以下是隆塔关于佛法讲座的中文翻译： 为什么要训练自己拥有觉知，来了解我们自己呢？这是为了能够达到“知”，也就是我们真正的自我。隆塔从一开始就努力让大家明白，为什么要一直训练觉知，无论你知道什么，都要回到这个“我们”本身，要知道我们正在呼吸，我们正以什么样的姿势坐着，我们正以什么样的姿势行走。 无论是站立、行走、坐卧，从事任何工作，或者在日常生活中做任何事情，都要始终知道我们正在做什么，要成为觉知着的“我们”，不要把被觉知的“我们”当作我们自己，因为这个“我们”是虚构的，是人为构建的，被称为行蕴，是无常的、苦的、无我的，是不稳定的，是痛苦的，无法保持原状，必须经历衰老、疾病、死亡，腐烂、分解，最终变成土、水、风、火等元素。 一旦设定了目标，如果出现疼痛、酸痛、疲惫，或者任何感受，无论是这儿疼、那儿疼，身体舒适、心情愉快，身体不适、心情不愉快，身体舒畅或不舒畅，都要立刻觉察，但不要忘记，体验这些感受的“那个”，不是我们自己。它只是一个假设，一个人为的构建，一个幻觉，是无常的、苦的、无我的。佛陀说，它是无常的、苦的、无我的，它是不稳定的，是痛苦的，无法保持原状，必须经历衰老、疾病、死亡，腐烂分解。它是无我的，不是我们，不是我们的自我，不是我们的本质。要放下对这些事物的执着。 真正的“我们”是那个觉知我们自身的人，那个一直觉知我们自身的人。因此，我们必须训练自己保持觉知，始终觉知自己，无论知道什么，都要回到觉知“我们”自身，要知道“我们”是被觉知的对象，而不是我们自己。因为一不小心，我们就会抓住那个有感觉、有思想、有情绪、能动、能说、能做各种姿势的“我们”，并把它当作我们自己。 因此，我们必须经常教导我们的心灵，教导我们的智慧，让它明白“认错人了”，执着错了对象，迷失错了对象。“那个”有感觉、有思想、有情绪、能说、能呼吸、能动、能做这个做那个、会疼痛、身体舒适或不舒适的“那个”，它不是我们自己。那个只是一个假设，是五蕴，是人为构建的，由父亲的精子和母亲的卵子混合而成。不要抓住那个当作我们自己，它是不稳定的，终将死亡、瓦解。不要抓住那个能思考、能想象的“那个”当作我们自己。 真正的“我们”是那个觉知我们自身的人，那个觉知作为五蕴的“那个”的人，那个由父亲的精子和母亲的卵子混合而成，有感觉、有思想、有情绪，能说、能走动、能呼吸的“那个”。 “那个”能感受快乐、痛苦、悲伤、喜悦、阴郁、明朗的“那个”，是一个人为的构建，是五蕴。但真正的“我们”没有快乐，没有痛苦，不能动，不能生灭，没有任何姿势，只能“知”道我们自身，知道那个虚构的“我们”，那个五蕴，那个有姿势，能感受快乐和痛苦，能感受明朗和阴郁的“我们”。 “那个”能生灭，能有相反的姿势，能有快乐和痛苦，能有明朗和阴郁，“那个”能感受到空、轻、松、舒适，能感受到不空、不轻、不松、不舒适，“那个”能感受到任何相反的姿势。“那个”是五蕴，是人为的构建，是一个假设。而“知”不是像佛陀那样一路只知道，无论知道什么，也不知道“我们”自己，只知道我们自己，并不是说只知道身体，它知道我们的一切，知道我们的言语，知道我们的思想，知道所有的感受。 “知”只是来知道我们自己，但“知”没有任何姿势，没有快乐，没有痛苦，没有明朗，没有阴郁，没有空虚感，它只有“知”，它没有感觉，没有思想，没有情绪，只有“知”，来知道五蕴的“那个”在当下有什么感觉。因此，我们必须训练自己保持觉知，一会儿有觉知，一会儿没有觉知，都要来知道我们自己，因为过不了多久，就会不小心忘记知道我们自己，开始胡思乱想。当你忘记了知道我们自己， 然后不小心胡思乱想，就等于你抓住了五蕴，抓住了人为的构建，并把它当作我们自己。然后让那个“我们”开始漫无目的地游荡。 那是什么呢？或者说你在心里胡思乱想，努力想把什么变成什么，努力挣扎寻找，努力想让什么成真，渴望知道、渴望看见、渴望得到、渴望成为、渴望理解、渴望开悟，挣扎，磕磕绊绊，分析、批判、研究、总结。“那个”能构建的“那个”。 “那个”是什么呢？它是蕴，是行，是假设，由父亲的精子和母亲的卵子混合而成，然后吃动植物的残骸。“那个”是一个假设，它存在不了多久，然后就会消失殆尽，它会死亡、瓦解，而且当下的“那个”也在不断生灭、变化。不要抓住那个假设的“那个”，把它当作我们自己，当作我们的本质。 要知道我们自己，训练自己知道我们自己，单纯地知道，知道我们自己，知道身体，知道感受，知道心，知道法，单纯地知道心的“症状”，这就是四念处的由来。 任何人，只要能仅仅只是接收，仅仅只是知道，在正念正知中，在四念处中，即身念身、受念受、心念心、法念法，持续不断地进行，最快不超过七天，必定证悟涅槃。如果七天没有证悟，七个星期也必定证悟。七个星期内必定证悟，如果七个星期没有证悟，七个月内必定证悟。 如果七个月没有证悟，不超过七年，必定证悟。证悟什么呢？证悟成为知道我们自己的“知”，成为“知”本身，才能证悟。成为“知”，才能最终在七天、七个月、七年后证悟我们自己。而不是把被知道的“我们”当作我们自己，教导了这么久，告诉它这么久，它才明白。教导了人们七天、七个月、七年，就像教小狗小猫一样，不要把那个有感觉、有思想的“我们”当作我们自己。 那个能移动、能人为构建、能生灭、能变化、能粉饰的呼吸，不是我们。证悟我们自己，它悄悄地思考，悄悄地想象，悄悄地感受，悄悄地思考，悄悄地说话，悄悄地在隐蔽或公开的场合做些什么，它都被我们完全知道。没错，它离我们很近，那个知道我们自己的人就在我们自己之中。 没错，它一直知道我们自己。我们悄悄地思考，悄悄地想象，悄悄地感受，悄悄地思考，悄悄地说话，悄悄地在隐蔽或公开的场合人为构建些什么，无论我们以什么姿势移动，无论我们呼吸，它都一直知道我们自己，要让它成为知道我们自己的“知”。哎呀！一不小心又把被知道的“我们”当作我们自己了，然后又让那个“我们”随意地思考，这叫做智慧缺失，必须再次教导。 说又把“那个”，“那个”能感受、能思考、能有情绪、能构建的“那个”，当作我们自己的假设，当作我们自己了。不行，要知道，知道我们自己的“知”才是我们自己。就这样教导七天、七个月、七年，它必须变得聪明。就像教小狗小猫一样，它们都很聪明，更何况我们是人呢。我们天生就拥有卓越的智慧，教导它并不难。佛陀才说，不超过七年必定证悟涅槃，证悟什么呢？就是证悟成为知道我们自己的“知”。各位父母师长，去问问他们每个人，他们都住在“知”中，都在“知”中，都在“知”什么呢？就住在单纯的“知”中，用心住在“知”中。“知”并不执着任何事物，只是“知”。就在“知”中，我们去问问老师们。 隆波廉·瓦拉拉坡，我们可能都听说过，隆波，隆波，隆波什么时候开悟的呢？什么都不知道，隆波已经证悟阿罗汉了。隆波，隆波有什么作为修行之处呢？隆波，各位父母师长，隆波廉·瓦拉拉坡，“知”，“知”，“知”，住在“知”中，每一个“知”，都只是“知”，在知道的时候，知道一切，但不执着任何事物，不迷恋任何事物，只是“知”。就住在“知”中。隆布都·阿图罗。 我们尊敬的父母师长，隆波住在什么之中呢？他回答说？就住在“知”中。隆波泰斯克·泰斯拉西，华欣·玛菲克，就住在“知”中。“知”一切。 隆波有什么可以给我们做的吗？就住在“知者”中，就看他们使用什么语言。就住在“知者”中，住在“知”中，也就是知道我们自己的“知”。教导了七天、七个月、七年，它必须不再愚昧，它必须最终成为知道我们自己的“知”。它总是把被知道的“我们”当作我们自己，它必须停止愚昧。佛陀才说，不会超过七天、七个月、七年，它很快就会证悟，也就是说，它最终会知道我们自己，停止把被知道的“我们”当作我们自己，就这么简单。这就是佛陀的教导，佛陀的法，它是如此简单、直接。 四念处，是达到道、果、涅槃的唯一途径。那是什么呢？四念处就是身念身、受念受、心念心、法念法。也就是我们自己。身体就是我们的身体，受念受，也就是感受，也就是身体舒适、心情愉快，身体不适、心情不愉快，这里疼、那里疼。 没有疼痛、没有酸痛、没有疲惫，轻松、轻盈、舒适，不轻松、不轻盈、不舒适。这就是感受，感受就是我们自己。但是“知”我们的身心。心就是念头。 心就是念头。它总是喋喋不休，在我们心里，它能动，它能人为构建，它能生灭。你不必称它为念头，不必称它为什么。就称它为“它”。 不知道该如何称呼它。有时孩子们说，称它为“想”。老师，它不是想。它是做某种姿势，在心里做某种姿势。感觉里面好像在做某种姿势。“那个”能做各种姿势的，都是人为构建的。一旦它能表现出生灭的姿势，就不必称它为什么。有时老师不称它为做姿势。 不是说它不做姿势，而是它有想努力的迹象，它想努力做什么呢？无论想做什么，都不要管它，那些都是心。任何事情，不必称它为想，称它为做姿势，称它为努力。有些老师说，它既不是想，也不是做姿势，也不是努力。但是它听老师讲话，它会“嗯嗯嗯”。 就好像这样，这个“嗯嗯”，也是心。它能动，它能摆动，它都是心。也就是说，它是被知道的对象，知道我们正在“嗯嗯”，就这么简单。想也是，做也是，都是心。至于法念法，就是法的感受。在第五蕴中，法触，当心识去觉知时，它必须将法的感受传递下去，和感受蕴、想蕴、行蕴这三个蕴共同运作。身蕴是色蕴，我们已经知道了。而感受蕴，刚才也说过了，感受蕴和 想蕴、行蕴是心所法，也就是和心识蕴共同运作。无论去觉知什么，眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、意识，都必须将感受传递下去，和感受蕴、想蕴、行蕴共同运作，这被称为法的感受。也就是知道之后就会喜欢、不喜欢，或者没有达到喜欢或不喜欢，将感受传递下去。 传递给想蕴，记得吗？知道然后就想，传递给行蕴，开始思考，人为构建，这被称为生命的自然过程，也就是五蕴，被称为法的感受，感受蕴、想蕴、行蕴被称为法的感受。 为什么这么称呼？啊！身念身、受念受中已经有感受蕴了，而在心念心之后，还有法念法。当法念法时，仍然有感受蕴、想蕴、行蕴这三个蕴。也就是说，当我们去觉知感受时，当我们觉知身念身、受念受中的感受时，当心识去觉知感受时，一旦觉知了感受，它必须运作，传递出新的感受，当我们感到轻松、轻盈、舒适时。 身体轻松、轻盈、舒适，传递给心识，它会知道轻松、轻盈、舒适的感受，它会觉得很喜欢，因此会产生新的感受，也就是喜欢的感受，产生快乐的感受。将感受传递给想蕴，记住，记住这种感觉，记住轻松、轻盈、舒适的感觉。记住之后，我们没有跟上它，它就直接过去了，然后就喜欢上了。 没有看到它是一个感受，我们因此喜欢轻松、轻盈、舒适。我们不是仅仅只是知道它，不是仅仅只是知道它，没有看到它是五蕴，是一个假设，是被知道的对象。“我们”是那个来知道“那个”的。“那个假设的‘我们’感到轻松、轻盈、舒适”。但“我们”并不是轻松、轻盈、舒适，它不是我们自己，它只是一个假设，是人为构建的，来自父母的精子和卵子，混合在一起，然后吃动植物的残骸，喝水，呼吸。 但是知道“我们”感到轻松、轻盈、舒适的“那个”，才是真正的我们，那个没有实体，没有形状的，那个是不朽的，不生不灭，不破不灭。它没有实体，它就在我们里面，但是我们却回来抓住“那个”感到轻松、轻盈、舒适的“我们”当作我们自己。现在当各位僧侣打坐修行时，他们说要知道我们自己，但他们却把那个感到轻松、轻盈、舒适的“我们”当作他们自己，然后坐在那里，抓住它，沉浸在其中。 就这样！心变得轻松、轻盈、舒适，然后就开始打瞌睡了。 头低垂，打瞌睡。你们打瞌睡的原因就是因为抓住它，坐在那里，抓住它，沉浸在其中，抓住宁静、抓住平静、抓住轻松。然后开始抓住它，抓住作为五蕴的那个假设的自我，将它当作我们自己，然后坐在那里，抓住它，沉浸在其中。它不是知道我们自己，而是变成了“那个”感到轻松、轻盈、舒适的“我们”变成了我们自己。不再是知道我们自己的“知者”了。而是让作为假设的“我们”变成我们自己了，它认错了对象。在修行中，常常发生这样的事情。 结果是，不仅打坐时打瞌睡，走路时也打瞌睡，开车时也总是想睡觉，做任何事情都会打瞌睡。 这些都是糟糕的迹象。心感到轻松、轻盈、舒适，宁静、平静、空虚，什么都不想，然后喜欢跑来告诉我们，老师，我的心什么都不想，它说它很舒服，它很空虚，它感到轻松、轻盈、舒适。不是的，要让它成为“知”，知道“我们”感到轻松、轻盈、舒适。“我们”的那个轻松、轻盈、舒适，是五蕴，是人为构建的，是一个假设，它不是真正的我们，它是来自父母结合的幻象，它终将瓦解。因为它来自于人为的构建，来自于结合。 但是那个知道“我们”感到轻松、轻盈、舒适的“知”，它从未生灭，从未破灭，它就在我们里面，那个我们所拥有的知，却总是认错对象，在每一世里都迷失了方向，这才被称为无明。 智慧从未成为知道我们自己的“知”，就像各位父母师长，各位阿罗汉一样，他们住在“知”中，住在知道我们自己的“知”中，那个“知”没有实体，没有形状，什么都没有，只有单纯的“知”。 好的，继续完成所有翻译（不包含泰语）： 只是单纯地“知”道我们自己，“知”道，“知”道。在东北方言里叫做“ຮູ້ຊື່ໆ”（Hu Sue Sue），东北方的人在这里吗？举手，有吗？ 好的，好的，东北方言“ຮູ້ຊື່ໆ”（Hu Sue Sue）。再说一遍，好的，父母师长，还有布查·查鲁塔摩，他不，他没有说“知”，“知”道，他用的是“ຮູ້ຊື່ໆ”（Hu Sue Sue）。当见到他时，任何事情都会被训斥，“ຮູ້ຊື່ໆ”（Hu Sue Sue），“ຮູ້ຊື່ໆ”（Hu Sue Sue），但我们现在发音不标准了。麦克风的缘故，东北方言怎么说？ 你好，我不知道我说得对不对，如果是东北方言，我们会说“ໂຫ່ຊື້ຊື້”（Ho Sue Sue），对吗？隆塔。隆塔，嗯，嗯，说出来，“ໂຫ່ຊື້ຊື້”（Ho Sue Sue），一直说，黄金，“ຄູຊື້ຊື້”（Khu Sue Sue）。 明白了吗？“ຜູ້ຊື້ຊື້”（Phu Sue Sue），住在“ຜູ້ຊື້”（Phu Sue）中，它也不会“ຊື້ຊື້”（Sue Sue）。刚才听到了，“ຜູ້ຊື້ຊື້”（Phu Sue Sue）的好处也是一样的，“ຄູຊື້ຊື້”（Khu Sue Sue）。“ແຟນເນ່ຍ”（Fan Nei），这是什么意思？“ຜູ້ຊື້ຊື້”（Phu Sue Sue）意思是“知”，“知”而已。 或者“知”道也行，一样。“知”道也行，“知”而已，或者动物，意思是“知”。在哥哥的语言里，佛陀也一样，“ສັກ”（Sak）和“ภัยยะ”（Phaiya），当“ภัยยะ”（Phaiya）结束时，证悟了阿罗汉。就是“ສັກ”（Sak），证悟，“ສັກ”（Sak）“ວະຣຸ”（Waru）“ສັດຕະວັດ”（Sattawat）“知”是同一个，“ศัพท์”（Sap）“ສັດຕະວຸ”（Sattawu），或者“ຮູ້ຊື່ໆ”（Hu Sue Sue），或者平静地待着，或者用平常心去“知”，或者用舍心去“知”。但我们不太喜欢说用舍心去“知”，因为人们喜欢去“知”然后让心平静下来。 这是错误的，去做让心平静，它只是心平静，是“被知道”的对象，但是我们却去做让它平静。仅仅只是“知”，仅仅只是“知”心平静，也“知”心不平静，但“知”，去“知”，仅仅只是“知”，仅仅只是“知”。隆塔把原因和结果都讲给你们听，你们才能理解，你们才能修行，你们才能明白，哦，为什么他们要这样修行。 为什么他们要修行，要来“知”道我们自己，“ຜູ້ຊື້ຊື້”（Phu Sue Sue），“ຜູ້”（Phu）“知”道，一直“知”道我们自己，我们坐着，就“知”道我们坐着，我们盘腿坐就“知”道盘腿坐，单盘就“知”道单盘，然后做任何事情都可以，身体的任何姿势，我们做什么都要“知”道我们身体的姿势。 我们的身体呼吸，我们就“知”道呼吸。而且，“那个”呼吸的身体，它有距离，身心，他们感觉它很轻，很舒服。 我们也要“知”道，“知”道我们的身心，不仅“知”道坐着，呼吸，“知”道身体轻，心轻，心轻松、轻盈、舒适，身心不轻松、不轻盈、不舒适，我们也如实地“知”道，如实地“知”道，如实地“知”道，如实地“知”，“知”道它。只是知道，但是“知”道，我们的身体坐着，它有什么感觉，有什么想法、念头、思考？ 就如实地“知”道它，如实地、直接地“知”道它本来的样子。但不要丢掉“知”，不要丢掉知道我们自己的“知”。知道身体，知道心，知道身体，知道感受，知道心，知道法。这就是身体，也就是我们的身体。感受、心、琐碎的事情、能动的姿势，心，就在我们的心中。而法中之法，就是一切法的感受，一切可以被“知”道的姿势都在我们心里，被称为法的感受。 身念处，总而言之就是，四念处，身念身、受念受、心念心、法念法，就是关于我们自身的一切，在我们身体里，也就是不是关于别人的。身念身、受念受、心念心、法念法，就是关于我们自己的一切。就是我们自己，“知”道我们自己。至于身外，就是你们，身外。 不是我们自己，外面就是我们自己之外。这是受外，也就是我们自己之外的感受，心外，就是去“知”道别人的想法。然后“知”道法的感受，也就是“知”道他内心的感受如何。就是去“知”道外面，“知”道他的心是舒适还是不舒适，“知”道他有什么想法和情绪。就是去“知”道外面。总而言之，四念处，身念身、受念受、心念心、法念法，就是关于我们自己的一切，“知”道我们自己的一切，“知”道关于我们自己的一切。那些能动，能生灭，能人为构建，而且它是不稳定的。 “知”道它是假设的，是假设的，是幻象，是无常的，无法保持原状，是无常的，是不稳定的，是苦的，无法保持原状，必须经历衰老、疾病、死亡，腐烂分解，是无我的，不是我们，不是我们的自我，不是我们的本质。不要执着于它，认为它是我们，是我们的自我，是我们的本质。 一切行无常，行包括色、受、想、行、识，或者身心，是无常的，生起然后熄灭，有了然后消失。一切行是苦，行包括身心，或者一切物质和精神现象， 或者色、受、想、行、识，它是苦的，难以忍受，它必须经历衰老、疾病、死亡，腐烂分解。一切法无我，一切事物，一切法，都无法执着，不是我们，不是我们的自我，不是我们的本质。这是佛陀亲口所说，也就是隆塔刚才所教导的一切。为什么要来训练“知”道我们自己呢？ 训练身体坐着、站着、走着、坐着、躺着、上厕所、喝水、吃饭，训练“知”道身体呼吸，它移动，呼吸，呼吸，它移动，也就是我们的身体。训练自己“知”道我们的身心有什么感受，是轻松、轻盈、舒适，还是不轻松、轻盈、舒适，是身体舒适，还是身体不舒适，是身心舒适，还是身心不舒适，都如实地“知”道我们自己，不要，不要抓住被“知”道的“我们”当作我们自己，要成为“知”，成为“知”，但是“知”道我们自己，但是不要把被“知”道的“我们”当作我们自己。然后要“知”道“我们”，那个。 它思考、想象、当下人为构建的一切，让它成为被“知”道的对象，然后谁“知”道它不是我们自己，不是我们的本质呢？“那个”，“那个”来“知”道“我们”一直在思考、想象、人为构建什么的“那个”，“那个”才是真正的我们。这个不生不灭，不破不灭，是永恒的，没有实体。 要学习“知”道那个，无明就会消失。当它结束时，不要把“那个”拥有身体、感受、心、法的感受，有心的症状，有琐碎的症状，有想法，有内心琐碎的症状的“那个”，当作我们，是我们的自我，是我们的本质。不要迷失，当这个人不再迷失时，无明就会消失，然后成为“知”，住在“知”中，就让“那个”五蕴，它有琐碎的症状。 它思考、想象、在身体的任何姿势中人为构建，没有任何人去执着它，它只能“知”，只能“知”，仅仅只是“知”。各位父母师长，我们去问问他们每个人，住在“知”中，住在“知”中，住在“知”中，只能“知”，仅仅只是“知”什么。就看他们使用什么语言，“知”道，用平常心去“知”，用舍心去“知”。 这个“知”，住在“知”中，或者住在“知者”中，住在“知”中，住在“知者”中，或者住在作为修行之处的“知”中，住在作为平常心的“知”中，或者住在作为舍心的“知”中。但我们不太喜欢用舍心，或者用平常心，因为人们会去做让心人为构建，让它变得平静，努力人为构建心，让它“知”道什么都保持平静，这样，这样就很容易迷失。使用“ศัพท์”（Sap）这个词，一旦混淆了，就会迷失。只要仅仅只是“知”，仅仅只是“知”，仅仅只是“知”。这样更好，它不会执着任何事物，他说“知”道了。 怎么样？书会记住结果，这样就错了，它不是仅仅只是“知”，感觉喜欢。仅仅只是“知”，仅仅只是“知”，或者仅仅只是“知”，或者“知”道。“知”道，父母们捐赠“知”道，但是翻译，佛陀使用“ສັດຕະວ”（Sattawa）这个词，但父母师长，或者佛陀“知”道，“知”道，东北方言。然后，仅仅只是“知”。 但隆塔喜欢用仅仅只是“知”，仅仅只是“知”。在我们的身心中发生了什么，感觉、想法、情绪，舒适，身体舒适、心情愉快，身体不舒适、心情不愉快，仅仅只是“知”道就好，仅仅只是“知”，仅仅只是“知”，结束。仅仅只是“知”，不要问，仅仅只是“知”道之后会怎么样？如果会怎么样，那就不是仅仅只是“知”了，那是执着。 它结束于仅仅只是“知”，仅仅只是“知”在当下，每一个当下，它仅仅只是“知”，词，我们知道，它结束于此，要成为“知”，然后什么时候成为“知”，就结束了。当我们这样一直教导自己，它就不再愚昧了。因为什么？智慧比狗和猫更强，我们教导狗和猫七天、七个月、七年，它们必定会变得聪明。我们一直教导它，它必须变得聪明。我们比狗和猫更聪明，我们必须教导它，让它成为真正能够“知”道我们的事物，成为“知”道我们自己的事物，那个没有实体的“知”，它仅仅只是“知”，或者“ສັດຕະວັດ”（Sattawat）“知”，或者“知”道，就只有这样。每一个当下。 这个才是真正的我们，谁是“知”呢？那个“知”道，那个“ສັດຕະວ”（Sattawa）“知”，仅仅只是“知”，每一个当下，仅仅只是“知”任何事物，都“知”道我们自己，“知”道身体、感受、心、法，也就是我们自己的一切。但是“我们”这个身体、感受、心、法，是一个假设，它是人为构建的，是混合而成的，来自于父母的结合。 “那个”会瓦解，它会死亡、瓦解，但是那个“知”，“知”道我们自己，那个“知”道我们思考、感受、人为构建什么，如何移动的，“我们”这个被“知”道的“那个”，它是人为构建的，是混合而成的，是不稳定的，它是无常的、苦的、无我的，不是我们，不是我们的自我。 不是我们的本质，不要执着于它，经常重复，它最终会成为我们的循环。我们教导了七天、七个月、七年，佛陀才说，嘿！这必定证悟涅槃，可以肯定。 你是否勤奋地教导，勤奋地“知”道，勤奋地告诉它呢？勤奋地告诉它，勤奋地“知”道，勤奋地教导，不要失去正念，不再“知”道，然后不小心，开始变成，变成了“那个”，把那些人为构建的当作我们自己了。然后又，啊！不，不告诉它，不教导它了。当它走神，胡思乱想时，就训斥它，说它，又把“那个”人为构建的五蕴当作我们自己了，喜欢把我们自己拿去想这个，想那个，想这个，想那个，它认错了对象。 告诉它，然后重新开始，成为“知”道我们自己，让“那个”坐着呼吸，有感觉、有想法、身体舒适、心情愉快，身体不舒适、心情不愉快，有内心琐碎的感觉的“我们”，让它成为被“知”道的对象，不要执着于被“知”道的“那个”，把它当作我们自己，“那个”它，“知”，“知”，“知”道我们自己，“พุทธะ”（Phuttha）为了“ສັດຕະວ”（Sattawa）“知”道我们自己，“พุทธะ”（Phuttha）为了“ສັດຕະວ”（Sattawa）“知”道我们自己，不要执着于被“知”道的“我们”，把它当作我们自己，就这么简单。勤奋。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- ทําไมอ่ะจึงต้องมาฝึกให้มันมีความรู้สึกตัวมารู้ตัวเราไว้. ก็จะได้ไปเป็นรู้นั่นไงเป็นเราแท้แท้กลับคืนไปสู่เราแท้ๆที่มารู้ตัวเรานี่น่ะก็เลยหลวงตาพยายามพูดเชื่อมโยงให้ท่านเข้าใจตั้งแต่แรกว่าทําไมจึงต้องให้ท่านฝึกรู้สึกตัวอดเวลารู้ตัวอดเวลารู้อะไรก็ไม่รู้ตัวเรานี่ไงรู้ตัวเราหายใจเข้าหายใจออกหายใจเข้าหายใจออกตัวเรานั่งอยู่ในท่าใดตัวเราเดินอยู่ในอาเรียบทใด. ยืนเดินนั่งนอนทํากิจการงานใดทํากิจกรรมอะไรใดใดในชีวิตประจําวันต้องรู้ตัวเราอดเลยว่าตัวเราเนี่ยกําลังทําอะไรให้เป็นรู้ตัวเราให้เป็นรู้ตัวเราอย่าเอาตัวเราที่ถูกรู้เนี่ยเป็นตัวเราเพราะตัวนี้เป็นสิ่งสมมุติเป็นสิ่งปรุงแต่งเรียกว่าเป็นสังขารเป็นอนิจจังทุกขังอนัตตาเป็นของไม่เที่ยงเป็นทุกข์ทนอยู่สภาพเดิมไม่ได้ต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายต้องเน่าป่วยผุพังสลายไปเป็นธาตุดินน้ําลมไฟ. ตั้งเป้าไปแล้วก็. มันมีกิริยาการอะไรเจ็บปวดเมื่อยมีเวทนาเจ็บเจ็บนู้นเจ็บนี่สบายกายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจสบายเนื้อสบายตัวไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวก็ให้มันรู้อยู่รู้อยู่แต่ไอ้ไอ้ตัวที่มันมีเวทนาอยู่เนี่ยมันไม่ใช่ตัวเรามันเป็นตัวสมมุติเป็นตัวปรุงแต่งเป็นตัวมายามันเป็นอนิจจังทุกขังอนัตตาพุทธเจ้าตรัสว่ามันเป็นอนิจจังทุกขังอนัตตามมันไม่เที่ยงมันเป็นทุกข์ทนอยู่สภาพเดิมไม่ได้. ต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายผุพังสลายไปมันเป็นอนัตตาไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราให้ปล่อยวางความหลงยึดมั่นถือมั่นเขาเสีย. ให้เรานั่นแหละคือผู้ที่มารู้ตัวเรานี่แหละมารู้ตัวเราอยู่ตลอดเวลาจึงต้องฝึกให้มีความรู้สึกตัวไว้รู้ตัวไว้ตลอดเวลารู้อะไรก็มารู้ตัวเราไว้ตลอดเวลาว่าตัวเราเนี่ยเป็นสิ่งที่ถูกรู้ไม่ใช่ตัวเรา. เดี๋ยวก็เผลอๆไปยึดเอาไอ้ตัวเราที่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ได้เคลื่อนไหวได้พูดได้ทํากิริยาการได้มาเป็นตัวเราเสียอีกแล้ว. เราก็ต้องหมั่นสอนจิตใจของเราสอนสติปัญญาของเราให้มันฉลาดว่าผิดตัวแล้วผิดตัวผิดตัวผิดตัวเจ้ายึดผิดตัวลงผิดตัวแล้วไอ้ตัวที่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ได้พูดได้หายใจได้เคลื่อนไหวได้ทํานู่นทํานี่ได้มันเจ็บปวดได้มันสบายเนื้อสบายตัวได้ไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวได้มันใช่ตัวเราที่ไหนตัวนี้ตัวสมมติตัวขัน5ตัวพุงแตงตัวมันผสมมาจากสเปิร์มของพ่อกับไข่ของแม่เนี่ยตัวเนี้ย. อย่าไปยึดเอาตัวนี้เป็นตัวเรามันไม่เที่ยมมันเดี๋ยวมันต้องตายแตกดับอย่าไปยึดเอาตัวนี้ไอ่ตัวที่คิดลึกถึงตอนปรุงแต่งได้เนี่ยไม่ใช่ตัวเรา. เราแต่แท้จริงก็คือผู้ที่มารู้ตัวเรานี่นี่มารู้ไอ้ตัวที่ขันธ์5นี่ไอ้ตัวที่ผสมมาจากสเปิร์มของพ่อกับไข่ของแม่ที่มีมันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์สามารถพูดได้เคลื่อนไหวไปมาได้หายใจเข้าหายใจออกได้. มันรู้สึกสุขได้ทุกข์ได้เสียใจได้ดีใจได้หม่นหมองได้ผ่องใสได้ไอ้ตัวนี้เป็นตัวปรุงแต่งเป็นตัวขัน5แต่เราแท้จริงอ่ะมันไม่มีสุขไม่มีทุกข์เคลื่อนไหวไม่ได้เกิดดับไม่ได้มีกิริยาอาการไม่ได้ได้แต่มารู้ตัวเราไอ้ตัวไอ้ตัวเราตัวสมมุติเนี่ยตัวสมมุติตัวขาหน้าตัวปรุงแต่งเนี่ยมันมีกิริยาการได้มีสุขมีทุกข์ได้มีผ่องใสได้มีเศร้าหมองได้. มันมีเกิดดับได้มีกิริยาอาการที่ตรงกันข้ามได้มีสุขมีทุกข์ได้มีผ่องใสได้มีเศร้าหมองได้มีรู้สึกว่ามันรู้สึกว่างโล่งโปร่งเบาสบายได้รู้สึกว่าไม่ว่างไม่โล่งโป่งเบาสบายรู้สึกมันมีอะไรที่มีกิริยาอาการตรงกันข้ามได้อ่ะไอ่ตัวนี้มันเป็นตัวขัน5เป็นตัวปรุงแต่งเป็นตัวสมมุติไอ้รู้นั่นน่ะมันไม่ได้รู้อย่างเดียวต่อพุทธตะพือรู้อะไรก็ไม่รู้ตัวเราเนี่ยน่ะรู้ตัวเราไม่ได้บอกว่ามันรู้แค่ร่างกายมันรู้ทั้งตัวเรารู้ต้องการพูดรู้ทางการ. ได้ตึกตอนปรุงแต่งรู้ทั้งเวทนา. เนี่ยมันก็มารู้ตัวเราแต่รู้เนี่ยเนี่ยมันไม่มีกิริยาอาการใดใดไม่มีสุขไม่มีทุกข์ไม่มีผ่องใสไม่มีเศร้าหมองไม่ได้มีความรู้สึกว่างมันมีแต่รู้มันไม่มีความรู้สึกไงไม่มีความรู้สึกหรือคิดอารมณ์ใดมีแต่รู้อย่างเดียวมารู้ว่าไอ้ตัวขัน5เนี่ยมันมีความรู้สึกอย่างไรในขณะปัจจุบันจึงต้องมาฝึกให้มารู้ตัวเราไว้ด้วยความรู้สึกตัวไว้เดี๋ยวรู้สึกตัวไม่รู้สึกมารู้ตัวเราไว้ไม่ได้ไม่นาน. เผลอเผลอเผลอหลงทิ้งความรู้ที่มารู้ตัวเราไว้เหม่อคิดอะไรปรุงแต่งไปแล้วเมื่อท่านทิ้งความรู้ตัวเราเนี่ย. แล้วไปเผลอๆคิดปรุงแต่งฟุ้งซ่านไปเท่ากับท่านเนี่ยมายึดเอาตัวขัน5ตัวปรุงแต่งเป็นตัวเราซะแล้วก็เอาตัวเราไปเหม่อเผลอเป. รายเรื่อยคือไรเอ้าหรือว่าเอาไปคิดปรุงแต่งพยายามทําอะไรเป็นอะไรอยู่ในใจคิดดิ้นรนค้นหาพยายามจะทําอะไรให้เป็นอะไรอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็นอยากเข้าใจอยากบรรลุธรรม. ดิ้นรนขลุกขลักกุกกักกุกกักกุกกักวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยประมวลผลไอ้ตัวที่มันปรุงแต่งได้. ไอ้ตัวนี้มันเป็นอะไรมันเป็นขันอะมันเป็นตัวสังขารเป็นตัวสมมุติที่ผสมมาจากกระเพราของพ่อกับไข่ของแม่แล้วก็กินซากพืชซากสัตว์เข้าไปเนี่ยไอ้ตัวนี้เป็นตัวสมมุติมันมีอยู่ไม่นานแล้วมันก็ดับหมดน่ะมันตายแตกดับหมดแล้วตรวจในกระดับปัจจุบันก็เกิดเกิดดับๆเปลี่ยนแปลง. อย่าไปยึดเอาไอ้ตัวสมมุติเนี่ยเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา. ให้รู้ตัวเราฝึกให้รู้ตัวเราไว้รู้ซื่อซื่อรู้ตัวเราซื่อซื่อรู้กายรู้เวทนารู้จิตรู้ทํามาลงรู้อาการของใจซื่อซื่อมันก็เลยเป็นที่มาของเนี่ยสติปัฏฐาน4. ผู้ใดจะมาสักแต่ว่ารับรู้มาสักแต่ว่ารู้ในมีสติสัมปชัญญะมาสักแต่ว่ารู้ในสติปัฏฐาน4ใครในกายเวทนาในเวทนาจิตธรรมได้ทําอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย. อย่างเร็วที่สุดไม่เกิน7วันบรรลุนิพพานอย่างแน่แท้. ถ้า7วันไม่บรรลุ7สัปดาห์ก็ต้องบรรลุภายใน7สัปดาห์ต้องบรรลุภายใน7สัปดาห์ไม่บรรลุภายใน7เดือนต้องบรรลุ. ภายใน7เดือนไม่บรรลุไม่เกิน7ปีจะต้องบรรลุอย่างแน่แท้บรรลุอะไรล่ะก็บรรลุไปเป็นรู้ตัวเราเนี่ยไปเป็นรู้นั่นแหละมันถึงบรรลุไปเป็นรู้ก็บรรลุตัวเรามาตั้ง7ปี7วัน7เดือนมันก็เลยเป็นรู้ตัวเราสักทีเลยมันไม่ได้มาเอาไว้ตัวเราที่ถูกรู้ว่าเป็นตัวเรามาสอนมานานบอกมันมานานมันก็เลยเข้าใจสอนคนตั้ง7วัน7เดือน7ปีบอกมันสอนมันเหมือนลูกหมาลูกแมวอะอย่ามาเอาไอ้ไอ้ตัวเราที่มันมีความรู้สึกนึกคิด. ลมที่มันเคลื่อนไหวปรุงแต่งได้เกิดดับได้มีกิริยาอาการที่เปลี่ยนแปลงสลับไปมาได้เป็นตัวเราเนอะแต้มแต่งได้บรรลุตัวเราว่ามันแอบคิดแอบนึกแอบสึกแอบตอนแอบพูดแอบกระทําอะไรในที่รับที่แจ้งมันถูกรู้หมดเลยด้วยตัวเรานี่แหละ. เออมันใกล้เราเนี่ยไอ้ที่มันรู้ตัวเราก็อยู่ในตัวเรานี่แหละ. เออมันเลยรู้ตัวเราอดเวลาเราแอบคิดแอบนึกแอบสึกแอบลองแอบพูดแอบพุ่งแตกแอบกระทําอะไรในที่รับที่แจ้งไม่ว่าเราจะเคลื่อนไหวในบทอะไรไม่ว่าจะหายใจเข้าหายใจออกมันรู้ตัวเราอดเวลาเลยตัวเรานั่งนั่งอยู่เนี่ยหายใจเข้าหายใจออกมันรู้ตัวเราอดเวลาให้เป็นรู้ตัวเราอ้าวเดี๋ยวมาหลงเอาไอ้ตัวเราที่ถูกรู้เป็นตัวเราอยู่และเอาตัวเราไปคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปอีกและเนี่ยเรียกว่าสติปัญญามันขาดแล้วก็ต้องสอนอีก. ว่าเอาไอ้ตัวเนี่ยไอ้ตัวเราที่มัน3ารถมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ปรุงแต่งเนี่ยเป็นตัวสมมุติเนี่ยเป็นตัวเราซะอีกแล้วไม่เอาไอ่ที่มารู้ตัวเราเป็นตัวเราอีกแล้วสอนอยู่อย่างเงี้ย7วัน7เดือน7ปีมันก็ต้องฉลาดแล้วมันก็เหมือนสอนลูกหมาลูกแมวมันยังฉลาดเลยนี่มันคนนะเราเนี่ยสติปัญญาเป็นเลิศอยู่แล้วเราสอนมันไม่จ้าหลักพระพุทธเจ้าถึงบอกว่าไม่เกิน7ปีบรรลุนิพพานแน่บรรลุอะไรก็บรรลุมาเป็นรู้ตัวเราอ่ะพ่อแม่ครูบาอาจารย์ฝรั่งทั้งหลาย. ถามท่านแต่ละโรงอยู่กับรู้อยู่กับรู้เลยอยู่กับรู้ทั้งนั้นแหละอยู่กันรู้อะไรก็รู้ซื่อซื่อรู้ซื่อซื่อรู้ได้ใจไปรู้รู้ไม่เข้าไปติดอะไรได้แต่รู้แค่รู้. เออแล้วอยู่กับรู้ทุกองค์อ่ะเราไปถามอาจารย์เองอ่ะ. หลวงปู่เหรียญวรพงศ์พวกเราคงเคยได้ยินอ่ะหลวงปู่โหหลวงปู่โหหลวงปู่บรรลุตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยไม่รู้อะไรหลวงปู่บรรลุอรหันต์แล้วหลวงปู่หลวงปู่มีอะไรเป็นวิหารรัตธรรมอะหลวงปู่ครับเออพ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงปู่เรียนวราลาภเอ้อรู้รู้รู้อยู่ก็รู้เออรู้ทุกรูเนี่ยก็แค่รู้นะแค่รู้น่ะเวลารู้รู้ทุกอย่างแต่ไม่ยึดอะไรสักอย่างไม่ติดอะไรสักอย่างนึงแค่รู้เอออยู่ก็รู้. หลวงปู่ดูแลตัวโล. พ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่เคารพนับถือหลวงปู่อยู่กะอะไรเนี่ยเป็นอย่างครับอยู่ก็รู้. หลวงปู่เทสก์เทสรังสีหัวหินมาเฟกอยู่กับลูกรู้ทุกอย่างที่ใจไปกลางอยู่กับรู้ศาลลําพูนลีตรานางกะโร. หลวงปู่มีอะไรไปที่หาเราทําอยู่กับผู้รู้แล้วแต่ท่านจะใช้ภาษาอะไรอยู่กับผู้รู้อยู่กับรู้ก็คือรู้ตัวเราเนี่ยรู้ตัวเราสอนตั้ง7วัน7เดือน7ปีมันต้องหาอีโง่แล้วมันก็ต้องมาเป็นรู้ตัวเราสักทีมันเอาไอ้ตัวเราที่ถูกรู้เป็นตัวเราเรื่อยไปมันต้องเลิกหายโง่แล้วพระพุทธเจ้าต้องบอกว่าไม่เกิน7วัน7เดือน7ปีหรอกเดี๋ยวมันก็บรรลุไปได้ก็คือมันไปรู้ตัวเราสักทีเลิกเอาตัวเราที่ถูกรู้เป็นตัวเราสักที. ก็แค่นี้เนี่ยนะเรียกการสอนน่ะพุทธเจ้าธรรมพุทธเจ้าเนี่ยมันง่ายง่ายตรงไปตรงมา. เนี่ยสติปัฏฐาน4เนี่ยเป็นทางนี้ทางเดียวเท่านั้นที่จะบรรลุมั่งผลให้ทานได้ก็คืออะไรอะสติปัฏฐาน4ก็คือกลายในกายเวทนาเนี่ยเวทนาจิตในจิตทําให้ธรรมก็คือตัวเรานี่แหละร่างกายก็คือร่างกายเราเวทนาในเวทนาก็คือเวทนาเนี่ยก็คือความรู้สึกสบายกายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจเจ็บปวดเมื่อยตรงนี้. ที่ไม่เจ็บไม่ปวดไม่เมื่อยตรงนี้โปร่งโล่งเบาสบายไม่โปร่งโล่งเบาสบายนี่แหละมันก็เวทนาก็เวทนาเวทนาก็คือตัวเรานี่แหละแต่รู้ร่างกายจิตใจของเราจิตก็คือความคิดเนี่ย. จิตก็คือความคิดมันจุ๊บจิ๊บจุ๊บจุ๊บจุ๊บจุ๊บจุ๊บจิ๊บจุ๊บจุ๊บจุ๊บจิ๊บจุ๊บกิ๊ฟอะไรตลอดเวลาเลยเนี่ยในใจของเราเนี่ยที่มันที่มันขยับตัวได้จริงมันเคลื่อนไหวได้ที่มันปรุงแต่งได้ที่มันเกิดดับอะไรได้เนี่ยไม่ต้องเรียกมันว่าความคิดก็ได้ไม่ต้องเรียกว่าอะไรก็ได้เรียกว่ามัน. ไม่รู้จะเรียกมันอะไรบางทีลูกตาบอกว่าเรียกว่าคิดอาจารย์มันไม่มันไม่ใช่คิดนะมันทําท่าทําท่าอะไรก็ไม่รู้ในจิตรู้สึกมันรู้สึกว่าข้างในมันทําท่าทําท่าอะไรก็ไม่รู้เออไอ้นั่นอะไอ้ที่มันทําท่าอะไรได้มันก็เป็นตัวปรุงแต่งหมดอะแหละพอมันแสดงกิริยาการเกิดดับได้ไม่ต้องเรียกว่ามันว่าอะไรบางทีอาจารย์ไม่ได้เรียกว่ามันทําท่านะ. ไม่ได้บอกมันไม่ทําท่าทําท่าแต่มันมีอาการเหมือนจะพยายามจะพยายามจะพยายามอะไรวะเออจะอะไรก็ไม่ต้องแต่งหมดอันนั้นอ่ะมันจิตหมดอะไรก็ตามไม่ต้องเรียกมันคิดก็ได้เรียกว่ามันทําท่าทําท่าเรียกว่ามันพยายามพยายามเรียกว่าอาจารย์บางคนก็บอกว่ามันไม่ใช่คิดด้วยมันไม่ใช่การทําท่าด้วยมันไม่ใช่พยายามด้วยแต่มันฟังอาจารย์ไปเนี่ยมันอืออืออือ. อืออย่างนี้เลยไอ้อือนี่ไงก็จิตเหมือนกันมันมันกระเพื่อมได้ไหวตัวได้มันเป็นจิตมดก็คือเนี่ยมันเป็นสิ่งที่ถูกรู้ว่าเรากําลังอื้ออื้ออ้าอ้าอย่างเงี้ยก็ง่ายนึกก็ใช่เป็นกิจหมดเลยส่วนชั้นทําในธรรมก็คือทําอารมณ์เนี่ยทําอารมณ์เนี่ยเวทนาสัญญาสังขารเนี่ยทําอารมณ์เวลาจิตเนี่ยจิตเวลาจิตวิทยานั้นขานเนี่ยในขณะที่5เนี่ยเค้าไปรู้อะไรใช่ไหมเค้าก็จะต้องส่งต่อทําอารมณ์คือทํางานร่วม. เอกสิทธิ์เวทนาสัญญาสังขารอีก3ขันร่างกายเนี่ยเป็นรูปประหารเราก็รู้แล้วแล้วก็เวทนาเนี่ยเมื่อกี้ก็พูดแล้วเวทนาแล้วก็. สัญญาสังเวทนาสัญญาสังขารเนี่ยมันเป็นเจตสิกคือทํางานร่วมกับจิตวิทยานั่งขานเนี่ยไปรู้อะไรทําตาหูจมูกลิ้นกายใจจะต้องส่งต่อทํางานร่วมกับเวทนาสัญญาสังขารเรียกว่าทําอารมณ์คือไปรู้อะไรแล้วก็จะต้องถูกใจไม่ถูกใจหรือไม่ถึงกับถูกใจไม่ถูกใจส่งต่อสัญญา. ส่งต่อสัญญาจําได้ไหมรู้แล้วก็คิดส่งต่อสังขารคิดปรุงกรุงคิดเนี่ยเรียกว่าธรรมชาติของกระบวนการฉงชีวิตคือขันหน้าเรียกว่าทําอารมณ์เวทนาสัญญาสังขารเรียกว่าทําอารมณ์. ทําไมเรียกเอ้าเวทนากายในกายเวทนาในเวทนามันมีเวทนาและหมวดนึงแล้วมาจิตได้จิตแล้วก็มามาทําในธรรมอีกอ่ะพอทําไม่ธรรมก็ยังมียังมีเวทนาสัญญาสังขารอีก3ขันเวทนาสัญญาสังขารอีก3ขัณฑ์ก็คือเวลาเราไปรู้เวทนาใช่ไหมรู้เวทนาในในกายในกายเวทนาในเวทนาพอเราไปรู้เวทนาเน. พอจิตวิญญาณหลักฐานเนี่ยมันเป็นรูปเวทนาพอไปรู้เวทนาเสร็จปุ๊บมันก็ต้องมาทํางานส่งต่อเวทนาตัวใหม่อีกว่าเวลาเรามีอาการโปร่งโล่งเบาสบายใจ. โปร่งโล่งเบาสบายกายสบายใจใส่จิตวิญญาณฐานะมันก็มารู้เวทนาโปร่งโล่งเบาสบายมันก็รู้สึกถูกใจมันก็เลยเกิดเวทนาตัวใหม่คือถูกใจคือเป็นสุขเวทนาเกิดเวทนาตัวใหม่ส่งต่อสัญญาจําได้ว่าเนี่ยจําอารมณ์นี้ได้จําอารมณ์ที่โปร่งโล่งเบาสบายได้พอจําได้พวกเราไม่ไม่ทันมันก็เลยไปเลยชอบ. ไม่เห็นว่ามันเป็นเวทนาพวกเราเลยชอบใจที่โป่งโล่งเบาสบายเราเลยไม่ไม่แค่รู้มันไม่กลับแต่ว่ารู้มันไม่เห็นว่ามันเป็นขันธ์5เป็นตัวสมมติเป็นตัวที่ถูกรู้ตัวเราเนี่ยเป็นผู้มารู้ไอ้ตัวเนี่ยว่าเราเนี่ยโปร่งโลกเบาสบายตัวสมมุติเนี่ยโป่งโลกเบาสบายแต่ตัวเรานี่มันเป็นโปร่งโล่งเบาสบายเนี่ยมันไม่ใช่ตัวเรามันเป็นตัวสมมติเป็นตัวปรุงแต่งมาจากสเปิร์มของพ่อกับไข่ของแม่ผสมพันธุ์กันแล้วกินซากพืชซากสัตว์กินน้ํากินลมกิน. การ์ดมาแต่ไอ่ที่มารู้ว่าตัวเราเนี่ยโก่งโล่งเบาสบายเนี่ยนั่นเป็นเราแท้แท้อันนั้นไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างเราอันนั้นน่ะเป็นอมตะไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทําลายตัวตนไม่มีมันก็อยู่ในตัวเรานี่แหละแต่เรากลับมาไม่ไอ้ตัวเราที่โบกโล่งเบาสบายเป็นตัวเราตอนนี้เวลาพวกพระนั่งสมาธิการปฏิบัติบอกให้เป็นรู้ตัวเราแต่ก็เอาไอ้ตัวเราที่โป่งโลกเบาสบายเป็นตัวเราแล้วนั่งจับนั่งเช่. โอเชใจที่มันโกงโล่งเบาสบายมันก็นั่งหลับแล้วตอนนี้. หัวทิ่มสัปหงกเนี่ยไอ้ที่ท่านนั่งหลับสัปหงกก็คือจับนั่งจับแช่จับนิ่งจับเฉยจับโป่งจับโล่งจับเบาต่อไปยึดเอาไว้ตัวขันง่ายตัวสมมุติที่มาโป่งโล่งเบาสบายเป็นตัวเราเลยมันก็นั่งจับแจ้มันไม่ใช่รู้ตัวเราแต่มันเป็นไอ้ตัวเราที่โป่งโลกเบาสบายกลายเป็นตัวเราไปซะไม่เป็นไม่ต้องเป็นผู้รู้ตัวเราซะแล้วมันเอาให้ตัวเราที่สมมติเป็นตัวเราซะแล้วมันผิดตัวอย่างนี้เรื่อยไปในการปฏิบัติเนี่ย. มีเหตุ. แทนที่นั่งหลับสัปหงกเดินเดินก็นั่งหลับเดินก็เดินหลับสัปงกขับรถไปก็ทําท่าจะหลับเรื่อยทํางานอะไรก็เดี๋ยวก็หลับอีกแล้วเช. เนี่ยคืออาการแย่ใจโปร่งโล่งเบาสบายนิ่งนิ่งเฉยเฉยว่างว่างไม่คิดอะไรแล้วก็ชอบมาบอกเราว่าอาจารย์ใจมันไม่คิดอะไรเลยมันว่ามันสบายมันว่างมันโปร่งโล่งเบาสบายไม่ใช่เอามาเป็นรู้รู้ไอ้ตัวเราเนี่ยโปร่งโล่งเบาสบายตัวเราไอ้โปร่งโล่งเบาสบายมันเป็นตัวขัน5เป็นตัวปรุงแต่งตัว. สมมติมันไม่ใช่ตัวเราจริงจริงมันเป็นตัวมายาเกิดมาจากการผสมพันธุ์ของพ่อกับแม่เนี่ยเดี๋ยวมันแตกดับหมดเพราะว่ามันมันมาจากการปรุงแต่งผสมพันธุ์กัน. แต่ไอ้ที่รู้ตัวเราไม่เคยเกิดไม่เคยดับไม่เคยแจกไม่เคยทําลายหรอกเพราะอยู่ในตัวเราเนี่ยความที่เรารู้เราเนี่ยเอาผิดหลงผิดตัวอย่างนี้เรื่อยไปทุกชาติเค้าจึงเรียกว่าอวิชชา. วิชาไม่มาเป็นรู้ตัวเราสักทีเหมือนกับพ่อแม่ครูบาอาจารย์ทั้งหลายที่เป็นพระรามที่ท่านอยู่กับรู้อยู่กับรู้ตัวเรานี่แหละรู้อันนั้นอะไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยมีแต่รู้อย่างเดียว. แค่รู้ตัวเราซื่อซื่อรู้ซื่อๆรู้ซื่อๆภาษาอีสานว่าฮื่อซื่อๆอุซื่อซื่ออีสานบ้างในที่นี้ยกมือนี้. มีไหม. เออเออภาษาอูซือซื้อไหนได้พูดพูดใหม่นี่เออพ่อแม่ครูบาอาจารย์และบูชาจารุทโมนะท่านไม่ท่านไม่ได้บอกว่ารู้รู้ซื่อๆหรอกท่านใช้คําว่าฮู้ซื่อเวลามาเจอท่านอะไรโดนดุเลยฮู้ซื่อซื่อฮู้ซื่อซื่อแต่เราพูดไปสําเนียงไม่ได้แล้วไมค์เค้าอะดิภาษาอีสานพูดว่ายังไง. ฮัลโหลหนูจะพูดถูกรึเปล่าถ้าถ้าสําเนียงอีสานเราจะเป็นโห่ซื้อซื้อถูกมั้ยคะหลวงตาหลวงตาเออเออเออพูดออกมาดิโหซื้อซื้ออะพูดเรื่อยเรื่อยทองคําดิครูซื้อซื้อ. เข้าใจยังผู้ซื้อซื้ออยู่กับผู้ซื้อนะมันก็ไม่ซื้อซื้อด้วยเมื่อกี้ฟังเตียงผู้ซื้อซื้อข้อดีเหมือนกันนะ. ครูซื้อซื้อแฟนเนี่ยได้แปลว่าอะไรผู้ซื้อซื้อแปลว่ารู้รู้เฉยเฉย. หรือรู้ซื่อซื่อก็ได้ค่ะเหมือนกันรู้ซื่อซื่อก็ได้รู้เฉยเฉยหรือว่าสัตว์แปลว่าลูกในภาษาพี่ก็แปลพระพุทธเจ้าเนี่ยสักกับภัยยะที่จบพอพอตัดจบพญาบรรลุอรหันต์เลยคือศักดิ์แปลบรรลุศักดิ์วรุศตวรรษรู้อันเดียวกันศัพท์สัตวุหรือฮู้ซื่อซื่อหรืออยู่เฉยเฉยหรือรู้ด้วยใจเป็นกลางหรือรู้ด้วยใจเป็นอุเบกขาแต่เราไม่ค่อยชอบพูดรู้ด้วยใจเป็นอุเบกขาเพราะว่าคนชอบไปทํารู้แล้วทําใจเฉยเฉย. อันนี้ผิดนะไปทําใจนิ่งนิ่งเฉยเฉยมันคือใจเฉยเฉยเป็นสิ่งถูกรู้แต่เรากลับไปทําใจมันเฉยเฉยก็แค่รู้แค่รู้ใจเฉยเฉยก็รู้ใจไม่เฉยก็รู้แต่รู้นะไปรู้แค่รู้แค่รู้. หลวงตาเนี่ยก็พูดทั้งเหตุทั้งผลให้พวกท่านเข้าใจ. พวกท่านจะได้ปฏิบัติจะได้รู้ว่าอ๋อทําไมเค้าให้ปฏิบัติอย่างนี้. ทําไมเขาให้ปฏิบัติให้มารู้ตัวเราซื้อซื้อผู้ซื้อซื้อผู้รู้ซื่อซื่อเนี่ยรู้ซื่อซื่อตัวเราอยู่อดเวลาตัวเรานั่งอยู่กันรู้ว่าตัวเรานั่งอยู่ตัวเรานั่งขัดสมาธิก็รู้ว่าขัดสมาธินั่งพับเพียบก็รู้ว่านั่งพับเพียบ. แล้วก็กลัวเราจะทําอะไรก็ได้ทุกบริบทกายเราทําอะไรก็ให้รู้กายเราซื้อซื้อ. แล้วกายเราหายใจเข้าหายใจออกเราก็รู้หายใจเข้าออกซื้อซื้อเออแล้วก็ไอ้กายเราที่หายใจเข้าหายใจออกเนี่ยมันมีความไกลร่างกายจิตใจเขารู้สึกว่ามันเบามันสบาย. เราก็รู้ตัวรู้ร่างกายจิตใจเราเนี่ยรู้ทั้งการนั่งการหายใจรู้ทั้งกายเบาใจเบาใจโปร่งโล่งเบาสบายร่างกายจิตใจไม่โปร่งไม่โล่งไม่เบาสบายเราก็รู้สึกสื่อรู้สึกสื่อรู้สึกซื่อรู้สึกซื่อรู้สึกซี่รู้เค้าแค่รู้จักแต่ก็รู้แล้วก็ร่างกายเราที่นั่งอยู่เนี่ยมันมีความรู้สึกอะไรมีความนึกความคิดความตึกความตอง. Dạng lại chúc chúc chúc chúc chúc chúc chúc chúc chúc. ก็รู้เค้าซื่อซื่อรู้เค้าอย่างตรงไปตรงมาอย่างที่เค้าเป็นแต่อย่าทิ้งรู้อย่าทิ้งรู้ตัวเราเนี่ยแหละรู้ร่างกายรู้จิตใจรู้กายรู้เวทนารู้จิตรู้ทํานี่แหละก็คือกายก็คือร่างกายเราเนี่ยเวทนาจิตกระจุกจิกมีอาการยิ่งได้จิตเนี่ยในใจเรานี่แหละแล้วก็ทําในธรรมก็คือทําอารมณ์ทุกอย่างอาการทุกอย่างที่สูงรู้ได้ไว้ในใจเราหมดเลยเรียกว่าทําอารมณ์. กลายในก็คือสรุปแล้วก็คือเออสติปาด34กลายกลายในกายเวทนาในเวทนาจิตในจิตทําไม่ธรรมก็คือเรื่องของเราทั้งหมดเลยเนี่ยข้างในกายเราในตัวเราก็คือไม่ใช่เรื่องของคนอื่นเลยกายในกายเวทนาในเวทนาจิตมีจิตทําให้ทําคือเรื่องของเราหมดเลยอ่ะตัวเรานี่เลยรู้ตัวเราต่อเป็นกายนอกก็คือพวกท่านเนี่ยกายนอก. ไม่ใช่ตัวเราภายนอกก็คือนอกตัวเราเนี่ยไปนี่เวทนานอกก็คือเวทนานอกตัวเราจิตนอกก็คือไปรู้ความคิดของคนอื่นนี่แล้วก็รู้ทําอารมณ์ก็คือรู้ภายในจิตใจเขาเป็นยังไงก็ไม่รู้ข้างนอกรู้จิตใจเขาสบายใจไม่สบายใจรู้ก็มีความรู้สึกไม่คิดอารมณ์อะไรก็ไม่รู้นอกหมดเลยสรุปแล้วคือสติปัฏฐาน4การเนี่ยกลายเป็นธนาจิตในจิตธรรมคือเรื่องของตัวเราทั้งหมดเลยรู้ตัวเราทั้งหมดรู้เรื่องของตัวเราทั้งหมดเลยที่มันมีอาการเคลื่อนไหวได้เกิดดับได้ปรุงแต่งได้แล้วมันก็ไม่เที่ยง. รู้ว่ามันเป็นสมมุติเป็นสมมุติเป็นมายาเป็นของไม่เที่ยวไม่อาจทนอยู่ในสภาพเดิมได้เป็นอนิจจังไม่เที่ยงเป็นทุกขังทนอยู่สภาพเดิมไม่ได้ต้องแก้ต้องเจ็บต้องตายปลูกความสลายไปเป็นอานะตาไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวตนไม่ใช่ตัวตนของเราอย่าเข้าไปหลงยึดมั่นถือมั่นว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา. สัพเพสังฆาอนิจจาสังขารทั้งหลายคือรูปเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณหรือร่างกายจิตใจเป็นของแม่เธี่ยงเกิดคือแล้วดับไฟมีแล้วหายไปซับเพย์สังขราอันแรกก็คือสัพเพเหสังคราอนิจจาสังขารทั้งหลายเป็นของแม่เที่ยงสัพเพสังฆาสุขาสังขารคือร่างกายจิตใจหรือรูปธรรมนามธรรมทั้งหมดทั้งสิ้น. หรือรูปเบจนาสัญญาทั้ง3วิญญาณมันเป็นทุกข์ทนยากมันต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายกูพังสลายไปหมดสิ้นสัพเพทํามาอนัตตาสิ่งทั้งหลายทั้งปวงทําทั้งหลายทั้งปวงไม่อาจยึดมั่นถือมั่นได้ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรา. นี่เป็นพุทธพจน์จากพระโอษฐ์แล้วเนี่ยก็คือนี่แหละก็คือที่หลวงตาสอนมาทั้งหมดนั่นแหละ. เหตุใดเล่าถึงก็มาฝึกรู้ตัวเราซื่อๆ. ฝึกทั้งร่างกายที่นั่งยืนเดินนั่งนอนเข้าห้องน้ํามาส้วมดื่มจีนฝึกรู้ร่างกายที่หายใจเข้าหายใจออกมันเคลื่อนไหวลมหายใจเข้าลมหายใจออกพี่เคลื่อนไหวก็คือร่างกายเราเนี่ยแหละฝึกให้รู้ว่าร่างกายจิตใจเรามีเวทนาอย่างไรมีความโปร่งโล่งเบาสบายไม่โปร่งโล่งเบาสบายสบายเนื้อสบายตัวไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวสบายกายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจก็รู้ตัวเราซื่อๆอย่าอย่าไปยึดเอาไว้ตัวเราที่ถูกรู้เป็นตัวเรา. ให้เป็นรูสหรัฐเราเนี่ยเป็นรู้เป็นรู้แต่รู้ตัวเราเออแต่อย่าเอาไอ้ตัวเราที่ถูกรู้เป็นตัวเราแล้วก็ให้รู้ว่าไอ้ตัวเราเนี่ยที่. มันคิดนึกถึงตอนปรุงแต่งอะไรทุกขณะปัจจุบันเนี่ยให้มันเป็นสิ่งที่ถูกรู้ว่าแล้วใครรู้ว่ามันไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราไอตัวเนี่ยแต่ไอ้ผู้ที่มารู้ว่าตัวเราเนี่ยคิดนั้นคือตอนปรุงแต่งอะไรตลอดเวลาเนี่ยไอ้นั้นน่ะเป็นเราแท้แท้อันเนี้ยไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทําลายเป็นอมตะตัวตนไม่มี. ให้ไปเรียนรู้นั้นสักทีอะวิชามันจะดับไปพอสิ้นลงเอาไว้ไอ้ตัวเราที่มันมีร่างกายมีเวทนามีจิตมีทําอารมณ์มีอาการของใจมีมีจิตก็คือมีอาการกุ๊กจิ๊กกุ๊กกุ๊กจิ๊กกุ๊กจิ๊บมีความคิดมีอาการจุกจิกภายในใจได้เนี่ยอันเนี้ยว่าเป็นราวเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราอย่าไปหลงอันนี้คนที่หลงเอาวิชาก็ดับไปแล้วก็กลายเป็นรู้อยู่ก็รู้อยู่กับรู้ก็ปล่อยให้ไอ่ขันหน้าเนี่ยมันมีอาการยุกยิก. มันคิดมานึกบะจึกมาตอมปรุงแต่งในกายอาการใดไม่มีใครเข้าไปยึดมั่นถือมั่นมันเลยได้แต่รู้ได้แต่รู้แค่รู้เนี่ยพ่อแม่ครูบาอาจารย์แต่ละท่านเราไปถามท่านเองอยู่ก็รู้อยู่กะรู้อยู่กะรู้ได้แต่รู้แค่รู้อะไรแล้วแต่ท่านแต่ใช้ภาษาอะไรรู้ซื่อซื่อรู้แต่ใจเป็นกลางรู้เป็นอุเบกขา. เนี่ยรู้อยู่ก็รู้หมดเลยหรืออยู่กับผู้รู้อยู่กับผู้รู้อยู่กะรู้อยู่กับผู้รู้หรืออยู่กับรู้ที่เป็นวิหาราธรรมรู้ที่เป็นกลางหรือว่ารู้ที่เป็นอุเบกขาแต่เราไม่ค่อยชอบบุญหรือเป็นอุเบกขาหรือหรือเป็นการประจําจะไปทําใจปรุงแต่งให้เป็นกลางกลางพยายามปรุงแต่งใจให้มันรู้อะไรทําเฉยเฉยอย่างเงี้ยอันนี้มันหลงกันเยอะมากเลยจะใช้ครับถ้าใช้สร้อยปนเข้าไปแล้วหลง. เวลาเอาแค่รู้แค่รู้สักแต่ว่ารู้เอาแค่รู้แค่รู้เอาศัพท์ไปว่ารู้อย่างนี้มันดีมันไม่ต้องไปติดอะไรเขาบอกว่ารู้แล้ว. เป็นยังไงบุ๊คมันจําประสิทธิ์เอาผลเลยอันนี้ผิดไปเลยมันไม่แค่รู้รู้สึกว่าชอบใจแค่รู้แค่รู้หรือว่าสักแต่ว่ารู้หรือรู้ซื่อซื่อรู้ซื่อซื่อเนี่ยพ่อแม่ผู้บริจาครู้ซื่อซื่อ. แต่ก็แปลพุทธพุทธเจ้าใช้คําว่าสัตวสแต่วรุ้แต่พ่อแม่ครูบาอาจารย์หรือพุทธาจารรู้ซื่อซื่อรู้ซื่อซื่อ. ภาษาอีสานนะแล้วก็. แค่รู้. แต่ลูกตาชอบใช้คําว่าแค่รู้แค่รู้มีอะไรเกิดขึ้นในร่างกายจิตใจเราความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อะไรสบายสบายกายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจเอาแค่รู้พอแค่รู้แค่รู้จบก็แค่รู้อย่ามาถามว่าก็แค่รู้แล้วต้องเป็นยังไงถ้าเป็นยังไงมันไม่แค่รู้แหละอันนี้มันยึดไร. มันจบลงแค่รู้แค่รู้ในปัจจุบันทุกขณะปัจจุบันมันแค่รู้ศัพท์เรารู้มันจบลงแค่นี้ให้เป็นรู้แล้วก็เป็นรู้เมื่อไหร่ก็จบเนี่ยพอเราสอนมาเรื่อยเรื่อยอย่างเงี้ยสอนตัวเราเองมันก็หายโง่แล้วเพราะว่าอะไรสติปัญญาเนี่ยมันมากกว่าหมาแมวหมาแมวเราสอนมา7วัน7เดือน7ปีมันต้องฉลาดแน่นอนสอนมาตลอดเวลามันต้องฉลาดเราเนี่ยมันดูฉลาดกว่าหมาแมวอีกเราก็ต้องเนี่ยสอนมาสอนมันมาเป็นสิ่งที่เป็นรู้เราได้จริงเป็นสิ่งที่รู้ตัวเรารู้ตัวเราที่ตัวตนมันไม่มีมันแค่รู้หรือศตวรรษรู้หรือรู้ซื่อซื่อได้แค่นั้นเองทุกขณะปัจจุบัน. เนี่ยเราแท้แท้อันเนี้ยใครเป็นรู้นั่นนะรู้ซื่อซื่อสัตวรู้แค่รู้ทุกขนาดจิตปัจจุบันแค่รู้อะไรก็รู้ตัวเราเนี่ยรู้กายเวทนาจิตทําอะก็คือตัวเราทั้งหมดอะไรเลยแต่ไอ้ตัวเราเนี่ยกลายเป็นจิตทําเนี่ยคือตัวสมมุติมันเป็นตัวปรุงแต่งเป็นตัวผสมที่เกิดมาจากการผสมพันธุ์ของพ่อกับแม่. ไอ้เนี่ยมันก็วงแตกแล้วมันก็ตายแตกตับหมดแต่ไอ้ที่รู้เนี่ยรู้ตัวเราที่มันมีความรู้ที่มันรู้ว่าเราคิดตั้งแต่ความปรุงแต่งอะไรเคลื่อนไหวยังไงนี่มีความมีเวทนาอย่างไรเนี่ยไอ้ตัวเราเนี่ยที่ถูกรู้ได้เนี่ยมันเป็นตัวปรุงแต่งเป็นตัวผสมเป็นตัวไม่เดี้ยงมันเป็นจ่างทุกขังอนัตตาไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเรา. ไม่ใช่ตัวตนของเราอย่ายึดติดตัวซ้ําได้บ่อยบ่อยบ่อยแล้วมันก็เลยมาเป็นลูปตัวเราจนได้นั่นแหละเราสอนมาตั้ง7วัน7เดือน7ปีพระพุทธเจ้าเลยบอกว่าเฮ้ยนี่ยังไงก็ต้องบรรลุนิพพานแน่นอน. ยืนยันเลย. ขยันสอนขยันรู้ขยันบอกเค้ารึเปล่าล่ะขยันบอกขยันรู้ขยันสอนอะอย่าไปขาดสติไม่รู้ละแล้วก็เผลอเผลอเผินกลายเป็นจี๊ดอะไรมันกลายไปเป็นน่ะเว่ยไอพวกปรุงแต่งเป็นตัวเราอีกแล้วเดี๋ยวก็อ้าวไม่ไม่บอกไม่สอนอีกแล้วเราก็พอมันเหม่อเผลอๆคิดอะไรปรุงแต่งไปก็ดุมันว่ามันอะไรไปเอาไอ้ตัวปรุงแต่งตัวขัน5มาเป็นตัวเราแล้วชอบเอาตัวเราไปคิดนู่นคิดนี่คิดนั่นคิดนี่มันผิดตัว. บอกเข้าแล้วก็เอาใหม่ใหม่มาเป็นรู้ตัวเราซะให้ไอ้ตัวเราเนี่ยที่นั่งหายใจเข้าหายใจออกมีความรู้สึกนึกคิดอะไรสบายเนื้อสบายตัวสบายกายสบายใจไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวไม่สบายกายไม่สบายใจมีความรู้สึกไม่คิดจุกจิกจุ๊บจิกอะไรอยู่ข้างในเนี่ยให้เป็นตัวถูกรู้ซะแล้วไปยึดอย่าไปยึดเอาไอ้ตัวที่ถูกรู้เนี่ยเป็นตัวเราไอ่มันเนี่ยรู้รู้รู้ตัวเราพุธตะเพือสัตวรู้ตัวเราตะพุธตะเพือสัตวรู้ตัวอย่าไปยึดเอาไอ้ตัวเราที่ถูกรู้เป็นตัวเราแค่นี้แหละหมั่นสอนไป. แต่แบบเนี่ยแล้วก็ปฎิบัติแบบเนี้ยจะมีสติปัญญากํากับแบบนี้เรื่อยไป7เนี่ย7วัน7เดือน7ปีพระพุทธเจ้าบอกว่าต้องบรรลุอรหันต์อย่างแน่แท้มีสติปัญญาคนไหนที่สอนง่ายสอนตัวเองง่ายบอกตัวเองได้เนี่ยสอนตัวเองง่ายมันก็. ภายใน7วันก็ไม่รู้นี่ผ่านได้. นี่สอนตั้ง7วัน7เดือน7ปียังไงพระพุทธเจ้าต่อรองมันต้องบรรลุแน่นอนอ่ะถ้าขยันรู้ขยันบอกขยันสอนขยันรู้ก็อยากบอกก็ยังสอนเนี่ยมันก็ต้องบรรลุได้แน่นอนเนี่ย. เนี่ยพระพุทธเจ้ายืนยันไว้เลยไอ้ทําอย่างเนี่ยแล้วทางนี้เท่าเดิมทางเดียวเท่านั้นที่บรรลุนิพพานได้เนี่ยทางสายเอกคือสติปัฏฐาน4สติปัฏฐาน4กายในกายเวทนาเนี่ยเวทนาจิตในจิตธรรมมันก็เป็นเรื่องของร่างกายจิตใจของเราทั้งหมดเลยเรื่องของเวทนาเรื่องของตัวเราทั้งหมดเลยไม่ได้เกี่ยวกับใครเลยมาฝึกมาจนกระทั่งมันสักแต่มารู้ตัวเรารู้ตัวเราซื่อซื่อเนี่ยสักแต่ว่ารู้ตัวเราไม่หลงเอาตัวเราไปคิดไปปรุงแต่งไปดิ้นรนไปค้นหาไปพยายามทําอะไรสักแต่รู้. ทุกขณะปัจจุบันจะได้ไม่หลงเอาตัวเราเนี่ยไปคิดปรุงแต่งวุ่นวายไปมันจะได้เป็นสักแต่ว่ารู้ตัวเราหรือรู้ซื่อซื่อตัวเราหรือแค่รู้ตัวเราทุกขณะปัจจุบัน. พอเป็นรู้ตัวเรามาเป็นรู้ปุ๊บก็เป็นรู้อะหลานเหมือนพ่อแม่ครูบาอาจารย์ทุกท่านเราไปถามท่านมาท่านก็อยู่กับรู้อยู่กับรู้นี่น่ะอยู่กับรู้อยู่กับรู้อยู่กับรู้อยู่กับรู้ถามใครก็อยู่กะรู้อยู่กับผู้รู้. นี่แหละคือวิหาราธรรมของพระรามทั้งหลาย. หวังว่าท่านจะพอใจแล้วท่านเพียรเค้าปฏิบัติอย่าทิ้งรู้แล้วก็ไปหลงคิดอย่าทิ้งรู้ตัวเรานี่แหละแล้วก็ไปหลงคิดอย่าทิ้งรู้ฝึกเข้าสอนตัวเองเข้าฝึกเข้าสอนตัวเองแล้ว. สอนไปภายใน7วัน7เดือน7ปีซ่อมบรรลุปนิพพานอย่างแท้ท่านมีอายุยืนต่อไปอีกถึงอาจจะอยู่ได้ถึงอีกเจ็บ. ปีก็อาจจะไม่รู้ทําได้พันเร่งเขาเพราะบางคนแก่มากและฉลาดมากและขอให้อยู่ได้ถึงเนี่ยยังไงอะย้ายมันให้ได้ถึงอีก7ปีก็พอนี่จะบรรลุนิพพานได้พระพุทธเจ้าตรัส. ภายใน7วัน7เดือน7ปีอย่าทิ้งรู้ตัวเราอย่าอย่าทิ้งรู้แล้วก็ขยันบอกขยันสอนขยันดุว่าเรามันเผลอไปเผลอไปเอาไอ้ตัวที่ถูกรู้เป็นตัวเราขยันบอกขยันสอนขยันว่ามันเข้าไม่ช้าหรอกเราไม่ใช่หมาแมวนี่เราฉลาดกว่ามันตั้งเยอะเราขยันบอกเราสอนมันตั้ง7วัน7เดือน7ปีมันยังไม่หายโง่ก็แย่ละขอให้ขยันบอกขยันสอนขยันรู้เลยแหละมันต้องบรรลุนิพพานแน่แท้พุทธเจ้าตรัสขอให้เรามีอายุ. ยืนพอที่จะบรรลุได้ก็แล้วกัน.