今天想来感谢隆达（Luang Ta），因为在YouTube上听了隆达的讲座，理解得非常清楚。以前不知道我们有三身，就是肉身、光身和那个自然之身，完全不知道。理解了这个之后，感觉就像看到了一张清晰的地图，只是缺少了如何行进，如何走到那个终点。但还是很高兴，和朋友们说隆达在哪里呢？在泰国的哪里？ 想去拜见一次，然后听说在这里，有朋友从芭堤雅来，我从帕纳尼空来，那边也是从帕纳尼空来的。有在春武里（Chonburi）的嫂子。我后面有四莱（rai）地，是拉差（Sriracha）。来到春武里，感觉很有福气能听到隆达的讲座。 很有力量，非常振奋。很有福报能听到隆达的讲座，就像我们看到了道路，虽然还不够清晰，但我们已经知道我们要去往何处，目标是什么。真的非常感谢隆达。 今天来，是有些疑惑。疑惑我们自己应该如何修行，才能让我们的道路更加进步。我们不想再轮回转世了，感觉已经厌倦了这副背负了无数世的躯壳，如何才能在今生像一位胜者那样，带着理解和彻底放下地舍弃呢？ 关于宗教，关于当下的解脱，关于当下的解脱，关于当下终结烦恼和痛苦。 必须全部舍弃，必须在心中放下，不要留恋，不要挂念任何事物。但在世间的职责方面，要做到完美无缺。每个人都有自己的职责，必须完美地履行职责，但内心不要执着。所谓的职责，就是如果有人有丈夫或妻子的职责，就履行丈夫或妻子的职责。 父母对子女的职责，就必须履行父母对子女的职责。子女对父母的职责，照顾父母，赡养父母，也必须履行报答父母恩情的职责。 如果有上司或下属的职责，下属和上司之间，要有作为彼此好朋友的职责，要成为善知识。佛陀已经在《三藏经》中教导了这些职责，正确而圆满地遵循这些教导，就是佛法，就是佛陀所教导的佛法。但执着于五蕴会带来痛苦，要只有对彼此圆满的职责。 有利于渴望，渴望我们自己能够从痛苦中解脱，渴望我们所爱的人和所有世间的同伴都能够从痛苦中解脱。那些开始在世间轮回转世的众生，也就是所有轮回转世的众生，都能够从痛苦中解脱。要只有善良的愿望，慈悲，善良的愿望，然后有对彼此好的职责，但内心不要执着。要从心中放下，并渴望当下的解脱。 放下，在心中思考，检查，审查，我们还在想什么？我们还没有准备好与我们的自我彻底地熄灭，再也没有自我的残留，再也没有我们的自我从身体中出来。只有空性的觉知，消失成为与自然合一。我们来自最初的宇宙，来自最初的本源。 将回到最初的本源，那是最初的宇宙。然后我们形成了能量，就是有感受、认知、心行、意识，感受着思想、情绪，然后形成了物质，也就是身体。当死亡时，身体会分解消散，能量也会消散，然后回归到空性，回归到最初的心灵空间，或者伟大的虚空，或者最初的宇宙。我们忘记了我们来自哪里，我们来自空性。 来自最初宇宙的空间，然后有了感受、认知、心行、意识，就是感受着思想、情绪。然后有了身体，当死亡时，身体会分解消散，感受、认知、心行、意识也会消散。 然后回归到空性的觉知，成为识的元素。识的意思是知道，不是识的意思是鬼魂。识的意思是知道。元素的意思是特性，不是指一个实体。元素是一种特性，是一种空性，就像宇宙自然的空性一样。但宇宙自然的空性没有觉知，只有空性。识的元素，或者觉知的元素，其特性是空性，就像宇宙自然的空性一样，但有觉知。 回归到我们最初的家，回归到最初的心灵空间，或者空性，或者宇宙，成为与自然空性合一。 不是像一颗星星，一个实体，知道自己在某个地方的某个角落。不是那样，而是融入消失成为与空性合一。就像大海中的水，我们现在坐在这里，我们坐在一小片海水里。当每个人都达到最初的自然状态时。 就是我们每个人的最初的心灵，或者最初的心流，或者最初的识。或者，如果知道，将成为最初的自然，就像我们每个人，当修行到心灵不再思考时。因为我们来自最初的自然，它没有执着任何事物。当我们从空性中产生，并填充成为形状，有了感受和思想、情绪时，我们就执着于我们在每一世中新的形状，认为那是我们。 然后我们就有了家庭，有了丈夫或妻子，有了孩子。我们就执着于丈夫、妻子和孩子，这些都是后来才有的。甚至我们自己也是后来才有的，但我们最初只有空性的觉知。然后形成了感受和思想、情绪，形成了感受、认知、心行、意识，然后形成了身体，这就是所谓的名色。 成为名和色。名色会分解消散，回归到最初的空性，成为空性的觉知，消失成为与自然合一。就像你们每个人一样，当回归到空性的觉知时，就把空性的觉知倾注到自然中，倾注到宇宙中，它就会消失，融入到空性中。如果比作水，就像把我们每个人的水倾注到大海中一样。 当倾倒下去时，倾倒到海水中时，我们的水会堆积在哪里吗？我们每个人的水会堆积在哪里吗？它会消失，与海水混合在一起。 觉知，或者最初的本源，或者我们每个人最初的识，或者最初的自然，它是一种空性，但有觉知。但是一种觉知是空性，与自然合一。当完全终止执着时，回归到我们最初的自然，不再执着于我们新生的身体。 我们知道我们来自最初的宇宙，伟大的虚空。我们回来是为了回到最初的家。就像我们是外星人，然后我们来到这个世界旅行。当我们在地球上旅行时，我们在地球上待了很久，有了丈夫、妻子、孩子、孙子。我们完全忘记了，我们找不到回家的路，找不到最初的家，就是最初的觉知。 最初的本源。我们回不去了，空性，回归到空性的觉知，成为与自然合一，我们回不去了。我们忘记了家，因为在这里有了孩子和孙子，待了太久，忘记了回家的路。现在我们理解了，我们就终止对身体和心，对色和名的执着。 对孩子和水（指财产等）的执着，认为那是我们，是我们的自我，我们的存在。我们准备好放弃了，我们就回归到最初的家，就是最初的宇宙。 我们厌倦了在不同的世界中轮回，不再去了。我们厌倦了，我们最好早点回家。有时在这个世界旅行，有时在天界，有时在地狱，然后又在这个世界，有时在天界，有时在地狱，就这样交替着。几乎在所有道中都转生过了，做过饿鬼，做过阿修罗，做过地狱的众生。 然后又转生为天神，转生为人。外形不断改变。仅仅是我们一个人的骨头，堆积在这个世界，我们在世间经历的生死轮回，佛陀说堆积起来，就像一座大山。 我们经历无数次的生死轮回，但我们却迷失在每一世新的身体中，迷失在家庭中，迷失在丈夫妻子中，迷失在孩子和家庭中。我们就这样一直迷失下去，我们就忘记了回家，我们已经很久没有回家了，我们找不到回家的路。我们真正的家，就是最初的本源，或者最初的识，它什么都没有，与空性合一。 当我们这样理解时，我们就终止对身体和心灵，对色和名的执着，认为那是我们，是我们的自我，我们的存在。我们真正的，只有觉知。知道什么呢？知道在这个五蕴身中，知道思想、言语、行为。无论它是什么，我们坐在这里，每个人都知道我们坐在这里，因为它就是本源，我们最初的本源，所以知道我们坐在这里。 我们坐着，我们站着，我们躺着，我们在做什么，我们都知道。我们说话，我们知道。现在我们停止说话，我们作为听众，我们知道。当我们拿起麦克风说话时，我们也知道。我们想什么，我们都知道。当我们感到舒适或不适，身体舒适或不舒适时，我们都知道。我们都知道，知道就是知道我们自己。但是我们却用了太久的时间，我们忘记了。每一世，我们都把被知道的那个自我，当成是我们自己。问每个人，这个问题都很简单，因为它就在我们每个人的身上，佛法并不复杂。 问问大家，坐在这里，知道吗？每个人都会回答说知道。是谁知道呢？是我们知道，对吗？我们在做什么，也是我们知道，或者说我们的自我在知道。当我们说话，或者我们停止说话，谁知道呢？也是我们知道。当我们身体舒适，内心平静，身体不适，内心烦躁，谁知道呢？还是我们知道，对吗？每次问，都是我们知道，我们是知者，我们是觉知者。 当我们暗自思考，暗自思量，思考好事坏事，思考善事恶事，思考功德无功德，谁知道呢？还是我们知道，对吗？每次问，都是我们知道，我们是知者，知道我们自己的一切。我们思考，我们说话，我们做什么，我们感到身体舒适，内心平静，身体不适，内心烦躁，我们都知道。是我们知道，我们是觉知者，觉知我们自己的一切。但是在日常生活中，我们每经历一生，都把被觉知的那个自我，当成是我们自己。 所以那个能思考，感到身体舒适、内心平静、身体不适、内心烦躁，那个能站立、行走、坐下、躺卧、上厕所，能吃能喝，能做这做那，能说话等等的那个自我，它是会死会生的，它会死去，它会分解，它会每世都消散。但是那个知道我们自己的那个自我，它从未出生，从未死去，从未分解，从未消散。但我们却始终不明白，我们找不到回家的路，找不到最初的心，找不到最初的宇宙。我们回不去空性的觉知。 回不去了，找不到回家的路。我们就执着于每一世的那个自我，执着于家庭，执着于丈夫妻子，无数世以来创造了孩子和孙子，做畜生的时候，也执着于我们作为不同动物的自我。然后去与异性交配，生儿育女，繁衍下去。 就这样不断轮回，没有人教过我们，直到有人教导。我们真正的自我，就是那个知道我们自己的人，它存在于我们每个人的身上，没有人没有，它存在于每个人的身上。谁会不知道我们坐着、站着、行走、躺卧、饮食、做这做那呢？肯定会知道，肯定有人知道我们自己。 感到身体舒适、内心平静、身体不适、内心烦躁，谁知道呢？是我们在知道。每次问，都是我们知道我们自己，我们是知道我们自己的人。谁在思考好事坏事，思考善事恶事，思考功德无功德，在公开场合或私下里，谁知道呢？还是我们知道。我们在说什么，或者不说什么，谁知道呢？还是我们知道。说好话坏话，说善事恶事，说功德无功德，谁知道呢？还是我们知道。每次问，都是我们知道，我们是知道我们自己的人，我们是知道者。 实际上，我们执着的是哪个自我呢？执着于那个能思考、能说话、能行动的，那个感到舒适或不适的自我。 这就是所谓的颠倒，抓错了目标。执着于错误的自我，所以找不到回家的路，找不到最初的心，找不到最初的宇宙，找不到最初的家。明白了吗？要问什么呢？ 顶礼隆达。我从一位阿姜（Ajahn，老师）那里获得了关于出生的知识，并尝试修行，以了解自己没有自我。 这样，让我们知道我们出生后是没有自我的。以前我认为我们有自我，并执着于此。听了隆达在YouTube上的讲座后，才知道我们是没有自我的，理解了我们出生是空性的。我一直在努力修行，所以想请隆达指导我，如何修行才能努力地知道我们是没有自我的。我一直在努力修行，但仍然感觉到自我的存在。 要观察，我们就要观察，真正的自然。观察看看，刚才那位女士说的，真正的自然。 是觉知我们自我的自然，对吗？觉知我们自我的思想、言语、行为。是觉知我们自我的自然。但我们要好好观察，觉知我们自我的那个，它没有思考。但是那个我们在思考的，思考好事，思考功德，思考破坏，是会死亡的。但觉知我们自我的那个自然， 它没有思考，因为那个思考的，是被觉知的自我。百分之百是这样的。 但它就在我们体内，它叠加在一起。就像那位女士说的，以前从来不知道，现在才知道我们的身体有三种，就是肉身。肉身是会衰老的，我们都知道，它是不稳定会衰老的，它会生病，会死亡。然后是心身，或者光身，也就是能感受思想、情绪的光身，有行为，有流动。这就是心身。 另一个就是觉知肉身和心身的，知道坐立行走，知道说话或不说话，说好话或坏话，说善事或恶事，知道舒适和不适， 知道感受，也知道思考好事坏事，思考功德或无功德的心，全部都知道。但是知者，它不是思考者。 那个思考的，是肉身和心身，也就是五蕴。肉身就是色，心身就是感受、认知、心行、意识这四蕴。隆达用通俗易懂的语言，称之为心身。然后是觉知，觉知就是觉知五蕴，觉知肉身和心身。 但是知者，它的功能只是知道。心身的功能则是作为名，就是感受、认知、心行、意识这四蕴。肉身的功能则是身体。它们的功能不同，存在于我们的身体里，但功能各异。知者的功能只是觉知，它不能思考，它也没有自我。我们的身体里有三种，但我们只用了两种，我们只用了两种功能，有一种功能我们拥有，但我们没有看到，我们没有使用。 知者，觉知肉身和心身的知者，它的功能只是觉知，它不能做其他的事情，只能觉知。我们必须时常反思。 要经常反复地思考，才能真正了解这个自我，才能真正地将自我分离出来。是的，我们必须经常反思，对吗？对，对。才能知道我们的身体里有三种身，才能真正看到。非常有智慧，非常有智慧。隆达说的，立刻就明白了。是的，明白了。但是还没有进入到心里。明白了隆达说的每一句话。就是，内心里的任何东西，它都在思考，都在流动。 我们只是觉察，只是觉察它的流动。只是看见它，看见它的流动。只是看见它。只是这样看见它，知道它，知道它的流动，知道它。知道它不需要做什么，只是知道。 我们怎么知道它在思考，在流动呢？心身有反应，心身有感受、情绪，有想法。心身里有流动。 只是知道，只是平静地知道。就这样，知道它在流动，知道者并没有做什么，只是知道。然后就好像，只是知道。那个知道思想的，只是知道。它们的功能不同。 那个思考的就思考，那个知道的就只是知道。我们才知道，啊，原来它只是在思考啊，那个知道我们在思考的。 它不会显现出任何形象，但显现出形象的，只有肉身和心身，但知者，它不会显现出任何形象，它只是知道。它知道什么呢？它只知道有思考，但知者本身并不存在。 我们要用心灵，要用智慧看见吗？要用心看见，用心知道。我们的内心，我们知道内心的流动，但知者并不显现出来。我们只是这样知道。别把它想得太复杂，不要想得太复杂。您坐在这里，您拿着麦克风，您知道吗？您拿着麦克风吗？您看看那个知道者在哪里。 嗯？说来说去，我们可能找不到。它就在知道里。就在知道里，那它在哪里呢？它就在知道里。另一个人说找不到。它就在知道里，那个知道者，没有实体。没有。找不到。找不到，因为它没有实体。它没有流动吗？看看，不流动。明白了，就是刚才说，我们怎么才能找到它呢？就是现在，一问就看到了。用心灵知道了。还没来得及做什么，就知道了。用心知道了。 用心灵知道了，并且自己回答了。就是知道，知道它在哪里。就是知道。它就在知道里，那个知道者，没有实体。它也不会流动。 这意味着必须借助正念。也就是说，当我们有正念的时候，我们会清楚地知道这个，但如果我们没有正念，就会沉迷于此，沉迷于思考。是的，没错。 老师阿姜们常说，正念在哪里，觉知就在哪里。觉知在哪里，正念就在哪里。正念和觉知是同时存在的。如果我们没有正念，我们就不会知道，因为我们沉迷于看电影、电视剧、聊天、玩手机、玩游戏。我们沉迷于交谈，沉迷于享乐。 我们就什么都不知道。如果我们有正念，我们就会知道。我们不会沉迷于任何事物。我们就会知道，我们在坐着，我们就知道我们在坐着。当被问到，那个知道您在坐着的，它在哪里？它的形态是什么？描述一下它的样子。我不知道。那个您知道自己在坐着的，它可以思考吗？ 它需要思考吗？还是它直接知道？再说一遍。它直接知道。它直接知道，所以不需要思考。因为它是一种不需要思考的自然，它直接知道。当我们感到身体舒适、内心平静、身体不适、内心烦躁，身体轻松、内心轻松，身体沉重、内心沉重的时候，您看看， 它是知道的，您直接知道，还是您需要先思考一下，才能知道？也是直接知道，对不对？为什么？因为它就是我们内在的自然。它就是一种直接知道的自然，它自然而然地知道，不需要使用思考系统。思考系统是存在于肉身和心身的。 因为它需要使用肉身里的头脑，而心身和肉身协同工作，才能有思考系统和记忆系统。如果头脑记不住，它还怎么思考呢？它怎么思考它记不住的事情呢？所以必须要有头脑系统，要有心身和肉身系统协同工作，才能思考，就是五蕴。 它们必须协同工作才能思考。但另一种身，就是知者，它没有身体。知者，在身体里还有另一种东西。它不需要使用肉身和心身的系统，不需要使用学习系统，不需要使用记忆系统，不需要使用思考和理解系统。因为它是一种自然而然的觉知，存在于我们内在的自然。它不需要通过肉身和心身，它从内心直接知道。 它唯一的功能就是单纯的觉知，无论是好的还是坏的，是喜悦还是悲伤，它只是知道，只有那个知者。它就是我们，它不是我们说的肉身，它不是那个可以思考的，它是知者。它就是我们所说的自然身。它就是佛，它就是本然的，就是本然的那个知，是的。是的，那就是我们真正的本源，不是那个可以思考的，那个是色身，是心身。如果可以思考、 有情绪、悲伤、喜悦、思考好事坏事，这就是肉身和心身，它们协同工作，它们会分解，会死去。如果我们执着于肉身和心身，把它们当成是我们，当我们非常舒适的时候，我们不喜欢不舒适，我们只想执着于舒适。这样的话，我们就需要不断地转世。它就会有存在，因为我们执着于错误的自我。肉身死去，光身就会走出来，因为我们执着于作为光身的我们。 那个与粗糙的蕴，也就是感受认知心行，协同工作的肉身，它就消散了。但我们执着于把心身当成我们，我们就会创造，在我们的身体里创造另一个自我。当死亡来临时，我们创造的那个就会成为真实的，走出我们的身体。当我们执着于任何东西时，死亡的使者就会找到我们，然后用三叉戟刺穿我们，把我们交给阎王审判惩罚。 我们没有安住在知道，安住在知道自己什么都不是的状态。因为知道是自然，但知道是本然的，知道是自然，并不是说我们还要执着于知道。因为知道是一种自然，是觉知的本性，是一种存在于我们身体里的觉知，它们的功能各异，就是知者。但并不是要执着于知者。如果执着于知者，就是把五蕴，肉身和心身拿来执着于知者。这是本末倒置。 明白吗？如果不太明白也没关系，第一次听就明白，已经很厉害了。经常听YouTube的讲座，每天都在听，隆达。我是第一次来，但是来之前每天都在听。 隆达说这些，有些人拥有卓越的智慧，听了就能立刻放下一切，放下肉身，放下心身。 去放下，也就是说，安住在知道的状态，知道现在心安住在知者上，那个不生不灭，不分解不消散的知者。如果安住在肉身和心身， 心身，包括感受、认知、心行，包括舒适、放松、轻盈、平静和宁静，这些都是感受蕴，是心身。这是在执着心身，执着感受蕴。也就是说，必须安住在知者。安住在知者上，也就是说，知道此刻我们的身体无论如何运动，我们说或不说话，我们舒适或不舒适， 它都是一种觉知，一种不执着于任何事物的觉知。知道它在思考，它在内心一直喋喋不休，这种觉知不会变成思考者本身，这种觉知是不会思考的。因为知者是无法思考的。如果它可以思考，那就是肉身和心身在协同工作，它们会分解、死亡、腐烂。如果像这样，我们执着于肉身或心身， 把那个可以思考的，那个有舒适或不舒适感的，当成我们自己。我们非常舒适，我们不喜欢不舒适，我们只执着于舒适，这样就必须不断地转世。它就会有一个自我，因为我们执着于错误的自我。当肉身死去，它就会变成光身。我们没有死，因为我们执着于那个作为光身的我们。 而那个与粗糙的蕴一起运作的肉身，也就是感受、认知、心行、意识，这个粗糙的蕴就消散了。但我们已经执着了，把心身当成我们自己，就会去创造，在我们体内创造另一个自我。当死亡来临时，我们所创造的那个就会变得真实，变成一个真正的自我，离开我们的身体。当我们执着于任何事物时，死亡的使者就会来寻找我们，然后用三叉戟刺穿我们，把我们交给阎王审判惩罚。 我们没有安住在知道的状态，知道自己什么都不是，因为知道是一种自然。但是安住在知道，也就是说知道是一种自然。不是说我们还必须执着于知道，因为知道是一种自然，是觉知的本性。它是一种存在于我们体内的觉知，它行使着不同的功能，就是知者。但并不是要执着于知者。如果执着于知者，就是把五蕴，肉身和心身拿来执着于知者。这是本末倒置。 明白了吗？ --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- มาวันนี้จะมากราบขอบพระคุณหลวงตาค่ะเพราะว่าได้ฟังเพศของหลวงตาในยูทูปแล้วมันมีความเข้าใจขึ้นมาแบบชัดเจนมากเลยค่ะไม่เคยรู้เรื่องว่าเรามี3กายคือกายกายเนื้อกายโปร่งแสงแล้วก็กายที่เป็นธรรมชาติตัวนั้นไม่เคยรู้เลยพอมาเข้าใจอันนี้มันเหมือนเราเห็น. แผนที่ที่ชัดเจนเพียงแต่ขาดการเดินทางว่าทีนี้เราจะทํายังไงเราจะเดินให้ไปถึงจุดนั้นได้แต่ก็ดีใจมากคุยกันว่าหลวงตาอยู่ไหนน้ออยู่ไหนของประเทศไทย. อยากจะกราบสักครั้งนึงค่ะแล้วพอได้ข่าวว่าตรงนี้นี่เพื่อนมาจากพัทยาแล้วก็หนูมาจากพนัสนิคมอันนั้นก็พนัสนิคมด้วยกันค่ะมีอยู่ชลบุรีเป็นพี่สะใภ้ค่ะหลังหลังอะข้างหลังผมอยู่4ไร่ท่าครับศรีราชาใช่มาที่ชลบุรี. มีความรู้สึกว่ามีบุญที่ได้ฟังเทศน์หลวงตาค่ะ. มีกําลังใจมีกําลังใจมากค่ะมีบุญมากที่ได้ฟังเทศน์หลวงตามมันเหมือนกับเราเราเห็นทางเห็นทางเดินนี่ก็ยังไม่ชัดเจนแต่ว่าเรารู้แล้วอะค่ะว่า. ที่เราจะเดินทางเนี่ยเพื่ออะไรอยู่ตรงไหนเป้าหมายมันคืออะไร. กราบขอบพระคุณหลวงตาจริงจริงเลยค่ะ. แล้วมาวันนี้สงสัยกันสงสัยมาวันนี้สงสัยว่าตัวเราเองเนี่ยเราควรจะปฏิบัติในในแนวไหนที่จะเดินทางที่จะต่อของของเราให้มันก้าวหน้าคือเราไม่อยากกลับมาเกิดอีกแล้วเรามีความรู้สึกว่ามันเบื่อกับสังขารตัวนี้ที่ทนแบกมาหลายภพหลายชาติเนี่ยทํายังไงชาตินี้เราถึงจะสละออกไปได้อย่างผู้ชนะอย่าง. เข้าใจแล้วก็อย่างหมดจดเจ้าค่ะ. ทางศาสนาความพ้นทุกข์ในปัจจุบัน. ศาสนาความพ้นทุกข์ในปัจจุบันสิ้นกิเลสและความทุกข์ในปัจจุบัน. ต้องสลัดกันหมดเลยต้องตัดใจในใจอ่ะต้องไม่เอื้อใหญ่ไม่อะไรอาวรณ์ใดใดแล้วแต่หน้าที่ในทางโลก. ที่สมบูรณ์บริบูรณ์ทุกคนก็มีหน้าที่อะไรก็ต้องทําหน้าที่โดยสมบูรณ์บริบูรณ์ไปแต่ใจไม่ยึดถือ. คําว่าหน้าที่คือใครมีหน้าที่. 3ีภรรยาก็ทําหน้าที่3ีภรรยา. หน้าที่พ่อแม่ต่อลูกก็ต้องทําหน้าที่พ่อแม่ต่อลูกเป็นหน้าที่ของลูกต่อพ่อแม่ดูแลพ่อแม่เลี้ยงดูพ่อแม่ก็ต้องทําหน้าที่ตอบแทนคุณบิดามารดา. มีหน้าที่เจ้านายหรือลูกน้องลูกน้องกะเจ้านายมีหน้าที่ที่เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเป็นกันในระยานิมิตเนี่ยหน้าที่มีพระพุทธเจ้าได้ตรัสสอนไว้แล้วในพระไตรปิฎกมีอันเนี้ยนะการนําท่านที่ถูกต้องและสมบูรณ์เนี่ยเป็นธรรมเป็นธรรมที่พระพุทธเจ้าสอนนั่นเองสอนในสวนทปิโดกแต่การยึดพุทธเจ้า5มเพราะมันเป็นทุกข์ให้มีแต่หน้าที่ที่สมบูรณ์ต่อกัน. ดีต่อการปรารถนาดีต่อการปรารถนาให้ตัวเราเองพ้นทุกข์ปรารถนาให้ให้คนที่เรารักและเพื่อนร่วมโลกทั้งหมดพ้นทุกข์นะครับผู้ที่เริ่มเวียนว่ายตายเกิดร่วมโลกก็คือเวียนว่ายตายเกิดทั้งหมดให้พ้นทุกข์ให้พ้นทุกข์มีแต่ความปรารถนาดีความเมตตาความปรารถนาดีแล้วก็มีหน้าที่ต่อที่ดีต่อกันแต่ใจไม่ยึดนะเอาใจของโยมและปรารถนาความพ้นทุกข์ในปัจจุบันต้องต้องปล่อยวาง. ปล่อยวางพิจารณาสํารวจตรวจสอบโดยในจิตใจของเรายังคิดอะไรเรายังไม่พร้อมที่จะดับสนิท. กับตัวตนของเราสนิทไม่มีส่วนเหลือตัวตนอีกเลยไม่มีตัวตนของเราออกจากร่างเราอีก. มีแต่ความรู้ที่ว่างเปล่า. หายตัวไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ. เรามาจากจักรวาลเดิมมาจากจุดเดิมแท้. มันจะกินเดิมแท้แท้ซึ่งเป็นจักรวาลเดิม. แล้วเราก็ก่อตัวขึ้นมาเป็น. เป็นพลังงานคือมีเวลาสัญญาสังขารวิญญาณความรู้สึกนึกคิดอารมณ์แล้วก่อตัวขึ้นมามาเป็น. มาเป็นในสสารคือร่างกาย. เวลาตายแล้วร่างกายก็แตกดับพลังงานก็ดับแล้วก็กลับคืนสู่ความว่าง. อวกาศแห่งจิตเดิมแท้หรือมหาศูนย์ชะตาหรือจักรวาลเดิม. เออเราลืมไปว่าเรามาจากไหนเรามาจากความว่าง. มาจากอวกาศในจักรวาลเดิมแล้วก็มีเป็นความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ขึ้นมาคือเวทนาสัญญาสังขารนิยายขึ้นมาแล้วก็มีร่างกายขึ้นมาแล้วเวลาตายก็ร่างกายก็แตกตับเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณก็ดับ. แล้วกลับคืนสู่ความรู้ที่ว่างเปล่าเป็นวิญญาณอาธาตุวิญญาณแปลว่ารู้ไม่ใช่วิญญาณแปลว่าผีวิญญาณแปลว่ารู้ทาสรู้ทาสแปลว่าคุณสมบัติไม่ใช่ว่าเป็นก้อนธาตุธาตุคือคุณสมบัติเป็นความว่างเปล่าเช่นเดียวกับความว่างของธรรมชาติจักรวาล. แต่ความหวังธรรมชาติจักรวาลไม่มีความรู้มีแต่ความว่าง. คุณสมบัติของวิญญาณลาภาสหรือธาตุรู้เนี่ย. เป็นคุณสมบัติที่เป็นความว่างเช่นเดียวกับความว่างธรรมชาติจักรวาลจะมีความรู้. เกลับคืนสู่บ้านเดิมเรากลับคืนสู่อวกาศแห่งจิตเดิมแทนหรือความว่างหรือจักรวาลไปเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างในธรรมชาติ. ไม่ได้แบบไปเป็นดวงเป็นก้อนไปเป็นรู้อยู่บล็อกอยู่ตรงไหนในในความว่างสักที่นึงไม่ใช่มันกลืนหายไปเป็นหนึ่งเดียวกับความว่าง. เหมือนกับว่าน้ําในทะเลเนี่ยที่เราอยู่ตรงเนี้ยเราอยู่นั่งในทะเลตอนนี้เรานั่งตะลาลเล็กในทะเล. เวลาแต่ละคนเข้าไปถึงสภาพของธรรมชาติเดิมเดิมดั้งเดิมแท้แท้ของเราทุกคน. คือจิตดั้งเดิมกระแสหรือจ่ายดั้งเดิมกระแสหรือวิญญาณดั้งเดิมแท้แท้ของเราทุกคนหรือถ้ารู้เนี่ยจะเป็นธรรมชาติแท้ๆเนี่ยมันก็เหมือนกับว่าเราแต่ละคนเนี่ยพอปฏิบัติไปถึงใจที่สิ้นคิดแล้วเพราะเรามาจากธรรมชาติดั้งเดิมที่มันไม่ได้ยึดอะไรไปตัดความว่างแล้วก่อเติมมาเป็นรูปร่างมีความรู้สึกไม่คิดอารมณ์ขึ้นมาเราก็ยึดเอาไอ้ไอ้ตัวรูปร่างใหม่ของเราในแต่ละชาติเนี่ยเป็นตัวเรา. แล้วเราก็จะมีมีครอบครัวมีผัวมีเมียมีลูกเราก็ยึดเอาผัวเมียแล้วลูกเนี่ยอันนี้พวกนี้มันมีมาทีหลังทั้งหมดเลยตั้งแต่ตัวเราก็มาทีหลังแต่ตั้งเดิมจะแตกของเรามีแต่ความรู้ที่ว่างเปล่าแล้วก่อตัวมาเป็นความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เป็นเวทนาสัญญาสังขารวิจารณ์ขึ้นมาแล้วก็ก่อตัวขึ้นมาเป็นเออร่างกายขึ้นมาเรียกว่าเป็นนามลูก. เป็นนามเป็นรูปขึ้นมาและนามรูปก็แตกดํากลับไปสู่ก่อนว่างเปล่าเป็นความรู้ที่ว่างเปล่าหายตัวไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติก็เหมือนกับของท่านแต่ละคนพอกลับคืนสู่ความรู้ที่ว่างเปล่าก็เทความรู้ที่ว่างเปล่าไว้ในธรรมชาติในจักรวาลเนี่ยมันก็หายไปกลืนไปเนื้อเดียวกับความว่างไปเหมือนกับถ้าเปรียบเป็นน้ําก็เหมือนกับเทน้ําของพวกเราแต่แต่ละคนลงไปในในน้ําทะเล. พอเทลงไปเทน้ําลงไปในน้ําทะเลน้ําของเราแต่ละคนคือเปรียบเหมือนถ้ารู้ที่มันเทไปในความว่างก็เปรียบเสมือนน้ําธาตุรู้เนี่ยเป็นน้ําเปรียบเหมือนเป็นน้ําแล้วเราแต่ละคนเทน้ําลงไปในในทะเล. พอเทลงไปในทะเลแล้วน้ําเนี่ยมันไปกองตรงไหนมั้ย. น้ําเราเนี่ยไปกองตรงไหนมั้ยไปกองมันก็หายไปปนเป็ดปนไปกับน้ําทะเลนั่นแหละ. ถ้ารู้เนี่ยหรือหรือฉีดตั้งเดิมเป็นแท้หรือไอ้วิญญาณดั้งเดิมแต่แท้แท้หรือวิญญาณธาตุที่เป็นธรรมชาติแท้แท้ของเราทุกคนมันเป็นความกว้างแต่มีความรู้แต่เป็นความรู้ความรู้ที่เป็นความว่างเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติเวลามันสิ้นความยืดแล้วทั้งหมดเนี่ยกลับไปเป็นธรรมชาติเดิมของเราที่ไม่ไม่ได้หลงยึดเอาร่างกายของเราที่เกิดมาใหม่. เรารู้แล้วว่าเราเรามาจากจักรวาลเดิมมหาศูนย์ชะตา. เรากลับเพื่อจะกลับบ้านเดิมเหมือนกับคลี่เหมือนกับเราเป็นอะไรนะมนุษย์ต่างดาว. มนุษย์ต่างต่างแล้วเรามาเที่ยวในโลกนี้พอเรามาเที่ยวในโลกนี้แล้วเราก็อยู่ในโลกนี้นานมีผัวมีเมียมีลูกมีหลานเราลืมไปเลยเรากลับบ้านไม่ถูก. กลับไปบ้านเดิมของเราไม่ถูกคือเอาประกาศ. แอนฉีดเดิมแท้เรากลับไม่ถูกความว่างกลับไปเป็นทาสรู้ที่ว่างเปล่าเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติเรากลับไม่ได้กลับบ้านเราลืมไปละเพราะมามีลูกมีหลานมาอยู่เสียนานเลยลืมกลับไม่ถูก. แล้วก็ตอนนี้เราก็เข้าใจงี้แต่เราปุ๊บเราก็เออเราก็สิ้นยึดสังขาร. ทั้งรูปทั้งนามเนี่ย. ยึดได้ยึดทั้งลูกทั้งน้ําว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเราพร้อมที่จะสละแล้วเราก็กลับคืนสู่บ้านเดิมคือจักรวาลเดิม. เราเบื่อที่จะเวียนวนและแต่ในโลกต่างต่างไม่ไปไหนละเราเบื่อละเรากลับบ้านเร็วดีกว่าไปท่องเที่ยวในโลกนี้บ้างโลกสวรรค์บ้างโลกนรกบ้างแล้วก็โลกนี้บ้างโลกสวรรค์บ้างโลกนรกบ้างก็สลับไปสลับมาไปเป็นรายฉานในโลกนี้เกือบมาหมดแล้วไปเป็นเพจเป็นอสูรกายเป็นสัตว์นรก. แล้วก็ไปเกิดเป็นเทวดาเป็นมนุษย์รูปร่างเปลี่ยนไปกระดูกของเราคนเดียวกองในโลกเนี้ยที่เราเกิดตายเกิดตายในโลกเนี่ยพระพุทธเจ้าตรัสว่ากองกองเท่ากับภูเขาลูกใหญ่ใหญ่. ของใหญ่ใหญ่เราเกิดตายเกิดตายแต่เราก็มาหลงไอ้ในร่างใหม่เราแต่ละชาติที่เราเกิดแล้วก็ลงครอบครัวลงผัวลงเมียหลงลูกหลงครอบครัวเราก็หลงมาอย่างนั้นเรื่อยไปแล้วเราก็กลับบ้านเราลืมกลับบ้านเดิมนานแล้วแล้วกลับไม่ถูกเลยกลับกลับไม่ถูกอ่ะเราแท้ๆนี่คือคือฉีดตั้งเดิมแท้แท้หรือวิญญาณดั้งเดิมแท้แท้คือมันไม่มีอะไรเลยเป็นหนึ่งเดียวกับความว่าง. เออเวลาพอถ้าเราเข้าใจอย่างนี้เราก็สิ้นยึดร่างกายจิตใจยึดรูปยึดนามเนี่ยว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเราแท้แท้คือคือมีแต่ความรู้รู้อะไรก็รู้ว่ารู้ในไอ้การ5รู้ตัวเราเนี่ยที่มันมีความคิดการพูดการกระทําไม่ว่ามันจะเรานั่งอยู่เนี่ยทุกคนก็รู้ว่าตัวเรานั่งอยู่เนี่ยเพราะว่ามันเป็นดั้งเดิมที่แท้จริงดั้งเดิมแท้แท้ของเราก็เลยรู้ว่าเรานั่งอยู่. เรานั่งอยู่เรายืนอยู่แล้วนอนอยู่เราทําอะไรเราเดี๋ยวเราก็รู้เเราพูดเราก็รู้ตอนนี้เราหยุดพูดเราก็เป็นฝ่ายฟังเราก็รู้พอเราเป็นฝ่ายหยิบไมค์พูดเราก็รู้เราก็เเราคิดอะไรเราก็รู้เวลาเราสบายใจไม่สบายใจสบายกายไม่สบายกายเราก็รู้เราได้แจ้เป็นรู้รู้คือรู้ตัวเราอดแต่เราเนี่ยพอใช้ชีวิตนานมากเลยเราลืมไปเลยแต่ละชาติเราเอาไว้ไอ้ตัวเราที่ถูกรู้เนี่ยเป็นตัวเรา. การถามทุกคนน่ะมันง่ายง่ายเพราะว่ามันมีอยู่เล่นตัวเราทุกคนธรรมะไม่ได้ยุ่งยาก. ถามว่านั่งอยู่เนี่ยรู้ไหมทุกคนตอบหมดเลยว่ารู้แล้วใครเป็นคนรู้เราเป็นคนรู้เห็นไหมใช่ไหมเราทําอะไรก็เราเป็นคนรู้หรือตัวเราเป็นคนรู้เออเวลาเราเป็นคนพูดหรือเราเป็นคนหยุดพูดใครรู้ก็เราเป็นคนรู้อีกเวลาเราสบายกายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจใครรู้เรารู้อีกเห็นไหมแล้วถามทีไรก็ตัวเราเป็นผู้รู้ตัวเราเป็นผู้รู้ตัวเราเป็นผู้รู้. เห็นไหมเวลาเราแอบคิดแอบนึกคิดดีคิดชั่วคิดบุญคิดแบบที่คุณสวนอกุศลใครเป็นคนรู้ก็เราเป็นคนรู้อีกเห็นมั้ยเนี่ยถามทีไรเราเป็นคนรู้เราเป็นผู้รู้รู้ตัวเราหมดเลยเราคิดเราพูดเราก็ทําอะไรเราจะไปกายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจเรารู้เป็นเราเป็นผู้รู้เราเป็นผู้รู้ตัวเราหมดเลยแต่เวลาใช้ชีวิตประจําวันน่ะเราเกิดทุกชาติเราเอาไอ้ตัวเราที่ถูกรู้เป็นตัวเรา. งั้นไอ้ตัวเราเนี่ยที่มันคิดได้ที่มันสบายกายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจที่มันน่ะยืนเดินหน้านอนเข้าห้องน้ําห้องส้วมเลยกินทํานู่นทํานี่ได้พูดได้อะไรต่างต่างเนี่ยไอ้ตัวนี้มันเป็นตัวตายมันเป็นตัวเกิดตัวตายตัวแตกตัวดับไปทุกชาติแต่ไอ้ตัวที่มารู้ตัวเราเนี่ยมันไม่เคยเกิดไม่เคยตายไม่เคยแตกไม่เคยดับแต่เราเนี่ยไม่เข้าใจสักทีเรากลับบ้านเดิมเราไม่ถูกคือจิตเดิมแทนหรือจักรวาลเดิมเรากลับไม่ถูกเรากลับไปคืนธาตุรู้ที่ว่างเปล่า. ไม่ได้แล้วกลับไม่ถูกกลับบ้านเดิมไม่ถูกเราก็ยึดเอาไว้ตัวเราเนี่ยในแต่ละชาติเป็นตัวเราก็ยึดเอาครอบครัวยึดเอาหัวเอาเมียสร้างลูกสร้างหลานมาหลายภพชาติไปเป็นสัตฉานก็ยึดเอาตัวเราที่เป็นสัตว์เพศต่างๆแล้วไปไปยึดไปผสมพันธุ์กับตัวผู้ตรงเนี้ยออกลูกออกหลานรับประทานไป. อย่างงั้นเล่ากังวลไปเรื่อยประยุทธ์เอาไอ้ตัวใหม่ไอ้ตัวเราแล้วก็ไปยึดผัวยึดเมียแล้วก็ออกลูกออกหลานแล้วก็ตายไปอย่างเงี้ยทุกชาติ. ไม่มีใครมาสอนเราสักชาตินึงหรืออักษรแล้วเราไม่รู้จนกระทั่งมามีคนสอนไม่ใช่เราแท้ๆมันคือผู้ที่รู้ตัวเรานั่นแหละมันมีอยู่แล้วในตัวเราทุกคนน่ะไม่มีใครไม่มีหรอกมันมีทุกคนอ่ะใครจะไม่รู้ว่าเราเรานั่งเรายืนเราเดินแล้วนอนเราดื่มกินเราทําโน่นทําเนี่ยมันก็ต้องมีมันก็ต้องรู้ใครเรามารู้ตัวเราก็เรามีคนมารู้ตัวเรา. อ้าวสบายกายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจใครรู้อะเราเนี่ยมันรู้ตัวเราถามทีไรอะเราเป็นคนมารู้ตัวเราเราเป็นคนมารู้ตัวเราอ้าวแล้วใครคิดดีคิดชั่วคิดบุญคิดบาปคิดกุศลนะกุศลในที่รับที่แจ้งใครเป็นคนรู้เรารู้เรารู้อีกโอ๊ยเราพูดอะไรหรือไม่พูดอะไรใครรู้เราก็รู้อีกพูดดีพูดชั่วพูดบุญพูดบาปพูดกุศลกุศลใครรู้ก็เรารู้อีกคนไทยถามทีไรเราเนี่ยก็รู้เราเป็นคนที่รู้ตัวเราเราเป็นคนรู้เห็นมั้ย. ท่านทุกคนน่ะมันก็รู้อยู่แล้วว่าเราแท้แท้จริงคือคนที่รู้ตัวเราท่านเลยตอบว่าเราอ่ะเป็นคนรู้ตัวเราเราอ่ะเป็นคนรู้ตัวเรา. แต่เอาเข้าจริงอ่ะฉันยึดตัวไหน. การยึดไอตัวเราที่คิดที่พูดที่กระทําได้นี่มันสบายใจไม่สบายใจเป็นตัวเรา. ใช่มั้ยนี่แหละเค้าเรียกออกวิจารณ์ยื่นผิดตัว. ยึดตามวิชาคือยึดตัว. เราเลยกลับบ้านเดิมไม่ถูกคือจิตเดิมแทนหรือจักรวาลเดิมเลยกลับบ้านเดิมไม่ถูก. อ่อเข้าใจไหม. ครับจะถามไรอะ. กราบนมัสการหลวงตาค่ะคือหนูก็ได้ความรู้จากพระอาจารย์ที่เกี่ยวกับการเกิดการเกิดแล้วก็พยายามที่จะปฏิบัติให้ให้รู้ว่าตัวเองไม่มีตัว. ตัวตนอะไรแบบเนี้ยค่ะให้ให้เราทราบว่าการที่เราเกิดมาแล้วเราไม่มีตนแต่ก่อนคิดว่าเราอ่ะมีตัวตนแล้วก็ยึดอยู่พอพอพอฟังในยูทูปของพระของหลวงตาก็เลยทราบว่าเราเราไม่มีตัวตนอะไรเข้าใจว่าเราเกิดเราเราว่างเปล่าอะไรแบบนี้ค่ะพยายามปฏิบัติก็เลยอยากจะให้ให้หลวงตาแนะนําว่าเราจะปฏิบัติยังไงให้พยายามรู้ว่าเรามันไม่มีตัวตนพยายามปฏิบัติอยู่ตลอดแต่ว่าก็ยังรู้สึกว่ามันยังมีตัวตนอยู่อะค่ะ. จะสังเกตดูสิเราก็สังเกตดูว่าธรรมชาติแท้แท้เนี่ย. สังเกตดูสิสาวพูดเมื่อกี้เนี่ยธรรมชาติแท้ๆเนี่ย. มันเป็นธรรมชาติที่มารู้ตัวเราใช่ไหมรู้ตัวเราคิดตัวเราพูดตัวเราก็ทํานู้นก็ทํานี่มันเป็นธรรมชาติที่มารู้ตัวเราแต่เราสังเกตดูให้ดีๆผู้ที่มารู้ตัวเราอ่ะมันไม่ได้คิด. แต่ไอ้ไอ้ไอ้ตัวเราที่คิดที่คิดดีคิดที่เราคิดบุญคิดว่าคิดเป็นตัวแตกดับทําลายเป็นตัวตาย. แต่ไอ้ธรรมชาติที่มันรู้ตัวเราเนี่ย. มันไม่ได้คิดเพราะไอ้ตัวคิดมันคือไอ้ตัวเราที่ถูกรู้. ร้อยเปอร์เซ็นต์. แต่มันอยู่ในตัวเราเนี่ยแหละมันซ้อนกันที่ที่ที่โยมบอกว่าเมื่อก่อนไม่เคยรู้เลยเพิ่งจะรู้ว่าไอ้ร่างกายเรามันมีอยู่3เออคือกายเนื้อไอ้กายเนื้อเนี่ยเป็นสิ่งที่ต้องแก่เราก็รู้นะมันแก่มันไม่เที่ยวมันแก่มันเจ็บมันตายน่าเปิดภูพางแล้วกายจิตคือกายจิตหรือหรือไอ้ไอ้กายจิตก็คือกายที่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ต่างต่างได้มี. กริยาการมีการเคลื่อนไหวมีการกระเพื่อมกระเพื่อมได้นี่คือการฉีด. และอีกอันนึงก็คือผู้ที่มารู้กายเนื้อกับกายจิตนี่คือรู้ว่านั่งยืนเดินนอนรู้ว่าพูดหรือไม่พูดว่าพูดดีพูดชั่วพูดบุญพูดบาปพูดกุศลอกุศล. รู้ว่าสบายกายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจรู้เวทนาแล้วก็รู้จิตที่คิดดีคิดชั่วคิดบุญคิดบาปคิดกุศลหนักกุศลรู้หมดเลย. แต่รู้เนี่ยมันไม่ได้มันไม่ได้เป็นคนคิด. ไอ้คนที่คิดคือไอ้ตัวกายเนื้อกายเนื้อกายจิตเรียกว่าขันธ์5ไอ้กายเนื้อก็คือรูปไอ้กายจิตก็คือเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณอีก4ขันเรียกว่ากายจิตเอ่อหลวงตาเรียกง่ายๆภาษาชาวบ้านเรียกว่ากายจิตเอ่อแล้วก็รู้รู้ก็คือว่ารู้ขัน5รู้คันหน้าคือรู้ไอเนื้อกับกายจิตรนี่แหละ. แต่ไอรู้เนี่ยมันมันทําหน้าที่รู้ไปไกลจิตมันก็ทําหน้าที่เป็นเป็นฝ่ายนํามาขันเป็นฝ่ายคําว่านามมะขามคือทําหน้าที่เวทนาทําหน้าที่สัญญาทําหน้าที่สังขารทําหน้าที่วิญญาณ4ขันแล้วก็กายเนื้อก็ทําหน้าที่ร่างกาย. มันคนละหน้าที่กันอยู่ในร่างกายเราแต่ทํางานคนละที่ไอ้รู้เนี่ยมันทํางานแล้วที่รู้อย่างเดียว. แต่มันมันคิดไม่ได้แล้วมันก็ไม่มีตัวตนมันมีอยู่3อย่างในร่างกายเราแต่เราเนี่ยใช้มันแค่2อย่าง. เราเราใช้มันแค่2อย่างอีกอย่างหนึ่งอ่ะ. เรามันมีอยู่แต่เราอ่ะไม่เห็นเราไม่ได้เอามาใช้. ไอ้รู้เนี่ยไอ้รู้ที่มารู้ไอ้ไก่เนื้อเอาไก่ฉีดเนี่ยรู้เนี่ยไอ้รู้เนี่ยมันทําหน้าที่รู้อย่างเดียวมันมันมันทําหน้าที่อื่นไม่ได้ได้แต่รู้เราต้องน้อมอดเวลานะ. คนพูดพูดเน้นพูดใหม่พูดใหม่ต้องน้อมพิจารณาตลอดเวลานะคะเพื่อจะได้รู้ถึงตัวตัวนี้แยกตัวให้ได้อะค่ะยังไงใช่ต้องน้อมอยู่อดเวลาใช่มั้ยคะใช่ใช่ใช่จะได้รู้ว่าในร่างกายเรามี3กายค่ะถึงจะเห็นใช่มั้ยคะหรือจะรู้แย่คนคนคนมีปัญญานี่มีปัญญาจริงจริงหลวงตาพูดนี่ก็เข้าใจเลยเข้าใจค่ะแต่ว่ายังไม่เข้าไปถึงใจยังเข้าใจที่ท่านที่หลวงตาพูดทุกอย่างแต่ว่าก็นี่ไงก็เราก็อันไหนก็ตามที่มันมันข้างในใจเราเนี่ยมันคิดมันเคลื่อนไหวได้. ได้ไว้ไว้. เราก็ได้แต่มีอาการไวไวเห็นมันไปไหวไหวไวไวไวไวไม่ไหวก็จะเห็นมันเห็นมันไวไวอยู่เงี้ยแหละก็จะเห็นมาหรือรู้มันไวไวอยู่อย่างงั้นน่ะก็รู้ว่ามันไม่ต้องทําอะไรก็ได้แต่รู้เพราะว่า. เรารู้ได้ไงว่ามันมีอาการคิดมีอาการไวไวไอ้กายจิตอ่ะมันมีอาการไอกายจิตมันมีอาการมีความรู้สึกมีอารมณ์มีความมีความคิดไวๆไว้อยู่ไวไวเคลื่อนไหวอยู่ภายใน. ก็รู้กันอยู่รู้กันอยู่เฉยเฉยงั้นแหละว่ามันมีการไม่ไหวรู้นี่ไม่ได้ไปทําอะไรนะก็ได้แต่รู้แล้วก็มันก็เหมือนกับว่าได้แต่รู้ไอ้ไอ้ไอ้รู้ได้คิดมันก็ได้แต่คิดมีอาการไอ้รู้มันก็ได้รู้มันคนละหน้าที่กัน. แล้วก็. ไอ้คิดมันก็คิดไปไอลูกมันก็ได้แต่รู้เราก็เลยรู้ว่าเออเว้ยมันได้แต่คิดเว้ยไอ้ที่มันรู้ว่าตัวเราคิดเนี่ย. มันไม่มีไม่มีตัวมาปรากฏหรอกแต่ไอที่ตัวปรากฏอะมันมีแต่ไอ้ตัวกายเนื้อไก่จิตแต่ไอ้ไอ้รู้เนี่ยมันไม่มีตัวมาปรากฏเลยมันได้แต่รู้. มันรู้อะไรอะก็รู้ว่ามีแต่คิดแต่ไอ้ตัวผู้รู้ไม่มี. เราจะเห็นด้วยปัญญาใช่มั้ยคะเห็นด้วยใจเห็นด้วยใจเห็นด้วยใจรู้ด้วยใจว่าค่ะว่าเนี่ยในอาการในในใจของเราในอเมริกาไวไวไม่ไหวแต่มันไม่ปรากฏตัวรู้ไง. เนี่ยเราก็รู้อยู่เนี่ยเนี่ยเนี่ยเอาง่ายๆดีกว่าอย่าไปทําให้มันยากๆอย่าไปคิดซับซ้อนเนี่ยท่านนั่งอยู่เน. ท่านนั่งถือใหม่ถ้ารู้ไหมว่าท่านนั่งถือไมค์. ท่านดูที่รู้มันอยู่ตรงไหน. ห้ะเออพูดไปพูดไปเราก็อาจจะไม่เจอค่ะมันอยู่ที่รู้ค่ะเออมันอยู่ที่รู้เนี่ยแล้วมันอยู่ตรงไหนอะมันอยู่ที่รู้แล้วก็อีกคนบอกหาไม่เจอมันอยู่ที่รู้แล้วรู้มันอยู่ตรงไหนไม่มีตัวตนไม่ได้เออจับไม่ได้หามาเจอมั้ยไม่เจอค่ะไม่เจอก็เพราะว่ามันไม่มีตัวตนไง. เหมือนกับมันก็ไม่ได้มันมันมันเคลื่อนไหวมั้ยดูสิไม่เคลื่อนไหวอันนี้ก็นี่ไงแล้วก็เมื่อกี้บอกว่า. แล้วเราจะเจอมันยังไงก็เนี่ยถามปุ๊บก็เห็นแล้วเนี่ยก็รู้ด้วยใจอะยังไม่ทันจะทําอะไรเลยก็รู้แล้วเนี่ยว่าก็รู้ด้วยใจแล้วนี่ไงไม่ต้อง. ก็ก็รู้ด้วยใจของท่านแล้วก็ตอบเองเลยดูเนี่ย. ก็ต่อเรียกว่าเออมันมันรู้อยู่แต่รู้มันไม่มีตัวตน. แล้วมันก็ไม่ได้เคลื่อนไหว. ครับแสดงว่าตัวสติก็ต้องเอามาช่วยหมายความว่าเวลาที่เรามีสติเราจะรู้ตัวนี้ชัดแต่ถ้าเราไม่มีสติมันก็จะเพลินไปหลงคิดไปถูกต้องถูกต้อง. ที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์อุทาจะรุทโมท่านว่าสติอยู่ที่ไหนความรู้ที่นั่นความรู้ที่ไหนสติอยู่นั่นสติกับความรู้มันอยู่ด้วยกันถ้าเราไม่มีสติเราไม่รู้หรอกเพราะว่าเรามัวแต่เพลินดูหนังดูละครเล่นแชทเล่นไลน์เล่นโทรศัพท์มือถือเล่นเกมเรามัวแต่เพลินคุยเพลินอะไรสนุกสนานไป. เราไม่รู้เลย. นั้นน่ะถ้าเรามีสติอยู่มันก็รู้แหละเราไม่เผอิญไปกับอะไรก็ต้องรู้แล้วว่าเออเว้ยมันเรานั่งอยู่เราก็ต้องรู้ว่าเรานั่ง. เขาถามว่า. แล้วไอ้ที่รู้ว่าท่านนั่งอยู่เนี่ยมันอยู่ตรงไหนตัวตนมันเป็นยังไงแล้วบอกหน้าตามันดิฉันก็บอกไม่รู้หรอก. ได้ซานสะเกษตัวที่ท่านรู้ว่านั่งเนี่ยมันคิดได้มั้ย. มันมันมันต้องใช้ความคิดอะไรมั้ยหรือมันรู้ขึ้นมาเลยเอาธรรมพูดใหม่ท่านพูดใหม่มันรู้เลยมันรู้ได้เลยมันรู้ได้เลยมันเลยไม่ต้องใช้คิดไงเพราะมันเป็นไรมันเป็นธรรมชาติที่มันไม่ต้องคิดมันรู้ขึ้นได้เลย. เวลาเราสบายกายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจกายเบาใจเบากายหนักใจหนักเนี่ย. ท่านดูดิว่า. มันรู้คือรู้เลยรู้ว่าท่านต้องไปนั่งคิดซะก่อนว่าท่านรู้ได้เลยเหมือนกันมันก็รู้ขึ้นมาได้เลยเห็นไหมล่ะใช่มั้ยเพราะอะไรมันเป็นธรรมชาติอยู่ในตัวเรานี่แหละคือมันเป็นธรรมชาติที่มันรู้ขึ้นมาได้เลยมันรู้มันรู้ขึ้นมาเองมันเป็นธรรมชาติที่มันรู้ของมันมาเองโดยไม่ต้องใช้ระบบการคิด. พาระบบการคิดมันอยู่ที่กายจิตกับกายเนื้อ. เพราะว่ามันต้องใช้ระบบสมองของในกายเนื้อแล้วก็กายจิตมันทํางานสัมพันธ์กันมันถึงมีระบบการคิดความจําได้ถ้าสมองมันจําไม่ได้มันจะไปคิดอะไรได้มันไปคิดเรื่องที่มันจําไม่ได้เออทีนี้มันก็ต้องมีระบบสมองกับระบบกายจิตกับกายเนื้อมาทํางานร่วมกันมันถึงคิดได้คือขันธ์5นั่นแหละ. มันก็ต้องทํางานร่วมกันถึงคิดได้แต่ไอ้อีกกายนึงอะคือรู้เนี่ยมันไม่มีกายหรอกไอ้รู้เนี่ยมีอีกอันในร่างกายมันไม่ต้องใช้ระบบของของกายเนื้อกับกายจิตไม่ต้องใช้ระบบการเรียนไม่ต้องใช้ระบบความจําไม่ต้องระบบการการระบบการคิดความเข้าใจเพราะมันเป็นมันเป็นความมันเป็นรู้เป็นธรรมชาติรู้อีกอย่างนึงที่อยู่ในตัวเรามันโดยไม่ต้องผ่านกายเนื้อกับกายจิตมันรู้ออกมาจากใจ. หน้าที่ของมันมีอย่างเดียวคือรู้เฉยเฉยไม่ว่าจะเป็นอะไรจะดีจะชั่วจะดีใจเสียใจรู้ไอ้ตัวรู้ตัวนั้นตัวเดียวคือเราคือคือไม่ใช่คือเราคือสิ่งที่เราพูดถึงว่าเป็นกายธรรมชาติหรืออะไรเออเออเออแค่นั้นเองใช่ใช่เป็นพุทธะหรือว่าธรรมชาติหรือเป็นธรรมชาติแค่ตัวนั้นตัวเดียวใช่ตัวรู้ใช่เป็นเราแท้แท้เลยดั้งเดิมเลยไม่ใช่ว่าเราคือไอ้ไอ้ตัวคิดได้นะเออไม่ใช่ตัวคิดได้มันกลายเนื้อกายจริงถ้ามันมีไอ้ไอ้ไอ้คิด. มีอารมณ์ได้เสียใจด้วยดีใจได้คิดดีคิดชั่วคิดบุญคิดบาปคิดกุศลไอนี่มันไก่เนื้อก็ไก่ฉีดมันทํางานร่วมกันแต่ไอ้รู้เนี่ยเราเรียกว่าพุทธะหรือธรรมชาติเนี่ยอันนั้นน่ะมันมันคิดไม่ได้มันมันมันรู้ขึ้นมาเลยรู้โดยธรรมชาติโลกมันอาจจะรู้ได้อย่างเดียวมันรู้อย่างเดียว. ทีนี้ฝึกเนี่ยก็รู้อย่างเดียวรู้อย่างเดียวรู้อย่างเดียวแต่อันไหนถ้ามันไปคลิกกับให้มันเป็นไกลกายจิตกายเนื้อที่มันทํางานร่วมกันไปซะแล้วไอ้เราก็รู้อยู่ในใจว่าไอ้ตัวที่คิดได้พูดได้เคลื่อนไหวไปมาได้ไอ้ตัวนี้เป็นตัวแก่ตัวเจ็บตัวตายตัวแตกดับไปทุกชาติ. หลวงตาครั้งแล้วเราต้องปฏิบัติแบบดูรู้ไปฝึกรู้ไปกับการเดินกายพี่. จินตนาการมันต้องไปด้วยกันมั้ยคะหรือว่าต้องแยกค่ะอืมถ้าเราเข้าใจแล้วว่าไอกายเนื้อกายจิตมันต้องแตกหักทําลายก็เป็นรู้ไปที่ไม่เคลื่อนไหวก็ค่ะจบเลยอ๋อรู้ค่ะเออแต่ถ้าเรายังพูดเท่าไหร่ก็ยังไม่เข้าใจก็ต้องมาแยกให้เห็นว่าไอ้กายเนื้อมันไม่เที่ยวต้องมาพูดกับกายเนื้อไม่เที่ยงเราไม่เห็นว่ากายเนื้อไม่เที่ยงก็ต้องมาพิจารณาเข้าพิจารณาว่ากายเนื้อมันไม่เที่ยงควรเดินพิจารณาเออเดินไปเดินมานั่งก็พิจารณาว่ากายเนื้อไม่เจี้ยงกายเนื้อไม่เจี้ยงพิจารณาให้มันแก่มันเจ็บมันตายมันเน่าป่วยหูฟังซะลายหายไปหาตัวตนไม่เจอ. เสร็จแล้วแบบสิ้นเดือนกันถึงจะถือกายเนื้อเสร็จก็มามาพิจารณากายจิตเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณว่าไอ้กายจิตเนี่ยมันก็ไม่เที่ยงมันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ขึ้นมาแล้วก็ดับไฟมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์แล้วว่าดับไปมันของไม่เที่ยงตัวตนมันไม่มีคู่กันแบบนี้ใช่มั้ยค่ะดูดูเราก็พิจารณาไปจนกระทั่งเราไม่ยึดถือให้กายเนื้อไกลกายจิตมันก็ไปเป็นรู้หรือถ้าเราเข้าใจแล้วด้วยใจของเราว่าเออก็รู้มันก็ไปอยู่แล้วเราก็เออไปรู้ไปเลยแล้วอันไหนก็ที่มันไปไกลเนื้อกายจิตเราสละหมดเราเดี๋ยวเราก็มันต้องแตกต้องดับเราไม่ยึดไม่. ถือให้กายที่แตกดํากายเนื้อต้องแตกดับกายจีนก็ต้องแตกแล้วมันไม่ใช่ถือกายเนื้อกายจิตก็เป็นรู้ไปเลยก็พ้นทุกข์ไปเหมือนกัน. อยู่ที่ปัญญาเราจะเข้าใจตรงไหนอะอืม. เราต้องรู้ด้วยใจเรานะฮะจริงจริงนะไม่ใช่จําเอานะไม่อยากทําพอมันเป็นถ้ามันเป็นความจําเอามันเป็นมันเป็นกายจิตใจเนื้อทํางานร่วมกันแต่ถ้าเป็นเป็นรู้แล้วท่านก็ไม่ต้องไปใช้ระบบการคิดสัญญาไม่ต้องไปใช้การการพิจารณาอะไรเป็นรู้เลยเราเราจะรู้ได้ยังไงว่ามันเป็นความจําหรือว่ามันเป็นปัญญาที่เกิดขึ้นที่เรารู้ว่ากายนี้มันมันไม่มันมันเป็นแค่ดินน้ําลมใส่จริงจริงเออถ้าไปรู้แล้วมันก็รู้แล้วมันเป็นรู้ปุ๊บแล้วก็บอกแล้วว่ามันเป็นรู้ที่ไม่. โดนมันคิดมันมีแสดงอาการไม่ได้มันไม่มีอะไรเลยถ้าไปรู้ปุ๊บมันก็ว่างเปล่าจากน้ําหนักว่างเปล่าจากตัวตนว่างเปล่าจากมีสิ่งใดกดทับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆแต่มารู้ไอ้กายเนื้อกระกายจิตเคลื่อนไหวก็เป็นรู้เลยฝ่ายพระอรหันต์ทั้งหลายอยู่กับรู้เนี่ยอยู่ไอ้ไอ้ไอ้รู้ดิรู้เนี่ยอยู่ไอ้ไอ้ที่เป็นรู้ในร่างกายเราเนี่ยเป็นรู้ไม่รู้กายเนื้อไก่จิตเป็นรู้พอไปรู้เท่าไม่รู้ก็เป็นเดียวกับอรหันต์น่ะแสดงว่าเราปล่อยวางร่างกายเนื้อกายจิตไปหมดแล้วถ้าไปเป็นรู้. หลวงตาเค้าพิจารณาไกลก่ายเนื้อกับกายจิตให้คู่กันไปเลยได้ใช่มั้ยคะก็ได้แล้วแต่เราจะว่าปล่อยวางอะคือพิจารณาไม่ต้องพิจารณาอะไรเห็นว่าไอ้ไก่เนี่ยกายจิตมันไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราเป็นของไม่เที่ยงเราปล่อยวางมันแล้วก็ไปเป็นรู้รู้ที่ไม่ไม่เคลื่อนไหวไม่ใช่คลายเนื้อไม่ใช่กายจิต. พอเราไปรู้ซะแล้วมันก็ว่างเปล่าไปหมดอ่ะคือรู้ได้มันเป็นทาสว่างเรื่องเดียวกับธรรมชาติจักรวาลแต่มันเป็นรู้นะคือรู้มันรู้กายเนื้อไก่กายจิตอย่างอย่างแม่รถเนี่ยคือมันรู้ผิดตัวคือ. ไอ้รู้เนี่ยมันรู้กายเนื้อกับกายจิต. แต่มันรู้อะเพราะว่าธรรมชาติเนี่ยมันรู้อะไรก็รู้กายเนื้อกายจิตเราอ่ะรู้ว่าเรานั่งเรายืนแล้วนอนเราเราดื่มกินเราเราทําอะไรใช่ไหมแล้วก็รู้ไอ้การคิดการพูดการกระทําแล้วรู้เวทนารู้ว่าสบายกายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจแล้วก็รู้จิตที่มันคิดคิดดีคิดชั่วคิดบุญคิดบ่าวคิดกุศลกุศล. คิดตึกจอปรุงแต่งเรื่องอะไรก็ตามที่มันไว้ไวไวได้แต่ไอ้ไอ้รู้เนี่ยมันไม่ใช่กายเนื้อกายจิตที่มันเคลื่อนไหวมันได้แต่รู้อย่างเดียวรู้อะไรก็ไม่รู้กายเนื้อกะกายจิตนี่นาเออมันรู้กายจิตใจให้รู้เนี่ยมันไม่เคลื่อนไหวก็เลยมันก็ในใจของเราเนี่ยเราก็อยู่กับเห็นว่ากายเนื้อกายจิตเนี่ยมันเคลื่อนไหวแต่ไม่มีใครยึดถือแล้วก็เมื่อมันไม่มีใครยึดถือแล้วเนี่ยมันก็จะไม่ยึดถืออะไรในโลกนี้. เพราะว่ามันเป็นมันไปเป็นไอ้ไปเป็นไอ้ไอ้รั้วไปรู้ที่มันไม่มีตัวตนเสียแล้วมันก็ได้แต่รู้ทุกอย่าง. พอลูกต้องตาลูกท่องหูลูกทั้งจมูกรู้เลยทางลิ้นทางกายมันก็ไม่ยึดถืออะไรเพราะว่ามันมันเป็นรูปที่ว่างเปล่าแล้วไม่มีตัวตนแล้วก็พอไปรู้ไอ้ความคิดอะไรก็มันก็ได้แต่รู้มันไม่ยึดอะไรมันก็คืออยู่กับรู้ที่รู้ตัวเองว่าสิ้นยึดแล้วไม่ยึดอะไรสักอย่างเดียวแต่อย่างของแม่โอ๊ตเนี่ยคือมันไปอยู่กับยึดว่างไปรู้ว่างยึดว่างมันไม่ได้อยู่อยู่กับรู้ตัวว่ารู้แก่ใจว่าได้แต่รู้แล้วสิ้นยึด. ได้แต่รู้แล้วสิ้นยึดแทบไปยึดคอมว่างรู้สึกว่างว่างเบาๆโปร่งโล่งเบาสบายโหวงโหวงดีว่างดิอันนี้มันยึดไม่ใช่ว่ามันรู้นะเพราะว่าไอ้ไอ้ว่างโลกโป่งเบาสบายมันเป็นไปทนามันเป็นเวทนาแล้วอาการมันไม่ว่างไม่โล่งโป่งเบาสบายมันเป็นมันเป็นทุกข์เวทนาแต่ว่าโล่งโป่งเบาสบายมันเป็นสุขมันเป็นสุขเภสนาก็ยึดน่ะสิไปยึดเวตนามันไม่เป็นรู้แต่ยึด. เพราะว่าไอ้ไอ้กายเนื้อก็คือร่างกายเราที่ยืนเดินนั่งนอนแล้วไอ้ไอ้กายจิตกายจิตก็คือเวทนาสัญญาตั้งขานวิญญาณที่4ขันไอ้เนี่ยมันรวมทั้งไอ้ความรู้สึกเวทนาขันธ์ก็คือสุขเวทนาโปร่งโล่งโล่งเบาสบาย. ถ้าเป็นอุเบกขาเวทนาเขาก็บอกว่าเออนิ่งเฉย. นิ่งเฉยว่างู้นน่ะนะแต่ความจริงก็คือ. อยู่ในฝ่ายสูงกว่าเนี่ยเพราะเราชอบมันนะนี่ใช้ว่างเราชอบมันก็ไปสู่กันแหละแล้วก็ไอ้อาการที่มันตรงกันก้างคือไม่โปร่งไม่โล่งไม่เบาสบายไม่นิ่งไม่เฉยไม่ว่างเรารังเกียจมันแล้วเราก็หนีหนีใจเราไปอยู่กับใจที่มันโปร่งโล่เบาสบายว่างไอ้นี่มันเป็นไอ้ไอ้ใจไอ่ที่มันไอ้คดีอาการที่มันโป่งโล่งเบาสบายนิ่งจะว่างกับมันอาการตรงกันข้ามมันเป็นเวทนามันเป็นขันมันเป็นกายจิต. อันนี้คือเราไปยึดกายจิตไว้เลยเราไม่ใช่ว่าไปเป็นรู้อีกอันนึงเรามีกายเนื้อกายจิตแล้วก็เป็นรู้รู้จะเรียกว่าพุทธะนู้นนะเรียกเหมือนความจริงไม่มีกายไม่มีอะไรเรียกพุทธะเรียกธรรมธาตุเรียกมหาสุญญตาเรียกจักรวาลเดิมมันเป็นชื่อสมมุติหมดเลยแล้วแบบว่าจะเรียกอะไรจิตเดิมแท้แจ้งเดิมแท้หรือว่าถ้าเป็นต่างชาติมันควรจะเรียกอะไรอีกเยอะแยะมากมายเลยแล้วแต่ชาติใดในโลกคงจะเรียกว่าอะไรล่ะคือก็คือมันเป็นอีกโตอีกอย่างหนึ่งที่อยู่ในร่างกายเราเนี่ยมี3อย่างคือกายเนื้อ. ปิดแล้วก็ไปรู้นั่นแหละ. จะเรียกว่าอะไรก็เรียกว่าวิญญาณธาตุก็ได้เรียกว่าจิตเดิมแท้ใจเดิมแท้เรียกว่ารู้เออมันแล้วแต่ขอให้สื่อความหมายกันอะมันเข้าใจตรงกันก็แล้วกันใช้ได้. จะเรียกว่าอะไรก็ได้บางทีก็ทะเลาะกันไอ้ไอ้ตัวภาษาเนี่ย. มันก็เพียงแค่ถ้ามันสื่อความหมายกันให้เข้าใจก็ใช้ได้ละ. ก็คือสรุปแล้วในร่างกายเรามี3อย่างกายเนื้อและไก่จิกแต่จริงแล้วมันก็ต้องเราไม่อยากมาพูดภาษาเป็นไอ้บาลีภาษาอะไรก็แล้วแต่กายวิญญาณกายฉีกกับจิตไอ้จิตสังขารกายสังขารอะไรพูดอะไรอย่างเงี้ยแล้วก็พอพูดบาลีไปพูดในภาษาทําอะไรก็แปลความมันเยอะก็ผิดอีกอะไรงี้แล้วก็พูดเราก็พูดภาษาชาวบ้านอ่ะไก่เนื้อนี่เลยเอาตรงไปตรงมาเรามีเนี่ยแล้วก็ตายจิต. ใกล้ชิดแล้วก็ไปรู้เรียนรู้ที่เป็นพุทธเรียกว่าพุทธธรรมธาตุมหาสุนยตาจักรวาลเดิม. รื้ออะไรอ่ะอวกาศแห่งจิตเดิมแท้จะเรียกว่าอะไร. เอามาตธาตุเกี่ยวแล้วเนี่ย. ว่าเยอะหลายหลายชื่อโยมอาจจะรู้มากกว่าน้ําตาก็ได้อ่านเยอะ. เข้าใจยังอ่ะวิธีปฎิบัติอ่ะถ้าน้ําตาพูดเนี่ยบางคนมีปัญญาเป็นเลิศเนี่ยมันก็ฟังดิก็ปล่อยวางหมดเลยปล่อยวางไกลเนื้อปล่อยวางไกลจิต. ไปวางก็ได้คืออยู่กับรู้ที่รู้ว่าบัดนี้ใจมันไปเป็นรู้ดีกว่าอันนั้นมันไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทําร้ายถ้าเป็นกายเนื้อกับกายจิตเนี่ย. กายจิตอ่ะกายจิตรวมทั้งเวทนาสัญญาสังขารรวมทั้งไอ้ไอ้ความรู้สึกโปร่งโล่งเบาสบายนิ่งเฉยสงบว่ามันเป็นเวทนาขันมันเป็นการจิตอันนี้ไปยึดกายจิตไปยึดเวทนาขันคือมันต้องไปอยู่กับรู้เค้ามาอยู่กะรู้คือมันรู้ว่าเนี่ยร่างกายเราเคลื่อนไหวยังไงก็ตามเราพูดไม่พูดเราสบายกายไม่สบายกายสบายใจไม่สบายใจ. มันโปร่งโล่งเบาสบายไม่โปร่งไม่โล่งบายมันเป็นรู้อย่างเดียวว่าไม่ยึดอะไรเลยได้แต่รู้ไม่ยึดอะไรเลยมันคิดมันคิดอะไรมีอาการจุ๊บจิ๊บจิ๊บจิ๊บอยู่ในใจตลอดเวลาเป็นรู้ไม่เป็นไม่ไปเป็นในตัวคนคิดเลยเป็นรู้เพราะว่าไอ้รู้เนี่ยมันคิดไม่ได้ถ้ามันเป็นคิดมันมันก็คือไอ้กายจิตกะไอ้กายไก่เนื้อทํางานด้วยกันเดี๋ยวมันแตกดับมันตายมันน่าเปิดผุพังถ้าอย่างเงี้ยถ้าเราไปยึดเอาไว้ไอ้ไก่เนื้อหรือไอ้กายจิตเนี่ยมาเป็นตัวเรา. คือไอ้ตัวที่คิดที่มีความสบายใจไม่สบายใจมาเป็นตัวเราเราสบายใจมากเราไม่สบายใจเราเกลียดความไม่สบายใจเราเอายึดไว้สบายใจอย่างเดียวอย่างนี้ก็ต้องไปเกิดใหม่อยู่เรื่อยไปมันก็มีเป็นตัวเป็นตนเพราะเรายึดผิดตัวมันก็ไปเป็นพอไกลไกลเนื้อตายแล้วมันก็เดินออกมาเป็นกายโป่งแสงเลยตอนนี้ไม่ตายตัวนี้เพราะว่าเราไปยึดเอาไว้ไอ้ตัวที่เป็นกายจิกเนี่ยที่มันเป็นกายโปร่งแสงเนี่ยเราไปยึดไว้มันก็เลยตายไปแต่กาย. ส่วนไอ้ไอ้กายเนื้อที่ทํางานคู่กับขันหยาบคือเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณซึ่งเป็นขันหยาบมันก็ดับไปแต่เราไปยึดเสียแล้วกายจิตเป็นตัวเราเลยก็ไปสร้างไปสร้างตัวเราเป็นตัวอีกตัวนึงอยู่ในกายเรานี้แล้วเวลาตายแล้วก็เลยไอ้ตัวที่เราไปสร้างไว้เนี่ยมันเลยเป็นเสมือนจริงออกมาเป็นตัวจริงๆออกไปอยู่นอกตัวเรา. แล้วตอนนี้พอเรายึดอะไรปุ๊บไปสั่งปุ๊บยมทูตมาตามหาเจอแล้วก็เอา3ง้ามาแทงออกไป. เอาไปให้ยมบาลพิพากษาลงโทษ. เราไม่ได้อยู่กับรู้ที่ว่ารู้แก่ใจว่าไม่ใช่อะไรเลยเพราะว่ารู้มันเป็นธรรมชาติแต่ทาสรู้แล้วรู้เนี่ยมันเป็นธรรมชาติของพระไม่ใช่ว่าเราต้องไปยึดรู้อีกใช่มั้ยเพราะว่ารู้เนี่ยมันเป็นธรรมชาติเป็นทาสรู้ที่รู้เรียกทาสรู้เออมันเป็นธรรมชาติของธาตุรู้เป็นความรู้อยู่ในร่างกายเราเนี่ยมันทําหน้าที่แตกต่างกันให้เป็นรู้แต่ไม่ใช่ไปยึดรู้อยู่อีก. ถ้าไปยึดรู้ก็มันก็ไปเอาไอ้ขัน5ไอ้กายเนื้อไก่จิตมายึดรู้อีกอันนี้ก็สลับกลับบ้านอีกอันนี้เออเจนนี่กลับหัว. กลายเป็นเจดีย์กลับหัวอ้าวไปเป็นรูปมันไปเอาไอ้. ไอกายเนื้อกายจิตมันพยายามมายึดรู้ไว้ให้ไปรู้ไว้อีกเอ้าไปรู้แล้วก็เป็นรู้ได้แต่รู้แต่กลับไปเอาจะยึดรู้เพราะจะยึดรู้มันก็ไปเอาไอ้กายเนื้อกายจิตมายึด. ไม่ได้รู้อีก. เข้าใจไหมเนี่ยไม่เข้าใจฟักนะแต่เข้าใจก็ถือว่าเก่งมากแล้วมาครั้งแรกก็เข้าใจเลยเนี่ยฟังยูทูปอยู่ตลอดอ่ะค่ะฟังทุกวันค่ะหลวงตามาครั้งแรกแต่ฟังทุกวันก่อนจะมา. เข้าใจมั้ยล่ะอ้าวเยอะเนี่ย2คนเนี่ยไม่พูดเลยปัญญาดีก่อนก็ได้เข้าใจไหมนี่ก็พูดกันเนี่ยเข้าใจเข้าใจรับรองเป็นปืนก็เข้าใจเหรอ.