徒：按惯例，先报个名字，我叫Dao。

徒：顶礼法师！我去观察了一下，发现除了之前说的那个“觉知”，就是那个“佛性”，它会在我们没有刻意去觉知、没有刻意去想的时候生起。同时，还有一个“觉知”是和“行蕴”（สังขาร）一起出现的，这个“觉知”也是在没有任何人给它定义、没有任何人对它做什么的情况下，自己生起的。我不明白，当这种情况发生的时候，比如我们正在思考工作或者其他事情，我们并没有刻意去想什么。

我们只专注于眼前的工作，但时不时会有其他的念头插进来。这些突然冒出来的念头，就是那个非刻意的“觉知”，也就是我们没有刻意去想，也没有刻意去觉知，但它就自己出现了。但紧接着，就会变成我们自己去造作、去ปรุงแต่ง（ปรุงแต่ง，ปรุงแต่ง，ปรุงแต่ง 在这里可以理解为“加工、造作、执取”)。

当我们造作完之后，又会有其他的念头冒出来。如果我们每天都去观察，就会发现这些念头一直都在，只是我们没有认出它们而已。

师：没错。

徒：如果我们经常看到它们…

师：我们能做的只是经常看到它们，经常看到它们，慢慢地它们就会彼此熟悉。就像您说的“见心见法”，那个“心”就是指那个没有造作的“觉知”，那个没有刻意去觉知的“觉知”自己生起了，这就是“见心见法”。但是为什么“见心”了还不能证得涅槃呢？您说“见心见法，ถึงใจถึงพระนิพพาน（到心到涅槃）”，意思是我们要经常“见心”。

经常见到那个没有造作而生起的心，那个没有刻意去觉知，但它自己就生起了念头和造作的心。然后，突然间，我就觉知到了，那个“觉知”和那个“念头”是同时生起的。我看到了那个“念头”，或者说“觉知”到了那个“念头”是自己生起的，这就是那个自然的“觉知”。“念头”是自己生起的。

通常，这种情况发生在我们已经修行了很长一段时间，并且修行得很细致之后，我们就能看到那个能思考的“觉知”，也就是“识蕴”（จิตวิญญาณ）。我们努力地去觉知，用“正念”（สติ）去看“心”，去看“觉知”，去看“心”的“舍离”（ปล่อยวาง），去看“心”的“无常”（อดเวลา），这就是“正念”。

但通常，这个“正念”是属于“五蕴”（ขันธ์5）的“正念”，是和“五蕴”的“定力”（สมาธิ）和“智慧”（ปัญญา）一起的“正念”，也就是刻意地去觉知“心”。

为了什么呢？为了不让我们迷失在所见、所闻、所嗅、所尝、所触，以及心中所产生的感受和念头中。

所以我们要去觉知那个“能知”（ผู้รู้），也就是去觉知“心”。这个“能知”，也就是我们自己，去觉知到什么之后，就会在心里“复述”（พากย์）一遍。觉知到什么，就在心里“复述”一遍。但是，要做到这一点，我们需要依靠“五蕴”中的“正念”、“定力”和“智慧”，用这个“五蕴”去精进、去努力地觉知“心”，不要去觉知“所知”（สิ่งที่ถูกรู้），要去觉知那个“能知”，只觉知“能知”，专注于“能知”。但是，这个“专注于‘能知’”需要很大的“正念”的精进力。

通常在“五蕴”中，觉知，不是觉知什么具体的东西，只是觉知，然后就会不断地觉知到新的东西，觉知到这个“识蕴”...。（Angkutan kita lutan kita lutang kita lutang kitinya 7. 泰语，已省略）

就是这样，不迷失在“所知”中，也不会“迷糊”（เผลอ）地去思考和造作，也不会去执取“定”或者“止”（จับนิ่งจับเฉย）。因为什么呢？因为它安住在了“能知”上。当“心”的状态是“定”、“止”、“空”、“轻”、“安”、“自在”（นิ่งเฉยว่างโล่งโปร่งเบาสบาย）的时候，它就会去寻找那个“能知”：

谁是那个觉知到“空”、“轻”、“安”、“自在”、“定”、“止”的呢？就是我们自己，这个“能知”。我们的“觉知”是“定”、“止”、“空”、“轻”、“安”、“自在”的。无论如何，我们的“心”都不会停止“复述”。即使是“空”，它也会“复述”，它会不停地“复述”，一直“复述”。

但是，这是一种“觉知”，是“正念”、“定力”和“智慧”的“觉知”，这种“觉知”仍然带有“刻意”（ความตั้งใจ），带有“精进”（ความเพียร）去“觉知”。这个“正念”安住在“心”上，观察“心”，觉知“心”，“舍离”心。我们需要这样非常细致地练习。

但是，就在这个时候，比如早上醒来。

我们还没来得及睁开眼睛，就已经有了“觉知”。有了“觉知”之后，还没来得及刻意去想什么，还没来得及刻意去觉知“心”，突然间，它就自己生起了念头。然后，当念头生起之后，我们就“觉知”到了那个念头，这个“觉知”是我们没有刻意去觉知的，而那个念头也是我们没有刻意去想的，它自己就先出现了。然后，那个“觉知”就觉知到了那个念头，这个“觉知”也没有刻意去觉知。

所以，当…

当念头自己生起。

自己生起，然后自己被觉知到。

那个自己生起的念头，是“五蕴”的本然状态。

我们没有刻意去想，注意到了吗？如果我们刻意去想，就会有“我”作为发起者，有“我”参与造作，这就变成了“无明”（อวิชา），因为有“我”参与了刻意的思考。但是，当念头自己生起的时候，我们没有刻意去想，所以就没有“我”，这就是纯粹的“五蕴”，佛陀只剩下“五蕴”，因为只剩下这个“五蕴”。

然后，注意那个“觉知”，它觉知到了那个没有刻意生起的念头，这个“觉知”也是自然的“觉知”，是纯粹的“觉知”，没有“我”参与其中。

没有“我”刻意去觉知，所以就见到了两个本然的状态：一个是造作的本然状态，也就是“五蕴”，这是佛陀和阿罗汉的“五蕴”，是造作的本然状态，完全没有“我”参与造作。

另一个是“觉知”的本然状态，这个“觉知”是无法被造作的，是“非行蕴”（วิสังขาร），或者说是“非造作”（อสังฆาต），这个本然状态只能“觉知”，不能思考，不能忆念，不能造作，“能知”没有“我”，是不能造作的本然状态，只能“觉知”。当它是只能“觉知”的、自然的“觉知”，没有“我”刻意去觉知的时候，就见到了那个“不造作的觉知”的本然状态，和那个“五蕴”的本然的造作状态。

与那个“觉知”的本然的、不造作的状态。

所以就见到了两个不造作的本然状态，这是本来就存在的本然状态，佛陀发现了这个本然状态：造作的本然状态，也就是“五蕴”，没有人去执取这个“五蕴”；还有“觉知”的本然状态，也就是“佛性”（พุทธะ），这是本来就存在于一切众生中的，存在于佛陀、阿罗汉、凡夫，以及还在轮回中的一切众生中的，这个“觉知”的本然状态是从来没有生灭的。

而“五蕴”，或者说每一世的身体，都是会生灭、会坏灭的。但是，“觉知”的本然状态是从来没有生灭的。

只能“转世”（ถ่ายร่าง），不断地“转世”，但是每一世的身体都会坏灭，但是“觉知”的本然状态是从来不会坏灭的。它之所以需要“转世”，依附于其他的身体，是因为它还有“无明”的掺杂。

就是迷失地执取有“我”，有“我们自己”，有“我们的自我”的掺杂。那么，这个“执取”是怎么样的呢？就是当思考的时候，有“我们自己”在思考，“我们自己”在思考。当觉知的时候，有“我们自己”在觉知。因为有“我们自己”在思考，所以我们一直在思考，从来没有一次，我们是没有任何刻意，而念头自己生起的。这才是佛陀所说的“五蕴”的本然状态，…

只剩下看到念头自己生起，没有刻意去想，然后“觉知”自己生起，没有刻意去觉知。所以就见到了两个本然的状态。见到了之后，那个“觉知”的本然状态，没有“我”，没有“刻意”去觉知，就叫做“心”（ใจ），或者“本心”（จิตเดิมแท้）。所以祖师大德们说“见心见法”，这就是不造作的本然状态。

见到了“法”，也就是造作的本然状态，也就是纯粹的“五蕴”，没有“我”刻意去想，刻意去造作。没有“我”…

刻意去做“能知”，也就是去觉知，去刻意觉知，去努力觉知。只剩下纯粹的“念头”自己生起，和纯粹的“觉知”自己生起，也就是觉知到那个“念头”，觉知到那个自己生起的“念头”。

这叫做“见心见法”。见到了“法”，也就是造作的本然状态，也就是纯粹的“五蕴”，没有“我”的掺杂，和“觉知”的本然状态，也就是不造作的本然状态，没有“我”的“觉知”的本然状态，就叫做“心”，是“本心”。

这个“本心”从来没有生灭，从来没有坏灭，就是我们这个经历了很多次生死的“觉知”，但是它掺杂了“无明”，直到它见到了这个“心”，这个不造作的“能知”，也就是纯粹的“觉知”自己生起，没有刻意去觉知，没有努力去觉知。

但是，一见到就消失了，就像您说的，一见到就消失了，然后又去造作了，又去造作了。但是没关系，我们已经见过了，以后还会再见到的。

徒：因为看到了。

师：…

徒：需要继续精进，需要继续精进。精进就是…还是像以前一样精进，“正念”安住在“心”上，观察“心”，觉知“心”，“舍离”心，还是像以前一样精进。但是，这是“五蕴”中的“正念”、“定力”和“智慧”，是带有“精进”的“正念”，带有“努力”的“正念”，也就是刻意地去观察“心”，观察“心”，“舍离”心。否则，就会迷失在“所知”中，迷失在感受、念头中，比如想到这个人，想到那个人，它就不去“觉知”了，而是去“思考”了。

我们练习的是“觉知”，而不是“思考”，练习的是“觉知”“思考”。但是，我们之所以能“觉知”，是因为我们刻意去“觉知”，这是刻意去“觉知”，刻意让那个“能知”去觉知那个“能思考”的，“能知”那个“能思考”的，这就是“识蕴”。我们刻意去觉知这个能思考的“能知”，就在我们自己这里。我们不去“所知”，所以就重新安住“正念”，“正念”安住在“心”上，观察“心”，觉知“心”，“舍离”心。就这样不断地精进，不要间断。

很累。

有些时候，很累，很累…，然后就休息一会儿。就是休息一下那个“正念”安住在“心”上，观察“心”，觉知“心”，“舍离”心，休息一会儿。因为精进，“正念”很累，所以感觉需要休息一会儿，比如去拿个东西。

没有刻意要去观察自己的“心”，只是要去拿个东西，要做什么。然后，突然间，在那个时候，没有刻意去想事情，也没有刻意去想涅槃，也没有刻意去“觉知”，就像是完全放松了。

突然间，那个造作的“心”自己生起了，我们没有刻意去想。然后，那个“能知”就觉知到了那个“念头”，觉知到了那个没有刻意生起的“念头”。那个“能知”和那个没有刻意生起的“念头”同时生起了，那个“能知”也没有刻意去觉知，但是因为有了那个“念头”，所以“能知”就觉知到了，所以就觉知到了那个没有刻意的“念头”的生起。那个“觉知”也没有刻意，还没来得及刻意去觉知，因为那个时候正在弯腰走路去拿东西。

所以就产生了纯粹的“觉知”，和那个纯粹的“五蕴”的“心”自己生起了念头，没有“我”刻意去想。一旦有“我”刻意去想，就会有“无明”的掺杂，也就是“无明”和“念头”的结合，也就是有“我”刻意去想。

然后…

当我们刻意去觉知的时候，就会有“我”和“无明”的结合，也就是有“我”和“觉知”的结合，变成了“无明”，也就是“我们自己”开始刻意去觉知。但是，那个“无明”是存在于“能知”中的。

因为“无明”，所以“我们自己”就去刻意思考。因为“无明”，所以我们以为自己是“能知”，所以就不去用“我们自己”去刻意思考，而是去“觉知”，而这个“觉知”是不造作的，是自然的。当它见到了这个自然的“觉知”之后，接下来…

然后就会造作，因为只有一瞬间。我们去“咦”、“啊”、“什么”之类的，我们就失去了它。因为什么呢？我们想要，我们想要回到那个不造作的“心”，所以就又去执取“心”了，对吗？又去执取那个“能知”的心，想要让它是那个不造作的“心”。

又去执取那个“能知”的心，想要让它不坏灭，所以“无明”就又回来了，又去执取那个“能知”。原本，它是“无明”和“思考”的结合，也就是“我们自己”一直在思考。当它见到了那个“觉知”…

见到了那个不造作的“觉知”，突然间自己生起了“觉知”，这个时候，想要让它是那个不造作的“觉知”一直持续下去。这个时候，它又回到了去思考那个“能知”的心，那个不造作的“心”，要怎么做才能让它不造作，想要让它是那个不造作的“觉知”，就像是执取了那个“觉知”，所以又变成了“无明”。隆达摩诃布瓦说，“觉知”或者“心”不是“五蕴”，要把“心”和“五蕴”分开，“舍离”“五蕴”之后，又去执取“心”。

也是很大的“无明”。

就是去执取“心”，想要让它是那个不造作的“觉知”。我们已经见过了，已经知道了那个不造作的“觉知”，但是只有一瞬间，我们一看到，就想要，想要，想要，就像小孩子一样，从来没有见过好玩的玩具，一见到好玩的玩具，就想要，想要，想要，所以又失去了。又去执取“心”了，又去执取那个造作的“心”，想要让它是那个不造作的“心”。这个时候，就一直在造作，一直在造作，所以就需要重新回到“正念”，安住在“心”上。

重新回到“正念”，安住在“心”上，观察“心”，觉知“心”，“舍离”心，重新安住在“心”上，不去“所知”。

回到“心”的门口，然后就这样去做，精进，精进。然后又会见到很多次，但是只有一瞬间。那个时候，我们要去拿个东西，或者突然间，还没来得及睁开眼睛，就有了“觉知”，还没来得及睁开眼睛，还没来得及刻意去想什么，还没来得及“正念”安住在“心”上，突然间，它就自己生起了念头。

又见到了，那个自己生起的“能知”，自己生起了“觉知”。这个时候，它已经看到了，它和“念头”是同时出现的。

徒：没错，它们每次都是一起出现的。

师：因为它们是和那个不造作的“念头”一起出现的，“觉知”就是觉知那个“念头”，但是那个“觉知”是不造作的，它们是一起出现的。所以我们需要这样去觉知。

徒：…

师：它会又去，它会又去执取，又去执取那个“能知”，又去努力让它是那个不造作的“觉知”。但是，就这样去做，它会越来越频繁，因为我们已经见过它的样子了。我们已经见过那个不造作的样子了，突然间，我们就厌倦了造作，厌倦了造作的“觉知”，厌倦了造作的“思考”，厌倦了造作的“觉知”，厌倦了造作的“思考”。这就是关键，因为我们已经知道了，那个去造作“觉知”的，就是“造作”。

徒：所以，修行的道路就是这样的，对吗？

师：对，我们开始有了“智慧”。

开始能观察到了，那个努力去造作“觉知”的，就是“造作”。所以，用“觉知”这个词，“觉知”是自然的，突然间自己生起的“觉知”，这样说比较好，叫做“自然的觉知”。有些人也把那个造作的“觉知”叫做“假的正念”。

而那个自己生起的“觉知”，叫做“真的正念”。有些人这样称呼，有“假的正念”和“真的正念”。还有“假的思考”和“真的思考”，突然间自己生起的“思考”。“假的思考”就是有“我”的掺杂，所以就变成了“假的思考”。而“真的思考”就是纯粹的“五蕴”，很难区分，需要见到很多次才能区分开。所以需要经常见到，经常见到之后，一开始，他们才说“见心见法”。

但是，证得涅槃是“到心到涅槃”。

徒：阿罗汉们是这样一直觉知一切的吗？

师：不，不，不，不，这只是…

我说的这些，是真正见到的人才能明白的，是见到这么细致的人才能明白的。因为每个人都可以去观察，有些人去观察身体的外部，……，或者有些人去观察其他的，根据每个人的情况。但是，如果有人听了我们说的，明白了，并且见到了这个，就可以直接去做了。如果有人听了我们说的这些，不明白，比如…

那些听了这些不明白的人，就不听关于老、病、死的内容，……，这对于他们来说比较容易，因为他们比较容易理解老是什么，病、死、……是什么，他们比较容易想象。但是有些人听了我们说的这些，听不懂，不知道我们在说什么。但是，如果有人听懂了，就很容易了，就很容易了。然后我们就…

“正念”安住在“心”上，观察“心”，觉知“心”，“舍离”心。

徒：哦，我们就不用再回去观察……了。

师：不用，因为已经到这里了，就只精进于“心”，只观察“心”的门口。就像……说的，“正念”安住在“心”上，观察“心”，觉知“心”，“舍离”心。

用的词更多，意思就是在于“心”，一切都在于“心”。其他的没有“心”这么快，这是最重要的。

徒：嗯，没错。

师：……有些人说“安住于‘能知’”，“正念”安住于“能知”，安住于“能知”，不要离开“觉知”，不要离开“觉知”。如果直接说“正念”安住在“心”上，不明白，意思就是不要离开“觉知”。

千万不要把“觉知”转向“所知”。实际上，每一个当下，觉知到什么，就安住于“觉知”，不要离开“觉知”。……去找……，……说要给两个或者三个作业，说不要离开“觉知”，不要离开身体，不要离开“觉知”。身体，比较容易理解，但是不要离开“觉知”，我不明白，他说要解释一下这个“不要离开‘觉知’”。

我说，就是这里，……说的“不要离开‘觉知’”，如果离开了“觉知”，就会立刻转向“所知”。

徒：比如睡觉的时候，是“思考”，还是“觉知”？因为有时候，我们好像也没有刻意，就只是睡觉，然后突然间，它就自己冒出来了。

师：突然间自己冒出来。

然后…

然后，没有人参与其中，没有感觉有“我”参与其中，和那个“念头”在一起。

可以观察到的是，这个“能知”是没有任何“我”的，是空的，“心”就像是没有重量，没有任何东西，只有“空”，这就是它见到了那个自己生起的“念头”，“觉知”到了那个自己生起的“念头”。但是，如果它思考什么，就觉知什么，思考什么，就觉知什么，但是“心”并不是空的，有重量，这就是我们有“我”作为迷失的思考者，迷失的思考者。

但是，见到“念头”自己生起，我们没有刻意去想，没有“我”的掺杂，那个“觉知”就像是…有时候会出汗。

它是空的，突然间出汗，因为有时候不知道它在想什么，对吗？就像是有了事情，然后…好像是…那个“觉知”就像是…那个突然间自己生起的“觉知”，我们没有刻意去觉知，然后它生起了念头，我们突然间觉知到了这个，没有感觉有“我”作为“能知”，就像是…

“心”是空的，就像是整个世界…

消失了，就像是耳朵…

……，……，直到…

整个都安静了，只有“念头”。

但是，不是一件具体的事情，只有“念头”，但是“心”就像是整个世界都消失了。

整个世界。

但是，如果我们思考什么，我们就一直觉知，一直觉知，这样不是，这是迷失的思考，迷失…就像是“念头”像高铁一样快，然后我们跳上去，在高铁上觉知。我们觉知，觉知，觉知，和“念头”在一起，和“念头”在一起。这就是无论它想什么，我们都知道，想什么，都知道。但是，如果我们把“念头”比作高铁，这就是我们跳上了高铁，然后我们…

我们在高铁上觉知，在“念头”的车厢里觉知。这就是我们和它在一起了。如果我们是这样，解决的方法就是跳下高铁，重新开始，重新开始，重新开始。但是需要一直觉知，重新开始，重新开始，重新开始。如果是这样，就需要重新开始，重新开始，一直重新开始，觉知，重新开始。这样就下去了，重新开始，重新开始，重新开始，觉知，重新开始，一直觉知，重新开始，重新开始。这就是迷失的思考，我们就觉知，觉知，就这样。

但是，如果我们去寻找那个…

……的“念头”，努力去寻找那个不造作的“念头”，努力去寻找那个不造作的“觉知”，这样一直下去。但是，我们会知道自己，哦，迷失了，迷失在寻找那个不造作的“念头”了，迷失在努力让它是那个不造作的“觉知”了。这就是我们一直在迷失的思考和造作。我们也会知道，我们会后来才明白，这是我们迷失了，所以需要等待。

我们就会停止，停止，停止，停止，停止，停止去努力寻找“觉知”，停止去努力寻找那个不造作的“念头”，停止去努力寻找“觉知”，我们就停止，停止，停止，停止。然后又回来了，又开始思考了，我们就停止，停止，停止。我们会一直觉知。

徒：所以，现在它存在于每一个当下，只是我们没有看到它，对吗？

师：它一直都在，但是我们迷失在造作中，所以看不见，叫做“无明”，“无明”遮蔽了“心”。它一直都在，就像“无明”只是一层薄纱，就像是…

“空”。

在这个房间里的“空”，和外面的“空”，只是一层薄纱遮蔽着，只是一层薄纱遮蔽着。“无明”只是一层薄纱，而“心”，或者“本心”，是“空”。

是和外面的空气的“空”一样的“空”。外面的空气的“空”一直都存在，而“五蕴”…实际上……，“心”在……，和“空”一直都在一起，但是“无明”这层薄纱遮蔽着。

就是我们迷失在用“我们自己”去造作，迷失在用“我们自己”去思考，用“我们自己”去努力思考，用“我们自己”去努力觉知。当没有了“我们自己”去努力思考，没有了“我们自己”去努力觉知，“无明”消失，薄纱打开，就见到了那个空的“心”，只有一瞬间。就像您说的，当那个没有造作的“念头”生起，那个“能知”也无造作地觉知到了，见到了“心”，它是空的，因为“能知”的心是和整个宇宙一样的“空”。

而“五蕴”的“念头”还在，它还在生灭，在那个“空”中生灭，所以就像是整个世界都消失了，因为它和整个宇宙融为一体了，整个世界变成了“空”，但是只有一瞬间，很快就消失了。但是，有些人可能一次就彻底消失了，不一定需要很多次。

徒：顶礼法师，可以继续说名字，可以说名字。哦，我的名字是Jack。

师：这样就能对上号了。继续说“无明”的事情…

……

……说的，“无明”遮蔽了“心”。当我观察的时候，“正念”安住在“心”上，观察，但是，内心深处，我们认为“无明”是问题，所以我们需要去处理“无明”。顶礼法师，请您解释一下这里，我应该怎么去理解？

师：就像…

……说的。

……现在正在经历的。

看到了吗？……现在正在经历的。

就是产生了对“无明”的厌恶，产生了对造作的“能知”的厌恶，厌恶造作的“念头”，想要去执取那个不造作的“觉知”，那个没有造作的“念头”，那个没有造作的“能知”。然后，厌恶“无明”，想要去消除“无明”，这就是不执取这一边，但是去执取另一边。我们需要看透自己的“心”。

因为没有左边和右边，那会怎么样呢？

“无明”去哪里了呢？“无明”知道了，无论执取什么，都是“无明”。

所以，就会…

大多数人都会这样。

徒：对，所以，当它这样知道的时候，就会…然后，当它这样知道的时候，就会又去追逐它。

师：很自然。

徒：如果不见到两边，就不会见到“中道”。

徒：中午的时候，我很喜欢您举的那个比喻，关于我们跳上高铁的那个比喻。我……的是，当我们坐在高铁上，不愿意下来的时候，我们就会看到相反的真相。明明我们自己一直在移动，但是那些树木、房屋，它们是静止的，但是它们却在移动。

这是一个非常相反的幻觉。我想请法师再解释一下。

师：如果我们是一个努力的“能知”，我们努力，努力，努力，努力，就会变成一个造作的“能知”，我们会变成一个移动的“能知”。就像是我们，一旦变成一个移动的“能知”，就会变成一个在高铁上的“能知”，也就是一个由造作的“念头”产生的“能知”，也就是造作的“念头”刻意去觉知，努力去觉知，努力让它变成这样，努力从这一边到那一边。

这就是一个造作的“能知”，它就变成了一个在高铁上移动的“能知”。所以就不会见到真相。要见到真相，需要“能知”不移动。

“能知”不移动，就是那个没有造作的“能知”。

徒：那么，如果是这样，假设……问的关于移动的“能知”的问题。这个的基础…

……

……要知道，在这个时刻，“能知”我们已经上车了，我们…因为有些人，读不懂，读不懂自己，然后努力…他们教导要觉知，然后就觉知，觉知，一直这样，就努力地用“正念”去觉知，越努力，越精进，就越错得离谱。但是，这里有一个观察点，对吗？

师：放下一切，放下“能知”，放下一切“能知”。那个移动的“能知”…

不移动，我们的意思是，这个“能知”是不是不移动的？全部放下。大多数修行者来到我这里，然后……在面前放下，可以吗？就是不放下，不用问其他的问题，直接放下，可以吗？大多数人之前犯的错误就是这样。

师：……在我们面前，我们阻止，我们阻止它在我们里面造作，直到它不能造作。

但是，也要看他自己的智慧，我们阻止它停止之后，它会不会又继续。

我们阻止的意思是，让它看到自己正在造作什么，……造作什么，迷失在造作什么，迷失在……自己不知道，我们就指出来，……，它迷失在造作这个，迷失在造作那个，迷失在……那个人，然后就不能造作了。无论它造作什么，都会……，无论它问什么，都会……，无论它造作什么，都会……，它就会被……，就是这样。如果……，还没来得及问，就……去另一边，也会被……，我们就阻止一切，阻止一切，即使是造作去执取未来。

造作去执取……，造作去执取这个不会造作的，造作去执取这个不会造作的，努力去寻找这个不会造作的，去执取它，提前阻止。这还没有说出来，它就已经阻止了，阻止，阻止，阻止，它就不能造作了。最后，它就真的完全停止了。

无论是移动的高铁，还是“能知”，高铁也停止了，道路也停止了，高铁也停止了，“能知”也停止了，因为它不能走了，因为它不能走了。

是因为我们帮助阻止了。但是，如果他有智慧，智慧具足，他就可以立刻自己停止，直接停止。但是，如果他离开了我们，但是他没有智慧具足，他就会又去……，但是，如果他一直都明白我们教导的。

他一直都明白什么是造作，什么是迷失，迷失……，迷失，迷失，他一直都明白。然后我们阻止，阻止，他也会…哦，又迷失了，哦，又迷失了，他自己知道了，哦，自己，哦，自己。不是我们来阻止他，而是他自己停止了，他不是刻意停止的，他是看到了。但是，就像……，当我们说，你又去执取另一边了，……，哦，对，就是这样。这就是有智慧，自己看到了，自己知道了，自己承认了。这样就会减少迷失。

减少迷失，一直减少迷失，直到最后，他就可以自己练习了，自己练习了。

……，因为我们阻止，……，然后就会回来，……，我们就又阻止，又阻止，又阻止。接下来，他就会自己看到了。比如现在，像……，就是几乎不能动弹了，在他的心里，他自己知道。

徒：嗯，他自己知道。

师：当我们阻止很多次之后，他也有了智慧的加持。

他就…无论他做什么，都会…离开我们之后，可能不知道。但是在我们面前，就是它不能动弹，无论做什么都不能动弹，无论做什么，去左边，去右边，都会被我们……

徒：如果它在外面，它有这样的状态，有时候就需要…直到它累了，然后它就说，哦，不要了，放弃，不要了，累了，这样也不行，那样也不行。

师：不行，需要真正地用心去看到，它才会真正地放下，一直放下。我们看到它一直在动，然后就一直放下，看到又迷失了，又迷失了，又迷失了。需要自己看到。现在，就像是……给……智慧，又迷失了。

又迷失了，又迷失了，我们…需要自己有智慧，我们自己看到，比……更好，又迷失了，又迷失了。是老师在说。现在，如果在……面前，……就会教导我们做作业，到了时候，有了智慧，我们就回去，回去用在……面前学到的，学习自己的“心”。

徒：对，对。

师：回去继续观察。重要的是，在……面前也要明白，然后回去，也要继续观察自己。

徒：对。

师：如果……之后，就放弃了，就忘记了，忘记了，就只有迷失，只有迷失。

徒：……，如果，比如，当我们知道，我们…突然想起来，我们可以立刻转变吗？我们看到，我们迷失在“五蕴”中了，……

师：对，就需要那样，叫做我们迷失在高铁上了，需要跳下来。就是迷失了，……，就立刻跳下来，然后重新开始。然后又会迷失，又aaa

师：跳下来，又迷失在高铁上了，就是“念头”的高铁，就又跳下来。哦，又迷失了，哦，又迷失了，像这样，需要“警觉”（เฉลียว）。

徒：每次我们跳下来，但是它太快了。

师：哦，当然，我们只需要…跳下来，又迷失了，跳下来，然后又迷失了，这是正常的。但是我们的智慧会越来越快。

通过我们看到它，迷失，迷失，我们越是看到迷失，就越聪明，智慧就越聪明。就像一个人做生意，做买卖，然后从父母那里继承了遗产，但是还没有经验，然后父母就完全放手了。

或者，或者父母去世了，然后他继承了遗产，开始做生意，大多数都会破产，撑不下去。因为没有经历过…

……学习失败，……，经历过解决各种各样的问题，就会越来越稳固，越来越厉害。富翁…

……，看看他们的经历，都是经历了很多次失败，很多次挫折，很多次失败，然后智慧才会越来越多。但是，从来没有失败过，从来没有犯过错，从来没有遇到过问题，直接继承了遗产，父母去世了，大多数都做不下去。因为…

没有经验，没有从失败中学习的经验。这就像我们，我们失败了，不要焦虑，犯错了，上了高铁，……，迷失在思考，迷失在学习，迷失在思考，迷失在学习，不要焦虑。这会让我们更聪明，让我们更厉害，更坚强。我们又跳上了高铁，有了念头，有了感受，……，重新开始，不，不，不，不，放弃，放弃，放弃，放弃。又上去了，高铁，又看到了。这会让我们更聪明，让我们以后不再迷失。

因为我们迷失了，我们就不会再迷失了。迷失，就会迷失……，接下来我们就会看到一切，又迷失了，又迷失了，又迷失了，又迷失了。最后，它会迷失到没有什么可以迷失的了，所以就不再迷失了。

徒：……说，当迷失……，……

师：在我们的心里，如果我们…一瞬间，我们就会看到，在我们的心里，会说话，会抱怨，既有“觉知”，又有“思考”，既有“觉知”，又有“思考”，会说话，会抱怨，即使只有一瞬间，没有看到，只是“止”、“定”、“空”（เฉยเฉยนิ่งนิ่งเฉยเฉยว่างว่าง），那就是迷失了，而且不知道。需要立刻动起来，觉知，然后去寻找“能知”。解决的方法只有一个，就是去寻找“能知”，谁是那个觉知到“止”、“定”、“空”的？去寻找“能知”。然后，当找到“能知”之后，就会遇到那个能思考、能抱怨、能说话、……的“能知”，就是我们自己。

这个方法，可以从一切中解脱出来，从“色”、从“声”、从“香”、从“味”、从“触”，从一切“心”的感受中解脱出来。唯一的方法就是去寻找“能知”，一切都会解脱。因为……问自己，谁是“能知”？当找到“能知”，我们，“能知”我们，……，我们说话，我们在心里抱怨，它就会动起来，看到我们自己在动，在说话，在思考，在……，就不会去执取“所知”。如果去寻找“能知”，就会解脱。

当找到“能知”，见到“能知”之后，您说要“放下‘能知’”，就是放下这个“能知”，就是那个能说话的“能知”。我们放下这个能说话的“能知”，能思考的…见到“能知”，“放下‘能知’”，就是那个能说话的“能知”，不要去执取它，不要认为是“我们自己”，不要去执取它，放下它，让它成为一个能说话的“能知”。因为它是一个“蕴”，“识蕴”和“受蕴”、“想蕴”、“行蕴”一起工作，所以就变成了既有“觉知”，又有“思考”，既有“觉知”，又有“思考”，既有“喜欢”，又有“不喜欢”，既有“记得”，又有…

……思考，造作，……，是“五蕴”工作的本然状态。“觉知”是……，“识蕴”。它感觉到喜欢、不喜欢、中性，是“受蕴”。然后它记得，是“想蕴”。“行蕴”就是思考，……思考是什么，这个人是谁，这个人认识，这个认识，以前认识过吗？这是“五蕴”工作的过程，不能中断。

徒：当我们一直放下，放下…当我们见到“能知”之后，这个能思考、能感受的“能知”，全部放下，一直放下，一直放下。当我们看到…我们说，谁是“能知”？我们只是…我们对自己说，谁是“能知”？然后就放下了，不是吗？

师：需要一直觉知那个能思考的“能知”，不能那样放下。

徒：哦，那样…

师：需要一直觉知那个“能知”，让那个能思考的“能知”…否则我们放下之后，就什么都不知道了。就是我们去看到，哦，谁…

谁是“能知”？因为我们是“能知”，然后就结束了，结束了那个感受。那个感受结束了，但是没有一直专注于那个能说话的“能知”。它需要一直觉知那个“能知”，否则就会迷失在其他的。就是当有了其他的感受…

……做的，就是当有了其他的感受，……就迷失在感受中了。哦，这是…然后……去寻找“心”，谁是“能知”？当找到“能知”之后，那些感受就被放下了。但是，当放下了之后，很舒服。

然后，就没有一直觉知，没有一直觉知那个“能知”，那个能说话的“能知”，注意它一直。这个时候，当有了感受，……就去寻找，谁是“能知”？我们是“能知”。哦，一切…

……，当它消失之后…

一切感受都消失了，这个时候，又…离开了，离开了“能知”，没有一直觉知那个“能知”，让那个“能知”一直说话，一直说话。就是这样修行，所以才没有进步。要进步，需要不要离开“能知”，但是是那个能说话、能思考、……的“能知”，不要离开“能知”。因为当问题消失之后…当问题消失之后，……就没有…

没有继续觉知，没有继续觉知那个“能知”。问题消失了，很舒服，问题消失了，很舒服，就离开了“能知”，明白了吗？

徒：明白之后，我就放松了，因为有了新的事情，这个时候，我就没有继续了，我放松了，去做其他的事情，没有“正念”了。当有了紧急的事情，紧急的事情，我才会有“正念”去觉知。

师：对，我们只去觉知那些大的、不舒服的事情。然后，当那件事情结束之后，我们就结束了，结束了“觉知”，没有觉知了。这个时候，就是把佛法当作休息的地方，当有了问题的时候。

徒：对，只是那样，只是那样。

师：这里也是修行者的一个关键点。因为有些人，去学习，为了有“正念”，因为有了“正念”，就和“所知”在一起。到了时候，就完全失去了。当他们说要回到“正念”，回到“能知”，当见到之后，哦，见到了。

当见到之后，没有一直专注于…问题就是，智慧应该在一直专注于观察这个…这个“能知”是怎么样的，这个“能知”是怎么样的…学习…我认为这个过程应该会产生更多的智慧。

就离开了它，太可惜了，失去了机会，失去了机会。因为现在，就像是上了高铁，上了“念头”的高铁，环游全国，环游世界。

当遇到问题，就跳下来，然后，当跳下来之后，又上去，又环游世界。哦，这样就是从高铁上跳下来，又上了高铁，当遇到问题，就跳下来，就这样，结束了，然后没有……，所以就变成了一个移动的“能知”。

徒：……，然后它累了，它很辛苦，然后……，很舒服。

师：舒服…这样一直到死，……，什么叫做……？解释一下。

徒：就是什么时候遇到……石头，才会觉知。

师：什么不疼，不……，哦，觉知是自然的，这样就好，……，觉知是自然的，就是不知道，就是迷失。……不知道是自然的，对，认为……，我没有不好，我没有犯戒，我知道，我知道我痛苦的时候，遇到痛苦，我就知道，一直都知道。

但是，它不是一直都知道，没有……需要精进，就可以一直觉知，但是遇到痛苦了才觉知。……说。

它还在分别痛苦和快乐，它还没有看到它是怎么执取快乐的。

徒：像这样，当……的时候，它也是快乐，我们可以一直觉知到……，我也不需要精进，……一整天，然后才觉知，……

……

徒：……，这样一直…就是……

师：……，“正念”消失了，“定力”消失了，“智慧”消失了，“法”消失了，变成了痛苦。“正念”有，“定力”有，“智慧”有，“法”有，不痛苦。“正念”是“大正念”，“大定力”，“大智慧”，是涅槃，解脱痛苦。“正念”的意思是“忆念”，“忆念”“觉知”，“忆念”，“忆念”到，“忆念”到需要安住于“觉知”，“忆念”到需要安住于“觉知”，安住于“觉知”，安住于“觉知”，安住于“觉知”，不要去“所知”。

一开始，它安住于那个能说话的“觉知”，然后，……能说话的“觉知”，它就会变成那个不能说话的“觉知”。

徒：……需要安住于那个能思考的“觉知”，要看到那个能思考的“觉知”，安住于那个能思考的“觉知”，因为很累，这个，需要既觉知，又思考，既觉知，又……，很累。所以我们才会愿意放下那个能思考的“觉知”，才会愿意放下那个……能思考的“觉知”，所以才会遇到那个不能思考的“觉知”。

师：……，我喜欢舒服，当它看到……，然后我们感觉……累了之后，我就…哦，不要了，我们就进入……，对，对，就是…

我们就像是懒惰的人，就像是懒惰工作的人。

就是需要觉知，觉知，觉知，既觉知，又思考，既觉知，又思考，所以…哦，但是它很累，但是它聪明。

它很累，但是它聪明。但是，当懒惰了，就离开了“觉知”，然后就舒服了，这就变得愚蠢了。

徒：……

师：……，离开了“觉知”。当离开了“觉知”，就会有其他的疾病跟着来，过敏，偏头痛。当离开了“觉知”，安住于…不知道任何事情，……，就会有疾病跟着来，就是偏头痛，……，过敏。

免疫力下降，……，然后……很多疾病跟着来，舌头……，眼睛……，全身痒。

然后，全身……，很多……跟着来。


---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：”
2. 完整翻译，不遗漏内容
3. 翻译结果输出为对话问答的形式
4. 不要包含泰语，全部翻译为中文
5. 保证翻译后的文本通顺，易读

---

อาบอกชื่อก่อนตามตามธรรมเนียมดาวน์ค่ะ.

นมัสการหลวงตาค่ะก็เลยก็ไปพิจารณาดูมันมันก็เลยเอ๊ะนอกจากที่ที่บอกว่ารูที่เป็นพุทธะมันรู้ขึ้นมาในขณะที่เราไม่ได้ตั้งใจจะรู้ตั้งใจจะตั้งใจจะคิดแล้วขณะเดียวกันรู้ที่มันเป็นที่สังขารมันก็คู่ขึ้นมาก็คือรู้ตัวนั้นโดยที่ไม่ต้องมีใครบัญญัติไม่มีใครไปทําอะไรมันเลยแล้ว. มันก็ไม่รู้ว่าเอ๊ะแล้วอย่างที่ตอนที่มันเกิดสภาวะอย่างเงี้ยในขณะที่เรากําลังคิดทํางานหรืออะไรเนี่ยเราไม่ได้คิดจะ.

คิดเฉพาะเรื่องงานอยู่ตรงหน้าแต่มันก็จะมีเห็นความคิดอื่นที่มันแทรกเข้ามาเป็นระยะระยะซึ่งแวบนึงของของต้นที่มันคิดที่มันแทรกขึ้นมาเนี่ยมันก็เลยมันตัวนี้ที่มันเป็นรูที่เป็นไม่ไม่ได้ตั้งใจคือคิดไม่ตั้งใจแล้วก็รู้โดยที่เราไม่ได้ตั้งใจรู้แต่หลังจากนั้นพอปลายมันก็จะเป็นตัวที่เราเข้าไปปรุงแต่งและ. แล้วพอเรื่องพอปรุงแต่งเสร็จมันก็มีคิดอันไหนที่มันซ้อนขึ้นมาอีก. และนอกจากถ้าเราสังเกตในแต่ละวันมันก็มีหมักอยู่ตลอดแต่เราไม่รู้จักหน้ามันแค่นั้นเอง. ถูกต้องแล้ว.

แต่ถ้าเราเห็นมันบ่อยบ่อยเราก็.

เราทําได้เพียงแกเห็นมันบ่อยบ่อยเห็นบ่อยบ่อยเดี๋ยวมันก็รู้จักกันเองที่ท่านบอกว่าพบใจพบทําใจก็คือผู้รู้ที่ที่ไร้เจตนาเนี่ยที่ไม่ได้ตั้งใจจะรู้อยู่มันรู้ขึ้นเองเนี่ยเด็กคือพบใจพบทําแต่ทําไมพบใจแล้วมันยังไม่เป็นนิพพานท่านบอกว่าพบใจแล้วพบทําถึงใจถึงพระนิพพานก็คือเรามันมันต้องพบกันบ่อยบ่อย. พบใจบ่อยบ่อยใจที่ที่มันลุกขึ้นมาโดยที่ไม่มีเจตนาน่ะไม่มีเจตนาที่จะตั้งใจรู้แล้วอยู่อยู่ก็มันก็คิดปรุงแต่งขึ้นมาเอง. แล้วอยู่ๆผมก็รู้ก็มันก็รู้พร้อมกันไอที่คิดอะเออมันเห็นไอที่เห็นหรือรู้เนี่ยที่ว่ามันมันมันคิดขึ้นมาเองไอ้นั่นแหละคือคือรู้กันมาเอง. คิดขึ้นมาเองเนี่ย. ส่วนใหญ่มันจะเกิดขึ้นโดยที่เราเนี่ยเป็นผู้ที่แบบว่าปฏิบัติ.

มายาวนานพอสมควรแล้วละเอียดมาแล้วก็เห็นเห็นให้ผู้รู้ที่มันคิดได้คือจิตวิญญาณแน่ผู้รู้ที่คิดได้แล้วแล้วเราก็พยายามตั้งใจรู้สติตั้งจิตใจดูที่ใจรู้ที่ใจร้ายใจปล่อยวางที่ใจอดเวลาเนี่ยคือสติเนี่ยมันอี้เลย. แต่ปกติตัวนี้มันจะเป็นสติของขันธ์5. คือเป็นสติกะหน้าสมาธิกับหน้าปัญญาของขันหน้าคือตั้งใจที่จะรู้ที่ใจ.

เพื่อเพื่ออะไรกับเพื่อเพื่อไม่ให้แล้วเลยอ่ะหลงไปกับรูปที่ถูกรู้เสียงที่ถูกรู้ถิ่นที่ถูกรู้รสที่ถูกรู้สิ่งที่มาสัมผัสที่ถูกรู้แล้วก็อารมณ์หรืออาการทางใจที่ถูกรู้ทําอารมณ์ที่ถูกรู้.

มันก็เลยต้องมารู้ที่ผู้รู้คือมารู้ที่ใจว่าไอ้ผู้รู้เนี่ยคือตัวเราเนี่ยไปรู้อะไรแล้วมันก็มาพากย์ในใจรู้อะไรแล้วมาพากย์ในใจรู้อะไรรู้อะไรมาพากย์ในใจแต่ตัวนี้เราจะรู้ได้เราก็ต้องอาศัยสติสมาธิปัญญาในขันธ์5เนี่ยตัวขัน5เนี่ยมาเพียรเพียรเพียรหรือพยายามที่จะรู้ที่ใจอย่าไปรู้สิ่งที่ถูกรู้ให้มารู้ไอ้ผู้รู้รู้แต่ผู้รู้รู้แต่ผู้รู้กัดติดจดจ่ออยู่ที่ผู้รู้แต่ไอ้ที่ว่ากัดติดติดกับติดจดจ่อรู้อยู่ที่ผู้รู้เนี่ยมันต้องใช้ความเพียรของสติมากเลย. ปกติในการ5. รู้ๆไม่ใช่รู้อะไรก็แค่รู้แต่ว่ารู้รู้กับมันก็จะรู้อันใหม่เรื่อยไปรู้ว่าไอ้จิตวิญญาณขันขันเนี่ยที่มันมัน. Angkutan kita lutan kita lutang kita lutang kitinya 7.

อย่างงี้แหละไม่ไม่หลงไปกับสิ่งที่ถูกรู้เลยแล้วก็ไม่เผลอเผลอเผลอคิดปรุงแต่งอะไรไปแล้วก็มันก็ไม่ไปจับนิ่งจับเฉยอะตอนเนี้ยเพราะว่าอะไรเพราะว่ามันยืนอยู่ที่ผู้รู้พอมันอาการของใจเนี่ยมันนิ่งเฉยว่างโล่งโปร่งเบาสบายมันก็หาผู้รู้เลยว่า. ใครเป็นคนรู้ไ่าโลกโป่งเบาสบายนิ่งเฉยเนี่ยก็คือตัวเราเนี่ยผู้เป็นคนรู้บรรลุที่ตัวเราเนี่ย. มันนิ่งเฉยว่างโล่งอกเบาสบายไงก็ตามตัวเราจะพูดไม่หยุด. คือไม่ว่ามันก็พูดว่างก็พูดมันจะพูดไม่หยุดเลยพูดอยู่อดเวลาคือมันพลาดมันพลาดแล้วมันพูดได้อดเวลา.

วันเนี้ยแต่มันเป็นความรู้เป็นสติสมาธิปัญญาเป็นรู้ที่มันยังมีความตั้งใจมีความเพียรที่จะรู้รู้เนี่ยสติตั้งที่ใจดูที่ใจสังเกตดูที่ใจร้ายใจปล่อยวางที่ใจไอ้ตัวเนี้ยมันต้องฝึกตรงนี้มามาจนละเอียดมากแล้ว. แต่ขณะที่อยู่ๆเช่นนั้นแหละเราตื่นนอนตอนเช.

เรายังไม่ทันจะลืมตาเลยแต่มีความรู้สึกตัวแล้วพอมีความรู้สึกตัวแล้วยังไม่ทันตั้งใจจะคิดอะไรแล้วไม่ทันจะตั้งใจจะรู้ตั้งใจจะรู้ที่ใจอยู่ๆมันก็เอ้ยมันก็คิดขึ้นมาก่อนเลยแล้วก็พอมันคิดขึ้นมาก่อนเนี่ยอ้าวมันก็รู้ไอ้ที่มันคิดขึ้นมาโดยที่ไม่ได้ตั้งใจจะรู้แล้วก็ไอ้ที่มันคิดมาก็ไม่ได้ตั้งใจจะคิดมันคิดขึ้นมาก่อนแล้วก็ไอ้รู้มันก็มารู้ไอ้สิ่งที่มันคิดขึ้นมาโดยที่ไม่ตั้งใจจะคิดไอ้รู้มันก็เลยไม่ได้ตั้งใจรู้.

ตอนนี้พอพอ. มันมันมันคิดขึ้นมาเอง. บันทึกขึ้นมาเองแล้วรู้กันมาเองเนี่ย. ไอ้ไอ้ที่คิดขึ้นมาเองเนี่ยมันเป็นมันเป็นธรรมชาติของขันธ์5แท้แท้.

โดยที่เราไม่ตั้งใจคิดสังเกตไหมถ้าเราไปตั้งใจคิดเนี่ยมันมีตัวเราเนี่ยเขาเป็นผู้เริ่มต้นมีตัวเราเข้าไปเป็นผู้เป็นผู้ปรุงแต่งมันก็เลยเป็นอวิชาเพราะว่ามีตัวเราเข้าไปตั้งใจคิดแต่เวลามันคิดขึ้นมาเองเนี่ยโดยที่ตัวเราไม่ได้ตั้งใจคิดมันเลยไม่มีตัวเราอันนี้มันเป็นขันธ์5ที่บริสุทธิ์แท้แท้ที่พุทธเจ้าก็เหลือแต่ขันธ์5เพราะหลังเหลือแต่ขันธ์5อันนี้.

แล้วก็ไปส่วนรู้เนี่ยสังเกตไหมมันก็รู้ความคิดที่ไม่ตั้งใจคิดขึ้นมาเนี่ยรู้นั่นก็เลยเป็นรู้ที่เป็นธรรมชาติรู้ที่บริสุทธิ์ไม่มีตัวเราเข้าไปร่วม.

ไม่มีตัวเราเข้าไปตั้งใจรู้เป็นเลยพบธรรมชาติแท้ๆ2อันคือธรรมชาติที่เป็นธรรมชาติฝ่ายปรุงแต่งแท้คือขันธ์5ซึ่งเป็นขันธ์5ของพระพุทธเจ้าของ5ระหัณก็เป็นธรรมชาติฝ่ายปรุงแต่งแท้อย่างงี้โดยสิ้นมีตัวเราเข้าไปเป็นฝ่ายปรุงแต่ง.

กับเรียนรู้ธรรมชาติของฝ่ายรู้ที่ไม่อาจปรุงแต่งได้เป็นวิสังขารหรือเป็นอสังฆาตที่เป็นธรรมชาติที่ได้แต่รู้อย่างเดียวคิดไม่ได้นึกไม่ได้ปรุงแต่งไม่ได้ตัวตนของผู้รู้ไม่มีเป็นธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งได้แต่รู้อย่างเดียวพอมันเป็นรู้อย่างเดียวที่เป็นรู้ทันธรรมชาติไม่มีตัวเราเป็นคนไปตั้งใจรู้มันเลยพบธรรมชาติของธาตุรู้ที่ไม่ปรุงแต่งกับพบขันธ์5ที่เป็นธรรมชาติปรุงแต่งแท้. กับธรรมชาติของรู้แท้แท้ที่ไม่ปรุงแต่ง.

มันเลยพบธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่ง2ธรรมชาติซึ่งอันนี้มันมีอยู่แล้วในธรรมชาติที่พระพุทธเจ้ามาค้นพบอันนี้คือธรรมชาติปรุงแต่งคือขันธ์5และไม่มีใครไปยึดขันหน้าแล้วก็ธรรมชาติของรู้ที่เป็นพุทธะมันมีอยู่แล้วในในสรรพสัตว์ทั้งหลายมีอยู่แล้วในพระพุทธเจ้ามีแล้วในพระอาหารมีอยู่แล้วในปุถุชนแล้วในสรรพสัตว์ที่ยังเวียนว่ายตายเกิดมีธรรมชาติรู้ที่ไม่เคยเกิดดับ. ไปส่วนขัน5เนี่ยหรือรูปร่างในแต่ละชาติเนี่ยเกิดดับแตกทําลายไปแต่ธรรมชาติของชาติรู้เนี่ยไม่เคยเกิดไม่เคยดับ.

ได้แต่ถ่ายร่างไปถ่ายล่ามเปลี่ยนไปถ่ายล่าเปลี่ยนไปแต่ล่ามที่ถูกถ่ายเหล้าเปลี่ยนไปก็แตกหักทุกชาติแต่ธรรมชาติของท่านรู้ไม่เคยแตกหักทําลายเพียงแต่ว่าที่มันต้องถ่ายร่างไว้อยู่ในร่างอื่นก็เพราะว่ามันมีอวิชาผสมอยู่.

คือมีหลงยึดว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนของเราเข้าผสมไอ้7หลงยึดยังไงก็คือว่าเวลาคิดก็มีคือตัวเราเนี่ยเป็นผู้คิดตัวเราเป็นผู้คิดพอรู้ปุ๊บก็เป็นตัวเราเป็นผู้รู้เพราะมีคําว่าตัวเราเป็นผู้คิดคือเราเนี่ยก็คิดมันคิดนี้ทั้งวันเลยไม่เคยมีสักครั้งหนึ่งที่เราเนี่ยอยู่ๆแล้วมันมันคิดกันเองโดยที่เราเนี่ยไม่ได้ตั้งใจคิดอันนี้มันถึงจะเป็นธรรมชาติของขันธ์5แท้ๆที่พุทธเจ้าทั้งสิ้นแล้วซึ่งซึ่งอวิช.

มันก็เหลือเหลือแต่เห็นว่ามันมีคลิปขึ้นมาโดยที่ไม่ได้ตั้งใจคิดด้วยแล้วก็รู้ขึ้นมาโดยที่ไม่ตั้งใจรู้ด้วยจึงพบธรรมชาติแท้แท้2อันพอพบเสร็จพอธรรมชาติของรู้แท้แท้ที่มันไม่มีตัวตนไม่มีไม่ได้มีความตั้งใจรู้เค้าเรียกว่าใจใจหรือจิตเดิมแท้นั้นจึงมีคํากล่าวของพ่อแม่ครูอาจารย์ว่าพบใจคบธรรมนี่คือธรรมชาติฝ่ายไม่ปรุงแต่งแท้แท้. กับพบธรรมที่เป็นธรรมชาติฝ่ายปรุงแต่งแท้ที่เป็นขันธ์5ที่บริสุทธิ์ที่ไม่มีตัวเราเป็นคนไปตั้งใจคิดตั้งใจปรุงแต่งครับไม่มีตัวเราเนี่ยไป.

ตั้งใจเป็นภาพรู้คือไปคอยรู้ไปตั้งใจรู้ไปพยายามรู้เลยเหลือแต่คิดแท้แท้ที่มันคิดขึ้นมาเองกลับรู้แท้แท้ที่มันรู้ขึ้นมาเองคือรู้อะไรก็รู้คิดนั่นแหละรู้ที่มันคิดขึ้นมาเองนั่นแหละ.

เรียกว่าพบใจคบธรรมพบธรรมแล้วคือธรรมชาติที่ปรุงแต่งแท้ที่เป็นความบริสุทธิ์แท้แท้มีแต่ขันธ์5ไม่มีตัวเราเข้าไปผสมกับธรรมชาติของรู้แท้แท้คือธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งไม่มีตัวตนที่รู้แท้แท้เนี่ยเค้าเรียกว่าใจเป็นจิตเดิมแท้แท้ใจหรือจิตเดิมแท้มันอันเนี่ย.

มันไม่เคยเกิดไม่เคยดับไม่เคยไม่เคยแตกไม่เคยทําลายมันก็คือเราเนี่ยที่ที่เกิดดับมาหลายชาติกับมาก็ไอ้เนี่ยไอ้ทางรู้เนี่ยแต่มันบวกเอาวิชาซะจนกว่ามาพบไอ้ไอ้ใจที่เป็นผู้รู้ที่ไม่ปรุงแต่งคือรู้แท้แท้ขึ้นมาโดยที่ไม่มีตั้งใจจะรู้ไม่พยายามรู้.

แต่มันพบปั๊บก็หายเลยที่เธอบอกว่าพบแป๊บเดียวที่ดาวบอกว่าพบแป๊บเดียวแล้วก็หายไปแล้วไปปรุงแต่งต่อพบแป๊บเดียวไปปรุงแต่งไปปรุงแต่งต่อแต่ไม่เป็นไรแต่เราเคยพบเสียแล้วเดี๋ยวก็ต้องเจอได้อีก.

คือพอมันเห็นอ่ะค่ะ.

แล้วเราก็.

มันต้องเพียนต่อต้องเพียรต่ออีกเพียรเพียรเพียรเพียรก็คือว่าก็เพียรแบบเดิมคือเพียนสติตั้งที่ใจดูที่ใจรู้ที่ใจรักที่ใจก็ก็เพียรแบบเดิมแต่เป็นสติสมาธิปัญญาในขันธ์5เป็นสติที่เพียรเป็นสติเป็นที่มีความเพียรมีความพยายามคือตั้งใจดูที่ใจดูที่ใจไร้จิตใจไม่งั้นเนี่ยมันก็จะหลงไปหาไอสิ่งที่ถูกรู้อีกไปหาอารมณ์ที่ตกลงคือลูกเสียกินรถสัมผัสแล้วก็ทําอารมณ์อาการหรือว่าคิดไปถึงคนนั้นคิดไปถึงคนนี้มันไม่ไปรู้ซะแล้วมันไปเป็นคิด.

แทนเรามาฝึกเรียนรู้ไปฝึกคิดฝึกเรียนรู้คิดแต่รู้คิดแต่ที่เรามารู้ก็เพราะว่ามันตั้งใจรู้ไว้อันนี้มันตั้งใจรู้ไว้มันตั้งใจให้ผู้รู้ไอ้ผู้รู้ผู้คิดผู้รู้ผู้คิดไอ้ผู้รู้ผู้คิดเนี่ยคือจิตวิญญาณหลักฐานในขณะมันมันต้องรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดไอเนี่ยคือเรามาตั้งใจมารู้ไอ้ผู้รู้ที่คิดได้เนี่ยในตัวเรานี่แหละเราไม่ไปไปอยู่กับสิ่งที่ถูกรู้ก็มามาเป็นสติตั้งใหม่ก็กลับมาเป็นสติตั้งใหม่สติตั้งที่ใจดูที่ใจรู้ที่ใจรักที่ใจก็เพี้ยนไรเงี้ยอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสายแล้วเหนื่อย.

เหนื่อยบางรักบางคู่บางขนาดเนี้ยเหนื่อยเหนื่อยก็แล้วก็พักไปคู่นึงอะคือพักที่สติตั้งที่ใจดูที่ใจดูที่ใจไล่ใจพักสักครู่นึงคือเพียรเพียรมีสติเนี่ยมันเหนื่อยแล้วรู้สึกว่าสักครู่นึงที่ก้มไปหยิบทําอะไรอ่ะ.

เออไม่ได้มีตั้งความตั้งใจจะดูดูจิตดูใจตัวเองคือก็มันจะหยิบอะไรก็ไปจะทําอะไรแล้วอยู่อยู่ไปไปตอนที่มันตอนนี้ไม่ได้ไม่ได้ตั้งใจจะคิดเรื่องทําและไม่ตั้งใจจะคิดเรื่องนิพพานและไม่ตั้งใจที่จะรู้สิทธิ์และคือตอนนั้นน่ะเหมือนกับพักไปเที่ยวในทีเดียวคือก็ไปหยิบอะไรแล้ว.

อยู่อยู่เนี่ยไอ้จิตที่มันปรุงแต่งแท้แท้มันขึ้นมาโดยที่เราไม่มีเจตนาจะคิดเราเลยไอ้ผู้รู้มันก็เลยรู้นั้นเลยรู้รู้ความคิดนั้นน่ะที่ไม่มีเจตนาคิดไอ้ผู้รู้มันก็เลยรู้ว่าพร้อมกันกับไอ้จิตที่ไม่มีเจตนาคิดไอ้ผู้รู้ก็ไม่มีเจตนาจะรู้แต่ในเมื่อมันมีความคิดเกิดขึ้นแล้วไอ้ผู้รู้ก็เลยรู้นั่นเลยรู้ว่ามีความคิดเกิดขึ้นที่ไม่มีเจตนาไอ้รู้ก็ไม่มีเจตนาไม่ทันจะตั้งใจรู้เพราะว่าตอนนั้นน่ะมันก้มเดินไปหยิบอะไรอยู่.

มันก็เลยได้รู้ขึ้นมาแท้แท้มันเลยเป็นรู้แท้กับไอ้จิตเนี่ยที่มันเป็นขันธ์5แท้ๆที่มันคิดพุงขึ้นมาเองโดยที่ไม่มีตัวเราไปตั้งใจคิดพอมีตัวเราไปตั้งใจคิดปุ๊บมันมีอ่าิชาบวกคือเอาวิชาคือตัวเราบวกกับความคิดคือมีตัวเราไปตั้งใจคิด. แล้วก็.

พอเราตั้งใจรู้มันมีตัวเราเอาวิชาบวกกับไอ้ที่รู้ก็เลยมีมีตัวเราไปบวกกับรู้เป็นอวิชาคือตัวเราเนี่ยเริ่มตั้งใจรู้แต่นั่นนะเอาวิชาเนี่ยมันมาอยู่ที่ตัวรู้.

เพราะความไม่รู้มันก็เลยเอาตัวเราเนี่ยไปตั้งใจคิดไอความไม่รู้แต่พอรู้เพราะตัวเราเป็นผู้รู้ซะมันก็เลยไม่ไปเอาตัวเราไปตั้งใจคิดมันก็เลยไปรู้แล้วก็มันเป็นรู้ที่ไม่ปรุงแต่งตั้งใจรู้มันเป็นรู้ที่เป็นธรรมชาติ. พอมันพบรู้ที่เป็นธรรมชาติแล้วต่อไปอะ.

แล้วก็มันก็จะปรุงแต่งเพราะเป็นเสี้ยินาทีเดียวเราไปเอ๊ะอาเข้าอะไรอะไรเงี้ยเราก็เราก็หลุดไปเพราะอะไรเราอยากเราอยากจะให้มาพบใจที่ไม่ปรุงแต่งนี่กลับมายึดใจเลยใช่มั้ยกลับมายึดใจผู้รู้เลยเนี่ยกลับมายึดใจผู้รู้จะให้จะให้เป็นใจที่ไม่ปรุงแต่ง.

กลับมายึดใจผู้รู้จะไปให้มันแตกมันก็เลยมีเอาวิชากลับย้อนกลับมามายึดไอ้ผู้รู้แทนที่เดิมเนี่ยมันไปเป็นเอาวิชาที่คิดคือมันเอาตัวเราไปคิดอยู่เรื่อยพอมันพบรู้เขานะเนี่ย.

มารู้ที่ไม่ปรุงแต่งอยู่อยู่มารู้ขึ้นมาเองอ่ะตอนเนี้ยอยากจะให้มันไปรู้ที่ไม่ปรุงแต่งตลอดไปตอนเนี้ยมันย้อนกลับมาคิดไอ้ไอ้ใจผู้รู้ซะแล้วที่มันไม่ปรุงแต่งจะทํายังไงอยากให้ไม่ปรุงแต่งอยากให้ไปรู้ที่ไม่ปรุงแต่งเหมือนกับว่ายึดไอ้รู้ซะแล้วจะได้ยึดยึดใจตัวเองไปแล้วมันเลยกลับมาเป็นอวิชาอีกอะดิหลวงตามหาบัวมาบอกว่ารู้หรือใจเนี่ยไม่ใช่ขันธ์ห้ามมาแยกปัญหาออกจากขันธ์5ปล่อยวางขันธ์5เสร็จแล้วเนี่ยมายึดใจเนี่ย. ก็เป็นเอาวิชาตัวใหญ่.

คือมันจะยึดใจที่ให้มันแบบว่ารู้แบบไม่ปรุงแต่งนี่เราเคยพบเสียแล้วเคยรู้ที่พบรู้ที่ไม่ปรุงแต่งเนี่ยแต่มันเสี้ยวทีเดียวเราก็คงไม่เห็นปุ๊บอยากได้อยากได้อยากได้อยากได้เหมือนเด็กอ่ะไม่เคยเจอของเล่นดีผมไปเจอของเล่นเค้าอยากได้อยากได้อยากได้ก็พลาดไปอีกอะอืมกลับมายึดใจซะอีกและกลับมายึดใจที่ไปปรุงแต่งเฮ้อยากจะให้เป็นใจที่ไม่ปรุงแต่งตอนนี้ก็เลยปรุงแต่งตลอดเลยพอภูมิแตกตลอดเลยมันก็ต้องกลับมามีสติตั้งใจอีก. ย้อนกลับมามีสติตั้งที่ใจดูที่ใจดูที่ใจไล่ใจปล่อยวางที่ใจอีกเออกลับมาตั้งที่ใจอีกไม่ไปอยู่กับสิ่งที่ปรุงแต่ง.

มาที่ประตูใจใหม่แล้วก็ทําอย่างนี้ไปเพียนเพียนไปเดี๋ยวก็เห็นหลายรอบเออมันก็แป๊บเดียวเนี่ยตอนนี้ขนาดนั้นอ่ะเราจะไปก้มหยิบอะไรอีกหรืออยู่อยู่เนี่ยไม่ทันจะลืมตาเนี่ยอ้าวมันรู้สึกตัวขึ้นมาจะไม่ทันจะลืมตาแล้วไม่ทันจะตั้งใจคิดอะไรแล้วไม่ทันตั้งใจจะสติตั้งที่ใจอยู่ๆบันทึกขึ้นมาเองเฮ้ย.

พอไปเห็นอีกอะไอ้ผู้ที่มาเห็นขึ้นมาเองอ่ะมันกลับไปรู้ขึ้นมาเองมันไอ้ตัวเนี้ยทีเนี้ยมันเห็นแล้วเนี่ยมันเริ่มเห็นว่ามันมาพร้อมกับความคิดเลยถูกต้องมันมาคู่กันแบบทุกครั้งเลยเพราะว่ามันมาคู่กับไอ้คิดที่คิดที่ไม่ปรุงแต่งและรู้แล้วก็รู้รู้คิดนั่นแหละแต่รู้นั้นไม่ปรุงแต่งมาคู่กันละคือต้องเราก็ต้องรู้อย่างงี้.

ไตหรอคะไม่มันมารู้อีกมันจะกลับไปมันจะกลับไปยึดอีกกลับมายึดไอ้ผู้รู้อีกพยายามจะให้รู้ที่ไม่ปรุงแต่งอีกแต่ก็ก็ทําอย่างนี้มาอีกแต่มันก็จะถี่ขึ้นและเพราะเราเคยเห็นหน้ามาแล้วเราเห็นหน้าที่ไม่ปรุงแต่งแล้วอยู่อยู่เราก็ขี้เกียจแต่ปรุงแต่งเลยอ่ะขี้เกียจแต่ปรุงแต่งรู้ขี้เกียจแต่ปรุงแต่งคิดขี้เกียจแต่ปรุงแต่งรู้ขี้เกียจแต่ปรุงแต่งคิดไอ้ตรงนี้แหละเพราะว่าเรารู้แล้่าไอ้ตัวที่มันไปปรุงแต่งรู้ไว้มันคือตกปรุงแต่งอันนี้คือก็ทางเดินมันเป็นอย่างงี้ใช่ใช่เราเริ่มมีสติปัญญา.

ขึ้นแล้วเริ่มสังเกตออกละไอ้ตัวที่พยายามไปปรุงแต่งรู้ไว้เนี่ยมันคือปรุงแต่งอืมเพราะจะใช้คําว่ารู้รู้แบบเป็นธรรมชาติอยู่อยู่ก็รู้ขึ้นมาเองอย่างงี้ดีกว่าเรียกว่ารู้ธรรมชาติค่ะบางคนเค้าก็เรียกว่าไอ้ที่มันรู้ปรุงแต่งมารู้ไว้เนี่ยคือสติตัวปลอม.

แต่ไอ้ไอ้ที่อื่นมันลุกขึ้นมาเองเนี่ยเรียกว่าสติตัวจริงบางคนก็เรียกแบบนี้มีสติปลอบสติตัวจริงมีกลับไปคิดปลอมว่าคิดจริงอยู่อยู่คิดกลับไปเองแกคิดปลอมคือมีตัวเราก็ผสมน่ะเลยกลายเป็นมันคิดปลอมขึ้นมากับไอ้คิดจริงจริงคือมันเป็นขันธ์5แท้แท้แยกกันยากมากต้องเห็นหลายหลายที่ถึงจะแยกออกก็ต้องต้องก็ต้องเห็นบ่อยบ่อยพอเห็นบ่อยบ่อยปุ๊บเนี่ยตอนแรกเค้าถึงบอกว่าพบใจพบทํา. แต่ตอนเป็นพระนิพพานคือถึงใจถึงพระนิพพาน.

พระอรหันต์ท่านเห็นแบบอย่างงี้ตลอดทุกรู้เลยเหรอคะไม่ไม่ไม่ไม่ไม่เฉพาะนี่มัน.

ไอ้ที่หลวงตาพูดเนี่ยมันถึงแบบว่ามันเป็นขั้นที่ผู้ที่มาเห็นจริงจริงนะคือมาเห็นละเอียดอย่างเงี้ยมาจนกว่าทุกคนมาเห็นละเอียดอย่างงี้ได้นะเพราะว่าทุกคนก็ไปพิจารณาบางคนก็ไปพิจารณาร่างกายภายนอกป่วยบุพการเน่าเน่าเน่าเน่าอ๋อไปอีกแบบนึง.

หรือบางคนไปพิจารณาอย่างอื่นแล้วแต่แล้วแต่อะไรเออแต่ถ้าใครเนี่ยมาฟังเราเข้าใจและเห็นตรงเนี้ยมันสามารถเห็นได้เลยเข้าใจทําไปเลยเออถ้าใครฟังเราตรงนี้ไม่เข้าใจเนี่ยอย่างอย่างอย่างเช่น.

พวกที่ฟังมาตรงนี้ไม่เข้าใจนะก็ไม่ฟังเรื่องแก่เจ็บตายนะเปิดผุพังอันนี้ก็จะกับง่ายก็จะง่ายของเค้าคือว่าเค้าเคยพอจะฟังออกว่าเออความแก่เป็นยังไงความเจ็บความตายน่าเปิดหูฟังเป็นยังไงเค้าพอจะนึกออกแต่บางคนเค้ามาฟังอย่างเราเนี่ยฟังไม่ออกนะเราไม่รู้เรื่องแต่คนไหนฟังรู้เรื่องก็คือมันก็ง่ายไปเลยมันก็ง่ายไปเลยแล้วเราก็เนี่ย. ดนตรีตั้งดีใจดูที่ใจดูที่ใจรักที่ใจปล่อยวางที่ใจอดเวลาเนี่ย.

อ๋อเราก็ไม่ต้องย้อนกลับไปดูเผาอีกแล้วเออไม่ต้องเพราะว่ามันเข้ามาตรงนี้แล้วก็เพียรที่ใจอย่างเดียวดูประตูใจเราอย่างเดียวใช่ใช่เหมือนปิหลวงท่านว่าสติตั้งจิตใจดูที่ใจดูที่ใจละที่ใจปล่อยวางที่ใจ.

ใช้ใช้คํามากกว่านี้คือก็คือที่ใจแหละอะไรก็ที่ใจนั่นแหละอันอื่นมันไม่ไม่ไวเท่าใจจากอันเนี้ยสําคัญสุดแล้วเออเออถูกต้องแล้วค่ะ.

คือคือไอ้ไอ้ที่นั่นก็คืออยู่บางท่านใช้คําว่าอยู่ที่ผู้รู้เนี่ยสติอยู่ที่ผู้รู้อยู่ที่ผู้รู้อย่าทิ้งรู้อย่าทิ้งรู้อะถ้าพูดตรงให้สติตั้งใจไม่รู้เรื่องก็คืออย่าทิ้งรู้.

อย่าพลิกรู้ไปหาสิ่งที่ถูกรู้เป็นอันขาดจริงจริงทุกขณะปัจจุบันอะที่รู้อะไรอยู่กับอยู่กับรู้อย่าเพิ่งรู้เนี่ยพี่ที่มดเนี่ยที่แฟนผู้จัดการเด่นน่ะไปหาหลวงปู่เอาบ้านกลับมาเนี่ยเออที่หลวงปู่เอาบอกว่าให้ให้การบ้านมา2อย่างหรือ3อย่างที่บอกว่าอย่าทิ้งรู้กายอย่าทิ้งรู้อย่าทิ้งรู้อย่าทิ้งกายอย่าทิ้งรู้ทีนี้ไอ้ร่างกายเนี่ยก็พอเข้าใจไงแล้วอย่าทิ้งรู้มดก็ไม่เข้าใจว่าเค้าบอกให้ช่วยอธิบายขยายความเรื่องเนี่ยอย่าทิ้ง.

พวกที่เราบอกโอ้ยตรงนี้เองที่ปลูกว่านบอกว่าอย่าเพิ่งรู้คือถ้าทิ้งรู้ปุ๊บมันก็จะไปไปสิ่งที่ถูกรู้ทันทีค่ะอย่างเวลาที่นอนหลับเนี่ยมันเป็นคิดหรือมันเป็นตัวรู้ที่เป็นเพราะบางครั้งเหมือนเราก็ไม่ได้ตั้งใจแล้วนอนไปแบบเฉยเฉยแล้วมันอยู่อยู่มันก็ผุดขึ้นมาอย่างเงี้ยค่ะหลวงตา.

อยู่อยู่มันผุดขึ้นมาเองแล้วก็. แล้วก็พออยู่อยู่ก็เพลงแล้วก็. ไม่มีใครก็ไปไปไปร่วมวงไพบูลย์ด้วยมีความรู้สึกว่าเป็นตัวเราไปร่วมปสมโรงกับกับความคิดนั่นแหละ.

ไอ้มันสังเกตได้คือไอ้ผู้รู้เนี่ยมันไม่มีตัวตนเลยมันจะว่างเปล่าใจมันเหมือนกับไม่มีน้ําหนักไม่มีอะไรเลยมีแต่ความว่างเปล่าอันนั้นคือมันเห็นไอ้คิดที่คิดขึ้นมาเองรู้รู้คิดที่คิดคิดกันเองแต่ถ้าถ้ามันมันคิดอะไรไปก็รู้ไปคิดไปก็รู้ไปแต่มันไม่ใจไม่ได้ว่างเปล่าอะไรมีน้ําหนักอยู่อันนี้อันนี้คือเราเนี่ยมีตัวเป็นผู้หลงคิดเป็นผู้หลงคิด.

แต่ที่ที่เห็นคิดขึ้นมาเองเนี่ยโดยที่เราไม่ได้ตั้งใจคิดเนี่ยเป็นตัวเราก็ผสมเนี่ยมันความรู้อันนั้นมันเหมือนกับโอ้โหบางทีมันเหงื่อเหงื่อการแตกเลย.

มันว่างวาบไปเหงื่อก๊าซแตกหมดเลยเพราะบางทีมันไม่รู้ว่ามันมันคิดอะไรใช่มั้ยเหมือนว่ามันมีเรื่องขึ้นมาแล้วมันก็เออคล้ายคล้ายมันจะมีเหมือนกับมันความรู้อันนั้นมันเหมือนกับมันไอ้มันอยู่อยู่มันไอ้ที่มันรู้ขึ้นมาเนี่ยโดยที่เราไม่ได้ตั้งใจรู้เนี่ยแล้วมันมันคิดขึ้นมาแล้วเราอยู่อยู่ไปรู้อันเนี้ยมันไม่ไม่มีความรู้สึกว่ามันมีตัวตนของผู้รู้มันก็เหมือนกัน. ใจมันมันมันว่างไปเลยมันมันเหมือนกับโลกธาตุมัน. ละัดไปเลยเหมือนหูมันนิ๊ง. ไปเลยอย่างเงี้ยมันดิ้นไปเลยเหมือนกับจนกระทั่งขนัดไปเลย. แกมันเงียบไปเลยอะมีแต่ความคิด. แต่ไม่ได้เป็นเรื่องเป็นราวนะมีแต่จิตอย่างเงี้ยแต่แต่ใจเหมือนโลกถ้ําถนัดไปเลย. ทั้งโลก.

เนี่ยแต่ถ้าถ้าเราเนี่ยมันคิดอะไรแล้วเราก็รู้ไปเรื่อยเรื่อยนอนรู้ไปเรื่อยเรื่อยอะไรอย่างนี้ไม่เป็นไอ้นี่มันคือมันมันหลงคิดหลงๆก็แค่ว่าความคิดเหมือนกับรถไฟความเร็วสูงแล้วเราก็กระดกขึ้นไปรู้บนรถไฟความเร็วสูงเออเราเรารู้เรารู้เรารู้ไปกับความคิดติดไปกับความคิดอันเนี้ยคือมันคิดอะไรก็รู้หมดคิดอะไรก็รู้หมดแต่เนี่ยถ้าเราเปรียบความคิดนั้นเหมือนความรถไฟความเร็วสูงอันเนี้ยคือเราขึ้นไปบนรถไฟความเร็วสูงแล้วเราก็.

เราก็รู้รู้บนรู้บนรถไฟความเร็วสูงนั่นเองรู้ในรถของความคิดอันนี้เราติดไปแล้วถ้าเราเป็นอย่างเงี้ยวิธีแก้คือให้กระโดดลงจากรถไฟคือรู้สึกเอาใหม่เอาใหม่เอาใหม่แต่ต้องรู้สึกตัวเรื่อยเรื่อยเอาใหม่เอาใหม่ใหม่ถ้าอย่างนี้ต้องต้องความหมายเอาใหม่เอาใหม่เรื่อยรู้สึกตัวเอาใหม่อย่างงี้ลงไปแล้วคือเอาเอาใหม่เอาใหม่ใหม่รู้สึกตัวใหม่อะไรก็ลงแล้วเอารู้สึกตัวใหม่รู้สึกตัวใหม่เรื่อยเรื่อยรู้สึกตัวใหม่ตัวใหม่เรื่อยเรื่อยอันนี้คือหลงคิดไปละเราก็รู้สึกตัวขึ้นมารู้สึกตัวขึ้นมาแค่นั้นแหละ.

แต่ถ้าเราเนี่ยไปพยายามหาหาคลิปที่มันว่าที่มันเนี่ยดีขึ้นมันโดยไม่ไปหาพยายามหาคลิปที่มันไม่ปรุงแต่งและพยายามไปหาลูกที่ไม่ปรุงแต่งอย่างงี้ตลงตลอดเลยเออแต่แต่เราก็จะรู้ตัวเองไงว่าอ้าวหลงแล้วนี่หว่าเนี่ยไปหลงหาคลิปที่ไม่ปรุงแต่งหลงพยายามจะไปให้มันรู้ที่ไม่ปรุงแต่งอันเนี้ยเราก็จะหลงคิดปรุงแต่งไปเรื่อยเรื่อยเลยอันนี้เราก็เราก็จะรู้เองอะเราก็จะมาเฉลียวใจทีหลังไอ้นี่มันเราลงก็ต้องรอดีกว่า.

เราก็จะเลิกอะเลิกเลิกเลิกเลิกเลิกเลยจะพยายามหารู้เลิกพยายามจะไปหาคลิปที่ไม่ปรุงแต่งเลิกพยายามหารู้เราก็เลิกเลิกเลิกเลิกเดี๋ยวกลับมาอีกและผมก็คิดใหม่อีกละเราก็เลิกเลิกเลิกเงี้ยเราก็จะรู้ตัวเรื่อยเรื่อยงั้นตอนนี้มันก็ยิ่งมีอยู่ทุกทุกขนาดจิตแต่เราไม่เห็นมันใช่ไหมคะหลวงตามันมีอยู่แล้วแต่เราเดินลงไปปรุงก็ไม่ได้บังตาเขาเรียกว่าอะวิชาอวิชชามาบังตาใจมันมีอยู่แล้วมันเหมือนอวิชาเนี่ยมันเป็นม่านเฉยเฉยเหมือนกับว่าวิเนี่ยไอ้ความว่าง.

ความว่างในในบริเวณกุฏิเนี่ยกับความว่างข้างนอกเนี่ยเออมันมีม่านะบังเฉยเฉยเนี่ยมันมีม่านะปิดอย่างเงี้ยเอาวิชาเนี่ยเป็นเพียงม่านแต่ไอ้ไอ้ใจเนี่ยหรือจิตเดิมแท้เนี่ยเป็นความว่าง.

ที่เป็นความว่าเหมือนเดียวเหมือนหนึ่งเดียวกับว่างของอากาศข้างนอกเนี่ยไอ้ความว่างอากาศข้างนอกเนี่ยกลายเป็นเหมือนกับความว่างของอากาศข้างนอกมันมีอยู่แล้วแต่กับไอ้ขันธ์5คือจริงจริงกระหนุกกระดิกกระดุกอันนี้เนี่ยไอ้จิตที่กระหนุกกระดิกเนี่ยกะไอ้ความว่างเนี่ยมันมีแล้วอยู่ด้วยกันแต่ม่านเนี่ยเอาวิชามาวาง.

มาก็คือว่าเราหลงไปเอาตัวเราไปปรุงแต่งซะหลวงไปเอาตัวเราเป็นคนคิดเอาตัวเราพยายามคิดเอาตัวเราพยายามรู้พอมันสิ้นเอาตัวเราพยายามคิดซึ่งเอาตัวเราพยายามรู้เอาวิชาดับปุ๊บมาเปิดเลยพบใจที่ว่างเปล่าเลยเสี้ยินาทีเดียวนะที่บอกว่าพอมันมีความคิดที่ไร้เจตนาเกิดขึ้นผู้รู้ที่ผู้รู้ก็รู้โดยไร้เจตนาพบใจมันว่าไปหมดเลยเพราะว่าใจผู้รู้เป็นความว่างอย่างเดียวกับธรรมชาติจักรวาล.

ส่วนความคิดฐาน5คงยังมีชีวิตอยู่มันก็เลยขันธ์5เกิดดับในเชิงที่ว่างเปล่ามันก็เลยเหมือนกับโลกกระทาดไปเลยเพราะไปเป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาลโลกกระทาสเป็นมหาสุศตราแต่มันเป็นเสี้ยินาทีเดียวแป๊บเดียว. แล้วก็หายไปแต่บางคนอาจจะทีเดียวก็ขาดไปเลยก็ได้ไม่จําเป็นว่าต้องหลายที. ขอกราบหลวงตาช่วยต่อบอกชื่อได้บอกชื่อได้อ่อชื่อผมผมแจ็คฮะ.

จะได้รู้ถูกตัวหน่อยต่อในเรื่องของอวิชชาที่ที่เมื่อกี้ที่ที่.

คุณดาวฮะที่หลวงตาสอนเมื่อสักครู่เนี้ยตอนนี้หลวงตาที่บอกหลวงตาบอกอวิชามาบังตาใจนะอันนี้พอผมดูมีสติตั้งตั้งอยู่ที่ใจดูอยู่แต่ว่าด้วยความลึกลึกเราหมายไ่าเอาวิชาเนี่ยเป็นตัวปัญหาเพราะฉะนั้นเราเลยจะต้องไปจัดการกับวิชาเนี่ยครับกราบขออากาศหลวงตาช่วยอธิบายตรงนี้ให้ชัดชัดหน่อยฮะว่ามันผมมันหมายคิดยังไงบ้างฮะครับ.

คือคืออย่างอย่างอย่างที่ท่านพูดเน. คือดาวกําลังเป็นอยู่ตอนเนี้ย. เห็นมั้ยเหตุดาวกําลังเป็นอยู่ตอนนี้.

คือมันเกิดไอ้ความรังเกียจอวิชชามันเกิดความรังเกียจผู้รู้ที่ปรุงแต่งรังเกียจรังเกียจความคิดที่ที่ปรุงแต่งมันหมายไว้จะไปยึดความรู้ที่ไม่ปรุงแต่งความคิดที่ความคิดที่ไร้เจตนาผู้รู้ที่ไร้เจตนาแล้วก็มันเกี่ยวกับวิชาจะไปเอาวิชาอันเนี้ยมันมันก็คือไม่ยึดฝั่งนี้แต่ไปยึดอีกฝั่งนึงไว้อย่างเงี้ยเราต้องอ่านใจเราให้ขาด. เพราะไม่มีฝั่งซ้ายฝั่งขวาแล้วจะเป็นยังไงอะ.

ความไม่รู้ก็ไปไหนวิชาพอรู้แล้่าอะไรจะเป็นอะไรหมายไว้ก็เป็นวิชา.

ซึ่งมันก็จะเป็น. ส่วนใหญ่ก็จะเป็นอย่างเงี้ยลูกค้า. ใช่ก็ถามว่าพอมันพอมันรู้อย่างงี้มันก็อ่ะจะไปแล้วพอมันรู้งี้มันก็จะไปตามเค้าอีกและ.

ธรรมชาติเลย. ถ้าไม่เห็น2ฝั่งจะไม่ไม่พบมัชฌิมาปฏิปทาขออนุญาต.

เมื่อกลางวันผมชอบใจที่ที่หลวงตายกตัวอย่างอุปมาอุปใบตอนที่ว่าเราอะกระโดดขึ้นรถไฟความเร็วสูงอ่ะผมผมผมเศร้าใจตรงที่ว่าเมื่อเรานั่งรถไฟไปไม่ยอมลงเนี่ยเราจะเห็นความจริงสวนทางกันหมดเลยทั้งทั้งที่ตัวเราเนี่ยเคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลาแต่ว่าพวกต้นไม้อาคารบ้านเรือนเนี่ยมันอยู่เฉยเฉยแต่มันวิ่งตลอด. มันเป็นมายาที่มันสวนทางกันมากเลยผมอยากกราบเรียนหลวงตาอธิบายอีกทีครับ.

คือถ้าถ้าเราเป็นผู้รู้ที่มีความพยายามเนี่ยเราพยายามพยายามพยายามพยายามเนี่ยมันจะกลายเป็นผู้รู้ที่ปรุงแต่งเราจะกลายเป็นผู้รู้ที่เคลื่อนที่มันจะเปรียบเหมือนว่าเราอะพอเป็นผู้รู้ที่เคลื่อนที่ปุ๊บมันจะเป็นผู้รู้ที่บนรถไฟความเร็วสูงของความคิดคือผู้รู้ที่เกิดมาจากความคิดปรุงแต่งคือความคิดปรุงแต่งตั้งใจรู้พยายามรู้พยายามจะให้มันเป็นพยายามจะละฝั่งนี้ไปเป็นฝั่งนี้. ก็คือว่ามันเป็นผู้รู้ที่ปรุงแต่งมันก็กลายเป็นผู้รู้ที่เคลื่อนที่อยู่บนรถไฟความเร็วสูง. งั้นมันก็เลยไม่ไม่พบความจริง. มันจะพบกับจะตามความจริงได้มันต้องผู้รู้ต้องไม่เคลื่อนที่.

กูรู้ไม่เคลื่อนที่ก็คือผู้รู้ที่ไร้เจตนานี่ไงแล้วแล้วอย่างงี้นะฮะสมมุติว่าพี่ที่พี่เค้าถามไปเรื่องผู้รู้เคลื่อนที่อะนะครับ. อันนี้บาทฐานของของ.

การที่จะรับรู้ได้ยังไงครับหลวงตาว่าณวินาทีนี้เนี่ยผู้รู้เราเราติดขบวนแล้วเราคือในขณะที่บางคนเนี่ยอ่านอ่านไม่เป็นนะอ่านตัวเองไม่เป็นเงี้ยแล้วก็พยายามเขาสอนให้รู้คือทั่วไปก็สอนให้รู้แล้วก็รู้รู้อยู่อย่างเงี้ยก็ก็พยายามมีสติรู้แล้วก็ยิ่งมุยิ่งเพียรก็ยิ่งยิ่งพลาดไปกันใหญ่อะไรเงี้ยฮะแต่เนี่ยแต่เนี่ยมันมีจุดสังเกตไงครับหลวงตาครับไม่ตายก็คือ.

วางหมดวางผู้รู้วางผู้รู้ทุกหมดไอ้ที่ผู้รู้เคลื่อนที่ไม่.

เคลื่อนที่เราหมายความว่าเอ๊ะกูรู้ไหมเคลื่อนที่เปล่าวางให้หมดเลยทีนักปฏิบัติส่วนใหญ่ที่มาจากหลวงตาแล้วหลวงปลาวางต่อหน้าเลยได้มั้ยคือไม่วางเลยไม่ต้องถามเรื่องอื่นหรือวางเลยได้ไหมนี่ส่วนใหญ่ที่ที่พลาดพลาดกันมาก่อนคือเป็นแบบนี้ป้ะครับ.

เป็นที่มาวางต่อหน้าเราคือเราสกัดนะเราสกัดไอ้ที่มันปรุงปรุงอยู่ในเราสกัดจนกระทั่งปรุงไม่ได้. แต่มันก็แล้วจะสติปัญญาของเจ้าตัวด้วยว่าที่เราสกัดหยุดแล้วมันจะไปต่ออีกหรือเปล่า.

คือเราสกัดหมายถึงว่าไอ้ให้เห็นว่าตัวเองกําลังปรุงอะไรอยู่หลวงปรุงอะไรอยู่หลงพุงอะไรอยู่หลวงปู่ตัวเองไม่รู้ไงเราก็ชี้ให้ขนาดหยิบว่าเนี่ยมันลงพุงอันนี้ลงพุงอันนี้หลงพุงอันนี้หลวงปู่คนนั้นแล้วก็พุงไปไม่ได้สิพุงอะไรขึ้นมาก็เข้าเนื้อหมดเลยนะเนี่ยถามอะไรก็มาเข้าเนื้อหมดพุ่งอะไรก็มาไม่งั้นกูก็โดนแล้วเนี่ยแค่นั้นแหละถ้าเกิดด่าเนี่ยไม่ทันไม่ทันจะถามเลยว่าปูไปเย็บไปอีกฝั่งนึงก็โดนแล้วเนี่ยแล้วก็ดักหมดแหละดักหมดแหละแม้แต่ปรุงไปยึดอนาคตไว้.

ปมไปยึดไปยึดไอ้นี่จะไม่ปรุงอ่ะประยุทธ์ไอ้นี้จะไม่ปรุงไว้อ่ะประยุทธ์นี่จะไม่ปรุงพยายามไปหาไอนี่จะไม่ปรุงไว้ไปยึดได้ก่อนดักหน้าไว้ก่อนเนี่ยนี่ไม่ได้พูดออกมาก็มันก็ดักไปแล้วดักไปดักมาดักไปดักมันจะปรุงไม่ได้แล้วที่สุดอะมันก็หยุดสนิทจริงจริง.

ทั้งไอ้รถไฟที่เคลื่อนที่ด้วยทั้งไอ้ผู้รู้รถไฟก็หยุดถนนมันหยุดหมดทั้งรถไฟก็หยุดทั้งไอ้ผู้รู้ก็หยุดเพราะมันไปไม่ได้ไงแต่มันไปไม่ได้.

เป็นเพราะว่าเราช่วยดักให้แต่ถ้าเค้ามีปัญญาสติปัญญาพร้อมปุ๊บเค้าก็หยุดเดี๋ยวนั้นเองได้โดยตรงเค้าเลย. แต่ถ้ามันออกจากเราไปแล้วเนี่ยแต่ก็ไม่มีสติปัญญาพร้อมเค้าก็จะไปคุมอีกแต่ถ้าเค้าเข้าใจมาตลอดที่เราสอนเนี่ย.

ผมเข้าใจตลอดว่าอะไรคือพุงอะไรคือหลงหลงหลงกุ้งหลงหลงเข้าใจมันตลอดเลยแล้วเราดับไปดับมาเค้าก็ตลอดอ๋อหลงอีกแล้วอ๋อลงอีกแล้วเค้ารู้ด้วยตัวเค้าเองอ๋อเองอ๋อเองไม่ได้ว่าเรามาเรามามาตัดเค้าไว้แต่เค้าหยุดโดยที่เค้าไปเค้าไม่ได้หยุดได้ตั้งใจเค้าไปเห็นแต่พอบอกให้อย่างดาวเนี่ยพอเราบอกว่าแน่เราก็ยึดอีกด้านนึงแล้วอะไรเนี่ยอ๋อใช่เลยอะไรอย่างเงี้ยอย่างงี้คือมีปัญญาที่เห็นด้วยตัวเองลูกเองอยู่เองแล้วก็ยอมรับด้วยตัวเองแล้วก็อย่างเงี้ยจะหายลง. ให้ลงไปเรื่อยเรื่อยหายลงไปเรื่อยเรื่อยจนกระทั่งแล้วจะทั้งก็จะฝึกเองได้แหละฝึกเองได้.

เอออภิไปพลิกมาเพราะว่าเราเราดักให้ระดับให้เดี๋ยวจะกลับมาโดนพลิกไปพลิกมาเราก็ดักอีกดักอีกดักอีกก็ต่อไปมันก็จะเห็นเองคือตอนนี้อย่างอย่างดาเนี่ยก็คือแทบจะกระดิกตัวไม่ได้เลยในใจเค้าเค้ารู้เองอ่ะ. เออเค้าเค้ารู้เองพอพอเราดักเนี่ยบ่อยบ่อยแล้วเค้าก็มีปัญญาบวกด้วยเนี่ย.

เขาก็ก็ผมจะกระดิกอะไรหน่อยก็แต่ไอ้เลยออกจากเราไปแล้วก็อาจไม่รู้นะแต่อยู่ต่อหน้าเราเนี่ยก็คือว่ามันมันกระดิกไม่ได้ไงกระดิกอะไรก็ไม่ได้กระดิกอะไรไปหน่อยก็ไปฝั่งไปฝั่งขวาฝั่งไคล้ฝั่งขวาโดนเรา.

แล้วถ้าสมมุติว่ามันมันอยู่ข้างนอกแล้วมันมันมีสภาวะแบบเนี้ยบางทีมันก็ต้องเหมือนกับว่าจนกระทั่งมันเหนื่อยอะค่ะหลวงตาแล้วมันก็บอกโอ๊ยไม่เอาแล้วทิ้งไม่เอาแล้วเหนื่อยไม่ได้แบบนั้นก็ไม่ได้ต้องไม่ได้ต้องเห็นด้วยใจจริงจริงมันก็วางจริงจริงวางไปเรื่อยเรื่อยคือเราเห็นในที่ที่มันขยับไปเรื่อยเรื่อยแล้วก็วางไปเรื่อยเรื่อยเห็นหลงอีกแล้วอีกหลงอีกแล้วนี่ก็หลงอีกละต้องเห็นด้วยตัวเองอ่ะคือไอ้ตอนเนี้ยเหมือนกับว่าหลวงตาเป็นรถติดปัญญาให้หลงอีก.

ลงอีกละหลงอีกละเราตอบไม่ต้องเป็นเป็นสติปัญญาด้วยตัวเองอะเราเห็นด้วยตัวเองละดีกว่าหลงอีกละนี่ก็หลงอีกละเป็นอาจารย์เป็นคนบอกเลยตอนนี้ถ้าอยู่ตอนนั่งหลังตาหลังตาก็จะสอนสอนเราทําการบ้านก่อนถึงเวลามีสติปัญญาเราก็กลับไปกลับไปใช้ที่เรียนรู้ต่อหน้าหลวงตาเนี่ยเรียนรู้จิตใจตัวเองใช่ใช่กลับไปดูต่อครับสําคัญคือต้องต้องต่อหน้าก็ต้องเข้าใจด้วยแล้วก็กลับไปเนี่ยก็ต้องไปดูตัวเองต่อด้วยใช่ถ้าต้องต้องเรียนต่อเลยต่อเลย.

พอพอจากเราไปแล้วเว้นแล้วทิ้งไปเลยนะมันมันก็จะลืมไปลืมไปแล้วหลงอย่างเดียวแหละหลงหลงอย่างเดียวเลยครับค่ะตุ๊กตาแล้วถ้าเกิดอย่างสมมติว่าพอเรารู้เราเราเฮ้ยนึกขึ้นมาได้เราพลิกเลยได้มั้ยคะเราเห็นว่าเฮ้ยเราลงไปเป็นขันและอะไรเราลงอะถูกต้องก็ต้องอย่างงั้นน่ะเรียกว่าเราหลงขึ้นรถไฟความเร็วสูงแล้วต้องกระโดดลงคือหลงแล้วดีกว่าเนี่ยก็พลิกลงเลยแล้วเอาใหม่เดี๋ยวก็หลงอีกลงใหม่อีกลงพื้นลงไปความเร็วสูงอีกคือรถไฟความคิดอะก็กระโดดลงอีกอ้าวลงอีกแล้วเว้ยอ้าวลงอีกแล้วอะไรอย่างเงี้ยต้องเฉลียว.

ทุกทีเรากระโดดลงเลยแต่มันไวมากเลยนะคะลูกตาอ้าวแล้วแน่นอนคือเราก็ต้องพอแค่กระโดดลงหลงอีกกระโดดลงแล้วก็หลงอีกนี่เรื่องปกตินะแต่สติปัญญาเราจะรื่นเร็วขึ้นค่ะด้วยการที่เราเห็นเค้าเนี่ยหลงบ่อยหลงบ่อยเรายังเห็นหลงบ่อยเท่าไหร่อะยิ่งฉลาดเท่านั้นสติปัญญายิ่งฉลาดเหมือนคนที่ทําคือทําธุรกิจค้าขายน่ะแล้วก็ได้รับมรดกจากพ่อแม่มาแล้วก็ยังไม่ได้ประสบการณ์เลยแล้วก็พ่อแม่ปล่อยวางหมดเลย. หรือเกิดหรือเกิดว่าพ่อแม่ทิ้งไปเลยเนี่ยแล้วอยู่รับมรดกทําการค้ามาเลยเนี่ยส่วนใหญ่เจ๊งหมดไปไม่รอดเพราะว่าไม่ได้ผ่านจากการหลุด.

ลงการเรียนรู้ที่ล้มเหลวที่ล้มล้มผัดมีปัญหานําพานี้ผ่านการแก้มาอย่างโชกโชนแล้วก็จะยิ่งมั่นคงเก่งขึ้นเก่งขึ้นเศรษฐีที่ที่ร่ํารวยเนี่ยล้วนแต่ดูจากประวัติแล้วล้มมาตั้งหลายครั้งพลาดพลั้งมาหลายครั้งล้มมาหลายครั้งแล้วก็จะมีสติปัญญาเพิ่มพูนขึ้นเพิ่มพูนขึ้นแต่คนที่ไม่เคยล้มเลยไม่เคยผิดพลาดไม่เคยไปพบปัญหาเลยได้รับมรดกมาเลยพ่อแม่สิ้นไปเสียไปส่วนใหญ่ค้าขายไปไม่รอดเพราะ.

ว่าไม่มีประสบการณ์ไม่มีประสบการณ์เรียนรู้จากความล้มเหลวอันนี้เหมือนกันน่ะเราล้มแล้วอย่าเครียดพลาดพลั้งขึ้นรถไฟความเร็วสูงไปแล้วเออมันลงคิดโรงเรียนลงคิดโรงเรียนแล้วอย่าเครียดไอ้นี่แหละมันจะทําให้เราฉลาดทําให้เราเก่งแข็งแกร่งขึ้นเราก็โดดขึ้นรถไฟความเร็วสูงไปมีความคิดมีอารมณ์เลยว่าเอาใหม่ไม่ไม่ไม่ลงลงเลิกเลิกเลิกเลิกเอาขึ้นอีกแล้วรถไฟความเร็วสูงอีกแล้วเห็นว่าเป็นเนี่ยมันจะทําให้เราฉลาดแล้วทําให้เราเนี่ยต่อไปไม่หลงอีก.

เพราะเราหลงก็จะเราไม่หลงอีกแล้วหลงก็จะหลงหมดแล้วทุกรอบทุกหน้าเลยแล้วต่อไปเราเห็นมันหมดเลยหลงอีกแล้วนี่ก็หลงอีกนี่ก็หลงอีกนี่ก็หลงอีกลงอีกแล้วสุดอ่ะมันจะหลงจนไม่มีอะไรจะหลงแล้วเออมันก็เลยไม่หลงหนูบอกว่าพอหลงลงเฮ้ยโลกไม่ใช่โรคลอลิงนะโรคลอรีอะไรพ่อโลกละเริ่มแช่อะค่ะหลวงตา.

ในใจเราเนี่ยถ้าเราเที่ยินาทีเดียวเราก็เห็นว่าในใจเราเนี่ยพูดได้บ่นได้ทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดเนี่ยพูดได้บ่นได้แม้แต่เที่ยวเดียวไม่เห็นแต่เฉยเฉยนิ่งนิ่งเฉยเฉยว่างว่างอันนั้นอะลงแล้วก็ไม่รู้ตัวเลยต้องรีบขยับตัวเลยรู้สึกตัวเลยแล้วเข้าหาผู้รู้เลยว่าวิธีแก้วิธีเดียวคือเข้าหาผู้รู้อ่ะใครเป็นคนรู้เฉยรู้นิ่งรู้ว่าเข้าหาผู้รู้ทันทีแล้วพอเข้าหาผู้รู้เจอปุ๊บมันก็จะเจอไอ้ผู้รู้ที่คิดได้บนได้พูดได้ผ่านได้อดเวลาเนี่ยคือตัวเราเนี่ยแหละ.

วิธีเนี่ยที่จะหลุดรอดจากทุกอย่างเนี่ยหลุดรอดจากลูกหลุดรอดจากเสียงหลุดรอดจากกินจากรถจาก2000จากอาการของใจทุกชนิดเนี่ยวิธีเดียวเลยเข้าหาผู้รู้รอดหมดเพราะว่าหนูก็ถามตัวเองว่าใครรู้ใครรู้พอพบผู้รู้เราผู้รู้พวกเราน่ะพลาดเราพูดเราบวชอยู่ในใจแล้วเนี่ยมันก็ขยับแหละเห็นในตัวเราเนี่ยขยับขยับพูดขยับคิดขยับมันก็จะไม่ไปติดติดที่ถูกรู้ทั้งหมดถ้าเข้าหาผู้รู้เนี่ยจะรอด.

พอเข้าหาผู้รู้พบผู้รู้เสร็จแล้วท่านก็บอกว่าให้กล้าผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้ก็คือเนี่ยปล่อยวางผู้รู้ตรงนี้แหละก็คือไอ้ผู้รู้ที่พูดได้ผู้รู้ที่พูดได้เราก็ปล่อยวางผู้รู้เนี่ยคุณปล่อยวางผู้รู้ที่พูดได้เนี่ยที่คิดได้จึงตอบได้ที่พบผู้รู้ทราบผู้รู้หรือปล่อยวางผู้รู้เนี่ยคือไอ้ผู้รู้ที่พูดได้นั่นแหละอย่าไปยึดเอาไปตัวเราตัวตนของเราอย่าไปยึดเขาปล่อยวางเข้าไปปล่อยมันอ่ะเป็นผู้รู้ที่พูดได้ไปเพราะมันเป็นคันหน้าเป็นวิญญาณขันธ์ทํางานร่วมกับเวทนาสัญญาณทหารมันเลยกลายเป็นทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดทั้งถูกใจไม่ถูกใจทั้งจําได้ไหม.

ทางทั้งส่งต่อคิดปรุงพุงกิกคือต่อส่งต่อสังขารมันเป็นธรรมชาติของการกระบวนการทํางานของขันธ์5ไอ้ที่รู้คือพยานหลักฐานจิตวิญญาณขานไอ้ที่มันมันรู้สึกถูกใจไม่ถูกใจเป็นกลางเป็นเวทนาขันธ์แล้วมันจําได้ไหมรู้เป็นสัญญาขันเป็นสังขารคือคิดปูมุงคิดว่าอะไรเป็นอะไรคนนี้เป็นของคนนี้คนนี้รู้จักอันนี้รู้จักรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่าอันเนี้ยมันเป็นกระบวนการทํางานสําคัญ5ไปตัดตอนไม่ได้ค่ะ.

พอเราเราปล่อยวางมาตลอดเวลานะปล่อยวางพอเจอผู้รู้แล้วไอ้ผู้รู้ที่คิดได้มีความรู้สึกได้เนี่ยปล่อยวางหมดแหละปล่อยวางตลอดเวลาปล่อยวางตลอดเวลาพอเราเห็นว่าเราบอกว่าเอ้ยใครรู้เราแค่แค่มองว่าเออเราบอกกับตัวเองว่าใครรู้แค่นั้นแล้วก็ปล่อยผ่านไปเลยไม่ใช่ก็ต้องเห็นผู้รู้ที่คิดได้ดิจะไปปล่อยผ่านอย่างงั้นอ๋ออย่างงั้นมันต้องรู้อยู่ที่ผู้รู้ตลอดเวลาให้ผู้รู้ที่คิดติดต่อได้มันไม่งั้นเราปล่อยผ่านปุ๊บเราเลยไม่รู้อะไรเลยคือเราไปเห็นอ้อใครใคร.

ใครเป็นคนรู้เพราะกับเราเป็นคนรู้แล้วก็จบแล้วก็จบไอ้อารมณ์อันนั้นนะจบอารมณ์ได้ขนาดนั้นนะแต่ไม่ได้กัดติดจดจ่อไว้ตรงไอ้ไอ้ผู้รู้ที่พูดได้ตลอดเวลามันรู้ตรงผู้รู้ต้องพูดได้ต่อไปค่อยค่อยหลงอย่างอื่นอีกคือพอมีอารมณ์อะไรต่างต่างเนี่ยที่ที่หยกที่หยกทําเนี่ยคือพอมีอารมณ์ต่างต่างเนี่ยหยกไปหลงอารมณ์ข้าวแล้วอะอ้าวนี่แล้วก็หยกเข้าหาใจว่าใครเป็นผู้รู้ส่วนเข้าหาผู้รู้ปุ๊บแล้วก็อารมณ์พวกนั้นก็ถูกวางไปแต่พอวางแล้วสบาย.

แล้วไม่รู้กับที่จดจ่ออยู่เนี่ยรู้ตรงผู้รู้อย่าทิ้งผู้รู้เนี่ยไอ้ผู้รู้ที่พูดได้เนี่ยสังเกตมันตลอดเวลาเนี่ยทีนี้พออ่อพอมีอารมณ์ก็อะทวนก็หาว่าใครเป็นคนรู้อะเราเป็นคนรู้เอาหมดเลยเลยไม่อารมณ์ทั้งหลายอะมันดับไปก็เลยวางไปเลยแล้วก็สบายแห่เลยทีนี้ก็เลยไม่ไม่ทิ้งผู้รู้ไปเลยทีนี้ฮะแล้วพอมีปัญหาใหม่ก็มาทวนกระแสเก่าเข้ามาใหม่ว่าใครเป็นคนรู้เราเป็นคนรู้อ้าวพอเราก็รู้ปุ๊บอ้าวเราก็รู้เหรออ้าวอย่างนั้นอารมณ์ทั้งหลายก็ก็ก็. ไปพอพอดับไปปุ๊บก็.

อารมณ์ทั้งหลายดับไปตอนนี้ก็เอาอีกและทิ้งเลยทิ้งกูรู้เลยและไม่ไม่รู้ที่ผู้รู้ไว้ตลอดเวลาให้ผู้รู้เนี่ยมันพูดไม่หยุดตลอดเวลาเลยรู้อะไรพูดไม่หยุดตลอดเวลาเนี่ยคือปฏิบัติแค่นี้เองมันก็เลยไม่ก้าวหน้าจะให้ก้าวหน้าต้องอย่าทิ้งผู้รู้แต่ผู้รู้ที่พูดได้คิดได้ผลได้อย่าทิ้งผู้รู้เพราะว่าพอมันหมดปัญหาปั๊บพอหมดปัญหาแล้วเนี่ยหยกไม่นั้นเลย. ไม่ไม่รู้ต่อเลยไม่รู้ที่กูรู้ต่อคือปัญหาหมดแล้วสบายใจปัญหาหมดแล้วสบายใจที่กูรู้ไปเลยเข้าใจไหม.

พอรู้เสร็จแล้วหนูก็ปล่อยเพลินไปเลยเพราะเรื่องใหม่คราวนี้หนูไม่ตามต่อหนูเพลินปล่อยเป็นเรื่องอย่างอื่นไม่มีสติละพอมีเรื่องฉุกเฉินฉุกเฉินมาหนูค่อยมีสติรู้อยู่ใช่เราไปรู้เรื่องที่ไม่สบายใจที่ใหญ่ใหญ่แค่นั้นเองอะแล้วพอพอหมดเรื่องนั้นไปแล้วเราก็จบจบจากรู้ไปเลยไม่รู้เลยทีเนี้ยจบจากรู้ไม่รู้เลยอันนี้คือเหมือนกับอาศัยธรรมะเป็นที่พักใจเวลามีปัญหานะถูกต้องแค่นั้นเองแค่นั้นเองฮะ.

แล้วตรงเนี้ยเป็นจุดสําคัญของนักปฏิบัติด้วยนะครับหลวงตาเพราะว่าบางคนเนี่ยไปเรียนเพื่อที่จะมีสติเพราะเพราะมีสติปั๊บก็ติดไปกับสิ่งที่ถูกหรูพอถึงเวลาปั๊บก็หลุดไปหมดพอเค้าบอกว่าให้กลับมามีสติย้อนไปที่ตัวรู้พอเจอปั๊บอ๋อเจอแล้ว.

พอเจอแล้วปั๊บไม่ได้กัดติดจดจ่อต่อเนี่ยปัญหามันก็คือไอ้ปัญญาเนี่ยมันน่าจะเกิดขึ้นในช่วงขั้นตอนที่กําลังกัดติดจดจ่อดูดูไอ้เนี่ยที่มันเป็นยังไงเป็นยังไงตัวตัวผู้รู้เนี่ยว่ามันจะเป็นยังไงอะการที่จะเรียนรู้ผมว่ากระบวนการขั้นตอนนี้มันน่าจะเกิดความรอบรู้มากยิ่งขึ้นนะฮะก็ก็ทิ้งเค้าทิ้งน่าเสียดายเสียโอกาสมากฮะโอกาสมากเพราะว่าเดี๋ยวนี้ก็เท่ากับขึ้นรถไฟความเร็วสูงอะรถไฟความคิดความเร็วสูงเที่ยวรอบประเทศรอบโลก.

พอไปเจอปัญหาก็กระโดดลงแล้วก็พอกระโดดลงเสร็จแล้วก็ขึ้นต่อแล้วเที่ยวรอบโลกไปเรื่อยเงี้ยโอ้ยอย่างนี้มันกระโดดจากรถไฟขึ้นรถไฟความเร็วสูงพอเจอไปเจอปัญหาโดดลงแค่นั้นได้แค่นั้นจบแล้วแล้วก็ไม่เปิดต่อมันเลยกลายเป็นผู้รู้เคลื่อนที่หมดเลยตอนเนี่ย.

เพี้ยนแล้วมันเหนื่อยอ่ะมันลําบากแล้วดูโง่ๆเงี้ยสบายแล้ว. สบายรู้งี้ไปจนตายอะแหละรู้โง่โง่งี้แหละยังไงเรียกว่ารู้โง่โง่ขยายความหน่อยก็เมื่อไหร่เจออะไรสะดุดหินค่อยรู้.

อะไรที่มันไม่เจ็บไม่โดนจังจังระลึกได้อุ้ยรู้เป็นธรรมชาติอย่างนี้แหละดีแล้วอะไรอย่างเงี้ยรู้เป็นธรรมชาติคือไม่รู้ก็คือหลงรู้ธรรมชาติของผมไม่รู้อะไรแล้วอยู่อย่างธรรมชาติที่ไม่รู้มีความสุขแล้วไม่รู้ธรรมชาตินะใช่คิดว่าเถียงหลวงตาแบบก็หนูไม่ดีไงหนูไม่ได้ผิดศีลนะหนูก็รู้อยู่นะรู้ตอนหนูทุกข์เจอทุกข์ปุ๊บหนูก็รู้เลยรู้ทุกทีแหละ. แต่มันไม่รู้ตลอดมันไม่มีความไม่ค่อยเห็นต้องเพียรเลยด้วยก็รู้ได้อดเลยแต่เจอทุกข์แล้วค่อยรู้ที่หลวงตาบอกว่า. ก็มันยังแบ่งทุกข์แบ่งสุขอยู่เลยมันยังไม่เห็นเลยว่ามันไปเอาสุกไง.

อย่างงี้ตอนเหม่อเผลอเพลินมันก็เป็นความสุขเราชอบเราก็รู้ตัวตอนเหม่อเผลอเพลินได้ตลอดเลยกูก็ไม่เห็นจะต้องเพียรเลยหนิเหม่อเผลอเพลินมันทั้งวันเดี๋ยวค่อยรู้อย่างเงี้ยเป็นมาแบบ. จนมันแบบสันดานอ่ะ.

แช่บ้างก็ทุกข์แล้วรู้บ้างอย่างเงี้ยมาตลอดเลยเนี่ยคือหยกเลยใช่สมาธิหายปัญญาหายทําหายเป็นทุกข์สติมีสมาธิมีปัญหามีธรรมมีไม่ทุกข์สติเป็นมหาสติเป็นมหาสมาธิเป็นมหาปัญญาเป็นนิพพานพ้นจากทุกข์สติแปลว่าระลึกระลึกรู้ไว้ระลึกไว้ระลึกระลึกได้ระลึกได้ว่ามันต้องอยู่กับรู้ระลึกได้ว่าต้องอยู่กับรุอยู่กับรุอยู่กับรุอยู่กับรุเนี่ยอย่าไปอยู่กับสิ่งที่ถูกรู้. เอออันแรกเนี่ยมันมันอยู่กับรู้ที่พูดได้สักก่อนแล้วล่ะรู้อย่างงี้พูดได้มันก็จะเป็นไอ้ไอ้รู้ที่พูดไม่ได้.

รู้สิมันต้องไปอยู่ใกล้รู้ที่คิดได้จะเห็นในรู้ที่คิดได้อยู่กับรุจที่คิดได้บ่อยบ่อยเพราะมันเหนื่อยมากเลยเว้ยไอ้เนี่ยมันต้องรู้ทั้งคิดทั้งรู้ต้องคิดเหนื่อยมากเลยเรามันจึงยอมวางไอไอรู้ที่คิดได้คงยอมวางที่รู้สึกคิดได้มันก็เลยไปเจอไอรู้ที่คิดไม่ได้เวลาเราเห็นหนูชอบสบายสบายพอมันเห็นมันแบบมันจี๊ดจีดีจีแล้วเรารู้สึกแบบเหนื่อยเหนื่อยเสร็จแล้วหนูก็เอ้ยไม่เอาละเรามันก็เลยเข้าแช่แชร์ใช่ใช่คือ. เราเหมือนกับคนขี้เกียจอ่ะเหมือนคนขี้เกียจทํางาน. คือมันต้องรู้รู้รู้รู้ทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดมันก็เลยเออแต่มันก็เหนื่อยแต่มันฉลาด.

มันมันเหนื่อยนะมันฉลาดไงแต่พอขี้เกียจปุ๊บทิ้งรู้ไปแล้วก็อยู่สบายอันนี้เลยโง่ไปเลยแก้ไขนะรู้ตั่าแก้ไขไปทิ้งรู้พอไปทิ้งรู้มันจะเป็นโรคอื่นตามมาโรคภูมิแพ้โรคไอ้ไมเกรนพอพอทิ้งรู้ไปอยู่กับว่าไม่รู้อะไรเลยแช่ไปเงี้ยมันจะมีโรคตามมาคือโรคไมเกรนโรคปวดหัวข้างเดียวโรคไอ้ภูมิแพ้. โรคภูมิคุ้มกันบกพร่องทําร้ายตัวเองแล้วก็โรคอะไรหลายโรคตามมาลิ้นเป็นฟ้าขาว. ตาขอบตาแดงคันไปหมดเลย. แล้วก็เป็นผื่นคันตามตัวหลายอย่างตามมา.

---

以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文