自从上次见到隆达（Luang Ta，一位受人尊敬的僧侣）之后，我发现“作业”难以交付，因为它每天都在变化。在我的感觉里，它一直在变化，就在当下，它一直在改变。如果想要回顾过去，过去就只是过去，重点在于现在。现在，我理解到，专注意味着“知道”。 它只是这样，没有“知者”，只有“知道”，只有知道这个心。然后，有些事情会变得更好，你可以称之为五蕴，也可以称之为行蕴，它就是这样自然而然地存在，它们各自独立，互不相关。我理解到，那个“知道”只是负责知道。这就像是有一种理解，如果我们有觉知，那个“知道”就会知道，并且同时理解，生起的一面是它自己的事情，而“知道”的一面，就只是知道它的事情，它们各自履行自己的职责。 在五蕴之中，没有烦恼，没有问题，它只是在没有任何外在因素影响的情况下运作。如果外部因素产生影响，那就是五蕴的事情。“知道”的那部分，就只是知道它。但昨天我稍微思考了一下，那个“无明”（Avijjā，佛教术语，指无知或无明）到底卡在哪里？既然五蕴并不愚痴，五蕴的生起遵循因缘，那问题应该是在那个“知道”的部分。 但当我仔细思考时，那个“知道”并没有什么需要理解的，那无明到底在哪里？昨天我理解到，我们需要及时使用五蕴，使用行蕴来教导它，教导那个不“知道”的部分，关于先前发生了什么，然后让那个“知道”的部分知道，先前并没有什么可以执著的。 如果有觉知，它就会知道并理解这些，但如果觉知消失了，它就会变成五蕴，或是变成某种迷失的状态。所以，现在的道路就是，如果升起，那就是全然觉悟的状态，结束了，没有什么需要做的。但如果迷失了，就又会知道，不是刻意去知道，而是自然而然地知道，它自己会浮现。总之，根据我现在总结出来的，它就是这种知道的状态。 隆达说：“喔，重要啊，为什么？” “如果不真正仔细观察，这真的很细微。” “是的，如果是您自己的，如果不细致，真的很难看到，因为您理解的是完全正确的，您说的都对。但当它正确理解之后，有时候，在某些心识的片刻，如果没有迷失在思維中，没有迷失在奋斗中，有时候，心识会出错。” “会落入成为一个思维者，一个行蕴的造作者，去分析，分析所发生的事情，落入成为一个分析者。现在，它落入去搜寻、去怀疑，并带有目的。” “去怀疑，然后去处理信息。它不是一个知者、见者，它不是一个知道、看到的心。它会去奋斗、搜寻、怀疑、处理信息。您的，您自己的，不是那种粗糙的奋斗。不是那种粗糙的心识状态，不是那种奋斗、搜寻、造作的粗糙状态。而是一种持续不断地思考、权衡、分析、研究的状态，非常精细。在知识、见解和理解中，并伴随着怀疑。在分析的同时，伴随着非常细微的怀疑。”这是另一个心识的片刻。但有些时候，当它变得清晰，可能是因为逻辑而清晰，也可能是因为分析的方法而清晰。 “既看到，又理解。或者，既有分析，又有理解，一旦它变得清晰。心识就知道了，心识就明白了。” “它会变成这样，就是那些知道、明白的事情，成为了『我们』知道、明白的事情。” “看到了吗？需要建议。它会变成，把知道的心识，当成『我们』知道的心识。这是在知道之后才看到的。这就是我现在正在和隆达沟通，并试图理解的事情，就是如果我当下可以忆起，我就会告诉自己，这只是正在理解的行蕴。” “就是会存在这种情况。如果我们自己去实践，那它就没有影响力了，因为我们知道。但当下，我正在让它自然发生。这样可以吗？当我们听或读，或听隆达的录音时，我们需要去理解它，然后它就会自然而然地发生。” “就是我们看到它，我们理解它。但对于那种心识变得清晰的时刻，我已经看到过两三次了，它就像是钉下了一个标记，然后，它就变成了执着。” “是的，它会说，『对，就是这样！』一旦说『对』，它就会变成这样。我们没有看到，那个清晰的知道，只是一个造作出来让我们接收和知晓的行蕴。它不是知者，它不是知道。但我们会说，『对。』它需要一个延迟，一个延迟，然后理解才会再次到来。但那个理解，也是另一个行蕴。它就像是在相互追逐。是的，是的，它会有这些步骤。” “这两个步骤，这两个我所说的步骤，需要自己去觉知并看到。非常细微。如果知道并看到了，您需要继续前进，去转变，去知道并及时地知道它。没有什么需要去熄灭的，没有什么可以被熄灭的。只需要知道并看到，它是一个行蕴，一个造作者，然后就可以放下它。” “因为那个跳进去，跳进去扮演一个分析者、评论者、研究者、调查者、反思者、处理者，并对此感到怀疑的步骤，那个步骤就是跳进去玩，跳进去陷在泥土里。跳进去陷在泥土里。那些权衡、分析、评论、研究、处理的状态。” “然后，有时候，也会在那个过程中，直接获得清晰的知道。在那个过程的某些步骤中，会获得清晰的知道。但所有这些，都需要进行分析、评论、研究，并带有怀疑。我们将那个怀疑拿来分析、评论、研究。它会一直持续下去。这有时会在其中获得清晰的知道。”这两种状态，权衡、分析、评论、研究，以及清晰的知道，都是行蕴，都是心的造作。 这个心的造作并不是我们，不是我们的本质，不是我们的自我，因为它的名字就告诉我们，它是造作出来的。它是一个暂时生起，然后熄灭，变化，变得清晰，然后消失，改变的现象。我们无法保存这个清晰的知道的状态，但是，一旦知道了，看到知道是一个行蕴，它就会自动被放下。但是，如果知道是一个行蕴，没有被放下，那么，就会看到，这种分析、评论、研究、权衡、处理、思考、怀疑等等，也是心，是行蕴，是心的造作。 它们自己就会被放下。它只是这样，只需要看到它。现在，就是看到，并放下。看到是为了放下，而不是为了别的目的。 但这条路是必须要走的，因为我的理解是，去听，去做什么，都需要这样做。但当我们清楚地看到它时，没有什么好困惑的，也没有什么好怀疑的。它必须要去做那些事情，要分析，要研究，是的，这是正确的，这是一条必经之路。 必经之路。我想请问隆达三件事，如果没有听法，没有分析、评论、研究，当我们过着正常生活时，我好像理解为一种知识的涌现，一种直接的知识，那就是，所有这些都是行蕴，把它们全部都归为一类。 也就是说，没有使用任何想法去做这个，做那个。这就像是说，所有这些都是行蕴的移动，是行蕴的运作。这样可以吗？ 这样可以，只要心里能够感觉到一切都是行蕴。无论是移动身体，移动嘴巴，移动思想，思考，思考说话，思考做什么，是不是用词恰当，如果我们没有经历那些，比如当我们独处的时候，或当我们听法的时候，它就会产生结果。是的，是的。但在日常生活中，我们就像是在自动驾驶，我们理解到，这是一个行蕴。就像这样。只要不过分，如果太过分，我们就会陷入其中，我们才会慢慢知道。即使我们陷入其中，然后再退出来，那也是行蕴。 所有那些移动、思考、想要说话的事情，我都用这个方法处理，移动嘴巴、移动心。是这样的行蕴吗？是隆达这样教导的吗？是不是说我们就什么都不做呢？不是的。这取决于是否看到。看到心移动，看到嘴巴移动，看到行蕴。但是，要让那个“看到”不要移动。如果让那个“看到”也移动，那“看到”本身也成为一个行蕴。那个看到这个，也是行蕴。要看到第一，成为行蕴。嘴巴移动成为行蕴。那个心移动、思考、联想、权衡、造作，无论它以什么形式移动或活跃起来，都要看到它是一个行蕴。但我们也要看清楚。 不要让那个“看的人”、“知道的人”，成为移动的那个，成为那个起始点。会有一个小小的起始点。 全部都转为行蕴。如果所有的，问问题、评论，是无常的，不是我们，不是我们的自我，不是“它”。需要设立起一个小小的东西，以便如理作意。那就是说，这也是行蕴，我们称这个为行蕴，然后如理作意。设置如理作意，也是一种行蕴。但我们觉得，如理作意是一个工具，可以用作对抗它。它也是一个行蕴，我们不会去执着如理作意，因为它是一个工具。我们不会去执着工具。因为我们看到，它是被用来观看行蕴、放下行蕴的工具。 我们不会执着正念、禅定、智慧，不会执着如理作意这些工具，因为即使如理作意也是一个行蕴。但它是一个可以借来使用的工具，用以观看行蕴。 在感觉上，它就像是能够轻易地启动，不用维护，不用做什么。只要轻轻地想起，然后略微理解。就像是... 但是，在您的情况中，您使用如理作意，会让心感到不安。您说，这会变成一个造作的阶段，变成一个训练，一直都在训练。就像在训练小狗小猫，教导它们一样。还无法自行完成。就像教导小狗小猫链接，或教导猴子表演一样。这仍然是一个训练的阶段。训练，训练猴子表演。 这仍然是一个训练的步骤。训练自己的心不要去执着它。这被称为使用技巧。如果我们接触到所有事物时都稍加正念，那种知识，那种觉知，就不需要等待。但是，在我们正要接触到某件事情的时候，这就是我们需要加快速度的地方。或者说，隆达说，那就放下它吧。这取决于... 我们如理作意所有的事情都是行蕴。那个身体的颤动，嘴巴的颤动，心的颤动，或者说，在任何形式上颤动，有任何行为或状态，无论是思想、概念，甚至是感觉，甚至说这是我们、我们是这样、我们应该那样、我们应该这样做、我们应该这样知道、我们应该这样努力，无论如何，只要感觉是我们，当我们看到它是行蕴时。 它是一个在那一刻生起的行蕴。然后，我们使用如理作意。我们不断地如理作意，直到它变成我们内心的核心信念。所有的事情都是行蕴。不是我们，不是我们的自我，不是我们的本质。它就会被放下。一旦看到行蕴升起，它就会被放下。直到，如理作意成为我们的心，真实地感受到如此，没有什么东西，没有什么心可以去执着。即使是开悟的，隆达也说，那也是行蕴！其他就更不用说了！即使开悟也是行蕴。 它只是闪现一下，然后又掉入另一个行蕴，也就是说，没有什么需要去执着的。如果知道是行蕴，就没有人会去执着开悟的了。结论就是，没有任何东西可以让我们设立，以便观看、知道、看见或执着。但现在，您会设立一个东西，以便观看，设立一个东西以便知道，设立一个东西以便看见，设立一个东西以便努力教导。然后，设立一个东西以便放下。您会有一个被造作出来的东西。您的情况就是如此。那个从内心深处设立出来的东西，是以波浪的形式设立出来的。那个设立的东西，是用來理解的。您的設立，是用來理解的。 我们理解什么？理解是为了放下。看到它是一个行蕴，以便放下它。您需要看到，那个从您内心深处设立出来的心，设立它是为了理解，它本身也是一个行蕴。 感觉上，它就像是... 是的，就像打字一样。最初打字的时候，要用所有的手指去敲击。学习如何打字，学习如何理解它，需要知道该怎么做。但是在后来，我们知道它是行蕴。但现在，好像有一种方法，当它醒来时，它会立即醒来，我们立即看到它。如果我们看到了它，我们就明白了。这就像是获得了一些微的清晰，然后它又设立了。每个阶段都在设立。 现在，我们好像正在引诱那个，那个在最后时刻，那个“知道者”，不要放弃。类似于一种不愿放弃的感觉。但我们会说，慢慢来吧。它必须要有一个像是... 它即将要写下字句，但需要略微强调一下。稍微强调一下，然后，那一点就会成为所有事情的起点。 然后，我们会... 我理解，我们使用相同的方法，看到它是一个行蕴。是的，是的，看到它是一个行蕴。从那之后，感觉上，就没有任何东西可以再次设立了。在那个设立点之后。 类似于，我还没有完全清楚地明白这一点。 或者，可以这样说，我已经理解了，但是，我们使用理解力，使用智慧，使用正见。 就像是停止它一样，停止它的运作。 它是深藏在内心深处的，想要做些什么的努力。 是的。在过去的几天里，我使用了许多不同的形式。有时候，我也会寻求协助，因为我说我不理解。他会说，这不是为了让苏拉蓬（Surapong，讲者的名字）理解。 我彻底崩溃了。但事情就是会这样。当他们想要帮忙的时候。 一旦开始理解了，就像是。 但在内心深处，是害怕不“知道”。 这是隆达所强调的一点，那就是，实际上，您所说的一切，在内心深处，都是害怕我们不“知道”。 而且，所有这些努力，在您内心深处， 仍然隐藏着一种努力，但实际上，这是一种感觉，就是有“我们”存在。 所有的一切努力，都是为了“我们”。 那个可以看到其他东西的“我们”，它是可以看得到的，但是，那个“我们”，好像有一种努力。那个“我们”，是无法被看见的。但是，它可以... 一旦被告知了，它就能够知道，它确实存在于内心深处。但如果我们尝试去观察它，注意它，我们就无法看到它，因为它不会表现出任何迹象。但是，一旦被告知了，我们就会知道。 我们所做的一切，是为了什么呢？ 是为了某件事情，也就是为了“我们”自己。 如果没有人告诉我，我们为什么要这么做，我们为什么要释放？ 它的运作方式是这样的。 它无法被寻找到。 但我们知道结果，就是它总是会回到原点。 是的，是的，那就是有“我们”存在。 内心深处始终有“我们”作为基础。 但是，如果我们尝试去看它，去理解它，我们找不到它。 但是，我敢肯定，它确实存在。 我们做了多少事情呢？ 我们继续努力，继续奋斗，继续寻找。 我们不断尝试提问、提问、提问，寻找理解。 我想问你一个问题。 我们提出的所有问题，是为了谁呢？ 实际上。 哦，是真的。 我问的所有问题，都是为了“我”自己。 为了“我们”，为了“我”自己。 这就是那个“我们”。 OK，继续润色并完成： 如果没有那个“我们”，一切就结束了。它只会有当下发生的行为，根据因缘，真实在当下发生，然后在当下自身熄灭。这是根据因缘法则产生的行为。真正真实的，真正自然的，是触及眼、耳、鼻、舌、身、意。然后，它自身升起，然后又自身熄灭。没有任何努力分析、奋斗、寻找。没有努力去了解原因。没有努力处理信息。没有努力去理解。所有这些，我都想问，这是真的吗？心的行为，是心理行为。为什么要做所有这些呢？是为了“我”。在内心深处，我害怕我...我还是没有达到涅槃。在内心深处，“我”还是没有开悟。“我”会拿走...我想要这样做，因为为了“我”，我才会知道。 问题就在这里。这个“无明”就在这里。因为那个“我”是没 有的。“我”和“我”，它们并不存在。这是一种自然，一种不造作的心，它是无为的。它是万物众生都本自具有的，在佛陀和阿罗汉中都存在的。也有行蕴。它有两种面向：造作的自然，和不造作的自然。行蕴并不意味着... 执着于五蕴。五蕴并没有执着于这个或那个。这些都是烦恼。这不是不执着的自然。但五蕴仍然活着，仍然需要活动。这是所有感官的运作方式。 会接收事物，然后意识会将其传递给心。是的，在那个时候，感官会接收，然后传递给知觉、感受、想蕴、行蕴，所有这些都会传递给我们的心。但这并不是烦恼，因为其中并没有执着。如果有执着，那就是烦恼。我们还没有死，所以五蕴还没有分解。心的本质是无为，无造作，没有自我的。它只有“知道”。 它只有“知道”。知道什么呢？知道这些活动的发生，它们生起并熄灭，它们自然发生。但心不会生起或熄灭。因为心没有自我，没有形状。没有人拥有心。没有人可以执着于心。没有人可以执着于五蕴。因此，我们也没有自我。 它只有知道。心就像是女人的子宫，心就像是子宫或女人的子宫。我们知道，一个孩子正在诞生。这个孩子就是五蕴的表现。触觉、感受等。因此，接下来会是诞生和死亡。但心，也就是子宫，并不会移动或颤动。它并没有分娩。它可能只是死掉了。那个来分娩的孩子，就是五蕴来分娩。但心仍然是心。它是永恒的。它是一种永恒的法则元素。总之，我们并没有自我。 在心中并没有自我，在五蕴中也没有自我，也没有烦恼。隆达说，我们在哪里考虑呢？我们在哪里思考？五蕴并没有烦恼。真正的、原始的心，或真正的“无明”，是从哪里产生的呢？那是因为仍然有迷失，执着，迷失于认为有“我们”的存在。没有什么，只有五蕴，以及那个可以知道一切，但没有自我的原始心。 但我们在两件事情上都设立了“我们”。在作为自然造作的五蕴中，以及作为原始心的无为和无造作中，那个无为的灵性元素。即使它是无为的，也没有人拥有它。没有自我。如果我们执着于它，认为它是“我们”，它是“我们”的，它实际上是“我们”的，执着于心。那又会是痛苦。那是不应该痛苦的。我们应该让它是心的自然状态。只是知道，在不生不灭中，有生有灭。 在不生不灭的心中，知道有生有灭。只是知道这些。没有任何可以执着的。唯一的执着是无明和自我，那个执着于认为我们有自我的迷失。因此，您才会继续表现出一些行为。那就是奋斗，寻找，努力，分析，努力去理解，努力去知道和放下。害怕我们会迷失。害怕我们不会知道。努力帮助“我们”自己，带领“我们”自己去涅槃。 这一点很重要。这就是努力要帮助“我们”自己去涅槃的地方。因为在根本上，并没有“我们”可以达到涅槃。因为已经接触到真理。五蕴只是在运作。心只是空虚，就像是女人的子宫。五蕴就像是一个孩子，要来到子宫，然后出生。自然就只有这些。它们是同时存在的。 这是一种自然。没有人执着于它。这种理解，是正见吗？是一种正见的理解。 能够触及到，但是，隆达会说，你需要看到这些东西，那些东西。我已经看到了。当实践达到某个点时。 我们需要停止。我们需要停止所有的尝试。因为没有“我们”去做什么。让万物按照自己的方式生灭吧。 心会停止。但五蕴会继续运作。无法停止。但是，心是一种会停止的自然，停止造作。 我的感觉是... 我们已经学习并知道了一切，但是，并没有按照隆达所教导的，摆脱那些东西。真相大白，我们确实知道了。我们仍然在移动。我们还在吃东西。我们还没有停止。让自然按照它的方式。停止在心上。结束在心上。 没有什么可以衡量。没有知识或理解。我已经理解了一切。并不是我不理解。我已经理解了一切。有一个停止的心，和一个仍然在活动的五蕴。没有“我们”来理解。我们理解它。我们都需要理解。它只有心和五蕴。但是，心需要停止。让五蕴按照它们的方式运作。它们自然而然地就会停止。现在，理解还没有停止。 还要继续理解。也就是说，我们想要将理解当作一条路。 通往某件事物，为了某件事物。是的，没错。这就是为什么。为了通往某件事物，是为了“我们”自己。为了让“我们”自己到达涅槃。为了让涅槃变成“我们”的。尽管已经分析过了，已经到处寻找了，也找不到“我们”。但是，它确实隐藏在那里。就像隆达所说，它不会显现出来。但是，要让它完成。 然后，它会这样。一旦心来了，就放下一切。没有人会到达任何地方。没有人会变成任何东西。 只有一个停止的心，和一个在活动的五蕴。就是这样。理解这一切。我们为什么要来这里理解这一切呢？是为了放下。放下迷失。宽广。理解这一切，是为了放下迷失。不要去做任何事情。不要去拿取任何事物。没有我们了，还要拿取什么呢？ 只有一个停止的心。只有五蕴在造作。一个停止造作的心，以及一个造作的五蕴。直到永远。在五蕴耗尽生命之前。五蕴会熄灭，回到它造作的元素。只有不生不灭。它是一种不生不灭的自然。一种永恒。所有这些都已经被解释过，说明过，是为了让我们触及这一点。停止仍然在造作的心。为什么还要挣扎、寻找呢？为什么还要去做任何事情，为了成为任何事物呢？所有这些都已经被解释过了，说明过了。最终都只是为了触及停止造作。触及停止造作的心。触及停止的心，这才是隆达所说的，发现心，发现法，触及涅槃，当我们触及停止造作的心。这样就结束了。这样就解脱了。 停止，就解脱了。 是的，需要停止。这样就解脱了。就像经过了漫长路程，然后停下来喝水。解脱了。就像以前还在四处奔波。 所以佛陀才坐在树下等待。等待那个经过了漫长旅程的人。停止在树下。停止。 停止旅程。 停止旅程，就是停止挣扎，停止寻找，停止想要变成什么，停止想要得到什么，停止想要开悟。这些都是烦恼。这些都是问题。如果不停止，烦恼就不会停止。有些人真正停止了，有些人并没有真正停止。有些人因为老师告诉他们要停止，然后他们又跑回去跳舞了。这并不是真正停止。我们需要透过理解来停止。因此，他们才会说，要透过理解来停止。等我回去理解一下。但这是因为，因为他们真的想要从自己的内心停止，因为他们已经理解了一切。无论他们如何挣扎，那都是烦恼。 那就太棒了。我们已经承认了。 隆达所带领的修行，和带领我们去参加寺庙的活动，然后告诉我们在某个地方停止是不同的。也就是说，如果不停止，我们就会感到困惑。停止是建立在，我们知道，当我们起身跳舞，那都是烦恼。所有的烦恼和欲望。只要稍微跳动一下，那都是烦恼。欲望的问题会变得更加庞大。 它就像快要理解了，快要理解了，然后我们就被追上了，然后我们就筋疲力尽了。我们又重新开始。我们害怕我们不是真正的粉丝。我们今天听到的这些，能赶上吗？ 我们必须先那样做。我们必须先追赶，先成为一个真正的粉丝。是真的吗？到了最后，一个真正的粉丝，还是需要停止。按照佛陀所教导的停止。佛陀告诉央掘摩罗说，我们已经停止了，但你还没有停止。 这是在实际层面的表现。央掘摩罗追赶佛陀，想要杀害佛陀。无论他如何奔跑，都赶不上佛陀。佛陀说，“沙门，停下来。沙门，停下来！”佛陀说，“我们已经停止了，但你还没有停止。” 无论他如何挥舞剑，都无法砍到佛陀。他只是在执行他的职责。但藉由佛陀的功德。藉由佛陀的力量，无论他如何奔跑，如何挥剑，都无法砍到佛陀。他呼喊道，“沙门，停下来！停下来！”我们跑得筋疲力尽了。 佛陀说，“我们已经停止了。但你还没有停止。”我们说了这么多次。央掘摩罗就说，“为什么沙门不会说谎，不会欺骗？为什么？” “我们已经停止了。现在我们已经停止了，但你仍然没有停止。”为什么当我们回头看，你告诉我们停止了，但你没有停止，为什么是这样？”但是，佛陀的心已经停止。停止挣扎，停止作恶，停止造作。 停止欲望，停止所有的行为。停止挣扎，停止所有的烦恼。央掘摩罗听了之后，被触动了。触及了停止造作，停止挣扎，停止寻找的心。停止想要得到什么、想要变成什么。完全停止了。 停止思考什么。他已经被告知了，如果他杀够一千个人，把手指挂在脖子上，他就会得到世界上最棒的学问。世上最棒的学问，实际上应该应该是... 最棒的学问就是涅槃。但你需要先杀够一千个人。但我们认为这不是关于杀人的。这是关于说... 挣扎、寻找世界上最崇高的学问，是过去和现在的挣扎和寻找。追赶佛陀，也追不上佛陀。佛陀已经停止了，但你还没有停止。这句话深深触及了他的内心。知道心停止了。那才是世界上最棒的学问。那个没有停止的，就是烦恼。要杀死什么呢？就是要杀死烦恼。无论是形式上还是真实上。关于真正发生了什么，我们并不真的知道。但我们看到形式是从心中产生的。 当心成为了法。 如果有一颗已经成为法的心。那么，又要如何教导其他人这种法呢？因为这种法存在于不造作的心中。 但是，那些造作的心，当他们教导学生时，他们需要说话，他们需要思考、说话、行动。思考、说话、行动，在名相和形式上表达自己。这些名相和形式，在佛经中表达，在各种媒体中表达。甚至佛像的产生，也是为了... 为了让形式引导人们回到不造作的心。现在我们该怎么做呢？在后来的阶段中，人们会执着于形式，执着于名相，然后他们就会争论。他们执着于各种形式。然后... 那些故事，被创造成关于布施的事情。他们执着于故事，执着于外在的表现。甚至创造出超自然的力量。然后就执着于那里。 然后，他们就无法进入不造作的心。因此，无论是名相还是形式，都要去接触不造作的心。所有那些以言语形式写在书上的文字，并不是真正的法。真正的法，是在不造作的心中。但是，如果不造作，又该如何沟通呢？它们无法通过任何方式沟通。又该怎么办呢？我们必须以形式表达出来。 以名相，以颜色，以声音。任何人都会使用工具来沟通。但是，所有的这些沟通方式，甚至是写下来的文字，并不是真正的法。但真正的法，是存在于不造作的心中。但是，我们又该如何从佛陀的心中，从那颗不造作的心中，传递出来呢？ 它以名相、形式，文字等等形式出现。他们努力地创造，并以各种形式表达出来。他们制作电影、卡通，关于佛陀的电影，并在全世界放映。该怎么做呢？因为那些都来自不造作的心。他们想要将意义传递到不造作的佛陀的心。那些看佛像、看电影、看卡通、看图片的人... 阅读佛经的人，该怎么做才能回到佛陀的心中呢？回到那颗不造作的心呢？然后让他们的心与佛陀的心合为一体呢？所有阿罗汉们的心都合为一体。因为是同样的一颗心。一颗不造作的心。一颗可以理解的心。一颗可以理解佛陀的心。一颗可以理解阿罗汉的心。我们都知道，不造作的心是一样的。因为他们可以互相理解。然后佛陀传递给他的弟子。但是，如果不造作，又要如何传递呢？ 因此，它才会以文字的形式传递出来，以形式传递出来，有的是以绘画的形式传递，有的是以卡通的形式传递，有的是以电影的形式传递，有的是以佛像的形式传递，有的是以其他形式传递出来。于是，他们根据自己的理解来诠释它，无论他们如何诠释它，是否正确，我们并不知道。就是这样，他们已经从言语诠释成了他们自己的版本。那些版本有些是对的，有些是不对的，我们也无从得知。 是的，没错。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- คือตั้งแต่หลังจากเจอหลวงตาเลยครั้งล่าสุดนะ. คือถ้าจะมาส่งการบ้านมันส่งมันไม่ได้อะว่ามันกินเปลี่ยนทุกวันเปลี่ยนเปลี่ยนในความรู้สึกผมอ่ะเปลี่ยนปัจจุบันครับมันเปลี่ยนเลยว่าถ้าจะไปเล่าย้อนหลังมันมันมันเล่าย้อนหลังมาเนี่ยคืออดีตครับก็คือปัจจุบัน. ปัจจุบันนี้ก็. เข้าใจว่า. ใส่ใจนั่นแหละคือรู้. คือมันเป็นแค่มันไม่มีผู้รู้นะมันมีแต่รู้แต่รู้นะจิตใจ. แล้วมันก็มีสิ่งที่มันดีขึ้นมา. จะเรียกว่าขัน5ก็ได้เรียกว่าสังขารก็ได้มันก็เป็นของมาอย่างนั้นนะมันต่างฝ่ายต่างที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกัน. เข้าใจว่าแกก็ทําหน้าที่รู้อย่างเดียว. มันก็เหมือนมีมีเป็นความเข้าใจถ้าเรามีความเข้าใจอยู่ว่า. ถ้าเรามีมีสติไอ้ความรู้เนี่ยมันก็จะรู้แบบ. คือรู้ไปด้วยแล้วก็มีความเข้าใจไปด้วยในขณะจิตเดียวกันว่าไอ้ไอ้ฝั่งที่มันมีขึ้นมาเนี่ยก็เป็นของมันอย่างนั้นและไอ้ฝั่งที่มันเป็นรู้เนี่ยมันก็ล้วงมันอย่างงั้น. คือมันต่างฝ่ายต่างทําหน้าที่กันไป. อยู่ในตัวขัน5เนี่ยมันไม่มีไม่มีกิเลสไม่มีปัญหาไม่คือมันมันทํางานโดยที่มันมีไอ้วัฒนฝ่ายไหนภายนอกมากระทบกันนะก็เป็นเรื่องของขันไป. ไอ้ส่วนผู้รู้มันก็รู้ของมัน. เพียงแต่ว่าเมื่อวานนี้นิดนึงว่าเอ๊ะไอ้ไอ้ตรงวิชามันติดอยู่ตรงไหนกันแน่. เพราะในเมื่อผัน5งมันไม่ได้โง่ขัน5มันเกิดมันเกิดขึ้นตามเหตุปัจจัยเพราะฉะนั้นมันก็น่าจะอยู่ที่. รู้เนี่ยแต่ผมก็มานั่งที่หน้าอะไอ้เมื่อรู้มันไม่มีอะไรที่จะไปทําความเข้าใจมันได้แล้วเอาวิชาอยู่ตรงไหน. ก็เข้าใจอะเมื่อวานนี้เข้าใจว่าเอ๊ะเราก็ต้องใช้ให้ทันไหมใช้ขันให้ใช้สังขารเนี่ยสอนมันสอนเอาวิชามัน. ได้สอนตัวตัวที่มันไม่รู้อ่ะว่า. ไอ้ตัวก่อนหน้าเค้าเป็นอย่างงั้นแล้วส่วนตัวรู้ก็รู้ซะว่าก่อนหน้ามันไม่ได้เป็นอะไรยึดไม่ได้. แล้วก็ถ้ามีสติมันก็จะรู้มีความเข้าใจแบบนี้แต่ถ้าสติหายไปมันก็จะกลายไปเป็นพัน5หรือไปเป็นโรงอะไรไปอย่างเงี้ยครับ. ก็คือทางเดินตอนนี้ก็คือ. ถ้าลูกขึ้นมาคือบรรลุรูปแบบเด็ดๆจบไปแล้วก็ไม่ต้องทําอะไร. แต่ถ้ามาหลงก็ก็รู้ขึ้นมานะฮะคือไม่ได้ไม่ได้พยายามรู้ก็รู้ขึ้นมาอีก. มันก็ระลึกขึ้นมา. คือคือณปัจจุบันนี้เท่าที่สรุปได้มันมันเป็นรับรองเนี่ยแหละครับ. โอ้สําคัญทําไม. ไม่ไม่สังเกตจริงจริงนี่มันละเอียดมากเลย. เออไอ้ของท่านเองโหถ้าไม่ไม่ละเอียดจริงๆนะเห็นยากมากเพราะว่า. มัน. ที่ท่านเข้าใจมันถูกหมดแล้วล่ะที่ท่านพูดมาเนี่ย. แต่เวลาพอมัน. มันเข้าใจถูกแล้วบางทีขณะที่เจ้าหน้าไม่ไม่หลงคิดไปนะไม่หลงก็ดิ้นรนบางกระดาษผิดอ่ะบางกระดาษจิตท่าน. ลงไปเป็นตัวเป็นเศรษฐกิจจะสังขารปรุงแต่งเป็น. ไปวิเคราะห์. ไปวิเคราะห์สิ่งที่เกิดขึ้นลงเพราะเป็นตัววิเคราะห์เลยตอนนี้หล่นไปค้นหาไป. สงสัยที่มีเป้าหมายคริสต์มาสหน่อยสิ. ไปสงสัย. แล้วก็ไปประมวลผล. ไม่ได้เป็นผู้รู้ผู้เห็นไม่ได้เป็นผู้รู้ผู้เห็นจิตที่มัน. ดีก็ดิ้นรนค้นหาสงสัยประมวลผลของของท่านเนี่ยของท่านโดยพงษ์ไม่ได้เป็นแบบว่ามันมันมันดิ้นรนหยาบๆนะ. ไม่ได้แบบว่าเป็นลักษณะอาการของจิตที่ดิ้นรนค้นหาปรุงแต่งหยาบหยาบ. แต่เป็นลักษณะที่ว่ามันยังมีการตึกมีการตรองมีการวิเคราะห์วิจัย. ละเอียดละเอียดละเอียดต่างๆในในความรู้ความเห็นความเข้าใจความรู้ความเห็นไม่เข้าใจอะไรเงี้ยแล้วประกอบกับมีความสงสัย. สงสัยในการขนัดวิเคราะห์ไปก็มีความสงสัยละเอียดละเอียดละเอียดอย่างเงี้ย. นี่นี่นี่ขนาดจิตบางกระดาษอีก. แต่บางขณะที่พอมันแจ้งขึ้นมา. แจ้งขึ้นมาอาจจะแจ้งขึ้นมาด้วยลูกแจ้งขึ้นมาด้วยวิธีในการวิเคราะห์. ทั้งเห็นทั้ง. เข้าใจ. หรือเกิดจากการวิเคราะห์ทั้งลูกเกิดจากการลูกการเห็นการเข้าใจพอมัน. แจ้งขึ้นมาปุ๊บ. จิตมันรู้แจ้งกันว่ากิจมันรู้แจ้งกันว่า. มันกลายเป็นอเว่ยไอสิ่งที่ลูกแจ้งเป็นตัวเรารู้แจ้ง. เห็นมั้ยเห็นต้องแนะนํามันกลายเป็นว่าไปเอาจิตที่รู้แจ้งเป็นเรารู้แจ้งคือมันจะเห็นตามหลังตามหลังจากคือที่อย่างเงี้ยที่ผมกําลังความหลวงตาแล้วพยายามทําความเข้าใจเนี่ยคือเออถ้าผมระลึกได้อย่างณปัจจุบันเนี่ยนะผมก็บอกว่าสอนไว้ว่ามันเป็นสังขารที่กําลังทําความเข้าใจ. อย่างเงี้ยคือคือมันจะมีตัวเนี้ยเหมือนกับถ้าเราลงไปทําเองเนี่ยเออมันมันไม่มีอิทธิพลแล้วเพราะเรารู้แต่ถ้าขณะนี้เนี่ยเออผมกําลังเนี่ยคือปล่อยให้เป็นเรื่องของมัน. ได้มั้ยฮะคือเห็นเพราะเวลาฟังหรืออ่านเนี่ยหรือฟังเทปหลวงตาเนี่ยก็จะต้องทําความเข้าใจและจริงมันก็จะอะไรของมันอย่างเงี้ยอะครับ. ก็คือคือเราเห็นมันเราก็เข้าใจมันแต่ขนาดเจ็บที่มันแจ้งเนี่ยผมเห็นมา23ครั้งแล้วอะเฮ้ยมันมันเหมือนกับว่ามันปักหมุดแบบตัวนี้โอเคมันก็เลยกลายเป็นยึด. ใช่มันก็แบบเออเออใช่นะพอใช่ปุ๊บเนี่ยมันจะกลายเป็นว่ามาเราไม่ได้เห็นว่ามันเป็นไอ้ความรู้แจ้งมันแจ้งขึ้นมามันก็เป็นสังคาที่ปรุงแต่งขึ้นมาให้เรารับรู้รับทราบเพราะมันไม่ใช่ผู้รู้มันไม่ใช่รู้แต่มันก็เออแต่ว่ามันจะมามันเหมือนจะต้องมีดีเลย์ดีเลย์ว่าอ่อแล้วความเข้าใจมันจะมาอีกทีหลังแต่ความเข้าใจนี่มันก็เป็นทางการอีกมันก็เหมือนกับไล่กันไปไล่กันมาอย่างเงี้ยต่างต่างใช่ใช่มันจะมีขั้นตอนเนี้ย. 2ขั้นตอนเนี่ย. 2ที่ที่ที่บอกเนี่ยก็จะต้อง. รู้เห็นได้ในใจของนั้นเอง. รายละเอียดมาก. แล้วถ้ารู้เห็นแล้วท่านก็ต้องส่งผลต่อไปเปลี่ยนเปลี่ยนที่จะรู้เห็นมันรู้ก็ทันมันไป. คือไม่มีหรอกไปไล่ดับมันไล่ไม่หรอกเพียงแค่รู้เห็นว่ามันเป็นสังขารเป็นเด็กผู้แต่งก็จะปล่อยวางไปได้. เพราะว่าไอ้ขั้นตอนที่มันกระโดดเข้าไปลงไปกระโดดเข้าไปเล่นเป็นผู้วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยตรวจสอบใคร่ครวญประมวลผลเนี่ยแล้วพี่สงสัยในนั้นทีนี้แล้วก็วิเคราะห์สงสัยเอาความวิเคราะห์สงสัยเอามาวิเคราะห์ใครควรประมวลผลยังไงสลับกันไปเรื่อยๆไอ้ตัวนี้ก็คือ. กระโดดลงไปเล่นติดคุกเหมือนกับว่าลงไปคุกฝุ่นเองลงไปคุกกระโดดลงไปขี้โคลนเลย. ไอ้ไอ้ธาตุชนิดอาการของการใคร่ครวญวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยประมวลผล. แล้วก็รู้แล้วก็แต่บางทีก็มีรู้แจ้งกันมาในนั้นเลยมันก็มีรู้แจ้งขึ้นมาในในขั้นตอนบางขั้นตอนในนั้นเลย. แต่ทั้งหมดเนี่ยต้องไอ้ไอ้การแจ้งทางการวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยใครควรประมวลผลตั้งมีความสงสัยในนั้นเราก็เลยเอาความสงสัยนั้นมาวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยประมวลผลยังงี้สลับมันก็ต่อต่อไปเรื่อยๆอันเนี้ยมันก็. บางทีก็รู้แจ้งไว้ในนั้นน่ะ. ทั้งสอสภาวะเนี่ยต้องการวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยทั้งการประมวลผลใคร่ครวญแล้วก็ลูกแจ้ง. มันก็เป็นคําถามมึงแต่งเป็นจิตปรุงแต่ง. อันเนี้ยไอ้จิตปรุงแต่งมันไม่ใช่เป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเพราะมันชื่อมันบอกเราปรุงแต่งมันเป็นของไปเที่ยวเกิดแล้วก็ดับไฟเปลี่ยนไปเพื่อแจ้งแล้วก็ดับไปหายไปเปลี่ยนไป. เราไม่รับไม่สามารถรักษาสภาวะลูกแจ้งไว้ได้แต่ก็คือรู้แจ้งแล้วก็. เห็นว่ารู้แจ้งเป็นสิทธิ์ต้องแต่งมันก็จะวางไปเองแต่ว่าความรู้แจ้งก็เป็นสังขารหรือไปติดผู้แต่งก็วางไปแต่จิตไม่ได้วางไปเองก็เห็นว่าเป็นสังขารหรือจิตบุ๋มแต่งการวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยใคร่ควรประมวลผลตึก2สงสัยต่างๆก็ก็เห็นว่าเออมันเป็นมันเป็นจิตรสังขารเป็นความปรุงแต่ง. มันก็จะหวังว่าตัวเองแหละ. มันมีอะไรเหรอก็แค่เห็นมัน. เดี๋ยวเนี้ยเห็นเห็นเห็นเห็นด้วยแล้วไม่เห็นด้วยอะไรเห็นด้วยปล่อยวางเห็นเพื่อปล่อยวางไม่ได้เห็นด้วยอะไรเลยเห็นด้วยปล่อยวาง. แต่มันมันต้องเดินหน้านี้อยู่แล้วเพราะว่าได้ความเข้าใจของผมคือว่าไปรับฟังทําอะไรถึงจะต้องทําอย่างเงี้ยแต่เราเห็นมันชัดเนี่ยมันไม่ได้ไม่ได้5มไม่ได้อะไรเลยก็คือมันก็ต้องทําท่า. วิเคราะห์วิจัยใช่ใช่ถูกต้องเป็นทางผ่าน. ทางผ่านทีนี้อ่าผมขอกราบเรียน3ไส้อย่างสมมติถ้าไม่ได้ฟังธรรมไม่ได้วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยเวลาเราใช้ชีวิตปกติเนี่ยเหมือนกับว่าผมจะเข้าใจเป็นความรู้ออกมาไม่รู้แบบตรงขึ้นมาว่าไอ้เนี่ยทั้งหมดเนี่ยเป็นสําคัญที่เหมารวมไปเลย. คือมันไม่ได้ใช้ความคิดอะไรไปทําไปทํานู่นทํานี่ทําไงคือเหมือนกับว่าไอ้เนี่ยมันเป็นเป็นการขยับตัวเป็นการทํางานของสั่งสั่งสังคายทั้งหมดอันนี้ได้ครับ. ก็ได้ขอให้ใจมันมันมันมัน. มันรู้สึกทุกอย่างเป็นสังขารหมดจะขยับกายขยับปากขยับกายคือการคิดการคิดจะพูดการจะทําอะไรให้เล่นคําพูดอะไรมั้ยคือคือถ้าเราไม่ได้ไอ้ไอ้ตัวนั้นหมายถึงเราอยู่คนเดียวบ้างบางทีเราฟังอะมันก็จะทําผลงานทําได้ใช่ใช่แต่ในชีวิตประจําวันเนี่ยคือเราก็เหมือนกับว่าคล้ายคล้ายยูนิโซโดยที่ว่าเข็มมันเข้าใจมันว่าอ๋อนี่มันเป็นสําคัญนะอะไรพวกเนี้ยอดเท่าที่. เท่าที่แบบเอ้ยถ้ามากเกินไปเหมือนกับเราก็ลงไปคุกคนมันดิ. เราก็ค่อยค่อยรู้กันไปแม้แต่คุกคนถอยออกมามันก็เป็นสังหารทั้งหมดนั่นแหละคือ. ทุกอย่างที่มันขยับตัวได้นึกคิดนึกจะพูดอะไรพวกเนี้ยคือผมใช้วิธีนี้ทั้งหมดอ่ะการขยับปากขยับจิตขยับ. สังขารอย่างงั้นน่ะที่สอนมาจากน่าสงสารได้ได้หรือเปล่าไม่ไม่ใช่ว่าเราจะไม่มันอยู่ที่ว่า. เลยเห็นใจขยับปากขยับผิดขยับหลังจากนั้นเป็นสังขารแต่ให้ผู้เห็นขยับไม่ให้ผู้เห็นขยับได้ก็ไม่ให้ผู้เห็นก็เป็นขยับมันจะมีตัวตั้งนะฮะไอ้ตัวตั้งก็เป็นสังหารไอ้เห็นตัวนี้ด้วยก็เห็นครับและเห็นแรกกลายเป็นขยับเป็นสังขารปากขยับเป็นสังขารไอ้ไอ้จิตมันขยับคิดขยับหรือขยับติดขยับตองขยับปรุงแสงขยับไปในลักษณะอะไรก็ได้ที่มันขยับตัวไหวตัวขึ้นมาเห็นเป็นหลังคาหมดเลยแต่เราต้องดูด้วยนะว่า. ให้ผู้ดูผู้รู้เนี่ยมันเป็นตัวขยับเป็นตัวตั้งมันมีตัวตั้งตัวน้อยน้อย. ทั้งหมดก็พลิกไปให้หมดถ้าเป็นซักถามกรมภูมิแต่เป็นของไม่เที่ยงเป็นของที่ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่มันต้องตั้งขึ้นมาหน่อยนึงเพื่อจะโยนิโสอย่างเงี้ยฮะอันนั้นก็คืออันนี้ก็คือมันก็มันเป็นสังขารที่เราได้เรียกสําคัญแล้วโยที่โสขึ้นมาตั้งโยนให้สวยขึ้นมาก็เวลาสังขารแต่เราก็เรารู้สึกว่าไอ้โยที่โสเนี่ยมันเป็นเครื่องมือที่มาใช้ตัวมันก็เป็นสังขารมันก็จะไม่ไปยึดยิวนิโซหรอก. เพราะมันเป็นเครื่องมือไงเราจะไม่ไปยึดเครื่องมือหรอก. เพราะเราเห็นตัวที่2เป็นเครื่องมือที่มาใช้เพื่อเพื่อเห็นสังขารละสังขารปล่อยวางสังขาร. เราจะไม่ยึดสติสมาธิปัญญาครับไม่ยึดไอ้เครื่องมือโยนอานิสงส์นาธิการเพราะว่าวันนี้เราเป็นมันเป็นสังหารก็จริงอะแต่เป็นสังขารที่เป็นเครื่องมือที่ยืมมาใช้เวลาสังขาร. คือในความรู้สึกเหมือนกับว่ามันสามารถไดรฟ์ขึ้นมาได้ง่ายง่ายไม่ต้องไปรักษาไม่ต้องอะไรไว้ก็ระลึกขึ้นมาหน่อยนึงแล้วก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกับว่า. แต่ในท่านเนี่ยโยนิโสตบรรณาธิการเนี่ย. กรุณาปล่อยวางขั้นยิโตท่านบอกร้อนจิตใจตัวเองมันจะเป็นขั้นปรุงแต่งจะเป็นค่าการฝึกฝึกอยู่อย่างงั้นเป็นการฝึก. แชทบอกสอนเหมือนอยู่ในขั้นที่บอกว่าบอกสอนลูกหมาลูกแมว. แต่มันยังไม่ไม่สามารถทําได้เองสอนลูกหวานลูกแมวให้มันเชื่อมหรือสอนลิงให้มันแสดงอะไรมันอยู่ในการฝึกสอน. ฝึกฝึกลิงไงแสดงละครลิง. นี่มันยังอยู่ในขั้นตอนอยู่นะครับในการฝึกสอนใจตัวเองไม่ให้ไปยึดมันมันเป็น2เขาเรียกว่าการใช้ชีวิตนะฮะถ้าถ้าเราติดตัวมากับทุกคนสักนิดนึงไอ้ตัวนั้นเราก็สามารถที่จะให้เขาเรียกว่าความรู้เห็นความรู้มันน่ะมันไม่ต้องรอแต่ถ้าในที่เรากําลังต้องไปกระทบเนี่ยมันก็ตรงนี้ที่เราจะต้องเร่งมันขึ้นมาหน่อยนึงหรือว่าหลวงตาว่าก็ปล่อยมันไปเลยก็อยู่ที่ว่า. เราโยนิโสบรรณพิการว่าทุกอย่างเป็นสังขารไอ่ที่มันมีการที่ว่ากายกระเพื่อมปากกระเพื่อมใจกระเพื่อมจิตหรือจิตกระเพื่อมที่มันกระเพื่อมในลักษณะอะไรก็ตามมีกิริยาอาการอะไรก็ตามเป็นความคิดความลึกความตึกความตองแม้แต่ความรู้สึกแม้แต่ว่ากระเพื่อพูดว่าเป็นเราเราอย่างนั้นเราอย่างงี้เราน่าจะอย่างนั้นเราน่าจะทําอย่างงี้เราน่าจะรู้เห็นอย่างนี้เราน่าจะมีความพยายามอย่างนี้อะไรยังไงเป็นเราเราเราเราเรารู้สึกเป็นเราแล้วเมื่อเห็นเราเห็นเป็นสังขารหมด. เป็นสังขารพุทธศาสนาในขณะนั้นน่ะแล้วเราก็ได้โยนที่ส่งมาให้การที่เราทํามาจนจนมันแนบใจเลยว่าทุกอย่างอสังขารทั้งหมดไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรามันก็จะวางไปเลยพอเห็นสังขารขยับขึ้นมันก็จะวางไปจนกระทั่งไอ้ไอ้ยวนิโสนาฬิกาเนี่ยมันกลายมาเป็นใจเราที่รู้สึกอย่างนั้นออกมาถึงใจจริงๆว่ามีอะไรกันไม่มีอะไรก็ต้องขาดทั้งนั้นไม่มีใจไม่เข้าไปยึดเลยแม้แต่ดุเดือดท่านบอกแม้แต่เลยผู้รู้แจ้งแล้วยังเป็นสังขารเลย. อันนี้อย่างอื่นไม่เหลือแล้วก็ขณะผู้รู้แจ้งยังเป็นสังหาร. ผ่อนแปบเดียวมันแจ้งแป๊บเดียวมันก็ลงไปอีกสังขารก็คือไม่ต้องไปยึดไงพลอยต้องเป็นสังขารก็ไม่มีผู้เข้าไปยึดผู้รู้แจ้ง. มันก็จะไม่มีตัวตั้งสรุปแล้วมันไม่มีตัวตั้งขึ้นมา. คนที่ไม่มีตัวตั้งมาดูมารู้มาเห็นมายึด. แต่ตอนนี้ของท่านน่ะมันจะมีตัวตั้งขึ้นมาดูตั้งมารู้ตั้งมาเห็นตั้งมาพยายามบอกสอน. แล้วก็พยายามตั้งขึ้นมาเพื่อความปล่อยวาง. มันจะมีตัวไอ้ไอ้ปรุงแต่งที่ตั้งขึ้นมา. ของท่านเนี่ยยังมีอยู่แล้วก็. ไอ้ตัวเนี้ย. ที่เป็นตั้งออกมาจากภายในใจของท่านลึกลึกเนี่ยมันตั้งออกมาเป็นระลอกระลอกระลอกเลย. ไอ้ตัวตั้งของตังเนี่ยคือตั้งมาทําความเข้าใจของท่านเป็นเป็นตัวตั้งมาทําความเข้าใจ. เราก็เข้าใจอะไรก็เพื่อรับปล่อยวางก็เห็นว่าเป็นสังขารรับปล่อยวางนั่นแหละท่านต้องเห็นว่าไอ้ตัวจิตตัวตั้งตั้งออกมาในใจในใจของท่านลึกๆเนี่ยตั้งเพื่อมาทําความเข้าใจและก็ได้เป็นตัวสังขาร. คือรู้สึกว่ามันเหมือนกับเป็น. ใช่ครับเหมือนที่พิมพ์อะไรอย่างเงี้ยตัวแรกที่จะได้ที่พิงอะตอนผ่านอ่ะที่พิมพ์ของจ่ายที่พิมพ์ของความรู้ครับแล้วก็ทําความเข้าใจกับมันว่าจะต้องทําไงแต่ตอนหลังหลังก็คืออ๋อเห็นมันเป็นสังขารนะแต่ทีนี้มันมันเหมือนกับว่ามันมีค่าวิธีหนึ่งว่ะเฮ้ยไอ้ตัวนี้ทําไมมันมีอดเวลามันก็ตื่นขึ้นมามันก็มีอดเวลาเลยแล้วก็เห็นมันถ้าเห็นตัวเนี่ยถ้าเห็นตัวเนี้ยไปปึ๊บเออมันก็เหมือนกับว่าแจ้งไปนิดนึงแล้วมันก็ตั้งอีกแยกก็ตั้งอีกคือ. ตอนนี้เหมือนเรากําลังแบบเอาเกือบเจ้าล่อไปไอ้ไอ้ตัวไอ้ตัวพรีเมี่ยที่เห็นต่างบอกให้คราวที่แล้วคล้ายคล้ายเป็นความรู้สึกตัวที่มันมันไม่ยอมทิ้งฮะแต่บอกเออค่อยค่อยมันมันต้องมีเหมือนกับ. มันกําลังจะจดปากกานิดนึงมันจะต้องแบบเน้นไปนิดนึงมันเน้นติ๊ดแล้วก็แล้วตรงนี้ก็จะเป็นตัวที่เป็นตัวที่เริ่มทุกอย่างขึ้นมา. เราก็เออคือก็แต่ว่าเข้าใจผมเข้าใจว่าก็ใช้วิธีเดียวกันคือเขียนเป็นสังคายใช่ๆเห็นว่าเป็นสังขารที่ถัดจากนี้ถัดจากตรงนี้ไปรู้สึกมันไม่มีอะไรแล้วที่ที่มันจะตั้งขึ้นมาอีกที่ถัดจากตัวตั้งเนี่ย. คล้ายคล้ายกับว่าคือผมยังไม่แจ้งตรงเนี้ย. หรือว่ามอเตอร์ไซค์จริงผมก็เข้าใจแล้วแหละแต่ว่าคือเราใช้ความเข้าใจใช้ปัญญาใช้สัมมาทิฏฐิได้นะคือว่ายกทิ้งเลยเหมือนกับหยุดอ่ะหยุดการทํางาน. ของมันคือมันมีความพยายามอยู่ลึกลึกที่จะทําอะไร. คือนะฮะหลายวันเนี่ยใช้หลายรูปแบบบางทีที่ที่บางครั้งที่ให้เค้าช่วยเพราะอย่ามีผมบอกว่าผมไม่เข้าใจเค้าบอกว่าไม่ใช่ให้สุรพงษ์เข้าใจ. หงายท้องเลยมันก็เป็นขนาดนี้ฮะแล้วมันก็จะอย่างงี้อีกคือคือช่วยกันเวลาเค้าจะช่วย. พอเริ่มเข้าใจก่อนยังไงเหมือนกับ. แต่ลึกลึกก็คือมันกลัวที่จะไม่รู้. ตรงนี้เนี่ยลําขานในตรงที่ว่าแท้จริงอันที่ท่านพูดมาทั้งหมดเนี่ยลึกลึกกลัวเราจะไม่รู้. แล้วก็ไอ้นี่การใช้ความพยายามทั้งหมดเนี่ยในใจของท่านลึกๆเน. มันมียังมีความพยายามที่มันซ่อนเร้นไว้แต่จริงอะมันมีความรู้สึกว่ามีตัวเราอยู่การพยายามทั้งหมดทุกอย่างเพื่อตัวเรา. ไอ้ไอ้ไอ้ตัวเราที่มันเห็นเป็นอย่างอื่นมันเห็นได้แต่ไอ้ตัวนี้มันเหมือนกับว่ามันมีความพยายามไอ้ตัวนี้ไม่เห็นได้เลยแต่มันสามารถที่จะ. พอบอกแล้วมันรู้ได้ว่ามันมีอยู่ในใจจริงจริงแต่เราจะไปไปมองมันสังเกตมันเลยมันไม่เห็นเพราะว่าไม่แสดงอาการออกมาเลยแต่พอบอกแล้วรู้ว่า. เราทําทุกอย่างเนี่ยเพื่ออะไรแล้วก็เพื่ออะไรสักอย่างหนึ่งก็คือเพื่อตัวเรานั่นแหละ. ถ้าไม่มีพูดกับเราจะทําอะไรแล้วไปทํากิยาธุระปล่อยวางทําไมอะคือมันใช้อย่างงี้ฮะสติเนี่ยมองหาลงไปไม่ได้ได้แต่รู้ผลว่าเฮ้ยมันก็จะวนกลับมาดูดเดิมเออใช่ใช่คือมันมีตัวเราอ่ะมันมันมีตัวเราอะไปยืนพื้นไว้ในใจลึกลึกแต่ไปดูไปรู้ไม่เห็นมันพยายามไปหามันไม่มีไม่เจอหรอกครับแต่. บ่อเข้าเนี่ยมันมีจริงจริงคือ. เราไปทํากี่อย่างกันต่อไปไปทําพยานไปดิ้นรนไปค้นหามักพยายามถามถามถามหาความเข้าใจอะไรอย่างเงี้ยเดี๋ยวขอถามหน่อย. ที่ถามมาทั้งหมดน่ะเพื่อใคร. เออจริงจริงเลยเราไม่สามารถได้เห็นมันน่าจะเออที่ผมถามมันทั้งหมดก็เพื่อตัวผมไงตัวเราตัวผมไงเนี่ยไอ้ตัวนี้เนี่ย. มันถ้าไม่มีตัวเนี้ยจบเลยคือมันก็มีแต่กิริยาการในปัจจุบันที่เกิดขึ้นตามเหตุตามปัจจัยที่มันแท้จริงในปัจจุบันแล้วมันดับไปเองในปัจจุบันเป็นกริยาการที่มันเป็นกิริยาอาการตามเหตุปัจจัยแต่แท้จริงที่แท้จริงที่เป็นธรรมชาติจริงๆในขณะกระทบในปัจจุบันนั้นน้ําตาหูจวหมีไกลใจแล้วเกิดขึ้นมาเองแล้วก็ดับไปเองมันก็ไม่มี. พยายามวิเคราะห์ดิ้นรนค้นหารู้เท่าทันสาเหตุหาผลพยายามประมวลผลพยายามหาความเข้าใจทั้งหมดเนี่ยเค้าถามเค้าก็จริงอะกริยาการพฤติกรรมพฤติกรรมจิตเนี่ยพฤติกรรมแห่งจิตอย่างงั้นทําทั้งหมดเพื่ออะไร?ก็เพื่อตัวผมอะลึกลึกผมกลัวผมจะลึกๆผมยังไม่บรรลุเป็นนิพพานลึกลึกตัวผมยังไม่รู้ผ่านผมรู้ว่าตัวผมยังไม่รู้ผ่านผมจะเอาอย่างนี้เพื่อตัวผมอะจะไม่รู้วิภา. ไอ้เนี่ยตัวปัญหามันอยู่ตรงนี้วิชาตัวนี้แหละไอ้ที่มันตัวผมมันไม่มีไงตัวผมกับตัวผมน่ะมันไม่มีมันเป็นธรรมชาติที่เป็นใจอ่ะที่ไม่ปรุงแต่งนี้เป็นวิสังขารเป็นอสังฆาตภาพที่มันมันมีอยู่แล้วเป็นใจของคนของสรรพสัตว์ทั้งหลายเนี่ยมันมีอยู่แล้วในในพุทธเจ้าในพระราชทั้งหลายแล้วก็มีขันหน้าที่ปรุงแต่งมันก็มี2อย่างคือธรรมชาติที่ปรุงแต่งหรือขันธ์5คือธรรมชาติที่ปรุงแต่งไม่ใช่มันไม่ถือว่าไม่ได้หมายถึงว่า. ไปยึดขัน5แล้วขันหน้าไปไปยึดนู่นยึดนี่อ่ะที่เป็นกิเลสนะคือธรรมชาติที่ไม่ยึดอ่ะแต่ขันธ์5ก็ยังมีชีวิตอยู่ที่ต้องกระดุกกระดุกขึ้นต่างๆผมจะหมุนนี่ไกลใจ. ที่ไปรับรู้แล้วก็วิญญาณรักขานในคณะหน้าไปรับรู้แล้วมันก็มาส่งต่อเจียติกเวทนาสัญญาณสังขารทุกพิกัดใจเรานั่นแหละ. แต่มันก็เป็นกิเลสอะไรคือมันมีการยึดก็ไม่ได้กิเลสอันนี้ยังมีอยู่เรายังไม่ตายนี่ก็น่าจะไม่แตกกลับ. แล้วก็ธรรมชาติของใจที่เป็นพิษสังขารหรืออสังฆาตที่ไม่มีตัวตนหรอกมีแต่ความรู้. มีแต่ความรู้รู้อะไรอ่ะก็รู้ว่าไอ้อาการกระดุกกระดึ๊บมึงเกิดมันไปมันก็เกิดเองดับเองมึงไปอย่างงั้นแต่ใจอะมันไม่เกิดเป็นดับไปด้วยใจไม่มีตัวตน. ไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยแต่ไม่มีใครเป็นเจ้าของใจไม่มีไม่มีใครไปยึดใจและก็ไม่มีใครไปยึดคันหน้าแล้วก็ตัวเราก็เลยไม่มี. มันก็มีแต่ความรู้ว่ามันก็จ่ายเป็นมดลูกของผู้หญิงอ่ะแล้วใจก็เปรียบเหมือนคันหรือมดลูกของผู้หญิงแล้วก็รู้ว่าเด็กมันเกิดตอนเนี้ยไอ้เด็กก็คือขันทหารอาการต้องหันหน้าก็ได้ข้อต่อไปก็ต้องไปคลอดภัยแต่ใจก็ไอ้คันหรือว่าลูกเนี่ยใจเปลี่ยนทุกคัน. มดลูกก็จะ60คันหรือมดลูกไม่กระดุกกระดิกไปด้วยหรอกมันก็ไม่ได้คลอดออกไปอะมันก็คงเป็น. ก็ตายแล้วอะไอ้เด็กที่มาคลอดคือการห้ามมันก็เรื่องมาคลอด. แต่ไอ้ใจก็คงเป็นใจอ่ะเป็นอมตะมันเป็นธาตุธรรมตะคือทาสว่าอมตะ. ไม่ก็เลยสรุปแล้วมันไม่มีตัวเรา. ที่ในใจและไม่มีตัวเราในการ5ที่มีกิเลสว่าที่ท่านบอกเอ๊ะเราไปพิจารณาอยู่ตรงไหนเราขัน5ลงไปกิเลสไอ้ตัวใจแท้ก็ไม่หรือไอ้จิตแท้แท้หรือวิชาแท้แท้ที่มาเกิดก็ไม่มีกิเลสเป็นกิเลสจิตมาจากตรงไหนว่าอะไรนั้นคือความมีแต่ความหลงยังมีอยู่ไปยึดหลงว่ามีตัวเรา. มันไม่มีแค่ครั้ง5กับกับไอ้ไอ้ไอ้10เดือนตัวแทนหรือใจแท้ๆที่มันเป็นประชาธิปมันได้แต่รู้อย่างเดียวตัวตนไม่มี. แต่ก็ตั้งในทั้ง2อย่างทั้งในขาหน้าที่เป็นธรรมชาติปรุงแต่งกับไอ้ตัววิสังขารกับอสังหาริมทรัพย์ที่เป็นใจวิกฤตเดิมแท้หรือเป็นวิญญาณธาตุเนี่ยมันเป็นของไม่ปรุงแสงก็จริงมันไม่มีใครเป็นเจ้าของไม่มีตัวตน. ถ้าเราไปยึดมาเป็นเป็นเราเป็นเราเป็นเราเป็นตัวเราจริงจริงเป็นตัวเป็นตัวเราจริงจริงแม้แต่ไปยึดใจ. อันนั้นก็ทุกข์อีกไม่ควรทุกข์ได้คงปล่อยเป็นธรรมชาติของใจที่ไม่ปรุงแต่งได้แต่แค่รู้ว่ามีความเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ. มีความเกิดดับอยู่ในใจที่ไม่เกิดดับแล้วรู้แค่นี้อะไรทั้งหลายก็อยู่ก็รู้อย่างนี้ว่ามีความเกินดับอยู่ในใจที่ไม่เกิดดับไม่มีแคลิฟต์อะไรซึ่งยึดอย่างเดียวเลยซึ่งกิเลสติ้งขึ้นอวิชาที่ตัวตนแล้วมันยึดอยู่แล้วหลงยึดว่าเรามีตัวเราเลยท่านก็เลยยังมีพฤติกรรมที่แสดงออกได้คือมีการดิ้นรนมีการค้นหามีการพยายามมีการวิเคราะห์มีการทําพยายามทําความเข้าใจมีการพยายามรู้ละปล่อยวางมีการกลัวว่าเราจะหลง. มีการกลัวว่าเราจะไม่รู้มีการดิ้นรนเพื่อช่วยตัวเราให้พาตัวเราไปบรรลุนิพพาน. เนี่ยตรงนี้สําคัญคือมันมีการพยายามดิ้นรนเพื่อจะช่วยตัวเราให้เป็นรูปปั้นมันไม่มีตัวเราเป็นบุญนิพพานข้างนอกเพราะว่ามันมีเข้าถึงความจริงที่ฐานะทํางานแล้วก็ใจมีแต่ความว่างเปล่าเหมือนคันหรือมดลูกของผู้หญิงแล้วก็มีไอ้ไอ้คันหน้าก็ยากอากาศเหมือนเด็กมาเกิดให้คันแล้วคลอดออกไปแค่นั้นธรรมชาติมีแค่เนี่ยแล้วก็คู่กัน. เป็นธรรมชาติอย่างเงี้ยคนยึดไม่มีคืออันนี้ก็เป็นความเข้าใจมันเป็นสัมมาทิฏฐิใช่ไหมเออเป็นสัมมาทิฏฐิเข้าเข้าใจอย่างเงี้ย. สัมผัสได้ยินครับแต่ว่าสงสารจะบอกว่าต้องให้เรียนเห็นพวกโน้นพวกนี้คือเห็นเห็นไปแล้วเนี่ยใช่มั้ยฮะอ๋อพอปฏิบัติมาถึงจุดจุดหนึ่งเนี่ยคือมันต้อง. มันต้องหยุดต้องหยุดระวังหมดเพราะว่ามันไม่มีเราจะไปทําอะไรเพื่อใครก็วางปล่อยให้มันเกิดเองกับเอง. ใจเนี่ยเป็นผู้หยุดแต่ขันหน้ายังคงทํางานหยุดไม่ได้แต่ใจอะเป็นธรรมชาติที่หยุดไม่ปรุงแต่งหยุดปรุงแต่ง. คือในความรู้สึกผมคือว่า. เห็นเรียนรู้ทุกอย่างหมดแล้วเนี่ยมันก็ไม่ได้หลุดออกไปตามที่หลวงตาสอนคือความจริงเออมันก็ประจักษ์แก่ใจว่ามันเป็นอย่างงั้นจริงจริง. แล้วก็ยังก็เราก็ยังขยันอยู่. อันนี้เรายังกินเราไม่หยุดหยุดที่ให้ธรรมชาติเขาเป็นหยุดหยุดที่ใจจบที่ใจ. ไม่มีอะไรมาตรการความรู้เข้าใจอะไรเลย. ผมเข้าใจมาหมดแล้วไงไม่ใช่ไม่เข้าใจเข้าใจมาหมดแล้วว่าอ่อ. มันก็มีใจที่หยุดกับขันหน้าที่ขนลุกของมันเป็นเรื่องมันไม่มีไม่มีตัวเราไปทําความเข้าใจ. คือเราเข้าใจมันทั้งหมดทุกคนต้องการนะว่ามันมีแต่ใจกับมีแต่ขันธ์5อ๋อแต่ขันแต่ใจต้องหยุด. รับ35เป็นหน้าที่ทํางานก็รบกวนดิ๊บมึงไปตอนนี้มันมันกลายเป็นว่าไอ้ความเข้าใจมันไม่หยุด. มาทําความเข้าใจไม่หยุดไม่งั้นคือมันจะเอาความเข้าใจเนี่ยเป็นทาง. ให้ไปถึงอะไรสักอย่างเพื่ออะไรสักอย่างใช่ใช่ถูกต้องมันก็เลยเพราะไอ้ไอ้นี่แหละเพื่อไปถึงอะไรก็เพื่อตัวเราเพื่อให้ตัวเราไปถึงนิพพานเพื่อให้นิพพานมาเป็นมะกอกมาเป็นของตัวเราทั้งๆที่แยกแยะแล้วเราหาไม่เจอเลยสักที่นึงแต่เออมันซ้อนอยู่ได้จริงๆพี่หลวงตาว่าคือมันไม่ปรากฏตัวแต่ให้เห็นกับ. เสร็จแล้วมันก็. ก็เห็นว่าพอใจมาแล้วก็วางหมดเลยอ๋อมันไม่มีใครไปถึงอะไรไม่มีใครไปเป็นอะไร. มันมีแต่จ่ายที่หยุดกับขัน5ที่กระดุมกระทืบแค่เนี้ยเข้าใจมันทั้งหมดหรือผู้แทนตรงนี้เองเพื่ออะไรเข้าใจมาเพื่อให้วางวางความหลง. กว้างเข้าใจมาทั้งหมดเพื่อให้วางวางความหลงอย่าไปทําอะไรจะไปเอาอะไรตัวเราไม่มีแล้วจะเอาอะไร. มีแต่ใจที่หยุด. ครับหน้าหรือจีดีพี. ปรุงแต่ง. ใจที่หยุดปรุงแต่งกับขันหน้าเดียวปรุงแต่ง. ตลอดไปกว่า. พัน5จะสิ้นอายุขัยขัน5ก็ดับไปเจริญกรุง8ขดับไปกระจายไว้ในปรุงแต่งและมันเกิดไม่ดับมันก็. มันก็เป็นธรรมชาติที่ไม่เกิดในดาบตายแล้วก็ไม่เกิดในดาบเป็นอมตะ. ที่อธิบายมาสอบมาทั้งหมดแล้วเพื่อให้เขาถึงจุดนี้และ. ตัดสินใจที่มีความปรุงแต่งแล้วจะดิ้นรนไปค้นหาอะไรจะไปเอาอะไรไปทําอะไรเพื่อให้เป็นอะไร. อธิบายมาทั้งหมดแล้วเป็นต้องตายก็เพื่อมาถึงการที่หยุดปรุงแต่ง. ถึงใจที่อยู่แสงที่ท่านบอกว่าพบใจพบทําถึงใจถึงพระนิพพานิพพานพอถึงใจที่หยุดปรุงแต่งเนี่ย. แค่นี้ก็จบเวลาหายเหนื่อยเลย. หยุดหยุดก็ได้ครับ. ใช้เวลาหายเหนื่อยนะก็หายเหนื่อยเลย. เหมือนเดินทางมายาวไกลเอากินน้ําซะหยุด. Giúp trị nám dành ra ngày xưa còn chạy. Ừ hải này là hiện nay. มึงก็บอกอะไรพระพุทธเจ้าไปนั่งรอใครที่เดินทางมายาวไกลแล้วไปนั่งรอดับใต้ต้นไม้เดินทางมาไกลมากแล้ว. หยุดหยุดพักใต้ต้นไม้หยุดซะหยุด. หยุดพักปลายต้นไม้กับพระองค์ที่หยุดแล้วก็บรรลุอรหันต์กันเป็นแถว. เดินทางมายาวไกลเป็นแสนๆกลับอนันเกือบตายเกิดตายอนันตกาล. หยุดกับพระองค์ที่ตายต้นไม้ตายต้นโพธิ์. หยุดเดินทาง. หยุดเดินทางก็คือหยุดดิ้นรนแสวงหาหยุดค้นคว้าหยุดอยากเป็นอยากได้อยากเป็นหยุดอยากรู้แจ้งเป็นกิเลสทั้งนั้น. ปัญหาทั้งนั้น. ไม่หยุดตนาไม่ดับ. มันก็มีคนหยุดจริงหยุดไม่จริง. พอหยุดเพราะอาจารย์บอกให้หยุดแล้วกลับไปกระโดดเองกระโดดโลดเต้นต่อยเพราะยอมหยุดจริงอีก. มันต้องหยุดด้วยความเข้าใจ. อย่างนั้นบอกบอกว่าอยู่ด้วยความเข้าใจเดี๋ยวผมกลับไปทําความเข้าใจก่อน. แต่มันหยุดเพราะว่าเออมันยอมหยุดจริงๆจากใจของตัวเองเพราะมันเข้าใจหมดแล้วว่าเออมันดิ้นยังไงก็กิเลสทั้งนั้นอ่ะ. สุดยอดแล้วครับยอม. คือมันต่างกันที่หลวงตาพาไปปฏิบัติที่พาไปที่ศาล2ภาคแล้วบอกสักพักบอกให้หยุดที่อะไรอย่างเงี้ยคือถ้าไม่อยู่กับงงงงงเออเออเออหยุดแบบว่าเออบอกให้หยุดไม่ให้ถามอะไรมันก็. มันไม่เหมือนกันมันอยู่ในนี้อยู่ในเองหยุดเองเพราะยินยอมพร้อมใจนะครับโอ๊ยมันมันมันรู้ว่าพอลุกขึ้นดิ้นเที่ยวไปได้ทีเดียวเนี่ยที่กระโดดขึ้นมาดิ้นกิเลสทั้งนั้น. กิเลสตัณหาเป็นงั้นเที่ยวไปได้ทีเดียวที่กระโดดขึ้นมานิดนึงกิเลสตาดทั้งนั้น. ยิ่งยิ่งดิ้นจี้กิเลสปัญหายิ่งโอ้โหมหาศาลเลย. มันแบบมันเหมือนกับใกล้เข้าใจแล้วใกล้เข้าใจแล้วก็ไล่จีนแล้วหมดแรงหมดแรงแล้วก็เอาใหม่เอาใหม่เดี๋ยวกลัวไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้. เราฟังทุกวันนี้ไล่ทันรึเปล่า. ก็ก็ก็ต้องทําอย่างงั้นมาก่อนต้องไล่จี้เค้าก่อนเป็นแฟนพันธ์แท้มาก่อนจริงเปล่าอ๋อที่สุดแล้วแฟนคลับแท้จริงก็คือต้องหยุด. หยุดตามพระพุทธเจ้าที่พระองค์หยุดแล้วที่บอกกับองคุลิมาลว่าเราหยุดแล้วแต่ท่านที่ยังไม่หยุดเนี่ย. ที่เค้าทําเป็นในทําเป็นรูปธรรมอ่ะที่ว่าโอมูมารวิ่งไล่ตามพระพุทธเจ้าเพื่อจะไล่ฆ่าพระพุทธเจ้าวิ่งเท่าไหร่ก็ไม่ทางพระพุทธเจ้าบอกสมณโล้นหยุดก่อนสมณโล้นหยุดก่อน. พระเจ้าบอกว่าเราหยุดแล้วแต่เจ้าจะยังไม่หยุด. แต่วิ่งฟันยังไงก็ฟันไม่ถูกพุทธเจ้าซะทีวิ่งไปทําเจ้าหน้าที่. แต่ด้วยบุญบารมีของพระองค์อะ. โดยพุทธบารมีอะวิ่งยังไงวันยังไงก็ฟันไม่ถูกพุทธเจ้า. สัมมนาโหลดหยุดก่อนหยุดก่อนเราวิ่งจนเหนื่อยหอบหมดแล้ว. พระพุทธเจ้าแต่ว่าเราหยุดแล้วแต่เจ้าจะไม่หยุดอันเนี้ยเราว่ามันคือเค้าเป็นไอ้คําสอนพระพุทธเจ้าเป็นคําที่ออกมาจากใจของพระพุทธเจ้าแล้วไม่รู้เจ้าสืบเป็นยังไงธรรมของพระพุทธเจ้าออกมาเป็นนามธรรมและออกเป็นรูปธรรมคือออกมาเป็นรูปที่พระเจ้าไอ่องคุลิมาลไล่ฟันพระเจ้าไม่โดนพระพุทธเจ้าทั้งที่พระพุทธเจ้าก็ไม่ได้วิ่งองคุลิมาลวิ่งแต่ฟันพระพุทธเจ้าไม่ถูก. วันยังไงก็ฟันไม่ถูกจะเรียกสัมมนาร้อนหยุดก่อนหยุดก่อนอะไรบางวิ่งตามที่เหนื่อยหอบแฮกแฮกแฮกแฮกแฮกแฮกแฮกพระพุทธเจ้าก็เราหยุดแล้วแต่เจ้าที่ยังไม่หยุดเราหยุดแล้วแต่เจ้ายังไม่หยุดพูดตั้งหลายครั้ง. องคุลิมาลก็เลยบอกว่าทําไมสมณะย่อมไม่มุสาย่อมไม่โก6ทําไม. เราเนี่ยหยุดแล้วตอนนั้นเราหยุดแล้วแต่ท่านน่ะยังไม่หยุดทําไมแต่แพลนไปกลับท่านบอกว่าหยุดแต่เราเนี่ยท่านไม่หยุดแล้วทําไมมันกลับไปยังงี้อะไรอย่างเงี้ย. แต่พระพุทธเจ้าน่ะใจของเราหยุดหยุดดิ้นรนหยุดการทําบาปหยุดดิ้นรนหยุดปรุงแต่ง. จุดแสวงหาหยุดกิริยากิจ. จุดดิ้นรนจุดกิเลสตัณหาเนี่ยก็หยุดปรุงแต่งด้วยหยุดกิเลสตัณหาเหมือน. องปริมาณฝั่งแล้วกระแทกถึงใจอ่ะใจที่หยุดปรุงแต่งหยุดดิ้นรนหยุดค้นหา. จะอย่าไปอยากได้อยากเป็น. หยุดหมดเลยอะ. หยุดคิดว่าอะไรคือถ้าบอกว่าฆ่าคนครบพันคนเอานิ้วห้อยคอครบพันนิ้วก็จะไม่ได้วิชาที่เลิศที่สุดในโลกวิชาเลิศที่สุดในโลกที่จริงอ่ะน่าจะเป็นวิชาที่เป็น. ที่สุดคือนิพพาน. แต่ต้องฆ่าคนให้ได้ครบพันนิ้วก็หยุดแต่จริงจริงเราว่าไม่ได้เป็นเรื่องของการฆ่าคนอะไร. เป็นเรื่องของการที่ว่า. ดิ้นรนค้นหาไปหาวิชาที่มันสูงส่งในโลกคือที่ผ่านและก็ดิ้นรนค้นหา. ไล่พระพุทธเจ้าไล่ไม่ทันพระพุทธเจ้าหยุดแล้วแต่เจ้าไม่หยุดคํานี้โดนจ่ายกันแพงวะอ๋อใจที่หยุดอะดิ. นั่นแหละคือวิชาที่เลิศที่สุดในโลกคือใจที่หยุด. ถ้าไม่หยุดก็คือกิเลสตัณหา. ค่าอะไรก็คือค่ากิเลสตนา. เป็นรูปธรรมหรือไม่รู้ไม่จริงไม่จริงฮะไอ้ไอ้ที่ว่าเรื่องจริงๆที่เขาไม่รู้เป็นยังไงแต่เราเห็นว่ารูปธรรมมันออกมาจากใจ. การสื่อความหมายของธรรมะเนี่ยคือเมื่อใจเป็นธรรมแล้วเนี่ย. จะเอาใจที่เป็นธรรมอะ. ออกมาออกมาสอนกันยังไงอะว่ามันเป็นธรรมที่. มันอยู่ในใจที่ไม่ปรุงแต่ง. แต่ไอ้ไอ้ใจที่มันปรุงแต่งที่มันทําเนี่ยมันจะให้คนมันจะออกมาสอนลูกศิษย์ยังไงมันก็ต้องพูดใช่มั้ยมันก็ต้องคิดต้องพูดต้องกระทําต้องคิดต้องพูดต้องทําแสดงออกว่าเป็นนามธรรมแสดงออกเป็นรูปธรรมหรือในสื่อความหมายในพระไตรปิฎกสื่อความหมายในในสื่อต่างๆแม้แต่รูปปั้นพระพุทธเจ้าก็ออกมาเพื่อ. ออกมาให้เห็นเป็นรูปเพื่อให้มันย้อนกลับจากรูปจากนามเนี่ยย้อนกลับไปถึงใจที่ไม่ปรุงแต่งจะทํายังไงตอนเนี้ยเวลาคนเนี่ย. ในชั้นหลังหลังเนี่ยไม่ได้ไปติดที่ลูกประทํากับติดที่นามมาทําแล้วมาทะเลาะกันมาเถียงกันคือติดที่รูปลักษณ์ต่างๆ. แล้วก็. ที่เขาสร้างเป็นเรื่องทานนู่นนี่ติดที่นิทานติดที่รูปลักษณ์ต่างๆติดที่อิทธิฤทธิ์ก็มาสร้างให้เป็นรูปธรรมเป็นไรเงี้ยแล้วก็เป็นสิทธิที่นั่นน่ะ. แล้วก็มันเข้าไม่ถึงใจที่ไม่ตรุ่งแต่งสมมตินะทั้งรูปทั้งนามเนี่ยเข้ามาซื้อใจที่ไม่ต้องแต่งบนหนังสือที่ออกมาเป็นคําพูดพระไตรปิฎกต่างๆเนี่ยอันนี้ยังไม่ได้เป็นธรรมแท้ๆคือทําแท้ๆไอ้ที่เป็นรูปเป็นนามเป็นตัวหนังสือเป็นภาพไม่ว่าจะออกมาเป็นภาพเป็นอะไรก็ตามเนี่ยคําถามหมดแสงเป็นสีด้วยเป็นอะไรได้ด้วยเลยนะทุกอย่างเนี่ยมันยังไม่ใช่ทั้งหมดเนี่ยเพราะแนะนําเป็นใจที่ปรุงแต่งพูดกันไม่ได้แต่นั้นน่ะมันมันสื่อมันสื่อกันไม่ได้ด้วยทํายังไงมันต้องสื่อออกมาเป็นเป็นรูปเป็นนา. แบ่งเป็นสีเป็นเสียงอะไรแล้วแต่ว่าจะใครจะมีเครื่องมือสื่ออะไรแต่สื่อทั้งหมดเนี่ยแม้แต่เป็นตัวหนังสือที่ประชาธิปไตยประโยชน์ทั้งหมดไม่ใช่ทําแต่แท้ที่ถือใจที่ไม่ปรุงแต่งแต่ทําไงจะ. คือจากใจของพระพุทธเจ้าจากใจไม่คงแต่งก็คือออกมา. ออกมาเป็นน้ําเป็นน้ําเป็นรูปเนี่ยเป็นตัวหนังสือเป็นอะไรต่างๆที่เขาพยายามจะทําเป็นโด่งออกมาแล้วก็สื่อออกมาเป็นหนังเป็นหนังการ์ตูนหนังพระพุทธเจ้ามาก็ปรึกษาโลกอะไรต่างๆคือทํายังไงล่ะอันนั้นมันออกมาจากใจที่ไม่บุ๋มแปลงเค้าก็อยากจะสื่อความหมายเข้าไปถึงใจพระพุทธเจ้าที่ไม่ปรุงแต่งไอ้คนดูคนคนที่ไปดูดูรูปปั้นพระพุทธเจ้าดูหนังดูการ์ตูนดูไอ้ดูยอะไรต่างต่างเนี่ยภาพวาด. อ่านพระไตรปิฎกทํายังไงจะย้อนกลับเข้าไปถึงใจพระพุทธองค์ที่ไม่บุ้งแผงแล้วก็มาเป็นใจของเราที่ไม่ปรุงแต่งแล้วก็เป็นหนึ่งเดียวกันใจของเรากับใจพระพุทธเจ้าพระรามทั้งหมดก็เลยเป็นหนึ่งเดียวกันแต่ใจเดียวกันเพราะว่าคือใจที่มันคงแข่งก็เลยเป็นใจเดียวกันเป็นใจที่มันปล่อยแล้วก็เข้าใจกันได้คือเข้าใจพระพุทธเจ้าได้เข้าใจพระระหหารกันได้โอ้ยใจไม่ปรุงแต่งเหมือนกันแต่พอเข้าใจกันแล้วพระเจ้ากลับมาสื่อออกมาให้ลูกศิษย์เจ้าสื่อออกมายังไงแต่ที่ไม่ภูมิใจ. มันก็เลยสื่อออกมาเป็นตัวหนังสือบ้างสื่อออกมาเป็นรูปธรรมสื่อออกเป็นมือบ้างปาดมั่งลักษณะออกเป็นการ์ตูนบ้างออกเป็นหนังบ้างเป็นรูปปั้นพระพุทธเจ้าบ้างเป็นไรมั่งก็เลยสื่ออย่างเงี้ยมันก็เลยตีความกันไปแล้วแต่ว่าใครจะตีความเข้าไปถึงใจที่ไม่ปรุงแต่งได้ยังไงพระอรหันต์แต่ละองค์ก็สื่อออกมาไม่เหมือนกันถึงกับท่านจะไกลเป็นเวลาท่านพูดออกมาก็แล้วแต่ความเคยชินแล้วแต่ความสามารถของท่านที่จะสื่อออกมา. แต่แต่ลูกศิษย์ก็เป็นเพราะตอนนี้มันก็กลายเป็นจากคําพูดแล้วก็ตีความใช่แล้วก็ตรงบ้างไม่ตรงบ้างก็ไม่รู้หรอกครับใช่ถูกต้อง.