不确定大家从哪里来的，真的来了各种各样的人。来自不同的地方，不同的途径，不同的禅修中心，不同的老师。 接下来我会从头到尾讲一遍，实际上，所有的禅修中心和老师都是一样的。都是在教授佛陀的教导。是佛陀的教诲。无论是打坐，经行，还是做任何事情，上厕所、喝水、走路，无论做什么，都要觉知。首先，要做到觉知。 一定要觉知，要训练觉知，培养觉知。 正念和正知，正念就是觉知，正念就是知道。他们翻译正念为“能够回忆起来”，正知就是“感觉自己”，但说的时候，通常一起说，“正念正知”，简称正念、正念。要培养正念，无论做什么都要有正念。打坐要有正念，经行要有正念，诵经拜佛要有正念，睡觉也要有正念。做日常工作要有正念，说话要有正念，思考要有正念。要训练正念，并且熟练运用正念。正念是禅定的基础，是智慧的来源。是通往佛法的道路，是解脱痛苦的根本。失去正念，禅定就会消失，智慧就会丧失，佛法就会缺失，就会陷入痛苦。没有正念，就没有禅定，没有智慧，没有佛法，就会感到痛苦。拥有正念，就拥有禅定，拥有智慧，拥有佛法，就不会感到痛苦。 如果正念达到圆满，就会拥有圆满的禅定，圆满的智慧，最终到达涅槃，从痛苦中解脱。正念，仅仅这一个正念。 隆布·詹潘·苏洛（音译）和各位大师，我曾虔诚地请教隆布曼·布里达托大师，这位伟大的老师：“我们如何知道自己是否有禅定？”隆布曼回答说：“看你的正念。”如果我们有正念，就会有禅定，有智慧，有佛法。没有正念，就没有禅定，没有智慧，没有佛法。要观察禅定，就要观察正念，观察觉知。 因此，无论是在打坐，还是在经行，无论在做什么事情，上厕所，还是在路上行走，甚至在睡觉，都要保持觉知。如果没有觉知，一切都将消失，即使你坐在那里，也无法进入禅定。 即使打坐一整天，一整夜，要么一动不动，要么心神不定，而没有觉知，那也不叫做禅定。要时刻观察自己的觉知是否还在。当打坐、经行或者做任何事情的时候，如果我们已经能够觉知，那么几乎不需要任何其他辅助方法。只要持续地观察自己是否还保持觉知即可。 如果我们能观察到，那么就能一直处于对自身觉知的状态，觉知身体的每一个部分，而不需要借助任何引导，也不需要念诵任何咒语。 无论做什么事情，吃饭、喝水、走路，或者睡觉，都要保持觉知。如果我们能够一直提醒自己，能够随时观察到自己还保持着觉知，没有陷入迷茫，没有让自己的心被任何事物吸引，没有让自己的思想沉溺于幻想和杂念之中。没有陷入沉思冥想，试图让一些事情发生，而完全忽略了外界的一切，对眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体的感知一无所知。沉浸在思考之中，完全不听不看任何事物，这就叫做没有觉知。曾经有一位老师，骑摩托车去学校教书。 他只是内心知道自己在做什么，但是失去了觉知。他心里念着“佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀”，只是内心知道，但没有觉知。结果被一辆卡车撞倒并碾压了过去。离警察岗亭很近，警察看到了，就把他带去做事故现场重现。这位隆达问这位老师，他说：“你完全没有感觉吗？你没感觉到吗？”意思是说，他只是内心知道，但没有觉知，他完全忘记了觉知了。 只是内心知道，但是没有觉知，完全不知道被卡车撞了，甚至警察带他去做现场重现的时候才恢复意识。 醒来后他问：“怎么来了这么多人啊？”警察说：“你被车撞了都不知道吗？”他说：“不知道啊。”然后想去骑摩托车上班。他说：“为什么我的摩托车被压扁了？”警察说：“你的摩托车都被撞扁了你都不知道吗？”他完全没有感觉到，没有觉知。 完全没有感觉到，这说明他完全没有觉知。这不能叫做禅定，这完全是没有觉知，非常危险。这真的很危险，因为他做什么都不知道，走楼梯可能会摔倒。 拿起奇怪的东西可能会弄坏。如果使用锋利的工具工作，会非常危险。 比如使用磨东西的机器，可能会把手伸进去，然后把手磨平。 还可能被切割机切断手指或手臂，非常危险。缺乏觉知就是这样。正念正知就是觉知，无论是“觉知”还是“知道”，都必须持续保持。必须能够读懂自己，告诉自己。必须能够读懂自己，随时告诉自己，是否还保持着觉知。没有觉知，就没有禅定，没有智慧，没有佛法。正念消失，禅定消失，智慧消失，佛法消失。有正念就有禅定，有智慧，有佛法。如果正念圆满，就是圆满的禅定，圆满的智慧。最终到达涅槃，摆脱痛苦。正念，仅仅这一个正念。 因此，最重要的是觉知或知晓。无论在做什么，都要知道自己在做什么。无论在想什么，都要知道自己在想什么。无论在说什么，都要知道自己在说什么。无论在做什么，都要知道自己在做什么。如果大家有觉知，能够知晓，能够提醒自己。能够观察到自己，能够随时告诉自己。 那么，大家就安住于此，安住于觉知，安住于随时觉知。能够随时提醒自己还保持着正念，还保持着觉知，那就很简单了。 当大家打坐时，可以用任何事物作为辅助工具，比如呼吸。吸气时想“佛”，呼气时想“陀”，或者念诵“佛陀、佛陀”，不用配合呼吸也可以。或者用大家以前训练过的任何方法都可以，但最重要的是觉知，必须保持觉知，必须在觉知中进行。如果没有觉知，就要尽快恢复觉知。什么是没有觉知呢？就是心神涣散，迷失方向，沉溺于各种想法中，却不自知。比如，念诵“佛陀、佛陀、佛陀、佛陀”，然后忘记了。 忘记觉知自己正在念诵“佛陀”，陷入迷茫，开始胡思乱想，想了很久才意识到。 觉知离开了念诵“佛陀”的状态，并没有在觉知中念诵“佛陀”。 或者，当你觉知呼吸时，也必须在觉知中觉知呼吸。或者，你用任何其他方法，无论做什么都可以，但是你必须保持觉知，不要再次忘记。又忘记了觉知，思想飘忽不定，然后我们又恢复了觉知。如果经常这样，觉知就会经常中断，正念也会经常中断。或者觉知会经常中断。 当它迷失的时候。 迷失方向，沉溺于幻想，或者把心神向外投放，去追逐色、声、香、味、触，去漫无目的地观看、倾听。 你必须能够观察到。 你必须能够观察到，迷失方向，心神涣散，沉溺于幻想时的表情和状态是什么样的。你不觉知的状态是什么样的，你必须能够观察到。 能够观察到，并告诉自己，这种状态就是没有觉知。像这样，这种行为就是没有觉知。我们不要再这样做了。不要再这样迷失了。用这样的方式教导你的心。 告诉自己，不要再这样迷失了。这种状态是没有觉知的。不要再这样做了。一遍又一遍地告诉自己。 慢慢地，你的心会变得聪明起来，就像训练小狗或小猫一样。它会逐渐变得越来越聪明。然后，它又会再次犯错。念诵“佛陀、佛陀、佛陀”，吸气时想“佛”，呼气时想“陀”，没过多久，觉知又中断了。 陷入迷茫，漫无目的地观看、倾听。 “啊，觉知又中断了。”当觉知中断的时候，再次提醒自己，用手势引导它。 就像对待小狗和小猫一样，告诉它：“这样是不对的。你迷失了，心神涣散，沉溺于幻想。不要再这样做了！不要再迷茫了！要严厉地训斥它。”要严厉地训斥它。这样，你的心就会像小狗和小猫一样，受到训斥就会听话，就会变得驯服。 然后， 当我们意识到自己迷失了，就恢复觉知。然后吸气时想“佛”，呼气时想“陀”，或者念诵“佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀”。当它恢复觉知的那一刻，立刻告诉它：“看到了吗？这种感觉就是觉知。这种感觉就是觉知。你要保持这种觉知，不要再迷失了。这种感觉就是觉知。”用这种方式教导你的心。 然后，在觉知中念诵“佛陀、佛陀、佛陀”，或者在觉知中觉知呼吸。 一不留神，觉知又消失了，开始想其他事情，漫无目的地观看、倾听。沉溺其中，感到昏昏沉沉，迷迷糊糊，昏昏欲睡，开始点头。 觉知已经消失了，昏昏欲睡，觉知逐渐模糊。 那些点头打瞌睡的人，什么都学不到。 练习多少年都没有用。任由自己昏昏沉沉，点头打瞌睡，这样能学到什么呢？多少年都没有用。 因为正念消失了，觉知消失了，逐渐变得模糊，昏昏沉沉，然后开始点头打瞌睡。然后什么都不知道了。 然后，别人说：“时间到了。”“啊？时间到了？这么快就结束了？”醒来之后， “唉，我一直在打瞌睡。” 这样练习是没有任何进展的。 我们必须…… 然后，告诉你的心，教导它，不要再这样昏昏沉沉，失去正念和觉知。 不要再这样漫无目的地昏睡、点头了。 告诉它：“不要这样！不要这样！” 就像教导小狗和小猫一样，告诉它，然后重新开始，恢复觉知。然后，又开始贪图轻松舒适，失去了觉知。 贪图轻松舒适，失去了觉知。然后，又开始点头打瞌睡。 之所以会点头打瞌睡，是因为。 因为它贪图轻松舒适，而失去了觉知。 觉知着呼吸，吸气时想“佛”，呼气时想“陀”，慢慢地开始失去觉知，变得模糊，昏昏沉沉，吸气时想“佛”，呼气时想“陀”，不再那么专注，不再那么清晰。 念诵的咒语也变得模糊不清。然后，逐渐地开始贪图轻松舒适，然后点头打瞌睡。 之所以会点头打瞌睡，就是因为贪图轻松舒适。 一旦陷入沉睡，就会失去觉知。如果这样， 觉知呼吸的力量开始减弱，不再觉知。然后我们用力地深呼吸，让新鲜空气充满全身。 “呼，真舒服。”重新开始，重新开始，恢复觉知。 觉知呼吸，吸气和呼气。如果又开始失去觉知，逐渐变得模糊、昏昏沉沉， 然后，我们再次深呼吸。 一旦陷入沉睡，我们就深呼吸，让空气充满全身，到达头部、肺部、肝脏和肠道。呼吸后感到神清气爽。 如果实在无法坚持，就继续睡觉吧。或者经常站起来，去洗个冷水脸。或者走动走动，去找一些酸的东西吃。 比如吃一个柠檬。 或者吃醋栗什么的。不知道有没有醋栗，吃一颗醋栗。然后走动走动，就不会想睡觉了。去找一颗醋栗，醋栗很有用。中午以后，那些守八戒的人可以吃，醋栗是一种药。吃一颗醋栗，酸酸的，一直保持那种酸酸的感觉，就不会想睡觉了。 我们要了解。 我们的身体。 这种情况是没有觉知的。 这也是一种没有觉知的情况，它沉迷于…… 沉迷于挣扎、寻找、努力地让某些事情发生。 沉迷于挣扎、寻找、努力地让某些事情发生。 既没有迷失方向，也没有把心神向外投放。 既没有打瞌睡。 而是沉迷于…… 沉迷于试图让一些事情发生，沉迷于挣扎、寻找、想要得到这个，想要得到那个。想要得到涅槃，想要得到空性，想要得到平静，想要得到宁静。 总是想要得到，总是想要得到。 却什么都得不到。 感到沮丧，为什么得不到平静？ 为什么得不到宁静？ 为什么会这样？ 为什么会那样？ 感到沮丧，感到郁闷。 在内心感到焦躁不安。 为什么得不到宁静和空性？ 为什么得不到轻松和舒适？ 为什么无法开悟，无法证得涅槃？ 感到沮丧，感到郁闷。 感到焦躁不安。 像这样，也叫做没有觉知。 这样就完全失去了觉知。 完全沉溺其中， 完全失去了觉知。 我们必须保持觉知。 如果沉迷于其中，必须恢复觉知。 总是想要得到，想要得到。 这其实是一种贪欲，被贪欲所迷惑。 一味地想要得到平静，想要得到空性，想要得到宁静，想要得到光明。 想要得到涅槃。 沉迷其中，如果无法如愿，就会感到焦躁不安。 这也是一种没有觉知的状态。 我们要恢复觉知，然后教导自己：“我们被迷惑了，沉迷于贪欲，沉迷于渴望，沉迷于想要拥有，想要成为，想要知道，想要看到，想要理解，想要开悟。沉迷其中，这是一种贪欲。” 不要再这样迷失了。 不断地教导你的心。 就像教导小狗和小猫一样。 多加教导，它就会变得聪明起来。 如果遇到这种情况，它就会知道自己被迷惑了。 它就会知道自己被迷惑了。 被贪欲所迷惑，想要知道，想要看到，想要得到，想要成为，想要开悟。 我们要不断地教导它。 用这种方式不断地教导它。 它就会变得驯服，变得非常聪明。 我们要教导我们的心。 心不是我们。 心不是我们。 心不是我们。心不是我们。 心不是我们。 它不是我们的自我。 我们是训练心的人，是训练心的人。 心不是我们。 我们比心更强大。 因为我们是心的主人。 我们是心的主人。 佛陀说，这就像一只野猴。 我们是世界上最优秀的驯猴师。 心不是我们。 它不是我们的自我。 心是一只野猴。 我们不是心。 我们不是心。 是训练心的人。 是训练心的人。 是训练心的人。 我们是世界上最优秀的驯猴师。 我们是世界上最优秀的驯猴师。 我们应该怎样说，才能让它变得聪明呢？ 心会变得聪明的。 我们不要认为心是我们。 心是我们的自我。 我们要训练它。 通常会迷失方向。 念诵“佛陀、佛陀、佛陀、佛陀、佛陀”。 吸气时想“佛”，呼气时想“陀”。 或者大家按照自己的方法。 无论大家按照什么方法，都必须保持觉知，必须保持正念。 如果失去觉知，必须恢复觉知。 如果失去觉知，就是心神涣散， 沉溺于幻想，失去了觉知，就必须恢复觉知。 我们必须教导我们的心，训斥它，告诉它不要再这样迷失了。 不要再这样漫无目的地游荡了。 这样是迷失了方向。 当恢复觉知的时候，告诉它要这样觉知。 要这样觉知。 过一会儿，念诵“吸气时想佛，呼气时想陀。” 走动着，看着这里，看着那里。 在经行的时候，看着这里，看着那里。 偶然听到别人在放音乐。 我们开始沉迷其中，开始喜欢，然后忘记了觉知。 忘记了吸气时想“佛”，呼气时想“陀”。 忘记了念诵“佛陀、佛陀”。 忘记了去偶然地观看和倾听。 这叫做心神涣散。 这叫做漫无目的地游荡。 我们必须恢复觉知。 当恢复觉知的时候，必须告诉它，教导它不要再这样漫无目的地游荡了。 告诉它：“不要再这样迷失了！ 从现在开始不要再这样了！” 要保持觉知。 告诉它：“要这样觉知！要这样觉知！” 就像教导小狗和小猫一样。 当我们从小饲养小狗和小猫的时候，把它们养在家里，对吧？ 有些人把小狗和小猫养在家里。 我们会做一个小门，一个可以来回折叠的小门，让它们可以进进出出，去外面大小便。 但是，刚开始的时候，必须教导小狗和小猫。 它们会不时地在家里大小便，在睡觉的地方大小便，弄得臭气熏天。 我们必须抓住它们，及时制止它们。 当它们迷失方向的时候，就像心迷失方向的时候一样，就像小狗和小猫迷失方向，跑回家里大小便一样。 必须抓住它们，及时制止它们，在那个时候训斥它们，告诉它们不要在这里大小便。 然后抓住它们，带到外面，抓住它们， 从小门出去，带到外面，然后把它们的屁股按在外面，告诉它们：“这里才是你大小便的地方。 你要在这里大小便，不要再迷失方向了。 不要再迷失方向，跑回家里大小便了。” 它又这样做了，又迷失方向了。 迷失方向，又跑回家里大小便了。 这就像我们心神涣散，迷失方向，沉溺于幻想，沉溺于打瞌睡，或者贪图轻松舒适，失去觉知，最终点头打瞌睡。 或者沉迷于思考，试图让一些事情发生。 渴望得到，渴望变得更好，渴望拥有，渴望成为，渴望知道，渴望看到，渴望开悟。 沉迷其中，感到愤怒和沮丧。 在内心感到焦躁不安。 试图控制，试图阻止它思考，试图控制，感到焦躁不安。 这就是迷失了方向，这就是失去了觉知。 再次训斥它。 就像对待刚才那只在家里大小便的小狗和小猫一样。 再次训斥它。 告诉它：“不要再这样迷失了。” 当它恢复觉知的时候，告诉它要这样觉知。 像这样教导它。 如果我们坚持教导它， 如果主人坚持教导它，它就会。 变得聪明起来。 心，心不是我们。 心不是我们的自我。 但是，我们必须坚持教导它。 如果不坚持教导它，它就会像小狗和小猫一样，跑回家里大小便，让我们感到痛苦。 我们必须坚持教导心。 它才不会把痛苦带给我们。 如果没有觉知，它就会迷失方向，把心向外投放。 如果有觉知，就不会感到痛苦。 如果没有觉知，它就会迷失方向，把心向外投放，然后给自己带来痛苦。 这就像我们不教导小狗和小猫，它们就会跑回家里大小便，弄脏我们的床铺，让我们感到臭气熏天，让我们感到痛苦。 我们必须和心在一起。 必须和心在一起，直到死亡。 就像小狗和小猫必须和我们在一起直到死亡一样。 但是，如果我们不教导它，我们就会痛苦而死。 心不是我们，不是我们的自我。 我们必须坚持教导心。 它必须和我们在一起直到死亡。 如果我们理解心不是我们，不是我们的自我，然后我们坚持教导它，心就不会再给我们带来痛苦。 这样，我们就可以和它在一起，而不会感到痛苦。 当死亡来临的时候，当寿命终结的时候，我们就会各自离去。 心就会熄灭，所有的感觉和想法都会消失。 而心，而心，那颗没有自我的心。 就会消失。 消失。 成为自然的一部分，融入自然之中。 那颗心，或者原本的心，或者原本的意识。 原本的意识，只有知道。 只有知道。 意识的意思是知道。 只有知道。 没有任何自我。 只有空性。 只有知道。 只有知道。 意识，只有知道。 知道我们在想什么，在说什么，在做什么。 我们所做的任何事情，都逃不过意识。 原本的意识，或者原本的心。 绝对逃不过。 因为它就在我们的身体里。 但是，它没有自我。 我们不知道它在哪里。 因为它没有自我。 它肯定就在我们的身体里。 肯定就在我们的身体里。 因为我们还活着。 它没有自我。 但是，它时刻都知道我们。 知道我们身体和心里的一切。 知道我们所有秘密的想法、言语和行为。 那颗原本的心，或者原本的心，或者原本的意识。 它没有自我。 它没有形状。 它只有知道。 它就在我们的身体里。 它就在我们的身体里。 但是，我们不知道它在哪里。 因为它没有自我。 所以，它没有固定的位置。 它不需要任何空间。 它不需要任何空间。 知道我们的一切。 为什么？ 因为它就在我们的身体里。 所以，它知道我们的一切。 知道我们的身体和心理。 知道我们的所有想法、言语和行为。 知道我们所有的秘密。 无论好坏，它都知道。 所有善行， 布施，所有功德，它都知道。 我们无法逃脱原本的意识，或者原本的心。 为什么我说“原本”？ 原本的意识。原本的心。那颗原本的意识是自然。它和自然是相伴的。它是和自然相伴的。 是和自然一起诞生的。 是一种随着自然诞生的知识。 然后加上无明，无明就是虚假的。 虚假的，那就是迷惑。 迷惑，也就是不知道。 没有知识的意思是。没有知识的意思是。 没有知识的意思是。 没有知识的意思是。 迷惑。 迷惑。 然后诞生的时候，迷惑和知识混合在一起。 然后，迷惑和知识混合在一起，它不能被称为原本的意识，原本的心。 但它是真实的。 这就像地球上。 金子埋藏在地表之下。 大家都知道。 大家都知道，金矿埋藏在地表之下。 那些有智慧的人。 那些在世俗方面有智慧的人。 那些在世俗方面有智慧的人。 他们知道如何冶炼。 然后提炼，把金子里面所有的杂质都分离出来。留下纯净的金子，那就是纯金。 纯金原本就和自然在一起。 纯金原本就和自然在一起。 它原本就和地表一起。 埋藏在地表之下。 然后有一些杂质。 这些杂质就像。 无明和心的杂质。原本的意识，原本的心，原本的意识。 它和无明混合在一起。 那些有智慧的人会提炼掉无明。 然后，它就变成了原本的心。原本的心。 或者，被称为纯净的意识。纯净的心。 或者纯净的心。 就像纯金一样。 或者，就像提炼之后，去掉杂质的黄金。 如果，无明是什么？ 就像我们认为那些可以思考、说话和感受的，就是我们自己。 我们忘记了，我们忘记了，我们忘记了。 忘记了，忘记了。 我们忘记了，在我们之内，时刻都知道我们，那是原本的心。 知道我们所有秘密的想法、言语和行为。 那颗原本的心，原本的意识。 知道我们的一切。 那个原本的意识。 那个原本的意识。 知道我们所做的一切。 但是，我们却认为这个，拥有感觉、想法和情感的。 才是我们自己。 我们被迷惑了。 我们被迷惑了。 我们被迷惑了。 我们被迷惑了。 我们被迷惑了。 我们被迷惑了。 我们认为那个可以感受想法和情感的才是我们。 实际上，那个可以感受想法和情感的，是被我们知道的。 而真正知道我们的， 是原本的心。 原本的心，原本的意识。 它就在我们的身体里。 虽然它没有自我，但它只有知道。 我们找不到它。 但它知道我们的一切。 知道我们在想什么，说什么，做什么。那个被知道的并不是我们。 而是我们想象出来的。 它只是暂时存在，然后就会消失。 它会不断地诞生和消失。 它会衰老，生病和死亡。 它会腐烂，分解和消失。 它无法感受任何想法和情感。 所以，它只是一个想象出来的东西。 那个被知道的才是我们。 它可以思考，可以感受情绪。 它不是我们。 只是一个假想的存在。一个虚构的存在。 它只是一个想象出来的东西。 而我们是始终知道一切的那位。 无论我们处于什么状态，它都知道我们。 所以那才是真正的我们。 但是我们不能思考，不能说话，不能行动，不能展现任何行为，不能移动。 我们只能知道。 那个虚假的自我可以移动。 所以它可以始终知道。 无论身体在呼吸，身体在移动，身体在坐着，身体在行走， 无论在做什么，它都知道。 它始终知道我们。 它始终知道我们， 知道我们站立、行走、坐着、躺着、进出卫生间，喝水， 知道我们呼吸。 它知道我们呼吸。 而且它会知道我们所说的一切。 它会知道我们说什么，我们想什么，我们所有的深层想法，我们的分析、批评、研究，我们所有的努力寻找，寻找对与错，寻找原因和结果， 所有努力想做成某事。 它知道我们的一切。 它知道我们正努力做成某事。 我们感到身体疼痛，这儿疼，那儿疼， 这不舒服，那不舒服，身体不舒服，心情不舒服， 身体不舒服，心情不舒服，身体舒服，心情舒服。 它知道我们的一切。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- ไม่แน่ใจของมากันหลากหลายเนอะ. มากันหลากหลายที่หลากหลายทางหลากหลายสํานักหลากหลายกุมภาจารย์. เดี๋ยวจะไปปูพื้นไปทีเดียวเลยที่จริงอ่ะทุกสํานักทุกครูบาอาจารย์ก็เหมือนกันนะ. ก็คือคําสอนของพระพุทธเจ้าเนี่ยแหละ. เป็นคําสอนของพระพุทธองค์เหมือนกัน. ไม่ว่าเราจะนั่งสมาธิจะเดินจงกรม. จะทํากิจการงานใดของน้ําห้องส้วมดื่มจินเดินทางไปไหนมาไหนทํากิจการงานใด. ก็ต้องรู้สึกตัวให้เป็น. ต้องรู้สึกตัวให้เป็นก่อนอันดับแรก. ต้องต้องรู้สึกตัวสติอะต้องฝึกสติให้เป็นสติ. สติสัมปชัญญะสติคือความกลัวความรู้สติคือความรู้เขาก็แปลสติระลึกได้สมัชชาคือความรู้สึกตัวแต่เวลาพูดมันก็พูดรวมไปเลยสติสัมปชัญญะสติพูดเป็นสติสติ. ให้มีสติทําไรให้มีสติ. นั่งสมาธิก็ให้มีสติเดินจงกรมก็ให้มีสติสวดมนต์ไหว้พระก็ให้มีสตินอนอยู่ก็ให้มีสติ. ทํากิจการงานนี้ประจําวันก็มีสติพูดก็ให้มีสติคิดก็ให้มีสติ. ต้องฝึกสติแล้วก็ฝึกสติให้มันชํานาญ. ดนตรีนั่นแอร์เป็นที่มาของสมาธิเป็นที่มาของปัญญา. เป็นที่มาของธรรมเป็นที่มาของความพ้นทุกข์สติขาดสมาชิกขาดปัญญาขาดคําขาดเป็นทุกข์. สติหายสมาธิหายปัญญาหายทําหายเป็นทุกข์. สติมีสมาธิมีปัญญามีธรรมมีไม่ทุกข์. ส่วน4เป็นมหาสติก็จะเป็นมหาสมาธิเป็นมหาปัญญาเป็นพระนิพพานพ้นจากทุกข์สติอันเดียวสติอันเดียว. หลวงปู่จุมพันธุ์สุโรคุณแม่ครูอาจารย์ที่มีชื่อเสียงในกราบทูลถามได้กราบถามได้กราบเรียนถามหลวงปู่มั่นภูริทัตโตพ่อแม่ครูบาอาจารย์ใหญ่ว่าเราจะรู้ได้ยังไงว่าเรามีสมาธิ. ร้องปูมั่นคุณก็โตตอบว่าให้ดูที่สติ. ถ้าเรามีสติอยู่ก็จะมีสมาธิมีปัญญามีธรรม. ไม่มีสติก็ไม่มีสมาธิไม่มีปัญญาไม่มีธรรมจะดูที่สมาธิดูที่สติดูที่ความรู้สึกตัว. ดังนั้นจะนั่งสมาธิอยู่ก็ต้องรู้สึกตัวจะเดินจงกรมอยู่ก็ต้องรู้สึกตัวทํากิจการงานใดอยู่ก็ต้องรู้สึกตัวเข้าห้องน้ําห้องส้วมอยู่ก็ต้องรู้สึกตัวเดินทางไปไหนมาไหนก็ต้องรู้สึกตัวนอนอยู่ก็ต้องรู้สึกตัว. ถ้าไม่มีความรู้สึกตัวไม่มีหมดเลยสมาธิก็ไม่มีต่อให้นั่งสมาธิอยู่แต่ไม่เป็นสมาธิ. นั่งสมาธิข้ามวันข้ามคืนนั่งนิ่งเฉยหรือนั่งฟุ้งซ่านไปไม่รู้สึกตัวอันนั้นก็เรียกว่าไม่มีสมาธิ. ไอ้สังเกตดูอยู่ว่าความรู้สึกตัวยังมีอยู่ไหม. เวลานั่งสมาธิหรือเดินจงกรมหรือทําอะไรถ้าเราเนี่ยรู้สึกตัวเป็นแล้วเราก็ไม่แทบไม่ต้องใช้เครื่องล่อ. คือให้มีแต่การสังเกตอยู่ตลอดเวลาว่ายังมีความรู้สึกตัวอยู่มั้ย. ถ้าเราสังเกตออกเราก็จะสามารถอยู่กับการสังเกตตัวเรานี่แหละว่ามีความรู้สึกตัวอยู่ทุกอวัยวะบทไหมโดยไม่ต้องใช้เครื่องล่อไม่ต้องใช้คําบริการอะไร. ไม่ว่าจะทํากิจการงานใดของน้ํานองท่วมดื่มกินเดินทางไปไหนมาไหนหรือเวลานอนอยู่ก็ให้มีความรู้สึกตัวอยู่ถ้าเราสามารถบอกตัวเองได้ตลอดเวลาสังเกตตัวเองออกบอกตัวเองได้อดเวลาว่ายังมีความรู้สึกตัวอยู่ไม่หลงเอด. อะไร. ไม่ลงมือเพ้อๆเอาใจเราเนี่ยหลงสิทธิ์ไปกับอะไรเอาจิตใจเราเนี่ยไปฝากไว้ที่อะไร. ไม่ลงมือเพลินเพลินคิดปรุงแต่งฟุ้งซ่านไป. ไม่หลงก็ไปหมกมุ่นคุณคิดพยายามทําอะไรให้เป็นอะไรอยู่ภายในกุกกักกุกกักกุกกักกุกกักไม่สนใจอะไรเลย. ไม่รับรู้อะไรเลยต้องตาหูจมูกลิ้นกาย. หมกมุ่นครุ่นคิดคิดหมกมุ่นหมกมุ่นคุณคิดคิดหมกมุ่นงุดงุดงุดงุดงุดไม่ฟังอะไรไม่รับรู้อะไรเลยอย่างเงี้ยเรียกว่าไม่รู้สึกตัว. มีอาจารย์ท่านหนึ่งเนี่ย. ขี่มอเตอร์ไซค์ไปสอนโรงเรียน. แล้วก็รู้อยู่แต่ข้างใน. แล้วก็ขาดความรู้สึกตัวไป. พุทโธพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธแล้วก็รู้สึกรู้อยู่แต่ข้างในแต่ไม่รู้สึกตัว. รถบรรทุกก็เลยชนแล้วก็เหยียบไฟเลย. เหยียบไปเลยไปหน่อยป้อมตํารวจก็เห็นเค้าก็เลยจับมาทําแผนเกิดแผนเกิดเหตุทํามาทําแผนในที่เกิดเหตุ. หลวงตาได้สอบถามอาจารย์ท่านนี้บอกว่ามันไม่รู้สึกตัวเลยอาจารย์นี่เห็นไหมไม่รู้สึกตัว. คือมันไปรู้อยู่แต่ข้างในแล้วมันไม่รู้สึกตัวมันลืมไปเลย. มันลืมความรู้สึกตัวไปเลย. แล้วก็มารู้อยู่แต่ข้างในแต่มันไม่รู้สึกตัวไม่รู้เลยว่ารถบรรทุกเหยียบไปชนไปขนาดตํารวจก็พาคนร้ายมาทําแผนในที่เกิดเหตุพอรู้สึกตัวขึ้นมา. อ้าวทําไมคุณมากันเต็มเลยในที่เกิดเหตุตํารวจบอกว่าเนี่ยเขาขับรถชนคุณไปคุณยังไม่รู้ตัวเลยหรอไม่รู้อ่ะ. แล้วจะไปเอามอเตอร์ไซค์ขี่ต่อไปทํางาน. ก็ทําไมรถมอเตอร์ไซค์ผมมันแบนไปแล้วอะ. อ้าวนี่รถมอเตอร์ไซค์โดนทุบไปจนแบนยังไม่รู้ตัวอีกเหรอไม่รู้สึกตัวเลยไม่รู้ตัวเลย. ไม่รู้ตัวเลยนี่มันไม่รู้ส่วนตัวไม่รู้ตัวเลยเห็นไหมเนี่ยเห็นไหมไม่รู้ส่วนตัวไม่รู้ตัวแล้วก็เนี่ยมันไม่ได้เป็นสมาธินะอย่างนี้อันนี้มันไม่รู้ตัวเลยอ่ะอันตรายมากนะอันนี้อันตรายจริงๆเลยทําอะไรก็ไม่รู้ตัวเดินบันไดเดินตกบันไดได้. หยิบข้าวของแปลกๆหักได้ถ้าทํางานอะไรกับเครื่องจับของมีคมอะไรเนี่ยอันตรายมากเลยแต่เดี๋ยวก็อะไรล่ะไอ้เครื่องอะไรที่มันบดๆๆๆๆอะไรมือยัดใส่เข้าไปเดี๋ยวมันบดเอามือลีบเลย. นึกว่าเครื่องตัดตัดตัดอะไรมาตัดนิ้วตัดแขนขาดอะไรอย่างเงี้ยอันตรายนะขาดความรู้สึกตัวเนี่ยเออสติสัมปชัญญะคือความรู้สึกตัวหรือรู้ตัวรู้สึกตัวหรือรู้ตัวเนี่ยต้องมีอยู่ตลอดเวลาต้องอ่านตัวเองได้บอกตัวเองได้อ่านตัวเองออกบอกตัวเองได้. ต้องอ่านตัวเองออกบอกตัวเองได้ตลอดเวลานะว่ายังรู้สึกตัวอยู่หรือเปล่าทําไมรู้สึกตัวไม่มีสมาธิก็ไม่มีปัญญาก็ไม่มีทําก็ไม่มีอ๋อสมาสติขาดสมาธิขาดปัญญาขาดทําขาด. สตรีมมีสมาธิมีปัญญามีธรรมมีสติเป็นมหาสติเป็นมหาสมาธิเป็นมหาปัญญา. เป็นพระนิพพานเพราะจับทุกข์นี่สติอันเดียวสติอันเดียว. งั้นสําคัญที่สุดคือนี่แหละความรู้สึกตัวหรือความรู้ตัวทําอะไรอยู่ก็ต้องรู้ตัวจะคิดอะไรก็ต้องรู้ตัวอยู่จะพูดอะไรก็ต้องรู้ตัวอยู่จะทําอะไรก็ต้องรู้ตัวอยู่. พาท่านมีความรู้ตัวอยู่รู้ตัวเป็นรู้สึกตัวเป็นแล้วบอกตัวเองได้. บอกตัวเองออกบอกตัวเองได้เนี่ยสังเกตตัวเองออกบอกตัวเองได้อดเวลาแล้วเนี่ย. ท่านก็อยู่กับตรงนี้เลยอยู่กับความรู้สึกตัวนี่แหละอยู่กับความรู้สึกตัวรู้ตัวอยู่ตลอดเวลาเนี่ย. สามารถบอกตัวเองได้ตลอดเวลาว่ายังมีสติอยู่ยังมีสติอยู่ยังรู้ตัวนะตอนนี้ก็ง่ายและ. เวลาท่านจะนั่งสมาธิเอาอะไรเป็นเครื่องล่อก็ได้ลมหายใจเข้าออกเป็นเครื่องล่อหายใจเข้าพุทธหายใจออกโถก็ได้หรือพุทโธพุทโธไม่ต้องบอกกับลมหายใจก็ได้หรือท่านเคยฝึกของท่านมาอย่างไรด้วยวิธีใดก็ได้แต่สําคัญที่ความรู้สึกตัวต้องมีความรู้สึกตัวอยู่ต้องทําไปด้วยความรู้สึกตัว. ถ้าไม่รู้สึกตัวต้องรีบรู้สึกตัวขึ้นมา. ทําไมรู้สึกตัวคืออะไรคือหลงเหม่อเผลอเผินคิดปรุงแต่งอะไรไปแล้วไม่รู้สึกตัวแล้ว. บริกรรมพุทโธพุทโธพุทโธเช่นนะตัวยกตัวอย่างบริกรรมพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธอ้าวลืมและ. ลืมรู้สึกตัวอยู่กับคําบริการพุทโธและลงมือเผลอเผลอคิดนู่นคิดนี่คิดนู้นคิดนี่คิดไปตั้งนานแล้วอ้าวกว่าจะรู้สึกตัวอ้าว. ความรู้สึกตัวอยู่กับคําบริการพุทโธหายไปแล้วไม่ได้บริการพุทโธด้วยความรู้สึกตัวซะแล้ว. หรือท่านจะรู้ลมหายใจก็ออกก็ต้องรู้ลมหายใจก็ออกด้วยความรู้สึกตัวหรือท่านจะบริการด้วยความบริกรรมอื่นใดหรือจะท่านจะทําอะไรก็ได้แต่ท่านต้องมีความรู้สึกตัวอยู่อ่าอย่าลืมอีกแล้วลืมความรู้สึกตัวชีสวงแต่งไปอ้าวแล้วเราก็รู้สึกตัวขึ้นมา. ถ้าเป็นแบบนี้บ่อยบ่อย. ความรู้สึกตัวขาดบ่อยบ่อยสติอะสติขาดบ่อยบ่อย. หรือความรู้สึกขัด. บ่อย. เวลามันหลงเน. หลงเหม่อเผลอเผลอชิดปรุงแต่งอะไรไปหรือหลงส่งจิตออกนอกไปหารูปรสกิจเสียสัมผัสอะไรเหม่อมองเหม่อฟังไปอย่างเงี้ย. ท่านต้องสังเกตให้ออกว่า. กริยาอาการของหน้าตาของการเหม่อเหม่อลอย. เผลอเผลอเพลินคิดปรุงแต่งฟุ้งซ่านไปเนี่ยมันเป็นอย่างไรที่ไม่รู้สึกตัวท่านต้องสังเกตให้ออก. สังเกตได้ออกบอกตัวเองให้ได้ว่าเนี่ยมันไม่รู้สึกตัวนะกรณีอย่างนี้กริยาการแบบนี้มันไม่รู้สึกตัวมันหลงมันหลงมันหลงมันหลงเราอย่าหลงอย่างนี้อีกอย่าหลงอย่างนี้อีกอ่ะเหมาะกับจิตไว้. สอนตัวเองไว้บอกกับจิตไว้ว่าอย่าหลงอย่างนี้อีกอย่างเนี่ยมันไม่รู้สึกตัวอย่างเนี่ยมันไม่รู้สึกตัวอย่าทําอีกอย่าทําอีกอย่าหลงแบบนี้อีกแล้วก็บอกตัวเองอย่างงี้เรื่อยเรื่อย. เดี๋ยวต่อไปจิตมันจะฉลาดมันจะฉลาดมันสอนหมาสอนลูกหมาสอนลูกแมวอะเดี๋ยวมันก็ค่อยค่อยฉลาดขึ้นฉลาดขึ้นอ้าวเดี๋ยวมันก็ล้มอีกพุดโตพุทโธพุทโธหายใจเข้าพุทธหายใจออกตัวไม่กี่ปีอะความรู้สึกตัวขาดแล้วอะหลงเหม่อเผลอๆเช็คปรุงแต่งอะไรเผอิญมองเพลินฟังอะไรไปเรื่อยเฉื่อย. อ้าวเออไหนความรู้สึกตัวขาดอีกแล้วพอความรู้สึกตัวขาดก็บอกอีกบอกกับจิตอีกว่ายกมือนะยกมืออย่างงี้นะเหมือนกับจิตเป็นลูกหมาลูกแมวอะบอกกับบอกกับจิตแล้วเนี่ยอย่างเนี่ยมันหลงหลงเหม่อเผลอเผลอหลงคิดปรุงแต่งหลงฟุ้งซ่านไปอย่าเบลออย่างนี้อีกอย่าเหม่ออย่างงี้จะตีเลยทีเดียวเอากระดูกเข้าดุเข้าเอ่อดุเข้าเดี๋ยวก็จิตมันก็เหมือนลูกหมาลูกแมวดุก็หมากเข้ามันก็เชื่อมันก็เชื่องแหนะ. แล้วก็. พอเรารู้ว่าหลงแล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมาแล้วก็หายใจก็พูดหายใจออกตัวเหลือพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธพอมันรู้สึกตัวปุ๊บบอกเลยบอกกับจิตว่านี่เห็นไหมอย่างนี้ความรู้สึกตัวมันเป็นอย่างนี้ความรู้สึกตัวมันเป็นอย่างนี้ให้เจ้ารู้สึกตัวไว้ให้เจ้ารู้สึกตัวไว้อย่าหลงอีกนี่ความรู้สึกตัวมันเป็นอย่างนี้ความรู้สึกตัวเป็นอย่างงี้ก็บอกกับจิตสอนจิตว่านี่นี่นี่ความรู้สึกตัวมันเป็นอย่างนี้. แล้วก็พลโทพุทโธพุทโธด้วยความรู้สึกโทหรือหายใจเข้าพุทธหายใจออกด้วยความรู้สึกตัวเผลอแป๊บไปแล้วทีมความรู้สึกตัวไปคิดอะไรไปอีกแล้วเหม่อมองนู่นเหม่อฟังอะไรไปแล้วเหม่อเพลินไปแล้วเพลินเพลินเบลอเบลอเคลิ้มเคลิ้มนั่งหลับกลับผงกหัวทิ่มป๊อกแล้ว. ความรู้สึกตัวขาดแล้วนั่งหลับพื้นพื้นความรู้สึกตัวค่อยๆเบลอ. พวกคอหักแล้วก็คอหักไม่ได้เรื่องอะไรนะแบบนี้ต้องปฏิบัตินานกี่ปีกี่ชายก็ไม่ได้เรื่องอะไรปล่อยให้มันเห่อเผลอๆนั่งหลับหัวสัปหงกอย่างเงี้ยมันได้ไปยังไงละกี่ปีกี่ช่าก็ไม่ได้ไปยังไงผมว่าเนี่ยไอสติมันขาดความรู้สึกตัวมันขาดค่อยค่อยเบลอเบลอเคลิ้มเคลิ้มแล้วก็หัวหลับสัปหงกปั๊บไปแล้ว. แล้วไม่รู้เรื่องแล้ว. อ้าวเค้าบอกว่าอ้าวหมดเวลาอ่าวไปหมดเวลาอ้าวหมดเวลาแล้วหรอตื่นตื่นขึ้นมาโอ้ยมานั่งหลับอย่างงี้เวลาอย่างงี้มันก็ไม่ไปยังไงนะ. เราต้องเนี่ย. แล้วก็บอกขอจิตสอนจิตไว้นี่ยังมานั่งหลับขาดสติขาดความรู้สึกตัวแบบนี้นี่มันขาดสติขาดความรู้สึกตัวมันนั่งเหม่อเบอร์ๆนั่งหลับสั่งหัวหลับครับ. บอกว่าไม่เอาไม่เอาไม่เอาแบบเนี้ยบอกจิตเข้าสอนจิตไม่เหมือนสอนลูกหมาลูกแมวอะบอกมันเข้าแล้วก็เอาเอาใหม่รู้สึกตัวขึ้นมาใหม่เดี๋ยวอีกและไปจับเบาจับสบายไม่รู้สึกตัวเลย. ไปแช่เบาแช่สบายไม่รู้สึกตัวอ้าวพอจับเบาจับสบายหัวทิ่มกันตัวนี้. ไอ้ที่มันนั่งหลับเพราะว่า. มันไม่รู้สึกตัวไปจับเบาจับสบายแล้วไม่รู้สึกตัว. ความรู้สึกตัวหายใจเข้าพูดหายใจออกตัวหายใจเข้าพูดหายใจออกโทมันเริ่มไม่รู้สึกตัวแล้วเริ่มเบลอเบลอเคลิ้มเคลิ้มลอยลอยลมหายใจเข้าพุทธหายใจออกโผล่มันไม่ลึกไม่ลึกไม่รู้เรื่องแล้วมันเริ่มไม่ค่อยชัดแล้วทําบริการก็เลือนลางหายไปแล้วค่อยค่อยไปจับเบาจับสบายจับสว่างจับว่างหัวทิ่มหลับสกปรกไปอีก. ไอที่เรียกว่าหัวทิ่มหลับสัปโงกก็เพราะว่ามันไปจับเบาจับสบายจับสว่างจับว่าหัวที่หลับไปเลยไม่รู้สึกตัวถ้ามันอย่างเนี่ย. มันความรู้สึกตัวกับลมหายใจเข้าออกเนี่ยมันมันเริ่มหมดแรงแล้วมันไม่รู้สึกตัวแล้วเราก็เอ้าดึงลมหายใจให้มันให้มันหายใจมันสดชื่นเอาออกซิเจนเข้าไปเต็มเต็มเฮ้อชื่นใจเอาใหม่เอาใหม่เอาใหม่ให้รู้สึกตัวใหม่แถบเดียวความรู้สึกตัวรู้ลมหายใจเข้าลมหายใจออกเริ่มไม่รู้สึกตัวอีกแล้วค่อยค่อยเบลอเบลอเกินเกินเบาเบาสบายหัวทิ่ม. หลับปุ๊บนี่ก็อย่างเงี้ยเราก็ลากลมหายใจดึงลมหายใจยาวยาวออกเกลี้ยงเข้าไปมันถึงหัวสมองจึงตับตึงปอดถึงไส้ชื่นใจหายใจเข้ามันชื่นใจสักพักนึงก็เอาใหม่เอาใหม่แต่ถ้าไม่ไหวจริงจริงก็นั่งหลับต่อพวกบ่อยบ่อยว่านู่นไปอาบน้ําเย็นน่ะเออเอาน้ําเย็นๆราดหัวไปละปลายเดินๆไปหาอะไรเปรี้ยวๆหาอะไรเปรี้ยวๆกินมะนาวสักลูกหนึ่งก็ใส่ปากเข้า. หรือว่าอะไรมะขามป้อมอะไรเขามีหรือเปล่าไม่รู้มะขามป้อมไปก็หมออะไรก็ใส่ปากสักเม็ดนึงก็เอาแล้วเดินไปมันก็ไม่ง่วงแล้วเนี่ยไปหามะขามป้อมมาเม็ดนึงมะขามป้อมนี่ใช้ได้อดเวลาเออหลังเที่ยงแล้วก็พวกถือศีล8อ่ะพระก็ฉันได้เอ่อมะขามป้อมเป็นยาเอามะขามป้อมเสร็จป่าสักเม็ดนึงมันเปรี้ยวเปรี้ยวมันเปรี้ยวเปรี้ยวสาดก็อยู่ไปเถอะมันก็ไม่ง่วงแล้วนะเราก็รู้จักแก. ของเราเนี่ย. เนี่ยอย่างนี้มันไม่รู้สึกตัวนะเป็นอีกกรณีหนึ่งไม่รู้สึกตัวมันเข้าไปหมกมุ่นอะไรหมกมุ่นดิ้นรนค้นหาพยายามทําอะไรให้เป็นอะไรหมกมุ่นดิ้นรนค้นหาพยายามทําอะไรเป็นอะไรมันไม่รู้สึกตัวอะไรแบบนี้ก็ไม่รู้สึกตัวเหมือนกันน่ะมันคือไม่ไม่เหม่อเผลอเผลอตกจิตออกไปข้างนอก. ไม่นั่งหลับก็หง. แต่มันก็หมกมุ่นเนี่ยหมกมุ่นพยายามจะทําอะไรไม่เป็นอะไรหมกมุ่นดิ้นรนค้นหาจะเอาจะเอาจะเอาจะเอานิพพานจะเอาใจว่างจะเอาจิตนิ่งจะเอาจิตเฉยจะเอาจะเอามันไม่ไม่ได้สักทีหงุดหงิดทําไมมันไม่เห็นนิ่งทําไมมันไม่เฉยทําไมมันเป็นอย่างนี้ทําไมมันเป็นอย่างงั้นหงุดหงิดงู้นหงุดหงิดหงุดหงิดฮึดฮัดอึดอัดอยู่ข้างในทําไมมันไม่นิ่งไม่ว่างสักทีทําไมมันไม่เบาไม่สบายสักทีทําไมมันไม่บรรลุธรรมไม่บรรลุนิพพานสักทีหงุดหงิดหงุดหงิดพูดง่าย. งานฮึดอัดอึกอักอยู่ข้างในอย่างเนี้ยก็เรียกว่าไม่รู้สึกตัวนะอย่างงี้มันทิ้งความรู้สึกตัวหมดเลยไปถล่มหมดเลยเนี่ยไปถล่มข้างในยับเลยไม่รู้สึกตัวเลยเออมันต้องรู้สึกตัวอยู่นะถ้าเข้าไปหมกมุ่นอย่างเงี้ยต้องรู้สึกตัวขึ้นมามันจะไปเอาจะเอาจะเอามันไปกิเลสมันหลงมากกว่ากิเลสหมดเลยจะเอาจะเอามันจะเอานิ่งจะเอาว่างจะเอาเฉยจะเอาสงบจะเอาว่างจะเอาสว่าง. จะเอานิพพานหมกมุ่นแล้วไม่ได้อย่างใจก็ฮึดฮัดฮึดฮัดอึดอัดหงุดหงิดหงุดหงิดอย่างนี้ก็อย่างนี้ก็ไม่รู้สึกตัวนะเราก็เออรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วเราก็สอนตัวเองว่าเนี่ยหลงหลงไปหมกมุ่นหลงไปหมกมุ่นกับกิเลสตัณหาหยาดๆๆได้อยากมีอยากเป็นอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเข้าใจอยากบรรลุธรรมมันหมกมุ่นมันเป็นกิเลสกิเลสกิเลส. อย่าหลงอย่างนี้อีกอย่าหลงอย่างนี้อีกก็สอนจิตเข้าจิตมันก็เหมือนลูกหมาลูกแมวสอนบ่อยบ่อยครับมันก็ฉลาดว่ากรณีอย่างนี้มันหลงมันหลงหลงหลงหลงไปกับมีกิเลสตัณหาอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็นอยากบรรลุธรรมก็เราก็สอนเข้าสอนเขาเข้าสอนเขาเข้าเดี๋ยวไม่ช้ามันก็มันก็เชื่องมันก็แสนรู้จะตายจิตอ่ะมันรกเหมือนลูกหมาลูกแมวเราสอนมันก็ฉลาดแล้วก็สอนจิตเข้า. จิตไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราจิตอ่ะแต่เราเนี่ยเป็นผู้ฝึกจิตคือผู้ฝึกจิตอีกทีนึงไม่ใช่จิตไม่ใช่เราแต่เราน่ะเหนือกว่าจิตเพราะว่าเราเป็นเจ้าของจิตเราเป็นเจ้าของจีนหรือเป็นผู้ฝึกจิต. เนี่ยพุทธเจ้าตรัสตรัสว่าเหมือนลิงป่าเราเนี่ยเป็นผู้ฝึกลิงป่าที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลกคือจิตไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราแต่เราเนี่ยเป็นผู้ฝึกจิตที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลกเราเป็นเจ้าของลิงจิตมันลิงป่าไม่ใช่จิตนี่คือตัวเราเราคือจิตเลยไม่ใช่เรานี่แหนะ. คือผู้ที่ฝึกจิตคือเจ้าของลิงฝึกลิงป่าที่เก่งที่สุดในโลกเราก็พูดยังไงล่ะให้มันฉลาดอ่ะไอ้จิตมันฉลาดเออเราอย่าไปยึดถือจิตว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเราก็ฝึกเข้านะฮะมันก็มีหลงไม่ไม่กี่หลงหรอกเออพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธหายใจเข้าพุทธหายใจออกโทหายใจเข้าพุทธหายใจออกโทรหรือท่านจะทําตามกรรมวิธี. บ้านแต่ไม่ว่าจะทํากรรมตามวิธีใดท่านต้องมีความรู้สึกตัวมีสติสัมปชัญญะมีความรู้สึกตัวตลอดเวลา. ถ้ามันไม่รู้สึกกลัวต้องรู้สึกตัวขึ้นมากรณีไม่รู้สึกตัวก็เผลอเผลอเผลอหลงคิด. แต่งฟุ้งซ่านอะไรไปละขาดความรู้สึกตัวท่านก็ต้องรู้สึกตัวขึ้นมา. เราก็ต้องสอนจิตดุกจิตว่าจิตว่าเยี่ยมอย่าหลงแบบนี้. อย่าลงมือพื้นพื้นแบบนี้นี่มันหลงแล้วก็พอรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วก็สอนจิตว่าให้รู้สึกตัวอย่างนี้รู้สึกตัวอย่างนี้. เดี๋ยวก่อนอีกละอ่อหายใจก็พูดหายใจออกโถ่หายใจก็พูดหายใจออกโทรหรือพุทโธพุทโธพุทโธด้วยความรู้สึกตัวไม่กี่ปีอีกละอ้าว. ลอยมองโน่นมองนี่เดินจงกรมก็มองโน่นมองนี่. เผอิญดูเค้าได้ยินเสียงเค้าเปิดเพลงอะไรมาแบบ. กูก็เพลินวางไปปลื้มและลืมความรู้สึกตัวแล้วไปอยู่กับหายใจก็พุทธหายใจออกตัวหายใจชอบพุทธหายใจออกตัวหรือพุทโธพุทโธเนี่ยลืมไปแล้วเผอิญดูเผอิญฟังอะไรอย่างนี้เค้าเรียกว่าเหม่อลอยเหม่อเหม่อเผลอเผลออะไรอย่างเงี้ยอันนี้ก็ต้องบอกรู้สึกตัวขึ้นมาพอรู้สึกตัวขึ้นมาเนี่ยต้องบอกอะต้องบอกกับจิตสอนจิตว่าเนี่ยอย่าเหม่อลอยอย่างนี้อย่าเบลออย่าเม่ออย่าเหม่อลอยแบบนี้ต่อไปเจ้าอย่าเหม่ออีกไอรู้สึกตัว. รู้สึกตัวอย่างนี้รู้สึกตัวอย่างนี้สอนจิตอย่างเงี้ยมันก็สอนลูกหมาลูกแมวอะ. ลูกหมาลูกแมวเนี่ยเวลาเราเลี้ยงมันเล็กเล็กอะนะเลี้ยงในบ้านใช่มั้ยบางคนเลี้ยงเลี้ยงลูกหมาลูกแมวไว้ในบ้านเราก็ทําประตูเล็กๆเป็นประตูบานพับไอ้พับเข้าพัดพับออกได้วิ่งเข้าวิ่งออกได้ให้เค้าไปขี้ไปเยี่ยวนอกบ้าน. แต่เนี่ยเดี๋ยวใหม่ใหม่อ่ะก็ต้องสอนลูกหมาลูกแมวอะเดี๋ยวก็มาขี้เยี่ยวในบ้านขี้เยี่ยวบนที่หลับที่นอนเหม็นไปหมดเลยเราก็ต้องจับได้ไล่ทันอ่ะตอนที่เขาหลงหลงอ่ะเหมือนเปรียบเหมือนจิตหลงในขณะนั้นคือลูกไม่เอาลูกแมวมันหลงหลงเข้ามาขี้มาเยี่ยมในบ้านมันหลงตอนนั้นน่ะต้องจับไร่ได้ทันขนาดนั้นแล้วก็สอนเขาดุเขาว่าเขาในตอนนั้นว่าอย่ามาขี้มาเยี่ยมตรงนี้นี่นี่นี่นี่ทําโทษเขา. แล้วก็จับเขาเนี่ยไประนี้เดี๋ยวนี้เช่าของเจ้าเนี่ยไปทางนี้นี้บุกประตูเล็กออกไปนี่นี่นี่นี่มุดอย่างนี้จับพุดออกไปแล้วก็เอาไปโน่นนู่นออกไปนอกบ้านแล้วก็เอาก้นเขาเนี่ยไปจิ้มไปจิ้มไปจิ้มไปจิ้มนอกบ้านแล้วก็บอกว่าที่เขี้ยวที่ขี้ที่เยี่ยวของเจ้าอยู่ตรงนี้ตรงนี้ตรงนี้ตรงนี้ก็คือตอนรู้สึกตัวแล้วแล้วก็อย่างเนี่ยมันก็รู้สึกตัวแล้วก็สอนว่าเนี่ยเนี่ยเนี่ยที่กี้ที่เยี่ยวอยู่ตรงนี้อยู่ตรงนี้อย่าหลงอีกอย่าหลงเข้าไป. ไปขี้ไปเยี่ยวในบ้านอีกนะ. เดี๋ยวเอาอีกแล้วสอนใหม่ใหม่ก่อนลงอีกแล้ว. ลงเข้าไปขี้ไปเยี่ยวในบ้านอีกแล้วก็คือเหมือนกับลงมือเบลอเบลอหลงคิดปรุงแต่งหลงนั่งหลับกับผงกไปจับแช่จับนิ่งจับบ้านจับเบาสบายขาดความรู้สึกโตหัวทิ่มแล้วหลงหมกมุ่นครุ่นคิดพยายามทําอะไรให้เป็นอะไรอยากได้อยากดีอยากมีอยากเป็นอยากรู้อยากเห็นอยากบรรลุธรรมหมกมุ่นๆโมโหหงุดหงิดอยู่ภายในอึดอัดอึดอัดอึดอัดพยายามไปยุ่งวุ่นวายสะกดให้มันนิ่งไม่ให้มันคิดอะไรพยายามไปสะกดอึดอัดอึกอักอึกอักอะไรอย่างนี้แหละ. เนี่ยมันหลงหลงไม่รู้สึกตัวก็ดุมันเข้าอีกอะเนี่ยหลงอีกแล้วเหมือนกับลูกหมาลูกแมวเมื่อกี้เยอะในบ้านหลงอีกแล้วหลงอีกแล้วเห็นไหมอย่าหลงแบบนี้อีกแต่ก็สอนมันเพราะรู้สึกตัวขึ้นมาก็สอนว่าเนี่ยให้รู้สึกตัวอย่างนี้รู้สึกตัวอย่างนี้รู้สึกตัวอย่างนี้ไม่ช้าหรอกถ้าเราขยันสอนอย่างนี้เจ้าของขยันสอนอย่างเนี่ยเดี๋ยวมันก็. ฉลาดจิตอ่ะจิตไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราแต่เราต้องขยันสอนเขาถ้าไม่ขยันสอนเขาเนี่ยลูกเหมือนลูกหมาลูกแมวก็มาขี้เยี่ยวในบ้านเราให้เป็นทุกข์. เราต้องขยันสอนจิตมันจะได้ไม่มาขี้เยี่ยวในบ้านเนี่ยเป็นทุกข์คือต้องขยันสอนจิตไม่หาเรื่องทุกข์มาใส่ตัวเองถ้าไม่หลงส่งจิตออกนอกไปมีความรู้สึกตัวอยู่มันก็ไม่ทุกข์อะไรถ้าไม่มีความรู้สึกตัวอยู่มันหลงส่งจิตออกนอกไปเดี๋ยวมันก็หาเรื่องทุกข์มาใส่ตัวเองก็เหมือนกับเลี้ยงลูกหมาลูกแมวไม่สอนมันเดี๋ยวมันก็มาขี้เยี่ยวในบ้านขี้เยี่ยวบนที่หลับที่นอนทําให้เหม็นไปหมดเลยทําให้เราเป็นทุกข์. เราต้องอยู่กับมันน่ะจิตเนี่ยเราต้องอยู่กับมันจนถึงวันตายเหมือนอยู่กับลูกหมาลูกแมวมันต้องอยู่กับเราจนถึงวันตายแต่ถ้าเราไม่สอนมันเราก็ทุกข์ตายจิตไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราเราต้องหมั่นขยันสอนจิต. มันต้องอยู่กับเราจนถึงวันตายถ้าเราเข้าใจว่าจิตไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราแล้วเราขยันหมั่นสอนมันจิตมันก็ไม่หาเรื่องทุกข์มาใส่ใจเราอีกต่อไปเราก็อยู่กับมันได้ด้วยใจที่ไม่ทุกข์พอถึงเวลาตายแล้วที่อายุไขก็ต่างคนต่างไปจิตมันก็ดับไฟความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ก็ดับไฟ. ส่วนใจเนี่ยใจเนี่ยคือไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างมันก็เหมือนกับใจหรือจิตเดินแท้ก็หายตัวไป. หายตัวไปเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างเปล่าของธรรมชาติกลืนหายไปในธรรมชาติเออเป็นใจหรือจิตเดิมใจหรือวิญญาณ. แท้แท้เป็นเป็นมีแต่ขนวิญญาณแปลว่ารู้นะมีแต่ความรู้ตัวตนไม่มีหรอกมีแต่ความว่างมีแต่รู้รู้วิญญาณเนี่ยมันมีแต่รู้มีแต่รู้รู้อะไรรู้รู้การคิดรู้การพูดรู้การกระทําของเราเราไปแอบคิดแอบพูดแอบกระทําอะไร. ไม่รอดพ้นจากวิญญาณวิญญาณแท้ๆหรือจิตแท้แท้หรือใจแท้ๆได้เลย. เพราะว่าอะไรเพราะว่ามันก็อยู่ในร่างกายเราแน่แน่. แต่ไม่รู้มันไม่มีตัวตนเลยไม่รู้มันอยู่ตรงไหนเพราะตัวตนมันไม่มีมันคงอยู่ในร่างกายนะคงอยู่ในร่างกายของเราเนี่ยเพราะเราเรายังมีชีวิตอยู่. จากตัวตนมันไม่มีแต่มันรู้เราตลอดเวลาเลยรู้ร่างกายจิตใจของเราเนี่ยว่าเราไปแอบคิดแอบพูดแอบกระทําอะไรในที่ลับที่แจ้งอะไรมันรู้หมดละนะไอ้จิตแท้ๆหรือใจแท้แท้หรือวิญญาณแท้ๆเนี่ยไอ้ตัวนี้. มันมีตัวตนหรอกไม่มีรูปร่างหรอกแต่มันมีแต่ความรู้มันอยู่ในร่างเรานี่แหละมันอยู่ในร่างกายเรานี่แหละแต่ไม่รู้มันอยู่ตรงไหนเพราะตัวตนมันไม่มีมันเลยไม่มีที่อยู่มันอยู่ในร่างเรานี่แหละแต่มันไม่มีที่อยู่ตรงไหนแน่นอนเพราะว่ามันไม่มีตัวตนมันไม่จึงไม่ต้องกินเนื้อที่มันจึงไม่ต้องกินต้องการกินเนื้อที่ใดใดทั้งหมดแล้วมันก็รู้เราอดเลยเพราะอะไรมันอยู่ในร่างของเรามันก็เลยรู้อดเลยว่าเราเนี่ยร่างกายเราเนี่ยคิดพูดก็ทําอะไรแอบคิดแอบนึกแอบจองในทางดีทางชั่วกูสนหนักกุศล. ทําบุญตักบาตรอะไรมันรู้หมดอ่ะนะไม่3ารถรอดพ้นจากไอ้วิญญาณแท้แจ้จิตแท้ๆหรือว่าไอ้ใจแท้แท้ของเราได้. ทําไมเรียกว่าแท้แท้. วิญญาณแท้แท้จิตแท้แท้ใจแท้แท้มันก็ไอ้จิตวิญญาณแท้แท้เนี่ยมันเป็นธรรมชาตินะมันคู่กับของธรรมชาติมันเป็นความรู้ที่คู่กับธรรมชาติความรู้คู่กับการเกิดมาของธรรมชาติมันเป็นธรรมชาติที่มีการเกิดมาเป็นความรู้คู่กับธรรมชาติที่มีเวลาเกิดมาแล้วก็บวกเลยบวกกับการผสมของวิชามาเลยเอาวิชาก็คือสิ่งที่ปลอมปนคือความหลงความหลงยึดถือคือความไม่รู้แปลว่าไม่วิชาแปลว่ารู้คือความไม่รู้. ความไม่รู้ความหลงนี่แหละความหลงหลงแล้วก็เวลาเกิดมามันมันมีความหลงคนกับความรู้. ทีนี้ไอ้ความหลงก็ปนกับความรู้เค้าก็มันยังไม่เรียกว่าวิญญาณแท้แท้จิตแท้แท้หรือใจดั้งเดิมแท้แท้แต่เป็นของแท้มันก็เหมือนกับในโลกเนี้ย. มันก็มีทองคําเนี่ยอยู่ใต้ผิวโลกเราโดยธรรมชาติ. ทุกคนก็รู้ว่าแร่แล่ทองคําเนี่ยมันอยู่ใต้ผิวโลกโดยธรรมชาติคนที่มีสติปัญญาเนี่ยเขาก็ไป. มีสติปัญญาในทางโลกนะเค้าก็รู้จักเวทีถลุงถลุงเอาให้สิ่งที่ปลอมปนอยู่ในทองคําเนี่ยออกไปเลยเหลือทองคําที่บริสุทธิ์เรียกว่าทองคําแท้. คือทองคําแท้เนี่ยมันมีคู่กับธรรมชาติคู่กับผิวโลกมาคู่กับใต้โลกมาใต้ผิวดินเนี่ยแล้วก็มีแร่ธาตุปลอมปนแร่ธาตุปลอมปนก็เหมือนกับว่าวิชาที่มันปลอมปนกับจิตจิตจิตแท้แท้หรือวิญญาณแท้ๆหรือชายดั้งเดิมแท้ๆมันมีเอาวิชาปลอมปนมาคนที่มีสติปัญญามาทะลุเอาอวิชาออกมันก็เลยกลายเป็นจิตแท้ๆแต่แท้ๆ. หรือว่าวิญญาณแท้ๆหรือจะเรียกว่าวิญญาณบริสุทธิ์จิตบริสุทธิ์ใจที่บริสุทธิ์ก็ได้คือทองบริสุทธิ์อะเทียบกับทองคําบริสุทธิ์หรือทองคําแท้ที่ถลุงเอาแร่ธาตุปลอมปนออกแล้วหรือถลุงเอาวิชาออกไป. นี่ข่าววิชาคืออะไรล่ะเอาวิชาก็คือนี่แหละ. ประยุทธ์เอาไอ้ตัวเราเนี่ยที่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ได้เนี่ยว่าเป็นตัวเรา. มันไม่ได้มันลืมไปเลยว่ามันมีผู้ที่รู้ตัวเราอดเวลาเลยที่อยู่ในตัวเราเนี่ยคือจิตแท้ๆหรือใจแท้แท้หรือวิญญาณแท้ๆเนี่ยมันจะรู้เราอดเลยไหมว่าเราจะไปแอบคิดแอบพูดแอบกระทําอะไรในที่ลับที่แจ้งไอ้จิตแท้แท้วิญญาณแท้แท้หรือใจแท้ๆเนี่ยมันจะรู้เราอดเลยว่าว่าเราเนี่ยไปแอบคิดแอบพูดแอบกระทําอะไรในที่ลับที่แจ้งคิดดีคิดชั่วคิดบุญคิดว่าคิดกุศลมันจะรู้ตัวเราอด. เลยเราแท้ๆหรือจิตแท้ๆหรือเป็นจิตแท้ๆนั้นน่ะคืออันนั้นคือวิญญาณแท้ๆมาจากวิญญาณแท้ๆมาเกิดแต่เรากลับมายึดเอาไว้ตัวเราเนี่ยที่มันคิดพูดกระทําได้มีอาการเป็นอย่างนู้นเป็นอาการง้ายได้มีมีร่างกายมีเวทนาเจ็บปวดเมื่อยอย่างนู้นนี้มีเจ็บแล้วกันเจ็บอย่างนี้มีสุขมีทุกข์มีสบายใจไม่สบายใจสบายกายไม่สบายกายมันไปเอาไว้ตัวเนี้ยที่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ด้วยอ่ะต่างๆเนี่ยเอาไอ้ตัวนี้เป็นตัวเราซะ. มันหลงไอตัวนี้เป็นตัวเราแต่ถ้าเรามาพิจารณาดีๆไอ้ตัวเราตัวนี้มันเป็นตัวที่ถูกรู้โดยเราน่ะเราแน่ๆคือจิตแท้ๆวิญญาณแต๊แต๊หรือจิตใจดั้งเดิมแท้ๆที่มันอยู่ในตัวเรานี่นาแต่มันไม่มีตัวตนมันมีแต่ความรู้หาตัวมันไม่เจอแต่มันรู้ตัวเราอดเวลาว่าเราคิดเราพูดเราก็ทําอะไรได้ที่รับที่แจ้งมันรู้ตัวเราอดเลยแต่ไอ้ตัวเราที่ถูกรู้เนี่ยมันไม่ใช่ตัว. ลาวมันเป็นตัวสมมุติเป็นตัวปรุงแต่งเขาเรียกว่าตัวมายามันมีอยู่ชั่วคราวก็แตกดับไปมันเกิดเกิดดับๆตลอดเวลามันต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายผุพังเน่าเปื่อยสลายไปแล้วไม่3ารถมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ได้วิ. ไอ้ตัวเนี้ยมันจึงเป็นตัวสมมุติไอ้ตัวเราเนี่ยที่ถูกรู้เนี่ยจีนมันคิดลึกตอนปรุงแต่งพูดได้ทําอะไรได้มีอาการเวทนาเจ็บปวดต่างต่างเจ็บนั่นเจ็บนี่ปวดนั่นเจ็บปวดนี่เจ็บนั่นอันนี้มันไม่ใช่ตัวเรามันเป็นตัวปรุงแต่งเค้าเรียกว่าสังขาร. แต่เราจะแพ้คือผู้ที่มารู้ตัวเราอดเวลาไม่ว่าเราจะอยู่ในบทใดมันจะรู้ตัวเราอดเวลาเลยนั่นนะคือเราแท้แท้แต่เราเนี่ยมันคิดไม่ได้พูดไม่ได้แสดงactionไม่ได้แสดงกิริยาอาการไม่ได้เคลื่อนไหวไม่ได้มันได้แต่รู้ไอ้ตัวเราตัวปลอมเนี่ยเป็นตัวเคลื่อนไหวมันก็เลยรู้อดเวลาไม่ว่าจะหายใจร่างกายหายใจเคลื่อนไหวร่างกายนั่งอยู่ร่างกายเดินอยู่ทําอะไรอยู่มารู้ตัวอดอดเวลาเลยรู้ตัวเราอดเวลาว่า. เรายืนเดินนั่งนอนเข้าห้องน้ําห้องส้วมดื่มทีเราหายใจเข้าหายใจออกมันรู้ตัวเราอดเวลาเลยเนี่ยเออแล้วตัวเราพูดอะไรเนี่ยมันก็จะรู้ตัวเราอดเวลาว่าเราพูดอะไรเราคิดอะไรคิดลึกซอมปรุงแต่งวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยพยายามดิ้นรนค้นหาหาถูกหาผิดหาเหตุหาผลพยายามพยายามทําอะไรให้เป็นอะไรเนี่ยมันรู้ตัวเราอดเลยเรามีการพยายามทําอะไรให้เป็นอะไร. เราเจ็บปวดเมื่อยตามร่างกายตามตัวเจ็บนั่นปวดนี่เป็นนั่นเป็นนี่ไม่สบายกายไม่สบายใจไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวสบายกายสบายใจสบายเนื้อสบายตัวมันรู้ตัวเราอดเลยเนี่ย.