隆塔，顶礼您。我有一个关于基础佛法修行的问题。就是说，如果修行中产生了苦受，应该如何处理？是指提升心识，区分身和名，还是专注于觉知那份苦受？ 或者，运用思维的技巧来减轻痛苦，应该用哪种方法？哪种方法才是正确的？每种方法的效果如何？隆塔。 苦受，它各不相同。每个人的方法也不一样。有些人，长时间打坐会腿脚酸痛，对吧？坐久了会腿脚酸痛。 隆塔曾经读过一些前辈高僧大德的教导，他们会一动不动。无论怎样都不动。直到感觉腿像麻木了一样，痛到感觉腿要断掉。然后疼痛就消失了。腿好像断了一样，一旦感觉腿断了，疼痛就消失了。隆塔也曾读过前辈高僧大德的教导，就照着他们的方法做。痛到...它...想要麻木，失去感觉。但即使没有感觉，也感觉好像腿断了一样，直到完全失去感觉。 非常疼痛，过去就按照他们的方法做，没有垫子之类的，直接坐在地上或垫子上，非常痛。痛到腿都麻木了。然后就麻木了...也...已经出家了，麻木到没有感觉了。但是...最终，一切都是无常的。即使认为已经麻木，不再疼痛了，它也是无常的，还会再次疼痛。哦，它还在那里，无法忍受，也麻木了。 麻木到完全没有感觉，然后那份麻木也会消失，消失了又会再次出现，非常痛苦，然后又麻木，一直这样。 也持续了很久，不知道多久，有些前辈高僧大德说，他们痛到感觉腿好像断裂脱落，然后他们就开悟了。这取决于...每个人都不一样。有些人只是硬撑着，一味地对抗苦受，没有智慧。没有智慧，只是在那里硬撑着。隆塔也亲眼见过。 有些人一起打坐，坐很久，五六七个小时，但当他们非常疼痛时，会屁股痛，腿肚子痛。坐了五六七个小时，腿肚子都痛。他们会...当疼痛出现时，他们会抬起屁股。抬起屁股就会舒服一些。舒服之后，又放下屁股。 然后...五分钟，又压在自己的腿上，如果非常非常疼痛，很不舒服，他们就...坐完之后，会抬起屁股，把屁股抬高。 舒服一些。就这样持续下去，无论多久都可以，因为当疼痛出现时，他们就会抬起屁股，然后对抗疼痛，他们感到非常快乐，每个人都面带微笑，容光焕发，就像吸毒一样。隆塔看到他们打坐，就像吸毒一样，当他们抬起屁股，疼痛消失后，哦，非常快乐，感觉好像要撕裂，要断裂一样。 抬起屁股，然后非常快乐，抬起来之后，吸气，啊，非常快乐，然后放下屁股，恢复原来的坐姿，就这样循环往复，看起来不知道会持续到什么时候。嗯，他们没有智慧。曾经有人，医生说他得了癌症晚期。他立刻崩溃了。 像疯了一样跑进来，像从着火的房子里跑出来一样。头发蓬乱，脸色蜡黄。 他像从着火的房子里跑出来一样，跑到阿姜那里，请求帮助， “救命啊，救命啊！” 怎么会变成这样？ 听说你每天都打坐五六个小时。 回来后，他哭天抢地， “医生说我得了癌症晚期，救命啊，救命啊！” 怎么会变成这样？ 他们已经告诉过你，你肯定会死，肯定会死。 因为医生告诉他，你得了癌症，你肯定会死。 他心里想， “我就知道，我肯定会死，肯定会死。” 但他还是尝试去观照。他观照无常，观照身体是无常的，身体是无常的，身体是无常的，他的心渐渐地放下了，放下执着，放下对家的依恋。 他意识到，时间到了，终究会死。 如果因缘具足，时间到了，就会死亡。 但有些人放不下，只是在那里打坐。 他们只是想通过打坐来压制苦受，对抗苦受，只是静静地坐在那里。 但当死亡来临，当医生说他们得了癌症晚期，他们就崩溃了，精神失常。 有些人变成了睡美人，有些人哭天抢地，精神崩溃。 哦，这都没用，除非内心平静。 但当听说自己得了癌症晚期，或者自己的孩子遭遇车祸去世，父母去世，发生意外，爱人去世，妻子去世，他们就崩溃了，精神失常。 他们一直都在自欺欺人，隆塔不喜欢这样。 隆塔教导了二十多年，见过太多这样的例子。 有些人精神失常，有些人崩溃，有些人哭天抢地，当他们的亲人去世时。 各种各样的情况都有，他们无法放下执着。 放下，放下...要面对现实，我们的身体和心终究会瓦解。 肯定会这样，肯定会这样，肯定会这样。 每个人出生后，都有妻子、父母、兄弟姐妹、孩子和孙辈，他们都会死亡。 每个人都会死。 隆塔不喜欢与苦受对抗。 隆塔不喜欢抬起屁股，不知道为什么，打坐时没有智慧。每次打坐，都只会停留在表面，隆塔不喜欢这样。 因为无论打坐多久都可以，但打坐很久却没有智慧，不知道为什么，一旦打坐很久之后，睁开眼睛。 就会出现幻象，好像真的有隐士坐在对面。面对面地坐着，用眼睛盯着你，而且眼睛是绿色的。 然后，他盯着你看，当你睁开眼睛，会吓一跳， “一个穿着兽皮的隐士从哪里来的？ 他竟然坐在那里，盯着我的眼睛看，而且眼睛是绿色的。” 然后揉揉眼睛，他消失了。 “他从哪里来的？” 然后消失了。 但每次打坐，他都会出现。 一开始... 我想不起来了，很久以前的事了，三十年前的事了，所以记不太清楚了。 不知道阿姜有没有说过什么，或者是不是隆塔自己... 通过智慧进行观照后发现， “哦，这是因为我的修行方式错了，这是隐士的境界，不是佛陀的境界，不是佛陀的教导，这是隐士的禅定。” 无论静静地打坐多久都可以。 这是隐士的禅定，所以他们会显现出来，告诉你， “你这是在修习隐士的修行方式吗？” 隆塔总是想， “为什么我每次打坐，都会有一个隐士出现，用绿色的眼睛盯着我看，当我揉揉眼睛，他就消失了？” 原来如此，原来是我修错了，这是隐士的禅定，修习的是隐士的修行方式，执着于禅定。 所以隆塔不太喜欢打坐，打坐时没有智慧。 隆塔喜欢行走而不是坐卧，可以走好几天，两三天，整夜整天地走，不睡觉。 可以一直走，不休息，可以不坐。 可以彻夜行走。 不睡觉，从早走到晚，走到天亮继续走，走到天黑，然后走到天亮，就这样一直走，不坐下。 边走边观照死亡，肯定会死，肯定会死，观照疾病、腐烂和死亡。 每个人都会死，那些比我们先出生的人。 最先去世的是谁？ 祖父母，他们的死亡状态是怎样的？ 叔叔阿姨的死亡状态是怎样的？ 那些兄长... 他们死后的状态是怎样的？ 死前的状态是怎样的？ 死亡时的状态是怎样的？ 死后的状态是怎样的？ 火化后的状态又是怎样的？ 每个人，在死前，死亡时，他们的痛苦是怎样的？ 他们眼神中的痛苦是怎样的？ 这些都非常清晰地印在心里。 每个人都在渐渐地衰老，一个接一个地死去。 祖父母、曾祖父母、叔叔阿姨、兄弟姐妹、父母，最终父母也去世了。 隆塔非常爱父母，每个人都像树叶一样凋零。 隆塔会仔细地观照，仔细地观照。 像树叶一样凋零。 甚至在隆塔出家前，也有家庭，有孩子，孩子们遭遇车祸去世。 孩子们遭遇车祸去世，尸体都腐烂了。 从医院领回来的尸体都腐烂了。 哦，痛苦接踵而至。 所有爱的人都相继离世。 死去，死去，死去...那些比我们先出生的人，像落叶一样死去。 那些比我们后出生的人，也相继死去。 我们身处中间，所有和我们在一起的人，无论是朋友还是孩子，最终都会消失。 我们也会像他们一样死去。 隆塔也看到了动物。 它们也相继倒下死去。 当它们的幼崽死去，家庭破裂，它们也会感到悲伤，哭天抢地，就像人类一样。 有些人的孩子遭遇车祸去世，父母就一直守在孩子身边，悲伤地看着孩子。 它们也一样，如果不能离开。 隆塔走来走去，哦，它们也一样，所有的动物都非常痛苦和悲伤。 隆塔也看到，一棵树完全枯死了，但在树根处，它的幼苗长到了一拃多高。 哦，它的幼苗长到了一点点大，但它的母亲却完全枯死了，一点痕迹都没有留下。 人没有了，动物也没有了，连植物都没有留下。 当隆塔看到这些，哦，高楼大厦，寺庙。 曾经辉煌一时，有前辈高僧大德居住。 或者这座房子曾经非常大，房子的主人曾经非常富有和辉煌，子孙满堂。 但今天，每次经过，那座房子都空空荡荡。 没有人住在那里。 完全荒废了。 当房子被遗弃，主人去世后，孩子们组建了自己的家庭，四处分散，一去不复返。 有些人已经去世了。 住在那栋房子里的叔叔阿姨也去世了。 隆塔反思，内心深处感到震撼。 哦，为什么会这样？ 为什么会这样呢？ 没有任何东西可以依赖。 我们能抓住什么呢？ 每个人都如此痴迷。 出生后，就一直痴迷。 出生时，手紧紧地握着，哭喊着，“我要，我要得到世界上的一切。” 手紧紧地握着。 长大后，要得到丈夫、妻子、孩子、孙辈、财产、房屋、职位、荣誉，要得到一切，要得到汽车、摩托车、房产和土地，要得到各种各样的东西。 一直想要得到，一直想要得到，一直想要得到。 然后当死亡来临，手张开了，在葬礼上，我们向遗体洒水。 我们经常参加葬礼，叹息着。 我们的父母、祖父母都已经去世了，孩子们也去世了，身边的人也都相继离世。 房子也都荒废了。 那我们为何还要如此贪婪地收集财产和房屋呢？ 因为几块土地，家庭成员之间争吵，财产、房屋、生意...兄弟姐妹、亲戚朋友之间争吵不休。 现在才明白，每个人都会死去。 出生是为了争夺地球的表面。 有时，亲戚朋友、父母甚至会因为地球的表面，因为土地而互相残杀。 实际上，地球的表面是属于地球的，他们却为了争夺它而互相残杀。 如果地球会说话，它会说，“你们真是太蠢了。 你们为了争夺我而互相残杀，但实际上我根本不是你们的。 我是属于我的。” 这片土地是属于我的，你们却为了我而互相残杀。 隆塔看到了这些。 什么都不想要了。 拥有的所有东西，什么都不想要了，因为看到了。 哦，一切都是虚假的。 一切都是虚假的。 迟早都会失去，甚至包括我们这个有名有姓的身体，迟早也会化为虚无。 就像一场人生戏剧。 终将落幕，包括所有与我们相关的人。 终将结束。 当隆塔看到外面的树叶飘落，尤其是在寒冷和干旱的季节，叶子从树上飘落，缓缓地飘落。 然后... 它们逐渐地凋零。 隆塔感到悲伤。 那些先出生的，逐渐地凋零，从树上脱落。 那些现在出生的，也逐渐地凋零。 我们可能就是树上最后一片老叶，准备着脱落。 那些比我们后出生的，我们的妻子、家庭、孩子、孙辈，最终所有的叶子，无论是嫩叶还是老叶，都会凋零。 没有一片叶子不会从树上脱落。 那为何活着时，却充满了贪婪、嗔恨和愚痴，沉溺于爱与恨之中？ 最终，在来之前，我们彼此是谁都不知道。 离开后，也不知道会变成什么。 各自离开。 但在一起的时候，却充满了执着和痴迷，痛苦不堪。 相爱，争吵，然后互相残杀。 看到了人类和动物的痴迷。 他们没有智慧，隆塔感到既可笑又悲伤，也为自己曾经像他们一样痴迷而感到悲伤。 泪水盈眶，什么都不想要了，一切都放下了。 过去，隆塔也曾是一名法官。 首席法官，首席上诉法官。 有勋章，有绶带，甚至是最尊贵的勋章。 在曼谷有土地和公寓。 用于出租。 有财产、房屋和家庭。 但这些东西... 并不能让我们摆脱痛苦。 它们只是让我们拥有荣誉、名声、职位、勋章，受人尊敬。 有随从，有很多东西。 过去，隆塔... 教导了近二十年。 这些都是在家的修行人。 实际上，从小就开始修行了。 然后教导他们。 因此，隆塔才会说，要彻夜行走，观照死亡。 在家的修行人也可以这样做。 隆塔会利用工作之余的时间。 当法官的时候，工作非常繁忙。 隆塔也会利用有家庭的时间。 想要修行，但已经有了家庭，该怎么办呢？ 也不想让他们感到孤单。 因为有了家庭，我们就要... 抛弃他们，自己去森林里的寺庙修行，这样是不照顾彼此，隆塔不想抛弃他们，让他们感到难过。 所以隆塔想，不如我们各退一步。 隆塔不去森林里的寺庙修行，但隆塔会... 如果要去拜访前辈高僧大德，隆塔会去。 但晚上，如果和他们一起吃饭，会让自己无法经行，无法修行，会感到饱胀和困倦。 所以，晚餐不和他们一起吃饭，但会和他们聊一会儿天，然后稍微吃一点，就会起身经行。 但会坐在那里和他们聊天，因为有时，早上我们醒来准备去工作时，孩子们还没有醒。 他们两天都见不到我们一面，早上出门时，他们还没醒，一天到晚也见不到我们。 所以隆塔想，不如这样，在房子旁边经行。 他们吃饭的时候，可以看到我们在经行，我们就在房子旁边经行。 边走边观照死亡，观照死亡，观照无常，就像之前说的那样。 从各个角度，观照外部，也观照内部。 内部与外部相互比较，就这样整夜整天地观照。 回来后，和他们聊一会儿天，在餐桌旁，他们开始摆放食物，我们会拿蔬菜，新鲜的蔬菜...当他们买了积雪草后，我会让他们买带根的。 我们会蘸着水吃，蘸着辣椒酱吃。 带着根，长得很茂盛，摘下来，洗干净，然后放进嘴里，喝水，然后出去经行。 但会和他们聊一会儿天，仔细地观察。 在修行方面非常仔细，会时刻观察吃什么食物，吃什么类型的食物？眼睛在看什么？耳朵在听什么？鼻子在闻什么？身体在感受什么？ 正是这些引发了烦恼。 要做一个非常仔细、细致、周到的人。 我们会观察，如果我们吃了很多肉。 如果吃煮熟的香蕉，吃蜂蜜，吃高热量的食物。 贪欲就会增强。 我们观察到，这些东西不行，因为身体充满了能量，如果我们吃了一大块肉，它会在我们的胃里停留很久，能量剩余很多，我们储存了很多能量，它不太容易消化，导致烦恼持续很久。 但隆塔也观察到，如果吃鸡蛋，比如，吃了鸡蛋再吃香蕉，就会出问题。 因为，鸡蛋含有很高的能量和热量，如果我们吃了任何含有高能量和热量的东西，哦，淫欲就会出现，它会涌上心头。 而且还会胡思乱想。 如果吃了这些东西，就会胡思乱想。 还有，如果吃了味道很重的食物，比如鱼酱。 或者吃了味道很重的食物。 排泄时也会很痛苦，会扰乱心神，而且排泄时会非常疼痛，会灼烧屁股，因为太辣了。 吃了之后感觉很好，但排泄时却非常灼热，而且味道很重，扰乱心神。 我们仔细地观察。 但如果吃蔬菜，尤其是生菜。 哦，排泄时几乎没有气味，而且排泄很顺畅，而且吃了蔬菜后，整天都会感觉很轻松。 所以隆塔主要吃新鲜的蔬菜，特别是自己种植的积雪草，因为它没有农药。 我们把螃蟹带回家，然后摘来吃，这样会感觉很轻松。 身体轻松，心灵也轻松，观照起来非常容易。 但如果稍微多吃一点高热量的东西，哦，就会胡思乱想，烦恼也会增强，淫欲也会涌现，而且还会胡思乱想，修行难以深入，难以平静。 即使观照死亡，心也难以平静下来。 在吃和睡方面，稍稍多睡一会儿，贪欲就会增强，胡思乱想。 哦，为什么会这样？ 我们会... 观照。 如果睡得太少，食物吃得太少...一开始，比如吃二十五口饭，三十口饭。 然后减少到二十口。 哦，二十口饭，我们仍然觉得身体沉重，身心沉重，那就减少到十口饭。 十口饭...开始感觉轻松，身体轻松。 但身体适应得很快，大约两三天，它就恢复到原来的状态，感觉身心又沉重了。 身心又沉重了，那就减少到五口饭。 如果一天只吃五口饭，吃完之后喝点水，就立刻去工作。 有时减少得太多了，为什么会觉得头晕，快要昏倒了？ 实际上是快要晕倒了。 实际上是快要晕倒了。 当时没有糖果，会先在口袋里装一些糖果，然后走来走去，如果觉得头晕，不确定是不是快要昏倒了，会先吃一颗糖果，糖果一下肚，立刻感觉好多了。 哦，原来是快要晕倒了，不是想要入定。 我们就是这样...有时只吃三口饭。 只吃三口饭，身体承受不了。 哦，如果睡得太少，也不行，走出去的时候会头晕眼花，撞到沙发上，然后睡着了。 所以太过也不行，太少也不行。 智慧过多也不行。 只有身心轻松，才能获得真正的智慧。 稍微多吃一点，稍微多睡一会儿，哦，又过头了。 如果减少得太多，哦... 又虚弱了。 你需要仔细观察。 如果一切恰到好处，也维持不了几天，很快又需要减少，因为身体适应得很快，不会再感觉到身心轻松。 隆塔主要吃五口饭。 基本上只吃五口饭，然后喝水，立刻起身离开。 如果没吃饱也要起身离开。 要非常地忍耐，彻夜行走。 因为白天没有时间，所以最充裕的时间就是晚上，所以要彻夜行走。 倒不至于不睡觉。 不睡觉就是不睡觉。 彻夜行走，他们看到我们走来走去，他们也会感到安心，因为我们没有逃离。 吃完饭后，可以一起看电影，听音乐，照顾孩子们，等他们都睡了，我们就可以趁着大家睡着了，在法官的村子里经行，因为我们的房子就在村子里。 但一开始会感到非常羞愧，因为... 经过很多房子，他们会看着我们， “为什么他整夜都在走来走去？” 他们会开玩笑说， “嘿，不如我们辞退警卫吧？ 不用雇警卫了，隆塔就像彻夜不眠的警卫一样。” 他们会一直开玩笑，一开始我们会感到羞愧，但后来我们想， 我们又没有做坏事。 做坏事才应该感到羞愧，这没什么好羞愧的。 所以，无论别人说什么，都不要在意，继续走就是了。 就这样整夜整天地走来走去。 然后在中午的时候找个地方休息，坐在椅子上打个盹。 中午十二点半到一点半，吃完午饭后，立刻睡觉。 每天都这样，在桌子上睡觉。 中午睡觉，大概睡到一点半，然后醒来工作。 晚上不睡觉，一直走。 隆塔这样坚持了很久。 关于吃和睡，有很多讲究。 我们也会有很多变化，彻夜观照死亡、疾病、腐烂和瓦解。 无常，无常...那些比我们先出生的人都死了，那些比我们晚出生的人也会死去，我们也会死去。 人生充满了痛苦，痛苦，痛苦。 无常，只有死亡，死亡，死亡。 出生是为了死亡，不是为了别的，那为什么要出生呢？ 心里这样想。 按照自己的方式去观照。 别人睡觉，我们也不在意，因为晚上是我们拥有最长时间的。 白天要去工作，没有时间。 我们会在心里不断地观照，另外，还要非常小心，不要去看电影或电视。 电影，隆塔基本不看，但会看新闻，了解国内外的情况，偶尔会看一些纪录片放松一下。 但如果一不小心看到了某些画面，过去，可能还没有这么小心。 报纸的头版，像《泰国日报》之类的，头版会有穿着比基尼的女孩。 每天都有穿着暴露的女孩。 不知道为什么，只要一看到那些画面，彻夜经行的时候，就会一直想着那些穿着比基尼的女孩。 整夜都在想着她们。 根本无法观照无常，根本无法放下。 满脑子都是美女，只有美女，美女，美女。 我们会尽量避免，连报纸都不碰，直接翻到其他版面。 如果看到明星，也会胡思乱想。 那时候还年轻，从1990年代就开始修行了，那时候还不到四十几岁，现在已经老了。 我们会仔细观察，如果朋友们在桌子上谈论不好的事情，我们不会参与。 因为晚上，一旦我们听到了那些事情，就会开始胡思乱想，因为那些朋友，他们喝酒，吸毒，有时会说一些不好的事情，当我们听到后，无法立刻清除。 当我们彻夜行走的时候，就会一直想着那些事情。 我们会对那些人感到非常厌烦，因为我们要花费很多时间来净化心灵。 关于那些...不好的话语，这让我们需要花费很多时间才能平静下来。 甚至要到凌晨五点才能平静下来。 我们意识到它的危害性，因为听了那些话，让我们彻夜难以平静。 因为我们听了那些话，导致... 心总是胡思乱想。 所以，吃饭时，我们会独自端着饭去吃，快速地吃完。 朋友们会过来， “嘿，一起坐吧。” 如果一坐下，他们就会说， “嘿，你看那个...” 哦...又开始说了。 我们立刻捂住耳朵，但他们不知道我们在捂住耳朵，他们还是不停地说，到了晚上，我们就会一直想着那些事情，彻夜难眠，直到凌晨四五点才能平静下来。 已经快到上班的时间了。 哦，太浪费时间了。 从那以后，我们就非常警惕。 我们变得非常细致地约束自己。 约束眼睛，约束耳朵、鼻子、舌头、身体和心。 约束自己的饮食起居，约束自己的一切。 我们非常努力地修行。 尽量少吃，少睡，少说话，约束六根。 我们约束一切，然后更加努力地修行。 通过持续不断的观照，我们的心逐渐地放下，放下，放下。 放下了... 明白了... 它明白了， “哦，不应该出生的。” 人生充满了死亡，出生是为了受苦，每个人都如此痴迷，像是在火堆上跳舞。 他们说自己很快乐。 享受生活，感到幸福，但隆塔看到他们正在火堆上，正在痛苦之中，他们却看不到。 隆塔看到他们在火焰中跳舞，他们的家庭很幸福，他们很快乐，但他们不知道自己正身处火堆之上。 迟早，他们会失去所爱的人，会与自己所爱的人分离，他们也会死亡，然后哭天抢地，充满痛苦。 死后，还要坐在自己的葬礼上哭泣。 死后，还要坐在自己的葬礼上哭泣。 一场又一场的葬礼，无法摆脱痛苦。 死后并没有结束痛苦，他们还要坐在自己的葬礼上，继续哭泣。 然后他们不知道，火化结束后，大家都已经离开了，他们该怎么办？ 因为大家都走了，只剩下无尽的痛苦。 他们该怎么办？ 只能坐在寺庙里哭泣。 没有人能看到他们。 尸体被火化，然后大家都离开了，他们该怎么办？ 哦，非常痛苦，极其痛苦。 有时还没等他们离开，阎罗王就带着三个狱卒来了，用刀刺入他们的身体，然后把他们拉入地狱。 有些人在葬礼上哭天抢地，正准备上去献花，就被狱卒拖走了。 狱卒互相争夺着尸体，就在火炉前，人们哭天抢地，哦，别这样，别这样。 别让他死得这么痛苦。 但这种爱是无法传递的。 因为每个人都有自己的业力。 即使我们尽力地去传递爱，也像是在向烟雾中吹气一样。 即使努力传递爱，也像是对着烟雾吹气，风一吹就散了，根本传递不到。 我们问， “为什么传递爱意无法到达？” 他们说， “这是业力。” 每个人都有自己的业力，这样是不行的。 一切都要靠自己。 不要指望别人来帮助我们，这是不可能的。 不要指望别人来回向功德给我们，我们必须自己帮助自己。 隆塔感到厌倦。 对财富和财产感到厌倦。 不是那种厌烦的情绪，而是看到事情的真相。 他们如此痴迷，明天就要死了，就要瓦解了，却还如此迷恋这些东西，这有什么意义呢？ 后来隆塔决定辞职。 所以隆塔辞职了。 什么都不想要，把一切都捐了出去。 隆塔辞职后，只带着三件袈裟，什么都没要。 身上没有任何钱。 毅然决然地辞职了。 一切都放弃了。 就这样转身离开了。 所有的东西都留给家人。 让他们抚养家庭。 隆塔转身离开了，因为隆塔知道自己会死。 迟早都会死亡，都会分离。 没有任何东西可以带走。 一直活在虚幻之中。 不如活在现实中，迟早都会分离，不如选择放下，还有机会摆脱痛苦。 如果选择执着，只会更加痛苦。 通过不断地观照，即使医生说你得了癌症晚期，你也能保持平静，不会崩溃。 即使所爱的人遭遇意外去世，车祸去世，你也不会崩溃，不会精神失常。 有人告诉隆塔，他们的孩子遭遇车祸去世了，他们无法承受，精神失常了。 通过观照这些，我们就能放下。 隆塔对坐禅不感兴趣，只喜欢行走。 隆塔教导了很多弟子，让他们行走，不要坐着。 因为坐着只会打瞌睡，歪着头，毫无意义。 坐着只会打瞌睡，来到这里出家修行。 如果当他们坐着，听着佛法讲座，会感觉很好。 接下来就是修行时间，要关灯。 一旦关灯，就开始打瞌睡，无论是僧人还是在家居士，都会歪着头。 好像修行只是为了休息一样。 修行不是为了休息。 关灯后，每个人都看不见彼此了，当时间到了， “好了，我们聊完了，听了很多了，关灯修行吧。” 一旦关灯修行，僧人就不会不好意思，在家居士也不会不好意思。 既然都关灯了，会发生什么呢？ 因为无需看到，但我们会看到有人仰面倒下， “咚！” 有些人会向前磕头， “咚！” 每天都是这样，毫无意义。 有三四百人在一起修行。 人数非常多，大家都在磕头， “咚！” 一会儿仰面倒下，一会儿向前磕头。 每个人都非常快乐，当铃声响起，意识到时间到了，大家都会睁开眼睛。 然后各自回家。 每天都是这样。 当住持和高僧大德在说法时，大家都很尊敬他们，没有人敢打瞌睡。 但一旦说， “好了，接下来是修行时间，关灯。” 隆塔观察到，即使是我们自己，也无法坐着，因为关灯后，就会自动地感到困倦。 就会歪着头。 一会儿向前磕头，一会儿仰面倒下。 大家毫不在意，在家居士也来修行，但也是这样磕头，毫无意义。 隆塔看到他们修行了很多年，但都是这样，毫无进展。 所以隆塔告诉弟子， “我们只行走。” 持续不断地行走，通过不断地观照。 无论你们修习哪种禅修方法，都使用自己的禅修方法。 如果对自己的禅修方法很熟悉，无论处于禅修的哪个阶段，都要专注于自己的禅修方法，坚持不断地修行。 过去，一名总检察长带着大家修行，隆塔会偷偷地坐在一旁，然后起来督促大家行走。 只允许行走，不允许坐下。 凌晨三四点也不允许坐下。 我们会督促他们，如果走偏了，立刻纠正。 如果有人想坐下，就会被打。 “走，走...” 这样说道，一会儿他们又想偷偷地坐下，我们就会让他们起来行走。 好像非常残忍一样。 实在太残忍了。 不允许他们坐下，为什么不允许他们坐下？ 实在是太残忍了。 隆塔说， “其实我也坐不住，因为我坐下就会头晕，坐下就会困倦，我坐不住，打坐时没有智慧，必须通过行走才能获得智慧。” 如果坐着，只会打瞌睡，我已经见过太多这样的例子了，坐着只会打瞌睡，毫无意义。 所以我们才让大家行走。 隆塔说自己坐不住，一开始他们感到不满。 他们想， “为什么只有我们要行走，而其他人可以坐着？” 隆塔告诉他们， “其他人也要行走。” 和隆塔一起修行，彻夜不眠。 监督大家，不让大家睡觉。 两三天，五天，七天，十几天，彻夜不眠。 不允许他们打瞌睡，因为即使只睡一会儿，能量也会下降，一旦能量下降，就会胡思乱想。 当能量... 当饮食减少时，思维也会减少，如果睡得太多，吃的太多，就像你们一样，想要获得平静，这是不可能的。 吃的多，睡的多，还看电影，听音乐，玩社交媒体，只会胡思乱想。 明明是要来修行的，却这样，只是为了让自己平静下来，装出一副平静的样子。 修行不是这样。 这是错误的。 这样是不对的。 修行不是为了装出一副平静的样子。 要少吃，少睡，少说话，约束眼耳鼻舌身意。 逐渐地引导自己的心，让它安住于当下，安住于当下，念诵“佛陀，佛陀，佛陀”，或者觉知呼吸，吸气念“佛”，呼气念“陀”。 但隆塔不用这种方法，隆塔不用任何念诵。 我们只是想着死亡。 我们只是观照真理。 走来走去，观照死亡。 无论是无常还是尸体，都要整夜地观照，不要在意世俗之事。 不要打坐，不要修习止禅，不要修习禅定。 我们只专注于死亡，死亡，死亡。 不谈论止禅和观禅，不谈论毗婆舍那，我们从未想过这些，我们毫不在意。 因此，那些弟子，我们不会让他们念诵任何东西，因为效果不好，效果不好。 很少有人能做到，大多数人都在胡思乱想，所以才让他们这样修行，但我们也不会强调，因为念诵的效果不好，但如果有效，那就是... 那些享受修行的人，那些快乐和喜悦的人，都没有任何问题。 但如果去到森林，去到没有电的寺庙，他们就会感到害怕。 这些人不用我们提醒，他们自己就会疯狂地念诵，就像机关枪一样。 因为他们害怕鬼，害怕蛇。 有些人带来了家眷一起修行。 但他们并不感兴趣，然后就出家了，去到没有电的森林寺庙。 他们被安排住在山上的小屋里，想让他们好好修行，但这样更糟糕了。 现在他们彻夜难眠，非常害怕。 不用告诉他们念诵“佛陀”，他们也会念诵。 因为“佛陀”和正念会陪伴着他们，不会让他们胡思乱想。 他们会疯狂地念诵“佛陀，佛陀，佛陀”，把“佛陀”当成朋友。 念诵是需要身处令人恐惧的环境中才会有效。 大部分情况下，效果都不好。 这非常奇怪。 但也许有些人会有效，但我们见过很多，效果都不好。 但如果想要真正地平静下来，就需要... 从各个方面引导内心，然后内心就会平静下来。 要学会从各个方面巧妙地引导内心。 过去隆塔没有固定的模式。 如果说出来，别人会说隆塔的教导不符合四念处等经书。 实际上，任何可以引导内心，让内心平静下来的方法都是可以使用的。 过去有很多年轻的德国女性来找隆塔。 有人说， “阿姜，我带来了一个来自德国的年轻女性。 她不会说泰语，而且我也不会说英语。” 隆塔过去也不会说英语，阿姜说， “我把她交给你了。” 我们该怎么办？ 难道要把她扔在这里吗？ 然后那些人就去经行了。 我们该用什么语言和她沟通呢？ 怎么办？ 要如何教导这个德国人呢？ 隆塔就在那里， “Active, active...你明白吗？” 她摇摇头。 她听不懂。 我们不知道。 隆塔说， “Active, active...你知道吗？” 这表示要让她活跃起来。 理解，理解，理解了。 “Innocent, innocent...” 她还是不理解，不理解，于是隆塔装作孩子一样，做出扭动的样子。 她理解了，理解了。 隆塔只会说两句英语。然后让她去经行了。 只是说了这些。 但她却一直在说，Active, active...不知道她是怎么办到的。 就这样走了三天三夜，不睡觉。 行走了三天三夜，不睡觉。 我们偷偷地观察她。 她一直在说，“Active, innocent... Active, innocent... Active, innocent, active, innocent, active, innocent。” 一直走个不停，非常奇怪。 到了早上，翻译带着她来了，说想要和阿姜聊聊。 我们感到非常惊讶。 她说自己这辈子从来没有整夜不睡觉。 这太不可思议了。 而且这里非常恐怖。 在德国没有这么恐怖的地方。 在这里修行。 感觉非常恐怖。 她问我们， “她是怎么做到的？ 为什么可以不睡觉？ 这太奇怪了，为什么我一直不困呢？” 隆塔想了一下，然后说， “那是因为太阳没有消失，这里没有夜晚。” 因为太阳没有消失。 它一直在外太空。 它什么时候消失了呢？ 所以这里没有夜晚。 因为太阳从未消失。 只要稍微走到外面，就会很亮。 她说，“是真的。” 她还说，“阿姜，时钟上的十二个数字是假的，我们被它欺骗了很久。 它只是分割时间的方式，实际上根本没有时间和夜晚，只有地球围绕太阳旋转，然后自己旋转，就这样一直旋转。 时钟上的十二个数字是后来才被发明的。” 我们感到非常惊讶。 她只走了一夜，就理解了地球和太阳的关系。 她说，“阿姜，如果我们有比地球转动更快的仪器，我们可以逆着地球的转动，这样就能回忆起前世了。” 我们觉得她可能要胡思乱想了，就让她停止，别再说了。 她走了之后还在说，“Active, innocent...”，整夜不眠不休，直到第二天早上又来了。 阿姜！ 这上面到处都是卡通人物！ 佛塔上全是卡通人物，佛塔的四周都有卡通人物！ 他们在做什么？ 他们双手合十，有做这个手势的，也有做那个手势的。 这些卡通人物到底是什么？ 我很困惑。 第二天早上，她来告诉我们。 我们说， “这个卡通人物是什么样的？” 那些卡通人物，它们戴着尖尖的帽子，肩膀也是尖尖的。哦，那是天神。我们想，这个家伙不知道什么是天神吗？ 如果解释给她听，她肯定会胡思乱想，精神崩溃，就让她停止，别再说了。 他们应该是来祝贺你的，因为其他人都睡了，只有你还在坚持行走，已经走了两三天，不眠不休。 他们觉得你真的很努力，一直都在走，Active, innocent...到了第三天。 她说自己可以回忆起所有人的前世了，可以读懂别人的想法，知道别人的心思。 仅仅三天而已！她已经证得了神通，但还没有证得毗婆舍那。 她还没有看到身体的死亡和腐烂，所以还不能放下。她还没有深入地观察自己的身心，无法放下。当三天的时间结束时， 就像我们现在参加课程一样，课程结束后，就要各自分开了。 只能遗憾地得到止禅，但没有得到观禅。 这种事情有时会发生。 这取决于在特定时刻所使用的技巧。 有一位老法官，退休前是上诉法院的院长。他得了重病，快不行了，就来找我们，想让我们帮助他。 让他念诵“佛陀，佛陀，佛陀”，他念诵了一会儿“佛陀”，然后我看到... 他的内心一片混乱。我说， “等等，等等，您重新来一遍。” 然后他念诵“上帝，上帝”。 我吓了一跳，向他道歉， “您是基督教的老师啊。” 他也是一位老师，他是一名基督教老师。 “您为什么不早说？” 他说，“我不敢告诉您，怕您不帮助我。 如果我告诉您，您肯定不会帮助我。” 我说，“我都会帮助的。” 既然这样，那你就念诵“上帝，上帝”吧，把它当成一个念诵的工具。 他念诵“上帝，上帝”，他念诵“上帝，上帝”，我看到他的内心还是混乱不堪。 “等等，等等，为什么内心还是混乱？” 即使他念诵“上帝，上帝”也是混乱。 “阿姜，等等，等等...” 他感到不舒服，他问，“当您让我念诵“佛陀，佛陀”时，我感到不舒服。 我念诵“佛陀”，我的良心会受到谴责，我无法背叛我的宗教信仰。” “但当您让我念诵‘上帝，上帝’时，我却觉得自己在欺骗您，明明是来向您寻求帮助的，却还在欺骗您。” 隆塔告诉他，“不要想太多，这只是一个念诵的工具。” 无论我说什么，他都在不停地思考，这样怎么修行呢？ “阿姜，有没有什么不涉及宗教信仰的方法？” 隆塔想了一下， “要用什么方法呢？ 如果不涉及宗教信仰...呼吸，呼吸是不涉及宗教信仰的。 任何宗教信仰的人都有呼吸，那就专注于呼吸吧。 只是感受呼吸的出入，不要念诵任何东西。” 然后他离开了。 两三天后，他又回来了， “阿姜，我可以放弃这个方法吗？” 我说，“为什么？怎么了？” 他说，“我呼吸不了了，感觉被堵住了。” 原来他从来没有呼吸过，从来没有觉知过呼吸。 当他专注于呼吸，他会屏住呼吸，呼吸变得短促，感觉胸口被堵住了。 “阿姜，我可以放弃这个方法吗？” 隆塔问，“那你要什么方法呢？ 念诵‘佛陀’不行，念诵‘上帝’也不行，觉知呼吸也不行，那你要用什么方法呢？” 隆塔也不知道该怎么办了， “等等，我们先聊聊吧。” 先不要修行，我们先聊聊吧。 “在您的人生中，您最喜欢什么？” 问他有什么是他最喜欢的，什么会让他感到快乐的事情。 哦，我喜欢小提琴！ 他的心立刻亮了起来，内心充满喜悦。 实际上他并不会修行，但他一说出来，就立刻充满了喜悦。 原来他是一位世界顶级的小提琴家。 隆塔说，“您是一位小提琴家，您演奏什么歌曲？ 您演奏古典音乐吗？ 您演奏莫扎特、贝多芬...什么类型的歌曲？” 然后他就开始演奏。 “阿姜，就是这样演奏的。” 隆塔什么都听不懂，他一边演奏一边用手比划着。“我曾经和美国的一个大型管弦乐队一起演奏过，我还荣幸地和美国的一个大型管弦乐队一起演奏。” 他不停地说着，我们得到了一个机会。“你是怎么演奏的？来，演奏给我听听。” 然后他就开始模仿拉小提琴的样子，把手放在像拿着小提琴一样，并没有小提琴，但他的手就像拿着小提琴一样，然后模仿拉琴弦的样子，并没有琴弦，但他会用嘴发出声音。 实际上。 他并不知道，他只是在模仿。 因为他执着于小提琴。 然后开始和他聊天，“哦，原来是这样？很好。 你拉慢一点会怎么样？ ” 他立刻开始模仿，拉慢一点，哦... 这和入定很相似。 他的身体在颤动，甚至可以移动物体。 他竟然可以移动物体。“真是太神奇了。” 但这只是一个开始。 每个人都有不同的能力，但这只是一个开始，他只能做到这些，还是会死。 如果他没有继续修行，还可能会堕入地狱。 他并没有为了放下执着而修行，他只是为了平静自己的内心。 他必须观照身体的无常，他没有这样做，所以我们就没有继续教导他。 过去隆塔教导过很多弟子， 他们做到了之后，就不会继续修习毗婆舍那， 他们大部分都不喜欢。 当他们证得了神通，他们就会停滞不前，不会继续修行了。 他们不愿意放下执着，不愿意观照无常，只是为了好玩。 得到了能力之后，他们就开始玩弄神通。 所以大部分人，只是做到了入定的程度，他们就没有继续修行了。 他们得到了快乐，得到了平静，就像可以飞行一样，获得了神通。 他们沉迷于神通，沉迷于心灵的力量，止步于此。 每天都去四处看看，这很可惜。 他们没有将这些用于观照自己的身心，没有看到身心的无常。 因此，隆塔已经看到那些修行者，无论是僧人还是在家居士，过去30年的修行都失败了。 在30多年前，人们修行时，都非常重视这些。 大家都秘密地修行，在山谷中修行，像隐士一样，像中国的少林寺一样，注重的是神通。 但最后，我们看到那些僧人都还俗了。 那些在家居士也把神通用在了不好的地方，他们用来看事情，去做算命的事情，赌博，去赌场。 这造成了很大的伤害，人们没有得到任何好处。 支离破碎。 隆塔看到了30年来的损害，看到那些人把神通用在了错误的地方，所以隆塔不想再提起。 隆塔只想教导大家放下执着，只有放下执着才能快乐，只有放下执着才能摆脱痛苦。 如果你回来教导他们这些，隆塔一点都不想教，因为那不是正道，那无法摆脱痛苦。 他们会说，“阿姜，您为什么不打坐？ 打坐之后才能观察到更多的事情。” 但他们会直接选择，四念处有四十种方法。 四念处，我们可以选择其中一种，我们可以选择观照死亡，观照死亡，观照死亡，这就是四念处之一。 如果我们观照死亡，就不用念诵“佛陀”了。 要么就念诵“佛陀，佛陀”，让内心平静，然后分成两个步骤来做。 如果我们选择其他的观照方法，就只能让内心平静，平静之后，还要回来观照身体的死亡、腐烂和疾病，这需要两个步骤。 但如果观照死亡，或者观照尸体，就只需要一个步骤，可以直接放下执着。 但即使是那些 观照死亡或者尸体的人，他们也只是在修习止禅，而不是为了放下执着。 他们看到自己身体的死亡、腐烂和疾病，并没有想着要放下执着。 他们只是创造一个幻象，让自己面前出现一个腐烂的尸体，然后自己坐在那里看着这个尸体。 无论看多久，都只能让内心平静，因为那只是在修习遍处定。 遍处定只是看着眼前的事物。 这是一种隐士的修行方式。 即使一直在看着身体的死亡、腐烂和蛆虫，也只是为了让内心平静。 它只是变成了一种隐士的修行方式。 但如果想修习观禅，就需要仔细地观察自己的身体。 自己的身体正在死亡、腐烂，有蛆虫。 我们已经这么老了，从父母结合的那一刻起，身体就慢慢地长大，慢慢地长大，然后渐渐地衰老，最终， 身体衰老，最终倒下死去。 这样观照自己才是观禅。 但如果把自己的身体变成幻象，放到自己面前，然后自己看着自己的幻象，那只能得到平静，无法放下执着。 但如果我们仔细观察，看到自己是不真实的，看到身体在死亡、腐烂，看到蛆虫，然后火化，骨灰消失殆尽，没有任何东西留下，这样才是观禅。 这样一步到位，止禅和观禅都在其中。 无需先修习止禅，然后再修习观禅。 但如果修习其他的观照方法，只能... 让内心平静。 当内心平静之后，就会获得喜悦，证得初禅，二禅，三禅，四禅，生起寻和伺，喜，乐，然后获得平静。 喜悦来了又去，减轻了痛苦，感觉轻松快乐，然后可以飞行，这是好的。 如果因为喜悦而迷失方向，迷失了方向，迷失了方向... 然后喜悦就消失了，只剩下幸福和满足， 它只是在按照自己的步骤前进。 幸福，体验了生活中从未体验过的快乐，最极致的快乐，然后快乐消失了，因为它已经到了极致。 当它到达顶峰，无处可去时，它就会进入平静的状态。 到达平静的状态，但内心却是空虚的。 虽然闪耀着光芒，但内心却是空虚的。 没有快乐，没有痛苦，只有光芒，只有平静，只有空虚， 无法感知外部的世界。 无论到达哪个禅定层次，都是无常的。 它会耗尽禅定的力量，因为一切都是有条件的。 所有的禅定都遵循着无常、苦和无我的法则。 然后它就会渐渐地消退，恢复到正常状态， 一旦恢复正常，就会开始胡思乱想。 所以要重新开始观照自己的身心是不真实的，无法依赖的。 这样观照身体，而不是把自己的身体放到自己面前，然后再看着自己。 如果看着自己的幻象，只会再次回到平静的状态。 它不是观禅的智慧。 智慧是知道和看到自己的身心。 它是不真实的，它一直在受苦，无法保持原状，它会衰老，生病，死亡，它不是我们，不是我们的自我，不是我们能控制的。 通过这样不断地观照， 那些具有福报和智慧的人，他们已经累积了很多善业， 万里挑一的人，他们能够看到自己的心。 看到心的生灭非常困难。 这需要一位真正了解内心的老师。 给予开示，引导才能能够看到心的生灭，然后到达无为的觉知，到达不造作的觉知。 放弃造作的心，不要执着于造作的心。 所有这些都取决于每个人的修行方法。 如果模仿别人是不行的，只能告诉你一个大概的方向。 前辈高僧大德都会把他们自己的经历告诉隆塔，每个人说的都不一样。 如果我们试图模仿他们，是做不到的。 我们需要根据他们说的，再结合自己的情况，进行调整。 他们说这，他们说那，我们怎么可能做到和他们一样呢？ 尝试按照他们的方法去做，但却做不到。 他们告诉我们， 他们从小身体就不好，身体非常虚弱。 然后他们坐在河边。 河水几乎要漫过河岸。 那时正值雨季，河水几乎要漫过河岸。 他们认为河水里有很多生物。 他们现在生病了，身体很虚弱。 可能体内的水元素也充满了病菌。 体内的水元素包括血液，淋巴液，唾液和尿液。 体内可能充满了病菌，他们认为是这样的。他们确定是这样的。 然后他们又想， “难道土元素里没有病菌吗？” 病情更加严重了。 土元素... 他们想到， “水里有土，陆地上也有土。” 哦，土里有各种各样的生物。在土里，有很多动物。 这里没有蛇，这里没有蟋蟀或者其他生物。 土里有很多各种各样的生物。 甚至在骨头里，可能也有很多生物，所以他们才会生病。” 的确如此。 他们想到如何才能消灭所有那些病菌，这样他们才能痊愈。 他们想到的是要如何消灭病菌。 但如果土元素和水元素还在，就会一直有生物，就无法彻底消灭， 如果土元素和水元素还在，就一直会有生物存在。 那我们该怎么办？ 他们想到，要摧毁土元素和水元素。 要用炸弹将它们摧毁，让它们彻底消失。 炸毁自己然后自杀，该如何让水元素和土元素从感受中消失呢？ 他们一直想着这件事，一直专注于思考要如何毁灭自己的身体，如何让土元素和水元素消失， 想了四天四夜，也没有找到答案。他们一直想用刀切，但却无法做到。 他们该怎么办呢？ 他们没有找到任何武器。 然后他们想到，用原子弹毁灭世界！ 就像二战时投下的原子弹一样。 用原子弹摧毁身体。 如果想象着原子弹落入自己的身体，然后爆炸。 他们想着要用一颗原子弹摧毁自己的身体，他们要将原子弹放入自己的身体里然后让它爆炸，他们原以为这样可以摧毁病菌，但是结果呢？ 身体消失殆尽！ 什么都没有剩下！ 没有血肉，没有土元素，没有水元素，什么都没有了！ 更糟糕的是， 他们的身体去哪里了？ 他们本来只想消灭土元素和水元素，这样就没有病菌了，但是现在他们的身体也消失了！ 找不到了！ 这下好了，身体不在了，彻底开悟了！ 我们已经讲过很多遍了。 我们也尝试按照他的方法去做，但是不管我们投下多少原子弹，也没有用。 因为我们无法按照他的方法去做，即使他们讲得再清楚，我们也做不到。 前辈高僧大德还说过，他观照到的尸体堆积如山，和寺庙的围墙一样高。 他们看到那些尸体腐烂， 很多人都患病死亡，然后堆积在一起。 然后他就观照这些，放下执着，彻底摆脱一切束缚，解脱出来。 然后他的名声就传开了，成为了著名的前辈高僧大德。 他的方法很简单，但我们也无法按照他的方法去做。 每个人都在讲述着自己的经历， 但是我们无法复制他们的经历。 我们需要将他们的经验，结合我们的实际情况进行调整。 我们也是观照身体的死亡，观照死亡。我们观照比我们年长的人去世，观照比我们年轻的人去世，也观照我们自己终将死去。 有时，我们专注于死亡，感觉内心平静下来，不再胡思乱想。然后，我们继续专注于此。但有时，即使我们继续专注于此，也会开始胡思乱想。为什么会这样呢？为什么内心无法平静下来？然后，我们就开始解剖自己的身体，从各个角度来解剖，把眼睛挖出来，然后又想，把胸腔打开，取出内脏。如果我们开始解剖自己的身体，然后把内脏都拿出来，把骨头都拿出来。 什么都不剩下，只剩下灰烬，尘土，内心就会平静下来。如果我们持续进行这样的观照，不再胡思乱想，那也很好。但有时，我们又不想再去想这些细节。然后，我们就用一段话来做观照。“诸行无常，是生灭法，生灭灭已，寂灭为乐。”所有的一切都在变化，都是无常的，都是生灭法，生灭灭已，寂灭为乐。 如果我们专注于这段话，我们的内心就会平静下来。 但有些日子，即使我们念诵这段话，也无法真正理解。然后，我们会念诵另一段话。 “老病死是每个人都要经历的，无法逃避衰老。”我们必须经历衰老，无法逃避。然后我们会想象，我们生病了，躺在重症监护室里，插着各种管子，非常痛苦。真是太可怕了，我们不想出生，因为最终的结局就是躺在重症监护室里。 “死亡是每个人都要经历的。”我们最终会死，我们会被抢救，在重症监护室里备受折磨，然后死去。我们最终会进入太平间，被放在那里，身体冰冷。心识离开了，呼吸也停止了，只剩下土元素和水元素。身体从太平间里被抬出来，是苍白的。 人们过来向遗体洒水，人们必须费力地掰开我们僵硬的手臂，然后把手臂抬起来，让人们洒水。我们看到， 人们努力地积累财富，但是最终却一无所有。我们为什么要这么努力地积累财富呢？ 这样想着，我们的内心就会平静下来。最后，我们被放进棺材里，然后在那里停放七天。当我们死后，身体会开始腐烂，到了火化的那天，他们会说， 亲戚朋友们过来看看逝者的遗容吧。 但是没有人想去看，因为身体已经腐烂了。 我们看到了这样的场景。 然后我们关上棺材。 里面开始腐烂。 当我们回想起所有这一切，那些眼中充满恐惧的人，他们害怕死亡。当我们看到这一幕幕，内心的悲伤之情油然而生，我们就会放下执着，我们本不应该出生，活着是一件痛苦的事情，我们不应该出生。我们反反复复地这样想，整个晚上都在想。我们就会放下执着。 有一天，我们看到一棵枯死的树，它已经枯死很久了。但它并没有触动我们。但是这一次，我们看到一棵已经枯死的大树，我们看到它的根部长出了一棵幼苗，幼苗已经长到了一拃多高。 母亲已经枯死，但幼苗还在生长。这一幕触动了我们。让我们意识到，无论是人类还是动物，都逃脱不了生老病死的规律。 即使是植物，母亲死了，孩子还在继续生长。新一代赶走老一代。当我们长大后，我们的祖父母就去世了。当我们再长大一些后，我们的父母也去世了。 然后我们会拥有自己的孩子，当我们的孩子长大后，我们就会死去。当我们的孙子长大后，我们也会去世。 那我们为什么要出生呢？出生就是为了受苦，感到悲伤。 感到沮丧，因为愿望无法实现。感到痛苦，因为总是遇到自己不喜欢的人和事，得不到自己想要的东西，感到身体和精神疲惫，因为生老病死，因为与自己所爱的人分离。我们总是感到痛苦，只有痛苦。 我们的人生只有痛苦，痛苦的升起，痛苦的持续，痛苦的结束。生活不值得留恋。不出生就不会有痛苦。我们按照这种方法来进行观照，让我们的思想与无生无死的状态相连，我们的内心就会放下执着。当我们看到那棵树倒下后，幼苗还在继续生长时，那一幕让我们感到震惊。 我们站在那里震惊了很久。在那一刻，我们意识到不仅仅是人类和动物，甚至植物也逃脱不了生老病死的命运，母亲在死亡后，孩子还是会继续生长。那一刻，我们的心放下了所有的执着，我们站在那里震惊了很久。 然后。 我们不知道自己站在那里多久，然后我们继续走。 我们晚上的时候继续行走，我们继续行走，我们就会思考死亡，思考衰老，疾病和死亡，思考分离。 我们向内思考，然后向外比较，向外思考然后向内比较。 我们尝试思考这些，然后这些想法就消失了。 每当我们尝试思考这些的时候，那些想法都会消失，我们无法思考。我们已经花了几个月的时间来思考这些了，为什么现在却做不到？我们无法思考。每当我们尝试去思考，这些想法就消失了。然后，有一个声音在脑海中告诉我们。 “既然你已经吃饱了无常的食物，既然你已经吃够了无常的食物，那你现在还想吃什么？” “既然你已经吃够了无常的食物，既然你已经没有饥饿感了，那你还要进食吗？”我们想。这个声音非常有力。 然后我们意识到， 我们仍然想要思考这些，但是这些想法不会再出现了。 每当我们尝试思考的时候，头脑中一片空白。 当我们尝试思考，头脑中就没有想法。然后我们意识到，哦，原来如此。 我们试图回忆，但是我们却想不起来。 每当我们尝试思考的时候，却无法想起任何事情。 然后，我们想到， “我们要如何才能思考呢？” 我们想到尝试想起死亡，疾病，但却什么都想不起来， 我们的头脑空空如也。 没有我，没有手臂，没有腿，没有身体。 我们触摸自己的胳膊和腿，摸自己的身体来确定。 摸着的时候有，当手拿开的时候就消失了。当我们在走路的时候，我们感觉不到自己的身体。我们似乎漂浮在空中，我们感觉不到任何重量。我们在体重秤上测体重时，我们的确有重量。但是当我们从体重秤上下来，我们却感受不到任何的重量。每当我们摸自己的胳膊腿的时候，才能够感受到它们的存在，我们才能够相信它的真实性。 这种感觉持续了一周，然后才慢慢的习惯。我们没有任何的肢体，但是我们必须要触摸它们才能确定它的存在，然后我们放任它们自己存在。 然后，我们思考我们接下来该做什么， 突然间，一个想法浮现在脑海中，当时我们刚从工作的地方回来，在房子的中间看到了一本书， 这本书告诉我们，心识，也就是感觉和思想，它们升起，持续，然后消失。它们升起，持续，然后消失。在那时，我们不知该如何做，我们迷失了方向，我们的内心一片空虚，我们失去了自我，我们不知道如何继续前进。然后，不知道是谁在帮助我们，我们从工作的地方回来，回到我们居住的房子里， 在房子的中央放着一本书，或者说是有人将这本书翻开，并放在那里， 里面写着： “你们必须要看到心识，那些感觉，那些想法，它们升起，持续，然后消失。” 好了，我们有新玩具了。我们看到心识升起，持续，然后消失。每一次心识的升起，都像萤火虫一样。 这些感觉，想法，每当它们升起的时候，都像是一只萤火虫一样，然后它们停留片刻后就会消失。 然后，我们就在那里玩。我们开始去看到，做任何事情的时候， 我们都能够看到我们的感觉，我们的想法，它们如同萤火虫一样，亮起来，停留片刻，然后消失。 然后。 这本书又出现了。这本书又被翻到了新的页面。 里面说，你所看到的，心识的生起，持续和消灭只是粗糙的部分。你只看到了3个方面。 你应该看到，心识的每一次产生，心识的每一个阶段，心识的每一刻，都是从感觉，思想所生起的。但是所有那些升起的感觉，都注定要消灭，它们都会注定要消失！ 不需要去关心心识是如何升起的，也不需要去关心心识是如何持续的。只需要专注于看到所有的事物都是注定要消灭的。 我们就按照这个新的方法开始修行。我们只关注心识如何消灭， 感觉，思想，它们升起，我们只是看到它们如何消灭。这样的修行方法，比之前的方法更好。与关注升起，停留，和灭绝相比，只关注消灭更加殊胜。 我们的心 放下了，它放下了那些心识。我们放下了对心识的执着。 结果如何呢？ 也没有任何事情发生。我们再一次地震惊了！ 在那之前。 那时， 我们就像一个疯子。我们意识到心识只是持续不断地毁灭，没有什么东西可以抓住。 我们开始质疑自己，这难道不是一位阿拉汉该拥有的品质吗？ 这样一位阿拉汉是不是什么都没有，没有什么渴望，没有什么意图？ 我到底是怎么了？ 阿拉汉是这样的吗？我们开始狂奔，为了问我们的朋友这个问题。阿拉汉是这样的吗？我们开始四处奔波，如同疯了一样四处询问。 别人看到我们在那里疯狂地奔跑， 询问着是否阿拉汉的心识是这样的。那时，我们并没有意识到自己在做什么。那时，我们并没有听到任何声音。 有人大声地呼唤我们。 那些与我们关系亲密的朋友，他们与我们一起爬山。他们冲我们大喊， 问我们到底在做什么。 我们听到了那个声音，那个声音刺痛了我们的内心。 那一刻就像将冰冷的水泼入一台高速运转的机器中，机器瞬间熄火。 我们像疯子一样奔跑寻找着。 然后我们听到声音，就像雷鸣一般回响在耳边。“你像个疯子一样寻找着什么呢？” 真正的道，应该是不执着，不应该刻意去寻找的！ 然后一切都静止了，内心和外在的世界都完全静止了。我们彻底震惊了。 我们当时体验到很多事情，无法一一赘述。 就是那样一种放下。我们在放下内心之后，却仍然无法彻底解脱。那时，我们像一个疯子一样四处奔跑。当跑步停止时，我们获得了真正的解脱。 那就像是跑得飞快的火车，突然紧急刹车一样。 真正值得我们去寻找的道，是不需要刻意去寻找的！ 所有的事物都停止了，世界停止了运转。一切都彻底静止了。我们沉浸在深深的震惊之中。 然后我们按照自己所学的方法去修行。 你们想要按照什么方法来修行都可以，只要能够放下对身和心的执着就可以。所有的方法都是正确的。 只要你们不执着于任何事物。 当我们执着于什么的时候，我们就在犯错。无论是执着于平静，还是执着于快乐，都是在犯错。无论是执着于什么，都是在犯错。我们不要去执着任何东西， 我们总是会犯错。 我们不应该去抓住任何东西，任何的想法。我们总是会犯错。当我们尝试在平静中抓取快乐时，就会犯下错误。 当我们想要变得舒适时，就会犯下错误。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- กราบนมัสการหลวงตาค่ะขอถามย้อนไปเกี่ยวกับเรื่องการปฏิบัติธรรมเบื้องต้นนิดนึงคือกรณีที่ว่าฝึกมาแล้วเนี่ยเกิดเวทนาเกิดขึ้นเนี่ยควรจะทําลักษณะไหนคือหมายถึงว่ายกจิตขึ้นก็คือแยกลูกแยกนามหรือว่ากําหนดจิตเพื่อรู้นะความเจ็บเวทนาตรงนั้น. หรือว่าใช้อุบายในการคิดเพื่อให้ลดความเจ็บนั้นลงควรจะใช้วิธีไหนและวิธีไหนมันจะถูกต้องที่จะทําแล้วมีผลยังไงในแต่ละวิธีอะค่ะหลวงตา. เวทนา. มันก็ไม่เหมือนกัน. หรือวิธีของท่านแต่ละท่านเนี่ยก็ไม่เหมือนกัน. บางท่านก็. ร้านนั่งนานๆก็ปวดแข้งปวดขาใช่ไหมนั่งนานๆก็ปวดแข้งปวดขา. ทําที่หลวงตาเคยอ่านของพ่อแม่ครูบาอาจารย์บางท่านก็. ไม่ขยับเลย. จะเป็นยังไงก็ไม่ขยับ. จนเหมือนกับขาในแฉะปวดจนกระทั่งเหมือนขาเนี่ยขาดไป. ก็หายปวด. สวดมนต์ครับขาดไปอะพอสักขามันขาดกลับไปก็หายปวด. หลวงตาก็เคยอ่านของพ่อแม่ครูบาอาจารย์เท่านั้นแหละก็ทําอย่างท่านอ่ะ. มันปวดจนกระทั่งมัน. มัน. อยากชามาหมดความรู้สึก. แต่มันก็ไม่รู้สึกก็เหมือนกับขามันขาดแต่มันก็ทาจนหมดความรู้สึกไปเลย. เจ็บมากเลยเนี่ยแล้วก็นั่งสมัยก่อนก็นั่งไปตามทําตามเขาเลยก็ไม่มีสิทธิ์ไม่มีบ่ออย่างเนี่ยนั่งกับพื้นนั่งกับเสื่อเจ็บเจ็บอย่างเงี้ย. แล้วก็ปวดจนขาชาหมดเลย. แล้วก็มันก็ชามันก็. ก็ไปบวชแล้วก็ถามชาจนหญิงไม่รู้สึกแล้วอ่ะ. แต่มันต้อง. สุดท้ายเป็นอะไรก็ไม่เที่ยงอันนี้จังไม่เที่ยงถึงพุทธชาไม่จะไม่ปวดใช่มั้ยมันก็ไม่เที่ยงมันก็กลับมาปวดอีก. โอ้ยมันก็ตู้อยู่กับความโกรธอยู่ไม่ได้ก็ชาไป. ชาดจนจริงจนไม่รู้สึกแล้วว่าเรียกว่าไอไอที่ชาเนี่ยมันก็หายมันก็หายอีกหายแล้วมันกลับมากอดอีกปวดทรมานมากเลยแล้วก็ชาอีกคนอยู่อย่างเงี้ย. ก็อยู่นานไม่ไปยังไงเหมือนกันแต่พ่อแม่ครูบาอาจารย์บางท่านว่าท่านปวดจนเหมือนขามันขาดกระเด็นหลุดไปแล้วมันก็เหมือนกับท่านก็ได้ทําเลย. มันก็แล้วแต่ว่า. มันไม่เหมือนกันนะไม่เหมือนก็หลับแต่ละคนอ่ะ. บางคนก็ไปสู้เอาซื่อๆสู้ก็เวทนาดื้อๆปัญญาเขาไม่มี. ภรรยาก็ไม่มีทื่อทื่ออยู่นั่นแหละ. แต่ที่เคยเห็นเองก็มี. อีโคนั่งกันเนี่ยนั่งนานๆแล้วก็หัวหน้ากัน5ชั่วโมง6ชั่วโมง7ชั่วโมงเนี่ยแต่เวลาพอมันปวดเรามากก็ปวดตะปุ่มปวดก้น. ปวดน่องหมดเลยตั้ง567ชั่วโมงก็ปวดน่อง. เค้าร่างกันเนี่ยพอมันปวดปุ๊บเค้าก็หย่งก้นขึ้น. ประโยคก้นขึ้นมันก็สบาย. พอสบายแล้วก็หยกก้นแล้วก็. แล้วก็5มกดทับกดทับไว้บนขาตัวเองแล้วก็ผมก็ประกวดมากๆพ่อก็ไม่ค่อยสบายปวดจัดจัดเขาก็. นั่งเสร็จแล้วเขาก็โยงก้นขึ้นไปยกก้นน่ะมันสูงขึ้นอะยกก้นสูงขึ้นแล้วก็. สบายก็ได้ถ้าเพื่อนไปยังไงนะอย่างเงี้ยนั่งนานเท่าไหร่ก็ได้เพราะว่าพอมันป่วยก็บ้าก็หย่งก้นขึ้นแล้วก็สู้กระทิงแล้วก็มันมีความสุขมากแต่ละคนก็หน้ายิ้มเบิกบานนะว่ามันมันเหมือนกับเสพยาเสพติดอย่างนึงลูกค้านั่งดูเนี่ยเหมือนเสพยาเสพติดอย่างนึงก็เวลาพอยกก้นขึ้นแล้วมันมันหายโผนแล้วมันโอ้โหมีความสุขมากเลยปวดทรมานมันขาวมันจะฉีกมันขาวมันจะหักแล้ว. ส่งก้นขึ้นแล้วก็มีความสุขมากแล้วก็พอโยงขึ้นแล้วสุ๊ดแหมมีความสุขมากเลยแล้วก็หย่อนหย่อนหย่อนข้นลงไปนั่งทับขาตัวเองตามตามเดิมแล้วก็วนเวียนอยู่อย่างเงี้ยดูแล้วไม่ไปยังไงอ่ะ. เออมันไปยังไงไม่มีปัญญาไง. ไอ้ปัญญาพ่อหมอบอกว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย. สติแตกเลย. วิ่งโคมไฟเข้ามาแฉก็มาเหมือนกับวิ่งออกมาจากบ้านไฟไหม้ผมเออ. กระเซิงหน้าตาดําหมองคล้ํา. มันวิ่งออกมาจากบ้านไฟไหม้แผลเข้ามาหาอาจารย์ช่วยดูช่วยช่วยด้วยเอาน้อยเป็นอย่างนี้หรอเห็นว่าหายไปนั่งสมาธิวันละ56ชั่วโมงไปนั่ง. กลับมาก็วิ่งมาแพ้มาร้องห่มร้องไห้อาจารย์หมอบอกว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายช่วยด้วยช่วยด้วยเอ้าทําเป็นแบบนี้ก็ปฏิบัติเขาก็บอกแล้วว่าตายแน่ตายแน่ตายแน่ไอ้พี่อํานาจตายแน่ตายแน่ตายแน่เพราะว่าเออพอหมอเค้าก็บอกว่าคุณเป็นมะเร็งคนตายคุณต้องตายแล้วเอ้านึกแล้วเชียวตายแน่ตายแน่แน่แต่แหงแหงแต่แหงแหงเธอก็หมัดพิจารณาเข้ามันก็เออจานมันก็ปลงได้บ้างหรอก. มันก็พิจารณาก็เห็นพิจารณาถึงสังขารไม่เที่ยงอะสังขารไม่เที่ยงสังขารไม่เที่ยงจิตมันก็จะค่อยโกงปล่อยวางปงปล่อยวางความหลงยิบบ้านอยู่บ้านมันก็เออได้ถึงเตายเมื่อไหร่ก็ตาย. นายกขายเหตุปัจจัยมันถึงเวลาก็ตายนี่แต่ละคนโกงไม่ลงอะดิไปนั่ง. ขอให้นั่งดับเวทนานั่งอะไรนั่งสู้เวทนานั่งนิ่งเงียบอยู่นั่นแหละ. แต่พอจะตายแต่ละคนหมอบอกเป็นมะเร็งล้ําตายเป็นสติแตกเป็นบ้าไปเลยก็มี. เป็นเจ้าหญิงนิทราไปเลยก็มีร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายสติแตกไปเลยก็มีโอ้ยมันไม่ได้นอกจากความสงบ. แต่พอบอกว่าเป็นมะเร็งแล้วสุดท้ายตัวเองจะตายลูกเกิดอุบัติเหตุรถชนตายพ่อแม่ตายเกิดอุบัติเหตุคนรักตาย3ีภรรยาตายโอ๊ยโอมายสติแตกเป็นบ้าเป็นหลัง. ถึงความจริงหลอกตัวเองน้ําตาลไม่ชอบก็แบบเนี่ยเห็นมาเยอะแล้วสอนมา20ปีเนี่ย. เห็นไปเยอะที่เป็นบ้าก็มีสติแตกก็มีฟูมฟายร้องห่มร้องไห้พี่น้องตาย. วุ่นวายสารพัดอ่ะไม่ได้ปมปล่อยวาง. คงปล่อยวางคงปล่อยวางซึ่งก็จะทําความจริงสังขารร่างกายจิตใจของตัวเราก็ต้องแตกดับไปแง้แหงะแหงะแหงแต่แน่แน่แต่แน่แน่เออคนทุกคนก็เกิดมามีภรรยาพ่อแม่พี่น้องลูกหลานก็ต้องตายไงทุกคนทุกคนไม่มีใครหรอกไม่ไม่ตายที่นาข้าวหลวงตาไม่ไปสู้ไม่เราก็เวทนา. อ้าวหยงตานะไม่ชอบไม่ชอบนั่งไม่รู้มันเป็นอะไรนั่งแล้วมันไม่มีสติปัญญาเลยเวลานั่งทีไรละนั่งแล้วมันถูๆๆๆๆไม่ชอบนั่งเลยเพราะว่านั่งนานเท่าไหร่ก็นั่งได้แต่เวลานั่งนานแล้วปัญญาไม่มีไม่รู้เป็นอะไรนั่งนานปุ๊บพอลืมตามา. มีนิมิตมีเหมือนเป็นฤๅษีจริงจริงเลยมานั่งอยู่ตรงข้ามน่ะนั่งนั่งหันหน้าใส่กันแล้วก็เอาตาอยู่จ้องกันเนี้ยแล้วก็ตาเขียวปัดเลย. แล้วก็มาจ้องหน้าอยู่พอลืมตามาตกใจเอ้าฤๅษีห่มหนังเกิดที่ไหนฮะมานั่งจ้องจ้องลูกตาอยู่เนี่ยตาเขียวปั้ดเลย. อ้าวแล้วขยี้ตาเค้าพอขยี้ตาอ้าวหายไปแล้วมาไงว่ะเนี่ยแล้วก็หายไปแต่พอเรานั่งอีก. ก็มาบ่อยแบบนั้นอ่ะ. ตอนแรกก็ไม่. ก็นึกไม่ออกแล้วจําไม่ได้นานนานมากแล้ว30ปีมาแล้วก็เลยนึกไม่ค่อยออก. ท่านอาจารย์บอกหรือไงไม่รู้หรือว่าหลวงตาได้. ปัญญาพิจารณาเข้ามาว่าอ๋อมันทํามาปรากฏว่าว่าเราว่าเราปฏิบัติผิดอันนี้มันเป็นชั้นฤๅษีมันไม่ใช่พระพุทธเจ้ามันไม่ใช่คําสอนพระพุทธเจ้าอันนี้มันเป็นชาฤๅษีนั่งเงียบนานขนาดไหนก็นั่งได้แบบเนี่ย. มันเป็นชานฤๅษีทําเค้าก็เลยมาปรากฏว่าว่านี่มันเป็นฤๅษีจังหวัดปฏิบัติเป็นฤๅษีรึไง. อ๋อนึกว่านั่งทีไรฤาษีมาจ้องหน้าตาเขียวปัดเลยขยี้ตาแล้วก็หายไปอ้าวทําไมเป็นอย่างนี้อ่ะแท้ๆทํามาปรากฏว่านี่ทําผิดทําผิดอันนี้มันชานฤาษีปฏิบัติฤาษีติดชาน. ตามไม่เลยไม่ค่อยชอบนั่งนั่งแล้วมันไม่มีปัญญาเด. เดินไม่นอนอ่ะเดินกี่วันก็ได้2วัน3วันทั้งคืนทั้งวันไม่นอนเดินได้ไม่นั่งเลยไม่นั่งพักยังนั่งยังไม่นั่งยังได้เลยแต่แต่เดินเอาเดินทั้งคืนทั้งวันเลยนะ. ไม่นอนเลยเดินเช้าเลยถึงเช้าต่อก็เดินเดินถึงมืดเสร็จก็เดินถึงเช้าเช้าเสร็จถึงมืดอย่างเงี้ยเดินอย่างเงี้ยถ้าไม่นั่งเลย. เดินพิจารณาความตายตายแน่ตายแน่ตายนอกป่วยผูกความตายนอกป่วยบุคล. ใครก็ตายเกิดคนพวกที่มาเกิดก่อนเรา. ตอนแรกตายหมดเลยปู่ย่าตายายมีสภาพตายยังไงลุงป้าน้าอามีสภาพตายยังไง. พวกพี่พี่. ตายแล้วมิตรภาพเป็นยังไงก่อนตายมิตรภาพเป็นไงขณะตายมิตรภาพเป็นยังไงหลังตายและมีสภาพเป็นยังไงเผาเสร็จแล้วมิตรสภาพเป็นไงแต่ละคนน่ะก่อนตายขณะตายมีความทุกข์ทรมานแววตามีความทุกข์เป็นยังไงเนี่ยมันชัดมากเลยอยู่ในใจอะ. แต่ละคนค่อยๆร่วงโรยตามตายตามกันไปอ่ะปู่ย่าตายายทวดลุงป้าน้าอาพี่น้องพ่อแม่ที่สุดตายมาถึงพ่อแม่หลวงตาก็รักพ่อแม่มากแต่ละคนน่ะตายกันเป็นไม้ร่วง. น้ําตาลก็น้อมพิจารณาน้อมพิจารณา. ตายกันมันเป็นไม้ร่วงตอนนั้นน่ะแม้แต่รูปคุณตามาก่อนก็ก่อนตํารวจก็มีครอบครัวมีลูกลูกก็โดนรถชนตาย. ลูกมันโดนรถชนตายเน่าไปหมดอ่ะรับศพออกจากโรงพยาบาลก็เน่า. โอ๊ยความทุกข์มันประเดประดังมากมายคนที่รักล้วนแต่ตายจากตายจะตายตายตายตายตายจากคนที่เกิดมาก่อนเราก็พากันตายเป็นใบไม้ร่วงคนที่มาเกิดที่หลังเราก็แถมตายอีกเราอยู่ตรงกลางคนที่อยู่กับเราทุกคนที่ไม่ว่าจะเป็นกัลยาเป็นลูกที่สุดก็ล้มหายตายจากไปหมดเราก็ต้องตายไปตามทุกคนไป. แล้วก็ไปเห็นสัตว์. ทั้งหลายก็ล้มหายพากันล้มหายตายจากแล้วเวลาล้มไปล้มลูกมันตายครอบครัวตายตัวมันก็เสียใจร้องห่มร้องไห้มันก็เหมือนกับคนเนี่ยเลูกก็เออลูกตัดน้ําตาลลูกแล้วลูกลูกมันโดนรถชนตายพ่อแม่มันก็ร้องไห้มาดูลูกอยู่นั่นแหละเศร้าเงี้ยมันดมอยู่ถ้าไม่ห่างเดินไปเดินมาโอ้ยมันก็เหมือนกันอะเนี่ยสัตว์ทั้งหลายก็ทุกข์ก็เศร้ามากเลย. เนี่ยเราก็ไปดูพืชต้นต้นพืชยืนต้นตายทั้งต้นแล้วก็ที่โคนต้นน่ะลูกมันโตคืบกว่าเนี่ยเออลูกมันโตหน่อยเดียวแม่มันยืนต้นตายทั้งทั้งต้นเลยเอาคลื่นก็ไม่เหลือหรอเนี่ยคนก็ไม่เหลือสัตว์ก็ไม่เหลือคลื่นยังไม่เหลือเลย. เราไปมองเห็นเนี่ยโอ้ยตึกรามบ้านช่องวัดบาราม. ครั้งหนึ่งเนี่ยมันเคยรุ่งเรืองพ่อแม่ครูบาอาจารย์อยู่. หรือว่าบ้านหลังนี้ใหญ่โตมากเลยเจ้าของบ้านเคยรุ่งเคยร่ํารวยเคยรุ่งเรืองลูกหลานให้คลึกไปหมดเลย. วันนี้ผ่านไปทีไรบ้านหลังนั้นล้างแล. ไม่มีใครอยู่เลยล้างหมดเลยทรุดโทรมพอปล่อยทิ้งร้างเจ้าของบ้านตายหมดแล้วลูกหลานมีครอบครัวแยกย้ายกันกระจัดกระจายไปแล้วไม่กลับมาบางคนก็ตายไปแล้วลุงป้าน้าอาในบ้านหลังน้ําท่วมในบ้านหลังนั้นก็ตายหมดแล้ว. เรานึกสะท้อนใจมันสะเทือนเข้าไปถึงข้างในโน่นน่ะถึงในใจนั่นแหละว่า. อ่อมันเกิดมาทําไมมันเป็นอย่างนี้แล้วเนี่ยมันไม่มีอะไรยึดมั่นถือมั่นได้เลย. มันจะเอาอะไรเนี่ยคนทุกคนเกิดมามีแต่ความลุ่มหลง. เกิดมาแล้วก็มีแต่ความลุ่มหลงก็เกิดออกมามือก็กําแน่นร้องกูแห้งกูจะเอากูจะเอาทุกอย่างในโลกนี้กูจะเอากูจะเอากํามือแน่นเลย. เสร็จแล้วพอโตขึ้นมาเป็นหนุ่มเป็นสาวกูจะเอาผัวเอาเมียเอาลูกเอาหลานเอาสมบัติพัสถานบ้านช่องเอาตําแหน่งลาภยศเอาอะไรทุกอย่างแล้วกูจะเอารภโมโตสารเอาที่ดินเอาอะไรต่ออะไร. มีแต่จะเอาจะเอาพอเกิดขึ้นมาเนี่ย. เสร็จแล้วแหละพอตายไปแล้วก็แบมันออกให้ก็รดน้ําศพ. เราก็มารดน้ําจบแล้วก็น้ําในมือหยดเดียวก็เอาไปไม่ได้เราก็ไปงานศพก็บ่อยๆเขาโอ้ยนึกก็ถอนใจ. ให้พ่อแม่ปู่ย่าตายายเราก็ตายหมดลูกก็ตายคนอื่นคนใกล้เคียงเราตายกันหมดแล้ว. บ้านช่องต่างต่างก็ล้างหมดแล้ว. เราก็เลยหากอบโกยกันทําไมเนี่ยสมบัติพัสถานบ้านช่องเมื่อก่อนเนี่ย. ตีกันหน่อยที่ดินหลายแปลงสมบัติมาตรฐานบ้านช่องค้าขายทะเลาะเบาะแว้งกันครอบครัวอะไรต่างๆเนี่ยพี่น้องญาติพี่น้องทะเลาะกันเดี๋ยวนี้มองเห็นทุกคนตายจากไปหมดแล้ว. เกิดมาแย่งผิวโลก. แล้วก็บางทีญาติพี่น้องพ่อแม่ญาติพี่น้องฆ่ากันตายเพราะผิวโลกเนี่ยที่ดินแต่ที่ดินเนี่ยเป็นของผิวโลกแล้วฆ่ากันตาย. มาฆ่ากันตาย. ถ้าผิวโลกมันพูดได้มันจะบอกว่ามึงโง่จริงจริงเลยมึงมาฆ่ากันตายแต่จริงไม่ใช่ของมึงเลยของกูต่างหากพูดได้ว่าดินนี่ก็เป็นของกูทั้งนั้นแหละมึงฆ่ากันจนตายทั้งคู่มึง. รู้อะไรผมตามาเห็นพวกนี้. ไม่อยากได้อะไรเลย. จ่ายวันมีอ่ะของที่มีทุกอย่างอ่ะไม่อยากได้อะไรเลยไม่อยากได้อะไรเพราะเห็นว่า. อ๋อมันเป็นของสมมติ. มันเป็นของสมมุติ. ไม่ช้าต้องพลัดพรากไปหมดแม้แต่ร่างกายเราตัวตนของเราที่มีชื่อเสียงเรียงนามแบบนี้ไม่ช้าก็จบสมมุติลง. เหมือนเหมือนกับเป็นละครชีวิตฉากหนึ่งไง. เดี๋ยวก็จบการแสดงลงรวมทั้งผู้ที่เกี่ยวข้องกับเราก็. ต้องจบหมดสิ้น. แล้วก็มองภายนอกแบบเนี้ยมองเห็นใบไม้มันร่วงพริ้วๆตอนไหนใบไม้ใบตอนหน้าหนาวหน้าแล้งอ่ะใบไม้มันร่วงหล่นจากต้นพลิ้วพลิ้วๆๆๆๆๆลงมา. แล้วก็. มันขอทยอยร่วมตามตามกันมาเห็นแล้วก็ทรงสังเวชก็ลดว่าเน. พวกที่เกิดมาก่อนแล้วก็ค่อยค่อยร่วงโรยจากหลุดจากต้นไปจุดที่เกิดมาในปัจจุบันก็ค่อยค่อยร่วงโรยตามไปแล้วก็เราก็คงเป็นใบไม้แก่ที่อยู่บนต้นในใบสุดท้ายที่สุดก็เตรียมที่จะพลัดพรากสุดล่วงลงจากต้นคนที่เกิดมาทีหลังเราลูกเมีย3ีครอบครัวลูกหลานที่สุดก็ทุกใบที่เป็นใบอ่อนใบแก่ที่สุดก็ร่วงโรย. ลงทุกคนไม่มีไม่มีใบไหนเลยไม่ร่วงหล่นลงจากต้น. แล้วทําไมมีชีวิตอยู่ถึงมีแต่ความโลภมโทสันมีแต่ความลุ่มหลงติดอยู่ในความรักความชัง. ที่สุดแล้วเนี่ยก่อนมาก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกันมา. ไปแล้วก็ไม่รู้ว่าพลัดพรากไปเป็นอะไรกันไปต่างคนต่างไป. แต่เวลาอยู่ด้วยกันมีแต่ความยึดติดแต่ความลุ่มหลงให้เป็นทุกข์เป็นทุกข์เดียวกับรักกันทะเลาะกันทะเลาะกันกับรักกันแล้วทีก็ฆ่ากัน. มองเห็นความลุ่มหลงของมนุษย์ของสัตว์ทั้งหลาย. ที่ไม่มีสติปัญญามีมองเห็นแล้วตลกสังเวชใจแล้วก็แทนตัวเองก็ไปอย่างเคยลุ่มหลงแบบเขาสลบสังเวชใจ. น้ําตาก็ไม่อยากได้อะไรปล่อยวางหมดปล่อยวาง. แล้วสมัยก่อนหลวงตาก็ปลอดออกมาก็เป็นผู้พิพากษา. หัวหน้าคณะผู้เสาร์หัวหน้าคณะสาธารณภาคหนึ่ง. มีเครื่องราดมีสายสะพายจนถึงสายสูงสุด. มีที่ดินเรียวอพาร์ทเมนต์ในกรุงเทพฯ. ให้ก็เช่า. มีสมบัติพัสถานามีบ้านช่องจะมีครอบครัว. แต่สิ่งเหล่านั้นเนี่ย. มันไม่ได้ทําให้เราอ่ะพ้นทุกข์. มันเพียงแต่ทําให้เราเนี่ยมีลาภยศชื่อเสียงตําแหน่งอีกเครื่องราชมีคนนับถือ. มีประสาทบริวารมีอะไรมากมาย. สมัยนั้นอ่ะหลวงตา. สอนแล้วสอนทําเกือบ20ปี. เอออันเนี้ยก็ปฏิบัติปฏิบัติแต่มีฆราวาสนะปฏิบัติแต่มีฆราวาส. จริงจริงมันปฏิบัติมาตั้งแต่เด็กปฎิบัติมันตั้งแต่เด็ก. ก็สอนทํามาแล้ว. งั้นไอ้ที่บอกว่าเดินไม่หลับไม่นอนพิจารณาถึงความตายเนี่ยพิจารณาต้องเป็นฆราวาสนะมันก็พิจารณาตนเป็นพระหรอกฆราวาสก็ทําได้. หลวงตาก็อาศัยการกลับมาจากงานมันยุ่งมากเลยตอนเป็นผู้ประสา. หลวงตาก็อาศัยมีครอบครัวด้วยก็อาศัยเนี่ย. อยากปฏิบัติแต่มันมีครอบครัวซะแล้วมันจะทํายังไงก็. ก็ไม่อยากให้เขาว้าเหว่. เพราะว่ามีครอบครัวแล้วเราก็. ทิ้งเข้าไปอยู่วัดป่าไปอยู่ครับไปปฏิบัติตามป่าเขาก็ทิ้งไปมันไม่ดูแลซึ่งกันและกันเราก็ไม่อยากทอดทิ้งเข้าไปให้เขาเนี่ยรู้สึกว่ามันผิด. เราก็เอางี้ก็แล้วกันพบกันคนละครึ่งทาง. เออเราก็ไม่ไม่ไปปฎิบัติในป่าเขาลําเนาไพรวัดป่าแต่เราเนี่ย. ก็จะไปตอนจะไปถามว่าแม่ครูบาอาจารย์เราก็จะไป. แต่ระหว่างตอนเย็นเนี่ยถ้ากินข้าวเรากินข้าวด้วยเนี่ย. ถ้าเรากินข้าวด้วยแล้วมันทําให้เดินจงกรมไม่ได้ปฏิบัติไม่ได้มันแน่นมันอิ่มแล้วมันง่วงดังนั้นนะมื้อเย็นเนี่ยจะไม่กินข้าวด้วยแต่ก็จะนั่งคุยด้วยสักครู่นึงแล้วก็จะเล็กๆน้อยๆแล้วก็จะลุกไปเดินสะกดมแล้ว. แต่มันจะนั่งคุยอยู่เพราะว่าบางทีตอนเช้าเราเราตื่นมาตอนเช้าก่อนเข้าไปทํางานน่ะลูกเนี่ยยังไม่ตื่น. เขาก็2วันไม่เคยเห็นหน้าเราเลยเราออกไปด้วยเจ้ากรมก็ไม่เห็นหน้าเลยทั้งวันทั้งคืนอ่ะเราก็เลยเอาอย่างงี้ดีกว่าเดินข้างบ้านนี่แหนะเดินมาข้างบ้านเนี่ยแหนะเขากินข้าวไปเขาก็เห็นหน้าไปด้วยที่เราเดินอ่ะเราก็เดินข้างบ้านนั่นแหละ. เดินพิจารณาถึงความตายความตายความตายความไม่เที่ยงแบบนี้อย่างที่พูด. เนี่ยในแง่มุมต่างต่างที่นาน้องภายนอกก็หาภายในภายในน้อมกระเทียบเทียบกับภายนอกเพียงน้องๆเงี้ยทั้งวันทั้งคืนนะพอกลับมาก็คุยเขานิดคุยเขาหน่อยนึงในโต๊ะอาหารเขาก็เริ่มอาหารมาลําเลียงมาแล้วเราก็เอาผักมาผักสดไม้เอาไอ้เวลาเขาเอาไอ้ใบบัวบกซื้อมาแล้วก็บอกว่าให้ซื้อที่ไมลากมาด้วย. เราก็มาจิ้มน้ําเอามาจิ้มน้ําบ่ายบะหมกผมมาจิ้มน้ํามีรากด้วยมันก็แตกเต็มแล้วเนี่ยไปเด็ดเอามาแล้วก็เอามาล้างๆๆแล้วก็ใส่ปากแล้วก็ดื่มน้ําออกไปเดินแล้วแต่ก็นั่งคุยเขาหน่อยนั่งคุยนั่งคุยกัน. แต่น้ําตาลละเอียดละเอียดกว่านี้. ละเอียดในการปฏิบัติคือว่าจะสังเกตอยู่อดเวลาว่ากินอะไรกินอาหารประเภทอะไรตาไปมองอะไรหูไปฟังอะไรไปดมกลิ่นอะไรร่างกายเป็นสัมผัสอะไร. มันเลยทําให้กิเลสเนี่ยมันตีขึ้น. จะเป็นคนที่สังเกตละเอียดละเอียดละออรอบคอบมาก. เราก็สังเกตดูโหว่ากินกินอาหารเนี่ยถ้าเราไปกินในของอะไรที่มันเป็นเนื้อมากมาก. กินกล้วยน้ําว้าสุกๆกินน้ําผึ้งกินของที่มีแคลอรี่สูง. ตามมาตนาล่ะคะมันกําเริบนะ. เราสังเกตดูโอ้ยพวกนี้ไม่ได้ฮะเพราะว่ามันร่างกายเรามีกําลังแล้วเรากินเนื้อเป็นปั้นปั้นเข้าไปเลยเนี่ยมันมีเวลาไปอยู่ในท้องเรานานแล้วมันมีกําลังพลังงานเหลือเยอะแล้วเราก็มาสํารองไว้เยอะต้นไว้เยอะมันไม่ค่อยยังไม่ค่อยย่อยทําให้กิเลสมันค้างอยู่นานแต่ก็สังเกตดูแล้วกินไข่อย่างเงี้ยกินไข่สักเมื่อไหร่กินไข่ผสมกับกล้วยก็เป็นเรื่องเลย. เนี่ยคือพลังงานแคลอรี่มันสูงมากพอเราไปกินอะไรก็ตามที่มันเป็นไข่พลังงานแคลอรี่มันสูงมากเนี่ยโอโหไอ้การปัญหาราคามันมันกระดุกขึ้นมันขึ้นมาในใจเลย. แล้วก็สังเกตุออกแล้วก็ฟุ้งซ่านด้วย. พอวันพอไปกินพวกนี้ก็มันฟุ้งซ่านแล้วอีกอย่างหนึ่งพอไปกินอาหารที่มีรสจัดจัดๆแรงๆปลาร้าเงี้ย. หรือไปกินให้พวกรถจัดจัดเนี่ย. มันไอ้เวลาถ่ายออกมาก็ทรมานด้วยมันมันรบกวนจิตใจมันแล้วเวลาถ่ายมันก็แสบไปหมดแล้วแสบก้นไปหมดเพราะว่าอะไรมันเผ็ดจัดแต่เวลากินแล้วมันดีแต่เวลาถ่ายมันแสบแล้วกินก็แรงแต่เวลาถ่ายมันเหม็นมากเลยแล้วรบกวนรบกวนไอ้มากเราก็ว่ามันเราสังเกตละเอียดอ่ออ่อแต่เวลาถ้าฉันผักเนี่ยผักโดยเฉพาะผักดิษฐ์นี่. โอ้ยไปถ่ายออกมาไม่ค่อยมีกลิ่นแล้วก็ถ่ายสบายผอมๆแล้วก็เวลาทานผักแล้วก็เบาทั้งวันทั้งคืนเบาทั้งวันทั้งคืนก็เลยเน้นผักสดเนี่ยเป็นหลักส่วนใหญ่ก็ไปเด็ดเอาไอ้ใบบ่บกเป็นหลักเพราะว่าปลูกเองมันไม่ต้องไปโดนสารพิษ. เรามาเล่นเอาปูเข้าบ้านแล้วก็เด็กไปกินก็มันก็เบาพอเบาแล้วมันเออพอสังเกตดูร่างกายเบาใจเบาเออพิจารณาอะไรมันพิจารณาง่ายมากเลยแต่พอไปกินอะไรแคลอรี่เพิ่มเข้ามาหน่อยเดียวโอ้โหมันฟุ้งฟุ้งซ่านฟุ้งซ่านและกิเลสก็ครึ่งด้วยกามราคาก็ตีขึ้นแล้วแสงก็ฟุ้งซ่านแต่ปฏิบัติไม่ค่อยลงจิตไม่ค่อยลงคือไม่ค่อยลงหมายถึงว่าจิตมันไม่หดตัวขึ้นมาน้อมแม้แต่น้อมพิจารณาความตายมันก็ไม่ค่อยหดตัวขึ้นมาในเรื่องการกินเรื่องการนอน. นอนมากไปนิดเดียวอุ้ยกรามพระราทะกําเริบฟุ้งซ่าน. อ้าวเอ๊ะทําไมเป็นอย่างเงี้ยเราก็. พิจารณาก็นอนน้อยวันนึงก็นอนสักไม่ถึงชั่วโมงแล้วก็ลุกมาเดินจงกรมเลยแต่พอนอนน้อยมากเกินไปอาหารทานน้อยเกินไปทีแรกขาด. ผ่าน25ค่ําสมมุติ30คําอย. แล้วก็ลดลงมาเหลือ20. อ่อ20เราก็เห็นว่าเอ้มันยังร่างกายมันยังหนักๆร่างกายจิตใจมันยังหนักๆก็ลดลงมาเหลือ10คํา. 10คํา10คําเนี่ยมันก็เริ่มเบาร่างกายเบาแต่ร่างกายนี่มันปรับเร็วมากมันเบาอยู่ในสัก23วันมันก็เท่าเดิมมันก็รู้สึกว่าเออร่างกายจิตใจก็หนักเท่าเดิมพอหนักเท่าเดิมมันก็เหลือ5คําพอลมละ5คํามันก็รู้สึกว่าวันทั้งวันน่ะกินแค่5คํา. ลูกแล้วดื่มน้ําปุ๊บลุกไปเลยทํางาน. เอบางทีมันก็ลดลงไปมากเกินไปเอ้ทําไมมันใจมันหวิวๆมันจะรวมที่มันจะรวมหรือไงวะเนี่ยแท้แท้เป็นลม. เออแท้แท้เป็นลมตอนหลังจากทางไม่ได้ลูกอมใส่กระเป๋าไว้ก่อนแล้วก็เดินเดินไปพอใจไปอยู่มันจะรวมหรือเป็นลมแล้วเนี่ยไม่แน่ใจลูกอมใส่ปากเป็ดนึงก่อนพอลูกอมใส่ปากเม็ดนึงหายเลยอ้าวนี่มันเป็นลมนี่หว่าไม่ได้กิจจะรวม. เนี่ยเราก็. เนี่ยรถขึ้นรถลงอ่ะบางที3คํา. ข้อ3คํารามร่างกายไม่ไหวโอะโหลพอนอนน้อยเกินไปก็ไม่ได้เดินออกมาเดินหัวซุนซุนเจอโซฟาหัวกระแทกหลับไปเลยเพราะงั้นไม่ไหวก็หลงก็เสเกินไปก็ไม่ได้ปัญญามากไปนิดนึงก็ไม่ได้ปัญญาพอกายเบาใจเบาได้ปัญญาดีดีไปไป. กินมากไปนิดนึงนอนมากไปนิดนึงอ้าวมันก็เกินไปอีกรถมากเกินไปอ้าว. ก็โหลก็เหลอีกมึงก็ต้องไปสังเกตมากแล้วก็มันก็ถ้าพอดีแล้วก็พอดีอยู่ได้ไม่กี่วันหรอกเดี๋ยวมันก็จะต้องลดลงไปอีกเพราะอะไรร่างกายมันปรับเร็วมันไม่รู้สึกว่ากายเบาใจเบาแหละเนี่ยหลวงตาก็อยู่อยู่บนเวรอยู่เนี่ยประมาณ5คําเป็นหลัก. ภาพ5คําแล้วก็ดื่มน้ําเลยแล้วก็ไปแล้วลุกเลยกินไม่อิ่มก็ต้องลุกไปอย่างนี้อดทนมากเดินทั้งคืนทั้งวันแหละเพราะอะไรถือว่ากลางวันไม่มีเวลาเเนี่ยมีมากที่สุดก็คือกลางคืนหรือเดิมมันทั้งคืนอ่ะไปนอนหรอก. ไม่นอนคือไม่นอน. เดินหน้าเขาก็เห็นว่าเดินไปเดินมาเขาก็สบายใจครอบครัวเพราะว่าเราไม่ได้หนีไปไหน. เออเดี๋ยวเสร็จแล้วเข้าไปดูหนังฟังเพลงกันต่อไปเด็กเด็กอะก็ไปเลี้ยงดูกันแล้วก็ไปหลับนอนกันหมดแล้วเราเลยถือโอกาสตอนที่ทุกคนหลับนอนหมดแล้วเราก็เดินในหมู่บ้านผู้พิพากษานั้นนะไปเดินที่ไหนหรอกเพราะว่าบ้านนี่เป็นอยู่หมู่บ้านรวมกัน. แต่เริ่มใหม่ๆอายเขามากเลยเพราะว่า. บัตรเดินผ่านบ้านหลายบ้านเค้าก็มองเดินทําไมวันทั้งคืนวะเนี่ยเดินทั้งคืนเดินทั้งคืนเค้าก็แซวว่าเฮ้ยพวกเราเนี่ยเอายามออกดีกว่าว่าจ้างอารมณ์ก็ไม่ต้องจ้างยามดีกว่าณรงค์ศักดิ์เหมือนเดิมเป็นยามทั้งคืนไม่หลับไม่นอนมันก็แซวกันเรื่อยเลยเราก็ขึ้นเขินใหม่ใหม่นะเราก็มานึกพิจารณาดูว่า. เอเราไม่ได้ทําความไม่ดี. มันไม่ดีนี่มันน่าอายไอ้นี่มันมันไม่น่าอายอ่ะ. แล้วใครว่าอะไรก็สร้างเหอะไม่ต้องไปสนใจก็เดินอยู่นั่นแหละเดินไปเดินมาทั้งวันทั้งคืนทั้งคืนทั้งคืนทั้งคืนนั่นแหละเราก็เดินแล้วก็ไปอาศัยหลับเอาตอนเนี่ยไปนั่งเก้าอี้แบบเนี่ยนั่งเก้าอี้แล้วก็หลับเอาตอนเที่ยงครึ่งตอนเที่ยงถึงบ่ายโมงครึ่งเรากินข้าวราดแกงเสร็จปุ๊บหลับเลย. หลับอย่างนี้ทุกวันหลับที่หลับที่ไปหลับที่โต๊ะเอา. ตอนเที่ยงหลับตอนเที่ยงประมาณประมาณถึงเที่ยงมาถึงบ่ายโมงครึ่งละก็ตื่นแล้วตื่นก็ทํางานเลย. ครับกลางคืนไม่นอนอ่ะเดินเดินอย่างนี้แหละก็ทําอย่างนี้อยู่นานพอสมควร. ละครมากเลยเนี่ยเรื่องกินเรื่องนอนนะเนี่ยแล้วก็. เราก็เพี้ยนอยู่เยอะสักวันทั้งคืนทั้งคืนพิจารณาแต่ความตายความเง่าป่วยผุพังสลายน่ะไม่เที่ยงไม่เที่ยงเกินกดมากเกิดมาก่อนเราก็ตายหมดแล้วมาทีหลังเราก็ตายเดี๋ยวเราก็ตายแล้วชีวิตเกิดมามีแต่ความทุกข์ความทุกข์ความทุกข์ความไม่เที่ยงมีแต่ตายตายตายเกิดเพื่อตายทั้งนั้นเลยไม่ได้เกิดเพื่ออะไรเลยแล้วจะเกิดมาทําไมนึกในใจพิจารณาอย่างตามทําตามตามใครหลับใครนอนเราไม่สนใจเพราะว่ากลางคืนเป็นเวลาที่นานที่สุดที่เรามีเ. ป็นวันต้องไปทํางานไม่มีเวลาเรานึกน้อมจนติดจิตเนี่ยจิตจิตและอีกอย่างนึงก็คือระวังมากเลยในการที่เราจะไปดูหนังดูโทรทัศน์เนี่ยหนังไม่ได้ดูเลยหนังเนี่ยไม่ดูเลยก่อนดูต่อก็มันต้องดูข่าวบ้างก็ความเคลื่อนไหวเป็นยังไงบ้านเมืองในประเทศต่างประเทศดูข่าวบ้างดูสารคดีผ่อนคลายบ้างเล็กน้อย. แล้วก็ถ้าเกิดมันแฟ๊บเป็นภาพมาความไม่ระวังบางทีเนี่ยเมื่อสมัยก่อนเนี่ยก็คงไม่ค่อยยังไม่ค่อย5มมั้งไอ้หนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งเนี่ยหนังสือพิมพ์ไทยรัฐอะไรเร็วหน้าหนึ่งเนี่ยมันจะมีรูปบิกินี่สาวๆเนี่ยมันรุ่งบิกินี่นุ่นน้อยกว่าน้อยทุกทุกวันทุกทุกฉบับ. ไม่รู้มันเป็นอะไรไปเห็นเข้าเท่านั้นแหละ. โอ้ยเดินจงกรมทั้งคืนมันมันฟุ้งซ่านแต่ไอ้เรื่องสาวน้อยลูกบิกินี่ทั้งคืนเลยไม่ต้องได้รู้สึกเลยเรื่องโกงปล่อยวางเรื่องไอ้นอก. หูฟังครับมีแต่สวยงามมีแต่สวยสวยสวยสวยเราหลีกเลี่ยงมากเลยเนี่ยหนังสือพิมพ์ให้แตะเลยหน้าหนึ่งเนี่ยเปิดไปก็ดูหน้าอื่นเลย. เราจะไปดูหน้าดาราอะไรเนี่ยก็มันก็ฟุ้งซ่านอะไรเนี่ย. สมัยนั้นมันยังหนุ่มๆยังว่าปฏิบัติตั้งแต่เนี่ย231410ปีมาแล้วมันก็ยังหนุ่มๆทีนี้ก็ตั้งแต่นี้ก็แก่แล้ว. ก็สังเกตเอาแล้วเวลาคุยกับเพื่อนอะถ้าเพื่อนเพื่อนเขาคุยกันในกลุ่มในโต๊ะเขาคุยกันเรื่องสัปดาห์ที่ศรีพดลเนี่ยไม่กล้าเอาไปไม่เอาเพราะอะไรคนตกกลางคืนนะพอเข้าไปแล้วเราเอาเรามาปรุงแต่งฟุ้งซ่านมากเลยอ่ะเพราะว่าอะไรพวกเพื่อนไอ้พวกมันมันกินเหล้าเมายาบางทีมันสนุกสนานพูดไม่ได้ศรีพระดลอ่ะแต่เราล้างหูไม่ทันเลยอ่ะโอ้โหยเข้าหูกันไปแล้วล้างหูไม่ทันพอกลับมาเดินกลางคืนน่ะโอ้ยปวดแต่งเลย. มึงแต่งแต่เรื่องที่เอ็มพูดอยู่นั่นแหละ. เลยโอโหมากๆรําคาญไอ้พวกคนนี้นี่เพราะอะไรเราจะต้องมาเสียเวลาล้างหูกับล้างจิตใจของเราเกี่ยวกับเรื่องไอ้. ไอ้เนี่ยเลือกทีมพูดมาสปาประณีตทิมพระดลมาเนี่ยทําให้เราเนี่ยปฏิบัติต้องเสียเวลามาถึงตี5กว่าจะใจจะสงบและเห็นโทษมันมากเลยว่าเราเดินต้องคืนไม่สงบเลยเห็นเพราะให้ไปฟังมาเนี่ยแหละทําให้. ใจเราเนี่ยมันเป็นพุงพงปรุง policy 5%ทั้ง6ได้เลยทีนี้เวลากินข้าวยกข้าวไปกินโต๊ะคนเดียวรีบกินๆ. เพื่อนก็มาแล้วเฮ้ยนั่งด้วยเว้ยนั่งนี่เหรอเห้ยโทรศัพท์โอ้โหเอาเหอะเอาพูดขึ้นมาอีกละเออโอ้โหสวยมากเลยเว้ยอีอย่างงั้นอย่างงี้อะไรอย่างเงี้ยพูดขึ้นมาไม่มาใหม่เว้ยอะไรอย่างเงี้ยพูดขึ้นมาปุ๊บเอาแล้วกรี๊ดขึ้นมาเลยทีเนี้ยอุตส่าห์อุดหูไม่ฟังเพื่อนมันก็ไม่รู้เราไม่ยอมฟังมันก็พูดใหญ่เลยตกกลางคืนเลยอะโกงอยู่นั่นแหละทั้งคืนไม่หลับไม่นอนเลยถึงตี4ตี5มันยังไม่หายหรอกว่าจะกว่าจะได้ก็เกือบสว่าง. หมดหมดเวลาแล้วระหว่างต้องไปทํางานโอ้โหเสียเวลามากเลยเข็ดเข็ดมากเลยแล้วต้องระวังที่สุดเนี่ยงั้นสํารวมเลยกลายเป็นการสํารวมที่ละเอียดอ่อนไปมากเลยสํารวมตาสํารวมหูจมูกริ้นกายใจต้องรวมเป็นการกินการอยู่กันหลับนอนสํารวมละเอียดมากทําความเพียรมากเลยกลายเป็นกินน้อยนอนน้อยพูดน้อยสํารวมอินทรีย์เนี่ยมันเลยสํารวมทุกอย่างเลยแล้วก็ทําความเพียรให้มาก. ทําความเพียรได้มากเนี่ยพิจารณาอย่างเงี้ยต่อเนื่องไม่ขาดสายใจมันก็คงปล่อยวางปล่อยวางคงปล่อยวางคงไปวางมันปลงนะมันปลงมันรู้เลยว่าใจมันปลงพิจารณาแล้วอาจารย์มันปลงปลงก็คือมันนึกโอ้ยไม่น่าเกิดเลยมันมีแต่ความตายมีแต่เกิดมามีแต่ความทุกข์ทุกคนมีแต่ความลุ่มหลงบนเส้นอยู่บนกองไฟทุกคนบอกว่าเต้นสนุกสนาน. ใช้ชีวิตดําเนินไปมีความสุขแต่มองเห็นเขาอยู่บนกองไฟมองเห็นเขาเนี่ยอยู่บนกองทุกข์แต่เขามองไม่เห็นเนี่ยมองเขาเต้นกันอยู่ชีวิตโลดแล่นอยู่โลดแล่นอยู่บนคลองเพลิงมีแต่ความทุกข์ก็อยู่ครอบครัวมีความสุขสนุกสนานแต่ก็มีความสนุกสนานอยู่บนกองเพลิงเขาไม่รู้ไม่ช้าเขาก็ถึงเขามีคนที่ความรักตายพลัดพรากจากการตัวเขาก็ตายร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายมีแต่ความทุกข์ตายแล้วก็ไปไปนั่งร้องไห้ในงานศพตัวเองอีกอะ. พอเวลาพอตายแล้วก็ออกมานั่งร้องไห้ในงานศพตัวเองศพแล้วศพเล่ามันไม่ได้มันไม่ได้หายทุกข์นะมันไม่ได้ว่าพอตายแล้วหมดทุกข์มันออกมานั่งร้องไห้ทุกข์โหยแสงสาหัสนั่งนั่งงานศพตัวเองอะฟูมฟายต่อไปอีกแล้วไม่รู้ว่าคนเผาเสร็จจบแล้วก็กลับไปไปเค้ากลับไปหมดแล้วเอ็งจะอยู่ยังไงวะเนี่ยเพราะว่าเค้าไปกันหมดแล้วเองก็มีแต่ทุกข์กับทุกข์อย่างเดียวเลยตอนเนี้ยแล้วอยู่ยังไงก็นั่งร้องไห้ในวัดเนี่ย. แล้วเค้าคนก็ไม่เห็นเค้าเผาศพไปหมดแล้วแล้วก็กลับหมดแล้วอยู่อย่างไรเนี่ยอู้ยทุกข์มากแสนสาหัสนะเนี่ยบางทีก็ไม่ทันจะกลับเอ้ายมบาลเอา3ง่ายมาแล้วมาแทงเข้าไปลากเอาไป2ตนลากไปสู่ลูกถูกกลางแต่ละศพอ่ะบางทีจะขึ้นไปวางดอกไม้จันทน์ไม่ต้องเลยระหว่างแล้วชักกันเย่อกันอยู่ตรงหน้าเตาเผาละกันร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายโอ๊ยหยุดหยุดหยุดหยุดหยุดมันชักกันเย่อกันอยู่อย่างนี้ว่าเดี๋ยวแผ่ไปตายก่อน. แผ่ให้ตายแผ่ไปก็ไม่ถึง. เพราะอะไรแต่ละคนมันมีกรรมเป็นของของตนอุตส่าห์ยืนแผ่อยู่เนี่ยมันก็เหมือนเป่าควันบุหรี่อะเป่าใส่ให้เอ้าแผ่ไปตามเป่าควันบุหรี่ใส่ให้ลมพัดกันไปกินหมดเลยไม่ถึงหรอกเราก็ถามว่าทําไมแผ่เมตตาให้ไม่ถึงอ่ะบอกว่ากรรมกรรมกรรม. โอ้ทุกคนมีการเป็นของของตนไม่ถูกหรอกแบบเนี้ยมันต้องทําเอาเองไม่เป็นห่วงใยอย่าไปไอ้คิดว่าใครจะมาทําให้เรากินเอาไม่ได้หรอกคิดว่าจะใครจะแผ่อุทิศส่วนกุศลให้เราเราต้องช่วยตัวเราเองน้ําตาลเลยเบื่อหน่าย. ในทรัพย์สินเงินทองเข้าของเบื่อหน่ายในทุกอย่างไม่ได้เบื่อแบบนี้อารมณ์เบื่อนะคือมองเห็นว่ามันอยู่ยังไงแบบนี้มันลุ่มหลงไอ้เดือนเมื่อเช้าก็จะตายแล้วแล้วก็จะแตกจะดับแล้วทั้งมงมาเราเพ้อเพลินอะไรกับสิ่งเหล่านี้อะไรเงี้ยเออตอนหลังก็ตัดสินใจลาออก. เลยลาออกไป. บางคันเลยเรา. แล้วก็ไม่อยากได้อะไรอยากเอาอะไรยกให้หมดยกไม่ได้ออกมาก็ออกมาห่มผ้าเหลืองเลย3ผืนไม่เอาละ. ไม่เอาอะไรออกมาเลยแม้แต่ตะลึงเดียวสตางค์แดงเดียวก็ไม่มีไม่ออกมาเลยออกมาเลยหันหลังให้เลยเอ้ามีเท่าไหร่เอาไปเลย. เลี้ยงไปเลี้ยงครอบครัวไปเอาแล้วเฮ้ยออกมาหันหลังออกมาเพราะว่าเดี๋ยวกูจะตายแล้วจะเป็นเดี๋ยวมันต้องตายจากพลัดพรากจากกันมันก็ไม่มีอะไรแล้วที่จะเอาไปได้แล้วไปไปไปเต้นเต้นเต้นอยู่ในความไม่จริงอยู่เลยมีชีวิตอยู่ในความเป็นจริงไม่ช้าก็ต้องพลัดพรากกันหมดไม่เราก็ถือว่าไม่ไม่จับเองก็ต้องจับตายแต่ยังไงก็ต้องจับแต่ตอนจากไปรอจับตัดจากตายนี่มันเป็นทุกข์มากไม่พ้นทุกข์จับเป็นน่ะมันจะมีพ้นทุกข์ได้มีโอกาสพ้นทุกข์ได้. ก็พิจารณามากมากเข้าเนี่ยแล้วเวลาพอเพราะว่าหมอบอกว่าคุณเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายยังทําใจได้บ้างไปถึงกับสติแตกนะหรือคนที่คนที่รักตายเกิดอุบัติเหตุตายรถชนตายไม่ถึงกับสติแตกเป็นบ้าตกใจจนเป็นบ้าเอาก็มาบอกส่งข่าวมาบอกนี่ลูกโดนรถชนตายคนไม่จําเป็นสติแตกโอเป็นบ้าเป็นหลังเลย. พอพิจารณาเข้าเงี้ยต้องตามให้ได้สนใจเรื่องการนั่งเลยเดินอย่างเดียวไม่ชอบนั่งก็หลังหลวงตามาฝึกลูกศิษย์กันเยอะแยะเดินให้เดินไม่ให้นั่งอ่ะเพราะอะไรนั่งแล้วมันก็เห็นแต่คนนั่งหลับนั่งหลับคอหักนั่งหลับก็คอหักอะไรเงี้ยมันไม่ได้เรื่องได้ราวเลย. นั่งเดี๋ยวก็คอหักแล้วก็คอหักแล้วเนี่ยไปมาบวชปฏิบัติตั้งหลายวัดแล้วตาไปอยู่มาเนี่ย. เวลาพอนั่งกันอย่างนี้ก็ฟังพอดีเพลินดี. ต่อไปนี้ถึงเวลาปฏิบัติธรรมปิดไฟ. พอปิดไฟก็นั้นน่ะมันก็เป็นออตโต้เป็นอัตโนมัติไม่ว่าพระฆราวาสคอหัก. มันเหมือนกับอีตอนที่ปฏิบัติธรรมเนี่ยคือการพักผ่อน. มันไม่ใช่เป็นการปฏิบัติธรรมแต่เป็นการพักผ่อนเพราะอะไรพอปิดไฟแล้วเออมองไม่เห็นกันไงพอถึงก็อ้าวตอนนี้ก็อ้าวขุดคุยกันเสร็จแล้วตอนนี้พอแล้วฟังมาเยอะแล้วปิดไฟปฏิบัติพอปิดไฟปฏิบัติพระก็ไม่อายโยมโยมก็ทําอายพระพอปิดไฟหมดแล้วไงล่ะแต่เราเห็นปุ๊บ. เพราะอะไรไม่ต้องเห็นหรอกเดี๋ยวหงายท้องตู้มหงายท้องตู้มเดี๋ยวคนก็หงายท้องเดี๋ยวก็นี่หงายท้องตุ้มบางทีก็หัวโขกไว้ข้างหน้าตู้มอย่างเงี้ยอุ้ยทุกวันเลยไม่เห็นจะได้อะไรเลยบวชกัน3410ลูกอยู่ด้วยกันอ่ะ. เยอะแยะไปหมดอะสร้างหัวโขกพื้นตู้มเดี๋ยวก็หงายท้องตุ้มตุ้มตุ้มพื้นอ่ะแต่ละคนอ้าวมันมีความสุขอีกทีนึงตอนไอจีก็รู้สึกตัวอีกทีก็เปิดไฟหมดเวลา. ต่างคนต่างกลับแล้วเป็นอย่างเงี้ยทุกวันเลยต้องนั่งสมาธิกันทุกวันตอนหลวงปู่พ่อแม่ครูบาอาจารย์เทศน์ก็เกรงใจท่านก็ไม่ค่อยกล้ามีใครนั่งหลับหรอก. อ๋อฟิกซ์ไว้อ้าวถึงเวลา. ปฏิบัติธรรมเพราะเป็นภัยเนี่ยเราสังเกตุเห็นแต่ละคนเนี่ยเพราะปิดไฟแม้แต่เราก็นั่งไม่ได้เพราะปิดไฟปุ๊บมันง่วงมันอัตโนมัติไม่รู้เป็นอะไรคอหัก. ท่านก็หงายท้องตุ้มตุ้มๆกับละคนอ่ะโอ้ยไม่อายอะไรเลยฆราวาสก็มาปฏิบัติเต็มดาราหงายท้องกับตุ้มตุ้มอยู่อย่างนี้แหละอุ้ยไม่ได้เลือกได้ลาวเลยไม่ไปยังไงเล่าเราเห็นปฏิบัติกี่ปีกี่ปีหรือไปกันยังไงแล้วแบบเนี่ยโอ้ยไม่เอาเราก็เลยบอกว่าลูกศิษย์เราตัวเราเดินเดินเดินลุกมาเดินมาเดินเดินเดินพิจารณามากมากเข้าแล้วแต่ว่าใครปฏิบัติกรรมฐานในครั้งไหนก็เอากรรมฐานของตัวเองว่าปฏิบัติเข้าเอากรมฐานตัวเองมาไม่ต้องไปตามกันตามตามกัน. ใครชัดเจนตรงไหนในกรรมฐานตัวเองก็คือตัวเองก็ปฎิบัติอยู่ในขั้นไหนกรรมฐานขั้นไหนก็กัดติดจดจ่อจดจ่อกัดติดในกรรมฐานของตัวเองนั่นแหละให้ต่อเนื่องไปกับสายโดยการเดินเดินไปเดินมาเนี่ย. ก่อนเนี่ยอธิบดีท่านในปฏิบัติพาไปปฏิบัติชนะแอบนั่งด้วยแล้วก็เดินคอยลุกไปกํากับเดินเดินอย่างเดียวอย่านั่งตี3ตี4ก็ไม่ให้นั่งแล้วเราก็กํากับเดี๋ยวถึงไม่เลี้ยวไปอีกอันนึงเดี๋ยวนั่งเมื่อไหร่จะตีเดินเดินเดี๋ยวเดี๋ยวเดินเดี๋ยวจะแอบไปนั่งอีกแล้วบอกให้เดินลุกไปเดินอย่างเงี้ยหรอเดินไปก็ล้อไป. โหวตโหดมากโหดมาก. ไม่ยอมให้นั่งทําไมไม่ยอมให้นั่งโหดโหดจริงจริงอะไรเงี้ยแล้วก็บอกว่าเออสลัดมันเฉลยบอกว่าเออเราก็นั่งไม่ได้ว่าเค้านั่งแล้วมันมึนหัวแล้วก็นั่งแล้วมันง่วงแล้วนั่งไม่ได้แล้วปฏิบัตินั่งแล้วปัญญาไม่มีมันต้องเดินอย่างเดียวไงเพราะว่าถ้าเดินแล้วมันต้องมีปัญญาถ้านั่งแล้วก็หลับนั่งแล้วเห็นมาเยอะแล้วนั่งแล้วหลับไม่มีปัญญาไปอะไรเลยเราเลยให้เดินแล้วเราก็นั่งไม่ได้คือให้เจ้าเดินอู่บอกแต่แรกก็ไม่ต้องหงุดหงิด. ว่าอาจารย์ก็ยังนั่งไม่ได้ต้องเดินก็นึกว่าแหมทําไมอ่ะเราคนเดียวต้องเดินคนอื่นนั่งโอ้ยไม่ได้นั่งล่ะคนอื่นก็เดินเลยปฎิบัติกันเนี่ยบางทีพออยู่รวมกันปฏิบัติเนี่ยกับลูกตาไม่ได้นอนหรอกทั้งวันทั้งคืนอ่ะ. คอยควบคุมดูแลกัน5มนอน5มนั่งอยู่กันเนี่ยบางทีเนี่ย2วัน3วัน5วัน7วัน10กว่าวันน่ะทั้งวันทั้งคืนน่ะแทบไม่ได้หลับได้นอนหรอกไม่ให้ไม่ให้ไปนั่งหลับสัปหงกด้วยเพราะว่าอะไรก็หลับนิดเดียวก็พลังงานมันลดมันลดแล้วหลับนิดนึงพลังงานล้นฟุ้งก้านแล้วกําลังโอ้ยกําลังพอมัน. พบตํารวจนอนก็มากเท่าร่างกายไม่ได้กินอะไรมันกินน้อยไอ้คิดฟุ้งซ่านมันหายไปหมดเลยโอ้ยกินเยอะเยอะนอนเยอะๆอย่างพวกท่านเนี้ยปฏิบัติแล้วจะให้สงบมันไม่สงบหรอกโอ้ยมันกินเยอะนอนเยอะดูหนังฟังเพลงเล่นแจ๊สเล่นไลน์เล่นโทรศัพท์มือถืออีกมันฟุ้งซ่านโอ้ยจะมาปฏิบัติธรรมแล้วมันอย่างนี้มาสะกดจิตให้นิ่งเฉยเลยเพราะว่ามันอยู่ในด้านท่ามกลางแวดวงปัญหาแล้วก็แถมเล่นแชทเล่นไลน์เล่นดูหนังฟังเพลงเล่นนู้นเรื่องนี้แล้วก็ถึงเวลาปฏิบัติพวกนิ่งเฉย. เลยอะหักดิบนิ่งเฉยไปเลยเงี้ยไม่ใช่นะผิดแบบเนี่ยอุ้ยปฎิบัติแบบนี้เยอะแยะเลยมานี่ผิดมากเลยอ่ะแบบนั้นไม่ถูกนะไม่ถูกมันไม่ใช่ไปปฏิบัติมันนิ่งเฉยอย่างนั้นอะเพราะว่าอะไรมันไม่ปฏิบัติแบบเออกินน้อยนอนน้อยพูดน้อยสํานวนอินทรีย์ตาหูจมูกลิ้นกายใจค่อยค่อยตะล่อมจิตใจของตัวเองมาให้มาอยู่กับเครื่องล่อเข้าประจําอยู่กับเครื่องล่อก็ได้พุทโธพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธหรือหายใจเข้าพุทหายใจเอาโทแต่หลวงตาไม่ใช้อะไม่ใช้เครื่องบริกรรมอะไรเรานึกถึงแต่ความตายความ. พิจารณาแต่ความจริงอย่างเดียวเลยเดินไปเดินมาพิจารณาแต่ความตายพอไม่เที่ยงพระสุภาพกรรมฐานนานนานรู้สติทั้งวันทั้งคืนไม่ได้สนใจอเมริกาไม่ได้สนใจมานั่งทําสมาธิทําสมถะสมาธิอะไรไม่สนใจเลยพี่เอาแต่ความตายตายตายไม่พูดถึงสมถะวิปัสวิปัสนาเลยไม่ไม่เคยคิดถึงเลยไม่ได้สนใจเลย. เออแล้วมันไม่เน้นอ่ะพวกลูกศิษย์เราไม่มาไม่มาเน้นมาทําเอาอีกสมศักดิ์มาบริกรรมอะไรไม่เน้นเพราะไม่ค่อยได้ผลมันไม่ค่อยได้ได้ผลแต่น้อยน้อยคนเท่านั้นที่มันเห็นเห็นเขาฟุ้งซ่านมากก็เลยให้ปฏิบัติอย่างเงี้ยให้ปฏิบัติหน่อยแต่ก็ไม่ค่อยได้เน้นเพราะว่าบริกรรมมันไม่ค่อยได้ผลแต่ถ้ามันจะได้ผลก็คือเนี่ยพวกที่. เออเพลิดเพลินมาปฎิบัติแล้วก็เพลิดเพลินเจริญใจไม่ว่าอะไรแต่พอไปอยู่ในป่าไปอยู่ในวัดป่าที่ไม่มีไฟฟ้าแล้วน่ากลัวอะไรอย่างเงี้ยพวกเนี้ยบริกรรมไม่ต้องโดยไม่ต้องบอกให้บริกรรมเลยเขาโทรมาถี่ยิบเป็นปืนกลเลยกลัวผีกลัวผีกลัวงูมากเลยมันมีเจ้าแกมาปฏิบัติด้วยเงี้ยพอปฏิบัติแล้วก็. ไม่ค่อยจะเอาเท่าไหร่อะก็เลยไปบวชเสร็จก็ไปอยู่วัดป่าแล้วก็ไฟก็ไม่มีที่ภูเขา. แล้วก็เค้าให้พี่อยู่ที่กุฏิโอ้มาแล้วจะได้บําเพ็ญเพียรได้เต็มที่เนอะพาไปอยู่กุฏิร้างหลังเขาโน่นไปยิ่งหนักเลยตอนนี้นอนไม่หลับกลัวมากเลยตอนนี้ไม่ต้องพูดเลยบอกว่าพุทโธเขานะพุทโธเข้าสติแล้วมันอยู่กับพุทโธไม่ต้องอย่าให้ฟุ้งซ่านไปไหนโอ้ยไม่ต้องพูดถึงเลยพุทโธมันมาผีเป็นปืนคนทั้งวันทั้งคืนกลัวผีกลัวงูกลัวสัตว์ร้ายอุ๊ยสติจะแตกไว้ได้โทรพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธจิเป็นเพื่อนคนเลยเนี่ยถ้าพวกบริกรรมมันต้องมาอยู่ป่าอยู่ที่มันน่ากลัวนะถึงจะได้ผล. ส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้ผลนะแปลกมากเลยแต่บางคนอาจจะได้ผลนะแต่ว่าเราเห็นมาเยอะก็ไม่ค่อยได้ผล. แต่ก็จิตมันจะสงบจริงจริงมันต้องไว้อะไรล่ะมันต้อง. ตะล่อมจิตในแง่มุมต่างๆแล้วจิตมันก็มีความสงบลงต้องรู้จักตะล่อมจิตในแง่มุมต่างๆของตัวเองก็ฉลาดฉลาดในการตะล่อมจิต. ตามก่อนไม่ไม่ได้มีรูปแบบหรอกคือพูดไปเดี๋ยวเค้าจะหาพ่อแม่ครูบาอาจารย์อัดเทปไปเดี๋ยวก็จะเอาอุ้ยตาสอนอะไรมันไม่เห็นอีกในกรรมฐาน40อะไรเลยบางทีไม่ได้ใช้เป็นกรรมฐาน44เสิร์ฟแล้วก็อะไรก็ตามที่จิตมันต้องมันรวมตัวลงมาได้มันมันโหลดตัวลงมาได้ก็ใช้ได้แล้วเมื่อก่อนเนี้ย. ไอ่ฝรั่งแหม่มสาวสาวเยอรมันมาเยอะโบน่า. เขาก็บอกว่าอาจารย์ฝากแหม่มคนหนึ่งมาจากเยอรมัน. พูดไทยก็ไม่ได้พูดเพราะภาษาอังกฤษก็ก็ตอนนั้นก็พูดไม่เก่งนี่เราก็ยังพูดไม่ได้ใหญ่เลยอาจารย์ฝากด้วยนะแล้วทําไงแล้วใครจะพูดด้วยอ่ะ. พวกผมก็จะไปแล้วไปปฏิบัติโดยจงกรมอาจารย์ดูเหอะอ้าวเอามาทิ้งไว้เฉยๆอ่ะแล้วไอ้พวกนี้ก็ไปเดินจงกรมกันแล้วพูดภาษาอะไรเขาเนี่ยทีนี้. จ้องหน้ากันกูทํายังไงวะอยู่อยู่เออจะเอาไงดีจะโดนฝรั่งไงดีเยอรมันแหม่แหม่มเยอรมันเอ้อยู่ๆๆ active active unknow active active. เมื่อส่ายหน้า. ไม่รู้หรอกไม่รู้จักละแอคทีฟอะไม่รู้จัก. เออเราอ่ะจะเอาไงแอคทีฟแล้วก็เลยทําทําอย่างนี้ทําให้ทําเอามันมันตื่นตัวตื่นตัวตื่นตัวตื่นตัวยังไงแอคทีฟแอคทีฟแอคทีฟก็เข้าใจไหม. เข้าใจเข้าใจแล้วก็. อินโนเซ้นอินโนเซ. อือแม่ไม่เข้าใจไม่เข้าใจแล้วก็แล้วก็ทําเป็นเด็กดิ้นให้ให้ทําเป็นเด็กดิ้นเงี้ยเออเข้าใจเข้าใจอินโดเซ้นเข้าใจเรา2เรียงคงไม่ได้นะ. เออสําเนียงภาษาอังกฤษไม่ได้บอกได้2คําต่อไปออกไปเดิน. ถ่ายไปแค่เนี่ยกรรมฐาน. ก็ไปครับแอคทีฟแอคทีฟแอคทีฟไม่รู้ไปทําได้ยังไงไม่รู้ฝรั่ง. เลยเดินสัก3วัน3คืนไม่หลับไม่นอน. 3วัน3คืนเอาไปเดินไม่หลับไม่นอนเลยแอคทีฟฟีโนเซ็นแอคทีฟเราสังเกตุเห็นอร่อยอ่ะเนี่ย. อ๋อมึงก็ส้มมะรุมส้มเช้ง. Active pintoven active policent active pintosent active intosen active no sense เดินทั้งวันทั้งคืนน่ะแปลกมากเลย. พอถึงตอนเช้ามาแล้ว. ล่ามพามาอยากคุยกับอาจารย์หน่อย. เอ้แปลกมากเลยอาจารย์ชีวิตเขาไม่เคยไม่ถึงไม่เคยไม่หลับไม่นอนจนถึงสว่างเนี่ยไม่เคยทําอย่างนี้เลยแล้วที่นี่มันน่ากลัวมากเยอรมันไม่น่ากลัวอย่างงี้ไม่มีที่น่ากลัวแบบนี้แล้วไปปฏิบัติที่วัด. น่ากลัวมากเออ. แล้วเป็นไงเอ๊ะมันทําไมไม่หลับไม่นอนได้เออแปลกมากเลยนี่มันทําไมเราจึงไม่นอนไม่เคยไม่นอนแบบเนี้ยเลยโหผมไปนอนปุ๊บนึกขึ้นได้เลยว่าเราไม่นอนได้เพราะว่าดวงอาทิตย์มันไม่ได้หายไปไหนไม่มีเวลากลางคืน. เพราะว่าดวงอาทิตย์มันไม่ได้ไปไหนหรอก. มันก็อยู่นอกโลกนี่แหละมันดับไปเมื่อไหร่ล่ะกลางคืนมันเลยไม่มีเพราะดวงอาทิตย์ไม่เคยหายไปไหนเราอะแล้วเวลามืดๆเนี่ยไม่ใช่เราเอามันมาบังงี้. คือประเทศไทยหันหันมาอยู่ด้านนี้แต่ไม่มีกลางคืนหรอกเหงาๆระบาดนี้ก็เลยแลดูมืดแต่จริงจริงไม่มีเวลามืดหรอกเหมือนดวงอาทิตย์ไม่เคยหายไปไหนออกไปหน่อยออกไปนอกข้างนอกหน่อยก็สว่างแหละเออจริงของเขาเว้ย. แล้วเราบอกว่าอาจารย์ไอ้นาฬิกาเนี่ย12เลขเนี่ยมันของปลอมเราเนี่ยหลงกลมันมานานแล้วเค้าเนี่ยแบ่งเวลาความจริงไม่มีหรอกกลางคืนกลางวันก็ไม่มีมันก็มีแต่โรคหมุนรอบหมุนรอบดวงอาทิตย์หมดรอบตัวเองหมุนไปหมุนไปหมุนไปหมุนไปแค่นี้แหละแต่ไม่มีหรอกไอ้เวลายิ่งเวลานาฬิกา12เลขเนี่ยมันไม่มีหรอกอาจารย์เค้ามาแบ่งทีหลัง. เออแปลกเว้ยมันเดินคืนเดียวมันเข้าใจเรื่องเเข้าใจเรื่องการเเข้าใจเรื่องโรคดวงอาทิตย์เลยเว้ยมันบอกว่าอาจารย์นี่นะถ้าเรามีเครื่องมืออะไรก็ตามที่มันหมุนเร็วกว่าโลกนะเราหมุนทวนกระแสโลกไปโลกมันหมุนไปทางนี้เราหมุนย้อนย้อนความเร็วของโลกเข้าไปหมุนย้อนขึ้นไปนะเราจะระลึกชาติได้เลย. เห้ยเราว่าไอ้นี่เดี๋ยวจะฟุ้งซ่านแล้วก็ไอทีเป็นเรื่องเซ็นไปไปไปไป. ต่อไปแล้วมัน active ป่ะนี้เดินไม่หลับไม่นอนหรอกจนถึงตอนเช้าวันที่2มาละอาจารย์. แล้วทําไมมี. นี่ตัวการ์ตูนเต็มไปหมดเลยเนี่ยมีตัวการ์ตูนที่เจดีย์อ่ะมีตัวการ์ตูนทุกจ้องเลยเจดีย์ที่ว่าตอนหน้ามืดมีตัวการ์ตูนเต็มไปหมดเลยอ่ะเนี่ยแล้วเจดีย์มาแล้วการ์ตูนมาทําไงก็มาพนมมือก็มีมาทําอย่างนี้ก็มี. มาทําไมตัวการ์ตูนเต็มเลยอะก็งงมามาบอกเราตอนเช้า. เราบอกเลยเอ๊ะสงสัยนะตัวการ์ตูนอะไรตัวการ์ตูนเป็นไงอะหมดอะ. ตัวการ์ตูนเนี่ยมันมีหัวแหลมๆใส่อะไรพวกหัวแหลมแหลมแล้วตรงนี้ไอ่ตรงหัวไหล่มันก็แหลมแหลมมาเรื่องแล้วไงนี่มันเทวดานี่หว่าเนี่ยเราก็ว่าไอ้เจ้านี้ไม่รู้จักเทวดาไหม. คือจะอธิบายให้มันฟังเดี๋ยวมันก็จะฟุ้งซ่านเหลือสติมันจะแตกไปไปไปไปไป. เขาคงมาดีใจกับเจ้าสิคือคนไทยไปนอนหมดแล้วจะมีเจ้าคนเดียวแต่บ้าเดินอยู่ได้2วัน3วันเนี่ยไม่หลับไม่ได้นอนเนี่ยเออเจ้านึงขยันจริงๆเว้ยแบบว่าไปเดินไปมึงไปเดินแอคทีฟอีโดเซ็นแอคทีฟ. พอวันที่3มา. ก็มา. ระลึกชาติได้หมดเลยทุกคนรู้ความคิดดูวาระจิตระลึกชาติทุกคนได้เลย. อือมา3วันแค่นั้นแหละเออมันก็ได้แต่แต่มันได้แต่สมถะไปยังไม่ได้ขึ้นวิปัสสนาคือที่หน้าร่างกายให้ตายเน่าเปื่อยบุบผามันก็คงปล่อยวางยังไม่ใช่ยังไม่ทันได้วิปัสสนาแทนแทงทะลุในร่างกายจิตใจของตัวเองแล้วก็คงปล่อยวาง. สังขารในร่างกายจิตใจของตัวเองก็พอดีหมดเวลาหมดคอร์ส3วัน. ก็เหมือนจะพูดเรามาปัจจุบันเนี่ยหมดคอร์สก็ต้องกลับแยกย้ายกันกลับเลยหมดเวลาไปน่าเสียดายได้แค่สมปธไปแต่ไม่ได้วิปัสสนา. เนี่ยแบบเนี้ยก็บางทีมันก็. คือมันแล้วแต่ว่าเทคนิคที่ใช้ในแต่ละขณะนั้นน่ะ. อยากให้. ท่านอาจารย์ท่านนึงอ่ะอาจารย์หัวหน้าคณะสาอุธรเก่าอ่ะท่านเป็นมะเร็งร้ายแรงแล้วก็ท่านก็. ถามมาหมดแรงและหามาเข้าปีกมามาเข้ามาหามาหาเราให้ให้เราช่วย. ให้เราช่วยเราก็บอกอ้าวพุดโทรเข้าพุทโธพุทโธพุทโธก็เอาพุทโธพุทโธปุโท. นะฮะแล้วก็เห็นท่านพุทโธสักพักแล้วก็ดู. ทําไมข้างในมันตีกันยุ่งเหยิงแบบนี้วะเนี่ยเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวท่านเอาใหม่เดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยว. เดี๋ยวก่อนท่านภาวนาว่าพระเจ้าพระเจ้าเหรอ. ก็เลยตกใจกราบขอขมาขอขมาแล้วผมก็มาอาจารย์อาจารย์ผมเป็นอาจารย์สอนคริสต์ศาส. อ้าวเป็นอาจารย์สอนด้วยนะอ้าวแล้วคุณทําไมไม่บอกอ่ะ. ก็ไม่กล้าบอกอาจารย์เดี๋ยวอาจารย์ไม่ช่วยผมบอกอาจารย์แล้วอาจารย์ไม่ช่วยผมโอ๊ยช่วยทั้งนั้นแหละ. เอ้าอย่างนั้นก็บริการไปพระเจ้าพระเจ้าก็บริการไปเหอะเครื่องล่อจิตเฉยเฉย. แล้วก็บริการพระเจ้าพระเจ้าพระเจ้าดีใจอ่ะบริการไว้พระเจ้าพระเจ้าบริการพระเจ้าพระเจ้าพระเจ้าไปเอ้มันข้างในมันไปตีกันแบบนี้ว่ะเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวทําไมข้างในมันตีกันแบบนี้อีกหรอกก็ให้บริการพระเจ้าพระเจ้าวิจะตีกัน. อาจารย์เดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยว. มันไม่สบายใจทําไมอ่ะ. เวลาอาจารย์ให้ผมเนี่ยบริการพุทโธพุทโธผมมีความรู้สึกกับผมบริการไปแล้วผมไม่สบายใจมัน. พอเรายศต่อศาสนาผมผมทําไม่ได้. อ้าวแล้วพออาจารย์บอกว่าผมบริการพระเจ้าพระเจ้าพระเจ้าผมรู้สึกว่าผมอุตส่าห์เนี่ยมาขอความช่วยเหลือจากอาจารย์เนี่ยผมยังทรยศต่ออาจารย์อีกโอ้ยจะไปคิดมากแบบนี้วะเราก็บอกว่าเป็นเครื่องล่อจิตเฉยเฉยเนี่ยอะไรก็มันก็คิดไปคิดมาอยู่นั่นแหละเริ่มจะปฏิบัติยังไงได้ว่ะเดี๋ยวอาจารย์มันมีอะไรมั้ยที่ไม่เกี่ยวกับศาสนา. เราก็นึกว่าจะเอาอะไรกันวะไม่เกี่ยวกับศาสนาคือคือลมหายใจไม่เกี่ยวกับศาสนาเนี่ยไม่ว่าศาสนาใดชาติใดก็มีลมหายใจลมหายใจก็แล้วกันนะหรือลมหายใจก็ออกไม่ต้องบริกรรมอะไรเอ้าไป. ไปนั่งรู้ลมหายใจก็ออกกลับไปสัก23วันต้องกลับมาอาจารย์ขอคืนได้ไหมอ้าวทําไมอะมันหายใจไม่ออกเลยมันจุกไปหมดเลยอ้าวไม่เคยหายใจเลยไม่เคยรู้ลมหายใจพอไปรู้เข้าไปไปกัดไปสกัดลมหายใจบ้างไปแน่นๆหายใจสั้นๆยาวๆยาวยาวสั้นสั้นหายใจไม่ออกพูดความวืดวาอันนั้นจุกหน้าอกไปหมดเลย. ขอคืนอาจารย์ขอคืนหน่อยใช่ไหมเอ้าแล้วทําไมอ่ะจะเอาอะไรล่ะเนี่ยพุทโธก็ไม่ได้พระเจ้าก็ไม่ได้ลมหายใจก็ออกก็ยังไม่ได้แล้วจะเอาอะไรอะ. นึกไม่ออกเราก็หมดหนทางและจะเอายังไงเดี๋ยวเดี๋ยวคุยกันก่อนดิ. อย่าพึ่งปฏิบัติเลยเราว่านั่งคุยกัน. ในชีวิตของฉันเนี่ยฉันชอบอะไรที่สุด. มีอะไรที่จะชอบที่สุดในชีวิตอะสิ่งที่ท่านชอบและประทับใจที่สุด. โอ้โหเค้าพวกแกนี่แหละ. จิตสว่างไสววึบขึ้นมาปิติซู่ซ่าขึ้นมาเลยโอ้โหไม่ทันได้ปฏิบัติเลยปฏิบัติไม่เป็นปฏิบัติเท่าไหร่ไม่เป็นแต่พอพูดขึ้นมานี่น่ะมันปิติขึ้นสู้ซะสว่างไสวหรือว่าชานผมพี่นะเป็นนักศรีไวโอลินระดับมือต้นๆของโลกเหมือนกันนะเนี่ยโอ้โหเนี่ยผมเนี่ยสีไวโอลินอะไรเพลงอะไรนะเขาเรียกอะไรเพลงคลาสสิคใช่ไหมเพลงคลาสสิคฮะโมสาร์ทบีโตเป็นเพลงอะไรอ่ะ. อย่างเงี้ยอู๊ยเดี๋ยวก็สีใหญ่เลยอาจารย์เนี่ยก็สีอย่างงี้อย่างงี้อะไรก็ฟังไม่รู้เรื่องเราอ่ะสีเขาก็สีอะไรท่อมมือถืออย่างเงี้ยเนี่ยผมเคยเล่นกับพอร์เกสต้าวงใหญ่ของอเมริกาเนี่ยโหดเนี่ยผมเนี่ยได้รับเกียรติไปเล่นกับออร์เก็ตต้าวงใหญ่ของอเมริกาโอ้โหตัวนี้แอบพูดสติเราล่าใหญ่เลยชวนเราคุยเราได้ฉีดเลยได้ช่องเอาล่ะมันเล่นยังไงไหนเดี๋ยวนี้ทีนี้เค้าก็ไอ้เอาเหมือนทําอะไรเอาไอ้. ไวโอลินมาใส่มือเงี้ยแต่ไม่ได้มีหรอกไวโอลินน่ะแต่เขาเหมือนไวโอลินมันอยู่ในมือเขาเนี่ยแล้วเอาสายสีสายมันก็ไม่มีแต่ว่าสีแล้วมีเสียงดังด้วยนะเอาปากทํา. แต่ปรากฏว่า. เขาไม่รู้อ่ะเขาทํานิมิต. เพราะอะไรเขาทํานิมิตไวโอลินมันติดเลยไม่หายเลยแล้วสายไวโอลินก็ทํานิมิตไม่หายเลยอ่ะจิตมันไม่ไปไหนเลยอ่ะมันมันอยู่กับนิมิตที่เขาสร้างขึ้นมาคือไวโอลินกับสายไวโอลินแล้วก็เตะ. อะไรเงี้ยแล้วก็ชวนคุยอุ๊ยอย่างงี้เหรอ?อุ้ยอย่างนี้อย่างนี้อุ๊ยใช่ใช่ใช่ศรีอะดียังไงสีแล้วสีช้าอย่างงี้อุ๊ย. นี่มันรวมด้วยแฮะ. รวมบึ้มไปข้าวของเคลื่อนย้ายได้เลยเคลื่อนย้ายวัตถุได้. สามารถเคลื่อนย้ายวัตถุได้เลยเนี่ยโอ้บางทีก็มันก็เนี่ยมันต้องหาแต่ละคนอ่ะหาว่าให้. อือแต่ไอ้เนี่ยมันเป็นแค่สัมภาษณ์เฉยเฉยนะ. แต่ละคนก็มีฤทธิ์มีเดชเป็นต่างกันแต่มันเป็นเป็นเป็นแค่สัมผัสอะคือเป็นทําอยู่แค่เนี้ยเป็นคนทุกข์ตายแล้วก็ตรงธรณีก็ไม่ได้อีกในเรื่องในลาวอะไรแล้วมันไม่ได้ปฏิบัติเพื่อความปล่อยวางมันก็ต้องเอาความสงบใจพิจารณาร่างกายไม่เที่ยวไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยงที่ไหนเห็นจิตเกิดดับกระดาบจิตก็ไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยงปล่อยวางร่างกายแล้วจิตไอ้ตรงนั้นน่ะถึงจะแน่นอนไอ้ตัวเนี้ยไปเที่ยวสรรพสามิตเรื่องเรื่องเด็กเด็กเราก็เลยไม่ค่อยได้สอนแต่ลูกศิษย์เราก็เมื่อก่อนเราก็สอนเยอะเราก็. เป็นกันเยอะแต่เป็นแล้วมันก็ขอวิปัสสนามันมันไม่ค่อยต่อคือส่วนใหญ่ไม่ชอบ. พอมันทําได้แล้วไม่ชอบเด. เจ้าอาภิญญามันก็ล้มกันไปหมดอ่ะไม่ค่อยได้ไปต่อสายหรอกคุณหมอปงปล่อยวางไม่ยอมปงปล่อยวางพิจารณามันจ่ายมันก็ไปเล่นกันเอาจิตลูกจิตเห็นเอาอะไรไปเล่นกันไปอะไรกันไม่มันไม่ยอมไปต่อเราสิส่วนใหญ่เนี่ยเราแค่จิตลูกจิตเหรียญตอนนี้มันไปต่อนิดาคงปล่อยวางมันไปเจอความสุขความสบายได้แล้วไม่เอาแต่เอาแต่ความสงบใจเอาเอาไก่เบาใจเบาเหมือนเหาะหรือเดินอากาศได้เอาฤทธิ์อภิญญาเอาวิญญาณทางจิตฤทธิ์ทางใจมันก็ทําอยู่แค่นั้นแหละไม่ไปหน่อยนะวันวันเราไปดูรู้เห็นอะไรกัน. ฟุ้งซ่านเสียหายเสียของก่อน. ไม่นํามาพิจารณาร่างกายจิตใจเห็นว่าไปเที่ยวสังหารไม่เที่ยวสังหารไม่เที่ยวแทบไม่มีเลยเลยเห็นโทษแล้วก็เห็นพวกที่พวกที่ปฏิบัติการทั้งพระทั้งฆราวาสสมัยก่อนปฏิบัติกันมาเมื่อ30ปีมาแล้ว. 30กว่าปีมาแล้วปฏิบัติกันก็โอโหเมื่อก่อนนี้ปฏิบัติกันเนี่ยเน้นพวกเนี้ย. เน้นกันแบบซ่อนปฏิบัติกันในหุบเขาเลยซ่อนตัวกันปฏิบัติเป็นเหมือนกับเป็นเรียกว่าอะไรนะสํานักเป็นสํานักสมัยของของคนที่เอาที่เมืองจีนเนี่ยเหมือนกับเป็นสํานักใหญ่ในปฏิบัติกันโอ้โหเรื่องนี้เลขเด็ดเรื่องอภิญญาที่ทุจริตอะไรต่างต่าง. แต่ว่าสุดท้ายเนี่ยเห็นพระก็สึกไปหมดศึกศึกไปหมด. แล้วก็ฆราวาสก็เอาไปใช้ในการที่มันเอาไปดูนั่นดูนี่อะไรเงี้ยไปดูหมอบ้างไปทํานายไทยทักมันไปเล่นหุ้นเล่นหวยเล่นการพนันไปใช้เข้าไปบ่อนคาสิโนต่างๆโอ๊ยเสียหายยับเยินหมดคนไทยไม่ได้เรื่องได้ราวหรอก. เละเทะ. เราเห็นความเสียหายมา30ปีเนี่ยเห็นไอพวกเนี้ยเอาไปใช้กันในทางที่เสียเสียหายหายไม่พูดถึงเลยเราไม่อยากพูดถึงเลย. ไม่อยากพูดถึงสอนแต่เรื่องพิจารณาคงปล่อยวางคงไปวางอย่างเดียวดีกว่าชื่นใจสบายใจพ้นทุกข์นี้ให้ไปสอนเรื่องนั้นน่ะให้กลับไปสอนนี่ไม่อยากได้เลยไม่อยากเอาไม่อยากไม่อยากสอนเพราะอะไรมันไม่ไม่ใช่ทางมันไม่ใช่มันไม่พ้นทุกข์ไม่พ้นทุกข์แล้วก็บอกว่าฝ่ายคนบอกว่าอาจารย์ไม่นั่งสมาธิไปทําสมาธิแล้วมันจะเป็นยังไงอ่ะแล้วมันจะไปพิจารณาอะไรต่อยอดได้โอ้ยมันก็เอาไอ้เนี่ยเลยกรรมฐานมันมี40กองอ่ะ. กรรมฐานเนี่ยเราก็เลือกเอาสิเลือกเอากองนั่นเลยเอากองมรณานุสติตายแน่ตายแน่ไตแหงไตแงความตายตายๆอันนั้นอ่ะคือกรรมฐานกองนึงแล้วถ้าเรากรรมฐานนี่เราก็ไม่ต้องเอาพุทโธอีก. หรือเปล่าก็เอากรรมฐานตรงตรงนี้เลยพระพุทธะพุทโธแล้วเนี่ยใจสงบแล้วต้องทํา2ขั้นตอนคือกรรมฐานอย่างอื่นต้องทํา2ขั้นตอน. คือพิจารณากรรมฐานอย่างอื่นเนี่ยทําได้แค่ใจสงบพอใจสงบแล้วมาพิจารณาร่างกายให้ตายเน่าป่วยบุพการต้องย้อนกลับมาพิจารณามรณานุสติอีกแต่ถ้ากรรมฐานมรณานุสติหรือศุภกรรมฐานเนี่ยมันขั้นตอนเดียวจบเลยคือมันปล่อยวางไปเลยไม่ต้องมา2ขั้นตอน. แต่แม้กระทั่ง. พวกที่ปฏิบัติเออมาพิจารณามรณสติหรือสุพัฒน์กรรมฐานความตายน่าเปิดบุคลางเนี่ยก็ปฏิบัติแบบสมถะอีกไม่ได้ปฏิบัติแบบฟงปล่อยวางมันเห็นสังขารร่างกายตัวเองตายเน่าป่วยบุพพาไม่เที่ยงไปพิจารณาสร้างนิมิตขึ้นมาให้ตัวเองอ่ะเป็นความตายเน่าไว้ข้างหน้าเราแล้วเอาตัวเราเนี่ยไปนั่งดูตัวเราตายข้างหน้า. อย่างนี้ดูเท่าไหร่มันก็ได้แก่ใจสงบเพราะมันไปทําแบบกสิณไงกสิณคือมันเพ่งข้างหน้าเพ่งสิ่งที่อยู่ข้างหน้าเนี่ยกสิณที่นี่คือกสิณฤษีพอเพ่งอย่างเนี้ยต่อให้เพ่งร่างกายเราตายเน่าป่วยหูฟังหนอนขึ้นยังไงมันก็ได้แต่ความสงบใจเป็นมันก็กลับไปเป็นชานฤาษีแต่ถ้าจะเป็นวิปัสสนามันต้องมาน้อมที่ตัวเราเนี่ยให้ให้ตัวเราเนี่ยตายเน่าป่วยหูฟังมีความแก่ความเจ็บความตายเราอายุขนาดนี้แล้วเราเกิดมาตั้งแต่นี้ตั้งแต่สะเปอของพ่อไข่ของแม่ค่อยค่อยโตขึ้นมาโตขึ้นมาโตขึ้นมาโตขึ้นมาจะมาแก่เฒ่านี้แล้วที่สุด. ก็ค่อยค่อยแก่ชราแล้วที่สุดก็ล้มหายตายจากไปแล้วน้องที่ตัวเราอย่างเนี่ยมันเป็นวิปัสสนาแต่ถ้าเอาตัวเราไปเพ่งสร้างมโนภาพของเราเป็นตัวเราเปิดผุผังไว้ข้างหน้าเราตัวเราไว้ข้างหลังเพ่งตัวเราเงี้ยอย่างเงี้ยมันได้แค่ความสงบใจมันไม่ปงปล่อยวาง. แต่กรรมฐานที่ถ้าเราเนี่ยน้องถูกเห็นตัวเราเห็นสถานไม่เที่ยงเห็นร่างกายตายเน่าเปื่อยหูฟังหนอนขึ้นแล้วก็เผาขี้เถ้ากระดูกหายไปหมดสิ้นไปเหลือตัวเหลือตัวซ้ําๆเงี้ยทีนี้มันเป็นวิปัสสนาชั้นเดียวจบเลยทั้งธรรมถวิปัสสนาอยู่ในตัวมันโดยไม่ต้องไปทํากรรมฐานให้สงบใจมาก่อนแล้วมาวิปัสสนาทีหลังแต่กรรมฐานอย่างอื่นเนี่ยมันได้แค่. ความสงบใจ. แล้วก็พอความสงบใจในได้ปีติได้จิตรวมเป็นเอกพัตราจิตแล้วเกิดปิติเป็นทุติยอาจารย์เกิดขัตติยะจารเกิดจตุจักรจารย์เกิดวิตกวิจารณ์ปิติถูกอุเบกขาจิตเออพี่ปิติก็สู้ก็คลายเบาใจเบาเหอะเดินอากาศได้ก็เอาเหอเดินอากาศได้เสร็จแล้วล้นปิติล้นหล้นๆๆๆๆแล้วก็ล้นแล้วไม่ได้ไปไหนมันก็ปิติหายพรึ่บไปมีแต่ความสุขใจอิ่มเอิบใจอิ่มเอิบใจมันเป็นของเสียเองมันไหลไปเองไปตามขั้นตอนมัน. สุขใจสุขทุกสุขสุขในชีวิตไม่เคยสุขอย่างงี้เลยสุขที่สุดความสุขก็หายไปเพราะมันล้นล้นล้นที่สุดแล้วมันเป็นไอ้จังทุกครั้งและหน้าตามันไม่อยู่ที่ปลายล้นปุ๊บก็เหมือนกับสุดยอดเขาแล้วไม่มีที่ไปก็ฟึ้บเข้าไปสู่อุเบกขาเวทนาเออเป็นจตุจักรชาน. พอไปเออได้อุคครับ. ซานแล้วก็สว่างอยู่แต่ข้างในเนี่ยกลวงโบรกไปหมดเลยเจิดจ้าอยู่แต่ข้างในไม่สุขไม่ทุกข์มีแต่ความสว่างมีแต่ความสงบมีแต่ความว่างอยู่ข้างในนั่นแหละไม่ไม่รับรู้ถึงภายนอกเนี่ยแล้วก็ไปรับรู้อยู่แค่นั้นแหละแต่ไม่ว่าจะเป็นไอ้ไอ้ชาร์ตระดับใดก็ตามมันเป็นอาจารย์ทุกขังอ่ะนะตามมันก็ต้องถอนกลับมา. มันหมดกําลังของสมาธิเพราะว่าทุกอย่างมันเป็นสมาธิสมาธิมันมันเป็นไอ้จังทุกอย่างคณะตามันตกอยู่ใต้กฎอนิจจังทุกขังอนัตตาไทยรักมันก็ค่อยๆคืนตัวกลับมากลับมาเป็นปกติเพราะปกก็จะเป็นปกติแล้วเนี่ยมันเริ่มมีความคิดฟุ้งซ่านก็เริ่มใหม่ใหม่อย่างเนี่ยก็น้องเอามาพิจารณาเห็นสังขารร่างกายจิตใจของตัวเองไม่เที่ยวไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่อาจยึดมั่นถือมั่นได้น้องไม่เห็นร่างกายของตัวเองอะภายนอกเปิดภูผาไม่ใช่ว่าเอาตัวเองไปตั้งไว้ข้างหน้าแล้วเอาตัวเองกลับไปเพ่งอีกเอาตัวเองไปเพ่งแบบนั้นน่ะมันก็กลับไปสู่ความสงบอย่างเดิมอีกนั่นแหละมันไม่เป็น. สนายญาณมันคือความรู้แจ้งเห็นจริงเห็นสังขารร่างกายตัวตนของเราเนี่ยมันมันไม่เที่ยงไม่เที่ยยงมันเป็นทุกข์ทนอยู่สภาพเดินไม่ได้มันต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายมันไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรายึดมั่นส่วนมากไม่ได้มันน้อมเข้าน้อมเข้าอย่างเงี้ยในร่างกายหรือพวกที่มีบุญวาสนาบารมีมามากอดมาเก่าแก่แต่ไม่ใช่มีน้อยหนึ่งในล้านละมั้งที่เห็นจิตเนี่ยจิตเห็นจิตจิตเห็นจิตเกินดับเนี่ยมันยากมากก็ต้องมีพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่นั่นจิตจริงจริง. เบาะที่ใส่ขณะจิตฟันขนาดจิตถึงจะสามารถปฏิบัติได้เห็นจิตเห็นจิตแล้วก็สิ้นสุดเข้าไปถึงผู้รู้ที่ไม่ปรุงแต่งไปถึงธาตุรู้ที่ไม่ปรุงแต่งปล่อยจิตปรุงแต่งไปไม่มีใครยึดถือจิตที่ปรุงแต่ง. ก็แล้วแต่กว่าศาสนาบารมีของพวกท่านที่จะปฏิบัติมันเลียนแบบก็ไม่ได้แล้วแต่บอกบอกเป็นภาพรวมอย่างงี้ได้ทุกคนของพ่อแม่ครูบาอาจารย์เราแต่ละท่านก็เล่าให้หลวงตาฟังโอ้ยทุกคนก็เล่าอย่างนี้ก็เล่าอย่างนั้นแต่เราไปทําเลียนแบบเลียนแบบท่านไม่ได้หรอกแต่เราก็เอามาเราก็มาหาแด็บเอามาปรับปรุงเป็นของเราเององค์นี้ก็เล่าอย่างนู้นองค์นี้ก็เล่าอย่างนี้เราจะไปทําไงเหมือนท่านได้แหละไปลองทําเหมือนท่านมันไม่เป็นนะเออท่านบอกท่าน. ป่วยขอท่านมีโรคภัยมีโรคประจําตัวแต่เด็กเกิดมาก็อ่อนแออ่อนแออ่อนแออ่อนแอแล้วท่านก็ไปนั่งอยู่ริมแม่น้ําโขง. โอ้ยน้ําจะเอาน้องเต็มตลิ่ง. ท่านก็เหมือนกับฤดูเนี้ยฤดูฝนน้ําจากน้องเต็มตลิ่งท่านก็ว่าอู่ในน้ําเนี่ยต้องไปมันจะมีสัตว์เยอะมากเลยเราเจ็บป่วยตอนนี้แย่เลยสภาพแย่สงสัยอะธาตุน้ําในร่างกายเรามันก็มีน้ําเลือดน้ําเหลืองน้ําลายน้ําปัสสาวะมันควรจะมีตัวเชื้อโรคเต็มไปหมดเลยทําก็ทําก็ปรากฏแก่ใจว่าใช่ใช่ใช่. อ่าวแล้วอย่างงี้ในธาดดินไม่มีเหรอเชื้อโรคเหล่าเนี้ย. ยิ่งหนักเลยธาตุดินบอกในใต้น้ําก็มีดินแล้วบนดินก็มีดินอีกโอ้โหแล้วในดินมีสัตว์รึเปล่ายิ่งแล้วใหญ่เลยในดินน่ะมีสัตว์เต็มไปหมดเลยเนี่ยไม่มีงูมีจิ้งหรีดมีอะไรอุ้ยมันจะงวดอยู่ในดินอะเต็มไปหมดเลยยิ่งยิ่งในดินยิ่งสัตว์เต็มไปหมดเลยอย่างงั้นน่ะไอ้ผมหัวเล็บผนังไอ้กระดูกต่อไปได้น้อยแต่ใหญ่มากต่อปอดหัวใจในโครงกระดูกเราคงจะมีมีสัตว์เต็มไปหมดเลยอ่ะเราถึงป่วยแบบนี้แย่อะไรเงี้ย. เออใช่ใช่ใช่ก็เลยว่าไอ้ทรัมป์ก็ว่าในใจว่าใช่ใช่แล้วจะทํายังไงให้สัตว์เชื้อโรคทั้งหลายเนี่ยมันหายไปให้หมดแล้วจะได้หายไปเจ็บไข้ได้ป่วยแล้วก็คิดแต่เพียงแค่นั้นแหละ. ทรัมป์ทรัมป์ก็บอกว่ากําจัดเชื้อโรคไว้ยังไงแต่ถ้าดินกับน้ํามันยังมีอยู่เนี่ยเดี๋ยวเดี๋ยวไม่มีมีน้ําปลาเข้ามามีดินสัตว์อะไรก็มาไม่มีทางหมดออกยังมีน้ํามีดินเมื่อไหร่ก็สัตว์มันก็ต้องมาอยู่อาศัยอ้าวแล้วต้องทํายังไงอ่ะทําก็ประมวลว่าต้องทําลายดินกับน้ําให้แตกระเบิดทําลายหายไปหมดนี่ไม่เหลือหรอ. อ้าวแล้วจะอะไรระเบิดยิงกันน้ํามันลายหายไปหมดเลยเออให้มันหายไปจากความรู้สึกมันจะมาฆ่าตัวตายจริงๆนะทํายังไงให้มันให้ดิ้นกับน้ํามันหายไปจากความรู้สึกมันก็พิจารณาท่านว่ากัดติดจดจ่อจดจ่อกัดติดอาวุธที่มาทําลายไอ่ธาตุดินธาตุด้ําร่างกายของตัวเองเนี่ยให้มันหายสาบสูญหายไปเลยเนี่ยในพริบตาเดียวมันปัญหาอาวุธมา4วัน4คืนไม่ลงแก่ใจสัจจะเอามีดมาเชื่อมแล้วก็ทีละชิ้นละชิ้นมันก็ไม่มันก็ไม่ได้. ทํายังไงนี่ก็มันก็ไม่มีอาวุธอะไรนึกขึ้นได้เออปรมานูณล้างโลกปรมาณนูล้างโลกเหมือนไอ่ที่เค้าเอาไปทิ้งระเบิดเอาไปทิ้งตอนสมัยสงครามโลกปรามนูล้างโลกปรมาณนูญล้างโลกเลยถ้ากะนึกเอาปรมนูญเนี่ยหย่อนลงไปในตัวเองระเบิดตูมเดียว. พอเรามาดูหนึ่งรูปบวชหยอดไว้ในตัวเราเป็นยังไงระเบิดนึกว่าจะเอาเชื้อโรคหายไปที่ไหนได้เฮ้ย. ทําไมตัวหายไปหมดเลย. ไม่มีเหลือเลยเศษเนื้อก็ไม่มีเหลือเศษเลือดเนื้อธาตุดินธาตุน้ําไม่เหลือเลยหายหมดเลย. แต่ที่มันเกินกว่านั้นคือ. แล้วตัวเราหายไปไหนหว่ะ. ที่จัดระเบิดแต่ดินกับน้ําให้มันหายไปไม่ให้เชื้อโรคมีแต่ตัวเรามันหายไปด้วยเอ้ย. หาตัวเราไม่เจอตัวเราหายไปไหนอะ. ไม่มีตัวเรานี่นะเอาตัวเราไม่มีเหรอเนี่ยไม่มีตัวเราไม่รู้อรหันต์ไปเลย. เนี่ย. เราถ้าเล่าให้เราฟังอยู่ตั้งหลายรอบ. ลองไปทําตามท่านดิเอาระเบิดพอเรามาดูหย่อนกี่ลูกเราหย่อนเป็นร้อยร้อยลูกก็ไม่เห็นจะเป็นเลย. ทําตามท่านทําไม่ได้ไงท่านเล่าให้ตายเราทําตามท่านไม่เป็นไง. อย่างพ่อแม่ครูอาจารย์ของท่านก็โอ้ยเล่าให้ฟังโอ้ยต้องพิจารณาความตายอะเพราะว่าท่านแล้วก็ซากศพน่ะตายผมทับกันอะสูงเท่ากับเนี่ยสูงเท่ากับกําแพงวัดเนี่ย. แล้วก็เห็นเน่าเน่าเน่าเน่าเน่าเน่าเน่าล้มหายตายกันโอ้โหทับถมกันเนี่ย. กระจายสักกะพงไปวางปมไปวางจะให้ปงไปวางแล้วมันหลุดปึ๊บแล้วเป็นริ้วรอยเด่นอยู่เป็นอิสระไม่ติดอะไรเลย. แล้วก็ลูกหลานไปเลยเฮ้ยเราฟังท่านก็ไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่เป็นยังไงแต่ถ้าบรรลุจริงจริงใครก็ยอมรับ. เป็นมีชื่อเป็นหนึ่งในพ่อแม่ครูบาอาจารย์ในบูรพาจารย์. เออท่านก็ง่ายง่ายแปลกมากเลยโอ้ยลองไปทําตามท่านก็ไม่เป็นหรอกไม่เป็นแต่ละท่านก็เล่าให้ฟังแต่มันก็ไปทําตามท่านเลียนแบบท่านไม่เป็นแต่เราก็มามาอะแด๊ปเอามาปรับปรุงเป็นของของเราเออเราก็เออพิจารณาเค้าอย่างงั้นอย่างที่หลวงตาพูดอธิบายให้ฟังเราพิจารณาพิจารณาพิจารณาพิจารณาหลวงตาก็ใช้เดินเอาไม่เหมือนใครพิจารณาร่างกายจนกระทั่งร่างกายตายตายคนโสดก่อนว่าเราก็ตายเกิดมาทีหลังเราก็ตายตัวเราก็ต้องตายตาย. บางทีบางวันก็นึกน้องมาตรงนี้แล้วมาตายรู้สึกตายแล้วมันรู้สึกว่าจิตมันหดตัวไม่ฟุ้งซ่านเราก็น้อมต่อเนื่องไปบางทีน้อมต่อเนื่องมันก็ฟุ้งซ่านและเอ๊ะทําไมอย่างงี้วะจิตมันจิตไม่ยอมลงแต่ใจมันไม่ยอมลงให้มันไม่สงบน้ําตาลก็มาผ่าร่างผ่าร่างเป็นแง่นู้นแง่นี้เอาใส่ออกมาเอาลูกตาควักอะไรออกมาเออมันก็สงบลงบางทีก็ผ่าแยกโน่นอย่างนี่บางทีก็หลอกผนังออกไอ้เลือดแดงๆลอกลอกไปลอกเนื้อออกแน่ะออกเดี๋ยวจะโกงเอาซี่โครงออกเอาอวัยวะภายในออกมาเอากระดูกเอาโครงกระดูกไป. ไฟไม่เหลืออะไรเลยก็เป็นเด็กขี้เถ้าธุลีใจก็สงบลงมาแล้วพิจารณาต่อเนื่องบางทีก็ขี้เกียจนึกน้องพิจารณาเป็นมโนภาพขึ้นมาก็แค่อเนกจาวาตาสังคาราอุปดิอาธัมมิโนปัสวานี่รู้จักดิเตซังอุปสุโขเนี่ยสังขารทั้งหลายเป็นของแม่เที่ยง. ก็คือแล้วก็ดับไปมีแล้วหายไป. ระงับดับความหลงปรุงแต่งก็ได้ผู้นั้นจะถึงซึ่งความสุขอย่างยิ่ง. แล้วก็อ๋อน้องเงี้ยพอแค่น้องก็มาใจก็สงบแหละสงบจากความฟุ้งซ่านอันนี้จากเพราะอะไรเพราะน้องอนิจจามันนึกถึงว่าเออตัวเราที่สุดก็ไปจบลงในการที่เค้าเอาพระมาชักบังสุกุลเอามาพาดที่ตัวเราที่ศพเราแล้วพระก็ต้องขึ้นมาชักบังสุกุลว่าอ่านี่จะวาตาสังดาราอุปาทวายทัมมิโนอุปตวานิรุจันตีเตชะอุปาตะโงสุโขตามาลาจิจ๊ะมะเร็งสุดจะมาริทะเล. หวังมาติดซามีน้าติเมษอาซังคาโยแค่นั้นแหนะใจ. สงบคงปล่อยวางไปเลยได้ทั้งวันทั้งคืนอันเนี้ยมันพิจารณาท่องแต่คําเนี้ยมันรู้สึกว่า. ไม่ไม่มีอะไรที่น่ายึดมั่นถือมั่นเลยคงปล่อยวางเพราะที่บทนี้มันก็ไม่ลงแก่ใจก็บางวันมันก็ท่องบทนี้ไปพิจารณาบทนี้ไปมันก็ไม่ลงแก่ใจไปพิจารณาลงบทว่า. ยะลาที่ธรรมโมมมหิชราเองอะนะธีโตเราต้องมีความแก่เป็นธรรมดาไม่อาจจะร่วมพ้นจากความแก่ไปได้แต่อย่างที่ทําออกไปอีกพญาจริงอันนั้นที่โตเราต้องมีความเจ็บไข้ได้ป่วยต้องไปนอนอยู่ไอซียูให้เค้าเอาสายยางมาเจาะเราแง้แงต้องทุกข์ทรมานมากน่าเบื่อนั่นน่าเจ็บปวดทุกข์ทรมานจริงจริงน่าเบื่อชีวิตไม่น่าเกิดเลยเนี่ยเดี๋ยวต้องไปจบลงที่ไอซียูเนี่ย. แล้วก็มรณะธรรมมงมาอีกมรณะอะนะธีโตเราต้องมีความตายที่สุดแล้วก็เจาะเราระโยงระยางรักษาเราเจ็บปวดทุกข์ทรมานในไอซียูแต่ที่สุดก็ตายทุกคนก็ตายแล้วไปจบอยู่ในห้องดับจิตโน่นเบิกดับห้องดับจิตมาตัวเย็นจืดเลยทาสวิญญาณก็ไปแล้วพลาดรู้ไปแล้วพลาดไปก็ไปแล้วธาตุลมก็ไปแล้วเหลือธาตุดินกับธาตุน้ําเย็นเฉียบเลยออกมาจากห้องดับจิตใหม่ใหม่เบิกมาซีดเขียวเลย. แล้วก็เอาไปตั้งศพไปก็รดน้ําอุ้ยกว่าจะงัดมือออกมาได้ก็หักแข้งหักขาก็จะงัดมือออกมาได้มือมันแข็งและงัดออกมาจากผ้าเอาผ้าขาวมาเป็นงัดเอามาให้เค้ารดน้ําศพโอ๊ยเราก็เห็นว่า. กอบโกยกอบโกยกอบโกยแต่ที่สุดก็รดน้ําศพน้ําหยดเดียวก็เอาไปไม่ได้มันทําไมถึงกอบโกยกันนักหนาวะเนี่ยเห็นแล้วใจมันก็คงปล่อยวางปล่อยวางแล้วที่สุดก็เอาเราไปเข้าโรงแล้วก็ตรวจศพวาง7วันเน่าพอถึงวันสุดท้ายก็จะเค้าจะเอาไปเผาไปฝังเค้าก็บอกว่าญาติพี่น้องมามาเปิดดูการมาดูหน้าเป็นครั้งสุดท้ายโอ๊ยไม่เคยมีใครอยากขึ้นไปดูหรอกมันเน่าหมดแล้ว. เราเห็นแต่เราส่ง. ก็แล้วส่งพอเปิดโรงมันเน่าเหม็นไปหมดอ่ะ. เนี่ยเราก็ดูลึกเนาะอย่างเงี้ยโอ้ยเราก็นึกออกว่ามันแต่ละคนก็ตายเน่าก่อนตายก็แววตาที่มีความทุกข์ทรมานกลัวตายกลัวตายกลัวตายแล้วเห็นแล้วสลดสังเวชคงปล่อยวางไม่น่าเกิดเลยเกิดมาเป็นทุกข์จริงๆเลยไม่น่าเกิดไม่น่าเกิดเลยเราก็นึกน้อมอย่างนี้น้อมน้อมๆทั้งคืนทั้งวงจันทร์ก็คงไปวางคงไปวางคงไปวางคงไปวาง. วันนึงไปเห็นเนี่ยเดินไปเดินมาไอ้ต้นไม้แห้งอยู่ต้นนั้นมันคงจะไปอยู่นานแต่ตอนทําไมมันไม่ไม่แทงใจไปแล้วเห็นต้นแม่มายืนตายต้นเบ้อเร่ออย่างใหญ่เลยมายืนตายทั้งต้นดูว่าที่โคลนต้นมันน่ะมีลูกต้นสูงขึ้นกว่ากว่ามันคงก่อนตายมันครองลูกมันร่วงมาแล้วก็มีต้นนึงอ่ะมันโตขึ้นมาได้คืบกว่ากว่าต้นแม่มายืนต้นตายแค่นั้นอ่ะมันกระแทกทํากระแทกใจว่านับประสาอะไรกับคนแล้วสัตว์ทั้งหลาย. แม้แต่พืชเนี่ยก็แม่มันเนี่ยออกลูกมาเสร็จแม่มันก็ล้มหายตายจากแล้วคลื่นลูกหลังไล่คลื่นลูกแรกเมื่อลูกโตขึ้นปู่ย่าตายายก็ตายจากเมื่อโตขึ้นมาอีกพ่อแม่ก็ตายจาก. แต่เรามีลูกลูกเราโตขึ้นเราก็ตายจากลูกเรามีหลานหลานโตขึ้นหลานเราก็ตายจาก. แล้วมันจะเกิดทําไมแบบเนี่ยเกิดมาก็เป็นทุกข์เหมือนกับทุกข์ระทม. เพราะความไม่สมหวังไม่สมปรารถนาทุกข์เพราะความประสบกับสิ่งไม่เป็นที่รักที่พอใจทุกเพราะความไม่ได้อย่างใจทุกเพราะความเหนื่อยเหี่ยวเหือดแห้งใจทุกข์เพราะความไม่สบายกายไม่สบายใจทุกข์เพราะความแก่ความเจ็บความตายทุกเพราะความพลัดพรากจากคนที่รักสิ่งที่รักมีแต่ความทุกข์มีแต่ความทุกข์มีแต่ความทุกข์กับทุกข์ทุกข์กับทุกข์เท่านั้นแหละมีแต่ทุกข์เท่านั้นที่เกิดขึ้นมีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ตั้งอยู่. มีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ดับไปชีวิตไม่น่าเกิดอีกเลยการไม่เกิดแน่แน่ความทุกข์ก็ไม่มีก็น้อมพิจารณาแบบนี้น้อมไปสู่ความไม่เกิดน้อมสิ้นจิตใจก็คงปล่อยวางใช่ไหมผมไปเห็นต้นไม้ต้นยืนต้นตายลูกมันลูกมันเกิดขึ้นกับเนี่ยทํากระแทกใจอันนั้นน่ะตกตะลึงมาเลย. ยืนตกตะลึงไปเลยอ่ะทําประกฏแบบนี้ว่าอย่าว่าแต่คนสัตว์เลยแม้แต่พืชก็ยังที่สุดก็ยังตกราดอันนี้จังลูกค้าลูกมันเกิดแม่มันก็ตายจาก. แค่นั้นแหนะใจมันคงปล่อยวางหมดเลยแล้วก็ยืนตกตะลึง. พอตกตะลึงแล้วก็. ไม่รู้นานเท่าไหร่นะทหารเดินจงกลมต่อ. ขอเดินจงกลมต่อกลางคืนน่ะเป็นกลางคืนก็เดินเจอกรมต่อพอกล้าเดินจงกรมต่อก็นึกน้องพิจารณาความตายความตายนอกป่วยพูกพลางความพลัดพราก. ความทุกข์ที่. ลึกน้องภายในเทียบภายนอกภายนอกพอเทียบภายใน. อ้าวผมคิดปุ๊บมันดับเลย. คิดปุ๊บมันดับเลยไม่ยอมให้คิดคิดเท่าไหร่ก็ไม่ยอมให้คิดคิดปุ๊บดับเลยคิดผมดับเลยคิดปุ๊บดับเลยอ้าวทําไมอย่างงี้วะทําไมมันน้อมไม่ได้ล่ะเนี่ยเราอะเฮ้ยน้อนมาต้องเป็นเดือนเดือนยังน้อได้ต้องไปมันน้อมไม่ได้. นึกน้อมขึ้นมาดับเลยนึกน้องขึ้นมาดับเลย. ฟังทําไมนึกนอกไม่ได้ว่ะ. มันเลยนึกอ้าวจะน้อยดูน้องไม่ได้จะนอนไม่ดูก็เลยนึกน้อมพยายามน้องว่าให้ตายนอกป่วยผุพังทุกอย่างสรรพสิ่งล้วนไม่เที่ยง. นึกน้องสู้กับสู้อยู่อย่างเงี้ยมันก็ไม่ยอมให้น้องน้องพอนึกขึ้นว่าดับเลยนึกขึ้นมาดับเลยพอสู้มากมากก็ทํามาปรากฏว่า. เจ้ากินข้าวอิ่มในเรื่องของความไม่เที่ยงของสังขารร่างกายจะตายแล้วถ้าเจ้าจะท้องแตกแล้วถ้าจะกินจะทําได้เหรอแน่จริงจะกินให้ได้ดิโอ้ทําขึ้นมากระแทกว่าเลยพา. เราก็เอ้อตะกี้ให้ดูจะนอนไม่ดูแล้วเราก็. อย่างนี้ผมไม่ยอมให้น้อมเลยพยายามจะนึกเอ๊ะทําไมกลายเป็นนึกขึ้นมามันทําไมแห้งแล้งเฉยเฉยอะพอนึกขึ้นมาไม่มีคําไม่มีคําพูดออกมานึกขึ้นมาปุ๊บไม่มีคําพูดในใจออกมาอ้าวมันมีมโนนึกไม่มีอะไรเลยมันไม่ยอมให้นึกเลย. ไม่มีไอตัวมันหายไปเลย. ไม่มีตัวเลยอะตัวมันหายไปไม่มีแขนไม่มีขาไม่มีลําตัวเลยตัวมันหายไปไหนวะเนี่ยต้องคอยเอามือจับแขนจับขาจับตัวอยู่นั่นแหละเดินไปไหนมาไหนไม่มีตัวเลยอย่างเงี้ยเอ๊ะเลยมันนึกอะไรไม่ได้เพราะตัวมันไม่มีเลยอะหายตัวมันไม่มีเลยน้ําหนักไม่มีเหมือนกับถูกปล่อยปล่อยอยู่ในอวกาศล่องลอยไปนาหัวขึ้นเอ้ยร่องลอยไปไม่มีน้ําหนักแต่เป็นช่างกิโลน้ําหนักดีแต่พอออกจากกิโลมาทําไมไม่มีน้ําหนักแต่เดินไปเดินมาไม่มีตัวแต่พอจับจับตัวจับแขนขามีแต่พอมือออกเอ๊ะทําไมไม่มีตัว. ในความรู้สึกไม่มีตัวเลยมันหายไปเลยในความรู้สึกไม่มีตัว. อ๋อความรู้สึกที่ไม่มีตัวตนมันเป็นอย่างนี้เองอ่ะในความรู้สึกมันไม่มีตัวตนเลยมันหายไปเลยแต่ต้องเอามือจับไว้ถึงจะรู้ว่ามีแต่ใหม่ๆอ่ะเป็นอาทิตย์อาทิตย์แดงกว่าจะชินมันไม่มีแขนมีขาแต่เออมันก็มีแขนที่ขาไปจับไว้ต้องปล่อยมันอย่างนี้. แล้วแบบเอออันนี้ไม่รู้ทําอะไรต่ออยู่ทําก็มาปรากฏว่าเนี่ย. กลับมาจากที่ทํางานมีหนังสือตรงกลางอยู่ได้กลางบ้านบอก. ให้เห็นว่าความรู้สึกจิตเนี่ยจิตคือความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ที่เกิดขึ้นแล้วเนี่ยดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นก็ต้องอยู่ดับไปตอนนั้นไม่รู้จะทํายังไงและไปไม่ถูกแล้วมันตันคือมันมันว่างไปหมดเลยไม่มีตัวตนเลยแล้วไม่รู้จะบัดยังไงปฏิบัติยังไงต่อไปไปไม่ถูกพอดีเนี่ยไม่รู้ใครมาช่วยก็ไม่รู้กลับมาจากที่ทํางานก็ไปที่บ้านบ้านพัก. มีหนังสือการอยู่กลางบ้านบอกว่ามีหนังสือกลางหรือใครมาเปิดหน้าหนังสือเนี่ยแล้วก็อ่านตรงหน้าริมกลางเลยนะว่าให้เห็นจิตเนี่ยซึ่งเป็นความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเออเราก็เออมีของเล่นใหม่เอ้ยเราก็เออเห็นจิตมันเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปทีนี้มันเลยเป็นเห็นเหมือนกับเป็นองค์ภาพเหมือนแสงหิ่งห้อย. วาปจิมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์แต่ละครั้งก็สว่างวาบขึ้นมาเกิดขึ้นแล้วก็ตั้งอยู่แล้วก็ดับไป. เอาล่ะเดี๋ยวพอมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์แต่ละขนาดจิตก็เหมือนแต่งหิ่งห้อยสว่างวาบขึ้นมาในธรรมชาติตั้งอยู่กับคู่นึงแล้วก็ดับไปเออเล่นอย่างนี้ก็มันเดี๋ยวเหมือนกันเราก็เลยเราก็เออเล่นไปแล้วเราคิดว่าเป็นของเล่นเออมันมันดิมันก็เห็นทั้งวันทั้งคืนเลยทําอะไรก็เห็นทั้งวันทั้งคืนเห็นจิตมันเนี่ยมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยมันมันแสงหิ่งห้อยเกิดขึ้นสว่างวาบขึ้นมาแล้วก็ตั้งอยู่แล้วก็ดับไปสว่างวาบขึ้นมาตั้งอยู่แล้วก็ดับไปเออก็มันดีมันก็มีของเล่นใหม่แล้วก็ทําอย่างเงี้ยเล่มนึงเล่นทั้งวันทั้งคืน. แล้วอยู่อยู่. เออหนังสือเมื่อกลางหน้าใหม่ขึ้นมาเล่มเดียวกันนั้นหรือเปล่าจําไม่ได้ละบอกว่าไอ้ที่เห็นเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปเนี่ยมันยังเห็น3หน้ามันยังเป็นของหยาบอยู่เพราะต้องเพียรเห็นตั้ง3หน้า. ให้เห็นว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นทุกระยะการที่เกิดขึ้นนั้นทุกขณะจิตที่เกิดขึ้นนั้นแหละคือความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ที่เกิดขึ้นแต่ทั้งหมดนั้นน่ะมีแต่ความดับไฟดับไฟดับไฟดับไฟ. ไม่ให้สนใจหน้าเกิดขึ้นและไม่ให้สนใจหน้าตั้งอยู่ให้พึ่งเห็นแต่เพียงอย่างเดียวว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นมีแต่ดับไฟดับไฟดับไฟดับไฟดับไฟ. เพิ่มมันก็เลยแปลกดีเว้ยมันเป็นของใหม่อีกแล้วอ้าวก็เล่นของใหม่ไปก็เห็นเลยเห็นทุกอย่างจิตที่มันที่เดิมเห็นสว่างวาบเพื่อนแล้วก็ตั้งอยู่แล้วก็ดับไปก็เลยไม่สนใจหน้าเกิดขึ้นตั้งอยู่ก็มีแต่เออว้าดับไปว่าดับไปความรู้สึกนึกคิดอะไรมันเกิดขึ้นกับว่าดับไปว่าดับไปว่าดับไปโอ้อันนี้มันดีกว่ากันเยอะเลยเว้ยมันดีกว่าไอ้3หน้านั้นเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปมันมีแต่ดับไฟดับไฟดับไฟดับไฟดับไปแค่นั้นแหนะ. ใจมัน. วางไอ้สังหารจิตหรือจิตสังขารวางไปเลยไม่ไม่มีใครไปยึดมั่นหรือว่าจิตตสังขาร. แก้นั่นแหละแล. มันก็เป็นอะไรปรากฏอะไรก็ไม่ได้อีกหนึ่งไม่รู้มันตกตะลึงอีกหนึ่ง. แต่ก่อนที่มันจะตกตะลึงเนี่ย. คือตอนนั้นเนี่ย. วัน. เราก็เหมือนคนบ้าแล้วไอ้จิตมันดับไปดับไฟดับไปไม่มีใครยึดมั่นถึงบ้านเฮ้ย. หรือว่าท่านเป็นพระอาหารระหว่างเนี่ย. ตอนนั้นนะ. แล้วเราไม่รู้ว่าเราหลงเฮ้ย. นี่มันเป็นบ้านหลานแล้วบอกว่าจิตทําไมเป็นมันเป็นอย่างงี้วะไม่มันทําไมไม่มีอะไรมันไม่มีต้องการไม่มีตั้งใจ. อ่อทําไมเป็นอย่างงี้หว่า. อรหันต์เป็นอย่างงี้เปล่ากูจะวิ่งเพราะวิ่งวนไปหาหลานเพื่อจะถามว่าเอาหลานเป็นอย่างงี้เปล่าจิตอาหลานเป็นอย่างงี้เปล่าจิตอาหารเป็นอย่างงี้เปล่าวิ่งเพราะวิ่งวนขึ้นเขาลงห้วยตามหาพระอาหารเหมือนกับล่าพาอาหารเลยช่วยถามไหมว่าอาหารเป็นงี้เปล่าล่ะมันเป็นงี้เปล่าแล้วเราไม่รู้ตัวเราเองเราวิ่งวนวิ่งวอควิ่งวนนะคนอื่นมองเห็นเราเนี่ยก็วิ่งแบบกระเซาะกระเซิงเลยอ่ะวิ่งวอควิ่งวนจะถามไม่ได้จะถามเดี๋ยวนี้ให้ได้ถามนี้ให้ได้. คนอื่นอ่ะพรรคหนุ่มเนียนน้อยมองเห็นเราเหมือนเราว่าเขาคงมองเห็นเรามันแปลกแปลกเงินเมื่อไหร่เรียกเราอย่างดังเลย. ตะโกนเรียกเรา. ครูอุตส่าห์วิ่งหาอะไรเนอะวิ่งหาอะไรเราก็วิ่งหากระเซิงตอนนั้นเนี่ยไม่ได้สนใจอะไรอ่ะตอนนี้ไม่ได้ยินเสียงอะไปยินเสียงเขาก็เลยตะโกนดังขึ้นพวกพี่หนุ่มพระหนุ่มเณรน้อยสนิทกันอยู่ตามปีนเขาก็เรียกเอาวิ่งหาอะไรวิ่งหาอะไรตะโกนตะโกนดังๆกระแทกจิตเราไปนั้นแหละ. มันเหมือนกับอะไรอ่ะเหมือนไอ้ไอ้รถที่มันวิ่งมาเครื่องร้อนจัดจี๋จี๋จี๋มาทางไกลแล้วมันโดนไอ้น้ําเย็นๆจัดๆแล้วก็ไปมันมหาศาลเลยสาดโผล่ไปในห้องเครื่องอะ. ก็เป็นในเครื่องยนต์เลยอ่ะน็อคบึ้ก. ทําก็ด่าขึ้นว่าขึ้นมาเลยทําว่าวิ่งหาเหมือนคนบ้า. วิ่งหาเหมือนคนบ้าเลย. ทําเนี่ยดิ้นรนค้นหาเหมือนคนบ้าแบบนี้เหรอ. ดิ้นรนค้นหาเนี่ยแหละ. จึงจะพบความ. แค่นั้นเนี่ยมันรื้อไปเลย. ทุกอย่างโลกทาสเหมือนกับว่าทั้งภายในภายนอก. มันไม่มีอะไรกระดิกไม่มีอะไรเคลื่อนไหวเลย. ตกตะลึงพรึงเพริดไปอยู่วันนั้นแหละ. แล้วก็มันก็ปรากฏอะไรอีกหลายอย่างเนี่ยพูดเลยจะไปเล่าเลย. นั่นแหละก็ตกตะลึงไปเลยเนี่ยก็คือปล่อยวางแบบนั้นน่ะไอ้ปล่อยวางจิตแล้วมันก็ยังไม่เป็นนะปล่อยวางจิตแล้วตอนนี้มันก็ไปลงเนี่ยล้มเป็นคนบ้าวิ่งวอกวิ่งวนอะอีตอนมันหยุดนะเนี่ย. วันหยุดไอ้นั่นแหละมาถึงจั้กขึ้นมาเลยหยุดนะวิ่งมาทําว่าขึ้นมากระแทกระแวงมา. ทําวิ่งหาเหมือนคนบ้าแบบนี้นะ. ทําแบบดิ้นรนค้นหาบางคนบ้าแบบนี้แล้วนี่เราทําอ่ะ. หยุดดิ้นรนค้นหาเนี่ยที่จะเป็นธรรมธรรมย่อมไม่ดิ้นรนค้นหา. แค่นั้นแหละหยุดหมดเลยทุกอย่างโลกทาสทั้งภายในภายนอกเหมือนกับหยุดสนิทเลยหยุดสนิทจริงจริงเลยไม่มีอะไรเคลื่อนไหวเลยทั้งโลก. ตกตะลึงไปนานมากเลยครั้งนี้. แล้วเนี่ยพวกเราก็ปฏิบัติเล่นในทางที่ที่สอนมา. ว่าใครจะปฎิบัติในแนวทางอื่นที่ท่านถนัดก็เอาเฮอะคือยังไงขอให้ปล่อยวางทั้งร่างกายจิตใจไม่ได้ทั้งนั้นแหละถูกหมดเลยไม่มีผิดหรอกแต่ถ้ายึดถืออะไรไม่มันผิดหมดมันจับใจว่างโลกผมเอาสบายนี่เยอะสงบว่ามันผิดหมดไปจับอะไรไปยึดอะไรผิดหมดอะไรผิดหมดจับอะไรผิดหมดคิดว่างยึดสบายทีไรผิดหมดทั้งหมดแหละเออ. ปิดหมดแหละ. แล้วก็เพราะเราตอนหลังออกมามาตรวจสอบโอวาทของพ่อแม่ครูบาอาจารย์มันก็ตรงกันที่ว่าตอนที่มัน. มันเป็นธรรมเนี่ยคือใจขนาดจิตที่ใจปล่อยวางความพยายามทําทําธอกระทําน่ะกระทํากระทําธอทําธรรมพยายามกระทําอยู่พยายามดิ้นรนพยายามค้นหาพยายามรู้ละปล่อยวางอันนั้นเนี่ยมันเป็นปรุงแต่งอยู่ไม่.