรกแล้วก็ไม่ถึงกับว่ามีบุญมากไปสวรรค์คือมนุษย์บุบุญมากที่สุดกว่าสวรรค์แต่ก็ไม่บาปมากถึงลงนรกแต่ก็。 บุญมากกว่ารรค์เพราะว่าให้พูดที่มาเกิดมนุษย์เนี่ยไม่ได้ตัดว่าสวรรค์เนี่ยยากที่สุดในโลกแต่คนเกิดมาเป็นมนุษย์ยากที，่。 สุดในโลก。 มนุษย์มาเลย。 มันไม่บุญก็มากกว่าพวก。 สวรรค์เลย。 ถึงมาเกิดยากที่สุดในโลกบาปก็คือไม่ถึงบาปมากถึงเป็นนรก。 แต่โลกทั้ง3ดูดจะมีแรงดึงดูด。 แต่พอ。 พ้นจากการปล่อยวางกายและจิตคณะจิหนึ่งที่มัน。 จิตมันเป็นรู้สึกถึง。 ก็ไม่เที่ยก็ไม่เที่งก็ไม่เที่งก็ไม่เที่ง。 ไม่ใช่ตัวตนแค่นั้นเนี่ย。 ทุกอย่างมัน。 มันเหมือนโลกระทะุไม่หยุดเลย。 ใจที่ที่โดนค้นหาเหมือนหยุด。 โลกธาตุทั้งโลกกธาตุไม่มีการเคลื่อนไหวนะ。 หมดทั้งโลกกระทธาตุทั้งจักรวาล。 แรงดูดของโลกของสาวมันเหมือนระเบิดขาดออกจากกัน。 ดึงดูดระบายเพราะว่า。 ไอ้โลกทั้ง3แรงดุดของโลก3เนี่ยมันจะดูดูดได้เฉพาะกาย。 เพราะเราไปประยุึดว่ากลายเป็นเราเราเป็นกายนี้ร่างกายนี้。 มันก็เลยเราก็เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายก็กลายเป็นสะสาร。 สารเลยเนี่ยโดนโดนโลกดูได้ไหมเราเลยในโลกได้กระแล้วก็ขึ้นไปก็ต้องตโลกแล้วก็โดนขึ้นไปก็ต้องตกในโลกก็เลยโดนโลกดูดได้ลง，ก。 ระดูดได้。 ยุึถือจิตไอ้ผู้คิดไอ้ตัวผู้นึกตัวผู้มีอารมณ์ทุกข์ส่งเศร้าไปได้แล้วก็เลยโดนดูดได้ไอ้คนที่มีความโศกความเศร้าความดีใจเสียใจเลยหลุดจากจากลงสาวไม่ได้ลองไอ้ตัวนี้ไอ้ที่ทุกข์ศเศร้าดีใจเสียใจเรากระบอกขึ้นไปก็ตกมาเหมือ。 นกัน。 คนไทยมันก็โดนโดนดูดได้หมดจากการแล้ว。 มันเลยกลายเป็นความว่างร่างกายเป็นสะสานจิตเวลามีความรู้สึกนึกจิอารมณ์ที่ดีมันเป็นเว็บเป็นคลื่นเป็นพลังงานรู้จากสะสานหลุดจากจิตที่เป็นพลังงานทั้งหมดก็เลยเข้าสู่ว่างความว่างแต่โลกทั้งสามโลกมนุษย์โลกนรกโลกสวรรค์หมดแรงดึงดูดจากความว่างทั้งหมดก็ระเบิด。 ขาดเลย。 ใกล้ไๆจรวด。 เวลาจรวดมันยิงยิงจรวดขึ้นไปออกไปนอกโลกไปอวกาศมันจะผ่านชั้นบรรยากาศไปแล้วก็จะทิ้งถังเชื้อเพลิงมาทีละทีละถามก็จะโดนชั้นบรรยากาศดสีจนไปลุกไหม้ไปเลยต้องไม่ถึงคือโลกหรอกแต่ไอ้ถังสำคัญถังสุดท้ายบรรจุเชื้อเพลิงเต็มแผงมันจะไปถึงชั้นบรรยากาศรอยต่อระหว่าง。 ชั้นบรรยากาศแรงดึงดูดสุดท้ายกับอวกาศ。 มันจะใช้ถังในระเบิด。 ระเบิดตัวกระสุนอวกาศเด่นไปเลย。 ุ่มตัวสุดท้ายเนี่ย。 ไอเป็นท่อยาวมากเลย。 มันส่งไปก็สวยหัวมันเล็กย。 ไปท่อคือท่อท่อที่มันระเบิดที่จะระเบิดแรงระเบิดนั่ะ。 สวยก็บินไปเลย。 กระเด็นออกไปนอกโลกเลยแหลดดูดของโลกไม่ได้。 คือลักษณะนี้เป็นการเห็นเหมือนกับที่พระโสดาเห็นไหมครับ。 ลักษณะของการแยกระหว่างรูปปกันน้ำออกจากการเห็นได้ชัด。 ก็คือเห็นว่า。 ลูกก็ลูกก็คือนามพระนาม。 แยกจากกันชัดเจนไม่ได้เป็นอันเดียวกันก็คือละ。 เป็นการละศักยติก็คือละเบื้องต้น。 ไม่ถือว่าเป็นการเห็นในลักษณะของ。 พระโซดาเลย。 ใช่ไหมครับ。 สุดท้ายน้ำอีกทีนึง。 พระนามก็คือต้องวางน้ำไป。 คือคือจิตน้ำเนี่ยไม่รู้ว่าจิตเนี่ย。 มันหลุดออกมาจากกาย。 มันไม่ติดกาย。 มันไม่ติดกายบางคนก็เห็นนอนนอนคนยังไม่ทันตายเลยนอนหลับไปเนี่ย。 เห็นว่าเห็นจิตคือเห็นมีมีตัวเราออกมาจากร่างกายของเรา。 เป็นตัวเรานอนอยู่。 มันตายก็มาเล่าให้ฟังอย่างนี้บ่อย。 ก็นอนหลับไปเนี่ยแล้วก็ขอดูลมหายใจ。 เข้าออกไม่กี่ทีเนี่ย。 ก็เขาเห็นไอ้ตัวเขาอีกตัวนึงคือืนนี้คือตัวจิต。 ตัวนาม。 ตัวนามกาย。 ไอ้ต้นน้ำเนี่ยมันก็มองเห็นไอ้ลูกประกายนอนนอนหลับอยู่。 ไอ้ตัวน้ำเนี่ย。 แต่ถ้าเราไปยึดเอาไอ้จิตในตัวเราเนี่ยเวลาเราตายแล้วมันก็ตายแต่ตัวที่นอนหลับอยู่。 ไอ้ตัวที่ออกมาจากจากล่างอ่ะ。 ไม่ตายโดนพวกยมทูตลากอะไรลงโทษพวกเจ้ากรรนาเวรให้ผลได้คือให้ผลได้ไงคือกลับไปสู่แรงดูดูดของโลกสงสามได้ตามผลบุตรระบทบาป。 มันต้องหลุดพ้นจากไอ้ส่วนนามกายคือไอ้ตัวที่มันหลุดเกออกจากล่างเนี่ย。 แล้วก็ไม่ยึดถือไอ้ตัวที่หลุดจากเป็นตัวเราอีกที。 แล้วมันเลยไปเป็นความว่าง。 แล้วก็จะไม่มีอะไรแรงดึงดูดได้。 จะไปเป็นเหมือนกันกับผู้ที่ที่ปล่อยวางพอเข้าไปถึงไง。 ไอจิที่มันพูดได้ในจิในใจของเราน่ะของเราที่มีอะไรพูดได้มันต้องได้มันวิเคราะ์วิจารณ์วิจัยได้ที่พูดที่ดูจิตสุดท้ายใช่ไหมมันจะไปเห็นในใจเรามันมีมันึกวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยอยู่ภายในจิ。 ตได้。 แต่มันมีใครไปยึดไงมันไม่มีใครไปเสวยไม่มีใครไปรองรับไปไอ้ที่มันพูดได้มันได้แต่รู้ไงได้แต่แต่ว่ารู้ว่ารู้หรือวามันไม่มีใครไปรองรับหรือไม่มีใครไปเสวยที่มันมันพูดได้ผลได้ก็คือมันเลยขาด。 ไอ้ตัวที่ไอ้ตัวที่ไม่มีใครเป็นเสวยนั่นแหละไอ้ตัวที่รู้แล้วก็มันไม่มีใครเป็นเสวยไม่มีใครไปรองรับไม่มีใครไปยุ่งกับไอ้ที่ไอ้ที่ภายในจิตใจเราที่มันมันบ่นได้พูดได้วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยอะไรก็วิเคราะ์วิจารณ์วิจัยอะไรก็ตัวนั้นเป็นตัวเป็นตัวที่มันอย่างไร。 กิริยาการได้ถ้าเราไม่ยึดเอาไอ้ตัวที่วิเคราะห์วิจารณ์ได้เป็นตัวเราเราก็จะคมาเป็นไอ้ตัวที่มาดูเฉยๆมารู้ว่าไอ้ตัวนี้มัน。 มันยังมีการวิเคราะ์วิจารวิจัยอยู่ภายในใจก็ปล่อยวางตัวนี้ไม่ใช่ตัวเรา。 ไอ้ตัวที่มาเห็นมารู้เนี่ยมันก็จะไอ้ตัวนี้ไม่มีกิริยาการอะไร。 มันจะพ้นจากอะไร。 ก็แบบเดียวกับกันก็คือพี่นานาจิตแล้วก็มาถึงตัวผู้ปล่อยวางถึงตัวผู้ปล่อยวางหมด。 แต่ว่ารู้คือในใจหรือว่าสุดท้ายเนี่ยมันเพราะมันปล่อยวางกายกับจิตเหมือนมันเลยเห็นอะไรก็แต่ว่ารู้แต่ว่ารู้แต่ว่ารู้ว่าผู้รู้ให้เขาอธิบายก็เลยเข้าใจมากขึ้นนะคะคำผู้รู้ไม่รู้ว่าคืออะไรเราพ่อหลวงตาบอกว่าหมายถึงว่าเราไม่ได้คิดว่าเป็นตัวเราไม่ได้ไม่ใช่เ。 สียงของเราเองอ่ะค่ะไม่ใช่ของเราเราเพราะยิ่งมาได้ยินคำว่าสักแต่ว่ารู้เองค่ะ。 มันเข้าใจขาดขึ้นนะคะ。 หรือสิพูดเสวยก็ได้。 รู้หรือสิ้นผู้เสวยหรือสิ้นผู้ยึดมั่นถือมั่นก็ได้。 สิ้นผู้ชาวบ้านชาวบ้านทั้งปธรรมและนำมาทำ。 ผู้มั่นถือบ้านทั้งกายยและจิต。 ว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา。 มันก็เลยขาดจากโลกสองสาม。 ไม่ไม่กลับไปถูกลงสามแรงดึงดูดไปมันก็เลยสิ้นการเวียว่ายตายเกิด。 อยู่ในโลกทั้งสาม。 ไปเป็นอมตะ。 เป็นภาพรู้。 เป็นพารูปที่ไม่คิดอะไร。 ไม่ติดไม่ต้องอะไรก็คือเรียกว่าวิมุติวิมุติ。 หายไปหายตัวไปพระเจ้าจะไปคำว่าหายตัวไป。 ไอ้ตัวประเทศอย่างเดียวกับ。 ธรรมชาติของจักรวาลเป็นความว่างธรรมชาติ。 ไม่。 ไม่พอขึ้นมามีอาการกุได้แล้วเพราะวามันเป็น。 ตัวมันไม่มีอาการที่มันพูด๊กบ่นอะไรพูดในใจมันจะเป็นตัวที่ไม่พูดหายไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติที่ไม่บ่นไม่พูด。 แต่ตัวนี้มันไปเป็นพิมติแล้วเนี่ย。 มันจะมีความรู้ไงมันมีความรู้ตัวมันไม่ติดอะไรแล้วตัวมันก็ไม่ได้บ่นไม่ได้พูดอะไรตัวมันสามารถสมมุติมาได้。 ในความเข้าใจของเรานะมันไม่มีเขียนไว้ที่ไหนแต่เข้าใจเข้าใจของเรามันสามารถสมมุติมาได้เพราะว่ามันมีความรู้อยู่ไง。 ตัวมันกลับไปเป็นตัวที่ไม่พูดไม่บ่นไม่คิดไม่ถึงูกต้องอะไรแต่มีความรู้อยู่นั้นรู้ว่าตัวมันไม่ติดอะไรไม่เข้าไปเสวนอะไรแล้วตัวมันไม่พูดไม่บ่นอะไรไม่ติดไม่ต่ออะไรแล้วมันหายไปกลายเป็นตัวที่ไม่พูดไม่บ่นไม่ติดไม่ต่ออะไรเขาเรียกว่าตัวหายไปเป็นหนึ่งเดียวธ。 รรมชาติแต่ตัวนี้เป็นหนึ่งเดียวกับพุทธเจ้าหรือว่าอาหารทั้งหลายที่ท่านหายตัวไป。 ไอ้ตัวนี้กลับคืนมาได้นะ。 กลับคืนมาได้แต่กลับคืนมาแบบสมมุตินะเพราะว่ากลับคืนมาเป็นรูปร่างไม่ได้แล้ว。 หมดสิทธิ์ที่จะมาเป็นรูปร่างให้ผมต้องสารสารไม่ดุได้อีกละ。 มาเป็นตัวจริงๆไม่ได้เลยผมต้องสาม。 มาเป็นตัว。 เป็นเทพเทวดามาเป็นการมนุษย์มีแต่เป็นแค่。 เขาเรียกอะไรเป็นนิมิตมาเฉยๆ。 เป็นนิมิตมาก็เป็นนิิดเฉยๆ。 หายไป。 จะมิมาก็ได้ไม่มาก็ได้。 อยู่ที่พระองค์。 ที่จะไม่ก็ได้ไม่ได้ก็ได้。 แต่ไม่ใช่ว่า。 หลายคนโดนข้าวต้มแล้วก็กระหลอก。 บอกว่าจะพาไปเฝ้าพุทธเจ้าได้แต่ไปไม่ได้。 เดี๋ยวเขาหลอกมาทำสปอร์ตบ้างเดี๋ยวหลอกจะเอาอาหารไปฝพุทธเจ้าแล้วเสียเงินมากมายเอาไปเคาะประตูสวรรค์เปิดประตูสวรรค์แล้วต้องสองแสนแสนปอดทำต้องสี่ห้าแสน。 เฮยโดนต้มกันทั้งประเทศ。 แล้วก็หลอกอย่างนี้มันหายตัวไปหาที่ไหน。 ท่านนัั้นแหละที่จะปรากฏสมมุติมาหาเราได้แล้วก็กลับไปเป็นวิมฒิ。 ไปคนที่มันไม่ไม่เข้าถึงไอไอ้ภาพที่เป็นวิมุคือภาพที่ไม่ยึดที่ไม่ยึดอะไรเนี่ยที่ได้รู้แล้วไม่คิดอะไรเนี่ยมันเป็นท่าที่เป็นที่เป็นวิมุฒิคือหลุดพ้นจากหลุดพ้นจากความปรุงแต่งหลุดพ้นจากความยึดมั่นหรือมั่นใดมันก็เลยเรียกว่าวิมฒิสธ。 านี้。 เรายังไม่ไปเป็นธาสนั้นเราหายตัวไม่ได้。 ถ้าถ้าเราจะยึดร่างกายที่มันเป็นส่วนที่เป็นสะสารยึดพลังงานที่เป็นนามอขันที่มันเป็นตัวปรุงแต่งได้。 ไอ้เนี่ยเรายึดที่ยังเป็นผู้แต่งว่าเป็นตัวเราเราก็เลยหายตัวไม่ได้。 เราต้องพ้นจากในร่างกายที่เป็นสารและพลังงานที่เป็นความรู้สึกคิดอารมณ์ทั้งหลายและแต่วิญญาณอาการที่เป็นการรับรู้ต่างๆเลิไกจ่ายและมาทำงานร่วมกับเวทนาสัญญาสังการกุ๊กิ๊กวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยได้ไอ้ตัวนี้มันก็เป็นสังขารจากสังขารทั้งหมดสังขารและนำมาส。 ั。 งข。 าร。 ว่างเลย。 การเป็นพิมติเลยไอ้พี่เนี่ย。 ไม่มีหรอกไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยให้ให้มีที่หมายให้ไปหาได้ไปเฝ้าฉันได้เอาข้าวไปถวายได้เป็นเมืองหนึ่งเลยไ，ม，่，ใช่โดนหลอกต้，อ，ง。 ทั้งนั้น。 แต่ผู้ที่มันหายตัวได้มันมาได้ไอ้คนหายตัวไปหายตัวไม่ได้จะไปหาไอ้สิ่งที่หายตัวได้ยังไงไอ้ที่มันเป็นทแล้วมันมีสองสถานนะมันรู้ตัวมันไม่ติดอะไรก็ได้เพราะมีความรู้อยู่ไม่ติดอะไรไม่สมมุติมาก็ได้แต่ไม่รู้ได้จริงๆเป็นรกจริงๆเลยไม่เป็นสวรรค์ได้จ。 ริงๆ。 เป็นลางๆเป็นมิได้แล้วก็หายตัวไป。 นิสมมุติว่าเป็นเหมือนแสงเลเซอร์นี้ได้แต่เธออากาศได้แต่มองไม่เห็นหรอกก็ตามมองไม่เห็นเราเข้าใจแต่ถึงจะร，ู，้，กันได้，ส，ำ，ห，ร，ั，บ，ผ，ู้เป็นธรร，ม，เ。 หม，ือนกัน。 ไปพูดมัน。