医生说，感受自身和觉知自身是存在于空性之中的。我们知道，必须放下自我于空性之中，但这并不是说没有任何感受，只是空性。所以它只是空性，它不执着于“有”，虽然“有”存在，但“有”不会消亡，它存在于心中。我们所说的觉知，是要把觉知放下、安放于何处？觉知是一种感受，是我们的状态。觉知生起于空性之中，并非空无一物，而是觉知存在于空性之中。这种觉知无处不在，没有人能与之共存，所以心一直是空性的。直到寿命终结，所有的“有”都熄灭，只剩下空性的心回归到纯净的本性，成为永恒的智慧。正如水（比喻）是永恒的空性， सुखं (sukhaṃ，快乐) 是永恒的快乐。 有人说，追求空性是人为创造的。他们问，如何观察到自己是在人为地制造空性呢？除了那些明显的行为之外，执着于任何事物，即执着于“有”，就会产生各种各样的感受。这是在创造空性，想要空性，因此，就像无意识地催眠自己一样。我们会努力保持觉知，保持自我，然后试图把觉知放下。我们会发现，但我们却执着于“有”，认为它一直存在。觉知一直存在于每个人心中，只是被执着所遮蔽，所以显现不出来。 心是空性的，所有不空性的、存在的，都是“有”。我们不执着于所有的“有”，但我们的觉知一直存在。我们的觉知、我们的“我”，在吃东西时也在，但它也是空性。觉知是一种“我”，是“我”在觉知，但觉知是一种行蕴（sankhara），是造作出来的。它加入了“我”，认为觉知是自我、是“我”，然后放下。它本身就是一种行蕴，只要存在，就会变化，这就是生命的两种状态：存在的和我们的心。任何感受、情绪，都是存在的，但它们一直处于变化之中，心一直是空性的。 宇宙中存在着知识，也有没有知识的时候。当知识熄灭后，只剩下知识，但没有“我”，没有“我”作为知识的拥有者，只有知识和空性。拥有知识，但没有知识的拥有者。知识，它一直存在，是没有“我”的知识，它是一种空性，但不是像空气那样的空性，而是充满智慧的空性。佛陀涅槃了，为什么还能说话呢？因为存在着同样的“空性”，相遇了。 让“有”存在，感受、想法、情绪、各种状态，这些都是生命运作的方式，但生命一直在运作。打开我们的心扉，没有“我”，我们会看到空性一直存在，不需要刻意把觉知放下，觉知本身就是一种“有”。我们觉知它，但它只是生命运作的方式，没有“我”的心。这是不是依靠智慧呢？我们还不知道该怎么说，依靠真理、正法，观察行蕴，观察这个世界。所有的行蕴都是空性的，应该以空性的视角来看待这个世界。身体、感受、想、行、识，都是“我”和“我的”，然后熄灭、消散，回归到空性，这就是观察世界。 当心还未到达这种状态时，无法理解这些，即使重复多次也无法理解。如何观察到世界是空性的呢？包括身体、声音、触觉，都称为“世界”。身体是“世界”，感受、想、行、识这些名法也称为“世界”，都称为“世界”。如何观察到世界是空性的呢？不是让它变成空无一物，进入错误的状态。许多人误解了，以为观察就能让它变成空性，让它变得空无一物。这不是空性，而是没有可以执着的核心本质，不应该执着，所以放下。 我们经常错误地执着于空性的心，想要保持心的空性，曾经沉迷于这种状态，努力保持空性，不允许任何其他事物进入。经过很久才明白，执着于空性就是执着，与空性是两回事。空性就是空性，长时间的修行才能理解。之前执着于空性，才明白执着与空性是两回事。所以它是空性的，因为空性，所以心是空性的，心本来就是空性的。执着消失了，只剩下空性的心和造作的“有”。但是，当你执着于空性时，它就不是空性的，心就不是空性的了。它想要空性，但当你执着于空性时，它就是原本的空性。 心是空性的，之前被无明遮蔽，所以是空性的，但我们想要让它一直保持空性。一旦执着，就不再空性，放下了对空性的执着，它就回到了原本的空性状态。一旦明白了这一点，心就空了，因为心原本就是空性的。我们可以观察到，我们必须放下，说明我们还不想放下造作的一切。这些造作会一直进行下去，观察到这一点，这个造作能取代什么呢？与其专注于空性，不如回过头来观察这个执着于空性的造作。与其专注于空性，然后放下空性，不如观察这个执着于空性的“我”。它必须造作、执着于空性、想要空性，放下对空性的执着，就会发现空性。放下行蕴，也放下作为行蕴的空性。我们专注于空性，执着于它，这是不对的。我们观察到有某种东西，也就是我们自己，想要获得空性，回过头来观察它，放下想要获得空性的“我”，它就变成了空性。 没有“我”，只剩下空性，想要获得的“我”消失了。如果还有想要获得什么的“我”，就不会是空性的。烦恼和无明交替出现，心时而空性，时而又不空性，就像孩子还没有得到玩具一样。首先体验到空性，然后想要得到它。还有一种人，不知道空性是什么，但非常想要得到它，即使不知道它是什么，也会兴奋。就像有些人看到后想要得到，而有些人从未见过，但听别人说有一种神奇的东西存在，想要得到，虽然从未见过，但有人说空性很好，从未体验过空性是什么，虽然不了解，但却想要得到。通常不会进入到这种状态，只是吃喝玩乐。 当它不试图用“我”去看、去执着、去放下任何事物，只是观察心的状态时，不去干涉，无论它在吃什么、做什么，刷牙，我们很久没有刷牙了，曾经放下很久了。但它从未停止觉知和放下，问题在于一直试图觉知和放下。它已经做了很久，以至于无论做什么，都不会去拿牙刷来刷，或者去拿其他东西，即使是这样，也不会想到要去放下什么。突然发生了什么事，为什么一切都空了？而且不明白，不明白它是如何发生的，不明白。很多人都是这样，那时什么都不想。 这不是空性，什么都没做，努力了很久却无法达到。花了一年多的时间来寻找原因，一旦回过头来寻找原因，就不再空性。我们不明白，所以想找到原因，想让它一直保持空性。我们寻找原因，如果找到了原因，就能阻止那些让我们不再空性的因素，保持空性的状态。我们以为，它总是在我们没有觉知的时候发生，那时我们没有刻意造作，一直在放下、觉知，但现在我们没有觉知，不做任何事，但它已经空了，该怎么办呢？接下来该怎么办？一直寻找原因，但一直不空性。 最终明白，让我们不再空性的原因就是回过头来寻找原因。空性的时候，是因为没有寻找任何原因，没有试图做任何事、成为任何事物，所以是空性的。但不空性的时候，是因为回过头来寻找原因，想要一直保持空性，就像从未见过的孩子一样，就像一个从未见过这种玩具的孩子，见到了就想要得到。从未见过，想要得到，但它消失了。曾经练习觉知和放下，它会自动地回去寻找原因，做一些事情，沉迷于其中。 什么都不做，刻意什么都不做，尝试一切，什么都不做，它是什么样的呢？我们想要空性，所以去做了，但它却不是空性的。不明白原因，没有人独自一人，无论怎样，都不空性。但是，当没有觉知的时候，它就空性了。后来这种情况发生的频率越来越高，以前从未发生，现在经常发生，发生在我们觉知的时候，翻译的速度太快了，总是这样。我们也不知道原因，欲望总是在我们觉知的时候产生。 我们看到那个“我”，它空性了，然后有“我”进来执着，有“我”这个行蕴进来执着、造作，用各种方法造作，分析、判断、研究，做成空性，做了很多事情，但最终什么都没有。这是一种技巧，不明白原因。那个想要空性的“我”造作了一切，这是一个新的造作，回到了新的造作，但凭借的是能力。不是假装做什么，也不是刻意做什么，它本身就是空性的。 有两种状态：能力和空性，而不是欲望，欲望必须全部放下。无论是什么，即使是觉知，我们也看到它是觉知，放下一切，但仍然有觉知，因为觉知，所以不执着，不执着于觉知。因为看到任何生起的，都会消逝，都是问题，但我们放下一切，所以成为了空性，技巧显现出来了，能力也显现出来了。然后，没有心，可以来来去去。 观察到，有两种情况：得到和没有得到，这是自然的。如果我们沉迷于技巧，去熄灭技巧，又怎么会不痛苦呢？沉迷于技巧与“我”无关，所以放下，所以不执着于空性，所以它是空性。空性已经存在，我们不再空性，因为已经放下了，所以不执着于空性，放下了空性，放下了要去和空性玩耍、去干涉空性的欲望。最初遇到空性时，它消失了，但这是新的空性，是同一个空性。 但那时，它发生了，没有发生什么。但后来，有造作的烦恼，烦恼还在，但没有人再去造作烦恼，烦恼还在，但没有人沉迷于造作，它就像烦恼一样，但放下了所有的烦恼，所以它们是一样的。也就是说，当我们刻意去做什么，无论我们是打坐，还是刷牙，都要去放下，我们不再用“我”去造作任何事物，不再用“我”去造作任何事物，所以是空性的。 后来，我们看到它有反应，想要得到什么，它有反应，无论是什么，它都有某种反应，试图来执着空性，我们看到了这一切，然后放下了这些反应，放下了一切，无论做什么，都放下了。因为它就是“我”，所以不再让一切继续下去，没有“我”去设定任何事物，回到了原本的状态。 最初遇到的空性，选择觉知和放下，我们会去拿牙刷刷牙，无论做什么，都已经开始了，然后它会用“我”去放下什么，我们自己知道它存在，但我们不再与它玩耍，它存在，我们不再与它玩耍，就像玩腻了它一样。它邀请我们一起玩，但没有“我”参与其中，但烦恼还在造作，“我”没有参与其中，就像最初遇到家一样，没有“我”参与其中，觉知和放下，所以是空性的，但它偶然发生。 偶然发生，但我们没有看到，没有“我”参与其中，没有“我”试图造作和放下，所以是空性的。达到一定程度，我们却试图去执着于空性，所以不空性。但现在我们知道了，因为没有“我”参与其中，所以放下了，但我们不想参与其中，玩腻了，它就真的腻了，这就是空性。没有“我”参与其中，没有参与造作和放下，所以它又回到了原本的空性状态。但最初的空性是偶然发生的，但现在是觉知的“我”不再与它纠缠。 但现在我们不，这是真正的知识、真正的技巧，一开始还不是技巧，只是偶然事件。不能称为技巧，它不是真正的熄灭，技巧没有熄灭，又回来了。也不知道，不知道是什么技巧回来了，这些原因，一开始我们找不到这些原因，不明白。来来回回，来来回回，观察了很多次。 要理解这一点，才能教导弟子。我们花费了很多年时间，才明白这一点。我们已经空性了，但我们这样让它空性的，该如何教导弟子呢？弟子问师父是如何偶然发现的，如何偶然发现的呢？为什么，为什么它会消失，为什么它会变成空性呢？必须找到原因，它为什么消失，或者它为什么出现，它如何变成空性的？无法找到原因，如何找到呢？这里花了很长时间，很长时间。结果，我们变成了回去玩耍，把“我”带回去玩耍，成为一个寻找原因的人，结束时，我们又把“我”带回去玩耍。也就是说，把“我”带回去试图寻找原因，我们已经停止玩耍了，但又把“我”带回去玩耍，所以它没有停止。 我们没有看到这一点，花了这么多年才明白，我们又把“我”带回去玩耍，为了弟子，我们又把“我”带回去玩耍，因为弟子问我们，师父是如何达到空性的呢？我们会打坐，然后它自己就发生了，我们无法解释，一遍又一遍。而且无法回答弟子，无法这样回答弟子。我们必须找到原因，才能回答弟子，它如何才能变成空性呢？它必须这样，它这样空性，这样空性，什么消失了，什么出现了，不再空性，是因为有“我”参与其中，所以不再空性。这个“我”参与其中，它消失了。 那个让它不空性的因素，是因为有“我”参与其中，它变成了这个因素，有“我”参与其中，它变成了技巧。有“我”参与其中，和五蕴一起，五蕴本身就在造作，但有“我”参与其中，和五蕴一起，它就变成了“有”，有“有”来阻碍，成为技巧，有技巧就是有障碍，看不到空性。我们和五蕴一起造作，就有状态，但五蕴没有“我”参与其中，缺少了一个因素，就是“我”没有参与其中。这个技巧就是“我”，“我”参与其中，即使是把“我”试图觉知和放下，把“我”试图觉知和放下。医生说，现在也在思考，把“我”试图觉知和放下，其他的一切都放下了，不是，医生指的是，我们参与其中，试图把“我”试图放下，“我”参与其中，把“我”放下，我们必须放下“我”，这个“我”开始玩耍了，参与其中了。 这个技巧，如果我们把“我”带去放下，无论如何努力，都不会空性，不会停止玩耍，不希望。必须放下才能得到，不需要放下。有些人还在玩耍，还在努力，但当身体躺下，还没有到医生说的那个时候，它就放下了，但是它已经放下了很久，工作，但它找不到原因。只有当它找到原因，它才能真正放下，才能真正停止玩耍，不再回来玩耍。有些人放下了，就不再回来玩耍了，不想再回来玩耍了，也就是说，它放下了，然后就消失了。但我们，这是一种业力，想要回来教导弟子，它是如何空性的呢？没有任何原因，我们必须找到原因，所以浪费了很多时间。 我们理解，龙婆曼教导龙婆Sao直到证悟阿罗汉，教导到证悟阿罗汉，但为什么龙婆曼自己没有证悟阿罗汉呢？他已经把一切都告诉了他们，但自己还没有证悟阿罗汉，他寻找的是能够帮助弟子的波罗蜜。龙婆曼在山洞里证悟了阿那含果位，在Nakorn Nayok的那个山洞里。然后，从阿那含果位到证悟阿罗汉，花了十六年时间，在清迈的Dok Kham山洞里证悟了阿罗汉，花了十六年时间。 这一点让我们明白了，原因必须完整，才能清楚地告诉弟子，如果是为了自己，就不需要，不需要为了任何人而受苦，也不需要寻找什么，很快，明天，有些师父很快，没有寻找任何原因。愿望，没有做任何事。开始认识了，记住了。也就是说，我们记住了它的样子，记住了原因，但我们不明白原因，记住了它的样子，记住了原因，也就是说，记住了它的样子，空性了，它的样子，还没有人与任何人在一起。 我们记得，我们记住了它发生后的结果，我们记得在它发生之前的那一刻，我们没有做任何事。也就是说，那时我们没有刻意觉知和放下，我们什么都没做，每次我们什么都没做，我们没有刻意觉知和放下，它自己就发生了，我们看到了这一点，很多次，我们没有刻意觉知和放下，觉知和放下，觉知和放下，没有刻意保持正念，我们保持正念。觉知和放下，保持正念和放下，这个。 就像，告诉别人保持正念，别人听了误解了，以为放弃了正念，所以空性了，不是的，是错误地造作了正念，是错误的，我们错误地造作了正念，以为正念和智慧理解了“我”参与其中，觉知和放下，我们还在玩耍，我们后来才明白，真正的正念和智慧让我们保持正念。我们沉迷于玩耍正念，但我们一直以为那是正念。观察一下，在空性之前，那时我们没有造作任何事物，没有造作觉知和放下，但我们不明白，那不是正念。但我们误以为我们放下了正念，所以必须回来保持正念，我们放下了正念，我们以为那是正念，但我们缺乏正念，我们没有缺乏正念，如果我们没有刻意觉知和放下，但我们不理解这一点，所以又回来保持正念。回来保持正念，觉知和放下，为了找到那个原因。 这是创造出来的正念，不是真正的正念，是错误地造作出来的正念，它是错误的，它不是正念，而且很多人都这样做，得到了错误的结果，就是创造出来的正念。那是他本来的样子。这里面有正念和智慧，有他所说的正常的正念，虚假的正念，它不是正念。看到它不是正念，那个保持正念的，不是正念，它是虚假的造作。但我们不知道，那个知道我们要保持正念的，是虚假的，是真正的正念和智慧。 这个保持正念的是虚假的，智慧是无价的。就像龙婆田，努力观察，努力保持正念观察每一个念头，能够知道一切，没有人能反驳他，无论别人说什么，他都能反驳，但找不到。找不到，怎么办，重新保持正念，重新思考。刚才我们去找那个人的时候，它消失了。但现在我们找不到那个人，我们真正的智慧知道我们。但它不，月亮，月亮没有了，它也是一种行蕴，没有看到自己去设定。当我们教导的时候，我们使用“迷失”这个词，说我们沉迷于玩耍，所以人们听不懂。也就是说，迷失于把“我”带去玩耍，把“我”带去保持正念，把“我”带去觉知和放下，把“我”试图去做什么，人们听了，听不懂。 事情，遇到就遇到，遇不到也无所谓，但我们。看到旅途很容易。有人来，把一切都告诉他们，就像我们旅行，开辟道路，我们在前面带路，如果跟在后面走，就很容易。我们一路走来，我们是开路先锋。一路荆棘，这一点。因为每位老师，我们去问那些已经证悟阿罗汉的师父，他们会清楚地讲述他们证悟的那一刻，但我们按照他们的方法去做，却无法达到。 这是每个人的事，但最终，还是没有任何结果。给我一些结果，它就是。不ยอม（不ยอม，不愿意）。每个人都不一样，事实上。我们必须清楚地知道自己的原因，当我们看到我们知道原因时。我们做错了什么，我们做错了，做错了，做错了，我们曾经这样走过，我们曾经这样走过。我们沉迷了很久，做。我们看到了，我们使用语言，很累，什么。我们努力说，试图让你理解，我们进行比较，举例子，举例子，说不够，还要举，还要举，想不出来，什么。 也就是说，要举例子，说出真正的感受，看不到，看不见，我们在前面，我们越是追求，就越是紧张。困难在于，看到了他们，该如何说才能让他们理解，这是这个，这个是这个，这个状态是这个。状态。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；不要包含泰语，全部翻译为中文；原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成整段文章的形式，且保持语言通顺！ ---------------- หมอบอกว่าความรู้สึกตัวเองอย่างอื่นนะความรู้สึกตัวเนี่ยมันเป็นสิ่งที่มีอยู่ในความว่างเรารู้มันต้องปล่อยตัวไปที่。 ที่แต่ว่าง。 โดยไม่มีอาการอะไรเลยอย่างเดียวไม่ใช่。 มันก็เลยจ่ายมันก็เลยมีแต่ความว่างมันไม่ยึความมีแต่มีมันไม่ตายมีอยู่ในใจที่ว่าความรู้สึกตัวที่ว่าเร，า，จ，ะ，เ，อ，า，ค，ว，าม，ร，ู，้，สึกตัวไปปล，่，อ。 ยวางอะไร。 ความตัวไป่อยวาอะไรเนี่ยมันความรู้สึกึกตัวความ。 ความรู้สึกตัวเราอาการ。 ความรู้สึกตัวมันมีขึ้นมาในความว่างหำว่าไม่มีอะไรแต่เราบ้านออกวิเลือดออกไปกความตัว。 ตัวตัวการอยู่ในความว่าง。 รู้สึก。 ไอ้ตัวนี้มีหมดเลยแล้วไม่มีใครอยู่กับมีเลยมันใจก็เลยว่าตลอด。 รอจนสิอายุขายให้ความมีทั้งหมดดับเหลือแต่ใจที่่ว่างกลับคืนสู่บริสุทธิ์ธรรมชาติ。 เป็นความรู้ตามอมตะที่ว่าน้ำกมังสุนยางต์เป็นความว่างอย่างอมตะมังสุขขังผ่านเป็นความสุขอย่างอมตะ。 ใช่ชาวโลกอันนี้มันสุข。 แต่ก็มีคนที่เยอะนะที่บอกว่าที่ไปเอาว่างก็ไปสร้างอันนี้แต่เขาก็บอกว่าบางทีเราจะให้เขาสังเกตได้ไงครับว่าเขาไปทำว่าง。 นอกจากที่มีอาคารที่มันกระแล้ว。 มันความถืออะไรว่ามันความถือสิ่งที่มีสิ่งว่าความถือสิ่งที่มีมันเลยทั้งหลายความรู้สึกว่า。 อันนี้มันเป็นการสร้างความว่าง。 มันอยากจะได้อยากจะว่างมันก็เลยใช่ครับมันก็ไปสร้างโดยเหมือนไปสะกดตัวเองโดยไม่รู้ตัว。 กลับ。 พยายามจะ。 เราจะพยายามรู้สึกตัวไว้。 เราจะเอาตัวไว้แล้วก็เราจะเอาความรู้สึกตัวเราไปปล่อยเนี่ย。 ที่รู้สึกตัว。 เราจะพบคำว่า。 แต่เรารับภาพไปเราเอาความรู้สึกตัวเราเนี่ยวาสิ่งที่มี。 ว่ามันมีอยู่แล้วทุกคน。 อยู่แล้ว。 มีแล้ว。 มีทุกคนผู้ใหญ่。 วันนี้จะเป็นบ้านมาบังไม่เปิดบ้านออก。 ยึดถือ。 ตัว。 ใจที่ว่างเลย。 มันมีสิ่งที่มีเวคือความว่างอะไรก็ตามที่ไม่ว่างที่มีที่มีทั้งหมด。 แล้วก็ไว้ที่มีทั้งหมดมันเลยไม่เอาไม่เอา。 แต่เราไม่รู้สึกดตัว。 อยู่ตลอดแต่ญคือตัวเราคือตัวเราของเรา。 กินไปด้วย。 เป็นความว่าง。 มีอยู่รู้สึกตัวเป็นตัวเราเป็นคนรู้สึกึตัวความรู้สตัวเป็นยมันเป็นสังขาร。 ตรงนี้ปรแต่ง。 มันใส่มัน。 ตัวไว้。 รู้สึกตัวว่าเป็นตัวตนเป็นตัวเรา。 แล้วก็。 ปล่อยวาง。 ตัวมันเป็นสังขาร。 อะไร。 ว่าอยู่ก็มีอยู่แต่ไม่มีใครไปที่มีอย่างแหละเปลี่ยนแปลงอยู่。 สองอย่างชีวิตอยู่สองอย่างที่มีใจเราอะไรก็ตามความรู้สึกรมณ์ที่มีทั้งหมด。 ที่มีไม่มีไว้。 ตลอดเวลาใจที่ว่า。 ทุกอยู่ใจ。 ตลอดเวลา。 อายุ。 มีความรู้。 มีความรู้ชาติวาลไม่มีความรู้ไม่มีความรู้。 จักรวาลแต่ไม่มีความรู้。 เวลาห้าดับแล้ว。 เหลือแต่ความรู้แต่ตัวตนไม่มีตัวตนของผู้รู้ไม่มีตัวตนของความรู้ไม่มีมีแต่ความรู้แล้วก็มีแต่ความว่าท，ี，่，ม，ี，ค，ว，า，ม，รู，้，แ，ต，่ตัวตนของผ，ู，้。 รู้ไม่มี。 ความรู้เนี่ยเวลามันความรู้เนี่ยมันมันมีอยู่ความรู้ที่มันไม่มีตัวตนเลยการเป็นพูดเป็น。 แตความว่าง。 แต่ไม่ใช่เป็นความว่างของอากาศอย่างนี้เป็นความว่างที่เป็นพิที่เป็นรู้ที่เป็นความว่างผู้ยังไงกัน。 เต็มเลย。 พระหายไปแล้ว。 ทำไมมาพูดได้อ่ะไปหาเราอ่ะ。 แต่เพราะมันมีความความเดียวกันเดียวกัน。 เจอกันแล้วก็อะไร。 ให้สิ่งที่มีมันมีอยู่นะเนี่ย。 มีความรู้สึกความนึกมีความคิดมีอารมณ์มีอาการต่างๆเนี่ย。 ชีวิตชีวิตรู้สึกมีอารมณ์ชีวิตชีวิตดำเนินอยู่。 แต่ไม่。 ชีวิตที่ต้องดำเนินอยู่。 เยอะ。 มีใคร。 บ้านเปิดเลยที่บางตาใจเปิดเลยเลยว่ามันไม่อยู่แล้วนี่ว่าเนี่ยมองไม่เห็นวามันไม่พยายามเอาความรู้สึกกตัวความรู้สึกตัว，ไ。 ปไปไปวาง。 ต้องปล่อยวางแม้แต่ความรู้สึกตัวเนี่ยเป็นสิ่งที่มี。 เรารู้สึกตัววันนี้อยู่แต่เราเห็นวามันเป็นแต่มันเป็นชีวิตที่ต้องดำเนินไปความรู้สึกตัวเราจะไปรู้สึกนั้นมันรู้สึกตัวความรู้สึกตัวนี้แหละไม่มีคนใจที่ว่า。 ไปว่าตรงนี้หนูตามปัญญาใช่ไหมครับคือเราเรายังไม่รู้จะพูดครับตามเที่ียง。 มีสาละ。 มราชรูสังขารดูโลกนี้。 สังขาทั้งหมดเนี่ยเป็นของว่าง。 โมคาจงเห็นโลกนี้มองดูโลกนี้เป็นของว่างโลกร่างกายแต่งสัญญา。 กับตัวตนกับตัวเราตัวตนของเราขึ้นมาแล้วก็ดับแตดับสลายหายไปกับคืนสู่ความน้ำลงไปแล้วก็รู้ที่ว่าองโลกก็เลยไม่เลย。 เมื่อกนี้ตั้งหลายรอบนะตรงนี้เวลาใจมันไม่เป็นนะ。 ไม่รู้เรื่องเลย。 ตั้งหลายรอบใจไม่เป็นไม่รู้เรื่องเลยอ่ะ。 มองยังไงมองโลกเป็นของว่างเปล่าขยายความว่าโลกรวมทั้งร่างกายด้วยเสียงสัมผัสเรียกว่าโลก。 ไอ้ร่างกายก็เป็นโรคเวนาสัญญาสังขารวิญญาณที่เป็นนามะขก็เรียกว่าโลกเรียกว่าโลกหมดจะมองดูโลกนี้เป็นของว่างเปล่ายังไงเป็นว่างเราก็ทำมันว่างไปเลยว่างไปเลยว่างเลยอากาศไปเลยเข้าผิดอย่า。 งนี้。 ใหญ่นะ。 เข้าใจมองแล้วมันว่างไปเลย。 ให้มันว่างไปเลย。 เข้าใจผิด。 กว่าจะมาเข้าใจไม่ใช่。 มันไม่มีอะไรเป็นแก่นสาสาระว่าจะแก่นสาสาระที่จะยึดมั่นถือมั่นไม่ควรยึดมั่นถือมั่นก็ปล่อยวาง。 ไปวางมันก็เลยพบใจที่่ว่าง。 ที่ว่าผิดอยู่นานคือพยายามยึใจที่ว่างไว้。 กูอยากให้ใจว่าเคยเจอเวยมันว่าเนี่ยเคยเวตอนนี้เลยเนี่ยหลงยึพยายามจะรักษาความว่างไว้ให้ใจมันว่างไม่ยอมให้อย่างอื。 ่นเข้ามา。 วันนี้。 กว่าจะมาเข้าใจ。 ไว้。 ยึดถือความว่ามันก็ยึดถือคือมันสิ้นผู้ยึดถือมันไม่ใช่ความว่างไม่ใช่ยึดถือความว่างยึดถืออะไรสักอย่างเดียวยึดถือความว่างดถือคนละเรื่องมันว่างคือความว่าผ่านานวังอย่างคือความว่างเรายคือความว่า。 งเลย。 ปฏิบัติ。 จะเข้าใจอ่ะ。 ลงมาก่อนนะ。 ยถือความว่า。 มันก็เลยเข้าใจพานเท่ากับวามันเป็นไปคนละตัวผ่านเท่ากับว่า。 มันก็เลยว่านะ。 คือมันว่าแต่ความเชึถือมันก็ใจมันก็ว่างว่า้ใจว่างมันว่างอยู่แล้ว。 ใช่ว่าที่ผ่านาน。 ยึดถือน่ะมันก็เหลือแต่ใจว่างกับไอ้ตัวมีตัวปรุงแต่ง。 แต่เวลาคุณไปยึดถือความว่างมันไม่ว่าง。 เออมันไม่ว่างนะใจไม่ว่างเลย。 เล่นได้หมดเลย。 มันอยากจะว่า。 แต่พอคุณถึงความว่ามันว่างก็คือว่ากันเดิมนั่นแหละ。 ว่ากันใหม่นะ。 คือใจที่่ว่างเนี่ยที่ผมม่าวิชาบางตาหน้าแล้วเนี่ยมันก็เลยเป็นความว่างแต่เราอยากได้ให้มันว่างนี้ตลอดไปว่าให้อยู่。 อยู่นานนะ。 ว่าไปวะมันยึดมันไม่เอาก็ได้วะ。 ปล่อยวาความถือความว่าเลย。 มันเป็นความว่างว่างอันเดิมที่ผ่านทางมังอย่างมันพอยผ่านมันก็เลยว่างใจก็เลยว่างคือใจว่างเดิมมันว่างว่างมันว่างดว่าง。 สังเกตได้คือว่า。 เราต้องปล่อยวางแสดงว่าเราจะไม่ปล่อยวางไง。 ปล่อยวางไอสังขารทั้งหมดไอที่ได้มันจะต้องต้องปรุง。 เห็นตรงนี้ไอ้ตัวไปเนี่ยมันเอาไปอะไรได้ไหมคิดว่างได้แทนที่เราจะไปจ่ออยู่ตรงกว้าง。 กลับมาเห็นไอ้ตัวที่ลุงไปยึดความว่างตรงนี้นะแทนที่เราจะไปจอดอยู่ตรงความว่างแล้วเราก็ปล่อยวาความว่างนะเราเนี่ย。 ไม่เห็นไอ้ผู้ยึดความว่าเป็นโตปู。 คือมันต้องปรุงไปยึดความว่างอยากว่างยึดว่างอยากให้ว่าง。 กปล่อยวานึงคิดว่างมันก็เลยว่างขาดไป。 ว่าปล่อยวางสังขารแล้วก็ปล่อยวางทั้งที่สังขารคือความว่าง。 ใช่เราไปจ่อว่างไว้แล้วจับอยู่นะไม่ใช่เราไปเห็นว่าใครสักอย่างนึงก็คือตัวเรานี่แหละจะไปเอาความว่าเราย้อนกลับมาเห็นมันตัวเราอีกทีปล่อยว่าตัวเราที่จะไปเอาความว่ามันก็เลยเป็นว่า。 ไม่มีมันก็เหลือแต่ว่าไอ้ตัวที่มันกับคำว่าไอ้ตัวที่ไปเอาไม่มีมันหมดไป。 ถ้ายังมีตัวจะเอาอะไรมาจะไม่ว่าอ่ะ。 กเลสวิชาเป็นวิชาวิชาใจที่ว่างอีกบ้างไม่ว่างบ้างว่างบ้างไม่ว่างบ้างยังไม่มีวิชากับเขาบ้างเหมือนกับเด็กยังไม่เคยไ，ด。 ้ของเล่น。 เกิดขึ้นมันว่างก่อน。 ขึ้นไปพบก่อนแล้วอยากได้。 ไอ้พวกนึงคือยังไม่รู้เขาว่าคืออะไรอยากได้อยากได้อยากได้อยากได้ลแรงๆยังไม่รู้เลยว่าคืออะไรตื่เต้น。 ื่แล้วก็อยากได้อยากได้ของเห็นแล้วไงคือพวกเห็นแล้วอยากได้แต่พวกไม่เคยเห็นเลยแต่ว่าเขาพูดว่ามันมีสิ่งทธิ，์，อยู่อย，า，ก，ไ，ด，้，ไ，ม，่เคยเจอแต่ม，ี。 คนพูดว่า。 สุดไม่เคยอยากได้เขาพูดวามันความวามันดีไม่เคยรู้เลยวาวามันเป็นยังไงมันไม่เคยรู้เรื่องแต่มันอยากได้พูดกันมันอะไรปกติไม่เข้าไปอะไรเที่ยวกินอะไรตลอดอะไร。 แล้วมันขณะที่มันไม่พยายามเอาตัวมันอ่ะไปดูไปดูไปยึดอะไรไปปล่อยวางอะไรอ่ะดูจิตรูปจิตการไม่เข้าไปอะไรขณะที่มันอยู่ที่มันกินอะไรหรือวามันจะทำอะไรแปรงฟันแปรฟันมาเราจะไม่ฝมานานแล้วเคยฝุรัปล่อยวางมานานแล้วเ。 นี่ย。 แต่มันไม่ไม่เลิกรู้ปล่อยวางสักที。 ไอ้ตัวที่ปัญหามันกลับมาอยู่ที่ตัวพยายามรู้รักปล่อยวาง。 ปัญหาประกลับอยู่ที่ตัวพยายามรู้ลาปล่อยวาง。 ไอ้มันทำมานานแล้วไง。 มันเกิดขนาดทำอะไรเข้าที่มันไม่ได้ไปชัไปหยิบแปรงฟันมาแปลงเข้าหรือว่าจะไปหยิบอะไรเข้าหรือว่าทมหรือว่าขนาดนั้นมันไม่ค，ิ，ด，วามันจะไปปล่，อ。 ยวางอะไร。 อะไร。 มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ยทำไมจะมันว่างไปหมดเลยว่ะ。 แล้วก็ไม่เข้าใจนะ。 ไม่เข้าใจว่ามันมายังไงวะเนี่ยงไม่เป็น。 ก็เป็นอย่างนี้จะตายไม่เป็นมันเป็นเนี่ยหลายคนมากเลยน่ะคิดอะไรอ่ะไม่คิดอะไรวตอนนั้นน่ะ。 ยอดๆ。 เลยไม่ใช่ว่างวะเนี่ยไม่ได้ทำอะไรเลยทำแทบตายไม่เป็นเวยหาเหตุผลตรงนี้นานเป็นปีเลยพยายามผลกลับมาเลยไม่ว่างหรือว่า。 คือว่าไปไม่หาเหตุผลเพราะกลับมาเหตุผลไม่ว่างเลยแล้วเราก็ไม่เข้าใจว่าเลยเข้าใจว่าเราจะเอาเหตุผลมันให้ได้ว่ะอะไรเพราะว่าว่าเราจะให้มันว่าตลอดไปไง。 แจ้งว่าตลอดไปนะเราหาเหตุผลเลยผมว่ายังไงวะถ้าเราเข้าใจว่าถ้าเราเจอเหตุผลนะอันนี้เราก็จัดเหตุไปได้ที่ทำให้ไม่ว่าแล้วกลับมามีเหตุทำให้ว่างเราก็ที่จะไม่ว่างเราเข้าใจแบบนี้ไง。 เกิดตอนเราไม่รู้สึกตัวทุกทีวะเราเราไม่รู้สึกตัวมันเกิดตอนเราไม่รู้สึกตัวแต่ตอนนี้เราไม่ได้ปรุงแต่งเราอยากรวางมาตลอดรู้สึกตัวไปวางตลรู้สึกแต่ตอนนี้เราความรู้สึก。 อย่าไปทำอะไรมาเลยมึงว่างแล้วจะไปไงถูกวะเนี่ยมันแล้วจะทำยังไงต่อตลอดไปเหตุผลแล้วไม่ว่างเลย。 กว่าจะมาเข้าใจเหตุผลเนี่ยไอพี่ก็เข้าใจเหตุผลไอ้ที่มันไม่ว่างเพราะกลับไปหาเหตุผลนี่แหละ。 ไอ้ตอนที่มันวางเนี่ยเพราะมันไม่หายเหตุผลอะไร。 มันไม่พยายามจะทำอะไรเป็นอะไรไม่อยากจะทำอะไรเป็นอะไรมาเลยว่างแต่อิ่มไม่ว่ากลับมาไม่ว่าก็พยายามจะไปหาเหตุผลให้กับมัน，ว，่，างตลอดเท่าคิ，ด。 ความว่าง。 ตอนแรกไม่เคยเจอเหมือนเด็กียบเหมือนเด็กไม่เคยเจอของเล่นอันนี้ไปเจอเขาอยากได้อยากได้อยากได้。 ไม่เคยเจออยากได้อยากได้ก็หายไปมันหายไปแล้วมันชมันเคยกันรู้ไปวางรู้ล่ะไปวางมันก็อัตโนมัติกลับไปหาเหตุผลทำอะไรสักอย่าง。 ยุกับอะไร。 กลับไปไม่ทำอะไร。 ตั้งใจทำให้ไม่ทำอะไร。 ก็ลองทุกอย่างนะอะไรอ่ะมันไม่ทำอะไรมันเป็นไงเราอยากได้คำว่าอะไรเราก็ไปทำให้เราไปทำอะไร。 มันไม่ว่า。 ตรงนี้。 ไม่เข้าใจเหตุผลไม่มีใครอยู่คนเดียวเนี่ยอย่างนี้วอย่างนี้วก็ไม่ว่าแต่เมื่อไหร่ไม่รู้สึกตัวมันว่าแต่ตอนหลังมันเกิดบ่อย。 มันเริ่มเกิดบ่อยไม่เคยเกิดเริ่มเกิดบ่อยเกิดบ่อยตอนที่เราเนี่ยวาความรู้สึกตัวจริงๆเครื่องมือจะไปแปลที่แปลอะไร。 ไหวอีกแล้วมึงว่าอีกแล้วมึง。 ตลอดว่าเนี่ยอะไร。 เร็วมาก。 เราไม่รู้เหตุผลเหมือนกันไง。 ความอยากมันเกิดขึ้นตอนที่มันรู้ทุกที。 มันจะ。 ตอนเราไม่เห็นว่า。 ออ。 ไปเห็นไอ้ตัวที่มันมันมันว่างแล้วมันมีตัวเข้ามายึด。 มีตัวสังขารที่เข้ามายึดมาปรุงหาวิธีทุกอย่างมาปรุงทำเป็นนู่นทำแบบนี้วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยทำเป็นว่างทำเป็นหลายอย่างทั้งหมดอ่ะหมดอะไ，ร。 เป็นวิชา。 ไม่ทันไม่เข้าใจเหตุผล。 ไอ้ตัวที่มันอยากให้วามันปรุงทั้งหมดทุกตัวดีหว่าเนี่ย。 ตัวปูใหม่กลับมากูใหม่。 กลับมารับตัวปรใหม่ใหม่มันด้วยความสามารถ。 ไม่ใช่แกล้งไปทำอะไรไม่ใช่อยู่ไปทำอะไรมันก็ว่าในความสามารถแตอะความทั้งความมีผมแตกับความว่าง2อย่างนะไม่ได้ความอยากได้มันต้องเป็นในหมดเลย。 วาหาในฐานะทั้งหมด。 จะอะไรก็ช่างมันเป็นความรู้สึกตัวก็เราก็เห็นวามันเป็นความรู้สึกตัวเราก็วางหมดแต่ก็มีความรู้สึกึกตัวว่าความรู้สึกตัวด้วยคือว่าไม่ถือว่าไม่เข้าไปยึความรู้สึกตัวด้วยแต่ก็รู้สึกตัวอยู่แต่ไม่เข้าไปยึดความรู้สึกตัวเพราะเห็นว่าอะไรก็ตามที่มันมีขึ้นมาเนี。 ่ยมันหมดมันเป็นปัญหาแตเราก็ไม่ยทั้งหมดทั้งหมดมันก็เลยเป็นคำว่า。 วิชามันเปิดขึ้นความสามารถเรา。 ใช่วะ。 หลอก。 แล้วก็。 แตไม่มีใจ。 ไปมาได้。 เดี๋ยว。 สังเกตเห็นต้องมีญวิเคราะห์หว่างมีแค่2อย่างระหว่างได้กับกูไม่ได้เป็นธรรมชาติที่กูไม่ได้มันเป็นธรรมชาติที่กูไม่ได้ต้องอะไรวะเราไปเล่นกับไอแสดงว่าเราหลงวิชา。 แล้วเราไปดับวิชาแล้จะทุกข์ได้ไง。 ลงเล่นเอาวิชาทางมไม่เกี่ยวกับกู。 มันก็เลยปล่อยวางมันก็เลยไม่เอาคำว่ามันก็เลยเป็นความว่างมันก็ความว่างเลยมีแล้วเสร็จแล้วเราก็ไม่ว่างอีก。 เพราะปลมาแล้วไงเราเลยไม่เอาไปไปกมายึดความว่างเราปลความว่างแล้วปลวาแล้วสิที่จะไปเล่นกับไอที่จะอะไรกับว่าความว่างความว่างอยากอะไรกับไปอยู่ในความว่าง。 เจอความว่างใหม่ว่างมันหายไปตอนแรกแหละอันใหม่เลยวะเนี่ยอันเดียวกัน。 แต่ตอนนั้นน่ะ。 มันเนี่ยมันเกิดขึ้นมันเกิดขึ้นไม่มีอะไร。 แต่ตอนหลังเนี่ยมันมีปรแต่งที่เป็นคันหน้ายังมีอยู่แต่ไม่มีใครปรแต่งหน้าไม่ไม่มีการไม่มีการลงปรแตอะไรอีกเหมือนเดิม。 หน้ามีอยู่แต่ไม่มีใครหลปรแต่งเป็นขันห้าแต่ปล่อยวางขหน้าหมดมันก็เลยเหมือนกันนะคือว่าให้ตอนที่เราลอไปทำอะไรเราจะนั่งสมหรือว่าเราจะแปรงฟันอยู่ๆที่จะไปไปวางเวลาไป่อยวางเราเนี่ยไม่เอาตัวเราไปปรุงอะไรแล้วไงเราไม่เอาตัวเราไปปรุงแตอะไรมาเลยเป็นความว่าหล。 ังเรามา。 ใครเห็นวามันมีปฏิกิริยาอยากไม่มีมันมีมีทยาอะไรก็ได้มันมีปฏิกิริยาบางอย่างที่พยายามจะมายึดคำว่าเราเห็นพวก่งนี้หมดแล้วก็ล่ะไอ้พวกที่เป็นมาให้หมดเลยเลยจะทำยาไรก็ตามหมดเลยวามันเป็นตัวเราก็เลยไม่ตรงให้ทุกอย่างไปเลิกเลยมีไม่มีตัวเราไปตั้งอะไรเลยกลับมา。 ไปบ้านเดิม。 ความว่าตอนแรกที่จะเจอเลือกที่จะรู้แล้วปล่อยวาง。 เราจะไปหยิบไปที่บ้านแปลงเราจะทำอะไรไปเลยเริ่มกแล้วก็มันก็ไปที่จะตัวเราไปไปไปวางอะไรเรารู้เองมันมีอยู่แต่เราเลิกที่จะเล่นกับมันมีอยู่เราเลิกแล้วเล่นกับมันกูเหมือนเล่นกับมึง。 ชวนชวนมาเล่นด้วย。 ไม่มีตัวเราไปร่วมปรุงด้วยแต่ฐานะยังปรุงอยู่ตัวเราไปร่วมด้วยมันก็แบบเดียวกับเจอกับบ้านตอนแรกไม่มีตัวเราไปร่วมปรุงด้วยรู้แล้วปล่อยวางมันก็เลยเป็นว่างแต่มันเกิดขึ้นโดยบังเอิญ。 บังเอิญแต่เราไม่เห็นวามันไม่มีตัวเราไปปรุงเล่นอะไรนี่หว่าไม่ไม่มีตัวเราพยายามปรุงปล่อยหวานเลยว่ามันว่าไปชัขนาดนึงแล้วเรากลับพยายามไปยึดความว่างเลยไม่ว่าง。 แต่ตอนนี้เราไปรู้อ่ะก็เพราะมันไม่มีตัวเราไปร่วมเล่นอะไรมาได้มันก็ปล่อยมันเราแต่เราไม่คิดจะไปร่วมเล่นกับมันิเล่นเบื่อมันก็เบื่อมันก็เป็นคว่าจริงๆนะเนี่ยมันไม่มีตัวเราไปร่วมลงด้วยไปร่วมทำไปวางอะไรไอ้ตัวนี้มันก็เลยกลับมาเป็นของบ้านอย่างเดิมอีกแต่ตอ。 นแรกมันว่าเลยบังเอิญแต่นี่มันว่าเลยรู้ตัวเราเนี่ยเลิกไปยุ่งกับมันไปเถอะแต่ตอนนี้เราไม่。 อันนี้เป็นความรู้เป็นวิชาจริงๆตอนแรกยังไม่เป็นวิชาเป็นเหตุบังเอิญ。 ไม่เรียกว่าวิชามันไม่ดับจริงอ่ะ。 วิชาไม่ดับที่ผู้ชายก็กลับมาเกิดอีก。 ก็ไม่รู้ไงก็ไม่รู้วิชาอะไรกลับมาเกิด。 เหตุผลพวกนี้。 แรกเราหาเหตุผลพวกนี้ไม่ได้เราไม่เข้าใจ。 เราได้พี่กลับไปกลับมาก็ไปกลับมากลับไปกลับมาตรงนี้ดูมาหลายรอบ。 จะรอเข้าใจตรงนี้เราจะมาสอนลูกศิษย์ได้。 อะไร。 ที่เราริ่นนานเสียเวลาช้าไปหลายปี。 พี่กว่าจะมาเข้าใจตรงนี้ลูกตรงนี้。 เราไปว่างแล้วเนี่ย。 ว่า。 แต่เราอ่ะทำมันว่าแบบนี้เราจะสอนลูกศิษย์ยังไงวะ。 ไปลูกศิษย์ว่าอาจารย์พบโดยบังเอิญ。 บังเอิญยังไงถึงจะไปยังไงบังิญต้องไม่ยอไม่ยอม。 ทำไมมันต้องมีเหตุทำไมอะไรมันหายไปวะมันจะมาว่างได้เนี่ย。 ต้องหาเหตุผลอะไรมันหายไปหรืออะไรมันเกิดขึ้นมามันเป็นความว่างได้ไม่ได้ยังไงก็หายไม่ได้ไงมันจะไม่ได้ไงอยู่เนี่ยนานมากเลยตรงนี้นานมากเลยผลเพราะอะไรเรากลายเป็นว่าเราไปกลับไปเล่นอีกเอาตัวเราเนี่ยไปเล่นเป็นคนหาเหตุผลมันตายตอนจบเราเอาตัวเรากลับลงไปเล่น。 อีกว่าไปเอาตัวเราพยายามไปหาเหตุผลเราจะเลิกเล่นไปแล้วเอาตัวเราไปเล่นอีกตอนนี้มันก็เลยไม่เลิก。 เราไม่เห็นตรงนี้ไง。 ใช้เวลาตั้งหลายปีนี้ผมจะเข้าใจว่าเรากลับมาเอาตัวเราไปเล่นเพื่อนลูกศิษย์เรากลับมาตัวเราไปเล่นเพื่อนลูกศิษย์ว่าถามเราอาจารย์ว่างมาได้ไงกูจะนั่งทมแล้วอยู่มันเป็นมันเองเราบอกไม่ถูกเลยเนี่ยเป็น。 ๆเลย。 แล้วก็ตอบไม่ได้ต่อลูกศิษย์ไม่ได้แบบนี้。 เราก็ไม่ได้ต้องให้ผมให้ได้ให้ไม่ไปลูกศิษย์ได้ไงไปตอบลูกศิษย์ได้ไงว่าแล้วมันจะว่างเปล่าได้ไงอะไรต้องได้แบบนี้มันว่าอย่างนี้มันว่าอย่างนี้อะไรมันหายไปมันว่าอะไรมันมีขึ้นมาไม่ว่างก็มีตัวเราไปแต่งร่วมด้วยมันก็เลยไม่ว่างไอ้ตัวเราร่วแต่กับอะไรมันหายไป。 มันเหลือแต่ขันมันปรุงแต่งแต่ไม่มีตัวเราไปร่วมปรแตกับการ5。 มันก็เลยเป็นความว่างไอ้ตัวนี้มันหายไป。 ไอ้ตัวที่ทำให้มันมันว่าไม่เจอเพราะว่ามีตัวเราเป็นร่วปรุงแตมันกลายเป็นตัวนี้มีตัวเราปรุงแต่งด้วยมันกลายเป็นวิชา。 มีเราไปร่วมปรุงแต่งด้วยกับขัน5ข5มันปรแต่งอยู่แล้วแต่มีเราไปร่วมปรแตกับขัน5มันเลยกลายเป็นสิ่งที่มีมีการมีมาขวางมาขวางเป็นวิชามีวิชาคือเป็นบ้านระวังมองไม่เห็นความว่าง。 ไอ้ความที่เราไปปรุงแต่งร่วมกับขันหน้าเนี่ยก็มีอาการต้องขันหน้าไม่มีตัวเราไปร่วแต่งกับขัน。 มันขาดไปตัวนึงคือตัวเราได้เข้าไปร่วมปรุงแต่งไอ้ตัวนี้วิชาคือตัวเราตัวเราเข้าไปร่วมปรุงแต่งแม้แต่เอาตัวเราพยายามรู้ล่ะปล่อยวางเอาตัวเราพยายามรู้ล่ะปล่อยวาง。 พี่หมอบอกว่าคิดตอนนี้ไปด้วยหรอเอาตัวเราพยายามไปรู้ปล่อยวางอย่างอื่นหมดเลยไม่ใช่ไม่ใช่หมอไปตัวเราที่เราไปร่วมเล่นพยายามเอาตัวเราพยายามไปวางทางเราเอาตัวเราไปร่วมเล่นเอาตัวเราปล่อยวางเราต้องปล่อยวางตัวเราไอ้ที่มันมันเริ่มเล่นอะไรตัวเราไปร่วมแล้วเนี。 ่ยวิชาที่จะไปร่วมไปร่วมทำอะไรนะถ้าเราตัวเราไปไปไปวางทำให้ตายยังไงอ่ะ。 มันไม่ว่างหรอกมันไม่ว่าบไม่เลิกเล่น。 ไม่หวัง。 ต้องวางว่าได้แหละไม่ต้องวาง。 นนทท์ที่ว่ายังเล่นอยู่ยังพยายามอยู่เนี่ยแต่พอตอนจะนอนตัวลงยังไม่ได้ถึงหมอที่ท่านบอหลานตอนนั้นอ่ะมันวางแต่ท่านน่ะมันวางติดต่อกันมานานแล้วงานแต่ท่านหาเหตุผลไม่เจอ。 เฉพาะท่านเจอมันเจอเหตุผลตรงที่มันมันวางแล้วมันเลิกเล่นจริงๆมันหมดเลยจริงๆไม่หจริงๆมันไม่กลับมาเล่นอีก。 บางคนวาวางแล้วไม่กลับมาเล่นเลยไม่อยากไม่อยากกลับมาเล่นอีกคือว่าแล้วก็หายไปเลยแต่เราเนี่ยมันเป็นกรรมอย่างนึงต้องการกลับมาสอนลูกศิษย์มันมันว่าไปยังไงวะมันไม่มีเหตุผลอะไรเลยเราต้องกลับมาหาผลให้ได้เราก็เลยเสียเวลาไปนา。 นมาก。 เราเข้าใจว่าหลวงปู่มั่นน่ะสอนจนหลวงปู่เสาบรรลอาหารันต์สอนจนอาหารันแต่ทำไมหลวงพ่อมันไม่บรรลอาหารันก็จะหมดบอกเขาหมดเลยอ่ะแต่ตัวเองยังไม่อาหารตัวเองหาศทธิเป็นบารมีที่จะต้องช่วยลูกเสือลูกศิษย。 ์อ่ะ。 หลวงปู่มั่นบรรลุอนนาคามีที่ถ้ำ。 ที่นาฬิกาที่ที่นครนายกเนี่ย。 แล้วก็จากอนนาคามีไปบรรลุอาหารใช้เวลาสิบหกปีไปบรรลุอาหารที่เชียงใหม่อ่ะที่้ำดอกคำอ่ะใช้เวลาสิบหกปี。 ตรงนี้มันเลยทำให้เนชา้ามันเหตุผลมันต้องครบเครื่องที่จะไปบอกที่แจ้งงเหตุผลกับลูกศิ์อย่างนี้อย่างนี้ถ้าเป็นหลานเฉพาะตนได้ไหมไม่ต้องไม่ต้องไปไม่ต้องลำบากเพื่อใครอะไรย。 มันก็อยู่ๆก็ยังไม่ต้องหายหอะไร。 แล้วก็เร็วพรุ่งนี้ท่านองค์องค์เร็วมากเลย。 บอกไม่หายผลอะไร。 อยาก。 วาสนาไม่ได้ทำอะไรนั้นมา。 เริ่มทำหน้าได้จำหน้าได้。 มันจะ。 จำได้ได้แล้วเราจำเหตุได้。 คือเราจำหน้าได้แล้วจำเหตุได้แต่เราไม่เข้าใจเหตุผลจำหน้าได้จำเหตุได้คือจำหน้าได้ปไปว่างว่างแล้วหน้าย，ั，ง，จ，ะ，ไ，ม，่มี，ใ，ค，ร，อ，ยู่กับใครห，น，้。 าในใจเลย。 เราจำก็ว่ากันเนี่ยเราจำผลได้ที่มันเกิดขึ้นแล้วเราจำได้ตอนที่ก่อนนาทีก่อนที่มันจะบอว่าคือเราไม่ได้ทำอะไร。 คือตอนนั้นเราไม่ได้เราไม่ได้คิดตั้งใจจะรู้รักปล่อยวางเราไม่ทำอะไรตอนนั้นนทุกครั้งที่เราที่เราจะเราไม่ได้ทำอะไรเราไม่ตั้งใจจะรู้ล่ะปล่อยวางมันเองเราเกเห็นอะไรตรงนี้หลายครั้งที่เราไม่ตั้งใจจะรู้ปล่อยวางรู้วางรู้วางไม่ตั้งสติที่เราตั้งสติไว้ตั้งสติ。 รู้อยวาตั้งสติไปวาง。 ไอ้ตัวนี้。 เหมือนกับ。 บอกสติแล้วคนก็บอกไปฟังเข้าใจผิดคือไปทิ้งอาจารย์ทิสติแล้วเลยว่างไม่ใช่นะคือมันสติที่ปรุงแต่งผิดมันผิดคือเราไปปรุงแต่งแบบว่าปรแต่งสติผิดสติปัญญาที่มันเข้าใจให้ตัวเข้าเหตุผลว่าตัวเราไปลงเล่นรู้ไปวางเนี่ยเรายังเล่นไอ้เนี่ยลงไปเล่นไม่เลิกที่เรามารู้ท。 ีหลังว่าเราเนี่ยสติปัญญาตัวจริงให้เราไปตั้งสรู้。 เราลงไปเล่นไปเล่นสติแต่เราเข้าใจว่าสติมาตลอด。 สังเกตเอามันก่อนว่างมันขนาดนั้นแหละเราไม่ได้ปรอะไรไม่ได้ปรรู้แล้วปล่อยวางแต่เราไม่เข้าใจหรออันนั้นมันไม่ใช่สติ。 แต่เราก็เข้าใจผิดว่าเราปล่อยวางสติไป。 เราเลยต้องกลับมามีสติเราปลวาสติไปเราเข้าใจว่าตัวนั้นเป็นตัวสติแต่เราวามันขาดสติมันขาดสติไปขาดสเราไม่ได้ขาดสติเราเนี่ยถ้าเราไม่ได้ตั้งใจจะรู้แล้วปล่อยวางแต่มันเหมือนกับเราไม่เข้าใจตรงนี้เราเลยกลับมีสต。 ิอีก。 กลับมามีสติรู้รัก์ไปวางอีกเพื่อจะไปหาเหตุผลตรงนั้น。 เป็นสติที่สร้างไม่ใช่เป็นสติจริงๆเป็นสติที่ปรแต่งสร้างมาผิดมันผิดมันผิดไม่ใช่สติแล้วก็เข้าใจว่าหลายคน，ก，็，ทำแบบน，ี，้，น，ะ，ก，็，ไ，ด้ผิดคือส，ต，ิ。 ที，่สร้าง。 มันธรรมชาติที่เขาเป็นอยู่นั้น。 ในนี้มีสติปัญญาเนี่ยมีสติที่ท่านว่าปกติสติตัวปลอมเนี่ยมันไม่ใช่เป็นสติ。 เห็นมันไม่ใช่สตินั้นที่ตั้งสตินะไม่ใช่สติแล้วมันตัวปลอมปรุงแต่ง。 แต่เราไม่รู้ว่าไอ้ตัวที่รู้ว่าเราจะตั้งสติ。 เป็นตัวปลอมคือแทสติปัญญาที่แท้จริง。 อันนี้มันตั้งสติดีหว่าปลอมปัญญาหมคุณค่า。 เหมือนหลวงปู่เทียนน่ะพยายามดูพยายามตั้งสติมาดูความคิดทุกความคิดอ่ะสามารถรู้ทุกไม่ผ่านมีใครมายันข้างมาห，า，พูดมาย，ั，น，ท，ุ，ก，ท，่，านก็หาไม่เจ，อ。 หาไม่เจอ。 ทำไงไม่เจอไม่ตั้งสติใหม่มาคิดใหม่。 เมื่อกี้ตอนเราไปหาคนที่มาเราเนี่ยไอ้มันหายไปแล้ว。 แต่ตอนนี้เราหาคนไม่เจอเราเลยสปัญญาแท้รู้ว่าเราเนี่ย。 แตมันไม่。 เดือนเดือนไม่ได้แล้ว。 คนมันก็มันก็เป็นสังขารไม่เห็นว่าตัวเองไปตั้ง。 เวลาเราสอนเราใช้คำว่าหลงว่าตัวเราไปเล่นมันก็เลยจะคนก็ฟังไม่เข้าใจ。 คือหลงเอาตัวเราไปเล่นเอาไปตัวเราไปตั้งสติเอาตัวเอาตัวเองไปธุระปล่อยวางเอาตัวเองพยายามไปทำอะไรคนฟังเราก็ฟังไม่เข้าใจ。 เรื่องยเรื่อยๆเจอก็เจอไม่เจอทั้งจะมีความเป็นเรา。 เห็นเดินทางง่าย。 มีคนมาคุยตามแม่ให้หมดเลยอ่ะ。 เหมือนกับเราเดินทางลบไงย่าลแล้วก็เราบวดนำหน้าไปก่อนแล้วถ้าเดินตามหลังเดินง่าย。 เราเดินมาถือเราเป็นรุ่นบุกเบิก。 ปวงหนามเลยอ่ะตรงนี้。 เพราะพ่อแม่ครูบาอาจารย์แต่ละท่านเราไปถามท่านที่ท่านบรรรู้อาหารนะ。 จะเล่าชัดเจนที่ท่านขณะนี้ท่านบรรลุแต่ที่ขนาดท่านบรรลุเรามาเราตามอย่างเราไม่เป็น。 ของใครของมันแต่ไปแล้วแล้วต้องมาผลอะไรเลย。 มาให้ผมหน่อยผม。 มันคือ。 ไม่ยอม。 แต่ละคนก็ไม่เท่ากันความจริง。 เราต้องรู้เหตุผลของตัวเองชัดเจนในเวลาเราเห็นว่าเราจะรู้เหตุผล。 ทำผิดอะไรในทำผิดและทำผิดทำผิดผิดอย่างนี้เราเคยเดินทางมาก่อนอย่างนี้เราเคยเดินทางทำ。 เราลงมานาน。 ทำ。 เราเห็นแล้วเราใช้ภาษาพูดมันเหนื่อยมากเลยอะไร。 เราเข็นคำพูดว่าพยายามจะพูดยังไงให้คุณเข้าใจเราก็เปรียบเทียบเปรียบเทียบให้ยกตัวอย่างยกตัวอย่างเนี่ยก็บอกว่าไม่พอจะยกอีกยกอีกมันคิดไม่ออกเวยอะไร。 คือมันจะยกตัวอย่างอ่ะบอกอาการจริงๆไม่เห็นแต่มองไม่เห็นแล้วเราอยู่หน้าเราเพราะเรายิ่งที่ไปเลยอ่ะเร่งตามเรายิ่งเครียดไปเลยมันยากตรงที่เห็นเขาแล้วจะพูดยังไงเขาเข้าใจว่าเนี่ยมันคืออันนี้อันนี้คืออันนี้อาการที่กูอันนี้คืออั。 นนี้。 กัน。