师父，有时候会有一些时候，好像当我们生气时，我们看到它，然后放下，让它平静下来，是这样吗？ 就是...(施主)，你完全做错了。等等，等等，我们生气然后看到它，放下它，平静下来。这是一种努力，好像努力（变得平静）。是。即使你能让它平静下来，它也不是，它在和情绪玩耍。因为平静的状态也是被知道的，它是一种被知道的情绪。这样，我们就执着于被知道的情绪。等等，等等，这样修行看不到心，不了解关于心的事情。等等，等等。我想它没看到，没看到关于关于心和被知道的情绪的事情。嗯，这里会跨越步骤。让我们弄清楚，在这里，让我们弄清楚。 顶礼师父。这是基于我自己的经验。就是，当我很生气的时候，我会意识到，“嘿，我又生气了。”“我又生气了。”就是这样吗？这样修行是正确的吗？ 是的。有2个步骤，2个步骤，2个步骤，2个步骤。当当我们在有强烈情绪的时候，我们无法意识到心。因为这时，情绪已经遮蔽、掩盖了一切。当我们生气，它爆发出来，想看到心在想什么，已经太迟了。这已经太迟了。这就像，当车要相撞的时候，我们去寻找方法如何避免相撞，避免什么，已经太迟了。只能转向躲避。因为那时车就要相撞了，就要发生事故了。砰，来超车相遇，咔嚓，想要看心，看心，想要寻找方法，已经太迟了。这里只能转向躲避。就是立刻起身（离开情境），转移注意力到别的事情上。情绪上来时，就（哼）唱歌，起身打开冰箱，喝水，起身去做饭，起身去做任何事情，改变。快速地活动身体，然后将注意力转移到别的事情上。快速地活动身体，转移注意力到别的事情上。这只是在特定情况下使用。专门用于发生强烈情绪的时候，爆发出来的时候。这样，去看心就太迟了。必须立刻意识到这个情绪。意识不到念头。这是意识不到念头的。情绪已经很强烈了。只能意识到情绪。当情绪爆发出来时，我们必须立刻翻转，活动身体去做一些事情。 然后活动身体结束，去做些什么，它又会想。“唉，又生气了。”再想。“又生气了。”再想。“又生气了。”然后再翻转，再翻转。因为那时它又想，又生气了。因为一开始，生气是因为眼睛看到，看到之后。生气是因为耳朵听到争吵，听到争论。一下子，这东西就来了（爆发）。情绪上来，这东西上来。生气爆发，这必须使用方法。立刻活动身体。即使只是（哼）唱歌，也算是活动身体。或者立刻起身去做一些事情，非常迅速地。然后将注意力转移到别的事情上。活动身体，转移注意力到别的事情上。活动身体，转移注意力到别的事情上。现在必须非常快。 当当活动身体，转移注意力到别的事情上之后，原本，情绪是从眼睛看到，耳朵听到而产生的。当我们活动身体后，情绪会在我们再去想的时候产生。“喜欢这样做。又变成这样了。”诸如此类。它又会去想。继续想。“它总是批评我。”诸如此类。“性格不好。”诸如此类。去批评，去想。现在，情绪的爆发是由思考产生的。当情绪的爆发是由思考产生的时候，我们必须再次翻转。因为我们无法及时看到念头。现在它很强烈。情绪很强烈。再想。我们再翻转。转移注意力，去做别的事情。比如，我们在做饭。我们在做饭。是女性。做饭。当做饭的时候，它又会去想。当做饭的时候，我们转去舀这个，舀那个，把它放到锅里，用力敲打锅，“砰！砰！砰！砰！”然后再来。再改变。不断改变。然后不断移动身体。移动身体，移动身体。转移注意力到别的事情上。而我们不需要责怪任何人。我们只是在解决自己的事情。解决自己的事情。不不责怪任何人。不指责任何人。我们解决自己。翻转，转移注意力。翻转，不断转移注意力。它会慢慢消退。慢慢消退。慢慢消退。慢慢消退。慢慢消退。然后这些情绪就会消退并自行消失。情绪会自行消退消失。这是孩子们的过程。我们认为这是孩子们的过程。我们就这样训练。我们这样教。为什么？我们为什么说这是孩子们的过程？因为我们40年前就开始这样训练了。基本的基础必须先通过这里。 但是这里只在发生强烈情绪的情况下使用。但是当我们这样教的时候，很多人误解了。用于没有发生强烈情绪的时候。用于出现不舒服的感受的时候。这一点是巨大的错误。就是我们说要用于情绪强烈的情况下，非常生气的时候，否则就要吵架了。或者如果我们不活动身体，它就会被压抑在里面。压抑着，憋着，憋在里面。然后盯着脸。压抑着，憋着，憋在里面。然后互相瞪着。大家都有情绪。这个就能预防压抑，预防争吵。然后立刻起身，去做一些事情。立刻起身，去做一些事情。它就会消失。没事了。动动身体，就是初步的觉知。但所说的觉知是初步的觉知，儿童级别的。为什么我们说，我们强调儿童级别？因为很多人只是这样做。说我们说，我们必须强调儿童级别。为什么？十年前见面，还是这样，只训练这个。二十年过去了，还是训练这个。“哎呀，你还记得干什么？”我们只记得这个啊。这个是儿童级别的。所以我们说儿童级别。它必须变成成年人啊。要一直待在幼儿园吗？这是幼儿园的级别。然后十年过去了，还是有情绪上来，事情（爆发）。转去唱歌。有情绪（爆发）去看电视。（爆发）去玩，去玩Line，玩聊天，玩手机，玩游戏。“哎呀，你为什么只训练幼儿园级别的？幼儿园从小到大，二三十年了，都要死了，还是训练幼儿园级别的。这个，我们强调是儿童级别的。嗯。这是儿童级别的觉知。 它必须更高一级。就是之前，我说，然后人们这样听了，就用错了。就是用于不舒服的心理状态。当有不通透、不空旷、不轻松、不舒服的感觉时，就去看电影、听音乐、去玩、去聊天。什么啊？去聊天，等等，要翻译不出来的，去什么？去去找朋友聊天，去参加社交聚会什么的。就是这样。这样训练就错了。我们听到的是不同的阶段。第一个阶段是情绪上来，事情上来。那个Waraporn说的什么？爆发。是，生气的爆发。像这样。（爆发）哦，它猛冲上来。一说话，就看到画面。（爆发）就上来了。情绪（爆发），必须立刻翻转。但是在心不舒服、不通透、不空旷、不轻松、不舒服的事情上，不是爆发。（爆发）什么时候爆发？它只是不舒服的感觉。这只是普通的感受。它只是，一会儿舒服，一会儿不舒服。一会儿不舒服，一会儿舒服，等等，只是这样而已。但是我们去选择舒服的，这就迷失了。因为舒服的是乐受，不舒服的是苦受。如果我们去选择这一边，不要，而去选择那一边。不舒服的不要，而去寻找舒服的，就只执着于感受，哪里也去不了。它哪里也去不了。就执着于感受。修行的只是执着于感受。就是喜欢好，憎恶坏，厌恶苦，喜欢乐。喜欢好，憎恶坏，厌恶苦，喜欢乐。修行哪里也去不了。这样，他用了很强的词语。他用了“愚蠢的人”。 愚蠢的人喜欢逃避感受，喜欢逃避自己内心的现象。但是聪明的人，会看到心在造作，不会迷失在自己心的造作中。会逃避造作的心。逃避自己。迷失在造作中。这是聪明的人。看到心，心看到心，不迷失在念头中。不迷失在发生的造作的念头中。迷失自己去造作。想这个，想那个。执着这个，执着那个。看到心在造作自己。这是聪明的人。仅仅这样说，是为了什么？为了震动到内心深处。震动到内心深处。哎呀，你去训练的只是这些。这个只是儿童级别的，叫做儿童级别的。幼儿园级别的。很多年过去了，见面还在看电影，看肥皂剧。师父说怎么能允许看肥皂剧呢？哎，不是去看。只是那些。训练了那么久，只是看电影，看电视剧，玩游戏。它怎么能前进呢？生活啊。这个是必须事情（爆发），有情绪（爆发），这样就翻转一下。翻转了，然后结束，回来。因为它它已经正常了。就回来继续修行正常的状态。嗯。正常了就继续修行。 就是当有感受出现的时候，就是通透、空旷、轻松、舒服、不通透、空旷、轻松、舒服的时候。这是感受。感受是无法知道它自己的。当它是通透、空旷、轻松、舒服，它感到空虚的时候，这是乐受。当它有症状，有不通透、不空旷、不轻松、不舒服、不空虚的时候，这是苦受。当它有中性的感觉，没有到苦和乐的程度时，这是不苦不乐受，或舍受。当它有这些感觉，无论是乐、苦，还是有中性的感觉。这些感觉是无法知道它自己的。它无法知道它自己。让我们问自己，“谁是知道我们，心是舒服的、心是不舒服的、心是中性的？谁是知道的？”知道。其他人不知道我们有什么样的感觉。心是舒服的、心是不舒服的。身体舒服、心里舒服。身体不舒服、心里不舒服。或者是中性的。其他人不知道我们有什么样的身体感觉、有什么样的心理感觉。当我们问自己，“到底是谁知道？”谁是知道的？ 谁是知道我们身体舒服、心里舒服、身体不舒服、心里不舒服、或者是中性的？谁是知道的？我们啊，问什么都是“我们是知道的”。谁会知道呢？“我们是知道的”。其他人不知道。我们知道我们有什么感觉。舒服的心理状态，不舒服的心理状态。或者是有中性的感觉。或者是有舒服的心理感觉，有不舒服的心理感觉，有中性的感觉。我们是知道的。啊，我们是知道的。 “我们是知道的”，这一点很重要。为什么？这个“我们是知道的”实际上是心。实际上不是我们。是心。想要看到这个。心清晰地看到心是道和果。让心清晰地看到心是涅槃。就是要看到那个我们去知道的。我们去知道感觉。所有被知道的感觉都叫做“境”。所有被知道的东西都叫做“境”。色是被知道的东西。谁是知道色的人？啊，就是我们去知道色。声音、气味、味道，我们吃的味道。谁是知道我们正在吃的味道是什么味道的人？就是我们知道啊。然后接触我们身体的东西。我们走动，空气热，空气冷。现在开着空调。嗯，空气凉爽舒适。谁是知道的？就是我们知道啊。因为有身体的感觉。疼痛、酸痛。坐久了就酸痛。让我动一下。坐着动一下就舒服了。酸痛的感觉是苦受。动一下舒服的感觉是乐受。我们只是去看这里。要一直问，“谁是知道我们酸痛的？”然后当我们动了身体，我们不酸痛了。谁是知道的？就是谁是知道的？我们是知道的。我们就是心。不是真正的我们。我们是知道的。我们就是心。就是知道我们在这里。就在我们这里知道。就知道在哪里？就知道在我们自己。因为我们是知道的。就知道在我们自己。 当有，刚才说的身体感觉。现在是心理感觉。总括起来，嗯。身体舒服、心里舒服。身体不舒服、心里不舒服。或者是中性的。问是谁知道？还是我们啊，是知道的。就知道在这里。就在我们这里知道。不是知道我们的身体。知道在我们是知道的人。谁是知道的？就是我们是知道的人。就是这个我们是知道的。这个就是心。我们是知道的。然后知道在我们这里。总是这样。不要去知道被知道的境。 色、声、香、味、身体接触的东西。所有身体感觉、心理感觉。是所有被知道的境。如果说到境，包括外六入。就是在我们身体之外的东西。在身体之外被知道的东西。所有在我们身体之内被知道的东西。所有被知道的东西，叫做境。这里，让我们先理解词语的含义。让我们先理解词语的含义。不是说境，我们所说的，和泰语不一样。泰语的境就是“东西上来”。东西上来，境。泰语的境就是“东西上来”。知道“东西上来”这个词吗？哎，东西上来。不知道翻译成外语，会不会翻译对。东西，Suthep能理解吗？东西上来。东西上来，泰语说出来，就都知道是什么意思。在这里的外国人听泰语，出来，“东西上来”。前面，后面的人，“东西上来”。东西上来，泰语的意思就是境。这个境，但是巴利语的境，意思是所有被知道的东西。所有被眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心知道的东西。就是色、声、香、味、接触的东西。身体感觉，疼痛、酸痛。动一下舒服。然后心理感觉，哎，身体舒服，心理舒服。中性的。没有到舒服、不舒服的程度。但是它们都是境。所有被知道的东西都叫做境。至于去知道所有境的人。无论是知道色，知道声，知道气味，知道味道，知道接触的。知道身体的感觉。知道心理的感觉。所有当下时刻，叫做心。 叫做心。现在，修行才能知道，心清晰地看到心是道和果。在心清晰地看到心是涅槃。去哪里看呢？心。就在我们这里看。这个去知道的人。不是说看不到身体的结构。这个，身体的结构不知道啊。它没有用眼睛去看。如果有眼睛没有心，它看不到的。已故的人啊。已故的人睁大眼睛。没有心，它不知道的。那个知道的是心。但是它依靠通过眼睛知道。如果眼睛瞎了，它就看不到。所以，眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体，是门。门是瞎的，所以它看不到。但是如果眼睛不瞎，它就依靠。但是不是用眼睛去看。眼睛看不到的。睁着眼睛，如果没有心，已故的人睁大眼睛。但是什么都看不到。那个看到的是心啊。就是心清晰地看到心。谁是知道的呢？要要知道心在哪里呢？ 我们，是知道的。现在，当我们是知道的之后，那就是心。心，或者识蕴。这个知道的人，就是心，或者识蕴。但是它只是知道一个瞬间而已。为什么？知道之后，它立刻说出来。它分析。现在它在解说，它说，它分析。它思考，考量。它琐碎的，它有什么样的表现也不知道，很多种。有时候它泰语都用不对。它很多很多词。有时候它抱怨。有时候它说关于自己的事情。它和自己商量。像是这种。知道之后，它只是知道一瞬间。心、识蕴只是做知道的动作一瞬间。然后传递给受、想、行。就是它立刻感到喜欢，不喜欢所知道的。然后它记得这个是什么东西。然后它解说。现在，考量。就是造作。造作思考。解说，说出心中所想。知道后，它就立刻知道了受、想、行。就是这个解说的人。知道了受、想、行。当我们看到所有这些，等于我们看到了五蕴。甚至知道了识蕴。色、受、想、行、识。看到五蕴圆满。达到了知道的人。因为它只做知道的动作一瞬间。然后解说。一解说，就是受、想、行。当我们这样看到，等于看到了五蕴。如果我们只是知道五蕴，等于放下五蕴。放下五取蕴，就能知道涅槃。所以有必要知道正确的东西。如果我们看到的五蕴不圆满。然后我们怎么放下五蕴？ 因此，当我们修行，我们用我们自己去知道其他东西。我们不我们不看到那个我们知道然后解说。然后我们怎么放下？我们只是用我们自己去放下被知道的境。知道他们所修行的。我们去放下被知道的境。但是我们没有放下识蕴，它做知道的动作，然后解说。现在它很快。无论它有多快。它只是知道一瞬间。然后它就解说。它就说，考量。我们就一起放下。我们就一起放下了识蕴。识蕴，然后一起放下了受、想、行。就是一起放下。等于放下了五蕴。放下五取蕴，和涅槃。我们不需要分开。把知道的人分开，像他们错误训练的那样。让他们知道的人知道，只看到结构。不让它传递给受、想、行。不让它知道什么是什么。我们看到有人错误地教。这样。就是很多人这样做错了。然后来找我们。不是一个人。而是教别人。然后我们听。“哎，为什么？”然后自己能做到吗？教说看到什么都要知道结构。禁止有对这些事情的感觉。喜欢，不喜欢，中性。禁止传递想，想起来是什么东西。禁止传递行。就是让看到这个。像是假设车开过来。不让知道是车。让只知道有结构。只是这种形状。不让知道是车。不让知道颜色。不让知道品牌。看到有人走过来。让只看到结构。不让知道是男人、女人。让知道这是结构而已。或者是教的人自己能做到吗？它看到什么。它也必须看到是那样。嗯。它也看到是那样。但是它它放下。它放下。不是去放下。说放下到识蕴。第五蕴。放下到识蕴。但是我们选择放下识蕴。然后它不放下和它一起工作的受、想、行。叫做阿毗达摩。阿毗达摩就是这样教。色、心、心所、涅槃。有四样。色、心、心所、涅槃。色是身体。心是，心是识蕴。识蕴去知道。做知道的动作一瞬间。然后传递给心所。色、心、心所。心所就是受、想、行，这三者叫做心所。心所。为什么？为什么把它总括为心所？因为当它写东西，它必须去写受、想、行。识、受、想、行。去继续写很长很多。就总括为心、心所。心所。然后在心那里，识。色、心。心就是识蕴。心所就是受、想、行。感受就是现在所发生的事情。触碰的事物，喜欢，不喜欢，中性。是感受。如果喜欢就是乐受。如果不喜欢就是苦受。如果是中性的就是不苦不乐受，或者舍受。然后行就是思考、造作。造作思考。说、解说。在心里抱怨。在心里解说。独自思考。这个是那样，这个是这样。诸如此类。它就自己说。在心里说。这个就是行。这个。我们要去选择。这个心，心或者识蕴，和受、想、行一起工作。心所，叫做一起工作。同时生，同时灭。按照阿毗达摩，就是同时生，同时灭。心和心所，就是同时生，同时灭。就是什么？它非常快。就是它去知道的动作一瞬间。它就完成知道，知道是什么东西。喜欢，不喜欢。它就完成了。记得，知道这是什么东西，这是什么东西。它就完成了。知道了，如果遇到了。知道是什么，是什么。然后它就在心里抱怨。在心里解说。那个知道的人，它做知道的动作一瞬间。就是识蕴啊。只是知道一瞬间。然后它就和心所一起工作了。就是受、想、行啊。它知道是什么是什么，然后喜欢，不喜欢。然后解说。然后说。然后抱怨。如果它喜欢，它就说。比如，你们今天穿的衣服，谁穿的很有品味。你们看到了，就知道了。只有一瞬间。“他穿的很有品味”。嗯。它就这样解说。它就在心里说。如果喜欢它就说。“这个人穿的很有品味。这个人很漂亮。这个人很帅。穿的很好。”很有品味。谁不喜欢，就“哎呀，这个人穿的很土。”穿着土土的。”诸如此类。它也会解说。喜欢就解说。不喜欢也解说。我保证它一定会解说。没有人不解说的。它一定会解说。然后在心里说。 我们只是知道。不是只是去知道被知道的东西。我们来知道我们自己。知道的人。它一直都在解说。知道什么都在解说。只是，知道在我们这里。就在我们这里它在解说。它一直在说啊。如果我们，一起放下它。放下。不管它知道什么，怎么解说。放下所有。无论是知道的人，还是被知道的东西。无论是知道的人，还是被知道的东西。一起放下。所以他才叫做“放下知道的人和被知道的东西，才能知道涅槃”。为什么必须让我们放下知道的人呢？就是因为如果我们坚持用我们自己去放下被知道的东西。就迷失在感觉里。迷失在被知道的感觉里。所以它没有放下识蕴。没有放下识蕴。如果我们不放下知道的人。为什么？境是被知道的东西。然后谁是知道境的人？就是识蕴是知道境的人。如果我们放下所有被知道的东西，放下所有知道的人。就是放下“不管了，想知道，想说，想抱怨。但是看着它”。只是看着它。它只是看到。它说，它抱怨，然后呢？它只是知道。它说，它抱怨，那又怎么样？”知道的人和被知道的东西，放下了所有的东西。这样，我们等于放下五蕴了。那叫做放下五取蕴。然后知道涅槃。如果我们用我们自己去知道，然后只放下被知道的境，那就只是放下了外六入。 色是外六入。声音，气味，味道，身体接触到的东西，身体的感觉，心理的感觉，是外六入。我们修行，说放下愤怒，放下情绪，放下舒适感和不舒适感。我们只是用我们自己去放下这些。它只是放下外六入，只是放下被知道的境，但没有放下我们自己，知道的人，解说的人，抱怨的人。因此，它没有放下五蕴。它反而变成了放下被知道的情绪。放错了东西。看到了错误的东西。现在，这个识蕴，心识蕴，只是知道一瞬间，只是一瞬间，然后它传递给受，想，行，识。当它解说了，当它说话的时候，它自己就变成了法尘，立刻变成外六入。在那个瞬间。它必须成为被知道的东西，成为一个新的被知道的境。 例如，我们看到他来了，“哎，这个人”，假设带漂亮的或帅气的伴侣来了，“哇，这个人伴侣真漂亮，真帅！”假设它在解说，它在心里说，“哇，这个人伴侣真漂亮，真帅，真符合我的类型！”就像这样。心里浮现出这些话。知道的那个瞬间，看到他的时候，看到他的伴侣走来的时候，这是识蕴，是心，它只做了一点点知道的事情。这还不是，还不是法尘。因为它是在做知道法尘的事情。识蕴，它有知道法尘的功能，只有一瞬间，它就解说了。它说话了，它就立刻成为了被知道的情绪。当它解说，它说“嘿，他的伴侣真帅，真漂亮哇！”一瞬间，如果我们没有失去觉知，如果我们没有失去觉知，我们就会立刻看到，下一个识蕴，下一个心识蕴，它来知道我们正在想不好的事情，“哎，这不是不好的吗？”这样想不是不好的吗？哎，它也解说了，第一个想法，它只会想“他真帅，她真漂亮”。第一个想法它不会解说，但是说“这样的想法是不好的吧？”后面那个知道的人，它解说了，因为识蕴是新的，它会发生。当有什么发生，当有什么情绪出现，识蕴会来知道“这个想法是不好的吧？”。因为会去知道念头，识蕴会说”这是不好的"。知道之后，它解说。“这是不好的，是恶念，怎能有这个念头？” 假设没有失去觉知，在它正在想“这是不好的，恶念"那一刻，识蕴完成了知觉后，就开始判断"这是恶念，这样是不好的”识蕴立刻变成法尘，立刻变成外六入，每一个被觉察的知觉都会变成外六入，在觉察的时候，知觉同时是一个会内部显现的法尘，因为识蕴在执行认知功能的同时，会把之前所觉察到的对象转化成下一个感知的对象，所以，我们才会在下一个瞬间，意识到之前不好的想法。那当觉察到念头之后，又会发生什么呢？新生的识蕴马上就会认识到"现在在想一些不正当，不好的念头",知道这些念头是"恶念”，而新生的识蕴在知觉了恶念之后，也会在极短的瞬间启动对应的反馈机制，”我要立刻阻止它”，然后，就会启动一系列反应机制，比如，刻意压制，或者强制忽略，但这些（压制和忽略）都不是真正的觉知和放下，这些动作，其实都是在“有意识地”管理念头，而这样做的时候，我们已经陷入了用“管理和控制”来对抗烦恼的陷阱。 要知道，识蕴的本质是“觉察”，一旦念头被觉察，接下来的一切都是自动发生的，该念头本身已经成为下一个识蕴的觉察对象（又一个法尘产生了）。新升起的识蕴会马上识别出“哦，我正在排斥它”，这个觉察也会在下一个瞬间触发后续反应，新的识蕴会再次把“排斥念头”这个行动作为新的认知对象......这就是为什么，任何形式的“有意识对抗”都只会没完没了地产生新的烦恼，因为对抗的本身也会变成一种新的执着。 所以，我们才会强调“保持觉知，如实观照”，所有的念头，不论好坏，来了就让它来，去了就让它去，我们唯一需要做的，就是持续不断地觉察每一个念头本身，清晰地知道念头的来龙去脉（它从哪里升起，又往哪里去），这样，所有的念头就都只是“念头”而已，它们将不再有机会对我们产生任何束缚。谨记，识蕴的本职工作只是“觉察”，它不负责判断，也不负责执行，每一个念头升起，都是一次练习“如实观照”的绝佳机会，觉察的越多，就越能清晰地认识到“念头”的虚幻本质，当你不再把它们当真的时候，所有的烦恼和痛苦也将彻底失去力量。 但如果，我们不能保持觉知，让后续的反应接管了念头，又会怎么样呢？举例来说，如果我们觉察到自己产生了一个“不善念头”，而这个“不善念头”又恰好与我们内心深处的某种“道德准则”产生了冲突，那么，接下来会发生的事情很可能就是：我们开始强烈地自我谴责，觉得“我不应该这样想，我怎么能有这么龌龊的念头呢？”，我们开始变得焦虑，觉得“我这样想是不是说明我本质上就是一个很坏的人？”，我们甚至可能会因此而感到羞愧，并且拼命想要摆脱这种“罪恶感”。 然而，就像我们之前说过的，这种种的“自我否定”其实都是在制造新的烦恼，因为每一种情绪的产生都会成为下一个识蕴的觉察对象，当我们开始否定自己的时候，实际上就是在用一种“对抗”的姿态来面对“不善念头”，而这种“对抗”本身又会反过来强化我们对“不善念头”的执着，最终的结果就是：我们越是想要摆脱它，就越是无法摆脱它，我们越是想要否定它，它就越是会在我们的脑海中挥之不去，让我们深陷在无尽的内耗之中。 总之，识蕴的运作机制就是如此：它只是如实地觉察，然后把接力棒交给后续的反应，这些后续的反应会不断地产生新的念头和情绪，而每一个新的念头和情绪又会成为下一个识蕴的觉察对象……如此循环往复，永无止境。因此，想要打破这个循环，关键就在于：我们要时刻保持觉知，清晰地知道每一个念头和情绪的来龙去脉，既不放纵它们，也不对抗它们，只是如实地观照它们，这样，我们才能真正地认识到“念头”的虚幻本质，才能从无尽的烦恼和痛苦中解脱出来。 现在，你可能会问：“老师，你说的这些我都明白，但是，要做到时刻保持觉知，真的很难啊！”的确，要做到时刻保持觉知，并不是一件容易的事情，因为我们的内心实在太容易被各种各样的念头和情绪所占据了，想要在喧嚣的世界里保持清醒，需要长期的训练和积累。不过，虽然很难做到“时刻保持觉知”，但我们可以从一些简单的练习开始，比如： 正念呼吸：每天花几分钟的时间，专注于自己的呼吸，感受空气的流动，感受身体的起伏，当你发现自己的思绪开始飘散的时候，不要责怪自己，只是轻轻地把注意力拉回到呼吸上。 身体扫描：花一些时间，从头到脚，依次觉察身体的各个部位，感受身体的每一个细微的sensation(感觉)，比如，痒、麻、冷、热等等，同样地，当你发现自己的思绪开始飘散的时候，不要责怪自己，只是轻轻地把注意力拉回到身体上。 正念行走：在行走的时候，专注于自己的脚步，感受脚底与地面接触的感觉，感受身体的平衡和移动，同样地，当你发现自己的思绪开始飘散的时候，不要责怪自己，只是轻轻地把注意力拉回到行走上。 这些练习看起来很简单，但它们却可以帮助我们培养“活在当下”的能力，帮助我们更好地觉察自己的念头和情绪，当我们能够越来越清晰地觉察自己的内心世界的时候，我们也就能够越来越容易地保持觉知，也就能够越来越容易地从无尽的烦恼和痛苦中解脱出来。总之，修行的道路虽然漫长，但只要我们坚持不懈地练习，就一定能够到达解脱的彼岸。 然后修行的方法，然后我们说“老师，这么快，我们跟不上啊！”不用追。放下它所有的东西，所有那些，因为追不上。速度这么快。只是知道一下，它就解说，说，抱怨，是被认知的感觉了。为什么追？放弃全部，包括知道的人和被知道的东西。既放下知道的人，也放下被知道的事物。因为如果继续用“我”去放下被知道的东西，就会迷失在被知道的情绪里。这样，就能体会到为什么一定要放下那个“知道的人”了，因为如果放不下这个“知道的人”，那就意味着你仍然执着于“有一个我在控制和管理念头”，而这种执着本身就是一种束缚。 知道被知道的事物,识蕴是知道被知道事物,我们都要放下，才能知道涅槃。为什么必须让我们放下知道的人呢？就是因为如果我们继续坚持用“我”去放下被知道的东西,就会迷失在被知道的感觉里,这样,就会无法放下识蕴了。如果我们不放下那个“知道的人”因为所有的情绪和念头都只是被感知的事物，而所有的感知都来自于识蕴的作用,如果我们能够放下所有的“知道的人”和所有“被知道的事物”（也就是放下想要控制和管理的那个“我”），那就意味着我们已经不再执着于任何事物，这样,我们才能真正地从所有的束缚中解脱出来。 我们所要做的是:允许所有的念头和情绪自然地升起和落下，既不试图控制它们，也不试图阻止它们,只是如实地观照它们，就像观察河流中的流水一样，看着它们从眼前流过，而不试图抓住它们。这样，我们才能真正地认识到“念头”的虚幻本质，才能从无尽的烦恼和痛苦中解脱出来。老师所说的一切，都是为了帮助我们更好地认识“心”的运作机制，更好地了解修行的本质，更好地从烦恼和痛苦中解脱出来。希望大家能够认真思考，并将这些方法应用到自己的修行中，早日证得解脱。 --- 170213-1เราเป็นคนรู้นี่แหละคือจิต-หลวงตาณรงค์ศักดิ์ขีณาลโย 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1.完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2.不遗漏内容 3.原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ [เพลง] มันจะมีบางช่วงอ่ะนะคะหลวงตาที่เหมือนกับ ว่าเวลาเราโกรธแล้วก็เห็นแล้วแล้วก็แบบ เหมือนกับปล่อยวางให้มันเฉยๆอย่างเงี้ย คือโอผิดๆๆๆๆโอปฏิบัติผิดหมดเลยเดี๋ยวๆๆ เราโกรธแล้วก็เห็นมันปล่อยวางมันเฉยๆอัน นี้มันมันคือพยายามค่ะเหมือนพยายามใช่ถึง ให้มันเฉยได้มันก็มันไม่ใช่มันไปเล่นกับ อารมณ์อย่าเงี้ยเพราะว่าอาการเฉยมันก็ เป็นสิ่งที่ถูกรู้มันเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้ อย่างงี้เราก็ไปติดแต่อารมณ์ที่ถูกรู้มัน เดี๋ยวๆๆอย่างี้ปฏิบัติไม่เห็นจิตไม่เข้า ใจเรื่องจิตเดี๋ยวๆเออสงสัยมันไม่เห็นไม่ เห็นเรื่องเรื่องเรื่องจิตกับอารมณ์ที่ ถูกรู้เนี่ยเออตรงเนี้ยมันจะข้ามขั้นไป เ้าๆเอาให้มันชัดๆตรงนี้เาๆกราบนมัสการ หลวงตาคือเอาประสบการณ์ของตัวเองนะฮะคือ เวลาที่หนูโมโหจี๊ดขึ้นมาเนี่ยเราจะรู้ เฮ้ยเราโมโหอีกแล้วว่ะเราโมโหอีกแล้ว่ะ อย่างเงี้ยแล้วก็ก็แค่นั้นเองใช่มั้ยฮะ ถูกมั้ยฮะในการปฏิบัติเช่นนี้ค่ะคือมัน มันมันมี2สต็ป2ขั้นตอน2สต็ป2ขั้น ตอนอีตอนที่เราเนี่ยมันมีอารมณ์รุนแรง เนี่ยเราจะมารู้จิตอยู่ไม่ได้เพราะตอนนี้ อารมณ์มันมาปิดบังมากบหมดแล้วเราเวลาเรา โมโหแล้วมันจี๊ดขึ้นมานมาเห็นจิตคิดอะไร มันไม่ไม่ทันหรอกเเนี้มันไม่ทันอันนี้ก็ คือว่ามันเป็นในขั้นตอนที่ว่ารถมันจะชน กันแล้วเนี่ยจะมามันจะมาหากับวิธีว่าทำ ยังไงถึงจะไม่ชนไม่อะไรมันไม่ทันแล้วหัก หลบอย่างเดียวเลยเพราะตอนนั้นรถมันจะชน กันแล้วมันจะเกิดอุบัติเหตุแล้วปึ๊บมาแซง มาเจอกันจึ๊กมันจะมาดูจิตดูจิตจะจะมาหา กรรมวิธีว่ายังไงมันไม่ทันตรงเนี้มันต้อง หหลบอย่างเดียวเลยคือลุกต่อทานปุ๊บ เปลี่ยนความสนใจเป็นอย่างอื่น เลยพออารมณ์ขึ้นจี๊ดก็หำเพลงขึ้นมาลุกไป เปิดตู้เย็นกินน้ำขึ้นมาลุกไปทำกับข้าว ลุกไปทำอะไรก็ได้เปลี่ยนน่ะเคลื่อนไหว ร่างกายอย่างรวดเร็วแล้วก็เปลี่ยนความสน ใจเป็นอย่างอื่นเคื่อนไหวร่างกายอย่างรวด เร็วเปลี่ยนความสนใจเป็นอย่างอื่นนี่คือ ตอนใช้เฉพาะนะใช้เฉพาะตอนที่เกิดอารมณ์ รุนแรงขึ้นมาจี๊ดขึ้นมาอย่างเงี้ยงเนี้ย ไปดูจิตไม่ทันหรอกมันจะต้องรู้ตทันอารมณ์ อันเนี้ยมันไม่รู้รู้ตทันความคิดไม่ทัน หรอกอันนี้ไม่รู้ตทันความคิดหรอกอารมณ์ มันรุนแรงแล้วมันต้องรู้ตทันอารมณ์อย่าง เดียวพออารมณ์มันจี๊ดขึ้นมาปุ๊บเราต้อง พลิกปั๊บเลยเคลื่อนไหวร่างกายไปทำอะไรซะ แล้วก็พอเคลื่อนไหวร่างกายเสร็จไปทำ อะไรเดี๋ยวมันก็คิดอีกเอ้ามโหอีกคิดอีก มโหอีกคิดอีกมโหอีกแล้วก็พลิกอีกพิกอีก เพราะตอนนั้นก็มันคิดอีกแล้วมโหอีกก็ อารมณ์แรงอีกตอนแรก่ะมโหเกิดจากตากระทบ เห็นปั๊บไปเห็นเข้ามโหเกิดจากหูได้ยิน เสียงทะเลาะกันเข้าเียงกันเข้าปุ๊บอันนี้ มันของจี๊ดขึ้นมาแล้วอารมณ์ขึ้นของขึ้น มโหขึ้นมาจีดอันเนี้ยต้องใช้วิธีอ่ะ เคลื่อนไหวร่างกายทันทีเลยถึงแม้แต่จะทำ เพลงขึ้นมามันก็ถือว่าเคลื่อนไหวร่างกาย หรือว่าลุกไปทำอะไรทันทีเลยอย่างรวดเร็ว อันเนี้ยแล้วก็เปลี่ยนความสนใจเป็นอย่าง อื่นซะเคลื่อนไหวร่างกายเปลี่ยนความสนใจ อย่างอื่นเคลื่อนไหวร่างกายเปลี่ยนความสน ใจไปอย่างอื่นอันนี้ต้องเร็วมากเลยตอนี้ พอพอเคลื่อนไหวร่างกายเปลี่ยนความใจเป็น อย่างอื่นแล้วเนี่ยเดิมเนี่ยอารมณ์มัน เกิดจากตาเห็นหูได้ยินพอเราเคลื่อนไหวไป ปุ๊บอารมณ์มันจะเกิดอีกตอนที่เราไปคิด อีกชอบทำอย่างนี้มันเป็นอย่างงนี้อีกแล้ว อะไรอย่าเงี้ยมันก็ไปคิดอีกนะคิดต่อมัน ชอบว่ากูนักอะไรอย่าเงี้ยนิสัยเสียอะไรไป ว่าไปไปคิดอีกตนี้อารมณ์เกิดของขึ้นเกิด จากเกิดจากความคิดพออารมณ์ของขึ้นเกิดจาก ความคิดเราก็ต้องพลิกอีกเพราะว่าเรามา เห็นความคิดไม่ทัน่ะตอนนี้มันแรงมาก อารมณ์มันแรงคิดอีกเราก็พลิกอีกเปลี่ยน ความสนใจทำอย่างอื่นอ่ะเช่นเราทำกับข้าว อยู่เราทำกับข้าวอยู่เป็นผู้หญิงอ่ะทำกับ ข้าวพอทำกับข้าวปุ๊บมันก็ไปคิดอีกตอนทำ กับข้าวเราก็เปลี่ยนไปตักนู่นตักนี่มามัน ใส่กระทะเคาะกระทะมันแรงๆปุ๊บๆๆๆๆแล้วก็ เอาใหม่ก็เปลี่ยนไปอ่ะเปลี่ยนไปเรื่อยอ่ะ แล้วก็ขยับตัวไปเรื่อยๆขยับตัวขยับตัว เปลี่ยนความสนใจเป็นอย่างอื่นโดยที่เรา ไม่โทษต้องโทษใครเลยเราแก้ไขแต่เรื่องตัว เราแก้ไขแต่ตัวเราเองไม่ไม่ไม่โทษใครไม่ ตำหนิใครไม่โทษใครเราแก้ไขตัวเองพลิก เปลี่ยนคสนใจพลิเปลี่ยนคสนใจไปเรื่อยๆ เดี๋ยวมันค่อยๆจางลงค่อยๆจางลงนะนะค่อยๆ จางลงค่อยๆจางลงค่อยๆจางลงแล้วอารมณ์พวกเ มันก็จางแล้วหายไปเองอารมณ์มันจางหายไป เองนี่คือขั้นตอนของเด็ก ๆเราถือว่านี่ขั้นตอนเด็กๆเราก็ฝึกอย่าง เงี้ยเราสอนอย่างเงี้ยเพะอะไรเราว่าทำไม นี่ขั้นตอนเด็กๆขั้นตอนอย่างเนี้ยเราฝึก มา เมื่อ40ปีที่แล้วเบสิคเบื้องต้นต้อง ผ่านตรงนี้ ก่อนแต่ตรงเนี้ยมันใช้เฉพาะตอนกรณีที่เิด เกิดอารมณ์ แรงแต่พอเราสอนอย่างเนี้ยหลายคนเข้าใจ ผิดไปใช้กับตอนที่ไม่ได้เกิดอารมณ์แรงใช้ กับเกิดอาการที่ไม่สบาย ใจข้อนี้ผิดพลาดมาหันเลยคือเราบอกว่าให้ ให้ใช้กับกรณีที่อารมณ์แรงมันโมโหแรงๆ เดี๋ยวก็จะไปว่ากันนะเดี๋ยวก็จะทะเลาะกัน หรือว่าถ้าเราไม่เคลื่อนไหวเนี่ยมันก็จะ ไปสะกดอยู่ข้างในอ่ะสะกดอึ๊ดๆๆอยู่ข้างใน แล้วก็จ้องหน้าไว้สะกดอึ๊ดๆๆอยู่ข้างใน แล้วก็จ้องหน้ากันไว้มันก็ต่างคนต่างมี อารมณ์นะไอ้ตัวเนี้ยมันก็ป้องกันที่จะไป สะกดจิตไว้แล้วก็ป้องกันที่จะไปทะเลาะกัน อย่าเงี้ยแล้วก็ลุกปั๊บทำอะไรซะลุกปบุไป ทำอะไรมันก็หายไปไม่มีอะไรขยับตัวก็ตัว สติแต่สติที่ว่าเบื้องต้นเป็นสติเบื้อง ต้นเด็กๆเหตุทำไมเราพูดเราเน้นว่าเด็กๆ คือหลายคนทำกันแต่แค่เนี้ยเบอกว่าเราบอก ว่าไอ้เนี่ยเราต้องเน้นว่าเด็กๆเพราะอะไร 10ปีเจอกันที่ที่แล้วยังเป็นอย่างนี้ ฝึกอยู่แค่นี้20ปีผ่านมาก็ฝึกอยู่แค่ นี้โอ้ยมันเอาทำไมจำเราก็เอาแค่นี้เองอ่ะ ไอ้นี่มันเด็กๆเเราก็เลยบอกว่าเด็กๆมัน ต้องเปลี่ยนไปเป็นผู้ใหญ่ักทีจะไปเรียน อยู่ชั้นอนุบาลอยู่นั่นแหละนี่มันชั้น อนุบาลแล้วก็10ปีผ่านมาก็ยังมีอารมณ์ ขึ้นของจี๊ดพลิกไปร้องเพลงมีอารมณ์จี๊ดไป ดูโทรทัศน์จี๊ดเล่นไปเล่นไนเล่นแชทเล่นือ โทรศัพท์มือถือเล่นเกมโอ๊ยมันทำไมไปฝึก แต่ไอ้คันอนุบาลอนุบาลเป็นเด็กจนโตขึ้นมา ต2030ปีแล้วจนจะตายแล้วเนี่ยมันก็ฝึก แค่อนุบาลเนี่ยไอ้นี้เราเราเน้นว่าเด็กๆ อันเนี้ยเอออันเนี้ยสติแบบเด็ก ๆมันจะต้องสูงขึ้นมาอีกคือเมื่อเหตุที่เอ เมื่อกี้ก่อนที่บอกว่าแล้วคนฟังอย่าง เงี้ยไปใช้ผิดคือว่าไปใช้กับอาการของใจ ที่ไม่สบายใจพอมีอาการที่มันไม่โปร่งไม่ โล่งไม่เบาไม่สบาย ใจก็ไปดูหนังฟังเพลงไปเล่นเไปเมาส์จอย อะไรวะไปเมาส์จอยเดี๋ยวก็แปลไม่รู้เรื่อง ไปอะไรไปไปหาเพื่อนคุยไปเข้าวงสังสรสนทนา อะไรเงี้ยก็คือมันก็อย่างเงี้ยอย่างเนี้ย มันฝึกผิดแล้วแบบเนี้ยเราฟังคนละขั้นตอน กันน่ะไอ้ขั้นตอนแรกมันคือต้องไออารมณ์ ขึ้นของขึ้นไอ้ที่ว่าไอ้วราพรว่าอะไรนะ ขึ้นขึ้นจี๊ดอ่ะเออไอของโมโหขึ้นจี๊ดเง ขึ้นจี๊ดเโอ้โหมันพุ่งขึ้นมาเงี้มันมอง พูดปุ๊บมันเห็นภาพพจน์เลยจี๊ดขึ้นมาเลย น่ะของขึ้นอารมณ์ขึ้นจี๊ดอย่างเงี้ยต้อง พลิกเลยปุ๊บแต่กรณีที่เรื่องใจไม่สบายไม่ โป่งไม่โล่งไม่เบาไม่สบายไม่สบายใจเป็น อย่างนู้นอย่างนี้อย่านั้นมันไม่ใช่ว่า ของขึ้นจี๊ดของขึ้นจี๊ดเมื่อไหร่มันแค่ อาการที่ไม่สบายใจอันนี้มันเป็นเวทนา ธรรมดาคือมันเป็นแค่เดี๋ยวก็สบายเดี๋ยวก็ ไม่สบายเดี๋ยวก็ไม่สบายเดี๋ยวก็สบายอะไร อยู่อย่างงี้แ่ะแต่เราไปเลือกเอาที่สบาย มันจะหลงเพราะว่าไอ้ที่สบายเี่มันเป็นสุข เวทนาไอ้ที่ไม่สบายเป็นทุกขเวทนาถ้าเราไป เลือกเอาไอ้ฝั่งนี้ไม่เอาไปเอาไอ้ฝั่ง นู้นน่ะไอ้ฝั่งที่ไม่สบายไม่เอาไปแต่ไป เอาหาฝั่งที่สบายใจมันก็ติดแค่เวทนาไม่ไป ไหน หรอกมันไม่ไปไหนเลยยก็ติดอยู่เวทนาฝึกจิต ติดแค่เวทนานั่นแหละปฏิบัติธรรมติดแค่ เวทนาคือดีรักชั่วชังเกียจทุกข์รักสุขดี รักชั่ชาเกียจทุกข์รักสุขปฏิบัติไม่ไป อย่างไรเลยอย่างเนี้ยท่านใช้คำแรงมากเลย ท่านใช้คำว่าคนโง่ คนโง่ชอบหลีกหนีอาการชอบหลีกหนี ปรากฏการณ์ในใจของตัว เองแต่คนฉลาดเนี่ยจะเห็นจิตปรุงแต่งแล้ว ไม่หลงไปตามจิตที่ปรุงแต่งของตัวเองจะหลบ หลีกหนีจิตที่ปรุงแต่งของตัวเองหลีกหนี เอาตัวเองอ่ะไปหลงปรุงแต่งนี่คือคนฉลาด เห็นจิตจิตเห็นจิตเไม่หลงไปตามความคิดไม่ หลงไปตามความคิดที่เกิดขึ้นที่มันปรุง แต่งหลงเอาตัวเองไปปรุงแต่งคิดนั่นคิดนี่ ยึดนั่นยึดนี่เห็นจิตปรุงแต่งตัวเองนี่ คือคนฉลาดเนี่ยเเคพูดเงี้ยเพื่ออะไรให้ มันสะเทือนถึงซางมั่งอสะเทือนถึงางโอยไป ฝึกอะไรแต่แค่นี้เออมันนี่มันเด็กๆเเรีย ว่าเด็กๆอนุบาลน่ะหลายปีมาแล้วมาเจอหน้า ก็ยังดูหนังดูละครน้ำเน่าอยู่นั่นน่ะเ อาจารย์บอกว่าอนุญาตให้ดูละครน้ำเน่าได้ ไงเอ้ยมันไม่ใช่ดูมันก็ไปแค่นั้นน่ะฝึก ตั้งนานก็ดูแต่หนังดูละครเล่นแต่เกมเมัน ไปยังไงอ่ะชีวิตอ่ะเนี่ยอันนั้นมันคือ ต้องของขึ้นจี๊ดมีอารมจี๊ดอย่างเงี้ก็ไป พลิกหน่อยพลิกไปแล้วก็เลิกกลับมาเพราะมัน มันมันเป็นปกปกติแล้วก็มามาปฏิบัติสภาวะ ปกติเอ่อปกติก็มาปฏิบัติต่อคือเมื่อมี อาการเวทนาเกิดขึ้นคืออาการที่โปร่งโล่ง เบาสบายไม่โปร่งโล่งเบาสบายเนี่ยมันเป็น เวทนาเวทนาเนี่ยมันรู้ตัวมันเองไม่ ได้เวลาที่มันโปร่งโล่งเบาสบายมันรู้สึก ว่างๆเนี่ยมันเป็นสุขเวทนาเวลามันมีอาการ มีความรู้สึกไม่โปร่งไม่โล่งไม่เบาไม่ สบายไม่ว่างเนี่ยมันเป็นทุกขเวทนา เวลามันมีอาการกลางๆไม่ถึงกับสุขทุกข์มัน เป็นอทุกขมสุขเวทนาหรืออุเบกขาเวทนาถ้า มันมีอาการเหล่าเนี้ยทั้งสุขทั้งทุกข์ั้ มีอาการที่เป็นกลางๆเนี่ยอาการเหล่าเนี้ย มันรู้ตัวมันเองไม่ได้มันรู้ตัวมันเองไม่ ได้ให้เราถามตัวเราว่าใครเป็นผู้รู้ว่า เราเนี่ยใจสบายใจไม่สบายใจเป็นกลางๆอยู่ ใครเป็นผู้รู้รู้คนอื่นเขไม่รู้หรอกว่า เรา่ะมีอาการอย่างไรใจสบายใจไม่สบายสบาย กายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจหรือว่าเป็น กลางๆอยู่คนอื่นไม่รู้หรอกว่าเราเนี่ยมี อาการทางกายมีอาการทางใจอย่างไรเมื่อถาม ตัวเราเองว่าใครเล่าเป็นคนรู้ก็จะตอบว่า ไงใครเป็นคนรู้ หใครเป็นคนรู้ว่าเราสบายกายสบายใจไม่สบาย กายไม่สบายใจหรือว่ามันเป็นกลางๆอยู่ใคร เป็นคนรู้เราเนี่ยถามอะไรก็เราเป็นคนรู้ ใครจะไปรู้หอกเราเป็นคนรู้คนอื่นไม่รู้ หรอกเรา่ะรู้ว่าเราน่ะมีอาการที่สบายใจ ไม่สบายใจหรือว่ามีอาการเป็นกลางๆหรือว่า มีอาการที่มันสบายใจมีอาการไม่สบายใจมี อาการเป็นกลางๆเราน่ะเป็นคนรู้อ่าเราเป็น คน รู้เราเป็นคนรู้นี่แหละสำคัญไตรงเนี้ย เพื่ออะไรไอเราเป็นคนรู้แท้จริงเป็นจิต แท้จริงไม่ใช่เป็นตัวเราหรอกเป็นจิตเ ต้องการให้เห็นตัวนี้แหะจิตเห็นจิตจงแจบ แจ้งเป็นมรรคผลให้จิตเหจิแจ้งเป็นนิโรธ คือดับทุกข์ก็ต้องการให้เห็นไอ้ตัวเราที่ ไปรู้นี่แ่ะเตัวเราที่ไปรู้ไปรู้อาการ อาการที่ถูกรู้ทั้งหมดเขาเรียก อารมณ์สิ่งใดที่ถูกรู้เรียกว่า อารมณ์รูปเป็นสิ่งที่ถูกรู้ใครเป็นคนรู้ รูปห่าก็เราเนี่ยเป็นคนไปรู้รูปเสียง กลิ่นรสที่เรากินเนี่ยใครเป็นคนรู้ว่ารส ชาติที่เรากำลังกินเนี่ยเป็นรสชาติยังไง ก็เราเป็นคนรู้สิแล้วก็สิ่งที่มาสัมผัส กายเราเนี่ยเราเดินไปอากาศร้อนอากาศเย็น ตอนนี้ก็เปิดแอร์เอออากาศเย็นสบายดีใคร เป็นคนรู้ล่ะก็เราี่เป็นคนรู้เเพะมีอาการ ทางกายเจ็บปวดเมื่อยนั่งนานก็เมื่อยขอ ขยับตัวหน่อยนั่งขยับตัวแล้วก็สบายเอาการ เมื่อยเป็นทุกขเวทนาอาการขยับตัวแล้วสบาย ก็ไปสุขเวทนาเราจะไปดูแต่ตรงนี้ต้องถาม เสมอว่าใครเป็นคนรู้ว่าเราเมื่อยแล้วก็พอ เราขยับตัวแล้วเราไม่เมื่อยใครเป็นคนรู้ ก็ใครเป็นคนรู้อ่ะเราเป็นคนรู้เราเนี่ย คือจิตไม่ใช่ตัวเราจริงๆหรอกเราเป็นคนรู้ เรานี่แหละคือจิตก็รู้ตรงเรานี่แหละรู้ ตรงเรานี่แหละก็รู้ตรงไหนก็รู้ที่ตัวเรา นี่ไงเพราะเราเป็นคนรู้ก็รู้ที่ตัวเรานี่ แหละรู้ที่ตัว เรานี้พอมันมีเมื่อกี้อาการทางกายตอนนี้ อาการทางใจใจสบายเอารวมเลยอ่าสบายกายสบาย ใจไม่สบายกายไม่สบายใจจหรือว่ามันเป็น กลาง ๆถามว่าใครเป็นคนรู้ก็เราอีกอ่ะเป็นคนรู้ ก็รู้นี่แหละรู้ที่ตัวเรานี่แหละรู้ที่ เราเี่เป็นคนรู้ไม่ใช่ว่ารู้ร่างกายเรา รู้ที่เราเี่เป็นผู้รู้เใครเป็นผู้รู้กับ เราเนี่ยผู้รู้ไอ้ที่เราเป็นผู้รู้เนี่ย ก็คือไอ้ตัวเนี้ยคือจิตเราเป็นผู้รู้แล้ว ก็รู้ตรงเรา่ะเสมอไปอย่าไปรู้อารมณ์ที่ ถูกรู้ รูปเสียงกลิ่นรถสิ่งที่มาสัมผัสกายอาการ ทางกายอาการทางใจทุกชนิดเป็นอารมณ์ที่ถูก รู้ถ้าพูดถึงอารมณ์เนี่ยรวมทั้งอายตนะภาย นอกคือสิ่งที่อยู่ภายนอกร่างกายเราที่ถูก รู้ภายนอกร่างกายสิ่งที่รู้ภายในร่างกาย เราทั้งหมดสิ่งที่ถูกรู้ทั้งหมดเรียกว่า อารมณ์เี่ให้มันเข้าใจตรงคำตรงกันซะก่อน ให้มันเข้าใจคำตรงกันซะก่อนไม่ใช่ว่า อารมณ์น่ะที่เราพูดถึงเนี่ยไม่เหมือนภาษา ไทยอารมณ์ภาษาไทยก็คือของขึ้นเนี่ยของ ขึ้นเนี่ยอารมณ์อารมณ์ภาษาไทยคือของขึ้น รู้จักคำว่าของขึ้นมั้ยเออของขึ้นไม่รู้ ว่าอันนี้ไปแปลเป็นภาษาต่างประเทศมันจะ แปลถูกรือเปล่าไม่รู้ของภาษาภาษาสเทพจะ รู้เรื่องเปล่าของขึ้นของขึ้นแต่คนไทยพูด ปุ๊บรู้หมดเลยว่าของขึ้นนี่ฝรั่งนั่งนี้ แล้วฟังภาษาไทยออกมาเลยของ ขึ้นหลังหน้าข้างหลังนี่ของของขึ้นอย่าง เงี้ยของขึ้นของขึ้นนี่คนคนไทยแปลว่าไอ้ ของขึ้นนี่อารมณ์ไอ้อารมณ์แต่ไม่อารมณ์ ภาษาบาลีเนี่ยหมายถึงว่าสิ่งที่ถูกรู้ สิ่งที่ถูกรู้ทั้งตาทั้งหูทั้งจมูทั้ง ลิ้นทั้งกายทั้งใจคือรูปเสียงกลิ่นรดสิ่ง ที่มาสัมผัสอาการทางกายเจ็บปวดเมื่อยขยับ ตัวสบายแล้วก็อาการทางใจเอ่าสบายกายสบาย ใจเป็นกลางๆไม่ถึงกับขั้นสบายใจไม่สบายใจ แต่มันเป็นอารมณ์หมดเลยที่ถูก รู้เรียกว่าอารมณ์ส่วนผู้ที่ไปรู้อารมณ์ ทั้งหมดไม่ว่าจะรู้รูปรู้เสียงรู้กลิ่น รู้รสรู้สิ่งที่มามันสัมผัสกายรู้อาการ ทางกายรู้อาการทางใจทุกขณะปัจจุบันเรียก ว่า จิตเรียกว่าจิตเนี่ยตนี้มันปฏิบัติธรรมจะ ได้รู้ว่าจิตเห็นจิตอย่างแจ่มแจ้งเป็น มรรคผลในจิตเห็นจิตอย่างแจ่มแจ้งเป็น นิโรธไปเห็นตรงไหนอ่ะจิตก็เห็นตรรงไอ้ตัว เรานผู้ไปรู้ตัวเราผู้ไม่รู้ไม่ใช่ว่าไม่ เห็นโครงร่างของร่างกายไอ้ไอ้โครงร่างของ ร่างกายมันไม่รู้หรอกมันไม่ได้เอาตาถ้ามี ตาไม่มีจิตมันมองไม่เห็นหรอกของคนตายแล้ว นะคนตายนอนลืมตาโพไม่มีจิตมันไม่รู้หรอก ไอ้ที่มันรู้มันจิตแต่มันอาศัยรู้ผ่านตา ถ้าตาบอดมันก็มองไม่เห็นเพราะั้นไอ้ไอตา หูจมูกลิ้นร่างกายเมันเป็นประตูประตูคือ ตาบอดมันก็เลยมองไม่เห็นแต่ถ้าตาไม่บอด มันอาศัยแต่ไม่ใช่เอาตาไปเห็นตามันมองไม่ เห็นหรอกลืมตาอยู่เนี่ยถ้ามันไม่มีจิตนะ คนตายนอนลืมตาโพงแต่มองไม่เห็นอะไรเลยไอ้ ที่มันเห็นคือจิตนี่แหะคือจิตเห็นจิต อย่างแจมแจ้งก็ใครเป็นผู้รู้ล่ะจะจะรู้ ตรงไหนว่าจิตอยู่ตรง ไหนตัวเราเนี่ยเป็นผู้รู้อทีนี้พอตัวเรา เป็นผู้รู้เสร็จปุ๊บนั่นแะคือจิตจิตหรือ วิญญาณขันธ์ไอ้ผู้รู้นี่แคือจิตหรือ วิญญาณขันธ์แต่มันเป็นเพียงผู้รู้เพียง แค่เสี้ยววินาที เดียวเพราะอะไรพอรู้ปั๊บมันพูดเลยมัน วิเคราะห์เลยตนเนี้ยมันพากมันพากมันพูด มันวิเคราะห์มันคิดตึกตองมันจุ๊กิกๆๆมัน มีอาการยังไงก็ไม่รู้หลายอย่างบางทีมัน ใช้ภาษาไทยไม่ถูกเลยมันเยอะแยะหลายคำมัน บางทีมันก็บ่นบางทิๆมันพูดเกี่ยวกับตัว เองมันปรึกษาตัวเองลักษณะคล้ายๆอย่าเงี้ย พอมันรู้มันเป็นรู้แป๊บเดียวเนี่ยจิต วิญญาณขันธ์นี่ทำหน้าที่รู้แป๊บเดียวส่ง ต่อเวทนาสัญญาสังขารเลยคือมันเลยรู้สึก ถูกใจไม่ถูกใจกับสิ่งที่รู้แล้วมันก็จำ ได้ว่าสิ่งนี้คืออะไรแล้วมันก็พากเลยตอ เนี้ยติกตองคือปรุงปรุงคิดคิดปรุงเลยพา พูดพูดภาในตัวเนี่ยพอมันรู้ตรงไอ้ผู้รู้ เนี่ยมันเลยรู้ถึงเวทนาสัญญาสังขารเลยคือ ไอ้ตัวภาคน่ะคือเวทนาสัญญาสังขารพอเรา เห็นอย่างนี้หมดปุ๊บเท่ากับเราเห็นขันธ์5 หมด แล้วถึงเววิญญาณขันธ์เลยรูปเวทนาสัญญา สังขารวิญญาณเลยเห็นขันธ์5ครบ5ขันธ์ ถึงตัวผู้รู้พะเป็นผู้เป็นเสี้ยวินาที เป็นผู้รู้เสี้ยววิทีทีเดียวแล้วพากเลยพอ พากปุ๊บคือเวทนาสัญญา สังขารพอเราเห็นแบบนี้ปุ๊บเท่ากับเห็น5 ขันธ์แล้วถ้าเราักตวร5ขันธ์เท่ากับ ปล่อยวางขันธ์5ละอุปทานขันธ์5ได้ก็ เป็นรู้พระนิพพานมันจึงมีความจำเป็นรู้ ผิดตัวไม่ ได้อถ้าเราเห็นขันธ์5ไม่ครบ5ขันธ์ แล้วเราจะไปปล่อยวางขันธ์5ได้ยังไง เพราะฉะนั้น น่ะพอเราปฏิบัติเราเอาตัวเราไปรู้อย่าง อื่นเราไม่เราไม่เห็นให้ไอ้ตัวเราที่มัน รู้แล้วมันพากแล้วเราจะปล่อยวางไงเราเอา แต่ตัวเราไปปล่อยวางอารมณ์ที่ถูกรู้รู้ ที่ท่านปฏิบัติกันน่ะเราไปปล่อยวางอารมณ์ ที่ถูกรู้แต่เราไม่ได้ปล่อยวางวิญญาณ ขันธ์ที่ทำหน้าที่รู้แล้วก็พากทีนี้มัน เร็วมากมันจะเร็วยังไงก็ตามมันรู้เพียง เสี้ยวในทีเดียวแล้วก็มันก็พากเลยมันก็ พูดเลยก็คิดตึกตองเลยเราก็ปล่อยวางมาทั้ง ยวงเลยเราก็เลยได้ปล่อยวางทั้งวิญญาณ ขันธ์จิตวิญญาณขันธ์แล้วก็ปล่อยวางทั้ง เวทนาสัญญาสังขารคือปล่อยวางมาทั้งยวงเลย ก็เท่ากับปล่อยวางขันธ์5ละอุปทานขันธ์5 ได้กับ นิพพานเราไม่ต้องว่าไปแยกว่าแยกขาผู้รู้ ไว้อย่างที่เขาฝึกกันผิดที่บอกว่าขาผู้ รู้ไว้ให้มันรู้อะไรเห็นแต่โครงสร้างไม่ ให้มันส่งต่อเวทนาสัญญาสังขารไม่ให้มัน รู้ว่าอะไรเป็นอะไรเนี่ยเราเห็นคนที่สอน ผิดต่อหน้าต่อตาเราเลยอย่างเงี้ยคือหลาย คนแล้วปฏิบัติผิดด้วยแล้วมาหาเราไม่ใช่ค คนเดียวนะคือสอนด้วยแล้วก็เราฟังเอ้ยทำไม แล้วตัวเองทำได้มเนี่ยสอนว่าเห็นอะไรให้ รู้แต่เป็นโครงร่างห้ามให้มีความรู้สึก เวทนาต่อสิ่งเหล่านั้นถูกใจไม่ถูกใจเป็น กลางๆห้ามส่งต่อสัญญาว่าจำจำได้ว่าอะไร เป็นอะไรห้ามส่งต่อสังขารคือให้เห็นเนี่ย อย่างอย่างสมมุติว่ารถวิ่งมาเนี่ยไม่ให้ รู้ว่าเป็นรถให้รู้แต่มีโครงสร้างรูปร่าง แบบนี้ไม่ให้รู้รถไม่ให้รู้สีไม่ให้รู้ ว่า ยี่ห้อพอเห็นโเดินมาให้เห็นแต่โครงสร้าง ไม่ให้รู้ว่าเป็นผู้หญิงผู้ชายให้รู้ว่า นี่เป็นโครงสร้างเฉยๆหรือว่าตัวคนสอนทำ ได้ เปล่ามันเห็นอะไรมันก็ต้องเห็นเป็นอย่าง งั้นแหน่ะเออมันก็เห็นเป็นอย่างงั้นแต่ มันมันมันปล่อยวางนะมันปล่อยวางไม่ใช่ไป ปล่อยวางบอกว่าปล่อยวางถึงวิญญาณขันธ์ ขันธ์ที่5ปล่อยวางถึงวิญญาณขันธ์แต่เรา จะเลือกไปปล่อยวางแต่วิญญาณขันธ์แล้วมัน ไม่ปล่อยวางเวทนาสัญญาสังขารที่มันทำงาน ร่วมกันเนี่ยเรียกว่าอภิธรรมอ่ะพระ อภิธรรมก็สอนไงรูปจิตเจตสิกนิพพานน่ะมี4 อย่างะรูปจิตเจตสิกนิพพานรูปคือร่าง กายจิตเนี่จิตก็คือวิญญาณขันธ์เวิญญาณัน ที่ไปรู้ทำหน้าที่รู้แป๊บเดียวแล้วก็ส่ง ต่อเจตสิกรูปจิตเจตสิกเจตสิกก็คือเวทนา สัญญาสังขาร3ตัวเนี่ยเรียกว่าเจตสิก เจตสิกเพราะว่าอะไรทำไมเไปเรียกรวมซะเป็น เจตสิกคือเวลามันเขียนอะไรมันจะต้องไป นั่งเขียนเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณเวทนา สัญญาสังขารไปไปเขียนต่อยาวเยรวมไปเลยว่า จิตเจตสิกเเจตสิกเเจตสิกแล้วก็ไอ้ตรงจิตเ วิญญาณรูปจิตจิตก็คือวิญญาณขันธ์เจตสิกก็ เวทนาสัญญาสังขารเเวทนาคือความรู้สึกว่า สิ่งมาสิ่งที่ไปกระทบในขณะปัจจุบันน่ะถูก ใจไม่ถูกใจเป็นกลางๆเป็นเวทนาถ้าถูกใจก็ เป็นสุขเวทนาไม่ถูกใจก็เป็นทุกข์เวทนาถ้า เป็นกลางๆก็เป็นอทุกขมสุขเวทนาหรือ อุเบกขาเวทนาแล้วก็สังขารก็คือคิดปรุง ปรุงคิดเนี่ยพูดภาพพูดอยู่ในใจบ่นอยู่ใน ใจพภาอยู่คนเดียวคิดตึกตองคนเดียวไอ้นี่ เป็นอย่างงั้นงงิงิๆๆเงี้ยมันก็พูดอยู่คน เดียวนะพูดอยู่คนเดียวในใจนั่นแหละไอตัว ตัวเนี้ยคือสังขารตัวเนี้ยเราจะไปเลือก ไอ้ๆไๆไอไอจิตเนี่ยจิตหรือวิญญาณขันธ์ เนี่ยที่ทำงานร่วมกับไอ้เวทนาสัญญาสังขาร เนี่ยเจตสิกเนี่ยเเรียกว่ามันทำงานร่วม กันเกิดพร้อมกันดับพร้อมกันเตามพระพิธรรม คือเกิดพร้อมกันดับพร้อมกันจิตกับเจตสิก เนี่ยคือเกิดพร้อมกันดับพร้อมกันก็คือ อะไรมันเร็วมากนะคือมันไปทำหน้าที่รู้ เพียงเสี้ยวเียวมันก็รู้เบ็ดเสร็จเลยว่า รู้อะไรเป็นอะไรถูกใจไม่ถูกใจมันก็เบ็ด เสร็จเลยจำได้ไรู้นี่อะไรไปคืออะไรเงี้ย มันก็รู้กันเบ็ดเสร็จก็รู้ปุ๊บเนี่ยผู้ หญิงผู้ชายเจอหน้ากันรู้จักกันอะไรเงี้ย มันก็รู้เบ็ดเสร็จเลยไงก็รู้เบ็ดเสร็จนี่ ถ้ารู้ไปเสร็จว่าอะไรแล้วเป็นอะไรแล้วมัน ก็มาบ่นในใจพูดพาคในใจไอ้ตัวที่รู้เนี่ย มันทำเ้าที่รู้เพียงเสี้ยวนทีเดียวคือ วิญญาณขันธ์เนี่ยรู้เพียงเสี้ยวนทีเดียว แล้วมันก็ทำงานร่วมกับเจตสิกเลยคือเวทนา สัญญาสังขารเลยมันรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้ว ถูกใจไม่ถูกใจแล้วก็พากแล้วก็พูดแล้วก็ บ่นถ้ามันถูกใจมันก็พูดเช่นสมมุติว่าเออ พวกท่านแต่งตัวมาวันเนี้ยคนไหนแต่งตัวมี รสนิยมดีมากเลยท่านเห็นปุ๊บก็ปุ๊บแคนนี้ เขแต่งตัวมีรสนิยมดีมากเลยนะเอมันก็พาก อย่างเงี้ยมันก็พากพูดในใจขถาถูกใจมันก็ พากนะคนที่แต่งตัวมีรสนิยมดีมากเลยคนนี้ สวยนะคนนี้หล่อนะโแต่งตัวดีอะไรมากเลยเมี รยมดีมากพอคนไหนไม่ถูกใจก็อคนนี้แต่งตัว เชยมากมาไม่แต่งตัวเชยๆอะไรเงี้ยเขาก็ก็ แต่พากย์นะถูกใจก็พากไม่ถูกใจก็พากรับรอง มันจะต้องพากยไม่มีใครไม่พากยหรอกมันจะ ต้องพากแล้วพูดอยู่ใน ใจเราก็สักแต่ว่ารู้แทนที่เราจะไปรู้แต่ สิ่งที่ถูกรู้เนี่ย เราก็มารู้แต่ตัวเราผู้ไปรู้ที่มันพากอ่ะ รู้อะไรมันพากตลอดแล้วรู้อะไรมันก็พาก ตลอดรู้แต่รู้ที่ตัวเรานี่แหละตัวเรานี่ มันพากเมันพูดตลอดนี่แหละถ้าเราเนี่ย ปล่อยวางมันทั้งยวงเปล่อยวางมันรู้อะไร มันพากยังไงก็ช่างมันเหอะวางไปได้หมดเลย สักแต่ว่ารู้มันคือปล่อยวางไม่ได้หมดเรา ก็เท่ากับปล่อยวางขันธ์5เรียกว่าละ อุปทานขันธ์5ก็รู้พระ นิพพานถ้าเราเอาตัวเราไปรู้แล้วปล่อยวาง แต่อารมณ์ที่ถูกรู้มันปล่อยวางแต่อายตนะ ภายนอก รูปเป็นอายตนะภายนอกเสียงกลิ่นรสสิ่งที่ มาสัมผัสทางร่างกายอาการทางกายอาการทางใจ เป็นอายตนะภายนอกที่เราปฏิบัติบอกว่าไป วางความโกรธไปวางอารมณ์ไปวางความสบายใจ ความไม่สบายใจเราเอาแต่ตัวเราไปวางอย่าง เงี้ยมันวางแต่อายตนะภายนอกวางแต่อารมณ์ ที่ถูกรู้แต่ไม่ได้วางตัวเราผู้รู้พูที่ิ ภาคที่พูที่บทมันก็เลยไม่วางขันธ์5เลยท เนี้ยมันกลายไปวางอารมณ์ที่ถูกรู้ซะแทน วางผิดตัวเห็นผิดตัวทีนี้ไอ้ตัววิญญาณ ขันธ์เนี่ยจิตวิญญาณขันธ์เนี่ยทำหน้าที่ รู้แป๊บเดียวเสี้ยววินิทีเดียวแล้วมันส่ง ต่อเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณพอมันพากแค่ว นั้น แหละมันพูดขึ้นนั้นแหละตัวมันเลยกลายเป็น ธรรมารมณ์เป็นอายตนะภายนอกทันทีในเสื่อ วินาทีนั้นเลยและมันจะเป็นต้องเป็นสิ่ง ที่ถูกรู้เป็นอารมณ์ตัวใหม่ที่ถูก รู้ เช่นเราเห็นเเข้ามา แหมคนนี้นะสมมติว่าเพาแฟนเสวยๆมาพาแฟนเ หล่อๆมาโอ้โหแฟนคนนี้สวยจริงๆหล่อจริงๆ เลยนะสมมุติว่ามันพามันพูดในใจนะอู้แฟน เค้าคนนี้สวยจริงๆเลยหล่อถูกหล่อจริงๆถูก ใจถูกสเปคมากเลยงี้นะภาพูดขึ้นมาอย่าง เงี้ยเสี้ยวในทีที่ไปรู้เนี่ยไปเห็นเค้า เนี่ยไปเห็นแฟนเขาเดินมาเนี่ยอันเนี้ยมัน เป็นวิญญาณขันธ์เป็นจิตมันทำหน้าที่รู้ เพียงนิดเดียวอันนี้ยังไม่เป็นยังไม่เป็น ธรรมารมณ์เพราะมันเป็นหน้าที่รู้ธรรม อารมณ์ไงวิญญาณขันธ์น่ะมันมีหน้าที่รู้ ธรรมอารมณ์แต่มันเป็นวิญญาณขันธ์ที่ทำ หน้าที่รู้ธรรมอารมณ์เสี้ยวได้ทีเดียวมัน พากเลยมันภาพมันพูดมันเลยกลายเป็นอารมณ์ ที่ถูกรู้บพอมันภาพมันพูดว่าเฮ้แฟนเาหล่อ มากเลยสวยมากเลยวะอะไรเงี้ยเสิยวนี่ที เดียวถ้าเราสติไม่ขาดเนี่ยถ้าเราสติไม่ ขาดเราจะเห็นเลยว่าไอ้วิญญาณรักขาตัวต่อ ไปจิตวิญญาณรักขาตัวต่อไปมันมารู้ว่าเรา คิด อกุศลเอ้ยนี่มันอกุศลไม่ใช่เหรอแนี่มัน ความคิดอย่างงี้เป็นอกุศลไม่ใช่เหรออ้า มันก็พากเลยนะไอ้ตัวความคิดแรกมันจะคิด แต่ว่าเค้าหล่อเคสวยอ่ะมันไอ้ตัวนั้นมัน ไม่ได้พากแต่ไอ้คนที่บอกว่าเอ้ยความคิด อย่างนี้เป็นอกุศลไม่ใช่เหรอไอ้ตัวรู้ตัว หลังมันพามันพูดคือวิญญาณขันธ์ตัวหลังตัว ใหม่เนี่ยมันก็เกิดมามันเป็นธรรมชาตินะพอ มันมีอะไรเกิดขึ้นปุ๊บเหมาพอมีธรรมารมณ์ เกิดขึ้นไอ้วิญญาณขันตัวใหม่มันก็มารู้ ว่าเอความคิดนี่เป็นอกุศลไม่ใช่เหรอเความ คิดนี่เป็นอกุศล นะอ่ะพอมันรู้ปุ๊บว่าความคิดพอไปรู้ความ คิดปุ๊บมันพากเลยว่านี่เป็นอกุศล งั้นมันทำหน้าที่เป็นวิญญาณจิตหรือวิญญาณ ขันธ์เสี้ยววินาทีเดียวว่าไปรู้ความคิด แล้วมันส่งต่อเวทนาสัญญาสังขารว่าความคิด อย่างนี้เป็นอกุศลไม่ใช่เหรอคิดชั่วๆ อย่างนี้ได้ยังไงเนี่ย อ่ะถ้าสติไม่ขาดไอ้ตอนที่มันไปไปไปคิดว่า นี่มันอกุศลนะคิดไม่ดีคิดจะชั่วงี้ยไงพอ มันเป็นรู้เสร็จปุ๊บพอมันคิดว่านี่เป็น คิดอกุศลนี่ไม่ดีมันคิดจะช่วยอย่างงี้นะ นี่กลายเป็นธรรมารมณ์เลยเป็นอายตนะภาย นอกสิ่งใดที่ถูกรู้เป็นอารมณ์เลยอารมณ์ คือธรอารมณ์นั่นแหละที่เป็นธอารมณ์ที่ เป็นอยู่ภายในใจเก็เรียกว่า อารมณ์พอมันไปคิดไปพากไปพูดว่านี่มันนี่ มันเป็นความคิดอกุศลรมันไม่ดีไม่ใช่เหรอ ไอ้วิญญาณขันธ์ตัวต่อไปอ่ะตัวใหม่อ่ะมัน มารู้ทันทีว่าไอ้นี่คิดว่านี่เป็นอกุศลนะ ไม่ดีนะ นะพอวิญญาณขันธ์ตัวใหม่พอมันรู้ปุ๊บนี่ เป็นอารมณ์ที่ไม่ดีเป็น อกุศลมันรู้เพียงเสี้ยวนทีเดียวมันแสดง ปฏิกิริยาเลยว่าต้องดับต้องรีบดับมันก็ แสดงปฏิกิริยายังไงก็ได้ดับทันทีต้องดับ ต้องสะกดนี่ไปสะกดเลยตนี้เผลอไปพลาดพังไป สะกดเข้าไม่ใช่ว่ารู้แค่ศักตวรู้มันก็ดับ ไปเองรู้สรู้มันก็ดับไปเองแต่นี่จะไปจัด การมันเลยตนี้จะเข้าไปจัดการจะเข้าไปจัด การคือรักดีไงคนรักดีก็จะเข้าไปจัดการมัน พจะเข้าไปจัดการมันถ้าสติไม่ขไอ้ตัวที่ อาการที่เข้าไปจัดการมันเนี่ยมันพอมันรู้ เที่ยวทีเดียวเป็นรู้อย่างเดียวต่อไปพอ มันปรุงเสร็จปุ๊บมันจะต้องเป็นสิ่งที่ถูก รู้ของวิญญาณขันธ์ตัวใหม่เลยตอนเนี้ย เพราะว่าอะไรวิญญาณขันธ์เนี่ยมันทำหน้า ที่รู้ธรอารมณ์พอมีธรรอารมณ์คือมีอาการ เกิดขึ้นมีอารมณ์เกิดขึ้นปุ๊บวิญญาณขันธ์ มีหน้าที่รู้อารมณ์วิญญาณขันธ์มีหน้าที่ รู้อารมณ์วิญญาณขันธ์เนี่ยมันมีหน้าที่ รู้อารมณ์มีหน้าที่สิ่งที่ถูกรู้วิญญาณ ขันธ์มีหน้าที่รู้อารมณ์มีหน้าที่สิ่งที่ ถูกรู้พอมันมันรู้เสร็จปุ๊บมันไปปรุงปุ๊บ มันกลายเป็นธรรมารมณ์คือเป็นเป็นสิ่งที่ ถูกรู้มันเลยกลายเป็นอารมณ์ไป เลยงั้นวิญญาณขันธ์เนี่ยทำหน้าที่รู้แป๊บ เดียวแล้วก็ส่งต่อไปคิดพภาปุ๊บเป็นอารมณ์ วิญญาณขันธ์ทำหน้าที่รู้แป๊บเดียวส่งต่อ แล้วภาเราต้องมีสติรู้อย่างนี้ตลอดเวลา เลยสติตื่นรู้อยู่ในปัจจุบันเ่ะสติตื่น รู้อยู่ในปัจจุบันทุกขณะปัจจุบันน่ะรู้ อะไรก็รู้จิตนี่เนี่ยรู้ตัวเราเนี่ยที่ ภาคที่พูดที่บ่น เนี่ยแล้ววิธีปฏิบัติอ่ะแล้วเราบอกว่า อาจารย์มันเร็วขนาดนี้แล้วเราจะไปไล่มัน ทัน เหรอไม่ต้องไล่วางมันให้หมดเลยทุกตัว ไล่ไม่ทันหรอกมันเร็วซะขนาดเนี้ยมันรู้ แป๊บเดียวแล้วมันก็มันก็พากกพูดกบฏเป็น อารมณ์ที่ถูกรู้แล้วไล่ทำไมปล่อยมันทั้ง ยวงเลยทั้งที่ทั้งผู้รู้ทั้งสิ่งที่ถูก รู้ทั้งผู้รู้ทั้งสิ่งที่ถูกรู้วางมันไป ทั้งยวงแคือท่านเลยเรียกว่าปล่อยวางทั้ง ผู้รู้และสิ่งที่ถูกรู้จึงไปบรู้ นิพพานทำไมจึงต้องให้มาปล่อยวางผู้รู้่ะ เนี่ยเพราะว่าถ้าเราขืนเอาตัวเราไปปล่อย วางสิ่งที่ถูกรู้อ่ะมันหลงอารมณ์หลง อารมณ์ที่ถูกรู้ มันเลยไม่ปล่อยวางวิญญาณขันธ์ปล่อยวางไม่ ถึงวิญญาณขันธ์ถ้าเราไม่ปล่อยวางถึงผู้ รู้เพราะว่าอะไรอารมณ์เป็นสิ่งที่ถูกรู้ แล้วใครเป็นคนรู้อารมณ์ก็วิญญาณขันธ์เ เป็นผู้รู้อารมณ์ถ้าเราปล่อยวางทั้งสิ่ง ที่ถูกรู้ปล่อยวางทั้งผู้รู้คือปล่อยวาง ถึงช่างเอยากจะรู้อยากจะพูดอย่างจะบ่นนะ แต่เห็นมันอยู่งี้นะศักว่าเห็นมันสักต เห็นมันพูดมันบ่นแล้วก็สช่างมึงอช่างมัน ช่างมันช่างมันช่างมึงช่างมึงช่างมันช่าง มันปล่อยมันปล่อยมันมันเป็นมันเป็นขันธ์5 มันเป็นขันธ์5มันตัวปรุงแต่งเดี๋ยวมัน เกิดแล้วมันก็ดับเลยเกิดแล้วก็ดับเลยเกิด แล้วก็ดับไปก็ช่างมันศักตวรู้อย่างเดียว เนี่ยจึงเป็นที่มาของนพุทธเจ้าตรัสกับยะ ว่าพยะเอ้ยถ้าเธอสักตวรู้นี่นะจะไม่มีตัว ตนของเธอเลยเธอจะสิ้นกิเลสเป็นรูปพระ นิพพานเดี๋ยวนี้เลยพยะฟังจบเป็นรูปพระ นิพพานเลยจะไม่มีตัวตนของเธอไปเกิดในโลก หน้าโลกไหนต่อไปเธอจะบรรรุพระนิพพานอ้า พยะสัตวรู้เลยทุกอย่างเกิดขึ้นช่างมัน ช่างมันอย่างเดียวช่างมันเลยทั้งรู้อะไร ก็ช่างมันรู้อะไรแล้วภาคไงก็ช่างมันแต่ ช่างมันนะโดยรู้นะรู้แล้วก็ช่างมันไม่ใช่ ช่างมันอยู่ชีวิตทั้งวันไม่รู้เรื่องอะไร เลยเราว่าทำไมมันไม่รู้เรื่องอะไรอยู่ เหมือนเหมือนชาวบ้านไม่รู้เรื่องอะไรก็ อาจารย์บอกว่าปล่อยวางหมดไงไม่ใช่ปล่อย วางแบบนี้นะปล่อยวางโดยไม่รู้อะไรไม่ใช่ นะคือมันต้องรู้ทุกขณะปัจจุบันมีสติรู้ ทุกขณะปัจจุบันรู้ทุกขณะจิตปัจจุบันว่า มันรู้ทำอารมณ์รู้อะไรก็รู้ตรงรอารมณ์ เนี่ยมันไปรู้อะไรมันก็มาปรุงรู้ในใจน่ะ รู้รูปมันก็มาปรุงในใจรู้เสียงก็มาปรุงใน ใจรู้กลิ่นรู้รสรู้สัมผัสก็มาปรุงในใจรู้ อาการของใจมาปรุงในใจมันเลยปล่อยวางทั้ง ไอ้ที่มันปรุงในใจแล้วก็ตัวมันที่มันไป รู้อาการที่ปรุงในใจปล่อยทั้งสิ่งที่ถูก รู้แล้วปล่อยวางทั้งผู้รู้ปล่อยมันไปเหอะ มันอยากจะปรุงทั้งทั้งรู้ทั้งรู้ทั้งคิด ทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดวางมันไป ตลอดเวลาช่างมันช่างมันเลยเท่ากับวาง ขันธ์5ทั้งหมดเลยตอนี้เรียกว่าละอุปทาน ขันธ์5ท่านจึงบอกว่าละสิ่งที่ถูกรู้ละ ผู้รู้ได้เมื่อไหร่ก็ จบแต่เราเนี่ยปฏิบัติคือเอาตัวเราไปไล่ รู้เราก็เลยไล่ละแต่อารมณ์ที่ถูกรู้เรา ไม่ได้เลยเราเลยมาไม่ถึงไอ้วิญญาณขันธ์ ที่ทำงานร่วมกับเจตสิกเวทนาสัญญาสังขาร วิญญาณก็เลยมาถามเราอาจารย์พอไปรู้เขแล้ว มันเฉยรู้เขแล้วมันเฉยรู้กันแล้วมันว่าง มันมีแต่ความว่างอย่างเดียวอาจารย์ไม่ เชื่อดูที่ิมันว่างอย่างเดียวนะเนี่ย อาจารย์ว่าว่าว่าคิดว่าคิดว่าคิดเนี่ยยืน ยันได้เลยอาจารย์ลองดูสิหน่อยเนี่ยลองดู สิมันว่างอย่างเดียวนะมันไม่คิดเราบอกว่า เนี่ยที่จะมายืนยันให้เราเราบอกว่าว่างๆ เนี่ยเดินทางมาจากไหนเนี่ยเออแต่เ โทรศัพท์มาดักเราก่อนแล้วบอกว่าอาจารย์ เดี๋ยวกลุ่มเนี้ยคเหมารถตู้มา2คันเจะ ไม่ให้อาจารย์รับรองว่าว่างแล้วว่างแล้ว โอ้โหมันว่ากับผีอะไรเนี่ยอุตส่าห์เดิน ทางมาไกลตั้งแต่ตั้งแต่ไกลเลยเหมาลงมา2 คันจะไม่ให้ยืนยันเอว่ามันก็นั่งในรถมัน ก็คิดมาตลอดนะแบบ เนี้ยมันว่างกับอะไรล่ะแบบไม่ว่างแบบ เนี้ยแล้วผมมาถึงเนี่ยมาถึงเราจานดูซิ เนี่ยมันว่างหมดแล้วเมาแล้วนั่งลงรถกันมา เสร็จอืว่างแล้วก็ก็มีคนคนนึงผู้หญิงว่าง แล้วก็เนี่ยอาจารย์ปล่อยวางหมดเลยวางหมด เราก็ดู เฮ้ยไม่ๆๆๆหลงๆๆๆๆผิดๆๆอาจารย์มันว่างหมด เลยอาจารย์ดูดีๆนะมันว่างหมดเลยวางหมด แล้วจริงๆไม่ได้ทำอะไรไม่ได้ปรุงแต่งอะไร เลยอย่าๆๆๆเรา ว่าเวลาแฟนเจะแต่งตัวอย่างเนี้ยก็บอกเว่า ไม่ดีแต่งชุดนี้ไม่หล่อต้องแต่งอย่างงี้ ดีกว่าแต่งอย่างงี้ถึงจะหล่อเวลาเคจะกิน ข้าวอย่างงี้ก็อุยไอ้นี้มันไม่มีประโยชน์ กินอย่างงี้มีประโยชน์เ้าจะทำนึก็ไอ้ อย่างงี้ไม่ดีไอ้อย่างงี้ดีกว่าเราว่ายัง ไม่ปล่อยวางแฟนเลยจะมาปล่อยวางอารมณ์ได้ ไงยุ่งวุ่นวายทั้งวันแล้วก็บอกว่าปล่อย วางแฟนเข้ามาด้วยยกมือ อาจารย์พูดถูกหมดทุกอย่างเลยยุ่งกับผมทุก อย่างเลยอ่ะไม่วางผมเลยเนี่ยแล้วเคิดดูดิ ปฏิบัติมากันทั้ง2คันรถตู้บอกว่าวว่าง แล้วเพราะวางหมดคือวางไม่ได้ ปฏิบัติวางไม่ได้ปฏิบัติเลยแล้วก็บอกว่า นี่ปล่อยวางไม่ใช่คือมันรู้หมดเลยแล้วก็ ปล่อยวางทั้งสิ่งที่ถูกรู้และผู้รู้ทุก ขณะปัจจุบันเลยวางอารมณ์ที่ถูกรู้แล้วก็ วางผู้รู้วิญญาณขันธ์เนี่ยววางทั้งสิ่ง ที่ถูกรู้วางทั้งผู้รู้ทุกขณะปัจจุบัน เรียกว่าวางที่หลวงปู่ดูอตุโลที่บอกว่าภพ ผู้รู้ให้่าผู้รู้อ่ะภพผู้รู้ให้่าผู้รู้ หลวงปู่ล่าเขมัปะโตหรตามมหาบัว ญาณสัมปันโนที่บอกว่าพบผู้รู้ให้ปล่อยวาง ผู้รู้เนี่ยมันเข้าใจผิดผู้ปฏิบัติเนี่ย พอปล่อยวางผู้รู้หมดก็เลยไม่รู้อะไรเลย แล้วพอไปหาพ่อแม่ครูบาอาจารย์ เราไปไปบอกว่าไปบอกกับพ่อแม่ครูบาอาจารย์ เราว่าวางหมดแล้วหลวงตาเรียนกับหลวงตา นรศักดิ์หลวงตาศักดิ์บอกให้วางหมดวางหมด เลยว่างหมดโอ้โหโดนเราโดนอัดซะเละเลยมัน วางการปฏิบัติไปเลยวางความรู้ไปเลยอันนี้ มันไม่รู้เลยมันไม่เข้าใจเนี่ยมันผิดเรา บอกผิดๆผิดมันต้องรู้ทุกคิดไม่ติดไปจิต เป็นยังไงได้แต่รู้ไม่หนีไม่สู้แค่รู้ อยู่ที่ใจสติตั้งที่ใจดูที่ใจรู้ที่ใจละ ที่ใจปล่อยวางอยู่ที่ใจสติตั้งที่ใจไม่ ว่ารู้อะไรให้ตั้งที่ผู้รู้ที่มันเอามา ปุงอยู่ในใจอย่าไปรู้สนใจสิ่งที่ถูกรู้ ไม่ว่าจะรู้อะไรในชีวิตประจำวันเนี่ยเรา ก็ทำงานสิ่งเหล่านั้นน่ะไม่ไม่ผิด พลาดแต่เมื่อเราทำงานไม่ผิดพลาดเราก็ต้อง มีสติตั้งที่ใจดูที่ใจรู้อยู่ที่ใจสังเกต อยู่ที่ใจละอยู่ที่ใจปล่อยวางอยู่ที่ ประตูใจเนี่ยประตูในประตูใจเราเนี่ยมัน พากอะไรมันรู้อะไรมันมาพากยอะไรอยู่ในใจ ยังไงมันมาพากมาพูดมาบ่นยังไงก็ปล่อยวาง มามันทั้งยวงอยู่ตลอดเวลาเสัตวรู้เเรียก ว่าปล่อยวางไม่ๆไม่ใช่ว่าไปทำกิริยาการ จับแล้วก็วางจับแล้วก็วางคือไอ้สัตวรู้ เนี่ยเขาคเรียกว่าวางคือไม่เข้าไปยึดอะไร เเรียกว่าวางปล่อยวางเนี่ยดังนั้นเนี่ย ทุกขณะปัจจุบันเนี่ยไม่ว่าจะไปไปได้เห็น ไปเห็นไปได้ยินไปได้กินไปรู้รสไปรู้ สัมผัสไปรู้อาการทางใจยังไงก็ตามกายสบาย ใจสบายกายไม่สบายใจไม่สบายหรือว่ามันมี อาการที่เป็นแบบว่าเป็นกลางๆไม่ไม่สุขไม่ ทุกข์อะไรมันไปรู้อะไรเนี่ยก็ดูที่สติ ตั้งที่ใจดูที่ใจรู้อยู่ที่ใจสังเกตอยู่ ที่ใจละอยู่ที่ใจปล่อยวางอยู่ที่ใจที่ภาย ในประตูใจเราเนี่ยมันคิดมันบ่นมันพูดอะไร ตต่อว่ายังไงแล้วก็ละวางมันหมดทั้งสิ่ง ที่ถูกรู้แล้วผู้รู้เรเรียกว่าวางทั้ง ธรรมารมณ์อายตนะภายนอกธรรมารมณ์เนี่ย อาการภายในใจทั้งหมดเป็นธรรมารมณ์ก็คือ อารมณ์ที่มันละเอียดเข้ามาถึงประตูใจคือ ธรรมารมณ์แล้วก็วางทั้งผู้รู้ธรรมมา อารมณ์นั้นเรียกว่าวางทั้งอายตนะภายนอก ธรรอารมณ์แล้วก็วางทั้งผู้รู้ซึ่งเป็น วิญญาณขันธ์ทำงานร่วมกับเจตสิกเวทนาสัญญา สังขารไอ้ตัวเวทนาสัญญาสังขารตัวนี้มัน เป็นธรรมารมณ์แต่วิญญาณที่รู้ธรรมอารมณ์ มันเป็นวิญญาณขันธ์เลยวางทั้งผู้รู้ ธรรมารมณ์คือธรรมารมณ์มันคือเวทนาสัญญา สังขารส่วนไอ้ไอ้จิตหรือวิญญาณขันธ์ผู้ รู้มันเป็นผู้รู้มันทำหน้าที่เป็นผู้รู้ ถ้าเราวางทั้งธอารมณ์ที่ิรู้ก็คือวาง เวทนาสัญญาสังขารวางผู้รู้ก็เท่ากับวาง วิญญาณขันธ์เท่ากับปล่อยวางขันธ์5หมด เลยละอุปทานขันธ์5เลยพุทธเจ้าเลยตรัส ว่าพยะถ้าเธอสัตวรู้นะเนี่ยเธอจะรู้พระ นิพพานไม่มีตัวตนของเธอทั้งโลกนี้และโลก หน้าพอยะฟังจบก็สัตวรู้คือปล่อยวางสรู้ คือปล่อยวางรู้แต่ปล่อยวางทั้งสิ่งที่ถูก รู้และผู้รู้ก็บรรรุพระนิพพานนี่นะพพฤต ตรงเนี้ยเราอยากจะพูดอีกอย่างนึงที่เรา เห็นคนปฏิบัติผิดไปแปลผิดคือตรงเวทนา เนี่ยปฏิบัติตรงบัเวทนาคือว่าเพราะอะไรก็ ตามที่มันรู้แล้วก็มันจะต้องมีอาการคือ เอ่อสิ่งที่สิ่งที่ไปรู้เข้าเนี่ยไม่ว่า รูปเสียงกินรสสัมผัสหรือว่าอาการทางกาย อาการทางใจที่เป็นสิ่งที่ถูกรู้ที่เป็น อารมณ์ที่ถูกรู้เนี่ยอารมณ์ที่ถูกรู้ทั้ง หมดเนี่ยมันก็พอรู้เสร็จปุ๊บมันก็จะต้อง ตรงต่อเวทนาสัญญาสังขารคือเวเวทนาก็คือ ว่าสิ่งเหล่านั้นเนี่ยที่ไปรู้ในทุกขณะ ปัจจุบันนั้นน่ะคือถ้าถูกใจก็เป็นสุข เวทนาไม่ไม่ถูกใจก็เป็นทุกขเวทนาถ้าไม่ ถึงขถูกใจไม่ถูกใจก็เป็นอทุกขมสุขเวทนา หรืออุเบกขาเวทนาเเนี่ยเวทนาทั้งหมดเนี่ย มันเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้มันรู้ตัวมันเอง ไม่ได้ต้องข้อหาผู้รู้ก็คือว่าใครเป็นผู้ รู้กับตัวเราเป็นผู้รู้แล้วก็รู้ตรงไอ้ ไอ้ผู้รู้ที่ตัวเราน่ะที่มันพภามันพูดมัน บ่นงั้นไอ้ผู้รู้เนี่ยมันก็รู้เพียงเ เดียวแล้วก็พอมันภากมันพูดมันบทมันจะเป็น เวทนาสัญญาสังขารมันจะเป็นธรรมอารมณ์ที่ ถูกรู้ตัวเนี้ยนะแต่หลายคนผิดเนี่ยไป เลือกเอาไปไปไปล็อคเอาตรงอุเบกขา เวทนารู้อะไรเอาไปกันไม่ให้สุขไม่ให้ ทุกข์ให้เป็นเฉย ๆที่เราไม่อยากจะข้ามตรงนี้เพราะว่ามีคน ปฏิบัติผิดเกินครึ่งคือเข้าใจว่าอุเบกขา เวทนาเนี่ยแล้วมันจะบรรลุนิพพานแล้ว พยายามไปรู้อะไรให้เป็นอุเบกขาเวทนาไม่ ให้รู้สึกเป็นสุขไม่ให้รู้สึกเป็นทุกข์ แล้วกันไว้ให้เป็นอุเบกขาเป็นกลางๆคือรู้ ได้ใจเป็นกลางๆที่โยมพูด เนี่ยรู้ทำรู้ให้มันเป็นใจเป็นกลางๆรู้ เฉยๆแล้วรู้ให้มันเฉยๆไม่ให้เป็นสุขเป็น ทุกข์แล้วรู้อะไรทำมันเป็นเอ๋อเงี้ยรู้ อะไรทำเป็นเอ๋อไม่รู้เรื่องอะไรเลยเพื่อ อะไรเพื่อไม่ให้มันสุขมันทุกข์แล้วก็ไป สอนแบบนี้ด้วยไม่ให้เวทนามัน เข้าให้มันเอ๋อไว้อย่างั้นแ่ะรู้แต่โครง ร่างรูปร่างให้รู้แต่โครงร่างไม่ให้รู้ อะไรเป็นอะไรไม่ให้มีเวทนาเข้าไม่ให้สุข ไม่ให้ทุกข์รู้รู้อะไรก็บอกว่ารู้รถไม่ ให้รู้ว่าเป็นรถให้รู้ว่าเป็นโครงลกไม่ ให้รถไม่ให้รู้ว่าเป็นโครงนี่คือรถนะแล้ว ให้รู้ว่าสีอะไรไม่รู้ว่ายี่ห้ออะไรโอ้โห เราว่ามันจะเป็นไปได้อย่ามันทำไม่ได้คือ ไปล็อกเอาตรอุเบกขาเวทนาเข้าใจว่าเนี่ย อุเบกขาเวทนาในคือ นิพพานแล้วก็ไปรู้ทำเฉยรู้แล้วเฉยรู้แล้ว เฉยเป็นอย่างนี้เยอะมากเลยนะแล้วยิ่งฝึก จิตยิ่งโง่ลงไปทุกวันทุกวันทุกวันน่ะ เพราะอะไรมันช้ามากเลยแต่ละคนน่ะน่ะมาหา เราอ่ะหันก็ ช้าพูดก็ช้าตาก็ไม่ค่อย กรอกแล้วก็เดินจงกลมก็เดิน ช้าทำอะไรก็ช้าหมดเลยเวลาจะฉันข้าวมีพู้ นักบวชคนนึงเคยมามาปฏิบัติอยู่กับเรา โอ้โหฉันข้าวที3ช่วโมง ช้ามากเลยอ่ะช้ามากเวลาจะทำอะไรปัญชาหมด เลยก็กำหนดหมดเลยนะกำหนดหมดอ่ะจะอาบน้ำจะ กินข้าวจะทำอะไรจะจับอะไรกำหนดหมดเลย ช้าเลยเราก็สังเกตดูบอกว่าเอ้ช้าๆแบบ เนี้ยเราสังเกตดูเป็นคนปกติเป็นคนค่อง แค้วว่องไวปากเปียวมากแล้วเนี่ยเป็นคน เฉลียวฉลาดมากเลยอ่ะเราสังเกตดูนะบอกว่า ท่านน่ะเป็นคนเฉลียวฉลาดปากเปียวมากเลย แล้วทำไมมันช้าๆอย่างเงี้ยช้าๆเงี้มันช้า ๆอย่างนี้แล้วมันมันมันช้าๆงี้มาตั้งแต่ เมื่อไหร่เนี่ยมันมันเป็นบแต่เดิมหรือไง หึไม่ใช่ฮอาจารย์อ้าทำไมอ่ะเมื่อก่อนทำ งานอะไรแล้วบอกเมื่อก่อนทำงานอะไรเป็นผู้ จัดการบริษัททั้งหลาย บริษัทผู้จัดการบริษัทมีอาการอย่างนี้ เหรอแล้วมันจะทำงานได้เหรอผู้จการบริษัท มีเนี่ยในผู้จการบริษัทอย่าเงี้ยแล้วจะทำ งานได้เหรอผู้จการบริษัทแบบเนี้ยแล้วบอก ว่าถ้ามันช้าเงี้มันจะจำอะไรได้มั้ยเนี่ย โอ้อาจารย์จำไม่ได้ฮะเมื่อก่อนจำแม่นมาก เลยโค่องแค่ว่าไวสั่งงานนี่จำได้หมดเลย เบอร์โทรศัพท์ของลูกค้าเบอร์โทรศัพท์ของ ของคนรู้จักกันของเพื่อนเนี่ยไม่ต้อง เมมโมรี่ไม่ต้องบันทึกเอาไว้เลยอ่ะจำได้ หมดเลยปุ๊บๆๆจำได้หมดเลยสั่งการเนี่ยแล้ว เดี๋ยวนี้จำไม่ได้เลยอาจารย์บอกำไม่ได้ เลยอ้าแล้วเป็นเงี้อ่ะแล้วทำไมมันมาช้า แล้วจำอะไรไม่ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ตั้งแต่เริ่มมาฝึกจิตอ่ะตั้งแต่เริ่มมา ปฏิบัติธรรมอ่ะลาออกมาปฏิบัติ ธรรมอ้าแล้วทำไมเงี้อ่ะพอลออกมาปฏิบัติ ธรรมผู้ปฏิบัติธรรมมันต้องฉลาดมากเลยฉลาด ปราดเปียวอู้หูยกแก้ววรู้อะไรไม่ติดอะไร สักอย่างมันเลยทำงานอะไรได้ไม่ติดขัดเลย ทอนเนี้ยมันต้องฉลาดปาดเปรียวมากเลยแล้ว มันกลายเป็นทำไมมาปฏิบัติแล้วมันยิ่งโง่ ลงไปยิ่งเอ๋อไปโง่ไปเอ๋อไปอย่าเงี้ยจำ อะไรก็ไม่ได้อย่างเงี้ยแล้วทำไมเป็นตั้ เมื่อไหร่บอกว่าเป็นตั้งแต่มาปฏิบัติธรรม มาฝึกจิตเนี่ยอาจารย์พอเริ่มต้นก็เป็นเลย ทำไมเริ่มต้นแล้วมันเป็นเลยล่ะก็สำรวมไง อาจารย์ สำรวมสำรวมอะไรมันสำรวมพสำรวมอะไรมัน สำรวมท่าทางสำรวมอะไรไงสำรวมดับความคิด ดับอารมณ์ดับความรู้สึกให้มันเป็นอุเบกขา เวทนาเฉยลู้อะไรเอ๋อรู้อะไรเอ๋อรู้อะไร เฉยรู้อะไรเฉยอู้ยโดนพ่อแม่ครูบาอาจารย์ เราด่าซไม่มีแต่ละคนเนี่ยว่ามันโง่ดักดาน อย่างงี้มากี่ชาติวะเนี่ยเดียจะฝึกให้โง่ หนักเข้าไปอีกเหรอพอไปชวนเพื่อนมาปฏิบัติ ธรรมอ่ะเพื่อนบอกว่าเมื่อก่อนเนี่ยฉลาดปา เปียวทันทันคนทันเหตุการณ์หมดเลยพอมาตั้ง แต่มาเห็นมาเพื่อนมาปฏิบัติธรรมแล้วมัน โง่ดักดานไม่ทันคนนี้อย่ามาชวนอย่ามาชวน เลยกลายเป็นเสียชื่อผู้ปฏิบัติธรรมหมด เสียชื่อธรรมะหมดเลยอุ้ยมันทำไมปฏิบัติ แบบนี้อ่ะไม่เข้าใจปฏิบัติออะไรเนี่ยผิด หมดนะเนี่ยมันต้องมาเห็นมาเห็นไอ้สิ่งที่ ถูกรู้ภายในใจทำอารมณ์ภายในใจุบรู้ละละ ทั้งสิ่งที่ถูกรู้ละทั้งผู้รู้ละละธรร อารมณ์อ่ะละเวทนาสัญญาสังขารแล้วก็ละทั้ง ผู้รู้แต่เห็นมันหมดเลยรู้มันทุกคิดไม่ ติดไปจิตเป็นยังไงได้แต่รู้ไม่หนีไม่สู้ คือไม่หนีมันไม่ค่อยหนีมันเลยมันมีอาการ อะไรไม่ค่อยหนีมันแล้วก็หนีอ่ะคือคนโง่ ท่านว่าไม่หนีไม่สู้สู้คือพยายามไปดับมัน เนี่ยคือสู้ไปดับพยายามไปดับมันถ้าไม่หนี ไม่สู้แค่รู้อยู่ที่ใจเพลงไลูกศิษย์เรา แต่งเพลงให้เออไอ้เพลงรู้ซื่อๆจบที่ใจรู้ ทุกคิดไม่ติดภัยจิตเป็นยังไงได้แต่รู้ไม่ หนีไม่สู้แค่รู้อยู่ที่ [เพลง] ใจอยากบรลู้ นิพพานอยากพบธรรมเฝ้าตออกย้ำไม่ หวงลงคิดเองเร่งคิวเข็ญอยากให้เป็นอยาก ให้ มีจิตเบื่อเฉยแช่นิ่ง นาทึบใจคอยพลักใสสห้ามจิต ให้คิดดีเกลียดทุกข์นี้ชอบจิตดีเบาว่าง สบายให้เห็นทุกคิดไม่ติด ไปจิตเป็นอย่างไรได้แต่รู้จิตดีจิตแล้วก็ แค่ดูไม่หนีไม่หาญสู้แค่รู้จบที่ใจือ ูสติตื่นรู้ให้ อยู่ [เพลง] ปัจุบันสติเท่านั้นตั้ง [เพลง] มั่นอยู่ที่ใจไม่ผลักใสไม่ตามใจแค่รู้ [ปรบมือ] ตัวให้เห็นทุกคิดไม่ติดป จิตเป็นอย่างไรได้แต่รู้จิตดีจิตแล้วก็ แค่ดูไม่หนีไม่หาญสู้แค่รู้จบที่ [เสียงหัวเราะ] ใจรู้ซื่อ ื่อ โจกที่ ใจรู้ซื่อื่อ [เพลง] โจกที่ ใจรู้ซื่อ ื่อ จบที่ ใจรู้ซื่อ ื่อ จบที่ใจ [เพลง]