请允许我向龙达大师请教。在观照“觉知者”时，如果我们按照龙达大师的建议去做，就会偏向于修习止禅，就像我们过于执着于觉知者。但如果龙达大师建议放下觉知者，而我们还没有放下，仍然执着于觉知者，这种情况是正确的吗？或者说，这只是止禅，在智慧方面是不正确的？例如，我们觉知身体、觉知情绪、看到念头。 龙达大师建议放下觉知者。问题是，我所觉知的“觉知者”是什么形式？那个觉知者是“行”，然后去觉知五蕴吗？ “五蕴”行，然后去觉知。 是的，这个是五蕴行，然后去觉知心。您尝试观察一下，您的觉知者在觉知之后，是如你所愿，还是不如你所愿？是的，但它已经是一个“行”了，里面混杂着烦恼。 是的，因为当您觉知时，如果觉知后看得清楚，您会感到如你所愿。如果觉知后觉得看不清楚，不如你所愿，您就会感到烦躁，不如意，感觉有情绪波动。您的觉知者混杂着烦恼。这个觉知者是一个“行”，是您用五蕴去“行”，去造作出来的“觉知者”。 即使在某些时刻，我们能够觉知到轻松、空灵、清澈的状态，仍然有造作隐藏在其中，是吗？是的，就是它用五蕴去努力觉知、努力观看、努力看到。有时候，它会看到被觉知的情绪是舒适的；有时候，它会看到被觉知的情绪是不舒适的。因为舒适和不舒适都是受蕴，舒适是乐受蕴，不舒适是苦受蕴。有时它甚至没有到达感到舒适或不舒适的程度，但它也是舍受蕴。这表明您用五蕴去造作，用五蕴中的行蕴去造作一个“觉知者”，然后用这个“觉知者”去觉知受。 那么，在“觉知者”和“迷失者”之间，我们不会迷失而成为“迷失者”吗？ 会成为“迷失者”，它就会迷失。它不会知道。成为“迷失者”就会迷失，迷失于觉知事物，迷失于觉知被觉知的情绪，沉迷于被觉知的情绪，对被觉知的事物产生情绪。问题是，迷失了吗？当我们迷失后，在意识到自己迷失的那一刻，在迷失后立即觉知到的那一闪念，那一瞬间的觉知是正确的吗？不是，那只是在意识到时出现的念。 那是迷失。例如，漫不经心地看着什么，看鸟、看树，欣赏花鸟等等，不小心地陷入思考。有人走过来坐在这里，然后有人走过去拿那个拿这个，然后就漫不经心地看着。这样漫不经心地看着，就叫做失去正念。然后我们重新升起正念，那只是那一刻的正念。 是的，失去正念就重新升起正念。失去正念就重新升起正念，也就是说，正念和正知，就是保持觉醒，失去后又重新觉醒。这仍然只是那一刻的正念、禅定和智慧。如果我们一直这样练习下去，最终我们就能够放下觉知者了吗？或者我们必须练习，以便现在就能看到“觉知者”和“被觉知者”之间的差别？不，那是一个不同的阶段。那是不同的阶段。 最初的阶段是，当我们漫不经心，漫不经心地看着什么，漫不经心地思考、造作什么，沉迷、执着于色、声、香、味、触，沉迷于形色、声音、气味、味道、触感的时候，这就是享乐（nandi）。我们必须升起正念，觉察到自己。当漫不经心地沉迷于形色、声音、气味、味道过去了，当漫不经心地沉迷于念头和情绪时，我们必须升起正念和正知，就是保持觉醒。这只是那一刻的正念、禅定和智慧。然后，要熟练地进行这种练习，接下来就不要再让它漫不经心，不要再让它走神或沉迷，要让它在每一个当下都保持正念和觉知。现在当有了正念和觉知，在当下，不再漫不经心、不再走神时， 就会剩下纯粹的五蕴。 是纯粹的五蕴，没有过度地漫不经心和走神，是表现真实行为的五蕴，是真正的形色、感受、知觉、意志和意识，是不漫不经心和走神的反应，不是像走神那样失去正念。这就是所谓的“有正念”。当有了正念，就会看到五蕴运作的方式，五蕴的行为。 正在运作。看到我们的身体，您正坐着，您知道吗？知道。当您是说话的一方，您知道吗？知道。您知道您在说什么吗？知道。看到了吗？您坐着也知道，站着也知道，躺着也知道，坐着、站着、吃东西也知道，进洗手间也知道自己在做什么。这就是五蕴在运作，身体的所有活动。如果完全知道，那么五蕴在说话，说好话、说坏话、说罪恶、说功德、说善、说不善。 彼此相爱，诸如此类。说爱、说真的，诸如此类。说调情，说各种各样的，知道吗？知道。知道吗？说话也知道，身体做什么也知道，说话也知道，心也在想。 您没有漫不经心。就像现在您在龙达大师面前，不漫不经心、不沉迷，这就是所谓的“不失去正念”。当它想好、想坏、想功德、想罪恶、想不善时，您知道吗？知道。看到了吗？这就是五蕴和“知者”之间的关系。现在剩下的是五蕴和“知者”之间的关系。必须只剩下这些，这是第二个阶段。第一个阶段是， 漫不经心地看着什么，欣赏花鸟，谁英俊，谁美丽，走过来走过去，然后就沉迷了，漫不经心地看着他们，漫不经心地思考，与他们有关的事情，他们很漂亮，他们很英俊，沉迷其中，他们穿着漂亮，打扮得很漂亮。 去逛商场，看到漂亮的手提包，看女人，看到裙子，看到什么漂亮的就漫不经心地看着。这样，这样叫做不是修行者，像普通的民众。在这个阶段，我们必须练习到有正念和正知，保持觉知，也就是说，不漫不经心，不沉迷，不思考和造作什么。就像现在您和龙达大师在一起，在当下这样。 然后现在就会只剩下您按照实相而知了，也就是说，五蕴坐着，五蕴就是我们自己。我们自己坐着，我们自己躺着，我们自己站着，我们自己走着，我们自己吃东西，我们自己洗澡，我们自己排泄，我们自己做各种各样的事情。但我们不需要去背诵或规定什么，不需要去刻意地指定什么。只是知道，这是五蕴，然后知道五蕴在说话，它说些什么，说好话、说坏话、说功德、说罪恶、说善、说不善。它会知道的，然后它也会有思考、说话、行动，思考、说话和行动。身体会移动，会有三种东西，身体移动，或者坐着、或者站着、或者走着，也就是说，知道身体的姿势，知道嘴巴的姿势，嘴巴说些什么，如果用通俗的语言来说，就是知道身体的姿势，知道嘴巴的姿势，嘴巴说些什么，这就是知道嘴巴的姿势，然后知道心灵或心的姿势。在我们的身体里，就有三种东西， 思考、说话和行动。就是知道。如果我们不漫不经心，就会知道我们的姿势，那个五蕴，那个五蕴就是我们自己。它思考、它说话、它行动。它思考什么，它说话，然后它就做什么，想好、想坏、想这个想那个、想不善。然后它就说话，它必须说好话、说坏话、说罪恶、功德、善、不善等等，它会根据想法来说话。然后身体就会根据想法左右转动，是要站立、要行走、要躺下、要坐下、左右转动、前后转动、翻筋斗，都会根据想法而行动。 然后，那个控制的是什么，是那个想法。意思是，那个下令，下令让嘴巴说什么，下令让身体做什么的，就是那个想法。最终，必须知道深入到想法。因为那个想法，它是控制者。 想法是控制者。心在想，它想控制，让我们说什么，做什么，在想什么。现在我们开始关注心了，心在想好、想坏、想功德、想罪恶、想善、想不善。当心在想的时候，我们先要控制住它，也就是说，对于那些罪恶和坏事，我们不会按照它去做。 然后我们就能掌控罪恶的一面了。这就开始进入修行实践的阶段了。首先，我们必须练习，不要像普通的民众一样，漫不经心地沉迷于眼睛所见、耳朵所听、鼻子所闻到的。我们吃东西时也不思考，只是沉迷于美食，食物非常美味，来自某某餐厅，只是沉迷于我们所吃的东西，不知道心在想什么。这并不是修行者。当我们看到这些， 无论眼睛看到什么，鼻子，但是眼睛看到什么，耳朵听到什么声音，鼻子闻到什么味道，舌头尝到什么味道，身体感觉到什么，它就会知道心在想什么。它只知道心在想什么，心在想什么，关注当下。当有任何情绪时， 无论是舒适还是不舒适，它不关注舒适或不舒适的情绪，它知道心现在在想什么。这就进入了更精细的修行实践，就是思考什么。明白了吗？明白了。来到心在想什么。当来到心在想什么，心所想的就是善和恶，功德和罪恶，好和坏。我们都知道。如果我们知道，我们知道它在想什么，然后对于罪恶的一面，我们就放下它， 不要按照它去做，不要按照它去说，放下身体罪恶的行为，也就是说，放下身、语、意的罪恶。这是诸佛共同的第一条教诲，遵循戒律，不造作身、语、意的罪恶。第二条，造作功德，造作善良，想好的、说好的、做好的。 这就在放下罪恶了。现在，心就会想好的，说好的，做好的。它也想好的，我们也会按照它去做，跟着它说，跟着它做。也就是说，它是好的，对自己和他人都有益。例如，它想来听法，想来修行，所以我们全家就一起来听龙达大师讲法。这就是想好的一面，是想脱离痛苦。它想作恶，让我们说坏话、说恶语、违背道德，我们就不会按照它去做。这就是佛陀的教导，放下身、语、意的罪恶，就是不按照它去做，不按照它去说。 第二条，想好的、说好的、做好的。它想坏事、做坏事，我们就不会按照它去做。它想坏事，我们就不去按照它去做，不按照它去说。现在它想好事了，那就按照它去说，按照它去做。所以我们一起来听法、修行，来布施、供养，打坐、修行，观照身体和心，看到它们是无常的、无常的、无常的，然后就放下，这就是在进行正念和内观的修行。这就是，我们来思考、来说话， 来指定念诵“佛陀、佛陀、佛陀”，这也是根据这个想法来说。这就是想起新的好事，它想好事，所以我们就来修行，例如，来修行念诵“佛陀、佛陀、佛陀”，这也按照想法来说，然后， 念诵者，低声念诵“佛陀、佛陀、佛陀”，然后按照它去做，然后去按照它所指示的去打坐。但是，我们做的是好的一面，圆满地造作功德，就是想好的、说好的、做好的。这是第三条，具有正念和智慧，知晓、放下、放开， 从熄灭无明开始，熄灭无明，熄灭烦恼、欲望、执着。这就是佛教的精髓，实践这三条是诸佛共同的教诲。 如果不漫不经心，您就会进入这里，放下罪恶，想好的、说好的、做好的。然后您就会一起练习心，以为只剩下这些。当知道后，就来，来练习第三条，就是熄灭无明、烦恼、欲望、执着。 熄灭无明、烦恼、欲望、执着。您就来练习。如果来练习，您就会知道您修行的方法。您就几乎百分之百地使用五蕴来修行，使用五蕴中造作出来的行蕴来观看，有些人观看心，但并没有看到心，只是看到心的症状，观看心，但看到的是情绪。 没有看到心，只是看到被知晓的情绪，只是看到心所表现的情绪，没有看到心。 观看心，一会儿就会产生情绪，没有看到我们一直看到情绪，只是看到心感到舒适，只说关于心感到舒适的事情。观看心，但是只看到心感到舒适，还有心感到不舒适。在一起就只谈论这些，心感到轻松、空灵、平静、舒适，不轻松、不空灵、不平静、不舒适，烦躁、厌烦。只想得到轻松、空灵、平静、舒适的心。这不是观看心，这是执着于情绪，观看心执着于情绪，这不是观看心，这是将心向外投射。 因为必须向外吃东西，心向外投射是集谛，是导致痛苦的原因。心向外投射的结果是苦谛。心清晰地看到心才是道谛，使心清晰地看到心的结果才是灭谛。这不是观看心，这是执着于情绪，因为什么？那些形、声、香、味、触，接触身体的事物，然后产生情绪，受、想、行这三个蕴，这三个蕴产生情绪，这些是外六入。 它们是外六入。形是外六入，声音是外六入，气味是外六入，触是外六入，形、声、香、味、触，然后产生情绪，产生情绪就有受、想、行，另外三个蕴。是被心所能知晓的事物，这是产生情绪，成为 外六入。如果我们把心投向外六入，沉迷其中，沉迷于对外部的六种感官享受，也就是沉迷于形、声、香、味、触，以及产生情绪的受、想、行这三个蕴，这就叫做心向外投射。心向外投射是集谛，是导致痛苦的原因。心向外投射的结果是苦谛。心清晰地看到心才是道谛，是通往解脱的道路。应该让心清晰地看到心，才是灭谛。 但是那些观看心的人，他们执着于情绪。观看心，然后执着于情绪。只是观看心感到轻松、空灵、平静、舒适，心不轻松、不空灵、不平静、不舒适。为什么？老师，为什么？为什么心会那样？心会这样？心会那样？所说的这些，他们说的是心那里的症状。观看心，执着于症状，或者执着于情绪。心执着于症状，例如，好、爱，就是老师，厌恶、痛苦、爱、乐。好、爱、坏、老师、厌恶、痛苦、爱、乐。说得好像非常了解心，一直执着于症状。观看心执着于症状，这叫做心向外投射，是苦之源，是导致痛苦的原因。心向外投射的结果是苦谛。现在，但是修行者也会走这条路，作为修行的一条道路。但是如果修行者错了，那么观看的事物也就错了，去观看情绪，去观看被观看的情绪，去观看情绪，去观看心的症状，然后执着于症状。然后那个观看的人，也用， 用五蕴，造作，去说、去看，用五蕴，造作一个去看的人。在那里努力造作去观看。然后我们观察一下，那个去看、去知晓的人，他会有情绪。 当去看、去知晓时，他会有情绪。如果去看，知道后，感觉很满意，非常高兴，就会跟老师说，“哎呀，我看到了”。你不必跟老师说，急着告诉老师，因为不确定。看了之后，没有感到舒适，看到了心没有，没有心，就是看到了，感觉很舒服，心里有数了。看到什么，感到满足，或者是修行之后，感觉轻松，非常喜欢轻松的状态， 跑来找老师，“哦，非常喜欢”。想要来告诉老师。当他不确定的时候，头不轻松，看了之后，没有突破什么，“哎呀，烦躁、恼火、生气”。得了，头晕了一整天，烦躁了一整天，一会儿谁来碰一下，孩子、妻子，一会儿邻居来碰一下，非常烦躁。当下，内心正感到烦躁。谁来碰一下，就发脾气，因为什么？因为心里本来挺好的。 因为，因为这次的情况不一样了，修行后没有像以前那样舒服。有人来碰一下，就非常烦躁。现在，内心正感到烦躁。观看心执着于症状，或者心执着于症状，或者心执着于被知晓的情绪。被知晓的事情所带来的情绪，形、声、香、味、触，带来的情绪，这叫做情绪，是心的情绪。那是被知晓的情绪，但我们不要执着于情绪。现在，我们将要看到心，心清晰地看到心才是道谛，心清晰地看到心才是灭谛。 嗯。我们要如何知道呢？嗯，我们要如何知道呢？就是当去知晓情绪时， 知晓形、知晓声音、知晓气味、知晓味道、知晓触感，然后知晓所产生的情绪。知晓感到满意或不满意的情绪，然后知晓，知晓知觉，知晓想法和念头等等。我们去知晓，看，看，在，在心里，安住在心里，在心里看。现在，当我们去观看时，安住在心里，在心里观看。我们将会去看被知晓的症状。如果我们去观看被知晓的症状，那就完全是在执着于情绪。 我发现，被知晓的症状是外六入，包括所产生的情绪也是外六入。它就在我们里面，但是是外六入。这一点非常重要。心门，所产生的情绪，它就在我们里面，但是是外六入。受、想、行，这三个蕴， 是所产生的情绪，它是外六入，即使它在我们里面。当我们知道，知道外六入，知道所产生的情绪，甚至知道形、声、香、味、触，这些都在我们的身体之外，我们必须在心门处知道，在我们的心里知道。在我们的心里，它如何思考、批评、分析？ 因为心，或者识蕴，当去知道什么，知道形、知道声音、知道气味、知道味道、知道触感，知道接触，或者知道所产生的情绪，受、想、行，知道所产生的情绪，当知道，知道舒适、心不舒适，知道我们在想，我们正在想什么， 它会把它带到心里来造作，它会把它带到心里来造作。例如，眼睛看到形，它会把它带到心里来造作，说，这个人穿着得体，这个人穿着那样这样，这个人很有品味，诸如此类。当我们看到什么时，我们的心就会评论。 我们看到我们内心的什么，就会有评论，有评论，有想法、有感受、有需求，一直在评论。按照常理，在正常的生活中，看到什么就必须观察、记住、学习、理解。观察、记住、学习、理解，这使得人们变得更加优秀，是聪明、敏锐、善于应变的人。但是有些人看到什么，却迟钝、麻木， 看到什么就麻木。大多数来找我们修行的人，第一次来找我们，见到我们，每个人的表情都很麻木。看到什么都很麻木。 看到什么都很麻木。为什么会那样？好像修行之后就变得麻木了，越来越麻木了。抓起一个善于应对、善于应变的人，非常敏捷，非常聪明。因为修行，修行之后， 被那些作为圣僧的父母师长强烈批评，说是愚蠢至极。练习把自己变成愚蠢至极，持续了多少生世。 愚蠢至极，对什么都不敏感，什么都不知道，什么是什么都不知道。它必须是敏捷的、善于应对的。但是在面对人的时候，要知道他是好人还是坏人，他从哪里来，他是怎样的，他是来诈骗的吗？诸如此类。一看就能看出。看脸就能知心，看脸就能知心。知道是魔，知道是好的，知道过去，知道未来，知道现在。天啊，父母师长们非常敏锐。当看到的一瞬间，就完全知道了。知道现在，知道过去，知道未来。知道事情的来龙去脉。过去是怎样的。立刻就知道。知道隐藏在内心的秘密，知道来意是想要欺骗。甚至在弟子来找我之前， 在来找老师之前，快，快点修行，平时不修行，然后要来的时候，快，好像糖尿病患者，一开始吃很多甜食。医生禁止，说患有糖尿病。还是要吃甜食。“没关系，一会儿我要去让医生检查了，一会儿我就吃降糖药”。以为医生不知道，说检查的时候，发现血液中的糖不高。 这些人很喜欢这样做。吃了甜食，然后到最后一天，吃降糖药，说，“没关系，一会儿蒙混过关”。和找老师的情况一样。无论如何，平时不修行，然后快要见到老师的时候，就赶紧拼命修行。哦，但是平均值会被测出来。父母师长们非常敏锐。被我骂了一顿。看到了吗？他们的知识很敏锐。我们和他们相处很久。我们见过很多。 非常敏锐，他们非常迅速。他们的知识和理解，敏锐而且迅速。他们的谈吐举止，行动都非常迅速，非常善于应对。但是看看那些修行的人，他们很迟钝。 说话也很慢，眼睛也不转，什么都很慢。不知道为什么会这样，修行的时候。 有时候，在工作的时候，敏捷而迅速，但是在修行的时候，却不能工作了。必须从经理的职位上辞职。真可惜，很多人辞职了。不能工作了，完全没有记忆力了，老师。修行之后，完全没有记忆力了。本来应该成为一个记忆力好，聪明的人。以前怎么样呢？免费的电话卡有两张，随随便便都能记住电话号码。不用储存，随随便便就能记住。现在怎么样呢？什么也记不住了，老师。什么也记不住了，而且反应也很迟钝，脸色也不好。 这样的人有很多。我们误解了舍。甚至，那些，那些，哎，不好说他们的名字，那些领导，有地位的人。他们带来很多人。“老师，您看看，我的姐姐怎么样？”姐姐，姐姐的女儿死了。竟然还在。我们就看，非常麻木，脸色僵硬。然后他们说，“我们要带她去，带她去精神病院”。他们说，“她已经达到了舍的境界了”。什么样的舍。眼睛都睁不开了。 不，是他们要带她去精神病院。他们说他们的姐姐患有精神病，脸色僵硬，说话很慢，全身僵硬。心也僵硬，心里面也僵硬了，眼睛也不转。 说，“您好好看看。这不是舍吧？”什么样的舍？有时，有些人知识水平很高，但还是看不出来。看不出症状，没有经过任何过程。有症状。必须要，最终一定要去精神病院。就这样。这就是知道。 我们按照事物的真相，直接、诚实地在心门那里知道。无论有什么感受、想法或情绪，当它们产生时，心或识蕴就会去知道，去知道情绪，知道形、知道声音、知道气味、知道味道、知道触感，知道产生的情绪。它们如何进行思考、组织？如何进行思考、评论、分析？ 当心或识蕴去知道形、知道声音、知道心，知道触感时，它们会与心所——受、想、行，另外三个蕴一起运作。因此，当它们知道什么时，就必须，就必须有满意或不满意，或者没有达到满意或不满意。如果满意，就会产生想要拥有的想法；如果不满意，就会感到痛苦。如果没有达到满意或不满意，那就是非苦非乐，然后也会有接受。然后，它也必须要记得，知道什么是什么。然后是行蕴，没有知识、没有见解、没有理解。 哦，连接到行蕴。它知道什么，它必须全部接收，满意或不满意，记得、知道谁是谁。满意或不满意，怎么样，说出来，交谈。必须进行沟通、互相理解。这就是正常的生活。 嗯。但是我们，知道他们，在心门那里知道。固定在心里，在心里看，在心里知道，在心里放下。然后我们约束住五根。眼、耳、鼻、舌、身，五根。眼根、耳根、鼻根、舌根、身根，五根。约束住五根，就是不要让它们去，去享受，享受快乐，放纵眼、耳、鼻、舌、身这五根。不要让它们去享受。看电影、看电视剧、听音乐、玩手机、聊天、 购物等等。如果我们真的要修行，我们就，我们就尽量独处。进入家门之后，就不要再去看什么、听什么、玩什么。然后只打开心门，在心门那里安静地知道。不是说要让它静止，安静地知道，意思是在心门那里按照事物的真相直接地知道。它有什么想法、感受或组织，就按照事物的真相直接地知道它们。 嗯。观看他们，它知道什么，然后它会进行思考、评论、分析。它会表现出什么行为。让它们按照事物的真相来表现。 不要去干涉，不要去挣扎。不要去压抑、强迫。不要不小心地执着于它们。只是按照事物的真相接受它们。是啊，但是，知道是知在安静的心门处，但不是用我们自己去进行思考。如果错误地用我们自己去进行思考，就会失去正念。 不要错误地用我们自己去进行思考。要让“知道”是“知道”，让“思考”是“思考”，它们是不同的，不是同一个。“让知道是知道”。一会儿要思考什么，高兴地思考着，然后要去知道了。坐在那里一直思考，然后要如何才能知道？停止思考是独立的，所以要“知道”。“知道”了然后一会儿又分心去想了。 重新开始。一会儿“知道”了，又马上开始想了。又去绞尽脑汁地思考和寻找。哎，它是怎样的啊？这个怎么样啊？为什么会这样呢？这是修行吗？这是被思考的东西所毒害了。然后又意识到新的，然后又开始思考了。重新开始。重新开始是这样的。一会儿想要去“知道”，又开始想了。想要去“知道”一下，又开始想了。哎，为什么会去想呢？想要去“知道”一下，啊，现在修行乱成一团了。每个人都这样。一会儿想要把思考从形象中分离出来，把情绪从想法中分离出来。 分出来。哎，这是它在努力分离。这也在想啊。努力把思考从蛇中分离出来。全部都是在思考啊。这些都是在思考。坐在那里分啊。这也是坐在那里努力去分离。太专注于思考。总是在想着知道。总是执着于思考。哎，什么时候才能知道啊？越是努力地寻找“知道”，现在就想得越大。越是努力地寻找不思考的“知道”，现在就想得越大。 就是这样迷失了。这是正常的。这是道路。 然后这次就强行地盯着。“它什么时候才能被知道啊？”就强行地盯着。强行地。感觉强行地盯着进入到我们里面。强行地盯着也不行。我们强行地盯着。为了停止一切。然后停止。为了去停止，强行地盯着。为什么强行地盯着会感到胸闷，它用力地压进到里面，感到胸闷。我都盯着，没看到什么。看到心平静了。确实没有想什么。我们这些强行盯着进去的人，几乎超过一半都是这样修行的。修行错了。强行盯着进入到内部，在自己里面。强行盯着进入到内心。看到内心是宁静的，然后说自己是对的。 但是它没有看到任何想法。它强行地把那个东西压进去了，直到，那些，那些东西。一切都停止了。但是想法和思考，它却在强行盯着的那个东西那里，没有看到。但是被知晓的症状是麻木的。因为什么？因为，那个，它是被知晓的情绪，是被知晓的症状。但是那个造作者，它却在那个“知道”那里，在你那个，那个， 说出来，说出来。但是被知晓的症状是麻木的。它是那个去知道的，那个，那个一直在说。这次真的是啊。“哦，真好啊”。它是麻木的，它非常安静。“哦，它什么都不想啊”。但是进去的人不知道，它什么都在说。“哦，这次真安静啊”。“这次很容易，真好啊”。“要怎么样才能再这么好啊？”。“哦，它是怎么来的，怎么才能变成这样啊？”。它一直在说这些。但是它没有看到，我们看到它赞赏那个“好”，但实际上，它已经迷失了。迷失了它也不自知。那个说个不停的“家伙”就在那里，那个说个不停的“家伙”就在那里。它就在那个强行盯着的，那个要去知道的人那里。它说个不停。 它必须无论去知晓什么，都不要有偏颇，不要有偏爱。无论去知晓什么，知晓色、声、香、味、触，或者知晓内心的感受、想法，都不要去干涉。让它自然地发生。当心（识蕴）去知晓时，它会按照它的方式去思考、去感受。我们只是如实地知晓它。 知晓在心里发生的一切。在心里知晓，而不是向外投射。知晓心是如何运作的，知晓它是如何思考、感受的。不要执着于那些被知晓的现象，不要执着于那些情绪。要觉知到心的运作，看到心的实相。 这样，我们就不会迷失于外在的世界，不会迷失于内心的情绪。我们就能够看到心的本质，看到心的实相。 当心去知晓任何事物时，不要评判、不要分别、不要执着。只是如实地知晓。当心感到快乐时，知晓快乐；当心感到痛苦时，知晓痛苦；当心感到平静时，知晓平静。不要试图去改变心的状态，不要试图去控制心。只是如实地知晓心的状态。 这就是内观的修行，这就是正念的修行。这就是通往解脱的道路。 当我们能够如实地知晓心时，我们就能够看到心的无常、苦、无我。我们就能够从烦恼和执着中解脱出来。我们就能够获得真正的自由和快乐。 所以，不要害怕去面对自己的内心。不要逃避内心的痛苦和烦恼。要勇敢地去面对它们，如实地知晓它们。这样，我们就能够从中解脱出来。 这就是佛法的精髓，这就是修行的真谛。 愿我们都能够精进修行，早日获得解脱。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- งั้นขออนุญาตกราบเรียนถามหลวงตานะครับว่าถ้าถ้าอย่างนั้นในการพิจารณาเราตัวรู้เนี่ยถ้าถ้าเรารู้อย่างที่หลวงตาแนะนําก็ออกไปในลักษณะที่เราเจริญสติที่รู้เหมือนเหมือนเป็นสมถะถูกไหมครับคือเราอยู่กับตัวรู้เกินไปถ้าหลวงตาแนะนําแนะนําว่าให้วางตั๋วรู้ถ้าเรายังไม่วางรู้ตัวนั้นยังถือว่าถูกต้องอยู่ไหมครับ. เป็นสมถะหรือว่ามันไม่ไม่ถูกต้องในทางปัญญาครับ. เช่นเรารู้กายเรารู้ชัดรู้อารมณ์รู้ชัดเห็นความคิดรู้อยู่. แต่น้ําตาลแนะนําให้วางตัวดูนั้นอย่างหนึ่งถามว่าตัวรู้ที่ผมรู้ตัวนั้นเนี่ยมันเป็นรูปแบบไหนฮะไอ้ตัวรู้ตัวนั้นน่ะเป็นตัวปรุงแต่งไปรู้เอาขัน5ปรุงแต่งไปรู้. วันละพัน5ปรุงแต่งไปรู้สิ. ครับตัวเนี้ยมันเป็นตัวขันหน้าปรุงแต่งไปดูจิตตัวลูกเนี่ยสังเกตดูสิตัวลูกของท่านเนี่ยเพอรู้แล้วเนี่ยมันมันมีได้อย่างใจไม่ได้อย่างใจครับใช่แต่มันตัวปรุงแต่งแล้วมีกิเลสปนอยู่ในนั้น. ครับเพราะว่าเวลาท่านรู้พอท่านรู้แล้วท่านเห็นชัดท่านรู้สึกได้อย่างใจถ้าเรู้แล้วรู้สึกไม่เห็นชัดไม่เป็นอย่างที่ใจท่านท่านก็หงุดหงิดและไม่ได้อย่างใจรู้สึกว่ามันมีอารมณ์ของคลื่นอยู่ใน. อะไรไอ้ลูกของท่านเนี่ยมันมีกิเลสโปรดแล้วไอ้ไอ้ลูกเนี่ยมันเป็นมันเป็นมันตัวปรุงแต่ง. มันเป็นตัวธรรมชาติที่ท่านเอาขัน5อ่ะไปปรุงแต่งเป็นผู้รู้ไว้. แม้กระทั่งในบางขณะที่เรารู้ได้แบบสบายสบายโล่งๆโปร่งโปร่งมันก็ยังมีความปรุงแต่งซ่อนอยู่ใช่ไหมครับใช่ก็คือมันเอาไอ้ตัวขันหน้าเนี่ยไปพยายามรู้พยายามดูพยายามเห็นในขณะบางขนาดเนี่ยแล้วก็จะไปเห็นไอ้อารมณ์ที่ถูกรู้มันสบายบางกระดาษเห็นอารมณ์ที่ถูกรู้ไม่สบายเพราะว่าสบายไม่สบายมันเป็นมันเป็นเวทนาขันความสบายเป็นเวทนาขันธ์เป็นเวทนาขันความไม่สบายเป็นทุกเวทนาขันธ์บางทีมันไม่ถึงขั้นรู้สึกสบายไม่สบาย. แต่มันก็เป็นอุเบกขาเวทนาขันแสดงว่าท่านเอาเอาขันธ์5วงแตกเอาขันธ์5เนี่ยเอาสังขารในการหน้าปรุงแต่งเป็นผู้รู้. แล้วก็เอาไปรู้เวทนาถ. แล้วเมื่อระหว่างผู้รู้เราจะไม่หลงเป็นผู้หลงหรอกครับ. เป็นผู้หลงมันก็หลงมันไม่รู้หรอกเป็นผู้หลงมันก็หลงเลยหลงไปไปรู้เรื่องไปรู้อารมณ์ที่ถูกรู้เพลินใจไปกับอารมณ์ที่ถูกรู้ไปมีอารมณ์ก็คิดถูกรู้เรื่องถามว่าหลงทางมาเพื่อครับว่าเมื่อเราหลงไปและในขณะจิตที่เรารู้ว่าเราหลงไปตอนนั้นเนี่ยนะครับแว๊บแว๊บแว๊บที่รู้ทันทีหลังจากที่หลงไปเนี่ยแว๊บแบบนั้นคือการรู้ที่ถูกต้องไหมครับไม่ใช่อันนั้นเป็นเพียงแค่สติปัญญาในฐานะที่รู้สึกตัวขึ้นมา. อันนั้นคือหลงอย่างเช่นหลงเหม่อเผลอๆมองอะไรไปมองนกมองต้นไม้ชมนกชมไม้อะไรไปเผอิญใจไปหลงเผินคิดเพลินอะไรไปมีใครเดินมานั่งนี้แล้วใครเดินไปหยิบโน่นหยิบนี่แล้วก็เหม่อมองเข้าไปเหม่อมองเงี้ยอย่างนี้เรียกว่าสติขาดสติขาดเราก็มีสติขึ้นมาอันนั้นเพียงแค่สติในการหน้าอยู่. ครับสตรีขาดก็มีสติขึ้นมาสติขาดก็มีสติขึ้นมาคือสติสัมปชัญญะคือความรู้สึกตัวพร้อมพร้อมขาดแล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมายังเป็นแค่สติสมาธิปัญญาในขณะถ้าเราดําเนินอย่างนี้ไปเรื่อยๆในที่สุดเราก็จะสามารถวางผู้รู้ได้นะครับหรือว่าเราต้องฝึกเพื่อให้เห็นระหว่างผู้รู้ณตอนนี้เลยไม่ไม่ตอนกันมันคนละขั้นตอนกันขั้นตอนเบสิก. เนี่ยขั้นตอนเบสิคก็คือว่าเวลาเราเหม่อเหม่อมองอะไรไปเหม่อเผลอๆคิดปรุงแต่งอะไรไป. เพลินใจติดไปกับรูปรถยนต์เสียงสัมผัส. เป็นนันทิเนี่ยเราก็ต้องมีสติรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วก็เหม่อเพลินใจเป็นนันทิไปกับรูปรสกิจเดี๋ยวก็ผ่านเหม่อเพลินใจไปกับความคิดอารมณ์. แล้วก็มีสติสัมปชัญญะคือความรู้สึกตัวต้องพร้อมรู้สึกตัวขึ้นมาอันนี้เป็นเพียงแค่สติสมาธิปัญญาในคณะ5แล้วก็ฝึกอย่างนี้ให้ชํานาญ. ต่อไปอย่าปล่อยให้มันเหม่ยอย่าปล่อยให้มันเผลอเพลินให้มันมีสติรู้ตัวอยู่ในปัจจุบันทุกขณะปัจจุบันให้มีสติรู้ตัวอย. ตอนนี้พอมีสติรู้ตัวแล้วเนี่ยในปัจจุบันไม่เหม้อเผลอๆไปแล้วเนี่ย. มันจะเหลือระหว่างขัน5แท้ๆ. คันหน้าแท้แท้ที่ไม่ไม่เหม้อเผลอๆเกินไปเป็นคันหน้าที่แสดงกิริยาอาการแท้คือเป็นรูปเป็นรูปเป็นเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณที่เป็นปฏิกิริยาที่ไม่ไม่เหม่อเผินๆไปไม่หลงขาดสติเหมือนเผลอๆไปเรียกว่ามีสติอยู่แล้วเมื่อมีสติแล้วเนี่ยก็จะเห็นกิริยาการของขันธ์5เนี่ยเขาทํางาน. กิริยาอาการของขัน. ก็ทํางานเห็นร่างกายเราเนี่ยเนี่ยพอท่านในมือแล้วเนี่ยท่านนั่งอยู่ในทะลุท่านนั่งไหมรู้ครับรู้เวลาท่านเป็นฝ่ายพูดท่านรู้ไหมรู้ครับรู้รู้ท่านพูดอะไรท่านรู้ไหมรู้รู้เห็นไหมเนี่ยเท่านนั่งอยู่ก็รู้ยืนอยู่ก็รู้นอนอยู่ก็รู้นั่งอยู่ยืนกินอยู่ก็รู้เข้าห้องน้ําห้องข้างข้าทําอะไรอยู่ก็รู้เนี่ยคือมันอันเนี่ยคือขัน5เขาทํางานทั้งหมดทั้งร่างกายอันนี้ถ้ารู้หมดเวลาขัน5ก็พูด. พูดดีพูดชั่วพูดบาปบุญกุศลถ้ากุศลอะไรเนี่ย. มันรักกันจังอะไรต่างต่างเนี่ยพูดรักพูดจังพูดจีบสาวพูดอะไรต่างต่างเนี่ยรู้ไหมรู้ครับรู้ไหมพูดก็รู้ร่างกายทําอะไรก็รู้พูดก็รู้จิตมันคิด. มีความคิดเท่านไม่เบอร์เผลอๆไปเนี่ยอย่างนี้อยู่ต่อหน้าหลวงตาตอนนี้ไม่เมอร์เฟ้อเพลินเรียกว่าสติไม่ขาดเวลามันคิดดีคิดชั่วคิดบุญคิดบาปที่กุศลคิดเอากุศลอะไรรู้ไหมรู้รู้นั่นแหละเห็นไหมเนี่ยคือระหว่างเรือระหว่างขัน5กับรู้เลยตอนนี้เหลือระหว่างขัน5ก็รู้เออต้องต้องให้มาเหลือแต่แค่นี้ที่อันดับอันดับที่2อันดับขั้นต่อมาอันดับแรกคือ. เพ้อเฟ้อมองอะไรชมก้มไม้คนไหนหล่อคนไหนสวยเดินมาผ่านมาก็ผ่านเข้าไปก็หม้อเหม่อมองเขาเหม่อคิดปรุงแต่ง. ไปอะไรกับเขาเขาสวยเขาหล่ออะไรกับพี่เผอิญไปเขาแต่งตัวสวยแต่งตัวงาม. ไปเดิน5งเดินอะไรเห็นกระเป๋าถือสวยมอผู้หญิงอ่ะเห็นกระโปรงเห็นเห็นไอ่อะไรสวยสวยมองเหม่อมองอย่างนี้อย่างนี้มันอย่างนี้อย่างเรียกว่าไม่ใช่พวกฝึกจิตเหมือนชาวบ้านทั่วๆไปอ่ะในขั้นนี้เราต้องต้องฝึกมาจนกระทั่งมามีสติสัมปชัญญะรู้ตัวอยู่แล้วก็รู้ตัวคือคือไม่เหม่อเผลอๆไม่คิดปรุงแต่งอะไรไปอย่างเมื่อท่านอยู่กับหลวงตาหน้าต่อหน้าปัจจุบันอย่างเงี้ย. แล้วตอนนี้มันก็จะแล้วแต่ว่าเอ่อท่านก็จะรู้กับหน้าตามความเป็นจริงแล้วคือขันหน้านั่งอยู่หันหน้าก็คือตัวเรานี่แหละตัวเรานั่งอยู่ตัวเรานอนตัวเรายืนตัวเราเดินตัวเรากินตัวเราอาบน้ําตัวเราขับถ่ายตัวร้อนใต้อันขวาแต่เราไม่ต้องไปท่องกํากับนะไม่ต้องไปกํากับไม่ต้องกําหนดกํากับก็แค่รู้ว่าเนี่ยคันหน้าแล้วก็รู้ว่าคันหน้าเนี่ยมันพูดมันพูดอะไรพูดดีพูดชั่วพูดบุญพูดบาปผู้กุศลนะกุศลมันก็จะรู้อยู่. แล้วก็มันก็มีการคลิกการพูดการกระทําไงการคิดการพูดกับการเคลื่อนไหวไปมากับการพูดเคลื่อนไหวไปมาแล้วก็จิต. จิตที่มันคิดเคลื่อนไหวไปมามันต้องมี3อย่างคือร่างกายเนี่ยเคลื่อนไหวไปมาหรือจะนั่งหรือจะยืนจะเดินคือรู้อายุบทของกายรู้อิริยาบถของปากอ่ะปากมันพูดว่ายังไงสมมติสมมติภาษาชาวบ้านก็รู้อิทธิบทของกายรู้อิทธิบทของปากเนี่ยปากมันก็บอกว่ามันพูดว่าอะไรอะนี่ก็รวยของฝากแล้วก็รู้ไอนของของจิตหรือใจมันก็มี3อย่างอ่ะนะในร่างกายเราเนี่ยก็คือ. การคิดการพูดและกระทําเนี่ยก็คือรู้เนี่ยถ้าเราไม่เหม่อเผลอๆแล้วก็จะรู้อดิบทของเรานั่นแหละว่าไอ้ขัน5เนี่ยไอ้ขาหน้าก็คือว่าคันหน้าก็คือตัวเรานี่แหละมันคิดมันพูดมันกระทําอะไรมันคิดมันพูดมันก็ทําอะไรคิดดีคิดอยู่กับคิดนู่นคิดบ้างคิดว่ากุศลแล้วก็พูดมันก็ต้องพูดดีพูดพูดชั่วพูดบาปบุญกูสวนอู้ตรอะไรก็มันก็พูดตามความคิดอันนี้ไอ้กายมันก็หันซ้ายหันขวาไปตามความคิดว่าจะยืนจะเดินจะนอนจะนั่งยานใต้หันขวาหันหน้าหลัง6เขมรตีลังกามันก็เป็นไปตามความคิด. แล้วไอ้ตัวที่กําหนดมาเนี่ยคือตัวความคิดหมายถึงว่าตัวที่สั่งการน่ะสั่งการให้ปากพูดอะไรสั่งการให้การทํางานอะไรก็คือตัวความคิดเนี่ยมันเลยสุดท้ายเนี่ยมันต้องรู้เข้ามาถึงความคิดนี่แหละเพราะว่าไอ้ตัวเดียวความคิดเนี่ยมันเป็นตัวสั่งการให้เราพูดให้เรากระทําแต่พอเราเนี่ยเรามัวแต่ไปดูกลายเป็นสัญขวาอะไรมันมันยังยังหยาบไปพอมาถึงเราพูดอะไรมันก็ยังหยาบไปมันก็ถึงนี่เลยความคิดเลยเพราะว่าความคิดวงการ. ความคิดเป็นวงการจิตเนี่ยจิตมันคิดเนี่ยมันคิดบงการให้เราพูดว่าอะไรทําอะไรที่ไปคิดอะไรตอนนี้เราก็เริ่มมาดูถึงจิตแล้วจิตมันคิดดีคิดชั่วคิดบุญคิดบ่คิดกุศลอาวุโสเนี่ยอันเนี้ยพอจิตมันมันคิดใช่ไหมเราก็. มีอํานาจเหนือมันก่อนคืออันไหนที่มันเป็นบาปเป็นความชั่วเราจะไปทําตามมัน. แล้วนี่เราจะเหนือฝ่ายบาปได้แล้วอ่าอันนี้อันนี้เริ่มเข้ามาหาบทปฏิบัติธรรมและอันแรกเราก็ต้องฝึกปฏิบัติเอออย่าให้เหมือนชาวบ้านทั่วทั่วไปที่เหมือนเผื่อเผอิญเพื่อเผอิญเจริญใจไปกับสิ่งที่ตายเห็นที่หูได้ยินสิ่งที่จมูกได้กินเรากินอะไรก็ไม่คิดก็เพลิดเพลินเจริญใจอาหารอุ๊ยอร่อยมากเลยมาจากร้านนู้นร้านนี้มีแต่พ่อเพลินเจริญใจกับสิ่งที่เรากินเนี่ยไม่รู้ว่าจิตคิดอะไรอันนี้ไม่ใช่ผู้ปฏิบัติธรรม. อันนี้ก็พอเรามาเห็นนี่. ไม่ว่าตาจะเห็นอะไรจมูกแต่ตาตาเห็นอะไรหูได้ยินเสียงอะไรจมูกได้กลิ่นอะไรลิ้นลิ่มลดอะไรกลายสัมผัสอะไรมันก็มารู้ที่จิตมันคิดอะไรมันมารู้แต่จิตที่คิดอะไรจิตที่คิดอะไรดูก็ณปัจจุบันเนี้ยพอมีอารมณ์อะไร. สบายใจไม่สบายใจมันไม่สนใจอารมณ์ที่สบายใจไม่สบายใจมันรู้ว่าจิตแต่คิดอะไรตอนนี้มันเข้ามาหาเป็นผู้ปฏิบัติที่ละเอียดเข้าไปแล้วคือที่ที่คิดอะไรฮะอันนี้เข้าใจใช่มั้ยฮะเข้าใจก็มาจิตที่คิดพอหมาจิตที่คิดเนี่ยจิตติคิดมันก็คิดฝ่ายดีกับฝ่ายชั่วเออฝ่ายบุญไปบาปไปดีไปชั่ว. ไอ้เราก็รู้อยู่แล้วเนี่ยถ้าเรารู้เรารู้มันอยู่เนี่ยรู้ว่าจิตมันคิดอะไรทีนี้ฝ่ายบาปเราก็รับเสีย. อย่าไปทําตามมันจะไปพูดตามมันไปบาปไปชั่วแล้วลากแจ้งไปบาปไปชั่วเรียกว่าฝากพระบาทสะอากาศระนางเนี่ยการไม่ทําบาปทางกายวาจาใจ. ก็คือนี่เป็นข้อที่หนึ่งของพระพุทธเจ้าทุกพระองค์ตามพระปาสะกาลนานกันไม่ทําบาปณกายวาจาใจ. ข้อ2คุณตลาดสัมปทานการทํากุศลการทําความดีคิดดีพูดดีทําดี. อันนี้ก็ละบาปแล้วตอนนี้จีนก็จะที่ดีผู้ดีทําดีนี่มันมันคิดดีเหมือนกันเราก็มาพูดพูดตามมันทําตามมันคือมันเป็นฝ่ายดีเออทําประโยชน์ตนประโยชน์ท่านอย่างเงี้ยอย่างเช่นมันคิดมันคิดว่าอยากจะมาฟังธรรมอยากมาปฏิบัติธรรมพวกเราก็เลยผ่านทั้งครอบครัวมาฟังธรรมหลวงตาเนี่ยอย่างเงี้ยเออคิดฝ่ายดีฝ่ายที่พ้นทุกข์มันคิดฝ่ายบาปให้พูดบาปพูดชั่วผิดศีลธรรมเราก็ไม่ไปทําตามมันเนี่ยก็เป็นที่คําสอนพระเจ้าที่ว่าสักมาภาษาอันัง. การละบาปทางกายวาจาใจคือไม่ไม่ทําตามมันไม่พูดตามมัน. ข้อ2คุณตลาดอธิบดีผู้ดีทําดีที่ดีพูดดีทําดีมันก็คิดช่วงคุณชั่วทําชั่วเราก็จะไปทําตามมันเอ่อมันคิดชั่วเราก็ไม่ไปทําตามมันไม่ไปพูดตามมันอันนี้คิดดีแล้วก็ไปพูดตามมันทําตามมันพวกเราเลยพากันมาฟังธรรมปฏิบัติธรรมมาทํามาให้บํารุงได้ช้านั่งสมาธิสัมปทานปฏิบัติภาวนาเออพิจารณาร่างกายจิตใจเห็นว่าไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยวแล้วก็ป่องปล่อยวางก็ปฏิบัติในสัมผัสวิปัสสนาเนี่ยก็คือมันเรามาคิดมาพูด. มากําหนดบริการพุทโธพุทโธพุทโธเนี่ยก็มาพูดตามมาเนี่ยตามความคิดเนี่ยแหละนี่คือคิดใหม่ดีมามันคิดดีเราก็เลยมาปฏิบัติเช่นมาปฏิบัติบริกรรมพุทโธพุทโธพุทโธนี่ก็พูดตามความคิด. แล้วก็. ผู้บริการบุญความพึมพําพึมพําพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธแล้วก็ทําตามมันแล้วก็แล้วก็ไปนั่งสมาธิตามที่มันสั่งแต่เนี่ยเราก็ทําฝ่ายดีคุณสลับทุกคนตั้งประธานการทํากุศลไปให้ถึงพร้อมคือคิดดีพูดดีทําดีนี่ข้อ3ศาสิตพระประนังสะจิตจะประโยชน์ทับปะนางเกิดการมีสติปัญญาเนี่ยการมีสติปัญญาเออรู้ราปล่อยวาง. ตั้งแต่ดับอวิชชาได้ดับเอาวิชาดับกิเลสตัณหาดับอุปทาน. นั่นแหละก็คือ. เอตามพุทธศาสนาทํา3ข้อนี้เป็นคําสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทุกพระองค์. อะแล่มเมื่อถ้าไม่เหมือนเพ้อเฟ้อแล้วท่านก็เข้ามาสู่นี่แหละละบาปธิบดีผู้ดีทําดี. ข้อ3แล้วท่านก็พากันมาฝึกฝนนี่จิตใจนึกว่าเหลือแต่นั่นแหละพอรู้ก็มามาฝึกฝนข้อ3คือ. ให้ดับๆเอาวิชากิเลสตัณหาอุปทาน. ดับกว่าวิชากิเลสตนะอุปทานนี้ท่านก็มาฝึกฝนไงนี่ถ้ามาฝึกฝนท่านก็รู้วิธีรู้ของท่านน่ะท่านก็เอาขัน5ที่ปฏิบัติอ่ะแทบจะเกินร้อยเปอร์เซ็นต์เนี่ยเอาขัน5เอาสังขารปรุงแต่งในขันธ์5ไปดูสิ. ไปดูจิต. บางคนก็ดูจิตแต่ก็ไม่ได้ไม่เห็นจิตหรอกเห็นอาการของจิต. ดูจิตเสนอารมณ์. อือไม่เห็นจิตรล็อคดูจิแต่เห็นอารมณ์ที่ถูกรู้เห็นทําอารมณ์ดูจิเห็นแต่ทําอารมณ์ไม่เห็นจิต. ดูจิตเดี๋ยวจะทําอารมณ์มาไม่เห็นที่เราเห็นอารมณ์เรื่อยๆเห็นแต่ใจสบายมาพูดกันแต่เรื่องใจสบายดูจิตยังไงรู้เห็นแต่ใจสบายแล้วก็หงุดหงิดใจไม่สบายแล้วคุณจิต. ดูจิตเห็นแต่ใจสบายแต่ใจไม่สบายมาคบกันตายแค่เนี่ยใจโปร่งโล่งเบาสบายไม่โปร่งไม่โล่งไม่บ่อยไม่เบาสบายหงุดหงิดรําคาญใจไม่โปร่งไม่โล่งไม่สบายสบายจะเอาแต่ใจที่โปร่งโล่งเบาสบายอันนี้ไม่ได้ดูจิตมันติดอารมณ์ดูจิตติดอารมณ์มันไม่ใช่ดูจิต. เออมันส่งจิตออกนอกอ่ะเนี่ย. เพราะว่าต้องกินเอานอกยังไงล่ะเนี่ยจิตส่งออกนอกเป็นสมุทัยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ผลจากจิตส่งออกนอกเป็นทุกข์จิตเห็นจิตอย่างแจ่มแจ้งเป็นมาผลให้จิตอย่างจิตอย่างแจ่มแจ้งเป็นนิโรจน์อันนี้มันไม่ใช่ดูจิตแล้วมันติดอารมณ์อ่ะครับเพราะว่าอะไรไอ้รูปเสียงกลิ่นลดพระสิ่งที่มาสัมผัสกายอ่ะแล้วก็ทําอารมณ์เวทนาสัญญาสังขารเนี่ย3ขันเนี่ยไอ้3ขันเนี่ยทํากันทําอารมณ์พวกเนี้ยมันเป็นอายตนะภายนอก. มันเป็นอายตนะภายนอกรูปเป็นอายตนะภายนอกเพียงพยนอกภายนอกเปลี่ยนเป็นอายตนะภายนอก. โพสต์พระเป็นนัยยะภายนอกลูกเสียงกินรถบัวตะพระแล้วก็ทําอารมณ์ทําอารมณ์ก็มีเวทนาสัญญาสังขารอีก3ขันเป็นสิ่งที่ถูกรู้ได้ทางประตูใจอันเนี้ยเป็นทําอารมณ์อันเป็น. อาญานะภายนอกถ้าเราเนี่ยส่งจิตไปหายัดภายนอกไปเผอิญใจไปเป็นนันทินันทิคือความเพลินใจไปกับเนี่ยอายตนะภายนอกคือรูปเสียงกินรสผดสะพระแล้วก็ทําอารมณ์เนี่ยเวทนาสัญญาสังขารเนี่ยอีก3ขันเนี่ยอันเนี้ยเค้าเรียกว่าทรงจิตออกนอกส่งจิตออกนอกมันเป็นสมุทัยเป็นเหตุให้เกิดรู้ผลในจิตส่งออกนอกมันเป็นทุกข์จิตเห็นจิตอย่างแจ่มแจ้งมันจึงจะเป็นมักเป็นอริยมรักษ์. เป็นทางแห่งความพ้นทุกข์ควรจะจิตเห็นจิตแห่งแจ่งแจ่มแจ้งจึงจะเป็นนิโรธ. เนี่ยแต่พวกดูจิตเนี่ยมันไปติดอารมณ์ดูจิตเห็นมาติดอารมณ์กูแต่ใจโปร่งโล่งเบาสบายใจไม่โปร่งไม่ลงไม่สบายทําไมอาจารย์ทําไมจิตมันเป็นอย่างนู้นจิตมันเป็นอย่างนี้จิตเป็นอย่างนั้นไอที่พูดนี่คือมันพูดอาการทางโน้นเลย. ดูสิติดอาการหรือติดอารมณ์จิตติดอาการคือดีรักคืออาจารย์เกลียดทุกข์รักสุขดีรักชั่วอาจารย์เกลียดทุกข์รักสุขว่าเอ๋ยังขายดีจิตเลย. มาติดอาการหมดอ่ะดูจิตอาสาติดอาการ. อย่างนี้เรียกว่าส่งสิทธิ์ออกนอกเป็นสมุนไพรเป็นเหตุให้เกิดทุกข์หัวในจิตตกออกนอกผิดทุกข์ในอริยสัจปฏิอ่ะ. ทีนี้. แต่ผู้ปฏิบัติมันก็อย่างนี้ก็เป็นทางอ่ะมาปฏิบัติการไว้ทางเดินต่อผู้ปฏิบัติผิดมันก็เอาเอาเวลาให้ผู้ดูก็. เวลาดูไอ้สิ่งที่ดูดูก็ผิดอีกไปดูอารมณ์ไปดูอารมณ์ที่ถูกดูไปดูทําอารมณ์ไปดูทําอารมณ์ไปดูอาการของจิตแล้วติดอาการ. แล้วก็ไอ้ตัวผู้ดูก็มันก็เอาไว้. เอาขันหน้าเนี่ยปรุงแต่งไปพูดไปดู. เอาหัวหน้าปรองแต่งเป็นผู้ไปดูพยายามไปปรุงแต่งดูอยู่นั่นแหละแล้วเราสังเกตดูสิ. ไอ้ตัวผู้ผู้ไปดูไปรู้เนี่ยมันมีอารมณ์ได้. พอไปดูไปรู้ว่ามันมีอารมณ์ได้ดูแล้วถ้ามันได้อย่างใจมากรื่นเริงมากเลยมันเล่าอาจารย์ฟังเออเดี๋ยวดูเว้ยคุณไม่ได้ต้องมาเล่ารีบเล่าให้อาจารย์ฟังหน่อยเพราะไม่แน่ใจอ่ะดูแล้วมันไม่ไม่ได้เกรงใจดูจิตแล้วไม่ได้เห็นใจเด้งใจคือเห็นแล้วก็สบายใจเออได้ใจเห็นอะไรแล้วถูกใจในจิตเนี่ยหรือว่ามันปฏิบัติแล้วรู้สึกโล่งดีชอบมากเลยโล่งก็การโล่งหัวโล่ง. ปื๊ดมหาอาจารย์แล้วโอ้โหยชอบมากเลยจะมาเล่าให้ฟังเนี่ยพอมันไม่แน่ใจอ่ะหัวไม่โล่งดูแล้วมันไม่ทะลุไหมอะไรอุ้ยหงุดหงิดรําคาญโมโหฉุนเฉียวงึ๊งๆได้จิตมึนหัวทั้งวันน่ะมึงหงุดหงิดทั้งวันอ่ะเดี๋ยวก็ใครจะมากระทบนะลูกเมียเดี๋ยวไอ้ตามมากระทบหงุดหงิดมากเลยปัจจุบันแล้วกําลังหงุดหงิดอยู่ข้างในอ่ะใครมากระทบอ่ะมีอารมณ์เพราะอะไรใจมันสบายดีดีอ่ะ. เพราะว่าเอ้อเพราะคราวนี้มันเป็นยังไงปฏิบัติไม่สบายเหมือนเดิมใครมากระทบหงุดหงิดมากเลยตอนเนี่ยมันมีอารมณ์หงุดหงิดอยู่ข้างในดูจิตติดอาการหรือจิตติดอาการหรือจิตติดอารมณ์ที่ถูกรู้อารมณ์ในสิ่งที่ถูกรู้อะลูกลดจิตเสียงสัมผัสเสียดสีทําอารมณ์เรียกว่าเป็นอารมณ์เป็นอารมณ์ของใจหรือเป็นอารมณ์ของจิต. เออมันเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้แต่เราไม่ติดอารมณ์ก่อน. ตอนนี้เราจะเห็นจิตเนี่ยจิตเห็นจิตในแจมแจ้งเป็นมากกว่าในจิตเหรียญจิตอย่างแจ่มแจ้งเป็นวิโรจน์. ครับเราจะรู้ได้ยังไงอ่ะ. เออเราจะรู้ได้ก็คือว่าเวลาไปรู้อารมณ์เนี่ย. รู้รูปรู้เสียงรู้กลิ่นรู้รถรู้สัมผัสแล้วก็รู้ทําอารมณ์รู้เวทนารู้เวทนารู้อาการที่ถูกใจไม่ถูกใจแล้วก็รู้รู้สัญญารู้สังขารรู้ความคิดปรุงแต่งอะไรต่างต่างเนี่ย. เราไปรู้แล้วเนี่ยดูดูดูที่ดูที่ประตูใจดูที่ประตูใจสถิติตั้งที่ใจดูที่ใจดูที่ใจ. เราติดตั้งติดใจตัวดีใจรู้จิตใจ. เออตอนเนี้ย. พอเราไปดูเนี่ยสถิติทางจิตใจดูจิตใจดูที่ใจอ่ะ. เราจะไปดูอาการที่ถูกรู้. ถ้าเราเนี่ยไปดูอาการที่ถูกรู้เนี่ยมันเป็นติดอารมณ์หมด. ผมว่ามันอาการที่ถูกรู้มันเป็นอายตนะภายนอกรวมทั้งทําอารมณ์ก็เป็นอายตนาภายนอกมันอยู่ในตัวเราแต่เป็นอายตนาภายนอกตัวนี้สําคัญประตูใจเนี่ยไอ้ทําอารมณ์เนี่ยมันอยู่ในตัวเราจะเป็นอายตนาภายนอกเวทนาสัญญาสังขาร3ขันเนี่ย. มันเป็นทําอารมณ์มันเป็นอายตนาในนอกกันมีในตัวเราเวลาเรารู้รู้อายตานะเป็นนอกทําอารมณ์เนี่ยแม้แต่รู้ลูกเสียกางกินรสสัมผัสซึ่งอยู่นอกตัวเราเนี่ยเราต้องรู้ที่ประตูใจรู้ที่ใจของเรานี่แหละในใจของเราเนี่ยมันเอาเขามาคิดวิพากษ์วิจารณ์อย่างไร. เพราะว่าจิตหรือวิญญาณอาขันธ์เนี่ยเมื่อไปรู้อะไรรู้รูปรู้เสียงรู้กลิ่นรู้รสรู้บทสภาสิ่งที่มาสัมผัสหรือรู้รู้ทําอารมณ์เวทนาสัญญาสังขารเนี่ยรู้ทําอารมณ์เนี่ยเวลาเขาไม่รู้เนี่ยรู้ใจสบายใจไม่สบายรู้ว่าเราคิดเราคิดเรื่องอะไร. มันจะเอามาปรุงแต่งในใจมันจะมาปรุงแต่งในใจเช่นตาเห็นลูกมันก็จะเอาเข้ามาปรุงแต่งในใจว่าเออคนนี้เค้าแต่งตัวดีคนนี้เค้าแต่งตัวอย่างนู้นอย่างนี้อย่างนู้นอย่างนี้เออคนนี้เค้าเค้ามีรสนิยมดีเนาะอะไรนะคนนี้เราเห็นอะไรตาม. เราก็. ใจเราก็จะวิพากษ์วิจารณ์. เราเห็นอะไรในใจเราก็จะมีการวิพากษ์วิจารณ์มีการวิพากษ์วิจารณ์มีความคิดความสึกความตองวิพากษ์วิจารณ์อยู่นั่นแหละตามประเทศปกตินะชีวิตปกติของคนน่ะเห็นอะไรมันต้องสังเกตดังกล่าวจดจําเรียนรู้ทําความเข้าใจสังเกตุต่างการจดจําเรียนรู้ทําความเข้าใจนี่ทําให้เป็นคนที่ยิ่งเหนือคนขึ้นไปคือเป็นคนที่ฉลาดเฉลียวทันคนทันเหตุการณ์ทันโลก. แต่บางคนเห็นอะไรซื่อบื้อเฉย. เห็นอะไรเฉยเห็นอะไรเฉยผู้ปฏิบัติมาหาเราส่วนใหญ่เลยมาพอมาหาเราใหม่ใหม่เจอเราเจอหน้าแต่ละคนปฏิบัติเฉยเห็นอะไรเชิญ. เห็นอะไรเฉยมากเลยทําไมเป็นอย่างงั้นเหมือนลงมาปฏิบัติแล้วก็ค่อยเฉยไปเฉยไปเฉยไปจับเป็นคนที่ทันคนทันเหตุการณ์ฝ่ายพิษปฎิภาณเฉลียวฉลาดมากเลยเพราะปฏิบัติธรรมปฏิบัติไป. โดนพ่อแม่ครูบาอาจารย์เราที่เป็นพระอริยสงฆ์ท่านอูยว่าแรงมากเลยโง่ดักดานฝึกตัวเองกลับให้โง่ดักดานไปกี่โมงกี่ชาติเนี่ย. โง่ดักนานไม่รับรู้อะไรไม่รู้เรื่องอะไรเลยว่าอะไรเป็นอะไรมันจะต้องเฉลียวฉลาดพันคนแต่ในการคนนี้มันคนดีคนชั่วมันเป็นยังไงมายังไงมันเป็นยังไงมันเป็นต้นต้มตัวหลอกลวงหรือเปล่าวะเนี่ยอะไรเนี่ยมันดูปั๊บดูใจเลยดูหน้าเห็นเห็นน่ารู้ใจเห็นหน้ารู้ใจรู้เป็นมารู้เป็นฝ่ายรู้อดีตรู้อนาคตรู้ปัจจุบันโอ้โหยพ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านคมมากเลยเวลาเห็นแป๊บเดียวนั่นแหละรู้หมดเลยอะรู้ต้องปัจจุบันรู้ทั้งอดีตรู้ทั้งอนาคตรู้ความเป็นมาเป็นไปอดีตมายังไงเมื่อไม้ไหนเลยลูกปุ๊บเนี่ย. รู้ทั้งความแอบแฝงภายในจิตรู้ทั้งความเป็นมารู้ต้องการหลอกลวงแม้แต่ลูกศิษย์นี่เฮ้ยก่อนมหามา. เดี๋ยวๆก่อนหมาอาจารย์เร่งเร่งปฏิบัติหน่อยอีตอนอยู่อยู่ไม่เลขอะแล้วจะมาปุ๊บเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวรีบเหมือนคนเป็นเบาหวานเนี่ยตอนแรกก็กินหวานเต็มไปหมดเลยหมอ5บอกว่าเป็นเบาหวานน่าจะกินหวานไม่เป็นไรแล้วเราเดี๋ยวพอเดี๋ยวก็จะไปให้หมอตรวจแล้วเราเดี๋ยวเรากินยาลดน้ําตาลเอาวันสุดท้ายก็แล้วกันหมอไม่รู้หรอกว่าตรวจปุ๊บอ่าน้ําตาลในเลือดไม่สูง. เนี่ยแบบนี้คนไข้ก็ชอบเป็นแบบนี้แล้วก็กินหวานมาแล้วก็ถึงวันสุดท้ายก็กินไอ้ไอ้ยาลดน้ําตาลบอกว่าไม่ไรหรอกเดี๋ยวมันจะเหมาะกับหมอก็ไม่รู้แต่แบบเดียวกันหาอาจารย์ก็แบบเดียวกันยังไงเฮ้ยชีวิตชีวิตประจําวันก็ไม่ปฏิบัติเดี๋ยวพอใกล้ใกล้เราก็มาแล้วเร่งปฏิบัติใหญ่เลยโอ้ยแต่มันมีค่าเฉลี่ยคนน้ําตาลสะสมเค้าก็ตรวจเจอเนี่ยเออพ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านคมจะตายไปแล้วผมก็ด่าว่าเอาเห็นมั้ยเนี่ยความรู้ของท่านเนี่ยมันฉลาดเฉลียวอุ๊ยเราไปอยู่กับท่านมาหลายท่าน. เราเห็นมาเยอะหลายองค์อยู่มาเป็น1010องค์ไปผ่านมาเยอะ. คมมากเลยแต่ละท่านเนี่ยแล้วก็รวดเร็วมากเลยความรู้ความเข้าใจของท่านเนี่ยมันปราดเปรียวเราเห็นแต่ละองค์อุ้ยเร็วเป็นกดคล่องแคล่วว่องไวทั้งการพูดการการจาของท่านทั้งการเดินกันความความรู้ความเห็นทั้งไม่ความว่องไวทันคนทานเหตุการณ์แต่เห็นว่าดูว่าพวกปฎิบัติธรรมมันเฉย. พูดก็ช้าตาก็ไม่กรอกอันก็ช้าแล้วทําไมมันเป็นอย่างนี้หมดก็ไม่รู้ไม่รู้เป็นไรการปฏิบัติอะไรเออ. บางทีเนี่ยราวๆทํางานกันเนี่ยคล่องแคล่วว่องไวปากเดียวพอมาปฏิบัติธรรมทํางานไม่ได้ต้องลาออกจากผู้จัดการนะเสียดายหลายหลายคนลาออกทํางานไม่ได้ความจํามันไม่มีเลยอาจารย์ความจํามันไม่เหลือเลยปฏิบัติไปยังไงความจําไม่เหลือเลยจะกลายเป็นคนมีความจําดีจะเหลียวฉลาดแล้วเมื่อก่อนเป็นยังไงโทรศัพท์ฟรีตั้ง2เครื่องโทรได้เลยครับโหยเครื่องนี้เดี๋ยวเดี๋ยวเราคอยโทรคนนี้กันเถอะอุ้ยเราก็ไอ้เบอร์โทรศัพท์อะไรก็จําได้หมดเลยบอกไม่ต้องเมมเลยเดี๋ยวนี้เป็นไงจําไม่ได้เลยอาจารย์จําอะไรไม่ได้เลย. แล้วก็หู้ก็ช้าหน้าตาก็ไม่ก่อ. แบบเนี้ยเป็นอย่างนี้กันเยอะแยะมากเลยนะเราก็เข้าใจผิดเรื่องอุเบกขาเนี่ยแม้แต่เออผู้ที่เป็นเอ่ออะไรล่ะเอ่ยชื่อมันเอ้ยเป็นผู้ใหญ่ผู้ใหญ่เลยนะบางทีเนี่ยมากันเยอะๆอะไรที่มีความรู้เนี่ยเขาก็พามาอาจารย์ดูสิพี่สาวเป็นไงพี่สาวพี่สาวของอาตมาเป็นไงมั่งล่ะมั้งพี่สาวลูกตายหลวงปู่อยู่เลยอาตมาเราก็ดู. มันฉวยก็ตามนิ่งๆเลยอย่างเงี้ยตามันนิ่งไม่ก่อแล้วใช่เอ้ยมันจะหันสักตัวเลย. เหารทั้งตัว. เงี้ยแล้วก็ชอบ. แล้วบอกว่าต้องพาพี่ไปหาไปพาพี่ไปไปหาไปจิตเวชเฮ้ย. นี่นี่บรรลุถึงขั้นอุเบกขาแล้วนะอุเบกขาอะไรแบบเนี้ยตามในกรอบเลย. ไม่นี่มันบอกว่าต้องพาไปหาจิตเวชบอกว่าพี่สาวของท่านเนี่ยมันเป็นโรคจิตแล้วตามไอ้กรอบพูดอะไรก็ช้าแข็งไปหมดเลยทั้งตัวจิตก็แข็งจิตข้างในก็แข็งหมดแล้วตาก็ไม่กรอบ. บอกว่าดูให้ดีนะคะไม่ใช่อุเบกขาหรอเนี่ยอุเบกขาอะไรเนี่ยบางทีมีมีความรู้ระดับสูงสูงแล้วเน. ยังไม่รู้. ดูเลยดูอาการไม่ออก. โดยไม่ผ่านอะไรก่อนมีอาการนั่นแหละต้องไปเหมือนสุดท้ายต้องไปสภาไปจิตเวชหนึ่ง. ทางจิตเวชอย่างเงี้ย. นี่เวลารู้เนี่ย. เราพอรู้กันซื่อซื่อตรงไปตรงมาตามความเป็นจริงไปที่ประตูใจ. มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อะไรก็ตามอ่ะมันเกิดขึ้นเจิตวิญญาณนักขันเนี่ยเขาไปรู้ไปรู้อารมณ์ลูลูบรู้เสียงลูกกลิ่นรู้รสรู้สัมผัสรู้ทําอารมณ์เนี่ยเขามาคิดปรุงปรุงแต่งยังไงอ่ะเอามาคิดวิพากษ์วิจารณ์วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยเอ่อวิว่ายังไง. พอจิตเนี่ยหรือวิจารณธนาคารเนี่ยเวลาเข้าไปรู้ลูกแล้วเสียงรู้จิตรู้แล้วรู้สัมผัสเนี่ยเขาจะทํางานร่วมกับเจตสิกคือเวทนาสัญญาสังขารอีก3ขันดังนั้นนะเวลาเขารู้อะไรเนี่ยมันจะต้องเออมันจะต้องถูกใจไม่ถูกใจหรือว่าไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจถ้าถูกใจก็ไปสู่พจนาไม่ถูกใจก็เป็นทุกข์เป็นพัฒนาถ้าไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจก็เป็นอทุกข์ก็มาถูกพัฒนาแล้วก็มันก็จะต้องจําได้ไหมรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วก็สังขารไม่มีความรู้ความเห็นความเข้าใจ. เออตกต่อสังขารเนี่ยมันรู้อะไรปุ๊บมันต้องรับรู้หมดแล้วถูกใจไม่ถูกใจจําได้ไหมรู้ว่าใครเป็นใครเออถูกใจไม่ถูกใจเออเป็นไงว่ามาคุยกันอ่ะมันต้องติดต่อสื่อสารความรู้ความเข้าใจกันได้คือชีวิตตามปกติธรรมดานี่แหละ. อือแต่เราเนี่ยก็รู้เค้ารู้ที่ประตูใจสักทีตั้งที่ใจดูที่ใจรู้ที่ใจรักที่ใจปล่อยวางที่ใจแล้วเราก็สํารวมไว้ตั้ง5ประตูตาหูจมูกลิ้นกาย5ประตูเนี่ยประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูลิ้นประตูกาย5ประตูสํารวมไว้5ประตูคืออย่าไปให้ไปเป็นนันทินันทิมีความเพลินใจทําตาคุณเจ้าหมูลิ้นกาย5ประตูนี้อย่าให้มันเป็นมันนันทิดูหนังดูละครดูทีวีดูฟังเพลงเล่นชัดเล่นหลายเล่นโทรศัพท์มือถือคุยกัน. ช้อปปิ้งอะไรต่างๆเนี่ยถ้าเราจะปฎิบัติธรรมจริงๆเราก็เออเราต้องพยายามเก็บตัวซะบ้างเวลาเข้าบ้านเสร็จแล้วเราก็อยากให้ไปมีนําที่จะเอาอะไรมาดูมาฟังอย่ามาเล่นแล้วก็เปิดที่ประตูใจประตูเดียวแล้วก็รู้ที่ประตูใจอยู่เงียบเงียบไม่ใช่ว่าไปทําให้นิ่งๆนะรู้ตกรู้อยู่เงียบๆหมายถึงว่ารู้เขาตรงไปตรงมาตามความเป็นจริงที่ประตูใจเขามีความคิดความรู้สึกปรุงแต่งอย่างไรก็รู้เขา. ตรงไปตรงมาอย่างที่เขาเป็น. เออดูเขาเขาเอารู้อะไรแล้วมันออกมาวิพากษ์วิจารณ์วิเคราะห์วิจารณ์วิจัยมันจะแสดงกิริยาอาการยังไงปล่อยเขาแสดงกิริยาอาการเนี่ยตามความเป็นจริงตามความเป็นจริง. อย่าเข้าไปแทรกแซงอยากเข้าไปดิ้นอย่าเข้าไปแทรกแซงอยากเข้าไปกดข่มบังคับอย่าเผลอๆติดไปกับเขาแค่รับรู้เขาซื่อๆตามความเป็นจริงครับแต่ว่ารู้สําหรับรู้ที่ประตูใจที่เงียบๆ. แต่ไม่ใช่ว่าเอาตัวเราไปคิดปรุงแต่งนะหลงเอาตัวเราไปคิดปรุงแต่งมันจะอย่างเงี้ยขาดสติ. อย่าหลงเอาตัวเราไปคิดปรุงแต่งให้เป็นรูรู้ก็คิดมันคนละตัวกันนะไม่ใช่ตัวเดียวกันให้เป็นรูเป้นรู้จะนั่งคิดอะไรเบื่นใจไปเรื่อยเอ้าไหนจะไปรู้นั่งคิดอยู่นั่นแหละแล้วจะไปรู้ได้ยังไง. ลูกอดคิดเป็นคนละตัวกัน. แล้วก็รู้อยู่แล้วก็เผลอแป๊บเดียวคิดละ. เอาใหม่เอาใหม่เดี๋ยวก็รู้อยู่เพื่อแป๊บเดียวที่เรียนไปคิดอีกต้องคิดอีกที่ดิ้นรนคิดค้นหาคิดพยายามเอ๊ะมันเป็นยังไงวะไอ้นี่เป็นยังไงเอ๊ะทําไมมันเป็นยังไงมันจะปฏิบัติเองอันนี้มันเป็นพิษไปด้วยเรื่องหรอกแล้วก็หมายรู้ตัวใหม่แล้วก็คิดอีกแล้วอะเอาใหม่ไม่คิดอีกแล้วมันก็เป็นคิดอยู่แล้วเอาใหม่ใหม่ก็เป็นอย่างนี้แหละเออมันจะไปรู้สักหน่อยคิดอีกแล้วพอจะไปรู้สักหน่อยคิดอีกแล้วเอ๊ะทําไมไปคิดเลยวะมันจะไปรู้สักทีอ้าวแล้วก็ปฏิบัติตอนนี้ก็มันก็มั่วหน้าดูแบบนี้แหละทุกคนแหละเดี๋ยวก็พยายามจะแยกคลิปออกจากรูปให้ได้แยกลูกออกจากคิดแยก. แจกมาเอ้ามันจะทํางานนี่ไว้ที่พยายามแยกมันก็คิดนี้เหรอเนี่ยพยายามจะแยกลวดจะคิดพยายามแยกคิดออกจากงูมันก็ไม่ได้คิดทั้งนั้นอะเนี่ยอันนี้ก็คิดคิดเอามาคิดอยู่ไม่ใช่เหรอนั่นคิดนั่งแยกนี่ก็นั่งพยายามจะแยกหรือมัวแต่คิดคิดอยากรู้มันก็คิดอยู่นั่นแหละมันก็หลงคิดปรุงแต่งเอ๊ะเมื่อไหร่จะไปรู้ซักทีว่ายิ่งพยายามไปหารู้ตอนนี้คิดใหญ่เลยตอนเนี้ย. พยายามแบบเอ๊ยเมื่อไหร่มันยังไม่ยังไงมันจะไปรู้ยังไงมันจะไปรู้ยิ่งกลายเป็นคิดใหญ่เลยเดี๋ยวนี้ยิ่งไปพยายามจะหารู้ที่ไม่คิดมันยิ่งคิดหลงคิดใหญ่เลยเนี่ย. แบบนี้แหละมันก็จะหลงแบบเนี้ยนี่คือธรรมดาเป็นทางเดิน. แล้วก็ทีนี่ก็เพ่งเอาดิมันไม่รู้สักทีก็เพ่งเอาเพ่งเพ่งเพ่งรู้สึกว่าเพ่งเข้าไปในตัวเราเนี่ยเพ่งก็ไม่ได้ตัวเราเพ่งใหญ่เลยเพื่อจะให้หยุดเพื่อให้หยุดทุกอย่างแล้วก็หยุดเพื่อจะไปหยุดเพ่งทําไมมันแน่นจุกหน้าอกมันหน้าเพลงใส่เข้าไปในตัวเนี่ยแน่นจุกหน้าอกหมดผมเพ่งไม่เห็นอะไรเลยเห็นจิตมันนิ่งจริง. ไม่คิดอะไร. คนเราเพ่งเข้าเกือบ. เกินครึ่งที่มาปฏิบัติแบบเนี้ย. ทําผิดแบบนี้เป้งเข้าไปข้างในในตัวเองเพ่งเข้าไปในใจเห็นใจนิ่งเฉยแล้วก็บอกว่าถูก. แต่มันไม่เห็นความคิดอะไรเลยมันเอาไอ้เนี่ยมันเพ่งไปไปอัดเข้าไปจนกระทั่งอะไรไปกระดูกกระดิกนิ่งเฉยแต่ไอความคิดความปรุงแต่งมันมาอยู่ที่ไอ้ตัวเพลงไม่เห็น. แต่อาการที่ถูกรู้เนี่ยมาเฉยเพราะอะไรไอ่ไอ่ไอ่นั่นน่ะมันเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้เป็นอาการที่ถูกรู้. แต่ไอ้ตัวที่ปรุงแต่งเนี่ยมันมาอยู่ที่ไอ้ตัวรู้ที่ไอ้ตัวที่คุณประเภทเนี่ยไอ้ตัวที่ประ. พูดเอาพูดเอาแต่อาการที่รู้เห็นมันเฉยๆนี่มันไอ่ตัวที่ไปรู้เนี่ยที่ประเภทมันพูดคราวนี้ทําไมจริงๆนะโอ้โหดีจังเลยมันเฉยมันสงัดมากเลยมันสงบมากเลยโอ้โหมันไม่คิดอะไรเลยนะแต่คนที่เข้าไปไม่รู้น่ะมันสารพัดจะพูดโอ้โหคราวนี้สงบมากเลยคราวนี้มันง่ายมันดีจริงจริงเนี่ยทํายังไงมันจะดีอย่างงี้อีกโอ้โหแล้วมันเป็นยังไงเอ๊ะทําไมมันมายังไงถึงมันเป็นอย่างนี้ได้แล้วมันพูดอย่างเงี้ย. แต่มันไปเห็นเราก็เห็นอะไรโทษใจชอบมากเลยแต่ความจริงอ่ะหลงไปแล้วนะหลงเสร็จแล้ว. หลงมันไม่เห็นหรอกไอ้ตัวไอ้ตัวผู้พูดแย่งๆๆมันอยู่มันอยู่ไอ้ตัวที่เพ่งไอ้ตัวที่ไปรู้นี่แหละมันพูดไม่หยุด. เนี่ยมันเลยรู้อะไรเนี่ยมันจะต้องไม่ว่าจะไปรับรู้อะไรเนี่ยแม้แต่รู้เฉยรู้นิ่งรู้รู้ว่าเนี่ยมันก็ต้องเข้ามาไอ้ตัวมาตะเกียกไอ้ตัวเราไม่รู้เนี่ยมันจะพูดไม่หยุดเพ่งมันจะเพ่งมันจะพูดมันจะมันจะพยายามพยายามพยายามจะดิ้นรนค้นหาไอ้เนี่ยแล้วมันก็จะปรุงแต่งมาทั้งชอบทั้งชังบนอยู่ในนี้เนี่ยพอมันนิ่งมันเฉยมันสงบมันว่างชอบมากเลยพอมันไม่นิ่งไม่เฉยมันสงบไม่ว่างไงหงุดหงิด. เราก็ยิ่งสะกดมันใหญ่เลยตอนเนี้ยยิ่งไปสะกดอาการพยายามจะให้มันนิ่งให้ได้เพราะอาการมันกระเพื่อมนิดนึงกดปุ๊บอาการกระเพื่อมนิดนึงแต่นี่ก็กดหัวเลยกดหัวเพื่อจะอะไรเพื่อใจมันนิ่งมันเฉยพอมีอาการกระดุกกระดิกนิดนึงขึ้นมาเนี่ยกดปึ๊บไอ้ใจมันนิ่งมันเฉยเพราะเราหมายเอาที่นิ่งเฉยเฉย. ไม่เอาที่ดินเฉยเฉยไว้อันนี้เอาเป็นปักธงไว้ผิดนะเป็นมิจฉาทิฎฐิ. ปรากฎว่าขันธ์5เละเทะหมดเลยเนี่ยความจําความจําหายหมดแล้วมีอารมณ์นะแล้วพวกนี้ปฏิบัติไปเนี่ยใจน้อย. อยากเป็นคนปกติอ่ะอยู่อยู่ใจน้อยเดียวกระทบไม่ได้เลยกระทบน้ําตาร่วงแปลกเลยกลายเป็นคนน้อยง่ายมากเลยหน่อยหน่อยภาษาอะไรบ้างวัยรุ่นนอยนอยพารานอยด์เนี่ยนอยด์เดี๋ยวก็นอยด์เดี๋ยวก็นอยด์อ่ะน้ําตาร่วงเพลงงอนง่ายน้อยง่ายปกติเป็นคนเข้มแข็งมากเลยสลับปราดเปรียวความรู้ความจําอะไรของแกว่องไวแตะไม่ได้เลยนอยด์แล้ว. น้ําตาไหลไปอะเดี๋ยวๆเดี๋ยวนี้ก็โรคอื่นตามมาเยอะแยะมากเลยผิดปกตินะ. โลกเอสแอนด์เอโลกภูมิคุ้มกันบกพร่องทําร้ายตนเองโรคเป็นหวัดก็จมูกโรคไฟนอลโลกปวดหัวข้างเดียวไม่เกรนโรคฤทธิ์เป็นฟ้าผ่าท้องอืดโรคตาแดงขอบตาคันไปหมดเลยโรคผื่นเป็นผดผื่นคันเป็นผื่นขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุโรคเป็นไข้รุมๆเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวหนาวเดี๋ยวร้อนไม่ทราบสาเหตุอะ. เต็มไปหมดเลยเนี่ยแล้วก็. บางทีก็หมดแรงเกล็ดเลือดต่ํา. หมดแรง. เบลอไป. เออแล้วรู้เลยเออไม่ทันคนไม่ทันโลกไม่ทันเหตุการณ์เลยเนี่ยไอ้เนี่ยมันจะกลิ่นที่ผิดปกติทั้งหมดเลย. แต่คนทั้งหลายอยู่เป็นคนดีดีอ่ะกลับไปทําให้จิตใจของคนปกติทําให้ตัวเองทําร้ายตัวเองทําให้จิตใจปกติแล้วทําให้สุขภาพร่างกายผิดปกติตามมาแล้วทีนี้พอ. ไอ้เกร็ดเลือดต่ํา. ไอ้เชื้อโรคเค้าโจมตีก็อวัยวะ. แล้วเกล็ดเลือดต่ําก็เชื่อไอ้สารเคมีในร่างกายต่างต่างได้ไว้ต่างๆในสารเคมีในสมองต่ําไตปลอดทํางานผิดปกติสุดท้ายหมอก็ต้องผ่า. ตรวจหาสาเหตุว่ามันเป็นอะไร. ถึงสารเคมีหลั่งผิดปกติจะตายพวกนี้. ทําร้ายตัวเองได้เฉยเฉยถ้างั้นน่ะ. เป็นการเยอะแยะมากมายเลย. เนี่ยที่เราพูดเนี่ยเป็นบ้างหรือเปล่าอะเนี่ย. เป็นกันเยอะนะแล้วสุดท้ายพอเกิดมาเนี่ย. พอตายไปแล้วก็ไปไปเป็นภพชาระบายก็เป็นสัตว์ก็สัตว์เอ๋อพอมันเป็นมาประจวบไปคนเมื่อไหร่ก็กลับมาเป็นเด็กเอ๋อผู้ใหญ่เอ๋อเอ๋อเป็นเรียกว่าเด็กพิเศษเป็นเด็กพิเศษผู้ใหญ่พิเศษคนแก่พิเศษเต็มบ้านเต็มเมือง. ก็มาจากเนี่ยฝึกจิตผิดเรี่ยร่าไปหมดเลย. ไปสะกดให้ไปสะกดขันหน้าไม่ทํางานตามปกติ. ขัน5ทํางานผิดปกติไปเลยเพราะอะไรเป้หมายจะนิ่งเฉยแต่นี้พอขันหน้าแสดงกิริยาอาการนิดเดียวเนี่ย. เฉยนั่งที่ไหนก็นั่งหลับนั่งที่ไหนก็นั่งหลับขับรถก็ยังจะหลับเลยก็ได้ขับรถอันตรายแท้ๆยังนั่งหลับได้ขับรถหลับได้. หลับไปไหนก็หนักไปไหนก็นั่งแกหล. ตั้งไหนก็นั่งง่วงขับรถก็ยังขับรถต้องตีนะง่วงเว้ยง่วงๆตีตีนก็เอามือมาตีคางตีตีแก้มตัวเองไว้ให้หายง่วงมันแจ้เสร็จอะไรพวกแบบเนี้ย. แกเป็นเปล่าว่า. เออนี่มันแจ้แจ้ใจสบายนี่เข้าใจว่างแล้วสุดท้ายเนี่ยกิจการงานเสียหายหมด. รู้ว่าเนี่ยไว้กับหน้ามันทํางาน. แล้วไม่มีใครที่ยึดมั่นถือมั่นแข็งน่า. ไม่มีใครพยายามไปดูมันหรอกปล่อยวางอันนี้พยายามจะไปดูมันน่ะปล่อยให้ขันหน้าเนี่ยร่างกายร่างกายจิตใจการพูดการที่แกพูดกระทําแล้วก็ที่ปล่อยให้มันเนี่ยที่ประตูใจเนี่ยมันทํางานของมันอย่างเสรีอิสระเสรีไม่มีใครเค้าไม่ต้องเข้าไปดูมันหรอกถ้าเราเนี่ยไม่เหม่อเพ้อเฟ้อติดไปกับอะไรแล้วมันเป็นธรรมชาติที่จะรู้เองนะว่าขัน5เนี่ยเค้าเกิดขึ้นเองระดับเองเราต้องไร้เจตนาไร้จงใจไร้ความตั้งใจที่จะเข้าไปดูไปรู้ไปเห็นไร้. ใจเจตนาจงใจที่จะคิดดิ้นรนค้นหาพยายาม. ไม่มีความตั้งใจก็ไปปนไม่มีเจตนาไม่มีกิริยาอาการผิดที่เข้าไปปนเลย. จะต้องไม่มีกริยาอาการของจิตจากฝ่ายเราที่เข้าไปตั้งใจเจตนาจงใจพยายามที่จะคิดดิ้นรนค้นหาพยายามพยายามหรือพยายามจะดูรู้เห็นตั้งใจจะพยายามไปดูจะต้องไม่มีเจตนามีความตั้งใจจงใจมีความพยายามจับฝ่ายเราเป็นอันขาดไม่งั้นเอาวิชาไม่ซึ่งเพราะว่าเรามีความตั้งใจจงใจเจตนามีความพยายามจากฝ่ายเราก็มีตัวเราเป็นอวิชชาเป็นผู้กระทําจะมีตัวเราเป็นผู้กระทําก็เป็นปัจจัยให้เกิดสังขารเนี่ย. สังขารมันก็ปรุงแต่งไปต่ํากว่าวิชาเอาวิชาสังขารสังขารเอาวิชาอยู่นั่นแหละมันก็ปนอยู่ในปฏิจจักษ์สมุดบาทหัวขบวนเนี่ยเอาวิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขารสังขารสังขารก็มาจากอวิชชาก็ปนกันอยู่นี่แหละเกิดอยู่อย่างเงี้ยสลับหน้ากันอยู่อย่างเงี้ยไอ้เป็นสังขารก็แหละก็เริ่มต้นก็พอรู้พอลืมตามาพอรู้สึกตัวขึ้นมาไม่ทันลืมตามันก็เอาตัวเราไปตั้งใจจงใจเจตนาพยายามจะดิ้นรนค้นหาคิดค้นพยายามดิ้นรนหาถูกหาผิดอาเอดเอาผล.