佛陀的教法就指明，就在这身心上。佛陀的教法就指明在我们自己的身心上，让我们看到我们的身心是无常的，是不稳定的。有衰老、疾病和死亡，死后也会分解，回归自然元素。 坚硬的部分，火化后会变成灰烬，骨头会漂在水上，无法火化的坚硬部分会变成泥土。 液体的部分，腐烂了为什么不火化呢？腐烂后，体液会流入地下，蒸发的部分会蒸发掉。作为呼吸的气体，会回归自然。作为火元素的温度，也会回归自然。作为空虚的觉知元素，也会回归空虚的自然。身心是由土、水、风、火、空这五大元素和觉知元素组成，只有空性觉知。就像自然宇宙的空虚一样，自然宇宙的空虚没有觉知。而那个觉知元素，就是所谓的心，是空虚的，但有觉知。 土、水、风、火、空和觉知这六种元素，或者如果不包括空，那就是五种元素，即土、水、风、火和觉知，或者说意识元素，五种元素结合在一起。结合在一起就产生了五蕴，也就是我们的身心：色、受、想、行、识。但是，结合在一起后，首先产生的是受、想、行、识。 然后，才完整地产生出所谓的名色。有了名色之后，才慢慢有了眼、耳、鼻、舌、身、意，也就是有了眼门、耳门、鼻门、舌门、身门、意门，逐渐完整，然后才生出一个婴儿。 这就是自然。 出生后，会逐渐成长。从婴儿开始，最早从一滴血开始，那是父亲的精子，属于土元素，和母亲的卵子，属于水元素混合。从那时起，土和水就混合在一起。而那时还没有我们，没有我们的存在。不是我们自己飞来，然后变成一个有形有体的人，像你们各位现在坐在这里一样。我们是从元素的混合开始，父亲的精子是土元素，母亲的卵子是水元素。我们会发现，一开始就没有我们。是父母双方的成分，即精子，属于土元素，和卵子，属于水元素混合。然后母亲吃进植物和动物的残骸，这些是土元素，然后每天喝好几杯水，这是自然的水元素。土元素是自然的土元素，植物和动物的残骸，是自然界吃进去的东西。 吸入的气息，是风元素，回归自然，吸收热量，是火元素，也回归自然。当土、水、风、火这四种元素，以适当的比例混合在一起。 就形成了一个足够大的血块，然后觉知或意识，另一种元素，只有觉知，没有形体，没有形状，只有与自然合一的空虚，也加入了进来。当觉知加入后，就产生了名色，从水开始，然后成为水泡。 三个水泡就是开始有了生命，然后有了形状。有名色之后，就有了六入，也就是六个感官：眼门、耳门、鼻门、舌门、身门、意门，然后。逐渐成为一个完整的婴儿，然后出生。这就是佛陀的觉悟，关于事物的起源就是这样的。 从一开始。 长大后，就生出一个婴儿，婴儿逐渐长大，我们逐渐成为年轻人，先是男孩女孩。成为男孩女孩后，长大成为年轻人，成为年轻人后，组建家庭，成为成年人。上大学，工作，然后组建家庭，建立事业。然后开始衰老。衰老后，开始被疾病困扰。开始频繁出入医院，经常看医生，经常看牙医。牙齿开始坏掉。然后去医院。 现在开始，开始被疾病困扰，越来越频繁，一天一种病，每天都增加。越来越多，一会儿这种病，一会儿那种病。如果医生真的仔细检查，会发现很多还没检查出来的疾病。科学仪器只能检查出能检查出来的，但如果要彻底检查，应该一次检查几十万项，我们负担不起。但如果真的检查，肯定会发现我们身体里全是疾病。 所以说这个身体是疾病的容器，是囚禁疾病的地方，叫做苦。苦就是囚禁，囚禁苦，也就是囚禁疾病。疾病，疾病，疾病，是疾病的容器。直到。每个人都老了，越来越老，也越来越狡猾。塞满，填满。然后卧床不起，成为需要儿孙照顾的病人。 然后就这样。 阿姜从没进去过医院，进了ICU。我们用软管插入，通过软管喂食，到处插满软管，连接着各种管子，非常痛苦。然后他们在我们床头放了一个监视器。在临死之前，监视器上的曲线会发出“滴滴”的声音，在ICU里响个不停。 是上下起伏的曲线。但当意识消散后。 曲线就消失了，也就是说。 感觉、想法、情绪都消失了，然后身体分解，叫做元素分解，五蕴消散。一旦元素分解，土、水、风、火、空五大元素和觉知元素。六种元素分解，或者没有空，那就五种元素，它们会分解开来。分解开来后，五蕴就消失了，五蕴就是色、受、想、行、识，全部消失。 这就叫做元素分解，五蕴消散。一旦元素分解，五蕴消散后。 那么。消散的东西是。执着和错误的认为不会消失。 这种执着和错误的认为不会消失。错误地认为。身体就是我们。这个身体就是我们的自我，我们的存在。 这就是我们。 身心就是我们的自我，我们的存在。 当我们执着于身心，认为它是我们，是我们的自我，是我们的存在时，我们就会把我们的自我，拿去执着于其他事物。 执着于伴侣，执着于妻子，执着于儿孙，执着于地位、财产、房屋，认为是我们的，是我们的。但这些东西，包括身体。包括作为色、受、想、行、识的心。包括所有与我们相关的事物，都只是假设的。 它们是怎么假设的呢？因为这只是一场人生的戏剧。 我们的人生就像一场戏，我们的身体，我们的外貌，我们的名字和姓氏，我们是谁的孩子，都是戏的一部分。 长大后，有名字的伴侣，有名字的妻子，有儿有孙，名字叫什么，从事什么样的工作，有什么样的同事，有什么样的亲戚，这就是我们在世间演出的戏剧。当下，我们以这个名字，这个姓氏，这个外貌，以及所有与我们相关的人，一起在这世间演出这场戏。所有和我们一起演出这场戏的人。 都只是暂时假设的。不会太久。人生这出戏就会落幕。世上没有一个人，他们的人生戏剧不会落幕，没有结局。我们的生命也会走向终结。所有与我们相关的人，也都会各奔东西。 人生这出戏就结束了。所以才说它是假设的，是幻象。 当人生这出戏结束时，如果我们还不明白。 这只是一场人生的戏剧。由土、水、风、火和。空虚的觉知元素组成。成为五蕴。但我们却认为这是我们，是我们的自我，是我们的存在。实际上，我们把我们的自我拿去执着于配偶，执着于儿孙，执着于父母兄弟，执着于财产。死亡时，这种执着还没有结束，我们不仅执着于自己，也执着于其他事物。虽然元素和五蕴分解了，但执着和妄念还在，所以只是粗糙的身体死亡。 只是粗糙的身体死亡。 也就是粗糙的五蕴死亡。 但执着还在，所以会创造出另一个自我，另一个存在，它并没有消失，我们并没有消除这种执着和妄念，认为我们有自我，有我们的存在，它并没有消失。如果没有消失，死亡时，我们就会有一个我们创造出来的“自我”，它隐藏在我们体内。然后我们会把这个“自我”拿去执着于各种事物。 所以，在我们体内，既有肉身，也就是粗糙的身体，也有我们肉眼看不到的，透明的身体。 这个透明的身体和我们一模一样，隐藏在我们体内。所以我们死亡时，只是粗糙的五蕴，也就是粗糙的身体分解了。而精微的五蕴，也就是透明的身体。它并不会分解。 大部分人都会坐在自己的葬礼上哭泣，大部分都是这样。因为肉身死亡了。粗糙的五蕴分解了，尸体被放在灵堂里。但还有一个“自我”，形状和我们一模一样，是透明的，它就在我们的葬礼上，因为执着而痛苦地哭泣。 “阿姜，请照顾我的家人。” “阿姜，请照顾我的家庭。” 一边哭泣，一边哀求。 死亡的只是肉身。 死亡的只是五蕴。 但那个执着的“自我”并没有死，这就是奇怪的地方。 执着的“自我”没有死，因为执着而痛苦，它从身体里弹出来，坐在那里哭泣。每个死者的葬礼上都是如此。 死亡的只是肉身。 然后那个“自我”弹出来坐在那里哭泣。阿姜有的时候还没来得及火化。 阎罗王拿着三叉戟来了。 穿着红色的内衣。 穿着红色的外套，头上有角，带着两个拿着三叉戟的人来了。他们当着你的面把你拖走，用三叉戟刺你。“救命啊！救命啊！” 谁能救你呢？ 他们把你拖走，进行审判和惩罚。 问题就出在那个残留下来的“自我”。 肉身分解了，它也随之分解了。但那个残留下来的“自我”才是真的痛苦。那些上吊自杀的人，那些自杀逃避的人，他们以为逃避了痛苦，就能得到解脱。实际上，不会解脱的。那个死去的“自我”会更加痛苦，比活着的“自我”更加痛苦。 因为活着的时候，痛苦了，还有丈夫的安慰，还有妻子的安慰，还有父母的安慰，还可以看电影，听音乐，玩游戏，上社交媒体，总能得到一些缓解。但在那个世界里，没有手机。没有人会安慰你。你独自一人在那个世界里。没有人能看见你。你孤独地承受着痛苦。 等到他们来火化你时，他们都会回去。你该怎么办呢？你只能独自坐在寺庙里哭泣。来火化你的人都回去了，你该怎么办呢？你遭受着极度的痛苦。 有的人上吊自杀在家里。然后在父母家举办葬礼。 你让他们去办吧，但是那个痛苦的“自我”没有来。 它还在原来上吊自杀的房子里，变成了非常痛苦的鬼魂。 痛苦地待在那栋房子里。 因为业力的结果，因为他们没有活到天年，所以没有人来带他们走。但现在他们该怎么办呢？ 他们身处极度的痛苦之中，没有东西可以吃，没有东西可以喝。 没有人能看见他们，只有痛苦。 而且那个世界里到处都是恶鬼。走来走去，他们也很害怕，因为他们没有任何力量，没有任何功德。而且因为他们上吊自杀，这种业力让他们变成了胆小的鬼，蜷缩在屋子的角落里，不敢出来。 要过很久很久，直到他们活到天年，才有人带他们去地狱，接受罪恶的惩罚。 但他们在那里的每一天，都承受着巨大的痛苦。 这种痛苦没有人能看见。 但他们逃不过觉悟者，逃不过拥有神通的人。 佛陀已经断言过了。它不会消失，如果它消失了就好了，但它不会消失，痛苦也不会消失。 因为执着没有消失。 问题就出在这里。 因为执着没有消失，所以真的很痛苦。 非常痛苦。 如果有人认为，上吊自杀、服毒自杀就能结束一切，以为逃避了某人，逃避了某些痛苦就能解脱，那是不可能的。 那会更痛苦。 即使在其他灵界，他们也会被拉走，当着你的面。 在其他宗教的世界里，也是会被全部拉走。 没完没了，那个死去的“自我”是不会结束的，它真的很痛苦，比活着的时候更痛苦。 因为活着的时候有人安慰你，但在那个世界里没有人安慰你，没有手机可以玩游戏、聊天、刷社交媒体。 那时候我们要找什么来安慰自己呢？ 我们沉迷于玩游戏、聊天、刷社交媒体、看电影、看电视剧、听音乐、购物、和儿女妻子享受生活，虽然偶尔会有争吵，但还是有快乐的时光。但到了那个时候。 在那个世界里只有我们自己。 谁会陪着我们呢？ 你会在那里独自哭泣。 没有任何人会和你在一起。 没有人，只有你独自痛苦，没有人能看见，没有人知道，除了觉悟者，你逃不过他们。 问题就出在这个不会消失的“自我”。 因为什么而死去呢？ 因为执着。 执着于什么呢？ 执着于那些结合在一起的事物，土元素、水元素、风元素、火元素。 然后是觉知元素，或者说意识元素，它们结合在一起。 当五蕴产生时，我们会执着于它，认为它是我们的，是我们的自我，是我们的存在，我们认为它是真实存在的。 我们没有想到它会衰老，会生病，会死亡，最终会崩塌分解，火化后会变成灰尘，什么也不剩下。 我们不这么想，我们认为这就是我们，这就是真实的我们。 我们不认为这是一场人生的戏剧，终有一天会落幕。 包括我们自己，以及所有参与演出的人。 如果我们不这样想，如果我们认为一切都是假设的，我们就能解脱，解脱就是不再执着任何事物。 放下一切，什么都不执着，那就是解脱。 如果我们不认为一切都是假设的，我们就会执着于一切，执着于一切。 所以才会真的痛苦。 佛陀说，我们所执着的，就叫做无明。 正是因为无明，才让。 意识。 不愿意消散，回归到觉知元素，回归到纯净的觉知元素。 也就是没有自我，没有形体，只有觉知，没有作为透明存在的自我残留。 如果它回归到觉知元素。 就不会有人来痛苦了。因为一旦它回归到空性，那个残留下来的，痛苦的“自我”就不存在了，那个透明的“自我”就不会再痛苦了。阎罗王或者其他灵体，他们就无法来拖走你，因为他们找不到你了，因为你没有“自我”了，你已经消失了。 真正的意识，纯净的意识，最终的状态，是没有自我，没有形体，什么都不剩下，只有作为空性的觉知。 也就是与自然融为一体，找不到自我，就像俱迦（Kodhika）比丘的意识一样。 俱迦比丘在佛陀时代。 俱迦比丘听了佛陀的教法。 然后理解了深刻的佛法。 但当时，他的意识还没有证得阿罗汉果。 但是他的身体非常痛苦，因为俱迦比丘。 那天是他的死期。 应该是那天是他的死期。 因为他的身体非常痛苦，骨头里都在疼，浑身都在疼，我不记得了，但应该是得了骨癌之类的疾病。 所以非常痛苦，那时没有吗啡可以注射来止痛。 所以非常痛苦，即使听懂了佛陀的教法，但疼痛无法抑制。 所以他拿刀割断了自己的喉咙。 那些阎罗王就来等着了。 因为割喉自杀的人，必须下地狱。 把他的意识带到地狱。 因为。 但是当俱迦比丘割断喉咙，鲜血喷涌而出的时候。 他观照身体，认为它是痛苦的。 生来就有痛苦，身体很痛苦，非常痛苦，他还有慢性疾病，他骨头里都在疼。 他得了骨癌之类的疾病，我不确定。 所以他感到非常痛苦。 于是他只看到了痛苦，身体是无常的，只有痛苦。 他没有执着，放下了对自身身心的执着，对五蕴的执着。 于是当他死后。 俱迦比丘的意识消失了。 阎罗王。 等在那里，心想“哦，意识去哪儿了？” 到处都找不到，俱迦比丘的意识去哪儿了？ 他们找不到，于是去问佛陀，去向佛陀禀报。 他们说“我们在那里等着俱迦比丘的意识，想把他带去惩罚，因为他割喉自杀，但他为什么消失了呢？” 佛陀说，俱迦比丘在割喉自杀的时候证得了涅槃。 他放下了对自身身心的执着。 证得了涅槃。 证得涅槃的人，放下了执着，他的意识就像火焰熄灭一样。 或者像蜡烛的火焰一样，在眼前一吹，就熄灭了。 所以阎罗王找不到他的意识，它消失了，与自然融为一体。 而且。 所有的业债，都不知道该向谁索取了。 所有的业债都失效了，就算有业债，也不知道该向谁索取，所以全部失效了。 这就是区别所在。 在于执着于五蕴，认为身心是我们，是我们的自我，是我们的存在，与不执着之间。 区别在于，执着的人会留下一些东西。 死亡后，会留下一个透明的身体。 死亡后，还会有意识，或者说会留下一个“自我”。 会留下一个和我们一模一样的“自我”，很奇怪吧。 因为有的人做了很多恶业，比如一辈子都在杀猪。 经常杀猪，经常杀鸡。 当他们临死时，他们已经意识不到自己是人了。 那些经常做这些事的人，他们的意识已经麻木了。 那些恶业在他们心里留下了痕迹。 然后，显现出来的景象，就不是他们自己的样子了，而是整天咿咿呀呀地叫着。 还没死就开始叫了。 有的比丘就去问佛陀。他们说，这家主人真是太残忍了。 他整天整夜都在杀猪，十几个屠宰工整天整夜都在杀猪，猪整天整夜都在惨叫，挣扎。比丘们化缘经过时，整天都能听到惨叫声。他们说，这家主人真是太残忍了，他整天整夜都在屠杀猪。 佛陀说，他不是在屠杀猪。 因为那个人的意识已经变成猪了。 因为他总是杀猪，总是用刀刺猪的喉咙。 所以他害怕，觉得自己变成了猪，拼命挣扎。 那个“透明的自我”显现出来的不是人的形象，而是变成猪了。 那些杀鸡的人，他们宰杀鸡。 然后用手互相碰撞。 两只手做出手势，互相碰撞，直到鲜血淋漓。 人们把他们绑起来，但他们还是像鸡一样叫着。 他们会挣脱束缚。 如果让他们跑出去，他们也会让两只手互相碰撞，直到鲜血淋漓。 人们想尽办法阻止他们，但他们不肯。 因为他们已经变成了斗鸡。 我曾经叫过鸡，宰过鸡，所以我现在也在像鸡一样叫。 这就是业力的结果，它让“透明的身体”变得不再像他们自己了，而是取决于他们的业力。 什么样的业力影响最深，就会让他们的形象发生改变。 然后我们去投胎，也会变成那样，在死亡之前，他们的形象就已经改变了。 问题就出在这个“不会消失的意识”。 如果能够放下执着，就能彻底消失。 彻底消失。 如果是这样，佛陀就可以保证，那个已经彻底放下执着的人的意识，已经消失了。 一下子消失了，非常轻松，没有人会再来抓你。 所有的业债都失效了。 努力让自己消失吧，只有消失了才能避免被抓走。 非常厌烦那些葬礼，不用坐在那里听那些人哭泣。 “阿姜，请照顾我的妻儿。” “阿姜，请照顾我的家人。” 答应他们又有什么用呢？ 只是让自己心烦意乱。 只想听取别人的痛苦，我们已经够烦了，死亡之后还会更痛苦吗？ 坐在那里哭泣，他们火化完就都走了，你该怎么办呢？ 你独自待在寺庙里，没有人能看见你，你饥肠辘辘，没有人会给你东西吃。 为什么会这么痛苦呢？ 为什么要让自己这么痛苦，为什么要这么执着呢？ 告诉你们要放下，要放下执着，但你们就是不肯放下。 于是死亡后就遭受极度的痛苦。 你们看，死亡后还要坐在寺庙里哭泣，等到火化完，你们该怎么办呢？ 我们也不会一直看着你们。 但那真是极度的痛苦。 每个人都这样，每个死者都这样。 如果当时没有点香，接受他们的请求，他们就会一直在那里哭泣。 为什么会这样呢？ 真的是太痛苦了，他们担心小儿子。 父母最常犯的错误就是担心儿子。 他们担心小儿子。 难道只有一个儿子吗？ 他们有好几个儿子，但是那个小儿子自理能力差，比其他人更困难，所以父母更担心他。 死亡后，他们就投胎成为小儿子的孩子。 如果他们没有机会再生孩子，而且他们也没有福报投胎为人，他们就会投胎成为狗，或者壁虎，守卫他们的房子。 或者变成鬼魂，看守着他们，真的是太悲惨了，明明是他们的父母。 父母，祖父母，外祖父母，明明活得好好的，却投胎成为看家护院的狗，或者成为看守房子的鬼魂，或者成为壁虎，或者成为守护家宅的蛇。 然后很快就会被杀掉，如果他们遇到了土地神，就会被杀死。 真的是太悲惨了。 所以佛陀禁止比丘吃狗肉，因为狗肉就是那些担心自己儿孙的父母，祖父母，外祖父母变的。 因为他们执着于自己的儿孙，所以投胎成为了狗。 于是人们会说“这条狗真是太忠诚了。” 实际上，他们就是那些父母，祖父母，外祖父母。 因此，佛陀禁止比丘吃狗肉。 如果吃了，就是犯戒。 吃狗肉就是吃了那些父母，祖父母，外祖父母的肉。 在佛陀时代，佛陀去乔答弥婆罗门家化缘，那家门前的狗就吠叫起来。 狗吠是在打招呼。 我们去化缘时，狗会吠叫。 狗吠是什么意思？它很伤心。 看见佛陀很伤心。 没能做善事，所以投胎做了狗，悲伤地吠叫，并不是想回去。 只是悲伤地吠叫。 佛陀就说“原本是好好的父母，现在却变成了看守家宅的狗。” 那个人的儿子听了，就生气地说“为什么佛陀要说我父亲是狗？” 于是。 开始努力改变自己，不再做一个不孝子。 善待那条狗，像对待父亲一样。 让他的儿子改过自新，做一个好人。 善待父亲。 一直对狗说“父亲，我改过自新了。” 如果那个人真的改过自新了。 过一段时间他就会知道那条狗就是他的父亲。 他的儿子试着看看佛陀说的是不是真的。 他让那条狗睡在父亲的床上，像照顾父亲一样照顾那条狗，给它洗澡。 他自己也改过自新，不再是不孝子。 不再喜欢晚上出去玩，不再沉迷于赌博，他痛改前非，尽心尽力地照顾父亲，每天都叫父亲。 时间长了，父亲看见儿子悔悟了，流下了眼泪。 那条狗哭了。 因为儿子真的悔悟了，而且是真心悔悟，而不是假装。 他的父亲很高兴儿子能够悔悟，能够改过自新，不再吃喝玩乐。 不再晚上出去玩，不再赌博。 全心全意地做个好人。 于是。 他去挖埋藏在那片土地里的东西。 那个儿子感到很奇怪，他的父亲，也就是那条狗，在挖什么？ 于是帮它挖了出来，结果发现是一个埋藏在地下的宝箱。 于是他们把宝藏拿出来，一部分用来做功德，一部分用来自己使用，一部分用来投资。 然后把功德回向给父亲。 他的父亲看见儿子变成了一个好人。 那些束缚着他，让他牵挂的业力就此消失了。 那些让他执着，让他牵挂，让他投胎成为狗的业力就此消失了，束缚着他的业力就此消失了，那条狗就断气了。 然后享受着自己所造的功德。 但无论他造了多少功德，如果临终时还执着着，他就无法享受功德。 他无法享受功德，他被困在那里，去不了任何地方。 有。 一位年轻女子来和阿姜修行，在沙功那空府森林寺院里，她是帕·蓬迪和帕·库巴阿姜的弟子。 完成后，晚上她梦见。 她的外婆。 她的外婆的灵魂被囚禁在了墙壁里。 然后她来告诉阿姜，昨晚她梦见，她外婆的灵魂被囚禁在了墙壁里，墙壁就像监狱。 然后她外婆的灵魂被囚禁在了墙壁里。 它为什么能被囚禁呢？ 因为灵魂不需要占用空间。 它不需要占用空间。 但它是被一种幻觉欺骗了，以为我们有“自我”，我们有“自我”，我们有“自我”。这只是一种幻觉，实际上它根本没有自我，所以才不需要占用空间。 最重要的是，那种我们拥有“自我”的幻觉，存在于感觉中，但实际上我们根本没有“自我”，我们已经在死亡时分解了。 当五蕴分解时，我们已经分解了，但那种作为“自我”的感觉，却始终没有从心中消失，那种作为“自我”的感觉，它没有形体，所以不需要占用空间，所以才能被囚禁在墙壁里。 所以那堵墙可以囚禁外婆。 于是，必须做法事。 不知道是否能够成功，我们不知道。 因此必须举行仪式。 因为要举行僧团供养仪式，诵念《无常经》，不知道是否能够成功，我们不知道。 因为执着还在，真的很困难。 这就是执着于房子。 有的执着于儿孙，死亡时也执着于房子。 无论去哪里，都想着家。 来修行，听法一会儿。 见到阿姜的脸，见到阿姜的眼睛，就开始想家，想回家。 现在就想回家。 阿姜现在就想家了，已经迷失在房子里了。 心已经被囚禁在房子里了，一直在想着家，想着家。 很多人都去修行。 有一天，我曾经在塔萨塔维寺院修行。 帕·蓬迪，帕·库巴阿姜和乌泰阿姜，在巴冲县。 那是一个像这样的地方，一片开阔的场地，但没有这样的纱窗。 他们会搭起帐篷。 大家都非常高兴，就像来野餐一样。 很少能像今年这样见面，大家真的很高兴，就像来野餐一样。 修行了几天，我们已经记不清了。 每次都想着要回家。 师父还没起床。 我们还没起床。 结果，一觉醒来。 帐篷消失了，在凌晨四五点，消失得无影无踪。 想家了，回家了。 一开始来的时候还很高兴，但准备回去的时候，凌晨四五点就开始偷偷地拆帐篷。 早上起来，发现人已经全部消失了。 想家了，想家了，想家了。 似乎他们并没有真正地放下。 只是像皮筋一样，被拉伸了。 想家了，就把心，把“自我”固定在那里，在感觉中创造一个“自我”，就像皮筋一样，一端系在自己身上， 想念妻子，想念儿女，想念父母兄弟，就把心固定在那里，创造一个“自我”，然后把“自我”系在那里，一端系在自己身上，另一端系在家里。 他们并没有真正地放下，只是像皮筋一样被拉伸了。 一旦皮筋的弹性用尽。 “哦，今天是最后一天了，修行结束了，今天就要回去了。” 然后他们就回去了。 他们只是像被皮筋拉伸了一样，短暂地离开了。 并没有真正地放下。 如果真的放下了，来的时候就是来了，心里没有任何牵挂和担忧。 这才叫放下，放下执着。 但如果是来这里一会儿，然后又想着回去，一会儿又想着回去，那就没有放下。 迟早会变成壁虎，被囚禁在家里，会变成守护家宅的狗，或者成为守护土地神的蛇。 他们最终会变成看守家宅的鬼魂。 很多人都这样。 有的人建造了非常宏伟的泰式房屋，用三四座老房子。 他们拆掉了三四座老房子，那些都是他们祖先的房子。 然后买了一些其他的材料，一座房子就这样建成了，我不记得了，很久以前的事情了。 那些祖先的房子，每一座都是祖父母和外祖父母留下的，每一座都是大型的泰式房屋，他们曾经都是富人。 然后把拆下来的材料合在一起，建成了一座巨大的房子，花费了数百万。 在那个时代，那可是一笔巨款。 但是建成之后。 那房子的主人也许只上去过一次。 几乎没有上去过。 他一直住在房子下面。 然后他的儿子长大了，和阿姜一样大。 他告诉我。 我小时候经常上去。 我喜欢在房子上面玩，为什么呢？ 因为上面有很多朋友。 祖父母，外祖父母，他们的仆人，我的朋友很多，所以我喜欢在上面玩。 但是那些房子的主人，那些父母，房子建好之后，他们几乎没有上去过，他们一直住在房子下面。 于是他对阿姜说“带我的儿孙去修行吧。 这样他们才能更好地利用这座房子，帮我带他们去修行吧。” 哦，那座泰式房屋非常大。 场地非常宽敞。 “阿姜，请帮我带我的孩子去楼上修行吧。” 我只是想看看这里的每个房间是什么样子，如果他们要在这里修行，他们会睡在哪个房间呢。 我正准备离开，准备走出去的时候，突然。 仿佛有一堵火墙挡在了房子的中间。“哦！” 他们每个人都看起来非常凶狠。“我们不让你进去！” “你们不要用我们的房子！” 每个人都很抗拒。“我们不让他们使用我的房子。你要干什么？” 他们非常凶狠，不愿意让他们使用房子，他们宁愿死也不愿意放弃。 哦！ 无论我怎么请求，他们都不愿意。“我们很同情你的孩子，他们来这里修行。” 结果，狂风暴雨，树木倒塌，砸在房子上。 似乎房子就要倒塌了一样。 然后突然有一股旋风卷进了房子里。 卷进了房子的中间。 真的没法在那里修行。 他们太强大了，他们的执着太强大了。 原来执着的力量真的这么可怕。 他们说，房子建成后，闪电击中了佛堂的中央。 把房子的屋顶都击落了。 真的太强大了，人们真的太执着了。 我告诉他们，放弃吧，放弃吧，他们就是不肯放弃。 他们宁愿战斗到死。“哦！ 无论我怎么请求，他们都不愿意，他们就是宁愿战斗到死。” 我必须放弃了，放弃了，放弃了与执着作斗争。 人类的心，一旦执着起来，无论别人说什么，他们都听不进去，即使佛陀亲自来说，他们也听不进去，即使师父来说，他们也听不进去。 这就叫做执着。 他们非常坚定。 这种执着被称为无明。 它会让我们不停地轮回，会让我们感到悲伤，会让我们感到痛苦，无论怎么说，他们都听不进去。 他们只能听进自己的。 哦！ 必须放弃了。 无论怎么劝说，他们都不愿意，他们只是执着。“哦！ 如果是这样，那我们只能听之任之了。” 必须不断地观照。 不断地观照这个身体。 它从一开始就没有“自我”。 它来自于父亲的精子，精子是一种土元素，非常小，一丁点大。 与母亲的卵子结合，卵子是水元素。 然后它开始成形，母亲吃下植物和动物的残骸，吃下土，每天喝好几杯水，吸收气息，吸收热量。 从那个时候起，它开始慢慢地成长，从一滴血慢慢地长大。 每个人都知道，每个人都明白，我们是从一滴血开始的，就像草叶上的一滴水珠一样，然后逐渐长大，长大，长大。 我们在哪里呢？ 我们从来都不存在。 直到血块足够大时，觉知元素，或者说意识元素，就会加入进来，它是一种空无的存在，它和土、水、风、火混合在一起，形成五种元素。 如果加上空，就是六种元素。 然后因为无明，因为执着。 它就像胶水一样，非常粘稠。 它把这些元素粘合在一起，每一元素。 然后逐渐长大，逐渐衰老，然后生病，然后死亡，最终腐烂分解。 但是妄念执着还在。 执着于那个意识元素。 于是，它会创造，根据自己的执着来创造。 有的创造新的形象，成为动物，成为恶鬼，成为地狱众生，成为天神。 形体发生了改变。 成为人类的机会是最渺茫的，佛陀说了，其他的都还有可能，即使是天神也还有机会，但是大部分都会堕入恶道，会变成动物，变成恶鬼，变成地狱众生。 现在我们想一想，当我们投胎成为各种各样的动物时。 身体、记忆、感觉、想法和情绪，所有过往的记忆都消失了。 一旦我们投胎成为动物。 我们会拥有一种新的身体，会拥有一种新的感觉、想法和情绪。 我们会认为这个新的身体就是我们自己。 然后我们会看见与我们性别相反的动物，觉得它非常漂亮，非常英俊，然后爬过去和它们交配。 当我们还是人的时候，我们怎么会觉得动物漂亮，觉得它们英俊呢？ 我们根本不会觉得它们漂亮，觉得它们英俊。 但当我们投胎成为动物时。 当我们成为动物的时候，我们会认为自己非常漂亮，认为自己非常英俊。 然后爬过去，或者飞过去，或者跑过去寻找与我们性别相反的动物，然后和它们交配。 然后生儿育女。 我们会认为这就是我们的孩子，我们的孙子。 当它们被杀死时，我们会感到痛苦和悲伤。 我们会在各种动物的身体里感受到痛苦。 变成饿鬼，形体就会改变，变成地狱众生，形体也会改变。 形体会随着业力发生改变。 善恶业和执着混合在一起。 它们会一直改变。 身体分解后，感觉、想法、情绪和记忆就会消失。 然后它会执着并创造一个新的身体。 然后它会执着于新的身体，认为那就是它自己。 然后执着于所有与它相关的事物，包括新的父母，新的儿女，新的配偶。 它会在新的身体里感到痛苦，直到死亡，然后继续执着，继续创造新的身体。 而新创造出来的身体，就是“自我”，就是“我们的存在”。 然后爬过去，飞过去，和与自己性别相反的动物交配，然后生儿育女，这就是我们的妻子，这就是我们的丈夫，这就是我们的孩子，这就是我们的父母兄弟。 我们就会一直沉溺于其中，永无止境。 我们生活在痛苦中。 所以佛陀才说，只有痛苦才会生起，只有痛苦才会存在，只有痛苦才会消失。 除了痛苦之外，没有任何东西会生起，除了痛苦之外，没有任何东西会存在，除了痛苦之外，没有任何东西会消失。 放下吧，认识到身心五蕴是无常的。 无法执着。 它是疾病的容器，是囚禁痛苦的地方。 不应该执着它，因为它会腐烂崩塌，最终毁灭。 放下吧，放下对身心的执着。 我们就会变成觉知元素，或者说变成空虚的心，摆脱“自我”的束缚，摆脱我们拥有“自我”的幻觉。 成为一颗真正空虚的心。 这颗心摆脱了“我们是自己，我们是存在”的幻觉。 当心中没有了这种幻觉，没有了“我们是我们，我们是存在”的感觉，也就没有了对“自我”的执着，也就不会再把“自我”拿去执着任何事物，不会再有贪欲。 不再有任何痛苦。 也就结束了所有的苦难，结束了痛苦的生命，在无数劫轮回之后，终于结束了。 结束了。 结束了一切痛苦。 终于结束了。 这本书分发给大家。结束了吗？ 有没有书？ 哦，有书可以分发。 结束了，终于结束了，从多个生命中解脱出来。 意识才会消失。 在意识消失之后，即使生命还没有终结， 还没有分解，仍然一起生活。 五蕴，也就是被构建的身体。 受、想、行、识，也就是感觉、想法和情绪， 被构建的意识也仍然存在，但他们在一个永不消亡的心中显现和消亡。 五蕴， 感觉、想法、 还有细微的情绪，在心中以各种方式来来回回， 它们都是五蕴， 所有的显现都是五蕴，五蕴不断生灭， 它们在永不生灭的觉性中显现。 心就是觉性，它如同宇宙虚空，无我、无形，没有生灭，只是心的活动、感受。 那个感受是感受你坐在这里，一个意识，觉知，快乐，痛苦，中庸，记忆，想象、思想、知识、意见和理解； 努力去思考、专注、观察，去看，去了解，去尝试照顾、 放手、抗争，去寻找和检查原因，总结结果。 那我们是什么？是什么在推动？是什么在那儿演戏， 又在那儿展示每一种活动，每一个思想，每一种感受？ 这就是五蕴，那构建的是非永恒的。所有的结构都在生灭中，痛苦的忍受能力和非自我。这就是放下五蕴，放下自我，放下我们的执着。它不是我们，它不是我们的自我， 它不是我们自己，并且放下这些五蕴的感受去把他们当成我们自己一样带离我们。 放下它并且不让这些五蕴来支配我们，不让那些激情和欲望掌控，执着于这件事或者那件事。爱，恨，喜欢，不喜欢，这些全都会带来痛苦。 执着这件事执着那件事都会带来痛苦。 并且一旦停止了执着，心就空了，和整个宇宙一样了，但是五蕴仍然会有感觉，像往常一样在普通的工作中使用这些五蕴，但是不会用执着的方法来继续对激情或者对痛苦上瘾了。做对我们自己最有利的事，放下那些执着然后就会变成一颗空灵的心，剩下只是为大家做好事。 为了他人的利益，直到生命走到尽头，旅途结束， 但旅途完成，不再有来世，不会再受苦，就像菩提迦的心境一样，完全消失，与自然合二为一。 练习的方法是去考虑什么是真相，也就是，把事情拿过来讨论，佛陀顿悟了自然的本质，那种真理早就已经存在了，在佛陀出生之前永恒的宇宙，它的无常、苦难、永恒的自我，混合在一起，它们把各个元素放在一起，组成了五蕴然后又把他们分开，这早就发生在佛陀出生之前，一直都存在着，众生也是。 有快乐有痛苦，有地狱有恶鬼在轮回，那早就存在于佛陀的意识里了，而在毗舍佉布查节期的最后一天，佛陀最终发现了这个真理。 在命运的泥潭中顿悟。对无知的，对不知道什么是执着的人们来说，对我们自己和我们自己的行为都充满了贪欲，贪婪的依恋一切。那些不知名的人创造出了身体，身体又创造了意识，而意识又产生了名色，名色又产生了六种感官，六种感官又导致。 它创造了接触，那接触创造了感觉，而感觉又创造了渴望，当感觉受到影响的时候，在当下与你的眼睛、耳朵、鼻子、 身体或意识接触的时候。 意识会传递到接收到的地方，那就是接触到的地方： 看见就说看见， 听见就说听见，鼻子闻到就说闻到， 舌头尝到就说尝到， 身体接触就说身体接触， 意识里想着就说意识里想着， 当意识接触这些东西的时候，就会传递到这三个地方，传递到接收到感觉，这就是被触碰到的东西和感觉。所以它们会喜欢接收到的那些东西，它们不喜欢痛苦接收到的东西，它们对没有达到自己喜欢程度或者自己期望中的感到不快乐。 然后记忆就会被用来记忆所有知道的事情，并且会把记忆中储存起来的那些感觉发到行蕴的第四处， 然后会有各种各样的想法来构建这些知识，这些想法会构建成各种各样的概念。 在每一个当下，我们都会理解这些被碰撞的信息的运行机制，并且意识又会继续不断的把这些信息传递下去。 每一个意识都是这么开始的，意识会非常快速的生灭， 一眨眼的功夫就会生灭无数次。 因为我们需要通过鼻子、舌头、 身体、 意识去接受这些信息，我们也需要接受感受、 想象、 还有那个构建的意识。 所以才会有无数次的意识生灭。 而这些无数次的生灭并不是永恒的。 所以苦受、行蕴、 识蕴都不是永恒的。 当考虑到这些的时候。 练习的方法就是，在那个结构中，看见它在身体、头脑、五蕴中是如何的不永恒的。然后会以一种缓慢而清晰的方式，引导你去理解你内心的东西，进入到真理。 慢慢的放下我们坚持和执着的东西，慢慢的放下，我们会通过我们自己的内心来知道我们已经放下了很多，我们已经放下了很多，我们没有执着或者坚持任何会产生痛苦的事情了。如果不想执着，就不要坚持，这样痛苦就会停止，这样诞生就会停止，这样轮回就会停止，当痛苦在现在消失的时候， 这样那个激情就不会生起，这样痛苦就不会生起， 如果这些激情和痛苦没有消失，轮回也就不会停止。 我坚持那个身体并没有真的存在，难道不是只有无尽的因素因为那些贪欲结合在一起吗？ 如果我们不那么想，我们就会继续执着。所以我们必须不断的去考虑我们应该如何教导我们自己的内心。 或者我们应该如何利用好我们清醒的头脑，观察我们的内心，观察在那里发生了什么，对所发生的一切视而不见。 让你们像七岁的阿拉汉一样清醒。并且让你们能够教导。 通常我们会记住非常多佛陀告诉我们应该做什么，我们会记住非常多的经文，但是我们真的顿悟了吗？顿悟是如此的重要。 但是仅仅记住佛陀的所有教诲的人无法达到顿悟，因此佛陀总是说 “你还在给书页涂颜色？” 因为我们记住了如此多的内容，但是我们却没有把它们付诸实践，所以佛陀才不会来教我们。 他只是不停的问我们，因为他知道我们可以记住非常多，但我们却没有努力修行。 只有那些拥有真正知识的人，能够获得真正的洞察力。 这非常重要，要永远记住，佛陀永远都不会传授任何东西。 他不会告诉我们该做什么，直到他知道我们可以放弃，这样我们才能一点一点地开始放弃，最终完全放弃那些会让我们上瘾的执着和妄念，知道我们不会再执着什么，或者有任何贪婪的迷恋，直到他们离开我们。我们会一直这么说，直到我们自己能够看到。然后那些我们一直紧抓不放的东西，还有那些一直在阻碍我们前进的东西就会从我们的生活中消失。 现在我们要开始尝试着放弃，那些我们一直依赖的东西，直到我们可以放弃一切，放下对我们过去曾经拥有的所有认知，那只会不断增强我们的傲慢和自负， 我们会一直这样努力直到我们可以放下一切，并且知道我们终于可以平静的离开了。 因为那些我们一直紧抓不放的东西，那些认知只会让我们认为自己已经够好了。 那么我们又该如何去做，才能确保我所有的知识都不会让我有妄念？ 现在佛陀想要传授一些东西，来打碎固执的己见。 你必须要祈求阿拉汉来教导你一些东西。 然后那些已经被佛陀所认可的阿拉汉们就会说， 我不能教你任何东西，因为你知道的实在是太多了，我不能教你任何东西。只有七岁小孩才会乐于教你一些东西。 然后那个阿拉汉就会去恳求一个七岁小孩来教他一些东西。那个七岁小孩不乐意！ 然后他对那个七岁小孩说， 除了月亮和星星，你想要什么，我都会给你。 你想要什么东西，我都会为你找来。然后那个小孩说 “你说的真的？” 所以就试了一下， “我需要你从水里摘一些莲花”。 然后阿拉汉就跑到水里为那个孩子去摘莲花。小孩又说 “从那边摘，从那边摘。” 然后那个阿拉汉就一直游到水里，差点被淹死。 小孩又说 “你真的什么都愿意为我做吗？” “是的，当然！” 好吧，那你一定要好好听我说。 这是什么？ 乔布， 还有个白蚁丘。这个白蚁丘比一个大拇指宽，比手掌还高，而且那个白蚁丘有六个孔。你知道这是什么意思吗？ 这表示着我们有青春。 这个白蚁丘是我们的身体，六个孔是 我们的眼睛、耳朵、鼻子、嘴巴、 身体和头脑。 在这个白蚁丘里，住着一个蜥蜴家族。那些蜥蜴喜欢跑出去通过我们的眼睛、耳朵、鼻子、 身体和头脑去寻找享乐，那些蜥蜴就如同我们的激情。我们要如何杀死这些蜥蜴呢？ 所以那个人问 “啊，这不是很容易吗？” 那些蜥蜴什么时候从哪个孔里跑出来，我们就守在那个孔旁边就好了。 他们什么时候从那个孔里跑出来，我们又该如何去阻止他们呢？他们会在所有的孔里都跑出来，我们又要如何去阻止他们？ 要如何做呢？即使你记住了这么多的答案？你又真的知道要如何做吗？这说明即使你知道的很多，却无法将他们付诸实践。你要如何做呢？你又应该从哪里开始呢？然后那个七岁小孩告诉他，如果我们没有完全关上那六扇门，我们又怎么可能成功呢？我们必须要关掉五扇门，只留一扇门开着。只要留下一扇门，我们就一定会获得成功的。是这样的吗？ 我们又应该如何去关上那五扇门呢？ 把我们所有的感官都关上。 不要让我们享受任何事物。 要不然所有的激情都会通过这六扇门涌出来，然后我们就没有办法去抓住那些蜥蜴了。所以为了能让各位练习，大部分情况下，如果你们是普通人，只要你有空闲的时间并且自己待着的时候。 当你自己一个人的时候，就安静的待在你自己的房子里，安静的待着。如果你的房子里有很多人，并且他们一直都在看电视，看新闻，这影响到了你，就不要去打扰他们，也不要去听他们放音乐或者读他们念的书，或者去听那些CD。 不要去玩手机， 如果那影响了你，那就躲到厕所里去。因为我们房子里总是充满了人，如果要去外面也很容易被打扰，所以我们就把门关上，然后躲进厕所里。 走进厕所后，我们就坐在里面并且独自一人待着。 然后，在那一刻，我们的眼睛不要去被各种事物引诱，我们的耳朵不要去听会让我们快乐的声音，鼻子不要去闻会让我们感觉愉悦的气味。当你坐在里面的时候，当你正在释放那些排泄物的时候，你又会在那里寻找到什么乐趣呢？ 除非你想在厕所里看本书。 但是不要把手机也带到厕所里玩。 就坐在那里，我们的眼睛不会去看任何愉悦的事物，我们的耳朵不会听任何愉悦的事物，我们的鼻子不会去闻任何愉悦的事物，我们的舌头不会去品尝任何愉悦的事物，我们的身体也不会去感受任何愉悦的触摸，这样五扇门就被关闭了。 这样我们就约束了我们的感官。在那一刻，你就会在那里安静的坐着。 如果你的房子里有很多人，你就没有办法像这样安静的坐着。 然后，即使你知道你家里的那些孩子都在忙着看电视，非常吵闹，你也要安静的坐着。 在那一刻。 抛弃那些你一直在想的事情， 抛弃那些你在大学里烦恼的事情， 抛弃那些工作上的烦恼。 所有的烦恼都要抛弃，不要再创造任何不好的东西了。 然后， 静静地守护你的内心。 由于那五扇门都紧闭着， 你可以完全专注你的内心。 那不是说我们要坐在那里思考那些让我们感觉良好的事情，而是说你要开始去认识那些出现在你心中的所有事物。我们只是认识它们。 认识发生的一切， 认识发生的一切，只是在认识我们的内心。 这些知识并不是我们拥有的，那只是我们内在智慧的本质，那些本质不会有任何的形象，它不会有任何的活动，它什么都没有。 它不能思考或者创造任何东西，它只是认识，虽然在我们的内心有无数的想法， 我们也只能认识他们。 我们只是简单的认识发生于内心的所有事情。 或者我们可以说我们只是知道内在的一切，但是那个知觉没有被连接到任何行动中，知觉不会展示任何它存在过的迹象。 我们的知觉不会思考或者展示它曾经存在过的痕迹，那里只有。 思维，那些感受、行为，每时每刻都会自然而然的生起又消失。 没有任何人干预，没有任何人试图去消灭他们，没有任何人迷失于它们，我们只是简单的认识它们。 知道我们没有真正的肉体。 知道身体只不过是五大要素聚集在一起，知道当我们死了之后一切都会分崩离析。 所以那只是个幻觉。 因此五蕴也是一样：感知力、感觉、行动、 意识。它们仅仅是我们正在经历的活动，并非我们本身的一部分，仅仅是自然发生的事物，它没有身体，没有身体或知觉的活动痕迹，并且，在这些活动自然发生、每时每刻发生的时候，没有人去干扰，没有人被情绪所左右。 我们只需要知道那里正在发生什么。然后这些活动就会自生自灭。 那就如同阿雅.康塔基亚听到佛陀说的一样：“任何事物都会自生自灭。” 因为没有什么在执着，没有什么在遭受，没有什么在被执着。只有五蕴自顾自生灭，按它们的本性自顾自生灭。 即使我们认识到，我们所有的活动都会以各种方式自然发生，我们的一切都属于自然，并没有任何事物，任何人执着或认为那是永恒的。 内心就会完全放松并与宇宙相连。 不再会有 “内在”。 只有感觉、想法和五蕴，所有这些正在发生的活动都不会对我们产生影响。 所有这一切都会以一种不会产生执着的方式自然的发生。 那个知觉在活动中永远不灭。 知觉是空的，并且与宇宙融为一体，那可以被称为伟大的空虚。 而五蕴正在展现它们本性，它们正在自由的发挥它们的效果。 但是没有任何人能执着他们，我们无法继续被五蕴欺骗了。没有更小的或者更大的五蕴可以被任何事物所污染。 这样知觉就和世界融合在一起，然后五蕴就展现着它们天然的效果。 但没有贪婪，没有执着。只有五蕴的本质。 没有对五蕴上瘾，因为那里没有执着。 大多数时候，内心都会一直处于空虚的状态，将永远不会有人去执着。 它仅仅存在于那个状态中。 那只有那些自然而然的事物， 只有那些对我们内心没有任何影响的事物。 就这样继续下去直到我们死亡，直到我们把所有的能量都用尽。 然后能量就会释放。 所有的元素都将会回到他们原本的地方。 而觉知也将会消失不见。 这就像菩提迦一样。 最后就这样完成了。 什么样的结果会和生命相遇。 结束了苦痛的生命。 这就是练习的方法。 练习的方法就是去理解真正的本质，佛陀的智慧启迪了我们，这种大自然早已存在，早在佛陀之前，无常的痛苦。自然地将各个要素组装在一起，成为了五蕴，然后又将它们分开，这些，早在佛陀出生之前，都早已存在着。 有快乐，有痛苦，有地狱和恶鬼在轮回，这些都在佛陀出现之前就已存在。佛陀通过他的智慧，在毗舍佉节日的最后一天，发现了这些真理。 因为无知，对于那些不明白，对于那些不知道应该对我们自己的身体保持贪婪的执着的人来说，就对万物，对自己，对行为充满了依恋，那就称为无知本身，无知成为了构建身体的因素， 那些建造身体的因素促使了意识的诞生，而意识又创造出了形状和颜色，形状和颜色反过来又给了六识生存的空间，通过感官，意识不断地收集各种信息，最终产生了“接触”。 当接触发生的时候，就会产生感受，当感受在影响着一个人的眼睛，耳朵，鼻子， 身体或者意识的时候。 当这个有意识的大脑要去接触这个世界的时候，它会把各种信号传递回来， 接触我们的眼睛它会告诉你，啊，我们看见了什么了。 接触我们的耳朵，它会告诉你，我们听到了什么。 当那个连接触到我们所有的感官的时候， 苦受等等等也会传递到行蕴。 苦受、行蕴和是识蕴是行蕴的三处，当我们在接受各种刺激的时候， 当我们的感受被冲击，感觉又会产生情绪，而情绪反过来又会传递到苦受、行蕴和识蕴。 如果我们喜欢我们接受到的这些信息，他们就会被苦受所吸引，然后会被贪爱所奴役，反过来创造更多的痛苦。如果他们不喜欢他们接受到的东西，行蕴就会开始思考如何才能避开。 那么，在每个当下，我们会看见信息以这种方式传播开来，我们通过这些理解与现实连接，我们的意识也是这样。 意识就是这样快速的生灭，在一瞬间，意识就会生灭无数次，一百万次，甚至一万亿次。 因为需要一直通过我们所有的感官接收信息。 这就是为何生灭是这么的快，这证明了没有什么是永恒的。 苦受、 行蕴和识蕴都不是永恒的。 当我们可以考虑到这些。 我们就能真正的理解，在肉体中所有组成部分都是无常的。 所以，要经常思考这些，并让这些观念进入我们的内心，这样我们才能进入真正的真理。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- ธรรมของพระพุทธเจ้าก็ชี้ลง. ที่ร่างกายจิตใจนี้แหละ. สีลมที่ร่างกายจิตใจของเรา. ธรรม์ของพระพุทธเจ้าก็ให้ชี้ลงที่ร่างกายจิตใจของเรานี้นะ. ให้เห็นว่าร่างกายจิตใจของเราเน. มันเป็นของไม่เที่ยง. มันเป็นของแม่เที่ยง. มีความแก่มีความเจ็บมีความตาย. ตายแล้วก็สลายกลับคืนสู่ธาตุตามธรรมชาติ. ส่วนที่เป็นของแข็ง. เผาแล้วก็เป็นขี้เถ้ากระดูกก็ไปลอยน้ํา. เรือไปฝังส่วนจะเป็นของแข็งก็กลายเป็นดินไป. ส่วนที่เป็นน้ํา. เน่าแล้วทําไมไม่เผาก็. เน่าแล้วก็. น้ําเหลืองก็ไหลหายไปในดินแล้วก็. ส่วนที่ระเหยไปก็ระเหยไป. ส่วนที่เป็นลมหายใจทัดลมก็กลับคืนสู่ธรรมชาติส่วนที่เป็นธาตุไฟ. ความร้อนก็กลับคืนสู่ธรรมชาติส่วนที่เป็นธาตุรู้ที่ว่างเปล่าก็กลับคืนสู่ธรรมชาติที่ว่างเปล่า. ร่างกายจิตใจประกอบไปด้วยธาตุดินธาตุน้ําพัดลมธาตุไฟ. อากาศธาตุคือความว่างแล้วก็ธาตุรู้มีแต่ความรู้. ที่เป็นความว่างเปล่าเหมือนกับธรรมชาติจักรวาล. ความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาลไม่มีความรู้ส่วนธาตุรู้แน่ๆเรียกว่าใจนั้นน่ะ. เป็นทาสที่ว่างเปล่าแต่มีความรู้. หาดดินน้ําลงไปอากาศธาตุและธาตุรู้มารวมกัน6ธาตุหรือถ้าไม่ไม่ไม่ไม่รวมอากาศก็มี5ธาตุคือถ้าดินน้ําทัดลมธาตุไฟและก็ธาตุรู้หรือวิญญาณธาตุมารวมกัน5ธาตุ. มามารวมกันแล้วก็. เกิดเป็นขันธ์5หรือร่างกายจิตใจของเรานี่เองคือรูปเวทนาสัญญาทางการวิญญาณขึ้นมา. แต่ว่าเรามารวมกันแล้วก็เกิดเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณก่อน. แล้วก็เกิดลูกขึ้นมาสมบูรณ์บริบูรณ์เรียกว่าเกิดนามลูกพอมีน้ําลูบขึ้นมาแล้วค่อยค่อยมีตาหูจมูกลิ้นกายใจคือมีประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายประตูใจค่อยค่อยสมบูรณ์บริบูรณ์ขึ้นมาแล้วก็คลอดออกมาเป็นทารก. นี่คือธรรมชาติ. เลิกคลอดออกมาแล้วก็ค่อยค่อยเจริญไวขึ้น. เป็นทารก. จับตั้งแต่หยดเลือด. ที่ผสมกันมาระหว่างสเปิร์มของพ่อเป็นทาสดิน. ใครของแม่เป็นธาตุน้ํา. แล้วก็ดินกับน้ําผสมกันมาตั้งแต่นั้น. โดยที่ตัวเรายังไม่มีเลยไม่มีตัวตนของเราออกมาไม่ใช่ตัวเราเหาะมาแล้วมานั่งเป็นตัวเป็นตนโตขึ้นเหมือนกับที่พวกท่านทั้งหลายมานั่งอยู่ที่นี้. มาจากธาตุที่ผสมกันธาตุดินกับธาตุน้ําเริ่มต้นก่อนธาตุดินก็คือสเปิร์มของพ่อแล้วก็ธาตุน้ําก็ขายของแม่. เราจะเห็นว่าตัวเราไม่มีหรอกไม่มีตัวเราตั้งแต่แรกเลย. เป็นฝ่ายของพ่อกับฝ่ายของแม่คือสเปิร์ม. ที่เป็นธาตุดินกับใครของแม่เป็นธาตุดน้ําผสมกันแล้วแม่ก็กินซากพืชซากสัตว์เข้าไป. ซึ่งเป็นถาดดิน. แล้วก็กินธาตุน้ําวันนึงก็กินน้ําวันละหลายแก้ว. เป็นธาตุน้ําตามธรรมชาติธาตุดินก็เป็นธาตุดินตามธรรมชาติธาตุพืชซากสัตว์ถ้ากินธรรมชาติเข้าไป. กินลมหายใจธาตุลมเข้าไปเป็นธรรมชาติกินธาตุไฟก็ไปเป็นธาตุธรรมชาติ. เมื่อธาดดินน้ําลมไฟ. ผสมกันได้ที่. จะเป็นเกาะเลือดที่พอพอสมควรแล. ก็ถ้ารู้หรือวิญญาณพระธาตุอีกทาสนึงมีแต่ความรู้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างมีแต่ความว่างเปล่าเหมือนกับหนึ่งเดียวกับธรรมชาติก็เข้ามาผสมอีกทาสนึง. เพราะถ้ารู้ก็มาผสมแล้วก็ทําให้เกิดนามลูกเป็นน้ําแล้วก็เป็นลูกน้ําร. 3ลูกก็คือเริ่มมีชีวิตขึ้นมาแล้วก็มีรูปร่างขึ้นมาพอมีนารูปเสร็จก็เลยมีสารยตนะคืออายตนะ6ตาประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายประตูใจขึ้นมาแล้วก็. ค่อยค่อยเป็นทารกที่สมบูรณ์แล้วคลอดออกมา. นี่คือความตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าว่าความเป็นมาเป็นมาอย่างนี้. ตั้งแต่แรกเริ่มแรกเนี่ย. พอ. โตขึ้นมาแล้วมันก็คลอดออกมาเป็นทารกกับทารกค่อยๆเนี่ยพวกเราก็เป็นหนุ่มเป็นสาวกันเป็นเด็กเป็นเด็กก่อนเป็นเด็กหญิงเด็กชาย. เป็นเด็กหญิงเด็กชายแล้วโตขึ้นเป็นคนหนุ่มคนสาวเป็นคนหนุ่มคนสาวเสร็จก็มีครอบครัวเป็นผู้ใหญ่. เรียนหนังสือกับมหาวิทยาลัย. ทํางานแล้วก็มีครอบครัวสร้างฐานะ. แล้วก็เริ่มแก่. รังแกตอนนี้เริ่มแก่แล้วก็เริ่มโรคภัยไข้เจ็บเบียดเบียน. เริ่มเข้าโรงพยาบาลบ่อยไปหาหมอทําฟันบ่อยแล้วตอนนี้. ฟันผุ. แล้วก็ไปโรงพยาบาลบ. เริ่มแล้วตอนนี้ก็เริ่มมีโรคภัยไข้เจ็บเบียดเบียนมากขึ้นเรื่อยเรื่อยเพิ่มขึ้นเรื่อยเรื่อยเนี่ยวันละโรควันละโลกเนี่ยเพิ่มขึ้นไปเรื่อยเรื่อยแล้วเนี่ยเพิ่มขึ้นเดี๋ยวโลกนั้นโลกนี้หมอถ้าหมอตรวจรายละเอียดจริงจริงก็โอ้โหโรคที่ยังตรวจไม่เจออีกเยอะเลยทีนี้เครื่องมือวิทยาศาสตร์ก็ตรวจได้เท่าที่ตรวจได้แต่ถ้าตรวจเลขจริงๆมันควรจะเอาตรวจทีครั้งละหลายแสนเราก็ตรวจไม่ไหวหรอก. แต่ถ้าตรวจจริงจริงมันคงเจอเต็มไปหมดในร่างกายของเราโรคโรคเนี่ย. เนี่ยจึงเป็นที่ร่างกายนี้เป็นแพทย์เรือนแห่งที่ขังโรคเรียกว่าทุกขังทุกขังก็คือขังขังทุกข์ก็คือขังโรค. ทางโรคนะครั้งโรคเนี่ยโรคหนึ่งโรคโรคภัยไข้เจ็บเป็นที่ขาดโรค. จบจนกระทั่ง. บ้านแกแกแกแกแต่ละคนก็แก่แกแกแก่มากขึ้นก็ฉลาด. ยักยอกยัด. เสร็จแล้วก็นอนติดเตียงเป็นคนไข้นอนคนแก่นอนติดเตียงเป็นภาระแก่ลูกหลาน. แล้วก็เนี่ย. อาจารย์ไม่เคยออกเข้าไปเข้าโรงพยาบาล. อยู่ไอซียู. เราก็เอาสายยางมาเจาะ. ให้อาหารทางฟิสทางสายยางบ้างเจาะนู่นเจาะนี่เต็มไปหมด2สายโยงสายยางทุกข์ทรมานมากเลย. แล้วก็เค้าก็เอาไว้จอมมอนิเตอร์ไว้ที่หัวเตียงเรา. กว่าจะไม่ตายนะมันก็มีกราฟตื้นตื๊ดตื๊ดตื๊ดตื๊ดก็ดังอยู่นั่นแหละในห้องไอซียูอ่ะ. เป็นเป็นกราฟขึ้นขึ้นลงลงขึ้นลงลง. แต่พอดับจิตแล้วเนี่ย. กราฟมันก็หายไปหมดเลยคือ. ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ก็ดับลงแล้วก็ร่างกายก็แตกแตกเรียกว่าธาตุแตกขันธ์ดับพอธาตุแตกอ่ะสัตว์ดินซัดน้ําพัดลมซัดไฟอากาศธาตุแล้วก็ธาตุรู้. 6ธาตุก็ไปรวมอากาศก็ห้าทาสเนี่ยมันแตกออกจากกันพอแตกจากกันก็ขันก็ดับขันธ์5คือรูปเวทนาสัญญาณสังขารวิญญาณก็ดับหมดเลย. ก็ได้เรียกว่าธาตุแตกขั้นต่ํา. พอถ้าแตกขันดับแล้วเนี่ย. มันก็. ไอสิ่งที่ไปดับก็คือ. ความยึดถือมีความหลงยึดถือไม่ดับ. เนี่ยความหลงยึดถือไม่ดับ. ลงยึดถือว่า. หันหน้าเนี่ยร่างกายนี้คือเรา. ตัวเราตัวตนของเรา. นี่คือตัวเรา. ร่างกายจิตใจนี้คือตัวเราตัวตนของเรา. เมื่อเรายึดถือเอาร่างกายจิตใจนี้เป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเราเลยเอาตัวเราเนี่ยไปยึดถืออย่างอื่น. ยึดถือ3ีหรือยึดถือภรรยายึดถือลูกหลานยึดถือตําแหน่งสมบัติบ้านช่องว่าเป็นของของเราเป็นของของเรา. แต่สิ่งเหล่านั้นเนี่ยทั้งร่างกาย. ทั้งจิตใจที่เป็นรูปเวทนาสัญญาทั้ง3วิญญาณ. ทั้งสิ่งที่มาเกี่ยวข้องกับเราทั้งหมดล้วนแต่เป็นของสมมติ. เป็นของสมมุติอย่างไรล่ะ. ก็มันเป็นเพียงแค่ละครชีวิตฉากหนึ่ง. เรามีเกิดขึ้นมาละครชีวิตให้มีรูปร่างตัวเรามีรูปร่างหน้าตาแบบนี้มีชื่อนี้นามสกุลนี้เป็นลูกของคนนี้. โตขึ้นก็มี3ีชื่อนี้ภรรยาชื่อนี้มีลูกมีหลานนี้ชื่อนี้แล้วทํางานประเภทอย่างนี้มีเพื่อนร่วมงานอย่างนี้มีญาติพี่น้องแบบนี้นี่คือละครชีวิตที่เราโลดแล่นแสดงอยู่ในโลกนี้ในขณะปัจจุบันด้วยชื่อเสียงเรียนนามแบบนี้รูปร่างหน้าตาแบบนี้และคนที่มาเกี่ยวข้องกับเราทั้งหมดที่ร่วมแสดงละครชีวิตกับเราทั้งหมด. เนี่ยที่มาแสดงละครกับเราทั้งหมด. ก็ล้วนแต่เป็นสมมติอยู่ชั่วคราว. ไม่ช้า. ละครชีวิต. เกิดถึงการอวสาน. ไม่มีใครเลยในโลกที่แสดงละครชีวิตไม่จบลงไม่มีบทอวสาน. ตัวเราก็ถึงแก่การอวสานลง. ผู้ที่เกี่ยวข้องกับเราทั้งหมดก็ล้วนแต่กระจัดกระจายกันไป. ละครชีวิตก็จบลงเค้าจึงเรียกว่าสมมติหรือมายา. เมื่อละครชีวิตมันจบลงแล้วเนี่ยเรายังไม่เข้าใจ. ว่านี่คือละครชีวิตฉากหนึ่ง. ประกอบไปด้วยธาตุดินน้ําลมไฟ. และก็ธาตุรู้ที่ว่างเปล่ามารวมตัวกัน. พอเป็นขัน5ขึ้นมา. แต่เราคิดว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราจริงจริงแล้วก็เราก็เอาตัวเราไปยึดคู่ครองยึดลูกยึดหลานยึดพ่อแม่พี่น้องยึดสมบัติพัสถาน. เวลาตายแล้วมันยังไม่สิ้นยืดไม่สิ้นยืดทั้งตัวเราไม่สิ้นยืดทั้งสิ่งอื่น. ขั้นธาตุขันธ์แตกดับแต่ความสิ้นความยึดเป็นยังมีอยู่มันก็เลยตายแต่กายหยาบ. ตายแต่กายหยาบ. คือขันหยาบขัน5หยาบ. แต่ความยึดมันยังมีอยู่มันก็เลยยึดเป็นสร้างเป็นราวเป็นตัวเป็นตนไว้มันยังไม่ดับว่าไม่ดับความหลงยึดว่าเรามีตัวมีตนมีตัวตนของเรามันไม่ดับ. เมื่อไม่ดับพกคอตายแล้วมันก็มีตัวเราเนี่ยตัวนึงที่เราไปสร้างไว้ซ้อนอยู่ในตัวเราอดเวลาแล้วเอาตัวเราไปยึดถือสิ่งต่างต่าง. มันเลยกลายเป็นในตัวเราเนี่ยมีทั้งกายเนื้อกายหยาบนี่และกายโปร่งแสงที่เรามองด้วยตาเปล่าไม่เห็น. เป็นกายโปร่งแสงที่มีรูปร่างเหมือนตัวเราซ้อนตัวเราอีกตัวนึงอยู่ในตัวเราดังนั้นเวลาเราตายมันจึงตายแต่ถ้าครรภ์ที่เป็นธาตุขันธ์หยาบหยาบแต่ถ้าขันละเอียดที่เป็นโปร่งแสงเนี่ยเป็นขันหน้าที่โปร่งแสงรูปร่างเหมือนตัวเราเลยเนี่ย. ไม่แตกดับนะ. ไม่แตกดับ. ส่วนใหญ่ก็มานั่งร้องไห้อยู่ในงานศพตัวเองส่วนใหญ่เลย. เพาะกายเนื้อตายเนี่ย. ฐาน5หยาบคายแตกดับไปตั้งศพไว้ในโรง. แต่มันมีตัวเราเนี่ยรูปร่างเหมือนตัวเรามันจะเป็นการโปร่งแสงอ่ะมันอยู่ในงานศพตัวเราเนี่ยถ้าร้องไห้เป็นทุกข์อยู่นั่นแหละ. เป็นทุกข์ระทมด้วยความยึดถือ. อาจารย์ฝากครอบครัวผมด้วยฝากครอบครัวผมด้วยอาจารย์ฝากครอบครัวหนูด้วยฝากครอบครัวหนูด้วยร้องห่มร้องไห้. มันตายแต่ตัว. คนตายแต่ทาสขันเนี่ย. แต่ไอ้ตัวทุบมันไม่ตายนี่สิมันมันเยอะมันแปลกตรงนี้นะ. มันไม่ตายตรวจทุกข์อะไรยึดได้เป็นทุกข์มันไม่ตายมันกระเด็นออกมานั่งลองห่มร้องไห้แต่ละศพแต่ละศพเนี่ย. คนตายเมื่อไหร่มันไม่ตายดิ. แล้วมันกระเด็นออกมานั่งร้องไห้อาจารย์บางทีนี้ยังไม่ทันจะเผาเลย. ยมทูตเอา3ง่ามมาแล้ว. นุ่งวาเปลี่ยวสีแดง. โฮกฝ้าสีแดงมีเขาเอา3ข้างมาแล้ว2ตนลากไปสู่กลางแล้วก็แทงไปต่อหน้าต่อตา. ช่วยด้วยช่วยด้วยแล้วใครจะไปช่วยได้. ลากเอาไปพิพากษาลงโทษ. ปัญหามันจะอยู่แต่ไอ้ตัวที่เหลือนี่แหละ. ไอ้ตัวร่างกายทากฉันเนี่ยมันแตกดับมันก็แตกดับไปแล้วแต่ไอ้ตัวที่เหลือนี่มันมันแตกจริงจริงมันทุกข์จริงจริงอะใครที่ผูกคอตายแล้วฆ่าตัวตายหนีนี่หนีอะไรต่างๆแล้วก็บอกหนีทุกข์แล้วก็บอกว่าจะได้สบายไม่สบายหรอกไอ้ตัวที่ตายมันทุกข์หนักอีกหนักยิ่งกว่าไอ้ตัวอยู่อีก. โอ๊ยตัวอยู่เวลามันทุกข์เนี่ยมันก็มีมีสามีปลอบใจมีภรรยาปลอบใจมีพ่อแม่ปลอบใจมีดูหนังฟังเพลงเล่นแจ๊สเล่นไลน์เล่นโทรศัพท์มือถือมันก็ยังพอบรรเทา. แต่ในโลกนั้นมันไม่มีโทรศัพท์มือถือ. มันไม่มีใครมาปลอบใจเราเราอยู่ในโลกของโลกคนเดียว. ไม่มีใครมองเห็นเรา. บันทึกอยู่คนเดียวนั่งทุกข์อยู่คนเดียวเนี่ย. แล้วเวลาเค้ามาเผาพวกเธอเผาเธอแล้วก็กลับไปหมดแล้วเธอจะอยู่ยังไงอะพอนั่งร้องห่มร้องไห้อะอยู่ในวัดคนเดียวเนี่ยเวลาคนที่มาเผาเธอก็กลับหมดแล้วแล้วเธอจะอยู่อย่างไรเนี่ยมีความทุกข์แสนสาหัสเลยเนี่ยเนี่ย. บางทีผูกคอตายอยู่ในบ้านนู้น. พอมาจัดงานศพที่บ้านพ่อแม่แต่มันไปผูกคอตายที่บ้านภรรยา. แต่ศพก็มา. งานศพที่บ้านพ่อแม่. เอาละเดี๋ยวก็จัดไปเหอะแต่มันไอ้เจ้าตัวที่ทุกข์มันไม่มาด้วยสิ. มันไปอยู่ในบ้านหลังนู่นโน่นน่ะหลังบ้านที่มันผูกคอตายกินยาตายแล้วมันกลายเป็นผีที่ขี้ทุกข์มาก. ทุกแสนสาหัสอยู่ในบ้านหลังนั้น. เพราะผลของกรรมนี่มันฆ่าตัวตายมันยังไม่สิ้นอายุขัยมันก็เลยยังไม่มีใครก็พาไป. แต่ตอนนี้มันอยู่จะอยู่อย่างไรอะ. มันคุกแสนทุกข์จะอยู่จะกินก็ไม่มีไม่มีอะไรจะอยู่จะกิน. ไม่มีใครเห็นมีแต่ความทุกข์. แล้วในโลกนั้นมีแต่ผีเกเรเต็มไปหมดเดินไปมาทั่วบ้านทั่วข้างนอกมันก็กลัวเพราะว่ามันไม่มีฤทธิ์ไม่มีเดชไม่มีบุญบารมีอะไรที่ตัวเองสร้างสมไว้แล้วแถมผูกคอตายด้วยกรรมนั้นมันก็เลยกลายเป็นผีขี้กลัวนั่งสั่นงุ้งงะงะงกอยู่ในมุมมืดของบ้านได้ก้าวออกมา. นานแสนนานจนกว่าจะถึงคราวสิ้นอายุขัยที่มีผู้พาไปลงนรกไปรับโทษบาปกรรม. แต่ตอนที่มันอยู่นั่นก็บาปกรรมทุกข์หนักหนาสาหัสเนี่ยแหละ. ความทุกข์ที่ไม่มีคนเห็นเนี่ย. แต่มันก็ไม่รอดพ้นจากผู้รู้ได้ผู้ทรงภิญญาได้. พระพุทธเจ้าก็ตัดไว้แล้วมันไม่ได้หลับหายไปนั้นมันดับหายไปมันก็ดีอะสิไม่ดับหายไปความทุกข์เนี่ยไอ้จิตเดิมแท้ๆมันไม่ดับหายไปสิความทุกข์มันก็ไม่ดับหายไปด้วยความก้อไอ้ความยึดถือไม่ดับน่ะสิเนี่ยแหละปัญหามันอยู่ตรงนี้แหละเนี่ยพอความยึดถือไม่ดับนั้นมันทุกข์จริงจริงนะเนี่ยทุกแสนสาหัสจริงๆเลยเนี่ยเนี่ยใครนึกว่าหวยผูกคอตายกินยาตายฆ่าตัวตายแล้วมันจะจบลงละหนีนี่หนีคนนั้นหนีคนนั้นหนีเรื่องทุกข์มันไม่จบหรอกมันเป็นทุกข์หนัก. สาหัสเลยแม้แต่ในโลกของจิตวิญญาณอื่นอื่นมันก็มารากเข้าไปต่อหน้าต่อตานั่นแหละในโลกของศาสนาอื่นก็ลากเข้าไปทั้งหมดแหละ. โหคนไม่จบไปสิไอตัวนั้นน่ะที่ตายแล้วมันไม่จบมันทุกข์จริงจริงนะทุกข์หนักหนากว่าตอนที่มีชีวิตอยู่เพราะว่าไอ้ตัวที่มีชีวิตอยู่มีคนปลอบใจไงแต่ในโลกนั้นไม่มีคนปลอบใจไม่มีโทรศัพท์มือถือให้เล่นเกมเล่นแชทเล่นไลน์ไอ้ตอนนั้นเราจะไปหาเครื่องอะไรเป็นเครื่องอยู่ใจอ่ะ. พวกเรามัวแต่มัวแต่เล่นเกมเล่นแชทเล่นไลน์เล่นโทรศัพท์มือถือกันดูหนังดูละครฟังเพลงช้อปปิ้งหยุดมีความสุขอยู่กับลูกอยู่กับเมียทะเลาะกันบ้างอะไรกันบ้างก็จะมีความสุขสุขดิบดิบแต่ถึงเวลาตอนนั้นน่ะ. ในโลกนั้นเนี่ยมีเราคนเดียว. มีใครไปอยู่ด้วย. เห็นว่าร้องไห้อยู่คนเดียวอยู่คนเดียวซะงั้นแหละไม่มีเคยไปอยู่ด้วยหรอก. ไม่มีเลยมีแต่ตัวคนเดียวทุกข์อยู่คนเดียวไม่มีใครเห็นไม่มีใครรู้นอกแต่มันหนีผู้รู้ไม่ได้. เนี่ยปัญหามันอยู่ตรงไอ้ตัวนี้แหละไอ้ตัวที่มันไม่ตายเนี่ยแหละ. ไปตายก็เพราะอะไรยึด. โรงยศหรือไม่ทราบที่มารวมกันน่ะธาตุดินธาตุน้ําธาตุลมธาตุไฟ. แล้วก็ถ้ารู้เนี่ยหรือวิญญาณธาตุเนี่ยมารวมกันเนี่ยพอเป็นขันธ์5ขึ้นมาเนี่ยมันยึดมาเป็นราวเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเป็นตัวเราจริงจริงมันไม่นึกว่าไอ้ตัวนี้ต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายเดี๋ยวก็ดับกุพังสลายกายไปไปเผาแล้วก็เป็นขี้เถ้าธุลีไปหมดไม่เหลืออะไร. แต่มันไม่คิดอย่างงั้นอะมันคิดว่านี่เป็นเราเป็นตัวเราจริงจริงจังจังไม่คิดว่านี่คือละครชีวิตอวสานฉากฉากหนึ่งเดี๋ยวก็จบลงได้ทั้งตัวเราแล้วผู้ที่มาร่วมแสดงทั้งหมด. เนี่ยเราไม่คิดอย่างนี้อะเราเห็นมันเป็นสมมุติเราก็จะถึงวิมุตวิมุตก็คือไม่ยึดอะไรแล้ว. ปล่อยวางทั้งหมดไม่ยึดอะไรเลยนั่นคือวิมุตเราไม่เห็นเป็นสมมุติเราก็เลยยึดหมดแหละยึดจริงๆจังๆนะเนี่ย. มันก็เลยทุกข์จริงจริงจังจังแหละ. เนี่ยพุทธเจ้าตรัสว่าไอ้ที่เราหลงยึดเนี่ยเนี่ยเรียกว่าอวิชา. เพราะเหตุอวิชชาตัวเดียวนี่แหละจึงทําให้เน. ทําให้ไอ้จิตวิญญาณเนี่ย. มันไม่ยอมดับกลับคืนไปสู่ธาตุธาตุรู้ที่พิจารณาธาตุธาตุรู้ที่บริสุทธิ์. คือไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างมีแต่ความรู้ไม่มีตัวตนที่เป็นการโปร่งแสงเหลืออยู่อีก. ถ้ามันกลับไปเป็นทาสรู้. มันก็ไม่มีใครก็มานั่งทุบอะดิพอมันกลับไปเป็นความว่างเปล่าแล้วไอ้ตัวตนผู้ทุกข์ที่เหลืออยู่มันก็ไม่มีไอ้การโปร่งแสงนี่มานั่งทุกข์อยู่มันก็ไม่มีแล้วยมมาทูตหรือพวกเชิงวิญญาณเนี่ยเค้ามาลากเอาไปมันก็มาลากไม่ได้มันหาไม่หาตัวไม่เจอไงมันไม่มีตัวแล้วมันหายตัวไปแล้วไง. จิตวิญญาณเนี่ยแท้แท้เนี่ยทีมของบริสุทธิ์ที่สิ้นสุดแล้วเนี่ยมันไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยมีแต่ความรู้ที่เป็นความว่างเปล่า. คือหายไปหนึ่งเดียวกับธรรมชาติหาตัวตนไม่เจอเหมือนกับจิตวิญญาณของพระโคจิกะ. จิตวิญญาณของพระโคธิกะในสมัยพฤติการณ์น่ะ. เนี่ยพระโคทิกะฟังธรรมจากพุทธเจ้าในวันนั้นแล. ก็เข้าใจธรรมที่ลึกซึ้งแล้ว. แต่ตอนนั้นน่ะขนาดจิตนั้นยังไม่บรรลุอรหันต์. แต่ร่างกายมันปวดมากเลยเพราะว่าพระโคทิกะ. วันนั้นจะเป็นวันที่จะสิ้นอายุไขด้วย. คงจะสิ้นคงจะสิ้นอายุขัยในวันนั้น. เพราะว่าร่างกายเจ็บปวดมากเลยกระดูกปวดในกระดูกปวดไปหมดเลยเข้าใจว่าจําจําไม่ได้แต่น่าจะเป็นโรคมะเร็งกระดูกหรือไงเนี่ย. เลยปวดทรมานแสนสาหัสสมัยนั้นคงไม่มียามมอร์ฟีนฉีดให้มันมันแก้ปวดก็เลยปวดทรมานแสนสาหัสแต่ถึงจะฟังพระพุทธเจ้าเข้าใจยังไงแต่ความปวดมันไม่มียาอย่าระงับกลัวเอามีดมาเชือดคอตาย. พวกยมทูตก็มารอเลยทีนี้ต่างคนเชือดคอตายต้องเอาไปนรก. เอาจิตวิญญาณไปนรก. ก็บอก. แต่พอพรรคโกธิกะเชือดคอเลือดแดงฉานออก. พิจารณาหรือสังขารร่างกายที่เป็นทุกข์เกิดมามีแต่ทุกข์สังขารร่างกายทุกข์เจ็บปวดทุกข์ทรมานเกรงมีโรคประจําตัวกระดูกทุกข์คลองแตก. มันมันเป็นโรคมะเร็งในกระดูกหรือไงก็ไม่ทราบ. มันก็ปวดเจ็บปวดทุกข์ทรมานแสนสาหัส. เลยเห็นแต่มีแต่ความทุกข์ร่างกายมีแต่ความไม่เที่ยงมีแต่ความทุกข์. ไปอ่านยึดมั่นถือบ้านได้ปล่อยวางความหลงยึดมั่นถือมั่นในร่างกายจิตใจของตนเองในขัน5. อ่าวก็ตายปุ๊บ. จิตหรือวิญญาณของพระโพธิกะหายตัวแว้กซ์ไปเลย. ยมทูต. มารออยู่อ้าวโอเคหายตัวไปไหนอะหาไม่เจอแค่จิตวิญญาณของพระโพธิกะหายไปไหนหาไม่เจอเลยไปถามพระพุทธเจ้าไปกราบทูลสาพุทธเจ้าเอมารอจิตวิญญาณของพระโกศจะเอาไปลงโทษซะหน่อยเชือดคอตายฆ่าตัวเองตายแต่ทําไมหาไม่เจอ. พุทธเจ้าตรัสว่าพระโคทิกกะบรรลุพระนิพพานในขณะที่เชือดคอตายแล้วคงปล่อยวางสังขารร่างกายจิตใจของตัวเอง. บรรลุมณิภัทร์. ผู้ที่บรรลุนิพพานซึ่งความยึดมั่นถือมั่นจิตหรือวิญญาณของท่านผู้นั้นดับไฟเหมือนดังเปลวไฟที่สิ้นเชื้อ. หรือเหมือนกับเนี่ยเปลวไฟเทียนที่อยู่ต่อหน้าแล้วเป่าพรึบดับหายไป. เลยยมทูตตามหาจิตวิญญาณไม่เจอหายไปเลยกลายเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ. แล้วก็. จําเวรทั้งหลายเนี่ยก็ไม่รู้จะให้ผลกับใคร. หมดซึ่งกระเวรเป็นโมฆะกรรมไปหมดมีกระเวรที่มีอยู่แต่ไม่รู้จะให้ผลกับใครก็เลยกลายเป็นโมฆะกรรมไปหมด. เนี่ยมันจะต่างกันตรงเนี้ย. ระหว่างผู้ที่ยึดมั่นถือมั่น. ก็คัน5ระหว่างการจิตใจเป็นเราเป็นตัวเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรากับผู้ที่สิ้นความยึดมั่นถือมั่น. มันต่างกันคือผู้ยึดอยู่เนี่ยมันจะมีเหลืออยู่. ตายแล้วมันจะมีการโปร่งแสงเหลืออยู่. ตายแล้วยังมีจิตวิญญาณหรือเป็นตัวเป็นตนอยู่. มันก็เหลือเป็นตัวเป็นตัวรูปร่างเหมือนตัวเรานี่แหละแปลกเพราะฉะนั้นว่ามีรูปร่างเหมือนตัวเราทั้งหมดนะ. เพราะว่าบางคนทํากรรมไม่มากข้าวหมูอยู่เป็นประค่าหมูฆ่าสุกรเนี่ย. อยู่เป็นประจําผ้าป่าฆ่าไก่อยู่เป็นประจําตนจะตายเนี่ยมันไม่รู้เจ้าเจ้ากูแบบนี้. ที่ทํากรรมอย่างงี้อยู่เป็นประจําเนี่ยมันติดจิตแล้วผลของกรรมอันนั้นน่ะไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนแล้วมันก็เลยภาพที่ปรากฏซ้อนอยู่เนี่ยมันไม่ปรากฏเป็นรูปร่างของเค้าแล้วปรากฏเป็นอีอี๊ดลองอยู่นั่นแหละทั้งวันทั้งคืนยังไม่ทันจะตายเลยร้องทั้งวันทั้งคืนเลยพระสาวกก็เลยไปคุยกับพุทธเจ้าบอกว่าโอ้โหยเจ้าบ้านเนี้ยนะมันช่างใจโหดร้ายมากเลย. คนฆ่าหมูทั้งวันทั้งคืน10ประตูฆ่าหมูทั้งวันทั้งคืนเลยร้องจี๊ดอีกดิ้นทุรนทุรายทั้งวันทั้งคืนเลยพระบิณฑบาตผ่านไปผ่านมาได้ยินเสียงทั้งวันทั้งคืนเลยบอกว่าไอ้เจ้าของบ้านเนี้ยมันโหดร้ายมากเลยมันเป็นประตูข้างหมูทั้งวันทั้งคืนเลย. พุทธเจ้าตรัสว่าไม่ใช่มันคาเป็นประตูฆ่าหมูหรอก. เพราะหน้ามีความรู้สึกตัวเป็นหมูไปแล้ว. เพราะว่าบาปกรรมนี่มันชอบฆ่าหมูนั่นแหละแทงคอหมูนั่นแหละมันก็เลยกลัวรู้สึกว่าตัวเองเป็นหมูล็อกอี้ทุรนทุรายอยู่กันแหนะมันก็กลายเป็นหมูแผ่นเดียวกับไม่ตายไอ้เนี่ยการโปร่งแสงไม่ได้ออกมาที่มันซ้อนอยู่ไม่ได้เป็นรูปร่างตัวเองแล้วมันกลายเป็นหมูไปแล้วไอ้พวกที่ฆ่าไก่เชือดไก่ตีไก่. แล้วก็เอามือเนี่ยมาจิ้มกันเนี่ยมือ2ข้างทํานิ้วจีบจีบจิ้มกันอยู่นั่นแหละกระแทกกันจนเลือดอาบไปหมดเค้าก็จับมัดยังไงมันก็ร้องเป็นไก่อยู่นั่นแหละมันก็จะเอากระชากไอ้ที่มัด. แต่ถ้ามันหลุดไปเอาไปชนกันเอามือไปชนกันจนกระทั่งเลือดอาบไปหมดนั่นแหละเค้าก็พยายามยังไงมันก็ไม่ยอมเพราะอะไรมันก็จะต้องเป็นไก่ตีไปแล้วไก่ชน. เออผมก็ร้องเพื่อไก่เชือดไก่มาจากผมก็ร้องเป็นไก่แล้วไปร้องเป็นคนเรียกขนของกรรมมันก็เลยให้รูปร่างที่ปลอมแปลงเนี่ยมันก็ไม่ได้เป็นรูปร่างที่โปร่งแสงเหมือนกับตัวเค้าเองประจําหรอกมันแล้วแต่กรรมด้วยกรรมสุดท้ายนั่นแหละที่อะไรที่ส่งผลรุนแรงจะทําให้รูปร่างเค้าเปลี่ยนไปแล้วเราไปเกิดก็ไปไปเป็นอย่างนั้นแหละฝ่ายไปแล้วแต่ยังไม่ตายแล้วเออรูปร่างเปลี่ยนไปแล้วอันนั้นอะ. ตอนเนี้ยปัญหามันอยู่ตรงไอ้ตัวเนี้ยไอ้ตัวจิตวิญญาณไม่ดับนี่แหละแต่ถ้าสิ้นผู้ยึดมั่นถือมั่นเนี่ยท่านดับหายไปเลย. ดับหายไปเลย. อันเน. พระพุทธเจ้าก็ตรัสรับรองไว้ว่าจิตวิญญาณเนี่ยของผู้ที่สิ้นความยึดมั่นถือมั่นแล้วท่านก็หายตัวแกลับไปเลย. แป๊บตัวไปอย่างเงี้ยสบายแอร์เลยไม่มีใครเอาไปอีกไม่มีใครลากเอาไปทําเวรทั้งหลายก็เป็นโมฆะกรรม. ให้หายตัวให้ได้ทุกคนนะเออหายตัวไปเลยหายตัวไปย้ายกลับมาลากเข้าไปได้นะเออ. เบื่อมากเลยงานโสดไม่ต้องมานั่งนั่งฟังไอเจ้าพวกนี้ร้องไห้. อาจจะฝากลูกเมียผมด้วยฝากครอบครัวผมด้วยอาจารย์ฝากด้วยฝากด้วย. โอ้ยรับปากไงหวั่นไหว. อยากฟังทุกข์อย่างเดียวก็เราเบื่อจะแย่อยู่แล้วเออตายแล้วจะเป็นทุกข์อีกอ่ะมานั่งร้องไห้แบบเนี้ยเค้าเผาเธอจบหมดแล้วแล้วเธอจะอยู่ยังไงในวัดคนเดียววะเนี่ยไม่มีใครเห็นเธอเลยแล้วก็เธอก็หิวโหยอย่างเงี้ยแล้วใครก็ไม่มีอะไรให้กินโอ้ยทําไมมันทุกข์แบบเนี้ยแย่จริงจริงแล้วเนี่ยทําไมปฏิบัติให้เป็นทุกข์แบบเนี้ยยึดให้เป็นทุกข์แบบเนี้ยบอกให้สิ้นความยึดสิ้นความยึดสิ้นความหลงไม่ได้ยึดยึดอยู่นั้นอะ. มันก็ตายแล้วก็ทุกข์ทรมานแสนสาหัสเลยเนี่ยดูสิตายแล้วก็ไปนั่งร้องห่มร้องไห้ในวัดวาอารามแล้วเวลาเผาเสร็จเนี่ยมันอยู่ยังไงแล้วเราก็ไม่ได้ตามดู. แต่ทุกแสนสาหัสแหละเออแต่ละคนแต่ละคนแต่ละศพดิแหมไม่น่าที่จะจุดเอาจุดธูปไปปักสมัยก่อนเนี่ยไม่ได้รับฟังไม่ได้รับร้องไห้อยู่นั่นแหละร้องให้อยู่นั่นแหละโอ้ยทําไมเงี้ย. ทุกข์มากเลยห่วงให้ลูกคนเล็ก. เออพ่อแม่เนี่ยระบาดอย่างนึงนะห้วงห่วงลูกห่วงลูกไปไม่ได้ห่วงลูกคนเล็กเป็นไงทําไมไม่ห่วงลูกคนเล็กมีลูกคนเดียวหรอเออมีลูกหลายคนแต่ไอคนเนี้ยมันเอาตัวไม่รอดมันลําบากกว่าเค้าเลยห่วงมันมากกว่าใครเนี่ยเวลาตายแล้วมันไปเกิดเป็นลูกของเค้ามั้งกะเค้าไม่มีโอกาสจะมีลูกได้แล้วเราก็ไม่มีบุญวาสนาจะไปเกิดเป็นคนได้ไปเกิดเป็นหมามั่งไปเกิดเป็นจิ้งจกตุ๊กแกเฝ้าบ้านให้เค้ามั่งกลายเป็นผีเฝ้าเป็นเปรตเป็นผีเฝ้าเค้าอีกโหลําบากแสนสาหัสกันเป็นพ่อแม่เค้าอยู่ดีดี. พ่อแม่ปู่ย่าเค้าตายายก็อยู่ดีดีไปเกิดเป็นหมาเฝ้าบ้านเค้าไปเป็นผีเฝ้าบ้านเค้าไปเป็นจุกจนจบตุ๊กแกเป็นงูเฝ้าบ้านเค้าเดี๋ยวก็ฆ่าตายเหรอเจองูเจ้าที่อะไรฆ่าตายอีกโอ้กรรมจริงจริงเลยพระพุทธเจ้าจึง5มพระฉันหมาชั้นเนื้อหมาบ้านเพราะเนื้อหมาบ้านเนี่ยมันก็คือพ่อแม่ปู่ย่าตายายที่มันห่วงลูกหลานนี่แหละมันก็มายึดลูกหลานนึงมันเกิดเป็นหมา. แล้วก็โอ๊ยหมาตัวนี้มันทําไมซื่อสัตย์จริงๆเลยแท้จริงอ่ะมันก็คือพ่อแม่ปู่ย่าตายายพระพุทธเจ้าจึง5มพระฉันเนื้อหมาบ้าเป็นอันขาด. โอ้เป็นอาบัติเลยในการบริจาคเข้าข้ามฉันผมก็พ่อแม่ปู่ย่าก็ยายเขาทั้งนั้นแหละในสมัยพุทธกาลพระพุทธเจ้าเดินไปบิณฑบาตรหน้าบ้านเออหน้าบ้านก็โกไทรพราหมณ์หมามันเน่าท่าน. ก็จะเห่าเนี่ยหมาเห่าทักทายนะเราไปบิณฑบาตนะหมาเห่า. หมามะนาวย่อยหมาชอบเห่าอะไรเดินไปบิณฑบาตรตอนเช้าหมาจะเห่าอะเห่าอะไรมันเสียใจ. เห็นพระแล้วเสียใจ. ไม่ได้ทําความดีมาเกิดเป็นหมาเห่าหอนเสียใจมันไม่ได้คิดจะกลับหรอก. เห่าหอนเสียใจ. อย่างพระพุทธเจ้าก็เลยบอกว่าเนี่ยเป็นพ่อเค้าอยู่ดีดีอะมาเกิดเป็นหมาเฝ้าบ้านให้เค้าซะแล้ว. เลยพาลูกชายเจ้าลูกชายได้ยินเอ้าทําไมพระพุทธเจ้ามาว่าพ่อตัวเองเป็นหมาเนี่ยเกิดเป็นหมา. เออก็เลย. พยายามที่จะไปว่าทําไมพุทธเจ้ามาว่าพ่อตัวเองเป็นหมาถ้าเกิดเป็นหมาเค้าไม่เชื่อเจ้าเนี่ยนะ. ของหมาตัวเนี้ยไปเลี้ยงดูเหมือนพ่อเลย. ให้ให้ยังดีนะแล้วก็เจ้ากลับกลับเนื้อกลับตัวใหม่จะเป็นคนเกเรเนี่ยแล้วพูดกับพ่อให้ดีๆ. พูดได้ดีดีเลยว่าพ่อพ่อครับผมกลับตัวเป็นคนดีแล้วรอเจ้าบึกกลับหรือกลับตัวเป็นคนดีจริงจริง. เดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวเจ้าจะรู้เองว่าเนี่ยออกมานี่คือพ่อของเจ้า. ลูกชายก็จะลองดูซิว่าพุทธเจ้าพูดจริงหรือเปล่า. เอาหมาเนี่ยหมาเนี่ยนอนก็นอนที่นอนพ่อนั่นแหละดูแลพ่ออาบน้ําเหมือนกับ. ดูแลพ่อเลยแล้วก็ตัวเองก็กลับตัวจะเป็นคนเกเร. เที่ยวชอบเที่ยวกลางคืนรักหลานสมบัติกลับเนื้อกลับตัวใหม่ดูแลพ่ออย่างดีเรียกพ่อพ่อเรียกพ่อทุกคํา. เป็นเวลานานพ่อ. พ่อเห็นลูกสมนึกผิดน้ําตาไหล. หมาร้องไห้. เป็นลูกสํานึกผิดแล้วเป็นเวลานานแล้วสํานึกผิดจากใจจริงจริงไม่ใช่เสแสร้ง. ก็เลยว่าดีใจที่ลูกสํานึกผิดได้แล้วลูกกลับเนื้อกลับตัวไม่ไม่กินเที่ยว. ไม่เที่ยวกลางคืนไม่เล่นการพนันไม่อะไรละ. ปลูกกับการเป็นคนดีเนี่ย. ก็เลย. ไปคุยคุยคุยเอาที่ไอ้ไอ้ไอ้ตรงดินอ่ะไปคุยดินที่บริเวณบ้านนั้นน่ะ. ลูกก็เลยเอ๊ะสงสัยพ่อมาคุยไอ้หมามาคุ้ยอะไรก็เลยหมาที่เป็นพ่ออะมาคุ้ยอะไรก็ให้ช่วยก็ขุดขึ้นมาปรากฏว่าเป็นหีบสมบัติที่พ่อฝังเอาไว้. ก็เลยเอามาเนี่ยแบ่งไปทําบุญแบ่งเอาไปใช้เอาไปเก็บไว้รักษาตัวเองแล้วก็เอาไปใช้การลงทุน. แล้วก็สุทธิส่วนกุศลให้พ่อพ่อเห็นลูกเป็นคนดีกรรมทั้งหลายที่ติดอยู่ในจิตที่ห่วงใยลูกก็ขาดลงได้ผลของกรรมน่ะที่ติดยึดและห่วงใยที่ทําให้มาเกิดเป็นหมามันขาดหมดห่วงใยแล้วสิ้นยึดตรงนั้นกรรมที่มันยึดอยู่ทําให้มันเกิดเป็นหมาในบ้านของลูกหมดไปหมาก็ขาดใจตาย. แล้วก็ไปเสวยสุขที่บุญกุศลที่ตัวเองสร้างมาได้. แต่ถ้าตัวเองอะทําบุญกุศลมาเท่าไหร่ก็ตามถึงจิตสุดท้ายมันยึดอยู่มันไปไม่ได้นะ. ไปไม่ได้อ่ะติดอยู่ในนั้นอ่ะไปไหนไม่ได้หรอก. มี. เด็กสาวคนหนึ่งมาปฏิบัติธรรมกับหลวงปู่บ้านพ่อแม่ครูบาอาจารย์ครูว่าเก็บมะกรูดที่วัดป่านอกนิมิตสกลนคร. พอเสร็จแล้วกลางคืนเค้าก็ฝันว่า. ยายเนี่ย. วิญญาณของยายจึงวิญญาณของยายเนี่ยไปถูกขังอยู่ในฝาบ้าน. เลยมาเล่าให้หลวงปู่ฟังว่าเอ๊ะสมัยเมื่อคืนฝันว่าจิตวิญญาณของยายเนี่ยไปถูกขังอยู่ในฝาบ้านฝาบ้านนี่เป็นคุก. แล้วก็จิตวิญญาณของยายเนี่ยไปติดคุกอยู่ในป่าบ้าน. ที่มันทําไมขังได้นะเพราะฉะนั้นจิตวิญญาณไม่ต้องการกินเนื้อที่ไง. ผมไม่ต้องการกินเนื้อที่แต่มันหลงมันเป็นความรู้สึกเฉยเฉยว่าเรามีมีตัวเราตัวเราตัวเราตัวเรามันเป็นแค่ความรู้สึกหลอกลวงตัวเองไว้แต่จริงจริงมันไม่มีตัวตนมันจึงไม่กินเนื้อที่นะ. ที่สําคัญนะความรู้สึกหลอกลวงตัวเองว่าตัวเราตัวเราอยู่ในความรู้สึกแต่จริงจริงมันตัวเราไม่มีมันตายแตกดับไปแล้วเวลาคาดขันมันแตกดับไปแล้วแต่ความรู้สึกเป็นตัวเราเนี่ยมันไม่หายไปจากใจเลยความรู้สึกตัวเราเนี่ยมันไม่มีตัวเราเป็นตัวเป็นตนมันเลยไม่ต้องการเนื้อที่มันก็เลยไปขังอยู่ในฝาบ้านได้. เลยฝาบ้านเนี่ยขังยายไม่ได้เลยการไปคุกฝังขังยายเลยต้องทําพิธีให้ไม่รู้จะรอดไปหรือได้หรือเปล่าเราก็ไม่. เลยต้องมาทําให้ถวาย. เพราะว่าเป็นสังฆทานมาสวดอนิจจาวตสังคาราให้. ไม่รู้จะรอดไปได้รึเปล่าเราก็ไปรู้ความยึดมันยังมีอยู่ยากเหลือเกินเนี่ยเนี่ยอันนี้ยึดบ้าน. มายึดลูกยึดหลานต่ายยึดบ้าน. ไปไหนก็คิดถึงบ้าน. มาปฏิบัติธรรมฟังธรรมแป๊บเดียว. เจอหน้าอาจารย์แล้วเจอหน้าต้มตาแล้วคิดถึงบ้านเดี๋ยวกลับบ้านดีกว่าจะกลับบ้านเนี่ยอาจารย์คิดถึงบ้านมันไปแล้วไงไปถูกขังในบ้านแล้ว. ใจไม่ถูกหักในบ้านและคิดถึงบ้านคิดถึงบ้านแล้ว. หลายคนไปปฏิบัติธรรมกัน. วันมาโอ้ย. สมัยก่อนปฏิบัติธรรมที่วัดทําซัมซืด. พ่อแม่ครูอาจารย์และอุทาจารุทโมที่ที่ปากช่อง. ก็มันเป็นร้านแบบเนี้ยลานกว้างแบบนี้นะแต่มันไม่มีมุ้งลวดแบบนี้แหละก็เอาเต้นมากางกัน. โอ้ยมันมาสนุกสนานเหมือนมาปิคนิค. ไม่ค่อยมีปีนี้เจอกันอุ้ยสนุกสนานจริงๆเหมือนมาปิคนิคเลยมาปฏิบัติธรรมได้เจอกันสนุกสนาน. ปฏิบัติไปได้กี่วันเราก็จําไม่ได้ละแต่ละครั้งแต่ละครั้งก็ทีก็วัดจะกลับสิแต่ละครั้งอ่ะ. หลวงตายังไม่ทันตื่นเลย. ตัวเราเนี่ยยังไม่ทันตื่นเลยปรากฏว่าตื่นมาทีเนี่ย. เป็นอีกกางอยู่หายพรึ่บไปหมดแล้วตี4ตี5หายหมดแล้วคิดถึงบ้านคิดถึงบ้านกลับบ้านคิดถึงครอบครัวคิดถึงคิดถึงครอบครัวกลับบ้านแล้วอีตอนมันจะมาอูยสนุกสนานแต่พอจะกลับสู้น่ะเจ็บเต้นตั้งแต่ตี4ตี5แล้วปุ๊บเดี๋ยวตอน. เช้ามาหายหมดแล้ว. คิดถึงบ้านคิดถึงครอบครัวคิดถึงบ้านคิดถึงครอบครัวนี่มันยึดเด้งกลับไปหมดแล้ว. ปรากฏว่ามันไม่ได้ขาดมาจริง. มาเพียงแค่เป็นหนังสติ๊กยางยืดมาเท่านั้นแหละ. คิดถึงบ้านก็เอาใจของเราเนี่ยสร้างตัวเราเป็นตัวเป็นตนไว้ในความรู้สึกและเป็นยางหนังสติ๊กไปผูกไว้กับบ้าน. คิดถึง3ีภรรยาคิดถึงลูกคิดถึงหลานคิดถึงพ่อแม่พี่น้องก็เอาใจของเราสร้างเราไปสร้างเนี่ยปรุงแต่งเป็นเราเป็นตัวเป็นตนแล้วก็เอามาผูกเอาไว้เอาไว้ฝั่งนึงแล้วก็อีกฝั่งได้ปู่ไว้กับเออเนี่ยพ่อแม่พี่น้องที่บ้านนั่นแหละมันไม่ได้ขาดจากการเป็นยางยืดมาไปไหนก็ยางสังกะติกยืด. พอหมดแรงนะ. อ้าววันสุดท้ายแล้วถึงกําหนดจะกลับแล้วมาคบวันที่มาปฏิบัติธรรมแล้วเด็กกลับไปเลย. กลายเป็นยางหนังสติ๊กยืดมาชั่วคราวเท่านั้นแหนะมันไม่ได้ขาดเออถ้ามันขาดจริงๆอ่ะมันมาก็คือมามาประพฤติปฏิบัติใจก็ไม่ห่วงใยไม่กังวลอันนี้เรียกว่าขาดแล้วขาดจากความยึดแต่ถ้ามาอยู่เนี่ยเดี๋ยวก็แว๊บกลับไปเดี๋ยวก็แว๊บกลับไปเดี๋ยวก็แว๊บกลับไปอันเนี้ยมันไม่ได้ขาดหรอกเดี๋ยวมันก็กลับไปเป็นจิ้งจกตุ๊กแกขังอยู่ในบ้านไปเป็นหมาเฝ้าบ้านเค้าไปเป็นงูเฝ้าเจ้าหน้าที่. มันก็กลับไปเป็นผีเฝ้าบ้าน. เป็นผีเฝ้าบ้าน. โอ้ยบางทีเนี่ย. เขาสร้างบ้านเรือนไทยใหญ่โตมากเลยอ่ะเอาบ้านเก่า34หลัง. รื้อบ้านเก่า34หลังมาจากบ้านบรรพบุรุษ. ว่างแล้วก็ซื้อมาปนหลังนึงแล้วไงก็ไม่ทราบจําไม่ได้แล้วนานละแล้วก็บ้านบรรพบุรุษแต่ละหลังแต่ละหลังมาของปู่ย่าแล้วก็ตายายหลังนึงปู่ย่าหลังนึงเป็นเรือนไทยใหญ่ใหญ่เป็นผู้มีฐานะเดิมนี่ลือมาหลายหลังรวมกันก็หลังเบ้อเร่อแล้วเนี่ยมาสร้างแล้วหลังใหญ่มาหมดไปหลายหลายเป็น1010ล้านสมัยนานมากแล้วก็สมัยนั้นก็โอ้โหถือว่าสูงส่ง. แต่พอสร้างเสร็จเน. เจ้าของบ้านขึ้นไปบนบ้านในครั้งเดียวเองมั้ง. ไม่ได้ขึ้นไปเลยเจ้าของบ้านอยู่ใต้ถุนบ้าน. แทบจะไม่กี่ครั้งอีกอะแล้วไม่ขึ้นไปเลย. แล้วก็อยู่ใกล้ใต้ถุนบ้าน. แล้วก็รุ่นลูกเลยรุ่นลูกโตมากแล้วก็โตเท่าหลวงตาแล. ก็เล่าให้ฟังว่า. สมัยเด็กเด็กอะเคยขึ้นไป. ขึ้นไปเล่นอยู่บนบ้าน. ชอบขึ้นไปเล่นบนบ้านมากเลยทําไมอ่ะเพื่อนเยอะ. ปู่ย่าตายายพวกบริวารเพื่อนเยอะมากเลยคนนู้นก็เล่นด้วยคนนี้ก็เล่นด้วยเพื่อนเยอะมากเลยชอบขึ้นไปเล่น. แต่เจ้าของบ้านพวก. เจ้าของบ้านที่เป็นพ่อแม่สร้างบ้านเสร็จไม่ได้คือไม่ได้ขึ้นเลยอยู่ใต้ถุนบ้าน. เลยก็บอกว่าไปลูกตาเนี่ยเอาลูกอื่นไปเยอะปฏิบัติทําหน่อยดิ. มันจะได้ใช้บ้านได้หน่อยเอาไปช่วยปฏิบัติธรรมชั้นบนแบบนี้โอ้โหบ้านเรือนไทยมันใหญ่โตมโหฬาร. สถานที่กว้างขวางหลวงตาช่วยเอาเอาลูกเรียนปฏิบัติธรรมหน่อยสิ. คือเผลอๆมัวแต่เข้าไปดูว่าห้องโน้นห้องนี้แต่ว่าจะอยู่มันจะปฏิบัติกันแล้วจะนอนห้องไหนห้องไหนล่ะเนี่ยพอออกออกจากห้องของผมออกมาลืม. ว่าถ้าแดงกลับเป็นไฟเลยยืนขวางกลางๆบ้านเลยเออ. ตนแต่ละตนดุน่าดูเลยกูไม่ให้อ่ะไม่ให้. มาใช้บ้านกูนี่โอ้โหแต่ละคนหวงมากเลยกูไม่ให้มันใช้บ้านกูมึงมาใช้ดิอะไรดุมากเลยไม่ยอมมันสู้ถวายชีวิตยอมตายอีกคนนึงโอ้โหยขอเท่าไหร่บุตรเท่าไหร่ก็ไม่ยอมแต่เราก็เมตตาเจ้าของบ้านดื้อกันเนี่ยพระลูกศิษย์ไปปฏิบัติธรรมโอ้โหฝ่าผ่าเปรี้ยงเปรี้ยงเปรี้ยงล้มพายุฟาดเอาต้นไม้ฟาดบ้านกระหน่ําหมดเลยอะเดี๋ยวบ้านจะถล่มทลายอะแล้วอยู่อยู่เนี่ยลมอายุมันหมุนเข้ามาในบ้านเฉยเลยเป็น. หมุนเลยหมุนก็มาอุ๊กอุ๊กอุ้มหมุนหมุนกลางบ้านเลย. โอ้โหแต่คืนปฏิบัติกันไม่ได้เลย. โหแรงมากเลยความหวงความยึดถือเนี่ยเห็นอํานาจของความยึดถือเนี่ยมันร้ายแรงจริงจริงเนี่ยเค้าบอกว่าพอสร้างบ้านเสร็จนะฟ้าผ่าตรงกลางห้องพระเลย. ที่เป็นไอ้อะไรเนี่ยเค้าเรียกอะไรมันกาแลใช่ไหมนี่จั่วเนี่ยผลักกระเด็นเลยอะ. แรงมากเลยอ่ะโอ้โหความยึดเหนี่ยวต้องยอมรับจริงจริงแบบว่ายกให้เค้ายกให้เค้ายึดมากซะขนาดเนี้ยยกให้เค้าเลยยกให้เค้า. ยอมยอมยอมความยึดเลยบอกว่าอุตส่าห์จะช่วยอุทิศส่วนกุศลให้ไปผุดไปเกิดในที่เอาบุญกุศลให้ไปสิ่งที่ดีไม่ยอมรับเลยผู้เท่าไหร่ก็ไม่ยอมรับทําไมก็ไม่ยอมรับยึดอย่างเดียวเลยยอมบอกว่าจะค่ายตาม. สุดท้ายก็ยอมยอมสู้จน. ถวายชีวิตยอมตายอีกคนนึงโอยต้องยื้อต้องยอมแล้วยอมแพ้ยอมแพ้ยอมแพ้กับความยึด. โอ้โหจิตใจของคนเราเนี่ยมันเรามายึดนี่นะใครพูดเท่าไหร่มันก็ไม่ฟังพระพุทธเจ้ามาพูดเองก็ไม่ฟังครูบาอาจารย์มาพูดเองก็ไม่ฟังเค้าจึงเรียกว่ายึดมั่นถือมั่นน่ะใช่มั้ยเค้าไม่เรียกว่ายึดถืออะคือมันต้องยึดมั่นถือมั่นเลยเนี่ยใครมาพูดก็ไม่ฟังเนี่ย. ไอ้ความยึดถือเนี่ยเค้าจะเรียกว่าอวิชชา. มันเลยพาให้เนี่ยไปเวียนตายเวียนเกิดวันทุกข์โศกเศร้าเสียใจคับแค้นใจพูดเท่าไหร่ก็ไม่ฟังพูดเท่าไหร่ก็ไม่ฟังยึดแล้วโหต้องยอมแพ้สุดท้ายเนี่ย. ไกล่เกลี่ยยังไงก็ไม่ยอมพูดยังไงก็ไม่ยอมยึดอย่างเดียวเออก็ต้องเป็นไปตามกรรมถ้าอย่างเงี้ยปล่อยไปตามกรรม. ต้องหมั่นพิจารณา. หมั่นพิจารณาว่าสังหารร่างกายเนี่ยมันเกิดมา. มาตั้งแต่ตัวเราก็ไม่มี. มันเกิดมาก็ตั้งตัวเราก็ไม่มีตั้งแต่แรกมาจากสเปิร์มของพ่อซึ่งเป็นธาตุดินตัวเล็กนิดเดียวป้าจิ๋วเดียวสเปิร์ม. เรียกเข้ามาผสมพันธุ์กับไข่ของแม่ซึ่งเป็นธาตุน้ํา. แล้วมันก็เริ่มเนี่ยก่อตัวขึ้นมาแม่กินซาบมืดซากสัตว์กินดินกินน้ํากินน้ําไปวันละหลายแก้วกินลมกินไฟเข้าไปแล้วก็ไอ้จากนั่นก็ค่อยหยดเลื่อนค่อยค่อยโตขึ้นมาโตขึ้นมาโตขึ้นมาโตขึ้นมาเนี่ย. แต่ละคนก็พูดตรงเนี้ยทุกคนก็เข้าใจมันมันก็มาตั้งแต่เป็นค่อยค่อยจับหยดเลือดแล้วก็เนี่ยหยดเลือดไปเหมือนหยดน้ําไปยอดหญ้าเนี่ยแล้วก็โตขึ้นมาหยดเลือดก็โตขึ้นมาโตขึ้นมามีตัวเราที่ไหนไม่เห็นมีตัวเราเลย. จนกระทั่งหยดเลือดพอสมควรแล้วเนี่ยไอ้ธาตุรู้หรือวิญญาณธาตุเนี่ยเค้าก็มาเนี่ยเป็นความว่างเปล่าไม่มีตัวตนหรอกมันก็มาเกิดมารวมกันกับดินน้ําลมไฟเป็น5ธาตุถ้าบวกอากาศด้วยก็เป็น6ธาตุ. แล้วก็เพราะอ่าววิชาความยึดเนี่ยมันเลยไปกาวเอาวิชานั้นก็เปรียบเหมือนกาว9เหนียวอ่ะมันยึดอยู่ได้ก็ยังเอาเอาธาตุมารวมตัวกันแต่ละธาตุ. แล้วพอโตขึ้นโตขึ้นมาแล้วค่อยแก่แก่แล้วก็เจ็บแล้วก็ตายกูพังไปสลายไป. แต่ขาหน้าระดับลูกเป็นขนาดสัญญาณตรรกะขาวิจารณ์ระดับคือธาตุแตกธาตุดินธาตุน้ําทะเลมทั่วไปแล้วก็ธาตุลูกก็แตก. ก็แตกแต่ความยึดมันยังมีอยู่มันก็ไปสร้าง. ขอทาสเนี่ยทาสทาสรู้บวกกับความยึดเนี่ย. มันก็เอาไปสร้างไปสร้างในสิ่งที่ตัวเองยึดไว้แล้วแต่จะไปสร้างอะไรไปสร้างรูปร่างใหม่เป็นสัตว์เดรัจฉานเกษตรอสูรร่างกายสัตว์นรกไปเป็นไปเป็นเทพเทวดารูปร่างเปลี่ยนไปไปเป็นมนุษย์รูปร่างเปลี่ยนไปแต่มนุษย์มีโอกาสกลับมายากยากที่สุดในโลกพุทธเจ้าตรัสอย่างอื่นพอไปได้เทวดาก็ยังมีโอกาสยากแต่ส่วนใหญ่พระพุทธเจ้าตรัสเราไปไปอบายหมดไปเป็นเดรัจฉานไปอสูรกายสัตว์นรก. ตอนนี้เราคิดดูสิพอเราไปเกิดเป็นสัตว์ในสถานประเภทต่างต่างเนี่ย. ไอ้ร่างกายความจําได้ไหมรู้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ต่างๆความจําได้ไหมรู้ต่างๆเนี่ยภพชาติเก่ามันดับไปหมดและพอเราไปเกิดเสร็จสัตว์เดรัจฉานเนี่ยมันก็ไปไปมีรูปร่างอย่างใหม่ไปมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อย่างใหม่ว่าตัวสัตว์เดรัจฉานเนี่ยคือไอ้ตัวใหม่เนี่ยคือร่างเรามีรูปร่างแบบนี้. แล้วเราก็มองเห็นสัตว์ฉานที่มีเป็นเพศตรงข้ามกับเราเนี่ยโอส่วยมากเลยหล่อมากเลยแล้วเราก็เลื้อยก็มาผสมพันธุ์กับเขา. ตอนเรามองเราเป็นคนเนี่ยเรามองสัตว์เดรัจฉานมันสวยมันหล่อได้ยังไงมองไม่เห็นมันสวยมันหล่อเลยแต่พอเราไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานเนี่ยปล่อยสัตว์เดรัจฉานในร่างเราอยู่ในรากสัตว์เดรัจฉานเนี่ยมันตัวเราเนี่ยตัวเราหล่อตัวเราสวยแล้วก็คลานก็นึกกระดึ๊บกระหนึกกว่านึกออกไปหาสัตว์เดรัจฉานฉันท์เพศตรงข้ามผสมพันธุ์กับเขา. แล้วก็ออกลูกออกหลานมาอีกนี่คือลูกเราลูกเราหลานเราเวลาถูกฆ่าตายถูกก็มีความทุกข์โศกเศร้าอะไรก็ทุกข์อยู่ในร่างสัตยาประเภทนั้นๆไปเกิดเป็นเศษก็รูปร่างเปลี่ยนไปไปเป็นสัตว์นรกก็รูปร่างเปลี่ยนไปรูปร่างก็เปลี่ยนไปตามแรง. บทบาทกับนิรกรรมชั่วกับแรงยึดผสมกัน. นี่แหละมันก็เปลี่ยนไปพอเปลี่ยนไปร่างกายมันก็แตกดับลงแล้วก็มันก็ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ความจําได้ไม่รู้มันก็ดับลงแล้วไปยึดสร้างร่างใหม่แล้วยึดเอาร่างใหม่เป็นตัวเราแล้วก็ไปยึดเอาไว้สิ่งที่เราเกี่ยวข้องด้วยทั้งหมดทั้งพ่อแม่ตัวใหม่ลูกหลานตัวใหม่ผู้ครองตัวใหม่แล้วก็ทุกข์อยู่ในร่างใหม่จนตายไปแล้วก็ยึดเมื่อยึดในร่างใหม่ยังไม่จบก็ไปสร้างร่างใหม่. แล้วก็ไอ้ร่างใหม่ที่เกิดมาเนี่ยก็คือตัวเราตัวตนของเราแล้วคลานกระดึ๊บกระดึ๊บกระดึ๊บแล้วบินไปและผสมพันธุ์กับไอ้ตัวเพศตรงข้ามเสร็จแล้วก็ออกลูกออกหลานมานี่เมียเรานี่ผัวเราที่ลูกของเรานี่พ่อแม่พี่น้องของเรามันก็จมอยู่แค่เนี้ยแหละชีวิตวนเวียนอยู่เนี่ยไม่จบสิ้น. เราอยู่ในความทุกข์พระพุทธเจ้าจึงตรัสว่ามีแต่ทุกข์เท่านั้นที่เกิดขึ้นมีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ตั้งอยู่มีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ดับไฟ. นอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรตั้งอยู่นอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรดับไป. ปล่อยวางเห็นว่าสังขารร่างกายจิตใจนี้ขันธ์5นี้เป็นของไม่เที่ยง. ไม่อาจยึดมั่นถือมั่นได้. มันเป็นเดือนแห่งโรคมันเป็นเรือนแห่งโรคเป็นที่ขังทุกข์. ไม่ควรเลยที่จะลงยึดมั่นถือบ้านนั้นเพราะว่ามันจะแตกกลับทําลายไปอยู่ต่อเสื่อมไปแตกดับทําลายไปตลอดเวลา. ใครปล่อยวางความลงยึดบ้านพื้นบ้านซะบ้านเสียเพื่อปล่อยวางความลงยึดบ้านถือบ้านในร่างกายจิตใจของเราเราก็กลายเป็นธาตุรู้หรือใจที่ว่างเปล่าจากตัวตนว่างเปล่าจากความรู้สึกว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนของเรากลายเป็นใจที่ว่างเปล่าจริงจริงว่างเปล่าจากความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเมื่อในใจไม่มีความรู้สึกว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนของเรามันก็สิ้นยึดว่ามีเราเป็นตัวเป็นตนมันก็ไม่เอาตัวตนของเราเนี่ยไปยึดสิ่งใดให้เป็นกิ. ความทุกข์อีกต่อไปก็เรียกว่าสิ้นสิ้นความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราก็เลยสิ้นยึดเพราะว่าไม่มีตัวเราไปยึดสิ่งใดมีแต่ปล่อยให้ธรรมชาติมีความเป็นอยู่ของเค้าไปตามธรรมชาติแต่ไม่มีใครยึดจนกว่าจะสิ้นอายุขัยไปทาสขันก็แตกดับ. ขอทานขันธ์แตกดับแล้วธาตุดินก็กลับไปดินธาตุดินก็ไปดินไปเป็นดินตามธรรมชาติธาตุน้ําก็กลับไปเป็นธาตุน้ําธรรมชาติพัดลมก็กลับไปเป็นธาตุลมธรรมชาติท่านไปก็กลับไปเป็นภัยธรรมชาติธาตุรู้ก็กลับคืนสู่ความว่างเปล่าหายตัวไปเหมือนดั่งพระโคธิกะ. พยายามจบ. อะไรล่ะจะพบชาติ. จบชีวิตที่เป็นทุกข์เสียทีเนี่ยหลังจากที่วนเวียนมาเป็นแสนๆกับอนันตกการก็จบ. เออจบ. อะไรนะจบชีวิต. ที่มันทุกข์ระทมเหลือเกิน. จบซะทีจบซะทีเนี่ยมีหนังสือมาแจกนะจบซะทีมีหนังสือมาแจกมีไหมเออมีหนังสือมาแจกอะจบสักทีจบสักที. บรรทุกระทมนะหลายภพหลายชาติ. มันก็จะสิ้นเนี่ยสิ้นยึดมั่นใจก็ว่างเปล่าแต่ข้างหน้ายังมีอยู่ยังไม่แตกกลับยังไม่ถึงกับสิ้นอายุขัยก็อยู่กันไป. ขัน5คือร่างกายที่ปรุงแต่ง. เวทนาสัตยาสังขยาวิญญาณคือความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เป็นสิ่งที่ปรุงแต่งก็ยังปรากฏอยู่แต่มันปรากฏเกิดดับอยู่ในใจที่ไม่เกิดดับ. ขันหน้าเนี่ยความรู้สึกนึกคิดไม่ว่าจะคิดเล็กคิดน้อยคิดอยู่จุ๊บจิ๊บจุ๊บจิ๊บจุ๊บจิ๊บจิ๊บจิ๊บอยู่ในใจมีอาการทั้งหมดอ่ะคือคือขานหน้าทั้งหมดสิ่งที่เป็นอาการมีกิริยาอาการในใจที่ปรากฏอาการขึ้นมาในทุกขณะเป็นคันหน้าทั้งหมดคัน5เกินดับอยู่ในภาพรู้หรือใจที่ไม่เกิดไม่ดับไม่มีตัวตน. ใจคือธาตุรู้นี่เป็นเหมือนกับเป็นความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาลไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีการเกิดตับแต่กิริยาอาการหัวใจ. ความรู้สึกตัว. ความรู้สึกตัวเนี่ยตัวเราที่นั่งอยู่มีความรู้สึกตัวเป็นสติสัมปชัญญะความรู้สึกตัวเวทนาคือความรู้สึกเป็นสุขเป็นทุกข์เป็นกลางกลางสัญญาความจําได้ไหมรู้สังขารคือตัวคิดคงคิดความรู้ความเห็นความเข้าใจทั้งพยายามตั้งจิตเลยพยายามเป็นเพ่งผู้เพ่งผู้จ้องผู้ดูผู้รู้ผู้พยายามดูแลปล่อยวางผู้ทั้งทั้งดิ้นรนค้นหาทั้งศึกซ้อมใคร่ครวญหาเหตุผลประมวลผลไอ้ตัวเราเนี่ยที่มันมีการประมวลผลมีการคิดนึกถึงต้องดิ้นรน. หาแสดงกิริยาการสารพัดจัดแสดงอาการทุกชนิดทุกคิดทุกอาการเนี่ยคือขันธ์5คือสิ่งปรุงแต่งเป็นสังขารปรุงแต่งเรียกว่าไม่เที่ยงสังขารทั้งหมดตกอยู่ใต้อํานาจอนิจจังทุกขังอนัตตาไม่เที่ยงเป็นทุกข์มันเป็นทุกข์ทนอยู่สภาพเดิมไม่ได้ต้องแตกดับทําลายไปเป็นอนัตตาไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราก็ปล่อยวางขันหน้าสิ้นอุปทานขันหน้าเรียกว่าละอุปทานขันธ์5ง. ปล่อยวางสันหน้าเพื่อมายึดเอาคันหน้าเป็นราวเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราก็ไม่เอาขันหน้าไปดิ้นรนทะยานอยากให้เป็นกิเลสตัณหาไปยึดสิ่งโน้นสิ่งนี้ไม่ดีรักชั่วชังเกียรติทุกข์รักสุขเกลียดทุกข์รักสุขดีรักชั่วช้างถ้าอย่างเนี่ยมันก็มีแต่ความทุกข์ความทุกข์. ยึดนั่นยึดนี่จะเป็นทุกข์. แล้วก็เมื่อสิ้นยึดแล้วใจก็ว่างเปล่าเป็นอย่างเดียวกับธรรมชาติแต่ขันธ์5ก็ยังมีความรู้สึกไม่คิดอารมณ์ตามปกติยังใช้งานตามปกติแต่ไม่ใช้ขันธ์5ไปในทางที่ยึดได้เป็นกิเลสและความทุกข์อีกต่อไป. ทําประโยชน์ตนไปถึงที่สุดแล้วคือสิ้นยึดแล้วกลายเป็นใจที่ว่างเปล่าแล้วที่เหลือก็ทําประโยชน์ท่าน. ฟังประโยชน์ผู้อื่นจนกว่าชีวิตจะหาไม่ก็จบอวสานแต่สมบูรณ์บริบูรณ์สิ้นการเรียนภายเกิดสิ้นครบชาติเหมือนดั่งจิตวิญญาณของพระโกธิกะก็หายต่อไปเป็นอย่างเดียวกับธรรมชาติ. วิธีการปฏิบัติก็มันพิจารณาถึงความจริงคือสิ่งที่น้อมนํามาพูดนี้พระพุทธเจ้าตรัสรู้ธรรมชาติที่เป็นความจริงนี้มันมีอยู่ก่อนแล้วพุทธเจ้าเกิดมาทีหลังธรรมชาติของอนิจจังทุกครั้งอนัตตาที่มันมารวมกันเอาธาตุมารวมกันเป็นขันธ์5แล้วก็แตกกลับไปมันมีมาก่อนแล้วก่อนที่พระพุทธเจ้าเกิดเออความเป็นคนก็มีมาก่อนแล้วความเป็นสัตว์. เป็นเทพเสียดายเห็นผมยมย่าคุณเป็นคนรบกวนทางสรรพสัตว์เป็นเป็นสัตว์ประชาสัมพันธ์เป็นอสูรกายต่อนรกมันมีประกอบพระเจ้าเกิดแล้วพระเจ้าเกิดมาก็มาพบค้นพบความจริงอันนี้ในยามสุดท้ายของวันวิสาขบูชา. ตรัสรู้ในปฏิจสมุทรปราตนั่นแหละเพราะอวิชชาความไม่รู้ความจะมือลงยึดมั่นถือมั่นความเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราแล้วก็เอาตัวเราไปปรุงแต่งยึดถือสิ่งต่างต่างเขาเรียกว่าความไม่รู้นั่นเองอ้าววิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขารสังขารสังขารเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณวิญญาณเป็นปัจจัยเกิดนามลูบนามรูปเป็นปัจจัยให้เกิดศรยตนะอายตนา6ตามวัตถุประสงค์ลิ้งใจอายตนะเป็นปัจจัยให้เกิด. เป็นเกิดผัสตะผัสสะเวทนาเกิดตัณหามีเวทนาไปกระทบแล้วสิ่งใดในขณะปัจจุบันกระทบต่อตาหูจมูกนิ่งกระจายเพื่อจิตหรือวิญญาณอาณาขันธ์เนี่ย. จิตวิทย์หรือวิญญาณอาถรรพ์ไปไปกระทบต่างต่างเค้าเรียกว่าเห็นกระทบต่างหูเค้าเรียกว่าได้ยินกระทบทางจมูกก็เรียกว่าได้กินกระทบทางลิ้นก็เรียกว่ารู้อะกระทบทางกายก็เรียกว่าผลต่างฟ้ากระทบทางใจก็เรียกว่าธัมอารมณ์เมื่อจิตวิญญาณอาขาลเนี่ยไปกระทบกับลูกรถกินเสียงสัมผัส. หรือทําอารมณ์และก็กระทบกับทําอารมณ์ทางใจ. ปวดตาฟ๊ะแล้วก็ทําอารมณ์ทางใจคือเวทนาจะทําอารมณ์ก็คือเวทนาสัญญาสังขารอีก3ขันจิตหรือวิญญาณขันธ์ในขันที่5เนี่ยเมื่อไปรับรู้ต้องตาหูจมูกลิ้นไกลใจก็จะส่งต่อเวทนาสัญญาณสร้างฐานอีก3ขันคือจะต้องมีความรู้สึกถูกใจต่อสิ่งที่กระทบต่างต่างของเจ้าหมู่ลิ้นกายใจในขณะนั้นถ้าถูกใจก็ไปสู่เวทนาไม่ถูกใจก็เป็นทุกขเวทนาไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจก็เป็นอทุกกรรมสุขเวทนา. แล้วก็จําได้ไหมรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วส่งส่งต่อสังขารในขันที่4คือคิดปรุงปรุงชิดมีความรู้ความเข้าใจความนึกคิดนึกถึงกองไตร่ตรอง. มีความรู้ความเข้าใจในสิ่งเราในสิ่งที่กระทบทุกขณะปัจจุบันนี่คือเป็นธรรมชาติของชีวิตกระบวนการทํางานอย่างนี้อดเวลาแล้วก็ส่งต่อวิญญาณอาถรรพ์ให้ไปรับรู้ตัวต่อไปวิญญาณขันธ์จึงเกิดดับเร็วมากเสี้ยวทีเดียวเกิดดับไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่เป็นล้านล้านขนาดจิตมั้งเกิดดับเร็วมาก. เพราะว่าจะต้องไปรับรู้เดี๋ยวรับรู้ต่างต่างทางจมูกทางลิ้นทางกายทางใจเดี๋ยวรับรู้เวทนาสัญญาสังฐานอีกเออมันก็เลยเกิดดับเร็วมากเลยวิญญาณแต่ละวิญญาณวิญญาณจึงไม่ใช่ของเที่ยงลูกเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณจึงเป็นของแม่เที่ยง. เมื่อพิจารณาเห็นอย่างนี้. วิธีการปฏิบัติก็พิจารณาเห็นความไม่เที่ยงไปลงที่สังขารร่างกายจิตใจขันธ์5เป็นของไม่เที่ยง. พิจารณาตามที่ต้องการได้กล่าวมาแล้วอย่างช้าช้าชัดชัดในใจของเรา. จีจามแล้วก็น้อมเข้าสู่ความจริงเข้าไปถึงความจริงความจริงความจริงความจริง. ค่อยค่อยปล่อยวางความลงยึดมั่นถือมั่นค่อยค่อยปล่อยวางปล่อยปล่อยวางไปปล่อยวางไปปล่อยวางไปใช่มันก็จะรู้แก่ใจว่าวางได้เยอะแล้ววางได้เยอะแล้ววางได้เยอะแล้วไม่ยึดมั่นหรือมั่นอะไรเป็นทุกข์ไม่อยากไม่ยึดยังทุกข์อีกยังทุกข์ยังเกิดอีกยังเวียนว่ายตายเกิดไอ้เป็นทุกข์ในขณะปัจจุบันก็ยังเกิดทุกข์เกิดกิเลสตัณหาเกิดทุกข์เกิดทุกข์เกิดกิเลสตัณหาเกิดทุกข์วนเวียนอยู่นี่แหละสิ้นยึดกระสิ้นกิเลสตัณหาสิ้นทุกข์สิ้นภพชาติ. ครับพี่นัทไปว่าตัวตนไม่มีแล้วมีใครยึดหลักเราไม่มีตัวตนไม่มีตัวตนของเรามันมาจากถากขันรวมกันด้วยวิชา. มาพิจารณาก็ไปก็ไปถึงความสิ้นความเป็นตัวตนมันก็สิ้นผู้ยื่นก็ยังไม่พิจารณามันก็มันก็ยึดอยู่นั่นแหละก็เป็นเอาวิชาอยู่นั่นแหละวิชาความไม่รู้ตามความเป็นจริงอยู่นั่นแหละมันก็ยึดไม่สิ้นหรอกเราต้องหมั่นพิจารณาหมั่นสอนใจตนเอง. หรือปฏิบัติโดยสติตั้งที่ใจ. ดูที่ใจดูที่ใจรับที่ใจปล่อยวางที่ใจอดเวลา. ให้ปฏิบัติเหมือนกับเณรอรหันต์7ขวบสอนพระใบลานเปล่า. เรทอรหันต์7ขวบสอนพระใบร้านเปล่าพระใบลานเปล่าชื่อว่าพระโภจิระ. ครับปกติระเนี่ยจําคําสอนของพระพุทธเจ้าได้มากและก็เป็นผู้สอนธรรมแต่พระโพธิระไม่บรรลุอรหันต์พระพุทธเจ้าเจอหน้าพระโพธิระครั้งใดก็ว่ายังไงล่ะพระใบลานเปล่า. เจอหน้าข้างใดก็บอกว่ายังไงล่ะพรรคใบลานป่าพรรคใบลานป่าพระโพธิระรู้สึกอับอายทําไมพระพุทธเจ้าเรียกเราตอนนั้นคนอื่นพระใบลานป่าว่าใบลานป่า. พระพุทธเจ้าก็ไม่ยอมสอนเพราะว่าฟังเยอะแล้วแต่มันไม่เอาไปปฏิบัติ. ให้บรรลุธรรมไม่สอนแล้วมีแต่ความรู้มีทิฐิมีมานะทิฏิเอาความรู้ความเห็นยึดถือตัวตนยึดถือตัวหลักตัวตนยึดถือตัวเราตัวตนของเรามีความรู้มากกว่าใครเรามีความรู้มากกว่าใครเราเก่งมากกว่าใครเนี่ยเป็นทิฐิเป็นมานะคือความยึดมั่นถือม่านมานะเนี่ยคือความยึดถือยึดถือในตัวตนยึดถือในความรู้เรารู้มากกว่าใครพระพุทธเจ้าเลยเราเลยทําโทษไม่สอน. ไม่ซ้อนซ้อนวอนยังไงไม่สอนเพื่อจะหักทิฐิมานะของโกธีระครับโพธีระเพราะโพธีระก็เลยไปอ้อนวอนอรหันต์. เพราะว่าเดินที่พระเจ้าตรัสรับรองแล้วว่าบรรลุอรหันต์. เอาล่ะค่ะทุกองค์ว่าเห็นพระพุทธเจ้าไม่สอนไม่มีใครได้กล้าสอนสักองค์นึงไม่มีใครกล้าสอนพระโกศยึดถือในฐิติคือความเห็นความรู้ความเห็นตัวเองอ่ะรู้มากเก่งมากจําความสอนได้มากกว่าใครไม่เอาแล้วไม่ยอมสอนไม่ยอมสอนพระพุทธเจ้ายังไม่สอนไม่มีใครสอนเลยอ้อนวอนไปถึงใครเท่าไหร่ก็ไม่มีใครสอน. ปกติละอ้อนวอนแล้วอ้อนวอนเล่าไม่มีใครสอนที่ที่ที่มานะที่มีอยู่ในใจค่อยค่อยหมดไปหมดลงหมดลงหมดลงหมดลงไม่มีใครสอนตัวเองเลยแม้แต่คนเดียวอ่ะนิติมานะค่อยค่อยหมดไปหมดไปหมดไปใครก็ได้ใครก็ได้ที่ยอมสอนเราหน่อยใครก็ได้ยอมสอนเราเราจะรับฟังหมดอะไม่มีใครสอนเลยสักคนจนกระทั่ง. ไปถึงเณรอะไร7ขวบ. พระเจ้ารับรองแล้วเนสเณรช่วยสอนหน่อยไปกราบลูกเณรเอาหลาน7ขวบเณรสอนหน่อย. โรงเรียนก็ไม่ย้อมโอ้ยพระพระเถระผู้ใหญ่พระมหาเถระนี่หูไม่ได้ไม่ได้ไม่ได้มาทําอย่างงี้ไม่ได้เณรไม่ยอมมันก็อ้อนวอนเณรอาบอ้อนเณรอ้อนวอนเป็นอาจารย์ช่วยสอนหน่อยช่วยสอน7ขวบแค่นั้นนะนิดเดียว. เพลงก็บอกว่าเณรจะเอาอะไรเว้นแต่เดือนกับดาวเนี่ยจะเอามาให้ทุกอย่างเลยหามาให้ทุกอย่างเณรโอ้โหยจริงรึเปล่าเนี่ยฮะเอ้ยยอมจริงไหมก็ลองดูสินั้นไปเอาดอกบัวในน้ําหน่อยสิในสระน่ะลุยลงไปลุยไปอีกดอกนู้นดอกนี่จมน้ําเลยโอ้โหนี่ยอมจริงๆแล้วเนี่ยใช้อะไรให้ไปเอาเอาหมดเลยยอมจมน้ําก็ยอมพอขึ้นมาช่วยขึ้นมาจากน้ําแล้ว. นี่นะตั้งใจฟังให้ดี. เอออะไรเอ่ย job มีจ๊อบบวกจอมปลวกนึง. จอมปลวกนี้ยาวว่าหนาคืบกว้างศอก. จอมปลวกนี้ยาวกว่าหนาคืบกว้างสอบ. จอมปลวกเนี่ยมีรู6รู. มีรูอยู่6รู. เออรู้ยังว่าจะบวชนี้คืออะไร. แต่ทุกคนคงรู้แล้วว่าคืออะไรก็คือตัวเรานี่แหละตัวเราเยาวราชคือความ2คือตัวเราแล้วมีรูหยกรูก็คือรูตารู็รูจมูกรู้ลิ้นรูกรายรูใจ. ไม่จอมปลวกนี้มีตัวเหี้ยอยู่คอกนึงตัวเหี้ยมันชอบออกไปหากินกิเลสทั้งประตูตาประตูประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายประตูใจตัวเหี้ยเนี่ยอย่างเช่นตัวเหี้ยเลยนะประตูเหี้ย. ทํายังไงอะพระโพธิรัตน์เนี่ยจะจับตัวเหี้ยให้ตายหมดเลยเนี่ยจับตัวเหี้ยอะไรได้หมด. ทําอย่างไร. เออเพราะคนที่รักอ่ะอุ้ยไม่ยากเลย. ตัวเหี้ยประกอบวันออกออกดูไหนอ่ะสักวันที่รู้นั้นเลย. เออมันออกที่รู้นี้จะจะซักมันอ่ะมันก็จะตีมันจะจับมันมันก็โผล่ปุ๊บไม่รู้รู้แหละโผล่ปุ๊บไม่รู้ไม่ต้องหกลูอะมันเข้าเข้าออกอ่ะ6ตั้ง6รูจะไปจับยังไงประธานอ่ะ. เออหมดปัญญาจะทํายังไงอะนี่ขนาดจําคําตอบของเจ้าได้ได้มากนะบทไทยอะเอาเข้าจริงอ่ะทําปฏิบัติไม่เป็น. จะทํายังไงคุณแนนเรียน7ขวบแกนั่นแหละ. ใช่ไหมรู้มากแต่ปฏิบัติไม่เป็น. ที่ขนาดสมคือการ์ดเนี่ยแล้วจําคําสอนพระเจ้าให้มากเลยนะเพราะงั้นที่เรียนอย่างเดียวมันปฏิบัติไม่ได้หรอก. เพราะว่าปฏิบัติไม่เป็นลูกจะเริ่มต้นตรงไหน. ในตลาด7ขวบก็เลยบอก. ถ้าเปิดหมด6ประตูเนี่ย6รูเนี่ยจับมันไม่ทันล่ะมันมีตั้ง6รูเนี่ยปิดไปสัก5รูแล้วเปิดรูเดียว. ปิดมาเลยเหรอ5รูปิดไว้ให้มันออกได้รูเดียวโดยอิสระเสรีแล้วคอยจับมันตรงนั้นแหนะตรงที่รูเดียวน่ะเดี๋ยวก็จับมันได้หมด. เออเห. แล้วให้ปิดตา5โล. ประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูเลี้ยงประตูกายประตูใจและผิด5รูผิดรูไหนนะฮะอย่าไปผิดๆรูนะเออปิดซะ5รูเปิดรูเดียวเปิดรูไหนไหมยกมือปึ๊บรูไหน. เออเปิดรูใจไว้หนึ่งโรงเดียว. ตี5รูปิดซะ. ปิดก็ไม่ได้หมายถึงว่าให้พวกท่านเนี่ยมาเอาอะไรปิดตาแล้วเอาสําลีมาอุดหูแล้วอุดจมูกอ่ะตายพอดีหายใจไม่ออก. เออไม่ใช่เอาอะไรมาปิดตาปิดหูปิดจมูกปิดปากแล้วก็มาปิดกายไม่ให้ไปสัมผัสอะไรคือ5ประตูเนี่ยอย่าเอาไปให้มันเป็นนันทินันทิคือความเพลินใจไป. เพลินใจไปดูหนังดูละคร. ช้อปปิ้งเมาส์เอ็นจอยกันสนุกร่าเริงสังสรรค์เรื่อยสังสรรค์หมู่เพื่อนเรื่อยคลุกคลีหมู่คณะเล่นโทรศัพท์มือถือทั้งวันดูโทรศัพท์มือถือทั้งวันไอ้เนี่ยมันนันทิเพลินใจไปตั้งตาหูจมูกลิ้นกายอย่างนี้มันไม่รู้ประตูใจหรอกกิเลสมันก็ไหลออกไปทางประตูทั้ง6อะไรอย่างนี้ไม่มีทางจะไล่จับตัวเหี้ยได้หมดหรอก. เนี่ยเพราะฉะนั้นเนี่ย. ท่านเนี่ยต้องฝึกหัด. ขณะที่การว่างงานเพราะพวกท่านทั้งหลายส่วนใหญ่เป็นฆราวาส. ขณะที่ท่านว่างงานแล้วเน. อยู่คนเดียวเงียบเงียบ. อยู่คนเดียวเงียบเงียบที่บ้านของท่านนั่นแหละอยู่คนเดียวเงียบเงียบถ้าที่บ้านของท่านก็มีคนเยอะเปิดทีวีกันเยอะเปิดข่าวสารมันรบกวนท่านก็เอออย่าไปดูกันเค้าอย่าไปฟังเพลงอย่าไปหาหนังสือธรรมะอะไรมาอ่านอย่าไป. ไปฟังซีดีธรรมะ. อย่าไปเล่นแชทเล่นไลน์เล่นโทรศัพท์มือถือท่านก็แอบเข้าห้องน้ําซะ. ฮะเพราะว่าในบ้านท่านก็คนเยอะออกไปนอกบ้านก็คนเยอะงานก็เยอะปิดประตูเข้าห้องน้ํา. เปิดประตูเข้าห้องน้ํา. ไปถ่ายทุกข์เพื่อให้ไปเข้าไปทําไมไปถ่ายทุกข์. เออไปจ่ายทุกข์เออไปถ่ายทุกข์แล้วก็อยู่คนเดียว. ตอนนั้นเนี่ยถ้าไม่มีอะไรแล้วนี่ตาท่านไม่ไปสอดใส่อะไรที่เป็นนันทริกคือความเพลิดเพลินเจริญใจกูก็ไปฟังอะไรที่เพลิดเพลินเจริญใจกินก็ไม่ไปดมอะไรที่เพลิดเพลินเจริญใจมันเหม็นจะตายกําลังถ่ายทุกข์แบบอุจจาระอยู่เนี่ยถ่ายผัสสะมะอุจจาระอยู่มันก็ไม่มีอะไรที่เพลิดเพลินเจริญใจอยู่ในห้องน้ําถ้ามันจะไปเอาหนังสืออะไรมาอ่านนะเอออย่าเอาไอ้โทรศัพท์มือถือก็ไปเล่นในห้องน้ําน่ะ. ก็นั่งอยู่นั่นแหละตาก็ไม่ไปดูอะไรที่เพลินใจหูก็ไปฟางจมูกก็ไปดมอะไรที่จะเพลินใจลิ้นก็ไม่ไปเรียนอะไรที่ที่เพลินใจกายก็ไม่สัมผัสเสียดสีอะไรที่เพลินใจอะ5ประตูถูกปิดหมดแล้ว. เรียกว่าสํารวมอินทรีย์สํารวม5ประตูตอนนั้นนั่งขายธูปอยู่. เพราะว่าในบ้านคนเยอะนะแต่ถ้าท่านอยู่ในบ้านคนเดียวก็ไม่ต้องไปนั่งแอบเข้าไปนั่งในส้วมหรอก. เออแต่ถ้าในบ้านในบ้านก็ปุ้ยลูกหลานก็เยอะแยะไปหมดเลยดูหนังดูละครก็เสียงดังไปหมดแล้วก็เล่นคนนี้กันเลยเราก็ไปนั่งอย่างเงียบเงียบแล้วตอนนั้นน่ะ. ยาวเรื่องอะไรมาคิดนะ. เดี๋ยวเรื่องมหาลัยมาคิดให้เป็นทุกข์อย่าเรื่องงานเรื่องการเนี่ยวางไปก่อนอย่ามาคิดปรุงแต่งอะไรทั้งหมดเนี่ยวางไปหมด. แล้วก็. รูปประตูใจมาอยู่เงียบๆ. ประตู5ประตูมันปิดหมดแล้วไงผมรวมหมดแล้วเปิดประตูใจร้อยเปอร์เซ็นต์เปิดประตูใจไม่ได้ว่าเราไปนั่งคิดเพลิดเพลินเจริญใจนะเป็นรู้นะรู้รู้ทุกทิศทุกอาการรู้ทุกทิศทุกอาการที่มันโผล่ขึ้นมาทางประตูใจ. แล้วท่านก็สระแต่ว่ารู้. สักแต่ว่ารู้สักแต่ว่ารู้ที่ประตูใจหรือรู้ซื่อซื่อที่ประตูใจ. รู้เนี่ยก็ไม่ใช่ว่าตัวเราเอาตัวเราเนี่ยเอาตัวขันหน้าไปรู้หรอก. รู้เนี่ยมันเป็นธรรมชาติของธาตุรู้เป็นธรรมชาติของธาตุรู้ธรรมชาติของธาตุรู้เนี่ยเขาได้แต่รู้ตัวตนของเขาไม่มีรูปร่างเขาไม่มีกิริยาอาการใดๆเขาไม่มีเลยเขาคิดปรุงแต่งอะไรไม่ได้เขาได้แต่รู้แต่ในประตูใจเนี่ยมันก็สารพัดแต่คิดจะปรุงแต่งก็ได้แต่รู้ซื่อซื่อ. รู้ซื่อๆ. หรือว่ารู้ที่ประตูใจแต่ผู้รู้ไม่ได้คิดได้มีอาการไม่ปรากฏตัวตนของผู้รู้ผู้รู้ไม่คิดไม่แสดงกิริยาอาการไม่ปรากฏตัวตนของผู้รู้. ครูรู้ไม่คิดเนอะไม่มีตัวตนไม่ปรากฏอาการของโบ้รู้มีแต่. ความคิดอาการทุกริยาอาการปรากฏเกิดดับเกิดดับมีอยู่ปรุงแต่งเปลี่ยนแปลงเกิดดับตามธรรมชาติของเค้าอย่างแท้จริงโดยอิสระ. ไม่มีใครไปแทรกแซงไม่มีใครพยายามไปดับเขาไม่มีใครหลงไปกับเขา. แค่สักแต่ว่ารู้ที่ประตูใจ. ผู้รู้ไม่ปรากฏตัวตนไม่ปรากฏรูปร่างไม่ปรากฏกิริยาอาการใดไรเพราะธรรมชาติของรู้หรือธาตุรู้ที่มาผสมกับธาตุดินน้ําลมไฟเค้าไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีกิริยาอาการใดใดเลย. มีแต่รู้อย่างเดียวเมื่อรู้ไม่ไม่มีไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีกริยาอาการใดใดจึงไม่มีกริยาการของผู้รู้ไม่มีมีกิริยาอาการของตัวตนของผู้รู้มีแต่ความคิดอารมณ์หรือกริยาอาการต่างๆทุกขณะปัจจุบันเกิดเกิดดับเปลี่ยนแปลงไปตามธรรมชาติของเขาอย่างแท้จริงไม่มีผู้รู้อีกฝั่งหนึ่งมีแต่. กิริยาอาการที่ถูกรู้อย่างเดียวไม่มีผู้รู้อีกฝั่งหนึ่งไม่มีว่าสิ่งที่ถูกรู้เป็นหนึ่งแล้วก็ผู้รู้เป็น2คือตัวเราไม่มีมีแต่ตัวเราเท่านั้นที่ถูกรู้ไม่ใช่ว่าเอาตัวเราอะมาเป็นผู้รู้ให้ฟังหนึ่งแล้วเอาความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เป็นเป็นฝั่งที่ถูกรู้อีกฝั่งหนึ่งแต่เอาตัวเราเนี่ยมาเป็นผู้รู้อีกฝั่งหนึ่งอย่างนี้หลงนะปฏิบัติผิด. คือตัวเราทั้งตัวเนี่ยทั้งร่างกายจิตใจเป็นสิ่งที่ถูกรู้. ทุกทิศทุกอาการแต่ผู้รู้ไม่มี. ผู้รู้ไม่มี. ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีกิริยาการใดใดเลยมีแต่ตัวเราทั้งตัวเนี่ยทุกความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เป็นสิ่งที่ถูกรู้. ทุกขณะปัจจุบันตามความเป็นจริงเมื่อผู้รู้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างของผู้รู้ไม่มีกริยา. การของผู้รู้แต่ตัวเราทั้งตัวเนี่ยหันหน้าทั้งตัวเนี่ยลูกเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณเป็นสิ่งที่ถูกรู้อยู่ทุกขณะปัจจุบันมันจึงไม่มีใครมาแทรกแซงขันธ์หน้าไม่มีใครมายึดถือขันธ์หน้า. ไม่มีใครหลงไปกับขัน5หลงไปกับความคิดและอารมณ์. มีแต่คันหน้าเกิดขึ้นเองดับเองเกิดขึ้นเองดับเองทุกข์ทุกอาการ. สมดังที่ธัญกรธัญญะฟังธรรมจากพระเจ้าแล้วตรัสรําพึงขึ้นมาว่ายังกิมจิสมุติยะธัมมังสะพัตตังนิโรธะธัมมะติสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมาโดยธรรมชาติเหตุปัจจัยปัจจัยที่ทําให้เกิดขึ้นมาแล้วก็สิ้นเหตุปัจจัยก็ดับไปของเค้าเอง. โดยไม่มีตัวตนของผู้รู้ผู้ยึดถือผู้เสวยเลยเรียกว่าสิ้นผู้เสวยสิ้นผู้ยึดมั่นหรือมั่นคงมีแต่ขัน5เกิดดับแสดงกิริยากันของเค้าเองตามธรรมชาติ. เมื่อมีแต่กิริยาของขันธ์5ทุกทิศทุกอาการไม่ว่าความคิดอาการนั้นจะมีความละเอียดปานใด. ละเอียดปานใดทุกประมาณของจิตคือละเอียดจนกระทั่งมันถึงขั้นปรมาณูเลยมีความเร็วและความละเอียดสูงสุดถึงขั้นปรมาณู. แต่ไม่มีใครยึดมั่นหรือมั่นเลย. มีแต่. มันแสดงกิริยาอาการอย่างนั้นแต่ผู้ยึดมั่นถือมั่นไม่มี. ใจก็เลยว่างเปล่าเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติจักรวาลไว้หมดเลย. จะไม่มีตัวใจหรอกแต่มันกลายเป็น. ความมีความรู้สึกนึกคิดขันธ์5. คลุกคลีอาการเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ. ทุกทิศทุกประการเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ. เป็นอยู่อย่างนี้. ใจเป็นความไม่เกิดไม่ดับเป็นความว่างเปล่าเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติจักรวาลเรียกว่ามหาศูนย์ยกาหรือจักรวาลเดิม. ส่วนขัน5คงแสดงกิริยาอาการทุกขณะจิตปัจจุบัน. ทุกทิศทุกประการไม่ว่าจะละเอียดและรวดเร็วปานใดปานปรมาณู. บ้านปรมาณู. แต่ก็ไม่อาจจะมีผู้ใดไปยึดมั่นถือมั่นเลยไม่มีผู้ใดน้อยหนึ่งนิดนึงปรมาณูนึงที่จะเข้าไปยึดมั่นหรือมั่นเลย. เรียกว่าสิ้นผู้ยึดมั่นถือมั่นหรือสิ้นผู้เสวย. หรือเรียกว่าสิ้นอุปทานขันธ์5. ใจก็คงเป็นธรรมชาติเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติไปทุกขณะปัจจุบันใจขัน5ก็คงแสดงกิริยาอาการของเขาตามธรรมชาติ. แต่ไม่มีผู้ประยึดถือให้เป็นกิเลสไม่มีผู้เอาขันธ์5ไปยึดถือกับหน้าเป็นตัวเป็นตนและไม่เอาขันหน้าไปยึดถือใดสิ่งใดให้เป็นกิเลสและความทุกข์อีกต่อไป. กลายเป็นใจที่ว่างเปล่าเป็นธรรมชาติที่ว่างเปล่าไม่ใช่เป็นความรู้สึกว่างนะว่างจากตัวตนว่างจากตัวเราว่างจากตัวตนของเราไม่มีผู้ที่ยึดถือแม้แต่ความว่างมีแต่ธรรมชาติที่ว่างเปล่าไปหนึ่งเดียวกับธรรมชาติแต่ในธรรมชาติที่ว่างเปล่านั้นไม่มีตัวเราไม่มีตัวตนของเรา. ไม่ใช่ว่าตัวเราว่าง. ใจของเราว่า. มีแต่ความว่างและขันธ์5แสดงกิริยาการเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับมีแต่ขันธ์5แสดงกิริยาการเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ. ไม่มีใครไปแสดงความเป็นเจ้าของขัน5ที่แสดงกิริยาการเกิดดับทุกขณะปัจจุบันไม่มีใครไปแสดงความเป็นของใจที่ว่างเปล่าเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติทั้งขันธ์5และใจที่ว่างเปล่าเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติคงเป็นธรรมชาติฝ่ายปรุงแต่งกับธรรมชาติฝ่ายไม่ปรุงแต่งที่เป็นธรรมชาติแท้ๆธรรมชาติปรุงแต่งก็เป็นธรรมชาติแท้ๆของขันธ์5ที่ไม่มีกิเลสตัณหามาปนคือ. ไม่มีเนื่องจากว่าไม่มีผู้ยึดมั่นถือมั่นมีแต่กิริยาการที่เป็นกุศลอกุศลแต่ไม่มีผู้ยึดมั่นถือมั่นให้เป็นกิเลสตัณหาและความทุกข์. ส่วนใหญ่คงเป็นใจที่ว่างเปล่าอยู่อย่างนั้นตลอดกาลไม่มีผู้ยึดมั่นถือมั่นทั้งขาไม่มีผู้ยึดมั่นถือมั่นตั้งใจที่ว่างเปล่าคงเป็นแต่. ธรรมชาติของสังขารที่ปรุงแต่งของขันธ์5ที่เป็นขัน5แท้ๆเป็นธรรมชาติแท้ๆที่ไม่มีกิเลสตัณหามาปนเพราะว่าไม่มีผู้ยึดมั่นถือมั่นแล้วมีแต่อาการแท้แท้.