问题： 隆塔，我向您致敬。请您慈悲地详细解释一下关于观身的方法，包括观身如四大、观身如三十二相、观身如不净观以及观身如死亡念的区别和相似之处。 隆塔： 所谓观身如四大，观身如三十二相，观身如不净观，观身如死亡念，所有这些的目的都是为了消除对自身和他人的身体的执着，认为它是一个实在的“我”，认为我们有一个恒定不变的自我，执着于有一个坚固的、有意义的“我”。无论从哪个角度观察，都是为了消除对自身身体的执着，以及对他人身体的执着，视之为痛苦。对他人的身体也是如此，执着于丈夫、妻子、儿女、孙辈、父母兄弟姐妹、朋友、亲戚，执着于任何事物都会带来痛苦。执着于自身，也执着于他人。观察身体的目的就是为了消除执着，最重要的是要抓住这个核心，消除执着。 之所以要观身如四大，是因为这个身体并不是一个实在的“我”，并不是一个恒定不变的自我。实际上，是要观察它是由四大组成的。观察四大是为了消除对“我”、对自我的执着，通过如实地观察它是由四大组成。正如我们所问，如何如实地观察它是由四大组成呢？可以从我们出生那一刻开始观察。我们是如何出生的？最初的开始是父亲的精子，属于地大。 与母亲的卵子结合，母亲的卵子属于水大。那时还没有“我”的存在，还没有任何形状，更没有现在这么大的体积。开始仅仅是精子，在身体里没有任何一部分是“我”的。我们的身体是从父亲的精子开始的。 精子属于地大，流入与母亲的卵子（属于水大）结合。那是地大和水大的混合。从那时起，最初只是地大和水大。真正的“我”并不存在。然后，母亲吃植物和动物的残骸，植物是地大，动物的残骸也是。 属于地大和水大。喝水，每天喝好几瓶水，我们每个人每天都喝好几瓶水，那些是水大。我们仔细观察就会发现，我们的身体实际上就是由地大、水大、风大、火大这些自然元素组成的。母亲吃地大，也就是植物的残骸，来滋养身体，它们进入血液，滋养父亲和母亲的混合血。 然后，我们呼吸，吸入氧气，再摄取火大，也就是热量和温暖。我们将这些（水、风、火）摄取进去，直到血液的混合物逐渐长大。 慢慢地长大，膨胀，不断地长大，直到血块长到一定的大小。可见，身体是由父亲的地大、母亲的水大，以及植物和动物的残骸混合而成的。我们摄取水，每天都要补充地大。早上也吃了，中午也吃了好几顿，地大、水大、风大、火大这些都是消耗品，必须不断地补充。直到 血块长到足够大，识大（或知觉元素）也加入了进来。身体和心灵由地大、水大、风大、火大，以及空大（身体内的空间）组成。加上空气，就有了空大，还有识大或知觉元素。“识”的意思是“知道”，识不是指鬼魂，识是指“知道”，是知觉元素。如果加上 空气，就是六大。身体会长大，膨胀，因为这五大（除了识大）。识大不是消耗品，因为它没有实体，没有生灭，因此不会损失能量。它像宇宙的空虚一样空虚，但具有知觉的特性。它没有生灭，没有变化。 但是地大、水大、风大、火大都在不断地变化，不断地衰退。在身体里，我们必须吃，吃植物和动物的残骸（地大），喝水，呼吸，摄取火大。每天都要吃，在家的人一天吃三四顿，有些人吃得更多，不断地补充四大，如果不补充四大，就会死亡。如果不补充地大、水大、风大、火大，就会死亡。 所以要不断地补充，身体出生后就必须补充，不断地将地大、水大、风大、火大补充到身体里。 它们是消耗品，一旦无法补充，就会死亡。四大将会分离，身体将会解体，这叫做四大分离，五蕴（色、受、想、行、识）熄灭。现在我们还在不断地吃，吃土，吃植物的残骸，吃土，喝水，呼吸，摄取火大，并如实地观察，最终会衰老。 生病受苦，如果进了ICU，最终就会在ICU里结束，在那里受尽折磨，生病，然后死亡。死亡之后，身体会被送到太平间，通常是被送到太平间。第二天早上从太平间出来时，火大已经离开了，身体里的热量消失了，风大（呼吸）也消失了。 火大熄灭了，识大也熄灭了，只剩下地大和水大，身体冰冷，没有血色。死亡之后，人们会给尸体淋水，用白布盖上，不管是白布还是黄布。摊开手掌让人淋水，一滴也带不走。活着的时候贪婪、愤怒、憎恨，最终死亡之后什么也带不走。然后，尸体会被保存大约七天，之后会打开棺材让人们来瞻仰遗容。 亲戚朋友们会来做最后的告别。很少有僧侣敢去看，因为尸体已经开始腐烂。尸体保存七天后，开始发绿，开始腐烂。然后会被火化成灰烬，最终回归尘土，变成泥土。如果是骨灰，就会被撒入水中。人们看到它从土而来，回归土里；从水而来，回归水里。骨灰中较大的骨头会被 堆积在水边或沙滩上，然后用沙子填埋，用于填路。或者撒入水中，看到它从水而来，回归水里；从风而来，回归风里；从火而来，回归火里；从空虚而来，回归空虚。从空虚，到拥有形状和面容，到拥有此时此刻的存在。然后，存在的状态消失了，面容消失了，名字和姓氏消失了。 所有相关的联系都消失了，回归空虚。从空虚而来，又回归空虚。从空虚开始，就有能量，也就是受、想、行、识，产生了感觉、想法和情绪。然后有了身体，有了物质。也就是从空虚开始，变成能量，从能量变成物质，最终物质解体，回归四大，能量也消失殆尽。 然后回归空虚。我们如实地观察，才能理解事情的来龙去脉，以及当下、过去和未来的状态。成为四大。在早上吃饭的时候，我们需要观察它是由四大组成。我们吃进去的，混合在一起的，只是四大，只是混合在一起的四大。早上在吃饭时，要仔细地观察，在吃饭之前，要观察它是由四大组成的，是不洁之物。 是地大、水大、风大、火大，是要补充的四大，因为它们是消耗品，所以要不断地补充。我们没有看到这个身体是由混合的四大组成，找不到“我”的存在。一旦将四大分离，就只剩下空虚。 没有“我”的存在。当我们经常这样观察，我们的心就会不再执着于认为这个身体是“我”，是自我。也会不再执着于认为他人的身体是我们的，因为我们自己都没有“我”的存在，他人又怎么会有呢？心就会不再执着。不知道比过去多知道多少，但要看到它是由四大组成的。或者我们可以观三十二相，将身体分成各个部分，看到这个身体并不是一个实在的“我”。 它是“我”，是自我，如此执着。所以我们用我们的“我”去执着于他人他物。你们要将身体分成三十二相，这是第二点，分成三十二相，看到它只是各个小零件。一旦将它分开，就找不到“我”的存在。分成小部分。 分开头发、体毛、指甲、牙齿、皮肤、肌肉、筋腱、骨骼、肝脏、肾脏、小肠、大肠、内脏、肺、心脏，这些都是地大，将它们抛弃，抛弃到哪里？是固体的地大，将它们抛弃出身体。当这些东西离开身体时，我们应该感觉到它们都会腐烂，一切都会腐烂并变成泥土。接下来是水，血液、淋巴液、唾液、尿液、脂肪。 汗液，这些是水大，是从我们喝进去的水中来的。是地，是水，将它们分成小部分，是风，是火。将三十二相分成，头发、体毛、指甲、牙齿、皮肤、肌肉、筋腱、骨骼、肝脏、肾脏、小肠、大肠、内脏、肺、心脏。我们将它们分成水大，血液、淋巴液、唾液、尿液、脂肪，还有脑髓，在颅骨里。分成三十二相，将身体分开，就像拆解旧汽车零件一样，那些从国外订购二手车到泰国来卖的人，会将零件拆解成每一小块，即使是一个螺丝钉也会被拆下来。 分开卖。将身体分开，能分开的部分都分开，分成三十二个部分，拆解成碎片，找不到“我”的存在。重复这样做，就会不再执着于认为这个身体是“我”，是自我。 如果仍然执着，那么就从某些方面来观察。我们非常喜欢自己的身体，非常爱自己，所以将我们自己的身体，与那些我们爱的人的身体，那些我们非常迷恋的人的身体进行比较。就像曾经有一位僧侣，他非常想念他的女朋友，所以来到阿姜查·苏巴托那里出家。这位外国僧侣非常想念他在国外的女朋友。阿姜查在前面托钵，他知道这位僧侣想念他的女朋友，所以转过身来对他说：“想念她没关系。” “写信给她，然后把她的粪便寄来给你闻，这样你就不会想念她了。每天闻她的粪便，这样你就不会想念她了。” 按照不净观的方法进行观察就是这样。曾经有一位僧侣，一位非常有名的隆普，是一位现代的阿姜，以前暗恋一位每天从他家门口经过的女孩。以前的农村人没有厕所。 所以她会经过他家，然后到田野里，到树林里去排便。他就偷偷地去挖一个坑，然后偷偷地排便，因为那位女孩是位少女，他喜欢她，偷偷地暗恋她。他就偷偷地跟着她去，等她排便完后，他就去闻她的粪便，因为他非常爱她，他想知道那是什么味道。 最终，他不再爱她了。就是这样去观想。不净观并不难。从身体里出来的任何东西，所谓的包裹着身体的这唯一的一层皮。 这唯一的皮，包裹着的皮肤。包裹着我们身体的这一层皮肤，在下面，皮肤包裹着粪便。称为包裹着粪便的皮肤。这层包裹着我们身体的皮肤，不管在哪个孔洞里流出来的，都有粪便流出来，都一样肮脏。我们的身体就像一个皮囊，就像一个包裹着粪便的皮囊。 但我们只看外面。这个皮囊经过打扮之后很漂亮，化妆、涂口红、画眉毛、涂粉，喷香水，但它就像是涂了香料的尸体和棺材。如果有人如实地观察，就会看到它像一具腐烂的尸体，人们会举办七天的葬礼，尸体在棺材里腐烂，但在棺材上和棺材前会摆满鲜花。在鲜花上喷洒香水，但实际上，打开棺材后，里面非常臭。我们的身体也是如此，洗澡。 涂抹香水，闻起来很香，画眉毛、眼睛和嘴唇，非常漂亮。 但是如果我们从皮肤上的孔洞里观察，每个孔洞里都有脏东西流出来。眼睛里有眼屎流出来，嘴巴里有牙垢流出来。我们非常爱他们，非常迷恋他们。当我们正在吃饭的时候，当我们正在吃粥的时候。 我们这样观想，从眼睛的孔洞里，包裹着粪便的皮肤里，那个皮囊里流出眼屎，把眼屎放到我们早上吃的粥里，我们就吃不下去了。从嘴巴的孔洞里流出牙垢，没有漱口，把牙垢放到我们早上吃的粥里，我们就吃不下去了。从耳朵的孔洞里流出耳屎，从鼻孔里流出鼻涕。从毛孔里流出汗水，从头皮上的孔洞里流出头皮屑。从肛门和尿道里流出大小便，非常臭。 从每一个从皮肤上流出来的孔洞里，我们都会发现，从每一个孔洞里流出来的都是臭气熏天。我们正在吃粥，如果把它们放到我们的粥里，我们就吃不下去了。我们曾经非常爱慕的人，如果这样观想，就不会那么执着于我们自己的身体和他人的身体。将他们的身体和我们的身体进行比较，都是一样的。 早上坐在那里排便，我们这样观想，当我们排泄出来时，我们的粪便如此臭，他们的粪便也很臭，没有一点区别。如果我们重复这样做，如果我们的心不再执着于美貌，它就会渐渐消失。逐渐消除执着。这就是所谓的不净观，第三点。第四点是观死亡念，也就是死亡。出生之后必然衰老，有衰败是正常的。 生病，需要睡在ICU里，大多数人最终都会在ICU里结束，在那里受尽折磨，要插很多管子。老了之后，皮肤会慢慢地变得皱巴巴，背也开始驼了，身体也开始没有力气，眼睛也开始模糊，耳朵也开始失聪。 然后就会倒下死去，死亡，四大分离，五蕴熄灭，死去后就会腐烂。肿胀，发青，然后腐烂。举行七天的葬礼，非常臭。过去我也曾去参加过葬礼，因为我年纪最小，所以坐在最后一排。最后一排正好对着棺材。 天啊，不知道那具尸体是怎么回事，黄水从尸体里和甲醛里流了出来，流到垫在棺材里的白布上，到处都是黄水和甲醛。太臭了。坐在我旁边的老师昏过去了。 我拿药油给他们闻。我也快昏过去了。散发着恶臭的黄水和福尔马林的混合气味刺鼻刺眼。一个人死后真的太臭了。打开棺材一看，眼睛肿胀得不成样子，还有用棉花塞住鼻子，到处都是流出来的黄水，都腐烂了。然后我们将走向衰老、疾病和死亡，每个人都会衰老。 死后被埋葬或火化，从泥土而来，归于泥土。灰飞烟灭。找不到尸体，没有躯体，没有自我。出生是为了死亡，没有人可以逃脱死亡。我们都有衰老，无法避免衰老；我们都有疾病，无法避免疾病；我们都有死亡，无法避免死亡。让我们对生与死感到厌倦。 出生，然后死亡，出生，然后死亡，出生，然后死亡。死亡，然后出生，出生，然后死亡。如果我们仍然执着，仍然迷恋，我们还会继续出生。不断地出生。活着的时候，只有痛苦。痛苦，痛苦，痛苦。我们必须为了生存而奋斗，因为疾病而痛苦。 因为与所爱之人分离而痛苦，在世间受苦。因为经历不顺心不如意的事情而痛苦，因为没有得到想要的东西而痛苦，因为衰老、疾病和死亡而痛苦。我们一直都在经历痛苦，身体不舒服，心里也不舒服。我们一直都在经历痛苦。经历着恶劣的天气，吃不习惯的食物，不适合身体的天气，不适合居住的地方，一切都在不断地变化。我们一直都在经历痛苦，直到死亡。 出生后一直痛苦到死亡。死亡后又会在另一个身体里重生，继续受苦。我们的骨头堆积如山，泪流成河。我们喝干了大海的水。我们所有的众生，你们说我们所坐的土地上，没有一处不是众生出生和死亡的地方。我们把所有的骨头堆积成山。让我们对生死轮回感到厌倦。 如果我们渴望再次出生，就会不断地重生，没有尽头。如果我们执着于爱和关怀，我们就会痛苦，在现在和未来都会痛苦，找不到尽头。因为彼此的执着和迷恋，因为执着和迷恋于我们自己和他人的身体，只会让所有的众生痛苦。人生不值得过，再次出生只会再次受苦，不出生才是没有痛苦的。 问题： 清楚了吗？如果还不清楚就继续提问。但是在修行期间，我们应该注意些什么，才能不被迷惑？就像隆塔您说的那样，有人在观想他人的死亡时走火入魔。 隆塔： 如果观想错误，就会，本来是要看到我们自己会衰老、生病、死亡，最终分解成地水风火，腐烂，但却不想观想自己，不敢观想自己，不想看到腐烂的样子。只想观想其他人死亡。 不愿将自己放进去，只想看到我们所爱的人将要死去，父母兄弟姐妹将要死去。结果变得精神错乱，看到所有的人都死了，只剩下自己一个人在世上，不知道该如何生活，于是开始哭泣。也有一些人这样，需要被纠正。还有一些人，一想到死亡，就强行压抑自己的感情，强行压抑自己的悲伤和忧郁，眼泪直流。我们会死，我们会死。一开始观想，心就开始压抑感情，变得悲伤、忧郁、可怜，开始哭泣，这时候就抑郁了。这也是精神错乱。 我们必须看到真相，真相，真相，不要沉迷于情绪，不要沉迷于悲伤，不要沉迷于哭泣。不要让我们的心变得悲伤、沮丧、空虚、疲惫、厌倦世间。这是迷惑。这就是沉迷于情绪。要反复观想真相，日复一日，月复一月，年复一年。观想几百次，几千次，几万次，几十万次，要持续不断地观想，才会放下，才会放下。但是千万不要抓住情绪。 问题： 那么在佛陀时代，在经藏里有记载，佛陀教导比丘们观不净观，比丘们观想之后，厌倦了身体，开始自杀，那是迷惑吗？ 隆塔： 是的，那就是迷惑。那些比丘们开始自杀。 因为他们的心没有理解透彻，他们必须在死前就杀死执着。但在现实中真的去自杀了，那就不是放下。比丘们理解错了，所以去自杀了。 问题： 您说要观照自身，而不是向外看，但如果不是观照自身，而是向内看，那也不对吗？例如，向内看然后用火烧它。 隆塔： 错的。错误的观想，就是创造一种感觉，好像我们自己会衰老、生病、死亡。 然后让我们自己站在后面看着自己。就像制作克西纳一样。 创造一种感觉，好像我们自己正在死亡。但让我们自己站在前面，观众站在我们后面。观众站在后面，然后看到前面的自己正在腐烂。这样观想永远不会放下。因为“我们”站在后面，腐烂的“我们”站在前面。这就是像苦行僧一样制作克西纳，不是佛陀的方法。 佛陀的方法是要观照自身，我们将会如何衰老？衰老后会是什么样子？我们会生病，生病后会是什么样子？重病又会是什么样子？受苦又会是什么样子？死亡后又会是什么样子？ 要观照我们自己。不是创造一个感觉，好像我们自己正在死亡。但是让我们自己站在后面看着自己，这样是不会放下的。这就是像苦行僧一样练习克西纳，不是佛陀的方法。我们必须观照我们自己，如果观想错误，比如突然让我们被火烧，那太热了。这种做法是错误的。我们必须按照正确的顺序观想，生命是如何生灭的。 问题： 如果一切都放下，身也放下了，还会剩下心灵吗？还是一切都会一起消失？ 隆塔： 像妹妹一样，观想自己正在变老，必须要生病，必须要死亡，只有痛苦。出生后只有痛苦。有衰老、疾病和死亡。 死后会腐烂，分解成地水风火空大。从空无而来，回归空无。找不到“我”，没有剩下任何东西。重复这样观想，持续不断地观想，我们的心才会逐渐接近真相。真相，真相，真相。如果无法忍受真相，它就会放下一切，世界就会爆炸。世界从内心向外爆炸。我认为是爆炸，引力。地球，我们的地球，如果我们把东西扔到空中，它就会被吸到地面上。 当人们用火箭将宇宙飞船送出地球大气层，进入太空时，地球周围的大气层有引力。如果任何东西掉下来，还没有到达地面就会燃烧。它具有非常稠密的空气。 必须真正地脱离大气层，进入太空，那里没有任何空气。那就是真正的空无。为了脱离地球的引力，当人们用火箭发射宇宙飞船时，火箭必须推动，使用燃料箱爆炸，宇宙飞船才能脱离地球的引力，进入太空。 它会分段爆炸，哪个燃料箱用完了就会脱落，最后一个燃料箱会大一些，爆炸推动，推动宇宙飞船脱离地球的引力，进入太空。那个大的燃料箱，它在火箭上很大。那个燃料箱，当它发射完最后一个燃料箱坠入大气层时，就会燃烧，不会坠落到地球上，它会进入太空。我们一直在三界中轮回。 欲界，那些出生后仍然需要性欲的人，那些需要感官享受的人，那些需要视觉、听觉、味觉、嗅觉、触觉的人，那些沉迷于颜色的人，那些沉迷于性欲的人，他们会在欲界轮回。动物、人类、鬼魂、饿鬼，经藏里没有鬼，只有饿鬼。所有饿鬼都被称为饿鬼，阿修罗，部分地狱，这些都会在欲界经历性欲。包括六层天界也还在经历性欲。 经历着感官享受，眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体。还有色界天，他们沉迷于禅定的形象。 沉迷于喜悦、快乐、平静，沉迷于禅定的形象，也就是必须进入禅定，如果哪一天不进入禅定，就像人们没有吃饭一样，很快就会死去。 以禅定为食物，色界天。然后是无色界天，他们沉迷于无色界禅定。他们必须沉迷于禅定，就像我们吃饭喝水一样。如果我们不吃饭喝水，很快就会死去。我们一直在三界中轮回。我认为是这样，就像有一种力量，会将所有的人都吸引到三界里轮回。那些观身的人，心会逐渐放下。 放下对自身身体的执着，也会放下对他人身体的执着。因为他们看到一切都是一样的。从放下，一直放下，直到彻底放下执着。那就是放下了对身体的执着，已经达到了初果须陀洹，如果达到了初果须陀洹，最多再轮回七次，就可以达到阿罗汉果。如果达到的是特别的初果须陀洹，可能再轮回一次，就可以达到阿罗汉果。 因此，三界的引力，会将众生吸引到里面轮回，经历无数劫，已经失去了力量。那股力量无法再吸引他们经历无数劫，他们最多只轮回七次。已经知道了食物。只能出生在天界和人间，无法出生在恶道，无法成为畜生，无法成为阿修罗，无法在地狱道受苦。 因此，引力会爆炸，炸掉一部分。如果将引力分成四部分，就会爆炸掉一部分，还剩下三部分。放下了身体的一切，身体不再存在。在感觉里，身体消失了。没有重量。 去工作，去任何地方，没有躯体。但还不习惯这种状态，需要一直抓自己的胳膊和腿，为什么身体消失了？但抓的时候又有。但在感觉里，身体不存在。走起来像空气一样，走起来像站在草尖上一样，不会压弯草。走起来想飘到树梢上。而且漂浮几十公里。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- นมัสการค่ะหลวงตาจะขอความเมตตาหลวงตาช่วยอธิบายเกี่ยวกับวิธีการพิจารณากายอย่างละเอียดในเรื่องของการพิจารณาร่างกายให้เห็นเป็นธาตุการพิจารณาร่างกายให้เห็นเป็นอาคาร32การพิจารณาร่างกายเห็นเป็นอสุขกรรมฐานและการพิจารณาร่างกายหินเป็นวรานุสติว่าแต่ละอย่างมีความเหมือนหรือว่าแตกต่างกันอย่างไรอะค่ะ. คือเรียกว่าการพิจารณาร่างกาย. ให้เห็นเป็นภาพ. ให้เห็นเป็นอาการ32ให้เห็นเป็น. สุภกรรมฐานมีศุภะให้เห็นเป็นวรรณาตั้งสติ. ทั้งหมดวัตถุประสงค์ก็เพื่อว่าไอ้สิ้นความหลงยึดบ้านถือมั่นในร่างกาย. ของเราและร่างกายของคนอื่น. ว่ามันเป็นตัวเป็นตน. เป็นตัวเป็นตนว่าเรามีตัวตนคงที่แน่นอน. ลงยึดมั่นถือมั่นว่ามีตัวเรามีตัวตนของเราเป็นตัวมั่นคง. เป็นแก่นสารสาระคือพิจารณาแง่มุมยังไงก็ได้เพื่อให้สิ้นความลงยึดมั่นถือมั่นในร่างกายของเราและหลงยึดมากถือว่าในร่างกายของคนอื่นให้เป็นทุกข์ร่างกายของคนอื่นก็เช่นยึดหัวยึดเมียยึดรูปยึดหลานยึดพ่อแม่พี่น้องยึดเพื่อนฝูงยึดญาติคือยึดจะเป็นทุกข์อะยึดตัวเราด้วยแล้วยึดคนอื่นด้วยที่พัทยาให้พี่หน้าร่างกายเพื่อให้สิ้นยึดในหลักสําคัญที่สุดคือหัวใจอยู่ตรงนี้แหละที่นายสิ้นยึด. ที่นายเห็นเป็นทาสว่าร่างกายนี้ไม่ใช่เป็นตัวเป็นตนเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราที่เป็นแก่นสารสารสาระอย่างมั่นคงที่แท้จริงก็พิจารณาเห็นว่าเป็นทาสที่นายเห็นเป็นทาสเพื่อให้สิ้นคนยึดมั่นถือว่าก็เป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราด้วยการน้อมพิจารณาให้เห็นว่าเป็นทาสก็เลยที่เราถามว่าการน้อมที่ใดเห็นเป็นทาสจะน้อินายยังไงก็น้อมที่ได้ตั้งแต่เราเกิดมาเกิดมายังไง. วันแรกเริ่มเดิมทีเกิดมาตั้งแต่ธาตุสัตว์ดินก็คือสเปิร์มของพ่อ. มาผสมพันธุ์กับแม่ก็เฟิร์มของพ่อก็เข้ามาผสมพันธุ์ผสมกับไข่ของแม่ที่เป็นธาตุน้ําตัวตนของเรายังไม่มีเลยตอนนั้นอะยังไม่มีรูปร่างอะไรเลยยังไม่มีรูปร่างเป็นตัวโตขนาดนี้เลยก็เริ่มมาตรงแค่สเปิร์มในร่างกายเรายังไม่มีตัวเราอยู่เลยมีส่วนใดเป็นตัวเราอยู่เลยร่างกายเราเนี่ยเริ่มเริ่มตั้งแต่มันตั้งแต่สเปิร์มของพ่อ. เป็นธาตุดินไหว้มาเข้ามาผสมกับไข่ของแม่เป็นธาตุน้ําเป็นดินกับน้ําผสมกันตั้งแต่นั้นแหละเริ่มแรกเนี่ยเป็นดินกับน้ําตัวตนของเราจริงๆยังไม่มีเลยเป็นธาตุดินกัดน้ําพอผสมกันเสร็จแม่ก็กินเอาซากพืชซากสัตว์กินเอาซากพืชซากสัตว์พืชเป็นธาดดินเติมเข้าไปในร่างกายทราบพืชสัตว์ก็. เป็นธาตุดินธาตุน้ํากินน้ําแล้วก็กินน้ําวันละหลายขวดเนี่ยพวกเราแต่ละคนกินน้ําวันละหลายคนเป็นธาตุน้ําเราที่ไนท์ดีว่าร่างกายเราเนี่ยมันก็เป็นทาสดินธาตุน้ําตามธรรมชาติพัดลมธาตุไฟแม่ก็กินเอาธาดดินซาบืดเข้าไปหล่อเลี้ยงในร่างกายมันก็เข้าไปหล่อเลี้ยงหยดเลือดที่ผสมกันแล้วของพ่อกับของแม่. แล้วก็กินน้ํากินลมกินลมหายใจก็เนี่ยกินลมหายใจกินกากออกซิเจนเข้าไปแล้วก็กินไฟคือความร้อนไฟคือความร้อนความอบอุ่นแน่เอาเข้าไปกินน้ําลมไฟก็เข้าไปผสมกันจนกระทั่งไอหยดเลือดเนี่ยมันก็โตขึ้นพองขึ้นพองขึ้น. ค่อยค่อยโตขึ้นพองขึ้นพองขึ้นเรื่อยเรื่อยจนกระทั่งก้อนเลือดเนี่ยมันโตขึ้นพอสมควรจะเห็นว่าร่างกายเนี่ยมันก็มาจากการผสมของธาตุดินของพ่อธาตุน้ําของแม่แล้วก็ซาบพืชซากสัตว์กินน้ําเติมเข้าไปธาตุดินเป็นของใช้สิ้นเปลืองต้องเติมทุกวันเนี่ยเมื่อเช้าก็กินมาเนี่ยเม้าก็กินมาหลายขาดดินขาดน้ําถัดลมซัดไฟเป็นของใช้สิ้นเปลืองก็ต้องกินไปเติมตลอดจนกระทั่ง. ก็เลือดโตพอสมควรแล้ววิญญาณธาตุหรือธาตุรู้ก็เข้ามาผสมรวมแล้วร่างกายจิตใจประกอบไปด้วยธาตุดินธาตุน้ําธาตุลมธาตุไฟธาตุลมอากาศเพื่อเป็นความว่างด้วยในร่างกายรวมอากาศด้วยก็มีอากาศสดธาตุแล้วก็เป็นวิญญาณธาตุหรือธาตุรู้ก็วิญญาณแปลว่ารู้นะวิญญาณไม่ได้แปลว่าผีวิญญาณแปลว่ารู้ทาสรู้. ก็มารวมกันถ้าท่านถ้า. ตัวอากาศด้วยก็เป็น6ธาตุร่างกายมันก็ต้องโตขึ้นโตขึ้นทองขึ้นก็เพราะว่าไอ่ธาตุ55ธาตุเนี่ยยกเว้นอย่างเดียวคือธาตุรู้เนี่ยทาสรู้เนี่ยมันไม่เป็นของใช้สิ้นเปลืองเพราะว่าทาสรู้เนี่ยมันไม่มีตัวตนมันไม่มีการเกิดไม่มีการดับจึงไม่มีการสูญเสียพลังงานมันเป็นความว่างเปล่าเหมือนกับความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาลแต่มีคุณสมบัติคือมีความรู้มันไม่มีการเกิดกลับไม่มีการเปลี่ยนแปลง. แต่ถ้าดินน้ําลมไฟมีการเปลี่ยนแปลงมีการเสื่อมอดเวลาในร่างกายเนี่ยร่างกายเนี่ยมันจะต้องกินไงกินสาบกับเป็นธาตุดินครับนะและกินน้ํากินลมกินไฟตลอดเวลากินวันละเนี่ยฆราวาสก็กินวันละ4มื้อ3มื้อ4มื้อบางคนก็กินมากกว่านั้นอีกกินเติมธาตุเข้าไปต้องเติมธาตุไม่เติมธาตุก็ตายไม่เติมธาตุดินธาตุน้ําพัดลมซัดไฟไปก็ต้องตาย. ก็ต้องเติมไปเรื่อยๆร่างกายมันก็เลยคลอดออกมาแล้วก็ต้องเติมก็เติมธาตุดินธาตุน้ําธาตุลมธาตุไฟเติมเข้าไปสู่ร่างกายอยู่เป็นประจํา. เค้าเป็นของใช้สิ้นเปลืองเมื่อไหร่ที่ไม่สามารถเติมได้ก็ตายถ้าจะต้องแตกธาตุแตกร่างกายก็ต้องแตกออกเรียกว่าธาตุแตกขันดับขันธ์5คือลูกเป็นพยานรักษาวิญญาณก็ดับทีนี้ทุกวันนี้ก็ยังกินอีกไงกินดินกินซาบพฤกษากินดินกินน้ํากินลมกินไฟแล้วก็น้อมพิจารณาไปว่าที่สุดก็แก่เหี่ยวย่น. เจ็บป่วยทุกข์ทรมานเดี๋ยวถ้าไปที่ไอซียูไปจบที่ไอซียูแล้วก็เจ็บปวดทุกข์ทรมานเจ็บไข้ได้ป่วยแล้วก็ตายตายแล้วร่างกายก็เอาไปฝากไว้ห้องดับจิตส่วนใหญ่ก็ไปฝากไว้ห้องดับจิตก็ออกมาจากห้องดับจิตตอนเช้าวันรุ่งขึ้นค่าไฟมันก็ออกไปแล้วความร้อนในร่างกายคุณไปหายไปแล้วถ้าลมหายใจก็หายไปแล้ว. ธาตุไฟก็ดับไปแล้วธาตุรู้หรือวิญญาณอาถาดก็ดับไปแล้วเหรอธาตุดินน่ะธาตุน้ําตัวเย็นชื่อไม่มีสีเลือดตายแล้วเค้าก็เอามารดน้ําให้รดน้ําศพเอาผ้าขาวมาคลุมไว้จะเป็นผ้าขาวผ้าเหลืองมาคลุมไว้แบมือให้รดน้ําศพน้ําหยดเดียวก็เอาไปไม่ได้ก็มีชีวิตอยู่ก็กอบโกยหลบมโนโทสาร. สุดท้ายตายแล้วก็เอาไปไม่ได้แล้วก็พอเก็บศพๆไว้ประมาณ7วัน. แล้วก็จะเปิดโรงให้คนทั้งหลายอ่ะมาดูในโรง. ซึ่งเป็นญาติพี่น้องมาดูหน้าครั้งสุดท้ายก็มีเพลงกล้าขึ้นไปไปดูหรอกเพราะว่าศพแต่เราศพก็เก็บไว้7วันก็เริ่มเขียวเริ่มเน่าเริ่มเน่าแล้วก็เอาไปเผาเป็นขี้เถ้าสุดท้ายก็กัดเป็นขี้เถ้าธุรีเป็นดินหมดเลยเป็นดินหมดถ้าเป็นกระดูกแล้วเป็นขี้เถ้ากระดูกก็ไปลอยอังคารไปลอยน้ําจะเห็นว่ามาจากดินกลับคืนสู่ดินมาจากน้ํากลับคืนสู่น้ําที่เถ้ากระดูกก็เป็นกระดูกที่ใหญ่ใหญ่ก็. เอาไปกองรวมกับพื้นน้ําพื้นทรายแล้วก็กระดูกเอาทรายไปถมบ้านถมดินถมถนนแล้วก็ไปลอยน้ําเพื่อเห็นว่ามาจากน้ํากลับคืนสู่น้ํามาจากลมกลับคืนสู่ลมมาจากไฟกลับขึ้นสู่ไฟมาจากความว่างเปล่ากลับคืนความว่างเปล่ามาจากความว่างเปล่ากับตัวตนที่มีรูปร่างขึ้นมาหน้าตาขึ้นมามีความเป็นอยู่ในขณะเนี้ยเป็นแล้วก็สิ้นความเป็นตัวตนรูปร่างหน้าตาสิ้นสมมติสิ้นชื่อที่สิ้นนามสกุล. สิ้นสิ่งที่เกี่ยวพันกันทั้งหมดก็ดับไปคืนสู่ความว่างมาจากความว่างก็กลับคืนสู่ความว่างเปล่ามาจากความว่างแล้วก็มีเป็นพลังงานคือมีเวลาสัญญาสังขารวิญญาณมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ขึ้นมาแล้วก็มีร่างกายมีสสารขึ้นมาก็คือมาจากความว่างแล้วก็เป็นพลังงานจากพลังงานก็เป็นสสารแล้วก็สุดท้ายก็สสารก็แตกดับกลับไปเป็นทาสพลังงานก็ดับหมด. แล้วกลับคืนไปสู่ความว่างไม่แน่คือพิจารณาน้อเมียจึงเข้าใจเหตุที่เป็นมาแล้วก็เป็นไปในปัจจุบันทั้งอดีตทั้งปัจจุบันและอนาคตเป็นพระธาตุต้องเติมธาตุเวลาจะฉันข้าวตอนเช้าจึงต้องให้พิจารณาให้เห็นว่าเป็นธาตุที่กินเข้าไปเนี่ยที่ผสมนั่นน่ะเป็นเพียงทาสเป็นเพียงทาสที่มาผสมต้องกินน้ํากินอาหารน่ะตอนเช้าให้พิจารณาดิวแล้วกว่าจะทานข้าวก็ต้องพิจารณาเห็นเป็นทาสเป็นของสกปรก. เป็นเห็นเป็นธาตุดินธาตุน้ําธาตุลมพัดปลายเป็นธาตุที่ต้องเติมธาตุธาตุเติมธาตุเพราะเป็นของใช้สิ้นเปลืองก็ต้องเติมไปอยู่เรื่อยเรื่อยไม่เห็นว่าร่างกายเนี่ยมันเป็นธาตุที่ผสมกันหาตัวตนไม่มีเวลาแยกธาตุออกทั้งหมดแล้วก็เลยได้ความว่างเปล่า. ไม่มีตัวตนพอเห็นบ่อยบ่อยบ่อยบ่อยบ่อยบ่อยชิบมันก็สิ้นหลงความคิดบ้านถือมั่นว่าร่างกายเนี้ยเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราแล้วก็สิ้นหลงยึดบ้านเราร่างกายของคนอื่นเป็นของของเราเพราะตัวเราก็ยังไม่มีเลยของคนอื่นก็ไม่มีใจมันก็จะสิ้นความยึดมั่นถือบ้านก็ไม่รู้มากกว่าที่ผ่านได้แต่เห็นเป็นทาส. หรืองั้นพี่นาที่นาไปมันก็มันก็เห็นเป็นอาการ32ก็มีแยกพอร์ตร่างกายมาว่าเห็นว่าร่างกายนี้ยังเป็นตัวเป็นตัว. มันเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรายึดมั่นถือบ้านอย่างนี้เราก็เอาตัวเราเนี่ยไปยึดมั่นถือมั่นคนอื่นสิ่งอื่นท่านก็ให้แยกร่างกายของเราออกมาเป็นอาการ32นั่นคือข้อ2แยกเห็นเป็นอาการ32แยกออกให้เห็นว่ามันเป็นแต่เนี่ยชิ้นส่วนย่อยเวลาแยกออกมาแล้วปัญหาตัวตนไม่มีไม่มีตัวไม่มีตนก็แยกเป็นส่วนย่อยออกมาแล้วเนี่ย. แยกขมขนเล็บฟันหนังเนื้อเอ็นกระดูกตับไตไส้น้อยไส้ใหญ่น้ําตับปอดหัวใจสิ่งเหล่านี้เป็นธาตุดินแล้วก็โยนทิ้งมันออกไปโยนทิ้งออกไปออกไปที่ไหนเป็นของแข็งธาตุดินโยนทิ้งออกจากล่างไปก่อนเมื่อสิ่งไหนมันออกจากร่างแล้วก็ต้องให้มีความรู้สึกว่ามันมันก็จะเน่าไปหมดแหละทุกทุกอะเน่ากลายไปเป็นดินหมดต่อไปก็น้ําเลือดน้ําเหลืองน้ําลายน้ําปัสสาวะน้ําไขมันข้น. น้ําเหงื่อก็เป็นธาตุน้ําจากที่เรากินน้ําเข้าไปนี่แหละเป็นดินเป็นน้ําแยกเป็นส่วนย่อยเป็นลมเป็นไฟทีนี้แยกเป็นอาการ32กับผมขนเล็บผนังนั่นเองกระดูกตับไตได้นอกจากอย่างน้ําตาปอดหัวใจอันเนี่ยเราก็แยกออกเป็นธาตุน้ําเลือดน้ําเหลืองน้ําลายน้ําปัสสาวะน้ําไขมันข้นแล้วก็ยังมีเยื่อในสมองในกะโหลกศีรษะอีกแยกเป็นอาการ32แยกร่างกายออกเหมือนกับ. แยกอะไหล่รถเตียงโกงที่เขาสั่งรถมือ2จากต่างประเทศเข้ามาขายในประเทศไทยเขาจะแยกอะไหล่ออกเป็นทุกชิ้นส่วนน่ะแม้แต่น็อตตัวเดียวเขาก็แยกออก. แยกออกขายแยกร่างกายออกไอ้ส่วนไหนที่มันแยกได้แยกออกหมดเลยแยกออกแยกออกแยกออกแยกออกให้เป็นอากาศ32เป็น32สิ้นแยกกระแตกกระจาย. จนหาตัวตนไม่เจอซ้ําๆเข้ามันก็จะสิ้นความหลงยึดมั่นถือมั่นว่าเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา. ถ้ายังไม่ได้ยึดบ้านถือบ้านบางแง่มุมก็ให้น้อมพิจารณาว่าร่างกายเราที่เราหลงรักเค้ามากหลงรักอ่วมตัวเรามากเราก็มาเปรียบเทียบกับในร่างกายของคนที่รักเรารักลุ่มหลงเค้ามากแล้วก็มาเทียบกับเราเหมือนที่มีพระองค์หนึ่งอะ. ท่านคิดถึงแฟนมากแล้วมาบวชกับหลวงพ่อชาสุภัทโท. เป็นภาพฝรั่งคิดถึงแฟนที่อยู่เมืองนอกมาก. หลวงพ่อชาท่านเดินบิณฑบาตอยู่ข้างหน้าท่านรู้ว่าราชกิจจาฯหันมาบอกว่าคิดถึงเขามาก. ก็ไม่เป็นไรให้เขียนจดหมายไปหาเขาเราส่งอุจจาระของเขามาให้ดมมันจะได้หายคิดถึงเพราะดมอุจจาระเขาบ่อยๆทุกวันทุกวันจะได้หายคิดถึงเขา. แผนกให้พิจารณาเป็นอสูรพรรคกรรมฐานก็อย่างนั้นแหละมีพระองค์นึงอ่ะหลวงปู่องค์นึงที่มีชื่อเสียงโด่งดังเป็นพระหลานสมัยนี้สมัยก่อนนั้นก็แอบรักสาว. สาวก็เดินผ่านบ้านทุกวันแต่คนบ้านนอกสมัยก่อนไม่มีส้วมหรอก. ก็เดินผ่านบ้านแล้วก็ไปถ่ายอุจจาระในกลางทุ่งหนูในป่าแอบถ่ายในป่าเจาะไปอันนึงไปขุดหลุมแล้วก็แอบแอบถ่ายไว้เป็นสาวเป็นสาวเดินผ่านบ้านรักเขารักเขาว่าแอบหลงรักเขาบ้างท่านก็เดินแอบเดินตามไปพอพอเขาถ่ายอุจจาระเสร็จแล้วก็ไปดมไปดูแล้วไปดมอุจจาระของเขาว่าหลงรักเขามากเลยมันเป็นยังไง. สุดท้ายอ่ะท่านก็รักเขาไม่ลงอ่ะก็นึกน้อมอย่างเงี้ยเอาศุภกรรมฐานก็เนี่ยนะไม่ยากสิ่งใดที่ออกมาจากร่างกายเนี่ยเรียกว่าผืนหนังหุ้มร่างกายแผ่นเดียวเนี่ยแผ่นหนังอ่ะ. หนังทั้งแผ่นเนี่ยหนังที่มันหุ้มเนี่ยหนังเนื้อเนี่ยมันหุ้มร่างกายเราไว้แผ่นเดียวข้างล่างเนี่ยหนังหุ้มขี้แผ่นเดียวเค้าเรียกหนังหุ้มขี้แผ่นเดียวหนังเนี่ยที่หุ้มร่างกายเราเจาะรูออกมาไม่ว่าจะเป็นรูอะไรมีขี้ไหลออกมาเหมือนทั้งหมดอะสกปรกทั้งหมดข้างในเรามันเค้าเรียกว่าเหมือนถุงหนังเหมือนถุงหนังที่มันห่อขี้ไว้หุ้มขี้ไว้. แต่เรามองแต่ข้างนอกคือถุงหนังเนี่ยมันแต่งก็โสดสวยแต่งหน้าทาปากเขียนคิ้วปะแป้งปมน้ําหอมเนี่ยแต่มันก็เหมือนกับพรมทรัพย์ศพอะโลงศพผู้พิจารณาเห็นความจริงก็เห็นแบบว่าเหมือนกับศพที่มันตายเน่าเค้าจัดงานศพ7วันเน่าอยู่ในโลงแต่ก็จัดดอกไม้เส้นสวยเลยไว้บนโรงหน้าโรงอ่ะฉีดน้ําหอมที่ดอกไม้. แต่แท้จริงอ่ะเปิดโรงเข้าไปข้างในโรงเน่าเหม็นมากเลยเหมือนกันในร่างกายเนี่ย. อาบน้ํา. ล้มพละร่างกายได้กลิ่นหอมเขียนคิ้วตาปากอย่างสดสวย. แต่เวลาเจาะดูออกมาในผิวหนังเนี่ยทุกรูไหลออกมาเนี่ยเจาะรูตาก็มีขี้ตาไหลออกมาเจาะรูปากก็มีขี้ฟันไหลออกมาเรารักเขามากลุ่มหลงเขามาก. พอเรากินข้าวอยู่กินข้าวต้มอยู่. เราก็นึกน้องพี่นะเนี่ยเจาะรูตาหลังหุ้มคีบแผ่นเดียวมันถุงหนังอะหุ้มคี่แผ่นเดียวเจาะรูตาขี้ตาไหลออกมาขี้ตาเค้าเอามาใส่ข้าวต้มเราตอนเช้าก็กินไม่ลงแล้วเจาะรูป่าก็ขี้ฟันเอาขี้ฟันไม่ได้บ้วนปากเอามาใส่ข้าวต้มเราตอนเช้าที่เรากินเดี๋ยวผมกินไม่ลง. เจาะรูหูก็ขี้หูไหลออกมาเจาะรูจมูกก็ขี้มูกไหลออกมา. เจาะรูเรือเจาะรูคุมขนกระขี้เหงื่อไหลออกมาเจาะลูกเจาะรูตามศรีษะก็ขี้รังแกไหลออกมา. เจาะรูทวารหนักทวารเบาเยิ่นเหม็นมากที่สุดเลยขี้ไหลออกมา. จอดทุกรูที่ออกมาจากหนังเนี่ยจะได้เจาะเข้าไปเลยเจาะรูไหนออกมามีแต่เหม็นเน่าทุกรูเลยเหม็นเน่าเหม็นเรากินข้าวต้มอยู่เอามาใส่ในข้าวต้มเรากินไม่ลงรักเขามากลุ่มลงเขามากก็นึกน้อมบินหายอย่างเงี้ยมันก็จะไม่ค่อยพร้อมลงยึดมั่นถือบ้านในร่างกายตัวเราแล้วร่างกายคนอื่นน้อมเปรียบเทียบของเขากับพวกเราก็เหมือนกัน. ตอนเช้าไปนั่งถ่ายอุจจาระปัสสาวะเราก็นึกน้อมพิจารณาตอนมันไหลออกมาของเราเหม็นขนาดนี้ของเขาก็เหม็นเหมือนกันไม่ได้แตกต่างกันเล็กน้อยอย่างนี้ทําตามซ้ําตามใจที่มันลุ่มหลงว่าสวยว่างามมันก็ค่อยจางคลายไปจางคลายแล้วก็เป็นความหลงยึดมั่นถือมั่น. ที่เค้าเรียกว่าอสุขกรรมฐานข้อ3แล้วข้อ4พี่นายเห็นเป็นมรณานุสติคือความตาย. พอเกิดมาแล้วก็ต้องแก่. มีความเสื่อมเป็นธรรมดา. มีความเจ็บไข้ได้ป่วยต้องไปนอนไอซียูมันส่วนใหญ่ก็ไปจบที่ไอซียูพวกทรมานไปเจาะโน่นเจาะนี่แก่แล้วก็หนังค่อยค่อยเอี่ยวย้อนหลังงองมุมร่างกายก็เริ่มหมดแรงตาก็ฟาดฟางหูก็ตึง. เสร็จแล้วก็ล้มหายตายจากลงตายลงถ้าแตกขันดับตายลงตายแล้วก็เน่าเน่าอืดอืดเขียวเน่าไปหมดอ่ะพอจัดงานศพ7วันเหม็นไปหมดเลยพรึบไปหมดอ่ะน้ําตาเคยได้รับไปงานสวดศพนิมนต์ไปงานสวดศพพอดีเราพรรษาน้อยสุดก็เลยนั่งท้ายแถวท้ายแถวนี้มันพอดีนั่งตรงกับโลงศพพอดีเลยใกล้ใกล้โลงศพ. โอ้โหยศพเนี่ยไม่ทราบมันทํายังไงน้ําเหลืองมันหลายคนออกมาจากกับฟอร์มาลีนเนี่ยให้ผ้าขาวที่ลองศพอ่ะมีแต่น้ําเหลืองมีแต่น้ําเหลืองกับน้ํายาพวงมาลีนมาหลายคนออกมาโอ้โหเหม็นมากเลย. พออาจารย์ที่นั่งติดกับเราเป็นลม. เราก็เอายาหาเปิดหญ้าเอายาดมให้ท่านเราก็อือหือที่สุดจะเป็นลมเหมือนกันน่ะน้ําเหลืองที่มันเหม็นเน่าผสมกับพวงมาลินกลิ่นมันแสบจมูกแสบตาไปหมดเลยแล้วเหม็นอึ๊บเลยโอ้คนตายนี่มันสุดสุดเหม็นจริงจริงเหม็นเน่าจริงๆเลยแล้วไปเปิดโลงศพดูแล้วโหตาก็อืดจนกระทั่งป่าถนนตาถนนแล้วก็มีอุดมูไว้กับน้ําเหลืองไหลออกมาเต็ม. มันเน่าไปหมดแล้วก็ต้องไปสู่ความแก่ความเจ็บความตายแก่ทุกคน. ตายแล้วก็ไปฝังดินไปเผาก็กลายเป็นมาจากดินกลายเป็นดินไปหมดสลายกลายเป็นดินน้ําลมไฟหาสดๆไม่เจอไม่มีตัวไม่มีตนเกิดก็เพื่อตายไม่มีใครหนีจากความตายไปได้ชราที่ธรรมโมยชราทิ้งหน้าที่โตเราทุกคนต้องมีความแก่เป็นธรรมดาไม่อาจจะล่วงพ้นความแก่ไปได้พยาธิธัมโมมีพยาธินะปีโต. เราทุกคนต้องมีความเจ็บไข้ได้ป่วยเป็นธรรมดาไม่อาจจะโล่งพ้นความเจ็บไข้ได้ป่วยไปได้มรณะธรรมโมหิมะมรณะที่โตเราทุกคนต้องมีความตายเป็นธรรมดาไม่อาจจะล่วงพ้นความตายไปได้. ไอสลด2เวชในความเกิดความตาย. วันเกิดมาเกิดแล้วก็ตายเกิดแล้วก็ตายเกิดแล้วก็ตายตายแล้วก็เกิดเกิดแล้วก็ตายลุ่มหลงยังมีความลุ่มหลงอยู่อย่างเงี้ยลุ่มหลงยึดมั่นถือว่าอย่างงี้มันก็ต้องเกิดอีกเกิดอีกเกิดอีกในร่างต่างต่างอดภัยเกิดมาระหว่างที่มีชีวิตอยู่ก็มีมีแต่ความทุกข์ความทุกข์ความทุกข์ต้องหาอยู่หากินทุกข์เพราะความเจ็บไข้ได้ป่วย. ทุกข้อความพลัดพรากจากสิ่งที่รักคนที่รักเป็นทุกข์ในโลกทุกข์เพราะความประสบกับความไม่สมหวังไม่สมปรารถนาทุกข์เพราะความไม่ได้อย่างใจทุกข์เพราะความแก่ความเจ็บความตายมีความทุกข์ความไม่สบายตัวไม่สบายกายไม่สบายใจมีความทุกข์อยู่ตลอดเวลาประสบกับดินฟ้าอากาศที่มันแปรปรวนประสบกับอาหารไม่ถูกฝากประสบกับดินฟ้าอากาศที่ไม่ถูกกับสังขาร. ที่อยู่ที่อาศัยอะไรต่างๆมันก็แปรปรวนไปตลอดเวลานี้เนี่ย. มีความทุกข์จนกว่าจะถึงแก่ความตายไป. เนี่ยเกิดมาก็ทุกข์จนตายตายตายแล้วก็ไปเกิดใหม่ในร่างต่างต่างให้เป็นทุกข์อีกกองกระดูกเท่ากับภูเขาเราก้าน้ําตาเนืองนองไปหมดดูดน้ําทะเลเข้ามหาสมุทรเราสรรพสัตว์ทั้งหลายเนี่ยท่านว่าในแผ่นดินที่เรานั่งไปเนี่ยจะไม่มีเลยตรงที่ใดที่นี่เป็นที่เกิดตายของสพฐทั้งหลายกองกระดูกเราก็เอาภูเขาเหล่ากาแล้วไอ้สลบสังเวชในความต้องเวียนว่ายตายเกิดในความต้องเกิดอีก. พอความปรารถนาความเกิดอีกเกิดอีกเนี่ยจึงได้เกิดอีกเรื่อยไปไม่มีที่จบสิ้นพอความติดอยู่ในความยึดมั่นถือม่านติดอยู่ในความรักความห่วงใยเนี่ยนะจึงต้องเป็นทุกข์เป็นทุกข์เป็นทุกข์ทั้งในปัจจุบันและในอนาคตไปหาที่จบสิ้นไม่ได้หาจุดจบของความทุกข์ไม่ได้เลยเพราะว่าความยึดความลุ่มหลงซึ่งกันและกันความยึดความรุ่งโรจน์ในร่างกายสังขารร่างกายของตัวเราและคนอื่นนี่นะ. ยิ่งทําให้สัตว์ทุกชีวิตมีแต่ความทุกข์ความทุกข์ชีวิตไม่น่าเกิดเลยเกิดอีกกับทุกข์อีกเกิดทีก็ทุกอีกไม่เกิดนั่นแหละไม่ทุกข์. ชัดเจนไหมมันไม่ชัดเจนก็ซักเอาค่ะหลวงตาแต่ทีนี้ในระหว่างการปฏิบัตินะคะเราควรจะมีข้อควรระวังยังไงบ้างเพื่อไม่ให้หลงใหลอะค่ะ. เหมือนกับที่หลวงตาบอกว่าไปพิจารณาให้คนอื่นตายแล้วเพ้อไปอ่ะค่ะ. พอไหมพี่นับผิดก็คือว่าแทนที่ไม่ได้เห็นตัวเราเนี่ยต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายเพื่อความสลายเป็นทาสดินน้ําลมไฟนั่งป่วยผุพังไปหมดก็ไม่อยากพิจารณาตัวเอง. ไม่กล้าพิจารณาตัวเองไม่อยากเห็นภาพที่เน่าป่วยผุพังก็น้อมแต่คนอื่นตาย. แล้วตัวเองก็ไม่น้อมไม่ยอมน้อมตัวเองน้อมแต่คนที่เรารักจะต้องตายจากพ่อแม่พี่น้องก็ต้องตายจากน้องไปน้องไปเลยทีเนี้ยวิปลาสเห็นคนอื่นตายหมดตัวเองอยู่คนเดียวในโลกไม่รู้จะอยู่ยังไงก็ร้องห่มร้องไห้วิปลาสได้เหมือนกัน. ก็ต้องไปแก้มาก็มีอยู่หลายคนอีกพวกนึงก็พอนึกน้อมถึงความตายก็บีบความรู้สึกเลยบีบความรู้สึกให้เศร้าสลดหดหู่น้ําตาไหลเราจะต้องตายแล้วเราจะต้องตายแล้วพอเริ่มพิจารณาความจริงจะไม่เคยแก่ใจน้อมพิจารณาบีบความรู้สึกให้มันสลดหดหู่2เวศน้ําตาไหลเลยตอนนี้ก็ซึมเศร้าแล้ว. อันนี้ก็วิปราราช. เราจะต้องเห็นแต่ความจริงความจริงความจริงไม่ให้หลงอารมณ์หลงไปซึมเศร้าหลงไปร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายหลงไปจนกระทั่งจิตใจมันสลดหดหู่เหี่ยวแห้งท้อแท้เบื่อเบื่อโลกอย่างเงี้ยอันนี้มันก็หลงหลงอารมณ์อันนี้เรียกว่าหลงอารมณ์ก็ให้พิจารณาแต่ความจริงความจริงซ้ําซ้ําพี่นาเป็นวันเป็นเดือนเป็นปีพิจารณาร้อยหนพันหนหมื่นหนแสนหน. ซ้ําซ้ําซ้ําอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสายนั่นแหละมันก็จะปงไปวางเรียกป่วยออกมาไปเองแต่5มไปจับอารมณ์ด้วยเด็ดขาดเลย. แล้วอย่างในสมัยพุทธกาลที่เขียนไว้ไม่พระไตรปิฎกอะค่ะที่พระพุทธเจ้าทรงสอนเรื่องการพิจารณาอสุขะให้แก่พระภิกษุแล้วพอพระภิกษุนําไปพิจารณาแล้วเกิดอาการเจียดกายพากันฆ่าตัวตายมันก็คือความหลงใช่มั้ยคะ. อือก็คือความหลงไปครับพระทั้งหลายไปก็ไปฆ่าตัวตาย. ฆ่าตัวตายแล้วแต่ใจอะมันไม่เข้าใจผิดมันต้องฆ่าให้ตายก่อนตายตายอยู่ในความรู้สึกแต่ไปฆ่าตัวตายอย่างจริงจังก็ไม่โป่งปล่อยวางพระก็เข้าใจผิดแต่ไปฆ่าตัวตายซะเยอะ. แล้วการพิจารณาที่หลวงตาบอกว่าให้น้องเข้ามาในตัวไม่ใช่เพ่งออกไปข้างหน้าค่ะมันก็จะมีอีกกรณีนึงก็คือไม่ได้น้อมเข้ามาในตัวแต่ว่าเป็นเหมือนเพ่งเข้ามาในตัวอันนั้นก็ไม่ใช่ใช่มั้ยคะเหมือนกับแบบเพ่งเข้ามาแล้วเอาไฟมาเผามันเลยอย่างเงี้ยค่ะอ๋อมั้ยพี่นะผิดก็คือว่าสร้างความรู้สึกเหมือนตัวเราเนี่ยให้มันแก่มันเจ็บมันตายไว้ข้างหน้าเรา. แล้วเอาตัวเราเนี่ยไปมองตัวเราอยู่ข้างหลัง. คือเป็นเหมือนกับสินเนี่ยทําเหมือนกับศีล. ให้สร้างความรู้สึกว่าตัวเราตายเป็นยังไงแต่เอาตัวเราไว้ในความรู้สึกไปอยู่หน้าเราแล้วก็ผู้ดูผู้รู้อยู่ข้างหลังตัวเราผู้ดูผู้รู้อยู่ข้างหลังแล้วก็เพ่งเห็นตัวเราเน่าข้างหน้าเพลงยังไงมันก็คงปล่อยวางเพราะว่าไอ้ตัวเรามันอยู่ข้างหลังไอ้พวกเน่าอยู่ข้างหน้า. อย่างงี้เรียกว่าทําแบบทรัพย์สินฤาษีไม่ใช่เป็นของพุทธเจ้า. พระเจ้าคือต้องมาน้อมที่ตัวเราจริงจริงนี่เลยว่าเราต้องมีความแก่แก่แล้วจะมีสภาพเป็นยังไงมีความเจ็บและมีเจ็บแล้วมันจะมีสภาพยังไงป่วยหนักมีส. ยังไงทุกข์ทรมานมิตรภาพเป็นยังไงตายแล้วมิตรภาพเป็นยังไง. ก็น้อมที่ตัวเรานี่เลยไม่ใช่ว่าสร้างความรู้สึกมีตัวเราอยู่ไว้ในใจเน่าป่วยผุพังแล้วก็เอาตัวเราเนี่ยเป็นผู้ดูผู้รู้อยู่ข้างหลังอย่างเงี้ยอย่างนี้ไม่คงปล่อยวางเค้าเรียกว่าเพ่งกระติกเพ่งกระสินฤษีทําแบบกระป์ฤาษีไม่โกงปล่อยวางได้อย่างเงี้ยมันต้องมาน้อมที่ตัวเราไปพิจารณาผิดน้อมผิดก็คือเอาไฟเอาอยู่อยู่ก็เอาตัวเราอยู่เนี่ยแล้วก็สร้างความรู้สึกเอาไฟเอาเผาตัวเรามันก็ร้อนไปหมดอะไรอย่างงั้นน่ะ. เงินทําผิดมันต้องน้องน้องให้เราแก่เจ็บตายเน่าเปื่อยผุพรางมีสภาพหรือไงจนกระทั่ง. เราตายแล้วมิตรภาพเป็นยังไงเสร็จแล้วก็ไปใส่เตาเผาคือต้องน้อมเป็นเราตายก่อนเน่าเปื่อยผูกพันไปค่อยค่อยน้อมไปเรื่อยเรื่อยก็เรื่อยเรื่อยไม่ใช่ว่าใจเร็วด่วนได้มันทําให้เราเอาไฟมาเพ่งเผาใส่เราเลยบางทีเป็นเพลงอย่างนี้มันก็ร้อนตายทําผิดก็คือพิจารณาให้เห็นความจริงตามลําดับว่าชีวิตมันเกิดดับยังไงก็ไปตามขั้นตอนของมันถูกต้องค่ะ. พอมันลงแต่ใจทุกอย่างมันก็ปล่อยวางกายแล้วมันก็มันจะมียังมีเหลือจิตอีกมั้ยคะหลวงตาหรือว่ามันก็ไปพร้อมกันเลยก็แจ้งเหมือนกับน้องก็น้อมถึงความตัวเองเถ้าแก่ต้องเจ็บต้องตายมีแต่ความทุกข์เกิดมามีแต่ความทุกข์. มีความแก่ความเจ็บความตาย. แล้วก็ตายแล้วก็ผุพังสลายเน่าเปลือยผุพังสลายไปเป็นธาตุดินน้ําลมไฟอากาศธาตุมาจากความว่างเปล่ากลับคืนสู่ความว่างเปล่าหาตัวตนไม่มี. ไม่เหลือตัวเหลือตน. ก็นึกน้อมอย่างเงี้ยกลับมานึกน้อมใหม่อย่างเงี้ยซ้ําซ้ําซ้ําซ้ําอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสายใจมันค่อยค่อยเข้าถึงความจริงความจริงความจริงความจริง. จะมาทนกับความจริงไม่ไหวมันก็คงปล่อยวางหมดสิ้น. โลกธาตุมันก็ระเบิด. โลกทัศน์จากข้างในไปสู่โลกทัศน์ข้างนอกหลวงตาเข้าใจว่ามันระเบิดไอ้แรงดึงดูดเนี่ย. โลกเนี่ยของเราเนี่ยเโยนของลงไปในอากาศเนี่ยมันก็จะต้องดูดตกมาที่พื้นโยนยังไงก็ดูดตกมาที่พื้น. เวลาเค้าจะเอาจรวดเอากระสวยอวกาศออกไปนอกนอกรถใช้บรรยากาศไปสู่อวกาศเนี่ยเพราะบินผ่านชั้นอวกาศเนี่ยชั้นอากาศเนี่ยที่ปกคลุมผิวโลกเนี่ยมันจะแรงมีแรงดึงดูดของโลก. เวลาพออะไรก็ตามที่มันร่วงลงมาอย่างไม่ทันพื้นพื้นมันลุกไหม้. มันมีความหนาแน่นของมวลอากาศ. ลุกไหม้หมดมันจะต้องหลุดออกไปสู่อวกาศซะก่อนจริงจริงไม่มีมวลของอากาศเลยอันนั้นน่ะคือความว่างแท้จริง. แต่ที่จะหลุดจากแรงดึงดูดของโลกไปได้เนี่ย. พอเวลาเค้าเอากระสวยอวกาศติดจรวดไปเนี่ยจรวดก็ต้องผลักใช้ถังเชื้อเพลิงเนี่ยระเบิดตัวระเบิด. บึ้มแล้วก็ข้าวสวยประกาศกระเด็นหลุดออกจากชั้นไปแรงดึงดูดของโลกไปสู่อวกาศ. มันจะระเบิดเป็นเป็นท่อนท่อนท่อนท่อนแล้วก็อันไหนมันใช้ถังแล้วเชื้อเพลิงไปแล้วก็ตกมาถังสุดท้ายจะใหญ่หน่อยระเบิดดันใช้ระเบิดแรงขับดันเนี่ยยิงกระสวยอวกาศให้หลุดออกจากแรงนิดนึงของโลกไปสู่ชั้นอวกาศแล้วไอ้ไอ้ขันที่ใหญ่อ่ะถังใหญ่ที่มันเป็นไปสู่มันจะจรวดมันจะเป็นลําใหญ่มากเลยนั่นแหละนั่นแหละคือถังเชื้อเพลิงนั่นแหละแล้วก็พอมันปล่อยถังเชื้อเพลิงอันสุดท้าย. ร่วงมาในชั้นบรรยากาศก็จะเกิดไฟลุกไหม้มาตกไปถึงโลกหรอกก็ไปสู่อวกาศทีเนี้ยเราเกิดเวียนตายเว้นเกิดอยู่ในโลกของ3คือกามโลกรูปโลก. กามโลกโลกพวกที่เกิดมาแล้วยังต้องเสพกามกามโลกพวกนี้ต้องเสพกามอยู่เสพพวกรูปรสชินเสียงสัมผัสเสพสีเนี่ยพวกที่เสพกามพวกนี้มันเกิดในพบกามโรคพวกสัตว์เดรัจฉานพวกมนุษย์ทั้งหลายพวกผีพวกเปรตในพระไตรปิฎกไม่มีผีมีแต่เปรตเปรตทั้งหมดเรียกว่าเปรตอสูรกายพวกส่วนนรกพวกนี้ได้พบที่ต้องเสพกามแล้วรวมทั้งเทวโลกอีก6ชั้นก็ไปพบที่ต้องก็ยังเสพกามอยู่. เสพกรามต้องตาของเจ้าหมูลิ้นกายแต่. รูปเป็นโรครูปบนโลกก็คือพวกเสพเสพพวกลูกประชา. เสร็จปิติสุขอุเบกขา. เสพรูปประชาก็คือว่าต้องเข้าฌานอยู่อดถ้าวันไหนไม่เข้าฌานเหมือนคนไม่ได้กินอาหารเดี๋ยวก็ตาย. มีชานเป็นอาหารพวกลูกประชาชั้นพรหมเรียกว่ารูปพรหมแล้วก็รูปพรหมหาดรูปพรหมก็คือเสกผูปชาญก็ต้องเสพคือกินกินชานกินนะรูปประชานเป็นอาหารเหมือนเรากินกินข้าวกินน้ําก็ไม่ได้เท่าไม่กินข้าวกินน้ําเดี๋ยวก็ตายเราต้องเรียนว่าตายเกิดในโลก23ในโลก23เนี่ยมันมีแรงดึงดูดหลวงตาเข้าใจว่าอย่างนี้นะเปรียบเหมือนมีแรงดึงดูดที่จะต้องดูดเอาสรรพสัตว์ทั้งหลายให้เพียงตายเวียนเกิดเข้าไปเกิดอยู่ในโลก23. ไม่อาจจะหลุดพ้นจากแรงดึงดูดของโลกทั้ง3ได้เวลาคนที่มันพิจารณาร่างกายจิตมันคงปล่อยวาง. จุดสิ้นความหลงยึดมั่นถือมั่นในร่างกายตนเองก็จะสิ้นความหลงยึดม่านถือมั่นในร่างกายคนอื่นด้วยเพราะมันเห็นว่าเป็นอย่างเดียวกันจากที่มันโป้งปล่อยวางปงปล่อยวางจนหมดสิ้นความยึดมั่นถือมั่นไอ้นั่นแหละเท่ากับมะระสักกะยะทีในสังโยชน์เบื้องแรกได้แล้วก็บรรลุอโสดาบันบรรลุปโสดาบันเนี่ยไปเกิดอีกไม่เกิน7ชาติก็บรรลุอรหันต์แต่ถ้าเป็นโสดาบันประเภทพิเศษก็อาจจะไปเกิดชาติเดียวก็รู้อรหันต์เลย. ดังนั้นเนี่ยแรงดึงดูดของโลกทั้ง3เนี่ยที่จะดูดไปเรียนว่ายตายเกิดอีกเป็นแสนแสนกลับเนี่ยมันหมดอํานาจไปแล้วคือแรงดึงดูดนั้นไม่สามารถดูดได้เป็นอีกแสนกลับไม่เกิดอีกไม่เกิน7ครั้งไม่รู้อาหารแล้วเกิดได้แค่สวรรค์กับมนุษย์แค่นั้นแหละไปเกิดในชั้นอบายภูมิไม่ได้ไปเป็นสัตว์ได้ชั้นเป็นอสูรกายสัตว์นรกไม่ได้. งั้นมันก็เลยระเบิดแรงดึงดูดเนี่ยออกไปซะกี่ส่วนถ้าพูดถึง1/4ส่วนแรงดึงดูดของโลกทั้ง3แบ่งออกเป็น4ส่วนโดนระเบิดทิ้งไปหนึ่งส่วนเหลืออีก3ส่วนพออีก3ส่วนก็คือปล่อยวางกายหมดแล้วร่างกายไม่มีตัวตนเลยหายตัวไปเลยในความรู้สึกเหมือนร่างกายหายตัวไปเลยน้ําหนักก็ไม่มี. จะเดินไปทํางานไปไหนมาไหนเนี่ยไม่มีตัวตนหรอกแล้วมันไม่ชินกับสภาพนี้ต้องคอยจับแขนจับขาตัวเองทําไมร่างกายมันหายไปไหนวะส่วนตัวมันหายไปไหนวะเนี่ยแต่จับทีไรก็มีแต่ในความรู้สึกไม่มีตัวอยู่นั่นแหละเดินไปไหนมาไหนเหมือนเป็นอากาศมันเหมือนกับเป็นอากาศเลยเหมือนกับเป็นความว่างแล้วก็ไม่มีน้ําหนักมันเดินเหมือนขึ้นไปยืนบนยอดหญ้าก็ไม่ยับเดินไปเหมือนอยากจะขึ้นไปบนมันลอยขึ้นไปบนยอดไม้ต้นนี้แล้วก็ลอยเหาะไป. เป็น1010กิโลไปยอดอื่นต่อไปมันไม่อยากเดินบนพื้นแต่ครั้นไปชั่งกิโลครับมันก็หนักเท่าเดิมแต่พอออกจากกิโลมาเอ๊ะทําไมไม่มีน้ําหนักไม่คิดอยู่อย่างนั้นอ่ะเป็นอาทิตย์อาทิตย์เลยทีนี้มันก็เลยมีแต่ความว่างเปล่าเดินไปมีแต่เป็นแต่ความว่างเปล่าตอนเนี้ยมันก็เลยเห็นจิตเนี่ยมันเกิดดับเกิดดับอยู่ในความว่างเปล่าไม่เห็นจิตมันมีความรู้สึกไปคิดอรรมขึ้นมาแต่ละขณะจิตเนี่ยมันไม่ได้เหมือนกับว่ามันอยู่ในตัวเรา. แต่จิตเนี่ยมันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยเกิดดับเกิดดับเกิดดับเกิดดับโดยแสงหิ่งห้อยที่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ขึ้นมาแต่ละครั้งสว่างวาบขึ้นมาแล้วก็ดับไปในความว่างเปล่าสว่างวาบระดับไปด้วยความว่างเปล่าหรือเหมือนอย่างฟ้าแลบอะ. ขวาแลบทีแลบขึ้นมาแล้วก็ดับหายไปในความว่างเปล่าในท่องขวาที่ว่างเปล่าสว่างวาบขึ้นมาแล้วก็ดับหายไปในความว่างเปล่าหรือเหมือนอย่างไอ้ต่อมน้ําเนี่ยต่อมน้ําที่มันเกิดขึ้นเวลาพอฝนตกมากระทบกับพื้นน้ําข้างล่างแล้วก็ต่อมน้ําก็มันเกิดขึ้นแล้วก็ดับหายไปเกิดขึ้นแล้วก็ดับหายไปเกิดขึ้นระดับหายไปเอ้าจิตก็ส่วนดับไปเกิดดับด้วยกันเนี่ยจิตไม่มีตัวตนจิตไม่มีตัวตนจิตไม่มีตัวตนจิตไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรามันก็ปล่อยวางความหลงจิตบ้านจิตว่าเป็นเราเป็น. ตัวตนของเราเดินมันปล่อยวางกาย. ว่าที่ยึดมั่นถือมั่นว่ากลายเป็นตัวเป็นตนมีตัวมีตนเป็นตัวเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราพอถึงจิตอีกเราก็เห็นจิตไม่เที่ยงเกิดจับเกิดจับเกิดจับเกิดดับในความว่างเปล่าเอาจิตก็ไม่มีตัวตนจิตไม่มีตัวตนจิตไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ของเราปล่อยวางจิตมันก็ระเบิดโลกทาสแต่ระเบิดครั้งนี้ระเบิด4ส่วนเลยระเบิด4ส่วนไอ้ครั้งที่2ที่3เพียงแค่เบาบางคือมันรู้แล้วว่าไอ้แรงดึงดูดเนี่ยบางมากเลยจะไปเกิดในโลก23เนี่ยบางลงไปมากนะเค้าเรียกว่ารา. โทสะโมหะเนี่ยกิเลสทั้ง3เนี่ยมันเริ่มเบาบางไปมากบางลงไปบางลงไปก็คือไอ้แรงดึงดูดที่จะไปเกิดในระลอก3ก็คือกิเลสทั้งนั้นเนี่ยเพราะกิเลสเนี่ยมันทําให้ไปเกิดเรารู้แล้วกรุณาไปพิจารณาไปเนี่ยมันด้วยการยึดถือยึดมั่นในกายตนแล้วเนี่ยกิเลสมันก็เบาบางไปแล้วพอกิเลสมันเบาบางไปเบาบางลงไปเบาบางลงไปเรื่อยเรื่อยอันเนี้ยก็บรรลุโสดาบันเอ้ยบรรลุเหมือนโซดาบันไปแล้วก็รู้สึกทาคามีอนาคามีพอถึงอนาคามีเนี่ยการพัฒนาราคาดับสนิท. ดับสนิทตอนนี้ก็ระเบิดอีกทีระเบิดระเบิดสว่างไสวเหมือนโลกธาตุเนี่ยแสงทองพุ่งขึ้นสู่จักรวาลหมดเลยทุกปรมาณูในโลกธาตุนี้ไม่ว่าจะเป็นดินเป็นน้ําเป็นต้นไม้เป็นภูเขาเป็นอากาศมวลปรามาณของอากาศทั้งหมดเนี่ยเป็นแสงทองคําขึ้นสู่จักรวาลตอนปล่อยวางจิตเนี่ยปล่อยวางจิตอีกทีนึงเนี่ย. เป็นแสงทองคําพุ่งขึ้นทั้งจักรวาลโลกทาส. จนกระทั่งสว่างไสวหมดแล้วก็แสงทองคํานั้นก็ดับหายไปนี่ก็บรรลุอนาคามีอันนี้ไอ้ไอ้พวกอารมณ์กลางต่างต่างก็ดับขาดกามราคาก็ดับขาดท่านว่าเหมือนกับอารมณ์กามราคาเหมือนกับว่าเอาไม้สดมาแช่น้ําร้อยปีแล้วตีกันในน้ําจะไม่เกิดไฟฉันใด. พวกนาคารมีคือการอบรมการอราคาอันดับสนิทไม่ว่าจะทําอะไรก็ไม่มีราคากําเริบเลยมันก็เหลือแต่พวกละเอียดละเอียดพวกจิตละเอียดละเอียดแล้วมันค่อยค่อยวางไอ้ส่วนที่จิตละเอียดมานะพวกที่พวกมานะอุตจักรฟุ้งซ่านฟุ้งซ่านไปในการที่ว่า. ไอเกี่ยวกับเรื่องที่มันไม่ได้ฟุ้งซ่านเหมือนชาวโลกอันเนี้ยนะมันเป็นเรื่องของไอ้พวกไอ้เอียดนะคือไอ้ความอะเราเราเราเราปรุงเกี่ยวกับเรื่องนิพพานนี่แหละเสริมเป็นเรื่องจิตเรื่องละเอียดเรื่องน้ําพรานละกิเลสให้กิเลสมันสิ้นเหมือนเราเว้ยไม่มีกิเลสนะเว้ยทําไมไม่มีกิเลสทําไมทําไมไม่รู้นิพพานปรุงอะไรชู้. ก็เป็นพวกมานะจะถือตัวถือตนว่าเราเนี่ยเก่งกว่าเรามีความรู้เหนือกว่าพวกนี้กลุ่มนี้เราเก่งกว่าเรามีความรู้ต่ํากว่าพวกนี้พวกนี้เรากับพวกเนี้ยมีความรู้เรามีความเก่งเสมอกันคือยังมีการเปรียบเทียบอย่างเงี้ยยังไม่ไม่ไม่บรรลุแต่ถึงธนาคาแต่ยังยังไม่รู้อะหานยังมีการเปรียบเทียบไอ้ตัวนี้เนี่ยมันเลยทําให้เกิดเป็นมานะที่ที่เปรียบเทียบอะไรจะยังมีความพุ่งอยู่ในในความสึกเรื่องนี้. มีเหนือกว่าสูงกว่าดีกว่ายังจะมีตัวตนอยู่ก็รู้สึกตัวตนยังอยู่ในใจยังมีความรู้สึกเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้วก็เอาวิจารณ์เอาวิชามันไม่ดับอ่ะตัวสุดท้ายเนี่ยไม่ดับพอรู้สึกเป็นตัวเป็นตัวยังมีอยู่แต่มันเป็นความปรุงแต่งเล็กเล็กเล็กเล็กเรื่องการเปรียบเทียบเรายกตัวอย่างว่าขนาดเคยทะเลาะเบาะแว้งกันมาเมื่อ10ปีที่แล้วต่อมาบรรลุอนาคามีแต่ยังไม่บรรลุอรหันต์อีกต้านหนึ่งบรรลุอรหันต์แล้วเนี่ยคงที่มันยังไม่รู้หารแต่ไม่รู้อนาคตมาเจอกันนิมนต์มาในงานเดียวกันแล้วก็มาเจอกัน. คือทะเลาะกันเมื่อ10ปีที่แล้วองค์ที่ก็รู้อะนาคามีเนี่ยก็ก็สัตว์อรหันต์ก็ทักทายกันตามปกติผมว่าเจอในงานเดียวกันนี่นับเนื่องมาในงานเดียวกันแต่ผู้ที่เป็นอนาธานียังมีความรู้สึกเคอะเขินในใจว่าสมัย10ปีที่แล้วยังเคยเราไม่ถูกกันก็นึกถึงไอ้ไอ้ความเคอะเขินนี่เคยไม่ถูกประมาณเมื่อ10ปีที่แล้วอันนี้จะเป็นธนาคารเองแต่ละอาหารไม่มีนะความรู้สึกไอ้พวกเหล่าเนี้ยปรุงแต่งพร้อมที่หลงไปเป็นพวกปรุงแต่งไม่มีแล้วไงถ้าสิ้นความหลงเอาตัวเราไปปรุงแต่ง. ปรับปรุงแต่งเป็นตัวเราและคนเข้าไปสู่ใจที่ไม่ปรุงแต่งแล้วถ้าเป็นอาหารแล้วมันไม่หลงมันเป็นคนปรุงแต่งคือถ้าไม่ไปหลงเป็นคนปรุงแต่งได้แต่เป็นผู้รู้เป็นผู้รู้เป็นผู้รู้ไม่หลงเป็นผู้ปรุงแต่งแล้วมันก็เลยไม่มีไร่ไอ้ความรู้สึกว่าเราโกรธจากกันนะเราเคยโกรธกันเราสูงกว่าเธอเธอสูงกว่าเราเราเสมอกันความรู้เราเสมือนกันเราเก่งกว่าคุณเก่งกว่ามันไม่มีพุงแล้วเพราะว่าอะไรมันพ้นจากเป็นใจที่ไม่ปรุงแต่งแล้วมันไม่หลงเอาความปรุงแต่งในตัวเราไม่หลงเอาตัวเราไปควบคุมแต่งแต่เป็นใจแล้วที่ไม่ปรุงแต่งมัน. เป็นอาหารไทยพอเวลามันก็ระเบิดโลกชาติอีกทีเดี๋ยวนี้ระเบิดทิ้งหมดเลย3โลกคือระเบิดแรงดึงดูดแล้วมันจะไประเบิดโลกก็ทิ้งระเบิดแรงดึงดูดที่จะดูดไปเกิดในโลกทั้ง3อีกก็ขาดกระเด็นไม่มีที่รองรับหายตัวไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติจักรวาลที่ว่างเปล่าหายไปเลยหายตัวไปหายตัวไปเลยและจิตเป็นแท้แท้เนี่ยหายตัวไปเป็นหนึ่งเดียวกับความบ้าธรรมชาติจักรวาลแต่นี่หลวงตา. ก็ไม่ได้หายสูนนะไม่ได้หายศูนย์ไม่ได้แบบจิตเบลแจ๊สของพระพุทธเจ้าภาคทั้งหลายไม่ได้ไม่ได้หายสาบสูญไปเลยไม่ใช่คือหายไปเป็นหนึ่งเดียวกับพ่อแม่บ้านจักรวาลหายตัวไปเลยเรียกว่าแบบหายตัวหายตัวไปแต่ถ้าเกิดสินค้าที่ผู้ใดเนี่ยสมควรที่จะถึงเวลาเกื้อกูลทําไปตรงกันน่ะกับพระพุทธเจ้าทุกพระองค์ฟ้าหลานแต่ละองค์ที่เคยเกื้อกูลกันมาเคยเป็นลูกศิษย์อาจารย์กันมาก่อน. หรือเราเคยทําบุญกุศลกับพระเจ้าองค์ใดมาก่อนหรือพระมหาองค์ใดมาก่อนถึงเวลาที่ท่านจะเกื้อกูลปุ๊ปท่านก็สมมติมาปุ๊บ. แต่ตอนหายตัวนี่หายไปเลยแต่ตอนจะมาก็สมมุติมาฟุ๊บแล้วแต่ถ้าสมมติเป็นอะไรรูปร่างอะไรก็ได้เพราะว่ามันมาเป็นสมมุติเนี่ยสมมติว่ารูปร่างอะไรก็ได้พระพุทธเจ้าเป็นพระพุทธเจ้ารูปร่างแบบนั้นรูปร่างแบบนี้แล้วที่พุทธเจ้ารูปร่างที่สมมติมาไม่ได้เป็นพระพุทธเจ้าตัวจริงนะคือสมมติมาแล้วแต่ว่าท่านจะสมมติมารูปล่างเป็นหลายพระอาหารแต่ละองค์พระสมมติมาได้มาแล้วก็สอนธรรมแล้วแต่ว่าจะสอนธรรมอะไรให้ตรงกับเราหรือท่านก็บอกว่า. ท่านเคยเป็นลูกศิษย์เรามาก่อนสมัยพุทธเจ้าองค์นี้องค์นั้นจงปฏิบัติให้ดีเจ้าจะบรรลุไปได้ด้วยชาตินี้อย่างเงี้ยแล้วท่านก็หายตัวไปก็มีกําลังใจเพราะว่าท่านเคยเป็นลูกศิษย์เรามาก่อนนะเรารู้ว่าเจ้ากําลังเร่งความเพียรอยู่เจ้าใกล้จะบรรลุแล้วขอให้เอาให้จริงแล้วก็จะบรรลุได้แล้วท่านก็หายไปก็คือมาปรากฏได้แล้วก็หายตัวไปได้นะมานี่ไม่ได้ว่าตัวจริงมานะคือตัวจริงไม่มีแล้วมาแต่สมมติ. แล้วมันมีอีกพวกหนึ่งที่ไม่ได้เจอแบบนี้แต่เหมือนเป็นนิมิตที่หลงไปก็ยังเป็นบ้าเยอะเลยหลงนิมิตไปแล้วก็พอฟังปางแล้วแบบนี้นะจิตมันสร้างพระพุทธเจ้ามาเรียกแล้วมาหลานหลวงปู่หมั้นก็เลี้ยงโตพ่อแม่ครูบาอาจารย์ใหญ่มาบอกว่าท่านกับเราเนี่ยเสมอกันแล้วตามเราไปอย่ามาน่วมมัวนั่งปฏิบัติอยู่แล้วก็ไปเชื่อเลยแบบนี้. ลุกวิ่งตามไปเดินตามไปเป็นบ้านมาหลายคนแหละเยอะมากเลยเนี่ยอันตรายมากเลยเพราะว่าเราพูดเพื่อต้องการเห็นว่าไม่ได้หายศูนย์ไม่ได้สาบสูญแต่ก็ไม่ได้มีอยู่ตลอดเวลาเพื่อหายตัวไปมีคนบ้านแบบนี้เหมือนกันไปสร้างนิมิต. เออมันคิดไปเองมันมีแบบนี้เหมือนกันเราว่าเอ๊ะไอ้ชั้นน่ะทําไมมันไม่มาหาเราเลยวะเราก็สงสัยล่ะบอกไปเรียนตาม. มามันก็ไม่มาเอาไปตามวันนั้นดิมันบ้าคือเราก็เล่ากันให้พวกลูกศิษย์สนิทนี่รับฟังว่ามีท่านใดก็ต้องมาหาเราเงี้ยได้รับความรู้จากท่านแต่ละองค์แต่ละองค์แต่เราไม่หลงไงเราไม่เราไม่ได้เชื่ออะไรง่ายง่ายเราต้องพิสูจน์ว่าเราทําได้ตามคําสอนท่านจนเราทําเองได้. แต่เราไม่ได้เชื่อจริงจริงเราก็พิสูจน์แล้วก็ปฏิบัติแล้วก็เล่าเพื่อลูกศิษย์เหล่าเนี้ยมันมีคนบ้าแบบนี้เหมือนกันน่ะโลภมากมันไม่เอาแล้วมันไปจุดธูปเรียกอาจารย์เรามาสอนแล้วมันไม่ยอมมาเรียนกับเราเพี้ยนไปเลยเนี่ยเราไปเรียกมันก็ไม่มาเค้าไปตามมันก็ไม่มามันบอกว่าเรื่องอะไรมาเรียนกับลูกศิษย์ไปเรียนกับอาจารย์ดีกว่าเฮียนเนี่ยไอ้คนที่จะเป็นบ้ามันพร้อมที่จะเป็นบ้าคือมันโลภมากมันปรุงแต่งเอา. ความจริงอ่ะใจมันอยากให้เป็นเร็วๆมันเลยเป็นบ้าถ้างั้นถ้าวันเกิดนิมิตอะไรขึ้นนี่ก็ต้องน้อมมาพิจารณาให้เห็นว่ามันจริงแบบนั้นไหมหรือว่าไม่ใช่ลองเข้าทําก่อนเทียบกับคําได้จริงหรือเปล่าคือมันต้องมาปฏิบัติแล้วมันทําให้มันรู้มันเห็นมันเป็นจริงอะทําได้จริงเป็นจริงรู้จริงเห็นจริงเป็นจริงมันต้องเห็นค่าด้วยตัวเราเองรู้ด้วยตัวเองว่าทําได้เว้ยเป็นจริงเว้ยอะไรอย่างเงี้ยเพราะว่ายังไงคนอื่นบอกหรือครูบาอาจารย์บอกมันก็ไม่เท่ากับที่เราปฏิบัติเองเออไม่ต้องปฏิบัติเองมันต้องเว้ยเป็นจริงเว้ย. เป็นคนเชื่ออะไรง่ายง่ายไอ้นั่นน่ะมันก็มันต้องพิสูจน์ได้แล้วทําได้เงี้ยจริงจริงไม่ใช่โอ๊ยอย่าเป็นมากจนมันต้องไปสร้างมโนภาพหลอกลวงตัวเองแล้วเป็นบ้าเว้ยอย่ามาเคล็ดหลังนี้น่าจะพอสมควรนะคะหลวงตาน่าจะมีเยอะจะปรุงเอาเองเนี่ยค่ะเยอะมากเลยอยู่อยู่ก็ทะลุกางป้องมาเป็นเจ้าโลกเจ้าจักรวาลแล้วแบ่งให้อาจารย์ครึ่งหนึ่งมันเอาครึ่งหนึ่ง. เป็นบ้าไปแล้วบางทีก็เป็นบ้ามาเคาะฟาดกุฏิใหญ่หลวงปู่กําลังอยู่ฟาดกุฏิใหญ่เอาหลานมาแล้วยังไม่ออกมาทําความเคารพอาหารอีกอยู่ๆเนี่ยเป็นลูกศิษย์เอาไปฟาดกุฏิท่านใหญ่บอกอาหารมาแล้วยังไม่ออกมาเคารพลูกศิษย์อีกไปออกมากราบลูกศิษย์ไม่ออกมากราบอาหารอีกแล้วตัวเองก็เป็นลูกศิษย์นะอาจารย์ออกมาพยายามพูดช่วยยังไงพูดก็ไม่ฟังไม่หายบ้าผมจะไม่กราบอีกนี่อรหันมาหรือไม่กราบนี่ทะเล. ด่าเอาหลานบ้าอาหารบ่อยด่าเอาพอด่าก็โมโหใหญ่คว้าไปเอาคว้าเอาไม้กวาดกวาดกวาดพื้นเนี่ยแบกทําเป็นกรดแบกกดสะพายบาตรเดินออกจากวัดไปเดินออกไปกลางทุ่งกลางนารุ่นนะโมโหมากเลยโดนด่ามาเอาหลานบ้านหลังบออะไรไปไปเลยไปไหนก็ไปโอ้โหท่านหมากความไปกวาดเดินไปแนบๆไฟต้องไกลไปกางคู่กลางท่านู่นน่ะรู้สึกตัวได้เอาแบกไม้กวาดมาเลย. โดนด่าโมโหสติเตลิดเลยได้สติกลับมากลับมาขอขมาท่านหลงกันเยอะเยอะไอ้กรณีหลงถ้ามีมามากกว่าไอ้กรณีจริง.