早上听讲座时，我理解了内容是关于把金碗打碎。那时候我理解为，不要执着，不要执着于任何事物。 那时我是那样理解的，但是无法继续前进。我知道不要执着于任何事物，但是要把那段话应用于实践的方法，该怎么做呢？我知道了，但却无法继续前进。但我知道，就是不要执着于它，不要执着于任何东西。 这很简单，很直接。我们的身体，这个肉体，是恒常不变的吗？刚买的新东西付了钱，它是恒常不变的吗？慢慢回答。不是，不是恒常不变的。那它会怎么样？ 它会随着环境而变化，最终会怎样？ 最终什么都没有了。老了、病了、然后就死了，对吧？就死了，就像我们打开了山崖一样。 这个东西注定会消亡。身体是注定会消亡的。 对于注定会消亡的东西，不要和它在一起，不要执着于它，从你的内心放下它，不要执迷于它，不要担心它。因为我们的心已经接受了这个身体是注定会消亡的，它是生、老、病、死的，它注定会消亡。我们经常这样观察。 经常观察到这个身体会有老、病、死。回想过去，从孩提时代开始。 从还是婴儿时，在母亲的肚子里，然后成为婴儿，再到孩童，再到青少年，现在我们开始变老了，最终会成为老人、病人，然后死去。我们已经认识到了，并且接受了这个身体是无常的，注定会消亡的。我们还在执着于一个注定会消亡的东西，是执着不住的，无论怎么执着，它都是注定会消亡的。 我们执着它，让它不要消亡，是执着不住的，无论怎么执着，它都是注定会消亡的。我们接受这一点吗？接受了，身体。 叫做肉体。在我们体内，还有另一个身体，叫做心体，或者叫做精神体。这个身体叫做物质体，而精神体则被称为精神体。精神体，就是我们能够思考的这个东西，能够思考、感受、有各种情绪的，这就是精神体。现在，我们也好好地观察一下这个精神体。 这个精神体能够思考、感受、酝酿、有情绪，时好时坏，时而清明，时而忧郁，时而低落，时而厌倦，时而烦躁，时而又清明，时而又忧郁。这样反反复复，它是恒常不变的吗？不是恒常不变的。你看，我们自己说的，它不是恒常不变的。 一会儿这样想，一会儿那样想，想法像灯一样闪烁，消失了。情绪也是这样，然后熄灭，消失了。好的情绪熄灭，消失了。不清明的情绪也熄灭，消失了。快乐熄灭，消失了。痛苦也熄灭，消失了。任何想法出现，都会熄灭，消失。任何情绪出现，也都会熄灭，消失。 它是无常的，我们说过的，对吧？它也是注定会消亡的。在我们的身体里，只有两样东西：肉体和精神体，它们都是无常的，我们也接受了。 肉体是无常的，会老、会病、会死、会腐烂、会消亡。精神体，就是我们自己，能够思考、感受、判断的这个东西，它也不是真正的我们，因为它是无常的。我们坐在这里听隆达大师讲法，能够触摸到的这个我们，也是无常的，也会老、会病、会死、会腐烂、会消亡。精神体，它也没有真正的实体，它想了就会消失，有情绪了就会消失，想了消失，有情绪了就消失，不断地变化、循环，它也是无常的，它注定会消亡。 全部放下。肉体是注定会消亡的，不要执着于它，放下它，时刻观察到肉体和精神体是无常的。没有这个身体，不是我们，不是我们的自我。在这个身体里的精神体，也不是真正的我们，没有我们的自我。这个精神体，就是能够酝酿、有情绪的，也不是真正的我们，是注定会消亡的。所以，我们把肉体和精神体全部放下，我们才能找到另一样东西，就是： 心，或者说纯粹的意识，或者说佛性。没有身体，叫做佛性，是不生不灭、不破不坏的。佛性，每个人都有，存在于一切众生之中，存在于佛陀和一切众生之中，存在于一切有情之中，就是不生不灭、不破不坏，是永恒的。佛性是觉悟者，是觉悟者，是脱离了束缚的觉悟者，脱离了执着于物质体。 执着于精神体，认为是我们的自我。因为观察到肉体是无常的，是老、病、死、腐烂、消亡的，注定会消亡的。在肉体里，也没有我们的身体，没有我们的自我，因为我们的自我，就是精神体，它能够思考、感受、酝酿，我们误以为它是我们的自我，它也是无常的，是注定会消亡的。我们为什么要去执着一个注定会消亡的东西呢？全部放下它。当我们放下肉体和精神体时。 我们就能找到每个人内在的佛性，佛性就是从执着中解脱出来，从执着于肉体和精神体的执着中解脱出来，我们误以为外在的这个身体是我们的自我，并且执着于在我们体内，在这个肉体里，有一个精神体，是我们的自我。我们看到，这个在我们体内的精神体是无常的，没有肉体和精神体是我们的自我。 因此，我们就能找到心，或者说纯粹的意识，或者说佛性，它没有实体，没有形状，没有任何东西，只有空性，只有对肉体和精神体都是无常的认识，无法执着。你自己的心，就是佛性，只有空性，就是知道，一切事物都是空性的，就是你的心，是空性的。 事实上，那个东西，不生不灭、不破不坏，它存在于肉体和精神体的深处。肉体就像竹筒，竹子的外壳。精神体，就像竹子的分枝，上面长满了刺。 我们穿透了肉体和精神体，把分枝全部摧毁，也摧毁了对肉体的执着，就是摧毁了竹筒的竹壳，我们也会摧毁分枝上的尖刺，也就是我们的感觉、思想、情绪，穿透过去，不执着于任何一样东西。到达肉体，穿透过去，不执着于肉体，不执着于竹筒，全部穿透。然后就能到达竹筒的中心，那是什么？就是意识。那就是纯粹的意识，或者说本来的心，或者说佛性。 它就在我们的心里，在中心，在深处，但不知道它在哪里，它没有地方，因为什么？因为它只有空性，就像竹筒的中心一样，竹筒的中心只有空性，那就是心。就是那样。 心，因此它不生不灭、不破不坏，没有快乐，没有痛苦，只有空性，超越了快乐和痛苦。 和你自己的心在一起，不要把你的心和任何事物放在一起，和你自己的心在一起。你的心，只有空性的觉知，只有空性的觉知和你自己的心在一起，不要把你的心和任何事物放在一起。因为任何事物都和你自己的心在一起，和你自己的觉知在一起，不要把你的心和任何事物放在一起。然后，当寿命终结时。 肉体就回归尘土了，精神体，也就是思想，消亡了，只剩下我们所说的心，消失了，与宇宙的空性融为一体，成为永恒。这就是修行的最终目标。 哦，它本来就存在，我们只是要观察它，进入它，接受它的真实性，最终和你自己空性的心在一起，不执着于任何事物，和你自己的心在一起，就是什么都不想，什么都不要，只和心在一起，轻松自在。但是，如果你把心执着于任何事物，和任何事物在一起，即使是和身体在一起，也会痛苦，和思想在一起，也会痛苦。越是和我们身体之外的东西在一起，就越痛苦。 最终，不要和我们的身体在一起，也不要和能够有感觉的精神体在一起，我们经常观察，和它在一起，我们就放下它，让它消亡。每次我们要睡觉时，我们都要这样练习，放下它，让它消亡，不要担心肉体和精神体。肉体，就让呼吸消亡。精神体，也慢慢地，感觉、思想、感受、情绪等等，都让它慢慢地消亡，消亡，消亡了，然后就睡着了，就睡着了。死亡也是一样的，就是： 它也一样，就是全部消亡，放下，让肉体慢慢地失去呼吸，精神体，也就是感觉、思想、感受、情绪，也慢慢地，慢慢地远离，远离，远离，就像我们快要睡着时一样，然后迷迷糊糊，迷迷糊糊，迷迷糊糊，什么都不要，什么都不想，让它脱离，消亡，消亡，在眼前消亡。心，不执着于任何事物，什么都不要，让它在眼前消亡。 然后就“砰”的一声消亡了，只剩下空性的心，不执着于任何事物，不担心，不焦虑任何事物。那就是，那就是修行的最终目标。像这样练习，要熟练。活着的时候，就不会有任何痛苦。死了，也就结束了。 结束了流转，结束了在世间轮回。死了，就像我们刚才问的，有一位僧人，他完全消除了思想，入定了，皇帝很敬佩他，认为他是一位已经消除了烦恼的圣僧，所以就用玉钵来供养他。最后，他却执着于这个玉钵。 当他快要死的时候，阎罗王来接他，但是阎罗王找不到他，因为他入定了，入定了，但是阎罗王找不到他。阎罗王就去问土地神，问土地神说：“为什么找不到这位僧人的灵魂呢？”土地神说：“他还没有完全消除执着，因为如果执着于什么，就会去到那里。现在他执着于这个玉钵，你轻轻地敲一下这个玉钵。 然后，他就会从禅定中出来，然后来到这个玉钵这里，然后就能看到他的实体，带走他。”阎罗王去敲了这个玉钵，敲了这个玉钵之后，正在入定的僧人，执着于这个玉钵，听到钵的声音，谁来敲我的钵？就出来了。当他从禅定中出来，执着于，执着于这个玉钵，出来后就执着了，然后有了实体，他们就带他去了地狱。当他快要被带去地狱时，他才： 看到了执着于这个玉钵的过患，因为执着于这个玉钵，他才会被带去地狱，他已经不执着于其他东西了，但是却执着于这个玉钵，这个执着没有消除，他们才找到他。快要被带去地狱时，他就请求阎罗王说：“能不能给我一点时间？”阎罗王说：“可以。”他就把玉钵打碎了，然后消失了，意识完全消除了执着。当他完全消除了执着，他就进入了空性的心，也就是竹筒的中心，消失了，找不到了，就像竹筒的中心一样。分枝什么的都消亡了，也就是思想、情绪、感受等等，都破灭、摧毁了。死亡。 身体，也就是呼吸，也停止了，竹筒也消亡了，一切都只剩下竹筒中心的那个心，空性的心，不执着于任何事物。阎罗王也找不到他的灵魂，找不到我们的这个心，就消失了。明白了吗？不难，不难理解。顶礼隆达大师！我现在正在： 按照隆达大师昨天说的，观察心，关于心是好是坏，就如实地观察。现在和杰克谈话，傍晚的时候，谈到了“无我”这个词。所以我就在想，这个“无我”的修行，和观察心有什么不同？和刚才说的放下有什么不同呢？本来的自然，心的本质，就是无我的。 如果我们不执着于任何事物，就不用放下。就是无我的心。但是，如果我们执着于任何事物，我们就要放下执着，执着就会消失。就像这位僧人执着于玉钵一样。 他完全消除了对玉钵的执着，他的自我感就消失了，灵魂也消失了，变成了空性。那就是，如果我们不执着于任何事物，它就是本来空性的心，不需要去放下。但是，如果我们执着于任何事物，我们就要放下。就像傍晚谈论工作一样。就像我们做日常工作，可能会有熬夜或者工作很累的时候，杰克就说用： “放下自我”的方法，然后就会感觉重新焕发活力。所以我就对这个词感到疑惑。哦，那个只是说我们身体累了，然后我们： 让自己活跃起来，让它变得精神饱满，这并不是放下自我。 就是它累了，疲倦了，我们就让自己活跃，活跃，活跃，就是让它清醒，清醒，清醒，振作起来。这叫做禅定的情绪，是一种喜悦的情绪。 在这种喜悦的情绪中，它会活跃，活跃，是一种喜悦的情绪，清爽，振奋起来，然后就感觉很饱满。就是从疲惫，疲惫的状态，依靠。禅定的情绪，叫做禅定的情绪，就是心变得饱满起来，心变得饱满，快乐起来，叫做禅定的情绪。禅定，就是心静止，不动。 嗯，禅定的情绪，就是心变得饱满，快乐起来。心变得饱满起来，心变得饱满起来，疲惫感就消失了。这是我们的身体疲惫，在世间工作，我们需要用这个来帮助我们，就像： 我们的身体不舒服，我们就要带自己去看医生。哦，帮助自己去看医生，我们的身体就会恢复正常，能够工作。当我们的身体过度使用时，白天工作，就像女儿教你们一样，早上和晚上都要教。身体会累。身体会累，因为累了，女儿就去休息一会儿，就恢复了，叫做什么，需要有时间修复，就像修复自己一样。修复身体，睡一会儿，就恢复了。晚上就又来教课，早上晚上，早上晚上。 休息一会儿，就恢复了。吃点东西，就饱满了。吃点东西，就饱满起来了。就是需要休息，有时候需要睡觉，有时候需要坐着闭目养神，但是心。它也，身体没有休息一会儿，心也跟着休息了。但是休息并不是让它静止不动，而是： 嘿，心不去供应任何东西，和自己的心在一起，不用说出话来，不用消耗能量说出话来。就是和自己的心在一起。一会儿，并不是让心静止不动，而是不把心向外散发。按照熟练的程度，如果不熟练，可以深呼吸一会儿，深呼吸，吸入氧气，就会让人感觉清爽。但是如果熟练了，只需要。停止说话，停止交谈，停止教你们，然后： 静静地待一会儿，就恢复了。然后身体也恢复了，如果熟练的话。这只是恢复身体，恢复身体让它恢复到原来的状态。 和放下自我没有关系。放下自我，就是完全消除执着，认为那是放下自我，就是不执着于任何事物。 最重要的是，不执着于身体，不执着于肉体，不执着于精神体，就是我们，能够思考、感受、有情绪的这个我们。我们是执着于肉体，还是执着于精神体？我们执着于肉体，就认为这个身体是我们的自我。当我们执着于能够思考、感受、判断、说话、有情绪的精神体时，我们就认为在这个肉体里，这个我们。就是能够思考、说话，能够思考，就是能够酝酿，有情绪的，就是我们的自我。佛陀说，世间的人们： 我说肉体是无常的，它会老、会病、会死、会腐烂、会消亡。世间的人们，听了之后，就放下了。 但是人们，会执着于肉体里的另一个我们，就是能够思考、感受、酝酿、能够独自在心里说话的这个我们。我允许肉体消亡。但是内在的自我感，这个自我感需要思考。 我们需要思考，它才会感觉是我们的自我。如果不思考，它就不会感觉是我们的自我。这个自我感，就是它使用了思想，使用了感受、判断，它才感觉到是我们的自我。所以，如果我们看到，这个思想、感受、判断，让我们感觉是我们的自我的，它是一种造作，是精神体。 我们也看到，所有的思想或者精神体，都是无常的。因为在我们有思想，有自我感的时候。 有自我感，当我们去和别人说话时，这个思想和自我感就消失了。因为那时候，它还没有什么事情可以和别人说。当没有什么事情可以和别人说时，它就会思考关于我们自己的事情。当我们去，有其他事情，没有什么事情来触动我们的心时，我们就会和什么东西随便地在一起，我们就忘记了思考，忘记了感受，忘记了判断，忘记了关于我们自己的事情。现在有事情来触动，关于调动职位的事情等等，我们就会有自我感，我们，我们，我们，因为这个，就是： 它需要使用被造作出来的思想和感受，才会有我们的自我。但是如果我们不感觉，我们有了思想和感受之后。这个自我感就会消失。简单来说，就像我们睡觉时一样。我们睡觉，对吧？睡得很熟。我们睡觉。 我们也想想看，关于职位的思想、感受，我们要被调到哪里，我们要留在这里，我们要留在这里。 我们要怎样修行，我们要怎样做才能消除自我感，我们要怎样才能消除自我感，我们要怎样，我们要怎样才能让自我完全消除执着，像这样的想法，这些感觉，有吗？没有，没有。 你看，当我们睡觉时，它就没有了，这些想法，这些感觉。但是，当我们醒来时，它就立刻执着了，对吧？当我们醒来时，我们就思考，当思考时，我们就会： 想要消除我们的自我，自我感。但是当我们睡觉时，并没有想过要消除自我感，因为自我并不存在。睡觉前，它并没有想过有自我，所以它也没有想过要消除自我。 它，它的思想，就是认为有自我，然后去想消除自我感。但是我们，很聪明，是很聪明的人，听了之后，一下子就明白了，哦，睡觉的时候，认为有自我的思想，感觉是自我的，没有了。想要消除自我感的那个思想，也没有了。思想是自我，它并不是真实存在的。 它存在于我们迷失了思想，认为有自我，感觉是自我，然后用思想去消除。 想尽一切办法，去消除自我感，努力去寻找老师，然后消除，寻找各种各样的思想，努力去做各种各样的方法，无论是哪一种形式，为了消除自我感。但是事实上。 这个心迷失了，层层叠叠。没有智慧，无法看透自己的心。就像： 白天，你们到处走，晚上呢，独自一个人在菩提树下。害怕鬼。白天到处走，鬼不会在白天出现，但是看了很多鬼片，鬼只会在晚上出现。 认为鬼有实体。鬼有实体之后，就想，要怎样才能消除对鬼的恐惧。就努力念“佛陀，佛陀，佛陀，佛陀”，来消灭鬼，消灭对鬼的恐惧。但是事实上，有智慧的人。鬼，白天和晚上都没有。我们看了太多鬼片了，而且从出生到现在，从来没有见过鬼。 然后去问每个人，说害怕鬼，晚上出去害怕鬼，去问他们，鬼是什么样的，每个人说的都不一样。每个人说的鬼，形状都不一样。问每个人，鬼的形状都不一样。谁见过鬼，说你的鬼是什么样的？我的鬼，长发披肩，遮住身体，这是看了很多鬼片。我的鬼： 眼珠突出，吐着舌头，就像僵尸。我的鬼，就像吸血鬼。取决于每个人看了什么类型的电影。如果鬼是一样的，那么每个人的鬼都应该是一样的，出去之后，都应该看到一样的鬼。 每个人都有自己的鬼，自己想象出来的，然后寻找佛法。来消灭鬼，消除对鬼的恐惧。但是有智慧的人，不会这样做。有智慧的人： 鬼的存在，是自己想象出来的，为什么要去想什么东西来消灭鬼呢？智慧穿透了这一点，鬼的自我感就没有了，消失了。同样的，我们的自我感，本来就没有。 但是我们感觉到了我们的自我，有自我感，或者认为有我们，有我们的感觉，我们，我们，我们，这样，那样，这是想象出来的。睡觉的时候，有我们吗？睡觉的时候，什么都不知道。但是醒来之后。 我们，立刻就充满了我们，现在我们要去哪里，我们要被调到哪里，或者我们会得到，或者我们不会得到，就会有我们的自我，它会在我们醒来的时候出现。然后我们就会被我们，我们，我们所充满，然后我们就会想办法，怎样才能消除我们的自我感。事实上，有智慧的人。 就像去想鬼的事情一样。当我们去睡觉，睡着了，自我感去哪里了呢？当我们醒来时，自我感就来了。我们想想看，然后我们去想，寻找各种各样的方法。 用各种各样的修行方法，来消除自我感。但是为什么我们没有智慧，直接看到： 好的，自我感来自于思想，这个被思考的，这个叫做精神体，精神体造作出我们的自我，我们的自我，它是恒常的还是无常的呢？嗯，它是无常的，自我并不真实存在，它是无常的，它是注定会消亡的。为什么要和注定会消亡的，无常的东西纠缠呢？ 就停止和精神体纠缠，停止和肉体纠缠，直接到达不造作的心。是不生不灭、不破不坏、不死的。我们生活在世间，我们就用肉体和精神体去做各种各样的事情。 我们累了，我们就入禅定，我们累了，我们就发愿，我们要用愿力做什么，我们就用愿力去做。用肉体和精神体去： 做这做那，让自己有福报，有能力，有功德，布施，持戒，禅修。我们不会死，但是要帮助别人，要帮助别人传播慈悲，帮助教导别人，我们就充分利用我们的能力。但是我们的心。 和空性的心在一起，不执着于任何事物，和自己的心在一起，不要把自己的心和任何事物放在一起，去执着于任何事物，和空性的心在一起。 也不执着于空性的心，因为它是空性的心，还要去执着什么呢？还需要去消除什么呢？如果不执着，就不需要消除。消除什么？消除执着的迷失。如果什么都不执着，看到即使是自我感，感觉是我们的自我，它也是造作出来的，我们还需要消除它吗？它是注定会消亡的。 当我们不执着于注定会消亡的东西时，它就到达了不生不灭、不破不坏、不死的心。 明白了吗？明白了。世间的事情，还是要做的。是的，因为还没有死。你们有多少能力，就尽力去做，但是心，不执着于任何事物。什么时候死，就什么时候死。但是执着于不执着于任何事物的心，活着的时候，利益自己，利益他人，利益国家，心不执着。至于升职，不要去执着于那个，每个人的善行、功德、福报都不一样。 过去和现在，积累的福报都不一样，所以成长也不一样。你们这一届，成长也不一样，取决于积累的福报不一样。明白了吗？不用担心，过去的福报如果积累得好，现在也积累得好，没有做坏事来阻碍，它自己就会发展。任何事物都有自己的发展道路。 因为刚才问隆达大师，就是： 但是有时候我们工作，我们认真地做，在修行方面，我们会认为，我们修行是佛法，世间的事情是世间的事情。但是隆达大师已经回答了，世间的事情，就是做世间的事情，佛法，我们就是观察我们的心。谢谢隆达大师！像这样，我们工作就会很轻松愉快，因为和自己的心在一起，不要把自己的心和任何事物放在一起，去执着于任何事物。 就和空性在一起，因为不把心执着于任何事物，它就没有实体，和空性在一起。我们就能充分地工作，并且做我们喜欢的事情，因为佛陀说“正命”。我们就从事正当的职业，过正当的生活，思考正当，说话正当，行为正当，从事正当的职业。 这就是按照八正道来走了，我们就要尽力，尽力，直到消亡。 就要这样，不能执着于任何事物。像这样，你们就有智慧，有正见，就是智慧见解正确，有正念，有正确的念头。 有精进，有正精进，就是你们有精进，就像你们放下了一样。有正念，有正确的念头，就是和自己的心在一起，不要把自己的心和任何事物放在一起。 然后有正定，你们的，就是和自己的心在一起，它就是禅定，因为它不散乱，不杂乱，没有痛苦，没有焦虑，因为和自己的心在一起，不要把自己的心和任何事物放在一起。 心，因此它就有正念，有正定，有智慧，有解脱，就在这里面。然后它就会思考正确，说话正确，行为正确，喜欢正确，它自己就会知道，什么是正确的，什么是不正确的，通过自己的心，因为它没有执着于任何事物。 它就能充分地做任何事情，因为它没有执着，它自己就会知道，它不会去做它不喜欢的事情。顶礼老师！ 隆就，就，就，就一切，不执着。老师。 不，不执着，和觉知在一起。听，听我解释，副局长明白了吗？明白了。明白了什么，全部。 就，就觉知，然后不执着，不执着，不执着于任何事物。 好点了吗？老师。 我做错了很久。 好，好，但是。安迪要明白，就是： 这一点非常重要，非常重要。说这一点的人，非常重要。 嗯，我们，我们观察我们的自我，不要让我们的自我去执着于任何事物。 我们，我们观察我们的自我，现在都明白了，现在，我们观察我们的自我，不要让我们的自我去执着于任何事物。现在我们不执着于任何事物，现在我们不执着于任何事物，现在我们不执着于任何事物，现在我们不执着。执着于任何事物。这里可能不彻底，这里。非常痛苦，有自我感存在。死了之后，就会被带走。因为： 有自我感，努力让我们的自我不去执着于任何事物，然后最终，我们的自我会退缩一切。 退缩一切，回到自己的自我，但是并没有和空性的心在一起，从执着中解脱出来。而是退缩自己，回到自己的自我，然后最终。 脱离，脱离世界，和心在一起，并没有和自己空性的心在一起，不执着于任何事物。而是从世间的一切中退缩，和自己的自我在一起，和自我在一起。 和自己的自我在一起，最终，它就会带自己进入牢笼，就是空性，没有世间的任何烦恼，不想和世间有任何纠缠，不想把心和世间的任何人纠缠在一起。但是最终，却只和自己的事情纠缠。这里，没有看透自己的心，我们看到了，看到了吗？ 信号，一段时间后，它就慢慢地退缩世界，退缩世界，退缩世界。退缩世界，就像一个人，一个人，来。年纪还不大，就已经很聪明了，我们问他。 要住在养老院了，不要了。退休了，就要离开，或者提前退休，或者辞职，满60岁。但是身体健康，还能到处走。 开车来。但是说要住在养老院了。从世界退缩，从社会退缩，怎么样？不要了。 厌倦了世界，厌倦了社会，不想再和世间的烦恼纠缠在一起了，不想出去。经历世间的烦恼，住在养老院里。 很幸福，很舒服。不用知道外界的任何事情，不出来。但是朋友们都很担心，出来，出来，清醒过来，出来清醒，出来认识到真实。 不执着于任何事物，和那个不一样。清醒过来，清醒过来，认识到一切的真实，但是心不执着于任何事物。但是这里，它不执着于任何事物，但是它却躲起来，躲起来。 有一个世界，躲起来了，只执着于自己。不接受任何事物，只执着于自己，然后最终。 心很舒服，微笑着走，不认识世界，世界的事情，心很舒服，退缩进来。最终，每个人都很担心。 朋友们都很担心，哎，为什么会这样呢？出来，出来，出来，让它清醒，出来认识到世界的真实，但是心不执着于世界。但是这里，它逃避世界。 不要了，心不再和任何人纠缠在一起。现在，任何人怎么样，心都不会和任何人纠缠在一起。我不想要了，我不会和任何人纠缠在一起。最终，退缩进去，退缩进去。我们被困住了。 被困住了，把自己困在自己创造的世界里，没有放下。不一样，好吧，这里很好。和世界在一起，但是心不执着于世界。但是这里，逃避世界，进入自己的世界，不一样，这里。观察这里，这里，听这里，它们有什么不同，不明白什么，这里，用自己的理解来表达这里的不同。 我们出生，本来就什么都没有。然后慢慢长大，就开始有了身体。有了身体，然后开始有了思想。 开始接触环境，就开始有了精神。这里，我们无法逃避，我们必须接受这两个方面，关于身体和精神。当我们接受了之后。 我们就要观察，这两样东西的。最终结果是什么。身体的最终结果，就是回归，最终，就是没有身体。因为它会腐烂，衰老，消亡。 精神，本来就没有，从我们出生开始，但是我们遇到了接触。嗯，环境，所以产生了。感觉，思想，造作。当我们停止思考，它就结束了，就没有了。 如果我们努力观察这两样东西。一直观察，用我的理解，我还没有尝试过修行。如果按照隆达大师的方法修行，就会发现这两样东西都不真实存在。但是我们必须和现在在一起，继续按照自然生活。过一会儿，应该就会明白，最终身体和精神，思想的烦恼。 都会消失，然后就只剩下。空性。但是，在错误的修行中，不去思考，不去思考精神。只思考自己。 不要去接触任何事物，不要去触碰，不要去纠缠，不要让身体受伤，不要让身体有快乐，或者让思想。不好的东西进入身体。不认识环境，不出去走，不去接触，只和自己的世界在一起。 在这一刻的理解，这是不正确的方法，不符合应该的自然。思想不会发展，身体也不会发展，最终就会。退缩。越来越退缩，可能会偏离。自然。会发生什么，我还不知道，需要继续学习。 萨度，你来得晚，却很厉害。来得晚，却什么都不知道。什么都不知道，刚来，什么都不知道，还没有修行过，还没有了解过佛法，但是理解了自然，就是这样。 我们，学了那么久，不知道多少天，多少次，多少个月，多少年，不是多少天，多少夜，多少个月，多少年。你来得晚，刚来，就从心里说出来了。还不明白佛法的事情，但是佛法就是自然。 它本来就存在。它是生命的自然，是真实，但是不知道我们修行要干什么。 它是真实的自然，它本来就是真实的，就是身体会死，会消亡。精神，也就是感觉、思想、情绪，也会消亡。现在，可能有什么东西可以执着，就是这样，自然的，它本来就存在。 但是你说了，它就会想要这个，想要那个，还是会执着这个，执着那个，想要那个，想要这个。你看，最终。后来的人，后来的人，后来的人，哦。 广阔，也理解了。看到了吗？我们也来帮助理解一下，这里。不是： 把自己的心，逃避一切，不接受真实。嗯，不允许有任何事情来让自己的心不舒服，这不是。不是心不执着，它执着于心，不让有任何事情来让自己的心不舒服，这不是放下。嗯，这是执着，非常执着，它在极力地保护自己。这里。 这是错误的方向，错误的方向，自然的。自然，我们只看到，身体最终会消亡，精神，最终，感觉、思想、情绪，也会消亡。最终，没有任何东西可以执着，保持。 但是和空性在一起，不执着于那个。这就是本质，自然的本质，是真实，就是这样，只有这些。补充一点，问来问去，这里就开始明白了。就是： 现在，听了隆达大师的讲解，就是如实地观察。这个“如实”的感觉，就像： 我们静静地站着，心会激动，心跳会加速，咚咚咚咚咚咚咚咚，出汗，等等。我们不会努力去控制它，或者去推开它，说： 它应该更好一点，它应该不生气，它应该不紧张，它应该不激动，像这样。工作，就像是让心变得更好。 同样的，说努力去放下。不执着。不执着，就是我们的思想，我们要去行动，行动在我们的心里，说： 应该这样做，才能得到这样的结果。但是事实上。 通过眼睛来看，哦，原来是这样，哦，我们的心激动，我们的心跳是这样的。哦，我们高兴，面色红润，笑容满面，等等。有快乐，和朋友们一起笑，等等。它就是这样的。但是如果我们去想，我们努力不执着于任何事物，它就像一种行动，我们要去做，为了。 得到我们认为不执着的结果。 我们满意于我们现在所做的。至于我们要如实地观察，我们就要勇敢，勇敢地告诉自己，它是这样的，嗯，不要害羞，因为我们是在和自己说话。我们和自己说话，我们和自己的心说话，说： 我们激动成这样，我们不用害怕，不用害怕别人，因为没有人知道，只有我们自己知道，哦，我们激动成这样，我们害怕，现在我们害怕，现在我们感觉焦虑。现在我们感觉混乱，像这样。就是静静地观察，观察，哦，哦，现在我们混乱是这样的，是这样的感觉。 我昨天得到了隆达大师的建议，今天也努力。观察，观察，然后。提醒自己。我想，如果这样下去，应该会。 属于，观察而不执着，它就会自动地不执着，不用去对它做什么，不用去： 努力放下，努力执着，努力爱它，像这样。这些，就是我们在努力，努力去做什么，对它做什么。它就变成了我们期望的东西，我们期望得到这样那样的结果。 其实隆达大师，他讲的。把难的事情讲得简单。整个史诗，它，它结束得很短。 回顾一下，从。让我们看到，我们的自我，其实只由两部分组成，就是肉体和精神体，就这些。肉体，就是我们的身体，精神体，就是感觉、思想、造作。 他就指出来，说肉体是什么样的。它恒常吗？ 我们就会看到，确实，肉体是不恒常的。是会变化的东西。 什么东西是不恒常的，佛陀也说过，就不应该去执着，就应该放下。这已经很清楚了，隆达大师也说，它是注定会消亡的。大多数情况下，身体，到了一个点，我们就必须放下。 它又缩小到了另一个部分，就是精神体。 就是我们的感觉、思想、造作。 我们认为，这是我们。但是隆达大师也指出了，会有一个点，看到它没有我们的存在，诶，那是什么时候呢？ --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- เมื่อเช้าที่ฟังว่า. เข้าใจในเนื้อหาของของเรื่องว่า. เอาบาททองคํามาทําให้แตก. ในณเวลานั้นก็ก็เข้าใจว่า. ไม่ยึดถือไม่ยึดไม่ยึดติดอะไร. ณเวลานั้นเข้าใจว่าอย่างนั้นแต่ไปต่อไม่ได้ครับแต่ก็คือว่ารู้แค่ว่าก็อย่าไปยึดถืออะไรแต่แนวทางปฏิบัติที่จะเอาข้อความตรงนั้นมา. มาปฏิบัติต่อเนี่ย. ต้องต้องมีหนทางยังไงบ้างครับ. คือทราบแต่ไปไปต่อไม่ได้ครับ. แต่ก็รู้ว่าก็อย่าไปยึดถือมันอย่าไปเอาอะไรอย่าไปเอาอะไรมายึดติด. มันง่ายง่ายอย่างงี้มันตรงไปตรงมาร่างกายของเราเนี่ยกายเนื้อเนี่ยนะมันคงที่มั้ย. ซื้อใหม่ไว้จ่ายเงินคงที่มั้ยค่อยค่อยตอบนะไม่ครับไม่คงที่แล้วเป็นยังไง. ก็เปลี่ยนแปลงไปตามสภาพแล้วที่สุดเป็นยังไง. ก็ไม่มีครับตาแก่แล้วก็เจ็บแล้วก็ตายเลยใช่มั้ยครับก็ตายเป็นเราเปิดภูผา. อันเน. มันเป็นของตาย. ร่างกายเนี่ยเป็นของตาย. ของที่มันตายได้อะไรอย่าไปอย่าไปอยู่กับมันอย่าไปยึดถือมันปล่อยวางมาจากใจเราไปซะอย่าไปหลงยึดถือมันอย่าไปห่วงใยไปอย่าห่วงเพราะว่าใจเราก็ยอมรับแล้วว่าร่างกายนี้เป็นของตายมันเป็นของเกิดของแก่ของเจ็บของตายมันเป็นของตายอีกอันหนึ่งเรามาพิจารณาอยู่บ่อยบ่อย. พิจารณาอยู่บ่อยบ่อยว่าร่างกายเนี่ยมันมีต้องมีความแก่มีความเจ็บมีความตายพี่น้ําย้อนถอยหลังไปตั้งแต่เป็นเด็ก. เป็นเป็นทารกมาแล้วแบบตั้งแต่อยู่ในท้องในครรภ์ของแม่แล้วก็เป็นทารกแล้วก็มาเป็นเด็กแล้วก็มาเป็นหนุ่มเป็นสาวเดี๋ยวนี้เราก็เริ่มอายุมากแล้วครับแล้วก็ที่สุดก็เป็นคนแก่และคนเจ็บและก็คนตายแล้วก็นั่งเกิดคุกคามไปแล้วเราก็ยอมรับว่าร่างกายนี้มันเป็นของแม่เจี้ยงเป็นของตายเรายังยึดมันของตายอ่ะยึดไม่ได้ยึดยังไงก็มันก็ต้องเป็นของตาย. เรายิ้มทําไมมันแบบไม่เป็นของตายยึดไม่ได้ยึดยังไงก็คือของตายครับเนี่ยอันนี้ยอมรับไหมยอมรับหรอร่างกาย. เรียกว่าไก่เนื้อแล้วในตัวเราเนี่ยมันมีอีกรายนึงคือกายจิกครับกายจิตหรือเค้าเรียกว่าจิตสังขารกายนี้เค้าเรียกว่ากายจดสังขารส่วนกายจิตมันเรียกว่าจิตสังขารเรียกว่ากายจิตกายจิตเนี่ยก็คือไอ้ตัวเราที่คิดได้เนี่ยที่คิดที่ลึกที่ตึกที่มีอารมณ์ต่างๆได้อันนี้คือกายจิตทีนี้ไอ้กายจิตเนี่ยเราก็พิจารณาดูให้ดีให้ดีๆดิ. กายจิตที่มันคิดลึกตึกกลองปรุงแต่งได้ที่มีอารมณ์ได้เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเดี๋ยวผ่องใสเดี๋ยวเศร้าหมองเดี๋ยวหดหู่เดี๋ยวเบื่อเซ็งกุ้งเดี๋ยวก็ผ่องใสเดี๋ยวเศร้าหมองอยู่อย่างเงี้ยมันเป็นของเที่ยงมั้ยอะไม่เที่ยงครับมันไม่เที่ยงเห็นมั้ยเราพูดเองนะมันไม่เที่ยง. เดี๋ยวก็คิดยังแบบแกก็คิดอย่างนู้นเดี๋ยวก็คิดอย่างนี้คิดออกประดับไฟหายไปมีอารมณ์อย่างงี้แล้วประดับไฟหายไปดีก็ดับไปหายไปผ่องใสก็ประดับไปหายไปไม่ผ่องใสก็ดับไปหายไปสุขก็ดับไปหายไปทุกข์ก็ดับไปหายไปคิดอะไรขึ้นมาเดี๋ยวก็ดับไปหายไปมีอารมณ์อะไรขึ้นมาก็ดับไปหายไป. มันเป็นของแม่เที่ยงเราบอกไว้ใช่ไหมมันก็เป็นของตายของดับในร่างกายของเรามีแค่2อย่างคือตายเนื้อกับกายจิตซึ่งมันเป็นของไม่เที่ยงเราก็ยอมรับ. กายเนื้อก็เป็นของไม่เที่ยว9แก่ต้องเจ็บต้องการเปลือยกุพังไปกายจิตเนี่ยไอ้ตัวเราเนี่ยที่คิดที่นึกที่ตึกนี่ก็มันไม่ใช่ตัวเราจริงจริงเพราะมันเป็นของใบเตี้ยไอ้ตัวเราที่นั่งนั่งฟังความหลวงตาที่จับต้องตัวเราได้เนี่ยมันก็เป็นของไม่เนี่ยเราก็ต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายนั่งป่วยผุพังไปไอ้กายจิตเนี่ยมันมันก็ไม่มีตัวตนจริงจริงมันคิดแล้วมันก็ดับไปมีอารมณ์แล้วมันก็ดับไปคิดแล้วดับไปมีอารมณ์แล้วก็ดับไปเปลี่ยนสลับหมุนเวียนไปเรื่อยเรื่อยมันก็เป็นของอาเจียนมันเป็นของตาย. ปล่อยวางไปให้หมดไปไกลเรื่อยกลายเป็นของตายอย่าไปยึดถือมันปล่อยวางมันจะตลอดเวลาพิจารณาเห็นว่าไก่เนื้อกับกายจิตเป็นของแม่เจี๊ยบไม่มีร่างกายนี้ไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราและในร่างกายนี้ที่เป็นกายจิตก็ไม่ใช่เป็นตัวเราอยู่จริงไม่มีตัวตนของเราอยู่จริงไอกายจิตนี่คือตอนปรุงแต่งได้มีอารมณ์ได้ก็ไม่ใช่ตัวเราอยู่จริงเป็นของตายเพราะฉะนั้นเราปล่อยวางกายเนื้อกับกายจิตไปหมดแล้วสิ้นเราจึงจะไปพบอีกอย่างนึงคือ. ใจหรือจิตเดือดแท้แท้หรือเรียกว่ากายพุทธะไม่มีกายหรอกเรียกว่าพุทธะเป็นของไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทําร้ายพุทธะเนี่ยมีอยู่แล้วในทุกคนมีอยู่ในสรรพสัตว์ทั้งหลายมีอยู่ในพุทธเจ้าและฝ่าหลานทั้งหมดมีอยู่ในปฏิสนฯทั้งหมดคือความไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทําลายเป็นอมตะคุณทะคือผู้รู้แจ้งผู้รู้แจ้งผู้ลดพ้นจากสิ้นผู้รู้พ้น100,000พ้นจากการสิ้นหลงยึดเอาสังขารกายเนี่ย. สังหารจิตว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเพราะพิจารณาเห็นแล้วว่าร่างกายเนื้อเนี่ยเป็นของแม่ชีอะเป็นของแก่ของเจ็บของตายของเน่าของตายของตายและในตัวกายเนื้อก็ไม่มีกายเราไม่มีตัวเราเพราะว่าไอ้ตัวเราคือกายจิตที่มันคิดเรื่องตอนปรุงแต่งได้ที่เราหลงว่ามันเป็นตัวเรามันก็เป็นของแม่เยี่ยมเราเป็นของตายเรามายึดทําไมกับของตายปล่อยวางมันให้หมดเมื่อเราปล่อยวางและกลายเนื้อร่างกายจริง. เราจึงพบพุทธะที่อยู่ในตัวเราทุกคนคือพุทธะคือผู้คนจากหลุดพ้นจากความหลงยึดมั่นหรือว่าทั้งกายเนื้อและกายจิตลงยึดมาถึงบ้านว่าร่างกายที่เราเนี่ยภายนอกเนี่ยก็เป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราและสิ้นหลงยึดมั่นยึดมั่นว่าในตัวเราเนี่ยในตัวกายเนื้อเนี่ยมีมีตัวเราซึ่งเป็นการจิกเนี่ยเป็นตัวตนของเราจริงจริงเราก็เห็นว่าไอ้กายจิกที่อยู่ในตัวเราเป็นของไม้เทียนไม่มีกายเนื้อและกายจิ๊บที่เป็นของตัวตนของเราอีกต่อไป. จึงไปพบใจหรือจิตเดิมแท้แท้หรือคึกคักซึ่งไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยมีแต่ความว่างเปล่ามีแต่ความรู้ว่าทั้งกายเนื้อทางกายจิตเป็นของแม่เที่ยงยึดมั่นถือมันไม่ได้ใจของเจ้าของเองนั่นแหละคือพุทธะนั่นแหละมีแต่ความว่างเปล่าคือรู้ว่าคนของตนก็คือใจตนนั่นแหละเป็นของว่างเปล่า. แท้จริงสิ่งนั้นเองไม่เกิดไม่ดําไม่แตะไม่ทําลายมันอยู่ลึกเข้าไปข้างในของปลายเนื้อและปลายจิตเนื้อก็เปรียบเหมือนก็บอกไม้ไผ่เนื้อไม่ไผ่สิวไม่ไผ่กายจิตซึ่งมันเหมือนกับแขนงที่มีหนามเต็มเลยรอบลําไม้ไผ่. เราทะลุทางกายเนื้อและกายจิตแขนงทําลายหมดแล้วก็ทําลายความหลงของกายเนื้อคือทําลายก็บอกไม้ไผ่ที่เป็นเนื้อไม่ไผ่หมดเราก็จะทั้งทําลายแขนงมันที่เป็นหนามแหลมแหลมหรือความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ผ่านเข้าไปไม่ยุบอะไรสักอย่างเดียวไปถึงกายเนื้อก็ผ่านไม่ยึดร่างกายเนื้อไม่ยึดก็บอกไม่ไผ่ผ่านหมดเลยเข้าจึงเข้าไปถึง. กลางก็บอกไม้ไผ่เป็นอะไรชิดครับนั่นแหละคือจิตจิตแท้แท้หรือใจดั้งเดิมแท้แท้หรือกูทะ. คืออยู่ในใจของเรานี่เองอยู่ศูนย์กลางเข้าไปข้างในโน่นแต่ไม่รู้อยู่ตรงไหนหรอกมันไม่มีที่อยู่เพราะอะไรเพราะมันมีแต่ความว่างเหมือนกับศูนย์กลางของกระบอกไม้ไผ่นั่นไงตรงกลางของกระบอกไม้ไผ่มีแต่ความว่างนั่นแหละคือใจ. นั่นแหละ. ใจมันถึงไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทําร้ายไม่มีสุขไม่มีทุกข์มีแต่ความว่างเปล่าเหลือสุขเหลือทุกข์. อยู่ปัจจัยของเจ้าของไม่เอาใจก่อนเจ้าของไม่อยู่กับอะไรอยู่กับใจของเจ้าของใจนั่นแหละมีแต่ความรู้ที่ว่างเปล่าอยู่มีแต่ความรู้ที่ว่างเปล่าอยู่กับใจของเจ้าของไม่เอาใจของเจ้าของไปอยู่กับอะไรเพราะอะไรทั้งหลายอยู่กับใจของเจ้าของอยู่กะรู้ไม่เอาใจของเจ้าของไปอยู่กับอะไรเลยแล้วพอถึงข่าวสิ้นอายุขัย. ไอ้ไอ้กลางเนื้อตั้งแต่กลับไปจริงๆไอ้การฉีดที่มีความคิดนั่นคือความรุนแรงก็ดับไปจริงจริงเหลือแต่ใจที่บอกเรานั่นแหละหายตัวไปเป็นหนึ่งเดียวกับความบ้าของธรรมชาติจักรวาลอย่างเป็นอมตะ. นั่นแหละคือที่สุดของการปฏิบัติ. อ๋อมันเป็นมีมันเป็นเห็นอยู่แล้วจริงจริงแล้วก็พิจารณามันเข้าสนใจมันยอมรับตามความเป็นจริงและที่สุดก็อยู่กับใจของเจ้าของที่ว่างเปล่าที่ไม่ยึดอะไรเลยอยู่กับใจของเจ้าของก็คือไม่คิดอะไรเลยไม่เอาอะไรเลยสักอย่างเดียวอยู่กับใจอย่างเดียวสบายแฮร์แต่ถ้าเอาใจไปยึดอะไรไปอยู่กับอะไรทั้งนั้นเลยแม้แต่อยู่กับร่างกายก็ทุกข์อยู่กับความคิดก็ทุกข์ไปอยู่กับยิ่งอยู่กับนอกร่างกายเราก็ยิ่งทุกข์ไง. ที่สุดมาอยู่ทั้งร่างกายเราไม่อยู่ทั้งกายจิตที่มันมีความรู้สึกอะไรได้เราพิจารณาอยู่กับอยู่ประจําเราก็ปล่อยวางมันให้มันดับไปทุกครั้งที่เราจะนอนเราต้องฝึกอย่างนี้ปล่อยมันดับไปโดยเราไม่ห่วงใยทั้งกายเนื้อและกายจิตกายเนื้อก็ปล่อยให้ลมหายใจมันดับไปกายจิตก็ค่อยค่อยความรู้สึกตัวและความคิดความลึกความสึกความเตาอะไรต่างๆก็ปล่อยมันค่อยค่อยดับไปดับไปต่อดับไปแล้วมันก็หลับลูกไปก็หลับแต่ความตายก็คือ. มันก็เหมือนกันคือตายหมดหมดห่วงใยปล่อยให้ตายเนื้อดูให้กายเนื้อมันค่อยค่อยหมดลมหายใจไปไอ้ไอ้กายจิตเกิดความรู้สึกตัวความคิดความลึกความสึกความต่อก็ค่อยๆค่อยๆห่างออกไปห่างออกไปห่างออกไปเหมือนตอนเราจะหลับแล้วก็เบลอเบลอเบลอเบลอเบลอเบลอเบลอเบลอไม่เอาอะไรเลยไม่คิดอะไรเลยปล่อยให้มันหลุดไฟดับไฟดับไปต่อหน้าต่อตาใจใจไม่ยึดอะไรไม่เอาอะไรเลยปล่อยมันดับไปต่อหน้าต่อตาใจ. แล้วก็ดับบึ้กไปเลือกตั้งใจที่ว่างเปล่าไม่ยึดอะไรไม่ห่วงใยไม่กังวลอะไรเลยนั่นแหละนั่นแหละเป็นที่สุดของการปฏิบัติคึกคักอย่างเนี่ยให้ชํานาญนะมีชีวิตอยู่ก็ไม่ทุกข์อะไร. ตายแล้วก็จบลง. สิ้นความเบียนบนสิ้นกลับไปเกิดใหม่ในโลกซ้ํา3ตายแล้วที่เมื่อกี้ที่เราถามว่าที่ว่ามีพระองค์หนึ่งที่ท่านสิ้นคิดทั้งหมดแล้วและเข้าฌานจนจักรพรรดิศรัทธาว่าเป็นพระอริยสงฆ์ที่สิ้นปีพระอย่างสงฆ์แล้วก็เลยเอาบาตรยกหุ้มครองมาให้มาถวายแล้วก็สุดท้ายไปหลงยึดติดในบาตรหยกชิงอุ้มทองครับ. ตอนที่จะตายยมทูตก็มารอเอาแต่ยมทูตหาไม่เจอเพราะว่าเข้าอยู่ในฌานเข้าอยู่ในฌานแต่ยมทูตหาไม่เจอยมทูตกันเลยไปถามพระภูมิเจ้าที่ลูกค้าเทวดาภูมิเทวดาว่าเอ๊ะทําไมหากจิตวิญญาณของรักองค์นี้ไม่เจอคราวนี้บอกว่าท่านยังไม่สิ้นยึดเพราะว่าถ้ายึดอะไรก็จะไปหาไปอยู่ที่นั่นแหละคราวนี้ยังยึดอยู่ที่บาทหยกคุ้มครองนี้ให้ท่านไปเคาะที่บาตรหยกนี่เบาๆ. แล้วก็เดี๋ยวเราเนี่ยก็จะออกจากฉากสางมาแล้วก็มาที่บาตรเนี่ยแล้วก็จะเห็นมีตัวตนแล้วเอาไปได้ยกตัวเราไปเคาะบาตรนี้เอาไปเคาะบาตรนี้ปุ๊บพระที่นั่งที่เข้าฌานอยู่ยึดบาตรนี้พอเสียงเสียงบาตรใครมาเคาะบาตรจบก็ออกมาพอจะชาญมาแล้วก็มายึดยึดเนี่ยพอยึดบาทจบมาหวงแล้วก็มีตัวมีคนเค้าก็จับออกไปนรกตอนที่จะตามไปนรกก็คราวนี้ก็เลย. เห็นโทษว่าเค้าจะปาไปนรกก็เพราะว่ายึดบาตยกนี่เองอย่างอื่นไม่ยึดแล้วแต่จะยึดบาตรหยกไว้ความยึดนี้ไม่สิ้นเค้าเลยมาหาตัวเจอกระทู้จะไปนรกก็เลยขอร้องอยู่มาทูตว่าขอเวลาสักครู่ได้มั้ยบอกว่าได้เลยทุ่มบาดจะออกแตกเลยหายตัวไปเลยจิตสิ้นยึดพอสิ้นยึดปุ๊บก็เข้าไปถึงใจที่ว่างเปล่าคือโครงการเค้าก็บอกไม่ไผ่นั่นไงหายตัวไปหาไม่เจอเลยเหมือนกับตรงกลางพอบอกไม้ไผ่คือแขนงอะไรก็ตายระดับแล้วคือความรู้. คิดอารมณ์ฉี่แสดงน้ําต่างต่างก็แตกดับทําลายหมดแล้วตาย. ร่างกายคือลมหายใจก็ออกก็ก็บอกไม่ไผ่ก็ดับแล้วทุกอย่างก็เหลือแต่ใจที่แกนกลางก็บอกไม้ไผ่ใจที่ว่างเปล่าที่ไม่ยึดอะไรกับมทรุดก็หาจิตวิญญาณไม่เจอหาใจของเรานี้ไม่เจอก็หายตัวไปเข้าใจมั้ยไม่ยากไม่ยากที่จะพิจารณาครับครับนมัสการหลวงตาครับตอนนี้ผมก็กําลัง. ดูใจอย่างที่หลวงตาบอกเมื่อวานครับเรื่องว่าใจดีหรือใจไม่ดีก็ดูซื่อๆครับแล้วตอนนี้คุยกับแจ็คว่าตอนเย็นครับก็มีคําว่าไม่มีตัวตนนะครับนี่ก็เลยสงสัยว่าไอการการละละไม่ให้มีตัวตนเนี่ยครับมันต่างการดูใจไหมแล้วก็ต่างจากที่ปล่อยวางเมื่อสักครู่นี้ไหมครับธรรมชาติธรรมดาเนี่ยใจแท้ๆเขาไม่มีตัวตนอยู่แล้ว. ถ้าเราไม่ยึดอะไรก็ไม่ต้องล้าง. ก็คือเป็นใจที่ไม่มีตัวตน. แต่ถ้าเรายึดอะไรอยู่เราต้องละความผิดสับสนก็หายไปเหมือนดั่งพระองค์นี้ที่ยึดบาตรหยกอ่ะ. ท่านสิ้นยึดบาทหยกก็นั้นแหละความเป็นตัวตนของท่านหายไปเลยจิตวิญญาณก็หายตัวไปกลายไปจากที่ว่างเปล่าไอ้นั่นแหละถ้าเราไม่ไปยึดอะไรมันก็เป็นธรรมชาติของใจที่ว่างเปล่าอยู่แล้วโดยไม่ต้องไปปล่อยวางอยู่แต่ถ้าเรายึดอะไรเราต้องปล่อยวางเหมือนพอดีตอนเย็นคุยเรื่องเรื่องการทํางานนะครับเหมือนว่าเราทํางานกิจวัตรประจําวันเนี่ยครับมันอาจจะมีช่วงที่อดนอนหรือว่าทํางานหนักเนี่ยแกก็บอกว่าใช้วิธี. �่าความตัวตนของตัวเองเนี่ยแล้วก็มันก็จะเหมือนกันมีเซ็กส์ขึ้นมาใหม่แล้วผมก็เลยสงสัยคํานี้ครับอ๋ออันนั้นมันคือว่าเราแค่เหนื่อยร่างกายเหนื่อยแล้วเรา. Active ขึ้นมาจะทําให้มันอิ่มขึ้นมาสดชื่นขึ้นมายังไม่ใช่ว่าเป็นการรับวาระตัวตน. คือมันมันเหนื่อยเพลียเราก็ใช้แอคทีฟแอคทีฟแอคทีฟคือให้มันตื่นตื่นตื่นเบิกบานมันเป็นเขาเรียกว่าเป็นอารมณ์ของสมถะเป็นอารมณ์ปีติ. ในอารมณ์ปิตินี่มันตื่นตัวตื่นตัวเป็นอารมณ์ปีติซูซานสาปทรายขึ้นมาแล้วก็มันก็อิ่มเอิบขึ้นมาก็คือจากที่มันเรื่อยๆเพียเพียก็อาศัย. อารมณ์สมถะเขาเรียกว่าอารมณ์สมถะคือใจที่มันอิ่มเอิบขึ้นมาใจอิ่มอิ่มเป็นสุขขึ้นมาเรียกว่าอารมณ์สมถะสัมปทานนี่มันเรียกว่าใจนิ่งเฉยเฉย. เอออารมณ์สมถะคือใจมันอิ่มอิ่มเป็นสุขเนี่ยใจมันอิ่มขึ้นมาอาจารย์อิ่มขึ้นมาความเห็นเหนื่อยทั้งหมดก็หายไปอันนี้คือร่างกายเราอ่อนเพลียทํางานในทางโลกและเราก็ต้องใช้ตัวเนี้ยไปเป็นตัวช่วยคือช่วยร่างกายเราก็เหมือนคล. ร่างกายแล้วไม่สบายเราก็ต้องช่วยพาตัวเราไปหาหมอครับอ๋อช่วยตัวพาตัวเราไปหาหมอร่างกายเราก็กลับมาเป็นปกติทํางานได้เพียงพอตอนที่ร่างกายเรามาใช้งานมากไปทํางานกลางวันเนี้ยอย่างลูกสาวสอนพวกท่านให้เช้าทั้งเย็นอย่างเงี้ยร่างกายก็เหนื่อยครับร่างกายก็เหนื่อยเพราะเหนื่อย7ลูกสาวไปไปนอนพักสักครู่นึงก็ปืนเค้าเรียกว่าอะไรต้องต้องมีเวลาที่ซ่อมก็เหมือนกับว่าซ่อมตัวเอง. ซ่อมร่างกายไปนอนสักหน่อยนึงก็ฟื้นเลยเดี๋ยวตอนเย็นก็มาสอนต่ออีกตอนเช้าตอนเย็นตอนเช้าตอนเย็น. พักสักหน่อยนึงแล้วก็พูดเลยอิ่มจังก็อิ่มซะหน่อยละจานก็อิ่มขึ้นมาก็คือต้องต้องพักบางทีก็ต้องนอนพักบางทีก็ต้องนั่งหลับนั่งหลับตาแต่ใจ. มันก็ไม่ร่างกายไม่ได้พักสักครู่นึงอ่ะใจมันก็พักไปด้วยแต่พักไม่ได้ไปทํานิ่งนิ่งหรอกคือ. เฮ้ยใจมันไม่ไปซัพพลายอะไรอยู่กับใจของเจ้าของโดยที่ไม่ได้ใช้พลังงานพูดออกมาไม่ได้ไม่ต้องสูญเสียพลังงานพูดออกมาเนี่ยก็มาอยู่กับใจของเจ้าของไอ้นี่ซักพักนึงไม่ใช่ว่าไปทําใจนิ่งนิ่งนะคือเมื่อไม่สมจิตออกไปนอกไปไหนแต่ตามชํานาญแล้วไงเพราะถ้าไม่ชํานาญก็อาจจะยิ่งลมหายใจยาวๆสักพักนึงหายใจยาวๆชื่นใจเอาออกซิเจนเข้าไปเยอะๆมันก็ทําให้สดชื่น. แต่ต้องการชํานาญแล้วเพียงได้แค่. ก็หยุดพูดหยุดคุยหยุดส่วนพวกท่านก่อนแล้วก็. อยู่ที่ดินเฉยเฉยสักครู่เดียวก็ฟื้นเลยแล้วร่างกายก็ฟื้นฟูมีคนชํานาญอันนี้คือเป็นการฟื้นร่างกายเฉยเฉยฟื้นร่างกายให้มันคืนตัวกลับมามีกําลัง. เหมือนเดิมมันไม่ได้ไม่ได้เป็นเรื่องของอะไรการปล่อยวางปล่อยวางตัวตนการปล่อยวางตัวตนก็คือสิ้นความยึดมั่นถือว่านั่นคือการปล่อยวางตัวตนคือไม่เข้าไปยึดถือสิ่งใด. สําคัญที่สุดคือไม่ไม่ยึดถือร่างกายและไม่ยึดถือกายกายเนื้อและไม่ยึดถือกายจิตคือไอ้ไอ้ตัวเราที่ไอ้ผู้คิดผู้นึกรู้สึกผู้ต่อผู้มีอารมณ์ว่าเป็นเราที่ตัวเราคือใครยึดถือกายเนื้อก็ยึดถือว่าไอ้ไอ้ร่างกายตัวเราเนี่ยเป็นตัวเราพอยึดถือไอ้ไอ้จิตที่มันมันคิดมันนึกมันดึกมันตอบมันพูดมันมีอารมณ์ได้เราก็ยึดถือว่าในกลายเนื้อเนี่ยนี่ตัว. เราคือไอ้ตัวที่คิดหน้าพูดไอ้ตัวที่คิดนี่คือความปรุงแต่งมีอารมณ์ได้ก็เป็นตัวเราคือพระเจ้าตรัสว่าคนทั้งหลายในโลกเน. ผมบอกว่าไก่เนื้อเนี่ยไม่เที่ยงมันก็แก่ต้องเจ็บต้องตายต้องน่าเปิดกูความสลายไปหมดสิ้นคุณก็ด่านในโลกเนี้ยพอฟังปุ๊บก็ใจง่าย. แต่คนทั้งหลายเนี่ยก็จะไปยึดเอาไว้ไอ้ตัวกายเนื้อเนี่ยยึดตัวเราอีกตัวนึงคือไอ้ตัวที่มันชิดนั่นคือตองปรุงแต่งได้ที่พูดอะไรได้อยู่ในใจคนเดียวเนี่ยที่พูดอะไรอยู่ในใจได้คนเดียวเนี่ยเป็นตัวเราอีกตัวนึงผมก็ยอมให้ตัวกายเนื้อดับไฟ. แต่ความรู้สึกเป็นตัวเราอยู่ข้างในไอความรู้สึกเป็นตัวเรามันต้องคิดเนี่ย. เราต้องคิดมันก็รู้สึกเป็นตัวเราได้ทั้งนั้นไม่คิดตรึกตรองขึ้นมาเนี่ยมันก็จะไม่รู้สึกเป็นตัวเราหรอกไอ้ความรู้สึกเป็นตัวเราเนี่ยคือมันใช้ความคิดใช้ความลึกความตึกความตองมันจึงรู้สึกเป็นตัวเราขึ้นมาได้เพราะงั้นถ้าเราเห็นว่าความคิดความลึกความผิดความตองที่มันรู้สึกเป็นตัวเราเนี่ยมันเป็นสังขารปรุงแต่งเป็นกายจิต. เราก็เห็นว่าไอ้ความคิดหรือการจิตทั้งหมดมันเป็นของไม่เพียง. เพราะในขณะที่เราเนี่ยมีความคิดมีความรู้สึกว่าเป็นตัวเราเนี่ย. มีความรู้สึกเป็นตัวเราพอเรามีเรื่องไปพูดคุยกับคนอื่นไอ้ความคิดความรู้สึกเป็นตัวเราก็หายไปครับเพราะว่าขณะนั้นมันยังไม่มีเรื่องอะไรพูดคุยกับใครพอไม่มีเรื่องพูดคุยกับใครมันก็มาคิดนึกติดต่อถึงเรื่องตัวเราเองพอเราไปไปมีเรื่องอื่นไม่มีเรื่องอะไรมากระทบใจเราก็ไปอยู่กับอะไรเผินๆเราก็ลืมลืมคิดลืมนึกลืมตึกลืมซองว่าเรื่องของตัวเราตอนนี้มีเรื่องมากระทบแก่เรื่องไอ้การโยกย้ายตําแหน่งอะไรต่างต่างเนี่ยเราก็จะมีความรู้สึกถึงตัวเราตัวเราตัวเราอยู่เพราะว่าอันนี้ก็คือ. มันต้องใช้ความคิดความรู้สึกที่ปรุงแต่งขึ้นมาจึงมีตัวเราแต่เราไม่รู้สึกเรามีความคิดความรู้สึกขึ้นมาปุ๊บ. ไอ้ความรู้สึกเป็นตัวเราจะดับไปครับพูดง่ายง่ายเปรียบเทียบคล้ายคล้ายกับตอนเราหลับอะ. เรอนอนหลับใช่ไหมนอนหลับสนิทอ่ะ. เรานอนหลับกันอีก. เราก็เทรดดูดิไอ้ความคิดความลึกความสุขเดิม2เรื่องตําแหน่งเราเราจะย้ายไปอยู่ที่ไหนเราจะอยู่ที่นี่เราจะอยู่ที่นี่. เราตัวเราจะปฏิบัติธรรมยังไงตัวเราจะทํายังไงถึงจะทําลายความเป็นตัวเราได้เราจะทําลายความเป็นตัวเราได้ยังไงเราจะทําเราจะทํายังไงถึงไม่ตัวเราสิ้นยึดอะไรอย่างเงี้ยความคิดเหล่าเนี้ยความรู้สึกเหล่านี้มันมีไหมไม่มีไม่มี. นี่ก็ตอนเราหลับมันก็ไม่มีแล้วความคิดตอนนี้ความรู้สึกอย่างเงี้ยดังนั้นน่ะพอเราตื่นมาปุ๊บมันยึดทันทีเลยใช่ครับพอตื่นมาเราก็คิดพอที่ฝึกจิตก็. คิดจะพยายามจะทําร้ายตัวเราความเป็นตัวเราแต่ตอนนอนหลับเนี่ยไม่ได้คิดจะทําลายความเป็นตัวเราหรอกเพราะว่าตัวเราไม่มีก่อนนอนหลับมันไม่ได้คิดว่ามีตัวเรามันเลยไม่ได้คิดจะทําลายตัวเราเพราะมันไม่ได้คิดว่าตัวเรามีหรือไม่มีมันก็เลยไม่คิดจะทําลายตัวเรา. มันมันคิดความคิดคือคิดว่ามีตัวเราแล้วไปคิดจะทําลายความเป็นตัวเราแต่ก็เราเนี่ยฉลาดเป็นคนฉลาดฟังปุ๊บเดี๋ยวเข้าใจง่ายง่ายเลยว่าอ้าวอีตอนนอนหลับเนี่ยความคิดว่าเป็นตัวเรารู้สึกว่าเป็นตัวเราไม่มีแล้วไอ้ความคิดที่คิดจะมาทําลายความรู้สึกเป็นตัวเราก็ไม่มีอีกความคิดก็เป็นตัวเรามันไม่ได้มีอยู่จริง. มันมีตอนที่เราอะหลงคิดวงแตกว่ามีตัวเรารู้สึกเป็นตัวเราแล้วไปเอาความคิดมากําจัด. ทําอย่างไรที่กําจัดความเป็นตัวเราให้ได้พยายามมาหาครูบาอาจารย์แล้วทําลายหาความคิดทุกวิธีการพยายามไปทําทุกวิธีการทั้งรูปแบบทุกวิธีไม่ว่าจะเป็นรูปแบบใดเพื่อจะทําลายความเป็นตัวเรา. แต่แท้จริงอ่ะ. วันชัยมันหลงชิดซ้อนชิด. ผู้ไม่มีปัญญาอ่อนใจตัวเองไม่ขาด. เหมือนกับ. ตอนกลางวันพวกท่านเดือนนึงไปไหนมาไหนทั่วเลยพอตกกลางคืนนะไปอยู่แถวใต้ต้นโพธิ์คนเดียว. กลัวผี. อันนี้ก็วางก็เดินไปทกโซ่หมดแหละผีไม่มากลางวันแต่ดูหนังผีมากกว่าผีมาเฉพาะกลางคืน. มุงเลยว่าผีมีตัว. ผมนี้มีตัวปุ๊บก็คิดว่าจะทําลายยังไงถึงจะหายกลัวผี. ก็พยายามเอาพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธก็ฆ่าผีฆ่าความกลัวผีแต่แท้จริงคนมีปัญญา. ก็ผีมันไม่มีตั้งแต่กลางวันตั้งกลางคืนเราไปดูหนังผีมากแล้วแล้วแต่เกิดมาไม่เคยเห็นผีเลย. แล้วก็ไปถามดิแต่ละคนบอกว่ากลัวผีออกไปข้างนอกกลางคืนกลัวผีไปถามดิผีก็เหมือนกันอ่ะเราจะต้องผีต้องมีรูปร่างเหมือนกัน. แต่ไปถามแต่ละคนเนี่ยรูปร่างดีไม่เหมือนกัน. ผีใครมีฟันเลยว่าผีคุณเป็นยังไงผีชั้นผมชอบขาวคลุมโปงนี่นี่ดูหนังผีใส่เยอะผีชั้น. อยากลิ้นปิ่นตาหลอดสีเลี้ยงตาหมูสีของชั้นหนอนขึ้นเหมือนพวกซอมบี้ผีของชั้นเป็นเหมือนแด๊กคิวร่าแล้วแต่ว่าใครดูหนังประเภทอะไรถ้ามันเหมือนกันน่ะผีทุกคนจะต้องเหมือนกันก็ออกไปข้างนอกแล้วจะต้องเห็นผีเหมือนกัน. ผีใครผีมันคงแตกเอาเองแล้วหาพุทธมณฑล. เพื่อมาทําลายผีเลือกให้หายกลัวผีแต่คนมีปัญญาเขาไม่ทําอย่างนั้น. คงมีสัญญา. ความเป็นผีมันมันคงขึ้นมาเองแล้วทําไมต้องไปคิดหาอะไรมาทําลายผีปัญญาแกงทะลุนี้ความเป็นตัวตนของผีก็ไม่มีหายไปเช่นเดียวกันความเป็นตัวตนของเราไม่มีแต่แรก. แต่เรารู้สึกตัวตัวเราเป็นตัวมีตัวตนขึ้นมาหรือคิดว่ามีเรามีความรู้สึกเราเราเราเราเราอย่างนี้เราอย่างงั้นเราอย่างงี้อันนี้เป็นคลิปปูขึ้นมาตอนนอนหลับนี่มีเราหลับนอนหลับรอบอะไรไม่รู้เรื่องเลยแต่พอตื่นขึ้นมาปุ๊บ. เราเดี๋ยวเราจะเต็มไปด้วยเราจะนี้ที่ตอนนี้เราจะไปไหนเราจะโดนย้ายไปไหนหรือเราจะได้หรือเราไม่ได้ก็จะเรามันจะเกิดขึ้นมาตอนที่เราตื่นกว่านี้เลยเราก็จะปูเป็นเราเราเราแล้วเราก็จะหาทางคิดว่าทําไงเราคิดความหมายความเป็นความเป็นตัวเราได้อะจะให้จริงคนมีปัญญา. แล้วก็เหมือนกับที่ไปคิดปมเร็วผีอะ. พอเราไปนอนนอนหลับความรู้สึกเป็นตัวเรามันหายไปไหนอะ. พอเราตื่นมาความรู้สึกเป็นตัวเรามันมาเลยเราคิดดูมันแล้วเราไปคิดอย่าหาวิธีทุกวิถีทาง. กับวิธีในการปฏิบัติทุกวิถีทางมาทําลายความรู้สึกเป็นตัวเราแต่ทําไมเราไม่มีปัญญาต้องโต้ลงไปเลยว่า. ให้ดีในความรู้สึกในตัวเรามันมาจากความคิดแล้วไอ้ไอ้ไอ้ถูกคิดเนี่ยไอ้ไอ้กลายเรียกว่าเรียกว่ากายจิตกายจิตคิดปรุงแต่งเป็นตัวเราตัวเราเนี่ยมันเป็นของเที่ยงหรือไม่เที่ยงแล้วเออมันเป็นของไม่เที่ยงตัวตนมันไม่มีอยู่จริงมันเป็นของไม่เที่ยงมันคงไม่คลองของไม่เที่ยงมันเป็นของตายเพราะยุ่งอะไรของตายของไม่เที่ยง. ก็เลิกยุ่งกับขายจิตเลิกยุ่งกับกายเนี่ยเลยเข้าถึงใจที่ไม่ปรุงแต่งเลย. เป็นของที่ไม่ตายไม่เกิดไม่ดับไม่ได้แจกในทําลายไม่ตาย. เราก็มีชีวิตอยู่ในโลกเราก็ใช้กายเนื้อกับกายจิตทํางานอะไรไปตามสารพัดไปทํา. เราเหนื่อยเราก็ใช้เข้าชานมาเราเหนื่อยเราก็อธิษฐานจิตอะไรมาเราจะใช้อธิษฐานจิตทําอะไรเราก็ใช้อธิฐานจิตเอาใช้กลายเนื้อกายจิตทุกคน. ต่อนู่นถอนนี่ให้มีลิฟต์นี่มีอํานาจมีบุญบารมีให้ทานรักษาดินภาวนามาเราจะไม่ตายแต่ให้ช่วยแผ่เมตตาให้แก่ผู้อื่นช่วยสอนผู้อื่นเราก็ใช้ประโยชน์เต็มที่ตามกําลังความ3ารถ. แต่ใจของเรา. ติดใจอยู่อดเวลาที่ว่างเปล่า. ไม่เอาอะไรไม่ยึดอะไรอยู่กับใจของเจ้าของไม่เอาใจของก็อยู่กับอะไรไปยึดอะไรอยู่กับใจที่ว่างเปล่า. ก็ไม่ยึดใจที่ว่ากันด้วยเพราะว่ามันเป็นใจที่ว่าแล้วต้องไปยึดสมัยแล้วต้องไปทําลายอะไรถ้าไม่ยึดก็ไม่ต้องทําลายทําลายอะไรทําลายความหลงยึดถ้าไม่ยึดอะไรสักอย่างเห็นว่าแม้แต่ความรู้สึกเป็นตัวเป็นตัวความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นเรามันก็เป็นของปรุงแต่งและเราต้องทําลายมั้งมันเป็นของตาย. เมื่อเราไม่ไปติดของตายมันก็เค้าถึงใจไม่เกิดไฟดับไม่แตกไม่ทําร้ายไม่ไม่ตาย. เข้าใจมั้ยเข้าใจครับแต่งงานทั้งโลกก็ต้องทําอยู่ครับใช่เพราะว่ามันยังไม่ตายครับท่านก็ต้องมีความรู้ความ3ารถเท่าไหร่ก็ทําเต็มกําลังความ3ารถแต่จ่ายเท่านั้นไม่ยึดอะไรถ้าเมื่อไหร่ตายก็ตายเมื่อนั้นแต่ยึดเป็นอยู่ในใจที่ไม่ยึดอะไรได้มีชีวิตอยู่ทําประโยชน์ตนและประโยชน์ท่านประโยชน์ราชการและใจไม่ยึดส่วนที่มันเลื่อนขั้นเลยไปยึดที่ความดีบุญบารมีของแต่ละคนสร้างมาไม่เท่ากัน. ทั้งในอดีตทั้งในปัจจุบันสร้างบุญบารมีไม่เท่ากันจึงเติบโตไปไม่เท่ากันในรุ่นของท่านก็ก็โตไปไม่เท่ากันอยู่ที่บุญวัดสนามบารมีสร้างมาแตกต่างกันครับพี่เข้าใจนะครับถ้าไม่ต้องไปห่วงกังวลมาหรอกบุญวาสนาบารมีของเก่าว่าสร้างมาดีถ้าของใหม่ก็สร้างมาดีไม่ทําบาปกรรมมาตัดหลอนมันไปได้ของมันเองอะไรก็มีหนทางไปได้. เพราะว่าที่ที่ถามหลวงตาสักครู่คือเหมือนว่า. แต่บางครั้งเราทํางานแล้วเราตั้งใจที่จะทําแล้วก็ในส่วนของการปฏิบัติเราก็จะมองว่าเราเราปฎิบัติทางธรรมส่วนทางโลกแต่หลวงตาก็ตอบแล้วว่าทางโลกก็คือทําหน้าที่ของทางโลกทางธรรมเราก็ดูดูที่ใจเราครับครับขอบพระคุณหลวงตาครับเป็นอย่างงี้เราก็ทํางานด้วยความสุขสบายสบายใจมากเลยเพราะอยู่กับใจของเจ้าของไม่เอาใจว่าเจ้าของก็อยู่กับอะไรไปยึดอะไร. ก็ว่างเปล่าอยู่กับเพราะว่าไม่เมื่อไม่เอาใจไปยึดอะไรมันก็ไม่มีตัวใจไม่มีตัวตนแฟนก็ว่าเปล่ากับตัวตน. เราก็ทํางานได้เต็มที่เลยนะแล้วก็ทํางานในสิ่งที่ชอบเพราะพระพุทธเจ้าใช้คําว่าสัมมาชีโว. เราก็ประกอบอาชีพโดยชอบดําเนินชีวิตได้ชอบชิดชอบพูดชอบกระทําชอบประกอบอาชีพชอบ. อันนี้ก็เดินตามอริยมรรคมีโอเปกแล้วก็ทําเต็มที่ทั้งกําลังความ3ารถจนกว่าจะแตกกลับไป. ก็ต้องอยู่อย่างนี้แล้วต้องยึดอะไรอย่างนี้ท่านก็มีฝ่ายมีฟันมีสัมมาทิฏฐิคือปัญญาเห็นชอบมีสัมมาสติมีสติชอบ. มีความเพียรชอบต่อมาไวยมากพอเพียงชอบคือท่านก็มีความเพียรเนี่ยอย่างที่ท่านอนุรักษ์ปล่อยวางมาแล้วมีสติชอบมีสติก็คือเป็นผู้ที่อยู่กับใจของเจ้าของไม่แน่ใจคนเจ้าของก็อยู่กับอะไร. แล้วก็มีสมาธิชอบแต่ของท่านก็ที่ก็ใส่ของเจ้าของที่มันก็เป็นสมาธิเพราะว่ามันไม่ฟุ้งซ่านไม่ซับสไครบ์มันมีความทุกข์ไม่มีกังวลเพราะอยู่กับใจของเจ้าของไม่เอาใจคนเจ้าของก็อยู่กับอะไร. ใจมันก็เลยมีสติมีสมาธิมีปัญญามีความค้นพบอยู่ในตัวนี้แล้วมันก็จะคิดชอบพูดชอบก็ทําชอบกว่าที่ชอบเองแหละมันก็จะรู้เองว่าอะไรชอบหรือไม่ชอบด้วยใจของเจ้าของเพราะมันจ่ายไม่ได้ยึดอะไรแล้ว. มันก็ทําอะไรได้เต็มที่เลยโดยที่มันไม่ได้ยึดมันก็จะรู้เองว่ามันไม่รู้จะไปทําอะไรให้ที่มันไม่ชอบครับนมัสการอาจารย์ค่ะ. ลุงก็อยู่. อยู่อยู่อยู่ทุกชิ้นไม่ติดไปละค่ะหลวงตา. ไม่ไม่ติดไฟไม่ยึดอยู่กับรู้ค่ะแล้วฟัง. ฟังพี่อธิบายให้เกิด. รองผู้กํากับการเข้าใจมั้ยเข้าใจค่ะเข้าใจยังไงทั้งหมด. ก็ก็รู้แล้วก็ไม่ยึดไม่ยึดไม่ยึดทุกอย่างเลยค่ะ. ดีขึ้นบ้างหรือเปล่าพระอาจารย์. ฉันจะทําไม่ถูกมานาน. ดีดีแล้วแต่ก็. มีแอนดี้ต้องเข้าใจก็คือว่า. ตรงนี้สําคัญมากนะสําคัญมากเลย. คนที่จะพูดตรงเนี้ยสําคัญ. เออเราเนี่ยกว่าจะดูตัวเราว่าไม่ให้ตัวเราเนี่ยไปยึดอะไร. เราพอจะดูตัวเราตอนเนี้ยพอเข้าใจหมดละตอนเนี้ยพอจะดูตัวเราไม่ให้ตัวเราไปยึดอะไรตัวนี้เราไม่ยึดอะไรตอนนี้เราไม่ยึดอะไรตอนนี้เราไม่ยึดอะไรตอนนี้เราไม่หยุด. ยึดอะไร. ตรงเนี่ยอาจจะไม่ขาดอันเนี้ย. เจ็บปวดมากเลยมีตัวตนคาอยู่เลย. ตายแล้วก็มาลากเอาไปเลย. เพราะว่า. มีความเป็นอยู่พยายามให้ตัวเราไม่ยึดอะไรกันไว้ทุกอย่างแล้วที่สุดแล้วตัวเราจะถดถอยทุกอย่าง. ถดถอยทุกอย่างมาอยู่กับตัวของตัวเองแต่ไม่ได้อยู่กับใจที่ว่างเปล่าจากความที่บ้านเสียงบ้างแต่มาหยุดถอยตัวเองเข้ามาอยู่กับตัวของตัวเองแล้วก็สุดท้าย. หลุดจับหลุดโลกมาอยู่กับใจเขามาอยู่ไม่ได้อยู่กับใจของเจ้าของที่ว่าป่าที่ไม่ยึดอะไรแต่กลับว่าหอยจากทุกอย่างในโลกนี้มาอยู่กับตัวของตัวเองอยู่กับตัวเป็นตัวเป็นตน. อยู่กับตัวของตัวเองในที่สุดเนี่ยมันก็จะพาตัวเองเข้าไปติดกับคืนมีความสงวนรักษาตัวเองให้ตัวเองไม่ไปติดอะไรแล้วที่สุดจะถดถอยโลกแล้วที่สุดแล้วเข้ามาสร้างโลกของตัวเอง. เข้ามาสร้างโลกของตัวเองคือเอาตัวเองอะเข้าไปอยู่ในห้องขังคือความว่างเปล่าปราศจากความวุ่นวายใดใดในโลกไม่อยากยุ่งวุ่นวายไม่อยากเอาใจยุ่งวุ่นวายกับใครในโลกแต่สุดท้ายเนี่ยยุ่งแต่เรื่องของตัวเองตรงเนี่ยอ่านใจตัวเองไม่ขาดเราเห็นแล้วเห็นมั้ย. สัญญาณสักระยะมันก็ค่อยค่อยถอยโลกถดถอยโลกถดถอยโลก. ถอยโลกเป็นเหมือนกับคนที่ที่ที่มา. อายุยังไม่มากเลยถึงกับถึงขั้นฉลาดเลยเราถาม. จะอยู่บ้านบ้านคนชราแล้วไม่เอาแล้ว. กฎเกษียณอยู่บ้านก็จะลาไปถ่ายหรือว่าไอ้เออรี่หรือว่าลาออกออกครบ60. แต่แข็งแรงจะมาไหนมาไหนก็. ขับรถมาได้. แต่พอส่งอยู่บ้านคนชราแล. ถดถอยจากโลกถดถอยจากสังคมยังไงไม่เอา. เบื่อโลกเบื่อสังคมไม่อยากวุ่นวายอีกแล้วในโลกนี้ไม่อยากออกไป. ประสบกับความวุ่นวายอยู่ในหมู่บ้านพักคนชรา. มีความสุขสบายดี. ไม่ต้องรับรู้อะไรโลกภายนอกไม่ออกมาเลยแต่เพื่อนๆทั้งหลายเป็นห่วงออกมาออกมาให้ตื่นออกมาตื่นออกมารับรู้ความเป็นจริง. ส่วนที่แกไม่ยึดอะไรไม่ไม่เหมือนกันนะ. ปืนออกมาปืนออกมารับรู้ทุกอย่างตามความเป็นจริงแต่ใจไม่ยึดอะไร. แต่เนี่ยมันไม่ยึดอะไรแต่มันหมดเข้าไปหมดเข้าไป. มีโลกหดเข้าไปแล้วไปยึดแต่ตัวเอง. ไม่ยอมรับรู้อะไรไปยึดแต่ตัวเองแล้วที่สุดก็. ใจสบายเดินยิ้มไปไม่รับรู้โลกเรื่องราวของโลกใจสบายหดตัวเข้ามานะสุดท้ายใครก็เป็นห่วงไปหมดอ่ะ. เพื่อนฝูงเค้าเป็นห่วงไปหมดอะเฮ้ยทําไมเป็นอย่างเงี้ยออกมาออกมาออกมาให้มันตื่นออกมารับรู้โรคตามความเป็นจริงแต่ใจไม่ยึดโรคแต่นี่มันหนีโรค. ไม่เอาแล้วใจกันไม่ยุ่งวุ่นวายกับใครต่อไปตอนนี้ใครจะเป็นยังไงใจจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับใครฉันไม่เอาแล้วจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับใครที่สุดแล้วถดถอยเข้าไปถดถอยก็ไป. เราได้จมกันเนี่ย. จมเอาตัวเองจมเข้าไปอยู่ในโลกที่ตัวเองสร้างไว้ไม่ได้ปล่อยวางไม่เหมือนกันนะโอเคได้ดีนะตรงนี้อยู่โลกด้วยใจไม่ยืดโลกแต่นี่หนีโรคเข้าไปอยู่ในโลกของตัวเองไม่เหมือนกันนะตรงเนี้ย. ดูอยู่ตรงนี้ตรงเนี้ยฟังตรงนี้ว่ามันแตกต่างกันไม่เข้าใจอะไรบ้างเนี่ยเพื่อแสดงความแตกได้ตรงเนี้ยตามความเข้าใจของของตนเองนะครับว่า. เราเกิดมามันไม่มีอะไรอยู่แล้ว. จนมันโตขึ้นมาเรื่อยเรื่อยเนี่ยมันก็เริ่มมีร่างกาย. ตีกายแล้วก็เริ่มมีความคิด. เริ่มสัมผัสกับสิ่งแวดล้อมก็เริ่มมีจิต. ซึ่งตรงนี้เราเราไปหนีมันไม่ได้เราเราต้องยอมรับกับกับ2ประเด็นนี้เป็นเรื่องของกายและจิต. เมื่อเรายอมรับได้แล้ว. เราก็ค่อยมาพิจารณาว่าทั้ง2สิ่งเน. จุดจบของมันคืออะไร. จุดจบของกายก็คือก็ต้องกลับไปในส่วนที่สุดท้ายก็ต้องไม่มีกาย. เพราะมันก็ต้องผูกเหล้าเปื่อยผุผุพัง. ของจิตเดิมมันไม่มีอยู่แล้วตั้งแต่เราเกิดแต่เราไปเจอการพบปะ. เออสภาพแวดล้อมเลยทําให้เกิด. ความรู้สึกคิดปรุงแต่ง. ซึ่งเมื่อเราหยุดคิดมันก็จบมันก็ไม่มี. ถ้าเราพยายามพิจารณาทั้ง2อย่าง. อยู่เรื่อยเรื่อยด้วยความเข้าใจของผมซึ่งผมก็ยังไม่เคยที่จะลองปฏิบัติ. ถ้าปฎิบัติตามแนวทางหลวงตาก็จะพบว่าทั้ง2อย่างมันไม่มีอยู่จริง. แต่เราต้องอยู่กับปัจจุบันเพื่อให้ดํารงชีวิตต่อไปตามธรรมชาติ. สักพักก็คงจะเข้าใจว่าสุดท้ายทั้งกายและจิตที่คิดฟุ้งซ่าน. มันก็จะไม่มีแล้วก็จะเหลือแค่. ความว่างเปล่า. แต่ในส่วนของการปฏิบัติที่ผิดโดยที่ไม่คิดถึงการไม่คิดถึงจิต. คือคิดถึงแต่ตัวเอง. ว่าจะไม่สัมผัสกับอะไรเลยจะไม่ไปแตะต้องจะไม่ไปยุ่งให้ร่างกายต้องเจ็บให้ร่างกายต้องมีความสุขหรือว่าให้ความคิด. ไม่ดีเข้ามาในร่างกาย. โดยที่ไม่รับรู้สิ่งแวดล้อมโดยที่ไม่ออกไปเดินไม่ไม่ไปสัมผัสอยู่กับโลกของตัวเอง. เข้าใจณวินาทีนี้ว่าเป็นวิธีที่ไม่ถูกต้องแล้วไม่เป็นไปตามธรรมชาติที่ควรจะเป็น. ความคิดก็ไม่พัฒนาร่างกายก็ไม่พัฒนาสุดท้ายก็จะ. ท้อถอย. ไปเรื่อยเรื่อยแล้วอาจจะผิด. ทางธรรมชาติ. ซึ่งจะเกิดอะไรขึ้นผมก็ยังไม่เคยพบก็จะต้องศึกษาต่อไปครับ. สาธุเหรอเนี่ยมาทีหลังนี่แรงนะเนี่ยที่มาทีหลังกลับไม่รู้อะไรเลย. จะไม่รู้อะไรเลยนะเนี่ยมาสดสดเลยไม่รู้อะไรเลยยังไม่เคยปฏิบัติธรรมยังไม่เคยรู้เรื่องของทําเลยแต่เข้าใจธรรมชาติแค่นั้นแหละ. พวกเราเนี่ยจําที่จําทรกันมาไม่รู้กี่วันต่อกี่ครั้งอีกเดือนกี่ปีไม่ใช่ว่ากี่วันกี่คืนซักกี่เดือนกี่ปีเนี่ยนี่มาทีหลังอะมาสดสดเลยอะพุดออกมาจากใจเลยไม่เข้าใจยังไม่ได้เข้าใจเรื่องพม่าเรื่องอะไรเลยแต่ธรรมะมันคือธรรมชาติ. ที่มันมีอยู่แล้ว. มันเป็นธรรมชาติของชีวิตคือความจริงแต่ไม่รู้ว่าเราปฏิบัติจะเอาอะไรยังไง. มันคือธรรมชาติของความจริงที่มันเป็นจริงอยู่แล้วคือร่างกายก็ต้องตายแตกตับ. ส่วนจิตใจที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ก็ต้องดับลง. ตอนนี้อาจจะมีอะไรเหลือยึดมั่นถือมั่นได้มันก็แค่นั้นแหละโดยธรรมชาติมันมีอยู่แล้วจริงจริง. แต่เนี่ยพูดแล้วมันก็จะเอานู่นเอานี่จะเอาอยู่นั่นแหละแต่ยังยึดนู่นยึดนี่เอานั่นเอานี่เนี่ยดูดิสุดท้ายเนี่ย. คนที่มาทีหลังทีหลังทีหลังเอ้า. กว้างขวางแล้วก็เข้าใจได้แหละเห็นมั้ย. เราก็ช่วยทําความเข้าใจหน่อยตรงเนี้ยช่วยทําความเข้าใจ. ไม่ใช่ว่า. เอาใจของตัวเองอะหลีกหนีทุกอย่างออกไปแล้วไม่ยอมรับรู้ตามความเป็นจริงเออไม่ยอมให้มีเรื่องอะไรมาทําให้จิตใจไม่สบายอันนี้ไม่ใช่ฮะไม่ใช่ว่าใจไม่ยึดมันยึดใจจะให้ไม่มีเรื่องอะไรมาทําให้จิตใจของตัวเองไม่สบายอันนี้ไม่มันไม่ใช่ปล่อยวางเอออันนี้มันยึดเหนี่ยวแน่นเลยมันป้องกันตัวเองอย่างสุดติ๊กเลย. อันเนี้ย. อันนี้มันผิดทางผิดทางของธรรมชาติธรรมชาติแล้วก็เห็นแต่เพียงว่าสังหารร่างกายที่สุดก็ต้องสังหารจิตที่สุดมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์มาก็ต้องดับลงที่สุดไม่เหลืออะไรเลยให้ยึดมั่นถือมั่นหน้า. แต่ก็ว่างเปล่ากับความยึดมั่นตรงนั้น. เนี่ยคือแท้แท้หลักธรรมชาติธรรมชาติคือความคือธรรมชาติคือเป็นความจริงอย่างเงี้ยก็มีอยู่แค่นี้นะ. เสริมหน่อยที่ว่าถามไปทํามาตรงนี้ก็เริ่มคุณจะเข้าใจมากขึ้นแล้วทีว่า. คือตอนนี้อะครับก็จากจาก. ของหลวงตาแล้วคือรู้ทื่ซื่อครับคําว่ารูซี่. ไอ้คําว่ารู้สึกมันก็เหมือนแบบ. เราเราตั้งตัวอยู่เฉยเฉยอ่ะครับว่าใจมันจะตื่นเต้นมันหัวใจเต้นแรงตึ๊ดตึ๊ดตึ๊ดตึ๊ดตึ๊ดตึ๊ดตึ๊ดตึ๊ดเหงื่อออกอะไรเงี้ย. เราจะไม่พยายามที่จะไปประคับประคองแล้วไปผลักให้มันว่าเฮ้ย. มันน่าจะใจดีกว่านี้เดี๋ยวมันน่าจะไม่โกรธมันน่าจะไม่เครียดมันน่าจะไม่ตื่นเต้นอย่างนี้ครับคือการทํางานก็คือเหมือนเป็นการทําให้ใจมันดีขึ้น. เช่นเดียวกันครับที่บอกว่าพยายามจะละ. ไม่ยึดติดครับไอ้การไม่ยึดติดก็คือมันเป็นการความคิดเราที่เราจะไปกระทํากระทําในจิตของเราว่า. ควรจะทําอย่างนี้นะเพื่อให้ได้อย่างงี้ครับแต่จริงจริงแล้ว. จะดูโดยกรอกตาเดียวอ๋ออย่างงี้เองอ๋อใจใจเราตื่นเต้นหัวใจเราเต้นอย่างงี้เองอะไรอย่างเงี้ยอ๋อเราดีใจหน้าตาสดใสยิ้มเริงร่าอะไรอย่างเงี้ยมีความสุขหัวเราะกับเพื่อนเพื่อนอะไรอย่างเงี้ยมันก็เป็นอย่างงี้นี่เองแต่ถ้าเกิดเราไปคิดว่าเราพยายามไม่ยึดอะไรมันก็เหมือนการกระทําแบบใดแบบหนึ่งที่เราจะไปทําเพื่อ. ให้ได้ผลที่เราคิดว่าเราไม่ยึดแล. เราพอใจกับสิ่งที่เราทําในปัจจุบันแล้วส่วนการที่เราจะดูแบบดูซื่อๆครับคือเราก็ต้องกล้ากล้าตอบตัวเองว่ามันเป็นอย่างนี้นะเออไม่ได้เขินอายตัวเองคือเพราะเราคุยกันเองอยู่แล้วเราคุยกันเองเราคุยกับจิตตัวเองว่า. เราตื่นเต้นไปอย่างงี้เราไม่ต้องกลัวไม่ต้องอายคนอื่นเพราะไม่มีใครรู้อยู่แล้วมีเรารู้เดียวว่าเอ้ยเราตื่นเต้นอย่างงี้เรากลัวตอนนี้เรากลัวนะตอนนี้เรารู้สึกวิตกกังวล. ตอนนี้รู้สึกเรารู้สึกสับสนอย่างนี้ครับคือก็ดูเฉยเฉยดูว่าอ๋ออ๋อทีนี้เราสับสนเป็นอย่างงี้อาการอย่างงี้. ซึ่งผมก็ได้รับคําแนะนําจากหลวงตาไปเมื่อวานก็วันนี้ก็พยายาม. ดูดูบ้างแล้วก็. เตือนสติบ้าง. ก็ผมคิดว่าถ้าทําอย่างนี้ไปเนี่ยมันก็น่าจะ. เข้าข่ายที่ว่า. ดูโดยไม่ยึดติดมันก็ต้องเป็นการต้องยึดติดโดยอัตโนมัติครับไม่ต้องไปกระทําอะไรกับมันไม่ต้องไป. พยายามปล่อยวางพยายามยึดติดพยายามรักมันอย่างเงี้ยคือพวกนี้คือเราพยายามพยายามจะทําอะไรกับมันสักอย่างหนึ่งนะครับมันก็กลายเป็นสิ่งที่เราคาดหวังว่าเราจะได้อย่างงั้นอย่างงี้ตามนั้นนะครับ. จริงๆหลวงตาท่านท่านสอน. เรื่องยากเป็นเรื่องง่ายนะครับ. มหากาพย์ทั้งหมดเนี่ยมันมันมันจบลงสั้นมาก. ไล่ทบทวนมาตั้งแต่. ให้มาดูว่าตัวเราจริงๆแล้วมันประกอบด้วยแค่2ส่วนก็คือมีกายเนื้อกับกายปิดแค่นั้นเอง. ภายในก็คือเนี่ยร่างกายเราชาวกรีกก็ความรู้สึกนึกคิดปรุงแต่ง. ท่านก็ชี้ลงไปอ่ะไล่ลงไปว่าไก่เนี้ยมันเป็นยังไงบ้าง. มันเที่ยงไหม. เราก็จะเห็นจริงจริงว่าเออใช่เนื้อมันไม่เที่ยง. เป็นของที่มันเปลี่ยนแปลง. ของไหนไม่เที่ยงพระพุทธเจ้าท่านก็บอกอยู่แล้วว่าก็ไม่ควรไปยึดมั่นถือมั่นก็ให้ปล่อยวางเลยเสียซึ่งมันก็ชัดเจนอยู่แล้วหลวงตาก็ใช้ว่าเป็นของตายไงส่วนใหญ่ร่างกายเนี่ยเราถึงจุดจุดนึงเราก็ต้องทิ้งอยู่แล้ว. มันก็ตีขนาดเข้ามาอีกส่วนนึงก็คือเป็นเรื่องของกายจิต. ที่เป็นความรู้สึกนึกคิดปรุงแต่งของเรา. เราก็คิดว่าเนี่ยเรา. แต่หลวงตาก็ชี้ไว้ว่ามันก็จะมีจุดที่เห็นเลยนะว่ามันไม่มีเราอยู่เอ๊ะแล้วมันตอนไหนคือตอนที่เรานอนหลับ. เออจริงมั้ยตอนที่เรานอนหลับไม่มีจริงจริงไม่มีเราเลย. มันหายไปเลยเออมันหายไปเลยแต่พอตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่เนี่ยจะทําโน่นทํานี่มีเราขึ้นมาเลย. คนโลกๆก็จะคิดเรื่องทําเรื่องโลกๆ. เพื่อสนอง. ความต้องการตัวเอง. แต่นักปฏิบัติ. ก็จะตีกรอบเข้ามาละ. จะต้องทําลายความมีตัวตนทําร้ายตัวเรา. ที่มันไม่มีอยู่จริงเนี่ยก็จะพยายามคิดทุกกระบวนท่าเลยเออใช้ทุกไม้ตายเลยฟังครูบาอาจารย์ที่ไหนเด็ดมาก็จะใช้ทุกรูปแบบอ่ะเพื่อที่จะทําลายตัวตนเข้าใจว่าถ้าทําลายได้เนี่ยมันก็จะกลับคืนสู่ความเป็นธรรมชาติเหมือนเดิมอย่างนี้. จริงจริงเนี่ยมันแค่. เราเห็นมัน. ไม่ได้เข้าไปร่วมกับมัน. ถึงเวลาเนี่ย. เค้าเป็นของตายยังไงเค้าก็ต้อง. ต้องต้องหาไปเอง. แต่ถึงเวลาปั๊บมันฟรึบมามันก็เราก็เข้าไปร่วมใหม่. นึกออกมั้ยฮะเดี๋ยวเราก็เข้าไปร่วมใหม่เข้าไปร่วมใหม่ถ้าเราเห็นมัน. มันก็หายไปเองเดี๋ยวมันก็ต้องแตกดับแล้วมันก็หลายไปเองเพราะมันก็เป็นของตายเดี๋ยวนี้หลวงตาแนะนําดีเพราะว่าถ้าเราสังเกตช่วงที่เราก่อนจะนอนมันก็จะค่อนข้างที่จะชัดเจนหน่อยครับ. ไม่ว่าจะเป็นความรู้วิทยายุทธอะไรที่มันเกิดขึ้นเป็นธรรมะขั้นสูงเพื่อที่มาทําลายไอ้ความมีตัวตนเนี่ยเราก็จะสามารถปล่อยวางได้ง่ายง่ายเพราะทุกอย่างมันก็ก็. มันก็ไม่ได้. เป็นกระบวนการตามธรรมชาติที่มันเป็นของมันอยู่แล้วซึ่งมันก็ไม่ได้มีอยู่จริงอยู่แล้วเพียงแต่ว่าเราแค่เข้าใจผิดว่าไปยึดมัน. พอมันไม่ได้ยึดทั้ง. สังขารกายและมันก็ไม่ได้ยึดทั้งสังขารจิต. มันก็คือปล่อยวางสังขารได้เมื่อไหร่ที่ปล่อยวางสังขารได้มันก็จะพบกับใจที่เป็นที่สังขารโดยอัตโนมัติในวินาทีนั้นเลยพระราหันต์ท่านก็อยู่กับใจ. แค่นี้เองแล้วพอเดี๋ยวเราเป็นคนธรรมดาปั๊บเราเคยเจอ. สภาวะธรรมที่มันเป็นอีสังขารหรือความไม่ปรุงแต่งแล้ว. การปฏิบัติเราก็ตีสลบกลับไปอีก. เราก็จะไปยึดไอ้ที่สังหารนั้นอีกปฏิบัติทําโน่นทํานี่ถึงผิดธรรมชาติอีกเพื่อที่ยึดไอ้ตัวนั้นอีกที่เราเคยพบเคยเจอแล้วว่าดีเพราะว่าครูบาอาจารย์บอกว่าเฮ้ยไอ้เนี่ยของดีเราก็จะไปยึดอีกกระบวนการมันก็เลยต้องสุดท้ายแล้วเราก็จะต้องยอมจํานนเพราะว่าจริงๆแล้วเนี่ยสังหารกายก็ต้องปล่อยวาง. หน้าที่เรามีแค่นี้เห็นมันยึดหรือเปล่าไม่ได้เห็นไปพยายามปล่อยวางนะเดิมๆมันไม่มีอะไรให้ต้องปล่อยวางเพราะมันไม่มีอยู่แล้วแต่ถ้าสํารวจตัวเองก็คือมีสตินี่แหละมีสติคือความรู้สึกตัวเนี่ยรู้สึกตัวมันมีอยู่หรือเปล่ามันยึดเปล่ายึดกายไหมยึดกายก็ปล่อยวางกายยึดจิตไหมยึดความคิดนึกปรุงแต่งเป็นตัวเรามายึดจิตก็ปล่อยวางจิต. แค่ปล่อยวางกายปล่อยวางจิตได้ปั๊บมันทะลุเข้าไปหาใจที่เป็นความว่างเปล่าอัตโนมัติอยู่แล้ว. ถึงจุดนี้เนี่ยพอพอมีความชํานาญบ่อยเข้าบ่อยเข้าจะรู้เลยว่าไม่ว่าจะเป็นสังขารที่มันเป็นความปรุงแต่งเกิดขึ้นทั้งทางร่างกายและจิตใจควบรวมเรียกว่าสังขารหรือสภาวะธรรมที่มันเป็นวิสังขารเนี่ย. มันเป็นธรรมชาติของเขาเขาต่างที่จะทําหน้าที่ของเขาเลยเขาอยู่ของเขา. มันก็มีแค่รู้แค่นั้นเองถ้ายึดตัวไหนไม่ว่าจะเป็นยึดที่สังขารหรือยึดสังหารเป็นทุกข์ทันทีนะภาพรวมมีแค่เนี้ยจุดนักปฏิบัติจะผิดกันมากๆเมื่อกี้หลวงตาชี้มาของคุณป้ามาลัยเนี่ยตรงนี้ดีมากเพราะเพื่อนผมก็เป็นอยู่. เป็นตํารวจที่เป็นคนดีชอบฟังธรรมะแต่ก่อนเนี่ยเป็นนักสืบเก่งมาก. พอพอล้างเวทีแล้วก็เหนื่อยไม่อยากจะทําอะไรล่ะก็เลย. ของตัวเองออกมาเป็นเป็น. เค้าเรียกว่าเป็นผู้บริหารก็เป็นผู้ช่วยของของเพื่อนคนนี้แหละคอยทํางานแต่ก็จะชอบธรรมะมากชอบปฏิบัติธรรมมาก. พูดอะไรได้เป็นธรรมะไปหมดอะเป็นเรื่องของความปล่อยวางไปหมด. คนภายนอกฟังดูคิดว่าเฮ้ย. โอเคมากเลยอะเฮ้ยชีวิตเค้าโอเคมากเลยอะ. ตั้งแต่ทุกวันนี้ยังเป็นสารพัดอยู่เลยนะ. คือมันถดถอยการปฏิบัติมันถดถอยคือมันเริ่มปฏิเสธโลกข้างนอกเพราะเห็นโลกข้างนอกเป็นภาระเป็นเรื่องวุ่นวายไม่อยากอยู่กับเรื่องความวุ่นวาย. แต่ตัวเองเป็นตํารวจ. ท่ามกลางชีวิตรับราชการบอกว่าเป็นตํารวจมันต้องสะเทือนน้ําสะเทินบกอยู่แล้วไม่งั้นมันก็ไปไม่รอด. เค้าก็จะพยายามปลีกตัวออกจากความวุ่นวาย. มาอยู่ในจุดที่มันไม่วุ่นวายพอตรงนี้มีเรื่องวุ่นวายเค้าก็หนีหลบไปอีกตรงนี้มีเรื่องวุ่นวายเค้าก็หนีอีก. ถ้าเพื่อนผมคนนี้ที่นั่งอยู่เนี่ยก็จะเป็นคนคอยปะทะตลอดคนให้ชนให้แมนแมนชนให้ไอ้ข้างหลังไม่เป็นไรไอ้คนนี้ก็สงสารเค้าพอเวลาอธิบายหนีเค้าเลยเข้าใจอ่ะเพราะของนู้นก็เคสว่ามาลัยเนี่ยเพื่อนผมหนีเนี่ยเค้าก็เลยจะเข้าใจดีเลยเพราะว่าอ๋อเออเป็นแบบนี้เป็นแบบนี้เป็นนักเป็นพิมพ์ของนักปฏิบัติที่จริงจริงแล้วเนี่ย. คิดว่าไม่เจอกับสภาวะ. แล้วไปอยู่จุดที่มันเป็นใจที่มันสบายสบายไอ้นั่นคือเป็นไกลละเข้าใจผิดเข้าใจผิด. แต่จริงจริงก็คือครูบาอาจารย์บอกว่า. นักปฏิบัติเนี่ย. เค้าเรียกว่าอะไรนะอย่าหลีกหนีปรากฏการณ์ใช่ไหมฮะ. ปรากฏการณ์เป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติอย่าไปหลีกหนีปรากฏการณ์มันเป็นธรรมชาติเมื่อกี้หนีก็บอกเป็นธรรมชาติโอ้คนโง่ชอบหลีกหนีปรากฏการณ์นะครับครับในอีกท่อนนึงนะฮะอีกท่อนนึง. คนฉลาดเนี่ยปล่อยวางความรุนแรงปล่อยวางความรุนแรง. ปล่อยวางสิ่งที่ปรุงแต่งทั้งหมดคือสังขารทั้งหมดสังขารกลายสังขารผิดรวมทั้งสิ่งที่อยู่นอกตัวเราทั้งหมดนั่นคือคนฉลาดปล่อยวางความค้มแข็งทั้งหมดปล่อยวางทั้งขาทั้งหมดแต่คนโง่ชอบหลีกลี้ปรากฏการณ์ถดถอย. เร่งเข้าไปเรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยเราก็อยู่กับใจที่สบายอันนั้นคือคนโง่แล้วตอนนี้มันมันมันจะผิดกันเยอะส่วนใหญ่คนที่ชอบสบายสบายแล้วก็ก็ก็จะผิดกันประจําอยู่แล้ว. คนที่ชอบเข้าวัดเพราะว่าไม่อยากจะเจอโลกข้างนอกส่วนใหญ่คนที่เค้าจับหลวงตาก็ค่อนข้างเยอะ. บางคนหนีมาบวชบ้างอะไรบ้างพอไม่อยากอยู่บ้านไงฮะเพราะอยู่บ้านแล้วมันมันเจอการกระทบไงฮะเจอการกระทบครับแล้วจะหนีการกระทบเพื่อที่จะกลับเข้ามา. แต่จริงจริงอ่ะทุกทุกการกระทบเนี่ยมันเป็นวินาที. ที่รับปัญญาของเราเลยว่าเราจะสามารถปล่อยวางตรงนั้นได้หรือเปล่าเรายึดจริงไหมกระทบปั๊บจะรู้เลยโอโหหยิบยึดกว่าผู้หญิงยึดอยู่เลยนะเนี่ยแต่ด้วยความที่เราเป็นคนที่แบบเราไม่ชอบคนไม่ดี. นึกออกไหมแล้วเราก็เลยไม่อยากให้ใจเรามันไม่ดีแบบเนี้ยเราก็เลยจะพยายามหนีเวลาเจอการกระทบแล้วเราไม่ชอบให้ใจเราเป็นคนคิดร้ายแบบนี้กับคนเนี้ยใจเรามันคิดร้ายอ่ะเราเจอการว่าอย่างนี้คิดร้ายเราก็เลยจะพยายามเลี่ยงออกไปเพื่อไม่ให้ใจมันคิดร้ายกับแบบนี้แต่เราไม่กล้าพอที่จะปั้งมาปั๊บแล้วเห็นแจมคิดปึ๊บขึ้นมาแล้วเราก็อ้านี่มันยังยึดอยู่เนี่ยก็ปล่อยวางซะ. ยึดแล้วปล่อยวางซะปล่อยวางซะปล่อยวางซะ. เหตุอะไรน้าที่มันถึงได้ยึดแบบนี้พอเห็นทุกข์ปั๊บเนี่ยมันก็จะสาวไปหาเหตุของทุกข์ได้เมื่อไหร่สาวหาเหตุของทุกอ๋อใจเรามันยังเป็นอย่างงี้มันยังมีความคิดร้ายแบบนี้ก็หยิบไปก้อนที่มันไปตะกอนของใจอ่ะออกจากใจแล้วก็ปามันออกไปเรื่อยสุดท้ายครับอ๋อ. เราก็จะสามารถล้างนิสัยที่มันไม่ดีออกไปได้จากใจจริงจริงไม่ใช่แค่เอาสารส้มไปแกว่งแกว่งแกว่งแกว่งแล้วก็ให้มันนอนก้นน้ําก็ใสปฏิบัติถ้าเป็นอย่างงี้ก็ก็ก็ได้กินได้กินแต่น้ําที่แกว่งสารส้มอย่างเดียว. แต่จริงจริงแล้วก็คือมันต้องทําให้มันเรือนอนก้นแต่ก่อนหมด. ตะกอนจะสังเกตได้จากไหนตะกอนจะสังเกตได้จากเมื่อไหร่ที่แกว่งน้ําขึ้นมาปั๊บมันเป็นตะกอนขึ้นมาปั๊บเราจะสังเกตได้เฮ้ยมันมีตะกอนใหญ่ไอ้ฝุ่นผงเนี่ยมันมาจากก้อนใหญ่เรื่องอะไร. เรื่องเนี้ยมันเป็นนิสัยเก่าหลวงตาใช้คําว่ามันเป็นอนุสาย. กิเลสเครื่องดองสันดานของเรามันมีเรื่องอะไรบ้างเรื่องอะไรบ้างสาวมันไปตรงเนี้ยสาวไปให้ถึงเหตุของทุกข์ที่มันนอนก้นอยู่. พอเจอปั๊บเนี่ยเจอเหตุของทุกข์ปั๊บที่เค้าเรียกว่าสมุทัยเนี่ยก็หยิบแล้วก็ปาล์มออกไปเลยก็คือรากสมุทัยทิ้งมันออกไปเลยจากใจครับค่อยค่อยทําค่อยค่อยทําก็จะกลายเป็นคนที่ละเอียดแล้วก็ประณีตเป็นคนที่นิสัยดีมากขึ้นจริงจริงไม่ใช่ดีแบบที่เราหลบหลบการกระทบและเราเป็นคนดีอะไรอย่างเงี้ยไอ้นี่ก็จะเจอการกระทบจริงจริงแต่ว่าเห้ยมันมีคนดีได้ขนาดนี้เลยหรอวะเนี่ย.