这段佛法讲座内容丰富，涵盖了对“知者” (ตัวรู้) 和五蕴、意念、以及如何在修行中放下自我等方面的探讨。下面是整合后的中文翻译： 讲座内容： 可能你们还是不明白，就从上次的问题说起，如果了解了“知者”的本性和五蕴，这是否意味着我们用“知者”去认知五蕴？ 能不能帮帮我？听了两天还是不明白，说不清楚。用通俗易懂的语言解释给老人家听，再问一遍问题。这个叫做“知者”或“自然心”，而五蕴则是我们用“知者”去观察的对象，对吗？ 是去五蕴中进行思考的，还是在被知的事物中进行认识？ 当你在观察时，先观察它是否有意图。 如果有想要认识什么东西的意图，那么它就已经变成“行蕴”了。意思是，如果有想要认识什么的意图，这种意图深处的执取就已经是“取”。 当你剖析念头时，首先看到的是意图， “知者”才会显现出来。 它什么时候显现？它是心的基础，它本身就具有觉知，但没有人去认识它。它是心的基础，是现象的观察者。作为观察者，它没有想要去分析的意图。 它只是观察一切的生灭，即使在日常修行中，比如观呼吸或感受苦乐，我们的主要修行方式是观呼吸。但是当有任何事情自然发生时，就只是觉知它。 然而，只要生起一丝一毫的意图，那一刻就已经是“有”， 成为一种行为，也就会有相应的业报。 当你观察它的时候，它放下什么呢？ 它放下的是想要认识什么的意图。所有我们想要认识的东西都是外在的。一旦心中生起想要认识的意图，就已经被迷惑了，早在意图升起时就被蒙蔽了。明白了吗？还不太明白？ “知者”与被知，并不是相互独立的。它们本是一对，但一旦我们升起想要认识什么的意图，无明就已经产生了。我们已经开始追逐去观察什么，尽管周围的一切都因缘和合而生灭。如果我们有意图地去抓住什么来观察，那就是自我的升起。 那什么时候放下“知者”，放下各种“知”呢？ 只是看见，然后放下。 我会用“战胜自己的心”来形容放下。 它放下甚至包括想要去认识什么的意图。这是一种“战胜自己的心”，这并不是抛弃念头或现象， 而是如实地觉知它们，不要试图从中寻找意义。它们没有任何意义。无论是思考者还是念头，都是没有意义的。 还是不明白，书读不完。 读不完就读不完吧， 这并不重要。 全部都明白了？ 都明白了。 读两三遍，保证一定明白。 读三遍之后，一切都会明了。 什么时候在心中能把书读完？ 心不在别处，而是安住于对阅读本身的觉知， 真心想要理解它。读三遍可能就会明了，两遍可能就清晰了。 我所说的全部都在书里， 都在录音里，关于意图的教导， 什么时候生起认识的意图， “真实本性”就会立刻显现。 探究意图，认识意图。 对意图的存在状态、时间长短进行探究，哪怕只是一个念头。探究，从意念和认识的意图中解脱出来。不要试图寻求任何理解，因为任何理解都源于意念。从意念和想要观察、想要看见的意图中彻底解脱出来，涅槃之性、法性或觉知之性，就会自然地显现出来。这是一个自动的过程，不需要刻意寻求。 我一直在说意图、意图。 昨晚已经回答过这个问题， 今天又问，我还是这样回答。在探究意念和认识的意图之后会怎么样？ 如果我们在认知的同时也在思考，并且持续不断地思考，要如何才能放下呢？不明白。 是说，一切从一开始就有一个预设。如果一切都有一个预设，那就意味着游戏已经结束。 如果存在一个想要思考的主体和一个被思考的客体， 只要有意图设定任何事物， 就会偏离事物的本来面目。 但是，在说完这些之后，又说到精进觉支，要有精进地思择法的力量。会有一段时间需要把一些东西先放一放。是把什么先放一放？把善念先放一放。 如果当时的情况是需要把善念先放一放，那就先放一放，先思择善法。 先去思考，但是无论何时，当我们的禅定力增强时， 我们会立刻明白，那个“先放一放”的念头才是罪魁祸首。 那个“需要先放一放，需要思择谁应该与什么在一起”的念头， 这个念头并不是真实的。 但如果， 为什么要持戒、修定、修慧？ 禅定可以帮助我们产生真正的智慧。 如果我们不以欣悦、精进等觉支来思择法， 就无法发现有想要去思考的意图。 如果当下需要在善与恶之间做出选择， 在工作时我会选择善的一面。 当提问的时候，明白了。 因为总有一个存在。 一方面理解为思想是无自性的，另一方面又不知道什么时候该用，什么时候该思考。 早上第一个发言的女士也提到了这个问题。 有时候， 能够记得当某种状态出现时，保持平静和坚定，不去思考，不设定目标。 感受。 它（念头）生起， 意识到无法控制。 我们知道这个人是谁。 这种心的稳定，就像同时存在正定和邪定一样。 我们如何知道当下拥有的禅定是正定呢？ 因为真正的正定是智慧的，是敏锐的。 当它是正定时，它会看见， 它会接受事物的真实状态。 它会知道，作用于各种感官的事物， 都服从于无常、苦、无我的法则。 当它想要侵入时。 事实上， 它会抓住最后一个“无我”的特性。 它是想知道是否有人去认识什么？ 它是否接受这个事实， 那个思考者、认知者是不存在的？ 这才是真正的如理作意。 禅定正在变成正定， 它会思考、分别、构想。 与那些念头、身体败坏、身体分解一起思辨。 当它完成全部时，它感觉到一种真正的坚定， 它只是发现了“这里没有人”。 没有人在这个位置。 那个坐在这里分解身体的人也不存在。 当时是坚定，它斩断了一切， 它没有任何东西存在。 那种状态就这样过去了。 事实上它通过了很多阶段。 在觉支中， 无论如何都要去做， 就像我们的身体和心。 凭借着生命中的各种因缘， 它会提升并思考适当的道品。 它会提升并思考适当的道品， 乐于分解道品， 一直这样做会感到快乐。 无论如何，心中都会产生平静和安宁， 这仍然是觉支。 进入觉支，并且仍然需要修行， 以获得禅定的力量，达到平静， 从而真正认识到， 那个正在做什么的人并不存在。 就像它是逐步进行的。 他很完整，但是他的观察方式非常直接，直接到一开始他说到意图， 意图是万物之源。 如果能够拦截到那个万物之源， 那么一切事物本身就毫无意义。 他不需要有去认识什么的意图， 因为他知道一切事物都没有意义，没有本源。 我说得对吗？ 不是他的万物之源， 而是普通的修行者忘记了一切事物都是由这个万物之源产生的。 即使是你们所说的爱， 为什么我看的时候总觉得不对劲。 我需要坐下来思考吗？ 我也有一个问题， 如果我们不这样思考，我们能知道它会止息吗？ 我们的心不知道，真正地放下了吗？ 不知道那个想法会消失。 深深地知道，只是看着， 不用说出来可以吗？ 安住于知者， 不用思维过程参与其中也可以吗？ 如果有些人做不到， 就让思维过程参与其中。 他刚才所说的，是指两种方法。 这并不意味着一切都已成定局。 这不仅仅是这一个， 它也可以直接安住于心，从而认识到。 真正重要的亮点在于万物之源。 无论放下多少的认知， 或者他说了什么， 或者医生说了什么， 关键在于清晰地看到， “知者”是无我的。 我们就在其中。 这是放下一切的关键， 在我们理解了这一点之后。 简单来说， 就像是现代人， 或者我们培养新一代的孩子， 要他们建立自我。 有时候我在想， 我们所知道的都是真实的吗？ 如果世界说你什么都不知道， 你只是空无一物， 你会在乎吗？ 如果世界说你一无是处， 你会在乎吗？ 你会在乎你什么都不是吗？ 你在乎吗？ 你是否在乎？ 是否会没有任何人是任何东西？ 你在乎吗？ 如果你遇到了龙婆纳隆萨， 龙婆告诉你， 你所知道的都是错误的， 你执着于空性， 你还会问自己，你还在乎吗？ 如果整个世界都说你所知道的是错误的， 所以我反过来问， 我并不在乎世界会说谁是什么。 我并不在乎是否聪明， 甚至不在乎是否有人说我是傻瓜。 我不在乎是否有人会变成什么样。 那么生活是什么样的呢？ 事实上， 用“融入”这个词来说， 我听到龙婆说起心的寂静。 剩下的就是心的寂静。 当任何事情冲击过来时， 心的寂静是如此伟大， 它超越了一切。 它甚至没有到达心， 因为它无处可去。 就像用年轻人的话来说， 你在乎吗？ 你在乎吗？ 事实上，每个人都充满了“在乎”。 站在这里， 坐在这里， 仍然在内心深处对法感到执着。 必须真正地触动内心， 才会说我不执着， 因为没有“我”来执着。 但不是说我不关心。 如果我说我不关心你们， 大叔大婶们， 你们会创造出一个“不关心”。 如果我们不关心， 那很好。 然后会想， 这是行蕴吗？ 这是五蕴吗？ 放下它。 一定要包括他所说的那一点。 那一点非常好， 很多人从未提到过。 但是昨天我和他谈过了。 那个“知者”， 那个说“我不关心，我知道，我看见”的， 也是行蕴。 我们把一切都抛在前面， 都是五蕴。 但是“知者” 。 我们从来没有意识到， 这也是行蕴。 他没有实体，没有自我。 即使你听到龙婆赞扬你， 如果没有这个来支撑， 知道它没有实体，就是真正地理解了“无我”。 它会放下， 它不会在意， 但不是设定这个，然后说， 你骂我吧，我不在乎， 你赞扬我吧，我不在乎。 而是说， 无论好坏， 都没有“我”来承担， 因为这个“知”知道，并且灭去。 就像他刚才说的一样。 要知道“知者”， 试着观察， 如果没有正念， 就不知晓。 试着看看。 如果真的不了解这个， 它就是， 我们要如何放下“知者”呢？ 完成了这个， 前面的一切， 周围的一切， 就失去了意义。 赞赏他刚才所说的， 因为很难找到这样的版本。 他的版本是如此简单，他并没有使用太多的思维来帮助。 并且彻底地放下。 无论何时， 你有了一个意图， 你就在创造“有”。 你所放下的， 是你意图的根源。 这样生活， 我们会相信每个人类本性的自然状态。 它会引导我们的五蕴， 一切都会正常地进行。 饿了就去吃东西， 困了就去睡觉。 并且他所说的， 人类的本性会选择善良。 如果选择，那才是真实。 他说话时， 一定要有一个中间人， 来一起看， 这样才能触动内心。 因为他以简单的方式表达了他内心所理解的佛法， 它就是这样产生的， 如此这般，它在我们的心中被切断和放下。 它不需要任何言语来追溯， 但它确实存在于那些话语之中， 并且如此切断和放下。 这就是所显现的事物。 我感觉就像是有人在这里转播佛法。 它是如此简单、简短， 并能触动人心。 用心去听， 不要思考“知者”在哪里。 不需要在意“知者”在哪里， 在哪里， 前面或者后面， 都不要在意。 只要知道你生起了意图， 你所生起的意图， 你正在创造这个过程。 他刚才说的是， 不需要在意圆圈是什么。 想要表达的是， 知道它正在运动和升起。 通常我不会说这些。 今天， 通常只是坐一会儿， 但今天， 可以表达。 就像他说的，好像有很多使用英语的年轻人，有一句话很触动我，就是“那没关系”，这不是发自内心的， 这对心没有任何影响。 泰语的意思是“没关系”， 随便它， 这样等等。 就是足够了。 就像什么东西冲击过来， 就是如实知晓。 如果执着其中， 就是切断了约定， 并且不再加工。 然后陷在无知中， 或者切断对所发生真相的认知。 那是说， 不要去看见真相， 而是切断说“没有人与所发生的事情相关联，没有与被冲击的事物相关联”，因为根本没有那个始作俑者存在。 如果我们仍然在意那个始作俑者是快乐还是痛苦， 我们就在意发生在他身上的事情。 当我们看见， 这算得了什么。 无论有多么确定， 它来了也会离开。 即使它真的非常确定， 它也不会超过一百年。 所以从这个角度来看， 根本没有始作俑者存在。 是的，我感谢你所说的“万物之源”这个词。 因为衡量也有两种含义， 包括在这种情况下使用， 是作为一种是智慧的约定， 要么把原本的约定拿出来转化为智慧， 否则期待另一种结果， 这就不是那么真诚了。 我们来思考一下， 随便怎么样， 但是有一个在等着承受， 好让自己不遭遇那些显现的东西。 还有一种是他所说的， 接受一切事物本来的样子， 然后才随便它， 这才是真正的智慧。 是从这个产生的。 不管快乐还是痛苦都能够接受， 这并不是说我要躲在角落里。 我能够接受痛苦， 因为它有痛苦的原因。 快乐，我也能够接受， 因为它有快乐的原因。 所有这些都是用智慧来理解的。 用智慧来理解一切事物，我们不需要去寻找它的原因。但它一定有它的原因，它就是这样的结果。我们安住于对它的根源的理解，并且没有我们去承担，它就会更进一步。 了解真相会有一种了解真相。很多人使用“了解真相”是为了让我们或知者快乐或从痛苦中解脱出来。 这是需要放弃的。 我现在要发自内心地感谢龙婆。 最大的主角。 最大的幕后主使就是“知者，知者，知者”。 但我们没有看见“知”是无我的， 我们把“知”当成了自我。 于是我们做了一切， 做了一切， 都是为了让“知者”快乐。 其实，它本身， 要看清楚， 就像他刚才所说。 他正在努力创造一种状态， 让每个人都理解。 他刚才的表达是， 他努力看见那个是无我的状态。 我们理解这一点之后， 我们就不会执着于“知”， 我们不会拿任何东西给它， 因为它无法接受任何东西。 它吃不下任何东西， 我们无法把赞美或者责骂贴在上面。 它接受不了任何东西。 讲些什么？ 稍后让他来说。 稍后让他来说， 我刚才很喜欢他所说的， 但我觉得其他人还没有理解。 刚才谈到的是和老师在一起。 我们知道我们知道我们知道。 我们有一个知者。 那个知者已经是知者了。 你说你有没有不知道的东西？ 你知道， 那是被你所知道的知者。 它也是行蕴的一部分。 但是如果你一直这样追溯， 你会把自己累死。 所以我们只需知道，并立刻切断， 不再追溯， 并且知道每一个显现出来的知者， 都是在做它自己的事情， 没有我们是它的主人。 那是战胜自我的关键。 就像， 如果没有先看见它， 我们就无法放下它。 这是龙婆努力引导每个人去认识的。 他所说的， 正念安住在心中， “知”安住在心中， 我这样来理解就是， 在心中放下， 就是看见了那个，然后才放下它。 要不然我们只会放下其他的一切，忘记了放下它。 这是自然规律。 因为它是， 最后一个。 最重要的一点， 是欺骗我们以为我们有真正的自我， 那就在于它。 它就在于我们所知道的所有感受。 每一种感受， 都在那扇门那里。 它有， 有没有注意到它一直有一个实体在欺骗我们？ 我想讲一讲。 就像， 还是个孩子的时候， 无论多远也要去听法。 我自己没有车， 但总是想尽办法。 我总是去听法， 每次去听法都觉得很辛苦，然后有一种感觉， 非常遗憾， 为什么要去听法？ 然后我想到， 也许他的法不是我的法， 那么我的法在哪里呢？ 我当时听的是他的法， 其实我们应该听自己的法。 然后我问， 我的法在哪里呢？ 佛陀说， 我的法就在身心中。 当时我正坐在巴士上， 然后， 来不及了， 用这个吧， 就用这个。 然后我问， 法所告诉我们的是什么？ 如果我们安住于呼吸， 我就从安般念入手。 观察呼吸， 佛陀教导吸气和呼气。 我们学习它。 苦乐的感受生灭， 看见真相。 是谁的生灭？ 在苦乐的感受上生灭。 苦乐的感受就是这样生灭的， 并且不是我们创造的。 我们就看它。 但是我立刻看见了， 它在飞快地穿梭。 约定、行蕴、意识， 在大脑中飞速运转。 你们明白“想念”这个词吗？ 每次我们坐着， 我们都会想念。 我们会想念。 无论想念会产生想要还是不想要， 我们都会想念。 一直如此。 我不会说被想念的是声音， 但是无论我们想念的是什么， 我们都会想念。 并且感觉到， 战胜自我，就在这里。 甚至可以提防想念。 更不用说与想念一起出现的爱、关怀、渴望等情绪了。 它甚至可以提防想念。 剩下的就只有这里。 到达那里之后， 感觉每次想念什么， 就放下。 这里所说的放下是放下想念， 而不是放弃， 仍然想念。 我们的住所和法在哪里呢？ 我们正在观呼吸还是正在观苦乐？ 放下想念， 回到观呼吸。 想念，回到观呼吸。 想念，回到观苦乐。 我们就是这样。 一直这样下去。 就会产生平静。 事实上， 在那个时候， 我仍然有“放一放”。 明白还是不明白， 我不在意。 但只要是善的，就先放一放。 我接受这个事实， 我接受就是这样。 我的心是空空荡荡、轻松自在的。 我已经知道心是具有其本质的。 只是继续知道， 想念慢慢地放下， 想念慢慢地放下， 然后回到住所和法。 我就在想， 为什么老师们一定要我们念佛、回到佛那里。 无论我们怎么样， 无论我们是否要死了， 我们都要安住于佛。 那是每个人的住所和法。 当到达那一点之后， 它就不会去其他地方了。 它知道心的寂静就是回到自己的住所和法。 然后涌现出来的想念， 我们就会吐出来。 不要说吐出我们所想念的东西， 与想念一同产生的情绪我们也一并放下。 然后我们回到住所和法， 回到觉知它的住所和法。 我一直在努力理解， 老师们所说的他们安住于“知”。 他们“知”什么？ 我们没有去听吗？ 当我们知道谁是谁， 我们会不会得意忘形？ 不会。 他们说我们不苦。 我们不会感到痛苦。 我真的很想知道， 没有行蕴的状态是什么样的。 那个时候是否如实？ 当行蕴不在了， 没有人去执取、加工、修饰， 难道我们认为会有奇迹发生在我们身上吗？ 在那一天， 如果没有我们也可以， 我一点儿也不这么认为。 如果没有我们也可以， 那是心的寂静。 没有我们也可以。 当我们遇见那些老师们的时候， 就会去赞叹。 赞叹佛陀的法真实存在。 这就是我想告诉大家的， 大家今天来听龙婆的法。 我全心全意地想要来听龙婆的法， 听他如何传授， 如何尝试， 如何犯错。 然后听见他说了一些让我们失望的话。 其实并没有。 早就已经有意图了。 但问我是不是重视， 没有。 我并不重视。 所以我想告诉每一位修行者， 现在唯一的意图是真诚地希望大家， 真诚希望大家， 希望不再痛苦， 希望不再痛苦。 其实听法， 在我们的心中。 龙婆的法是龙婆的法， 谁的法就是谁的法。 在我们的身心中听法， 这才是真的。 疑惑是没有用的。 我们的“我”太大了， 以至于想要得到一个答案。 我们的“我”太大了， 看见心中那个巨大的自我了吗？ 如果看见了， 如果你爱它， 就只是承认， 它是不会真实存在的。 当他一无所有， 事实上我们应该享受空旷。 我从小就这样， 因为生活太苦了。 我从小就奔向和抓住那些空虚。 整个世界是怎么样的， 我在微笑。 无论去哪里， 嘴角都在微笑。 有人说我是观音， 其实不是， 我是在逃避痛苦， 不想认知。 有时候我们很聪明， 用禅定的力量切断认知。 我们用我们所创造的功德来享受喜悦。 事实上是在享受。 甚至我们在听法， 也在享受。 我们去听法， 依靠龙婆的加持， 享受苦乐感受。 我在贪恋大麻。 要注意这个。 甚至我们在听法， 也在享受喜悦。 事实上， 有时候， 那些已经解脱了痛苦的老师， 却在倾听世俗的事物。 他们的慈悲是如此巨大， 虽然他们知道一切事物都是毫无意义的。 但对于那些充满了执取的人的心来说， 这却是有意义的。 所以他们仍然耐心地倾听毫无意义的事情。 他们的慈悲是如此巨大， 如果没有慈悲滋养他们的内心， 坐六个小时会非常困难。 我补充一点， 因为我最近才经历了类似的经历。 我的孩子遇到了这样的事情， 和老师在一起。 老师用智慧来思考那些看似毫无意义的事情， 但是龙婆告诉我， 他成为了老师的猎物。 他之所以变成那样是因为他成为了猎物。 让我们看清楚。 我立刻停止了幸灾乐祸。 通过慈悲来理解。 这就是龙婆努力教导我们， 谈论冷静的原因。 每个人都在自己的菩提树下， 每个听法的人都在创造自己的菩提树。 我们总是躲在老师菩提树的阴凉下， 但是我们却忘记了， 我们有我们自己的真正的家。 我们可以创造我们自己的。 无论我们在哪里， 我们都可以创造那棵菩提树， 我们不会挑选。 事实上，如果我们从整体上来看， 佛陀的法现在正在广泛传播。 有时候， 当我们审视自己， 到达了“我”那里。 看见大局。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；不要包含泰语，全部翻译为中文；原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成整段文章的形式，且保持语言通顺！ ---------------- ก็คงไม่รู้เรื่องเหมือนเดิมนะคะจะตอบจากคราวที่แล้วที่ถ้ารู้ธรรมชาติาตัวธารู้กับตัวขันห้าอันนี้หมายความว่าเราเอาตัวนี้มารู้ขันห้าใช่ไหมเจ้าคะ。 หนูช่วยหน่อยได้ไหมเนี่ยฟังมาสองวันยังไม่รู้ยังไม่รู้บอไม่เข้าใจภาษาลูกตาภาษาวัยรุ่นพูดให้ให้ป้าให้ยายฟังหน่อยคำถามอีกรอบได้ไหมคะตัวนี้เรียกว่าตัวรู้ตัวธรรมชาตินะคะแต่ตัวนี้ที่เป็นขันห้าเอาตัวรู้เนี่ยไปดูที่ขันห้าใช่ไ。 หมคะ。 เอาไปพิจารณาในฐ5。 รู้ในตัวที่ถูกรู้ค่ะ。 เวลาที่หนูดูหนูดูที่ตัวมันก่อนว่ามันมีเจตนาหรือเปล่าคะหนูดูจากเจตนาคือถ้ามีเจตนาที่จะไปรู้อะไรเมื่อไหร่ไอ้ตัวนั้นน่ะเป็นสังขารไปเรียบร้อ。 ยแล้วค่ะ。 คือมีเจตนาที่ไปรู้อะไรหรือเปล่าถ้ามีเจตนาลึกของเจตนาคืออุปทานอุปทานไปยึดเรียบร้อยแล้วค่ะคือเวลาที่หนูสกัดเหมือนมันมันมันมาเห็นที่เจตนาก่อนเลยค่ะตัวรู้ออกมา。 จะปรากฏออกมาเมื่อไหร่。 มันเป็นฐานของใจที่มันรู้อยู่แล้วว่ามันจะไม่มีมันมีมันมีความรู้อยู่ในนั้นแต่ไม่มีใครไปรู้อะไรมันเป็นฐานของใจอยู่แล้วที่ที่เห็นปรากฏการณ์เป็นผู้เห็น。 เป็นผู้เห็นปรากฏการณ์เจตนามันไม่มีอยู่ว่าจะไปวิเคราะห์。 เห็นคือเป็นผู้เห็นว่าทุกอย่างเกิดเองดับเองแม้ว่าไม่ว่าสิ่งเหล่านั้นคือในขณะที่ปกติปฏิบัติยังไงคะดูลมหายใจหรือดูเวทนาคือวิหารและทำของเราคือดูลมหายใจอยู่แต่พอในเมื่อมันมีอะไรที่มันอะไรก็ตามที่มันทำด้วยตัวของมั。 นเอง。 ก็แค่รู้ไปแต่พอมีเจตนาขึ้นมานิดเดียวเศษเสี้ยวของเจตนาตอนนั้นเป็นพบแล้วค่ะ。 เป็นการกระทำ。 ซึ่งก็จะมีวิบากกันตามตามมาหาที่ที่ที่เวลาที่ที่หนูมองมันนะคะแล้วพอมันละละอะไรหรอมันละที่เจตนาที่จะเข้าไปรู้อะไรก็คือทุกอย่างที่เราจะไปรู้เนี่ยมันเป็นของข้างนแล้วพอมีใจที่ตั้งขึ้นมาเป็นเจตนาปั๊บเนี่ยกูขึ้นเรียบร้อยแล้วค่ะคือโดนหลอกตั้งแต่ตอนเจตน。 า。 แ。 ล。 ้ว。 เข้าใจไหมเนี่ย。 ยังไม่ค่อยเข้าใจเข้าใจ。 ยัง。 ตัวรู้กับ。 รู้กับตัวถูกรู้ก็คือไม่ใช่คู่กันอย่างนี้เขาคู่กันแต่พอเราขึ้นมาจะไปรู้อะไรเมื่อไหร่เนี่ย。 โมหะข้อไปเรียบร้อยแล้วค่ะก็คือเราไหลเพื่อที่จะไปดูอะไรเรียบร้อยแล้วทั้งๆที่ไอ้สิ่งรอบๆเนี่ยคือในที่สุดแล้วมันมันมีเหตุปัจจัยให้ทุกอย่างเกิดระดับแต่พอเรามีเจตนาว่าจะจับไปดูอะไรขึ้นมาตัวนั้นต่างหากที่คืออัตราที่มันขึ้นมาเรียบร้อยแล้วแล้วเวลาที่จะท。 ิ้งตัวรู้ทิ้งทาสรู้ทิ้งอะไรคือแค่เห็นแค่เห็นแล้วก็ปล่อย。 หนูขอใช้คำว่ามันไปชนะใจตัวมันก็ตรงที่มันปล่อยแม้กระทั่งคนที่จะไปรู้อะไรอ่ะแล้วแล้วมันเหมือนมันเป็นการชนะใจที่เป็นเป็นช่วงมันมันไม่ได้ทิ้งปรากฏการณ์ของความคิดไม่ได้ทิ้งปรากฏการณ์อะไรใดๆที่เกิดขึ้นมันรู้อยู่อย่างนั้นแต่อย่าไปหาสาระจากมั。 นเลย。 วามันคืออะไรอย่าไปเอาสาระเพราะตัวมันไม่มีสาระและไอ้ตัวคู่คิดผู้นึกอยู่มันก็ไม่มีสาระเหมือนกันมันไม่มีสาระใดๆคือ。 ยังไม่เข้าใจอ่านหนังสือจบสักทีจบหนจบไม่จบนี่แหละไม่รู้หนักทั้งหมดเลย。 ไปหมดเลยทุก。 2สามเที่ยวและรับรองรู้แน่นอนครบสามเที่ยวเมื่อไหร่แล้วก็เที่ยวแล้ว。 3เที่ยวกระจ่างจบสักทีหนังสือจบสักทีในใจมันไม่อยู่ไม่อยู่。 เข้าใจมันอยู่ฟังมันรู้เรื่องไปแล้วอ่านหนังสือเนี่ยใจมันอยู่กับการอ่านจริงๆต้องการความเข้าใจจริงๆอ่ะสามรอบอาจจะสองรอบชัดเจนอ่านสามรอบแจ้งหนูพูดทั้งหมดอยู่ในหนังสือหนังสือจบสักทีหมดแล้วมีอยู่ในไฟเสียงทั้งหมดที่สอนเรื่องเจตนาเจตนาเจตนาเจตนารู้เมื่อ。 ไหร่นั่นแหละถึงจะเป็นธาสรู้ธรรมชาติปรากฏทันทีเลย。 คน้นเจตนาคิดค้นเจตนารู้。 อายุมีความเป็นอยู่อย่างไรนะขณะแค่ขนาดที่เดียวไม่ใช่ว่าต้องนานแค่ขนาดคิดเดียวต้องค้นค้นขาดจากเจตนาคิดและเจตนารู้แค่นี้ไม่ต้องการหาความเข้าใจใดเพราะว่าถ้าไปหาความเข้าใจใดๆมันคือเจตน。 าคิด。 คน้นขาดสนิทจากเจตนาคิดและเจตนาที่จะไปดูไปดูเห็นอะไรแค่นั้นแหละนพานธาตุหรือธรรมธาตุหรือธาตุรู้เขาก็ปรากฏของเขาขึ้นมาเองอัตโนมัติเป็นอัตโนมัติไม่ไม่ต้องแสวงหาหนูก็พูดเจตนาเจตนาเมื่อคืนก็ตอบไปก็ถามมาก็แบบนี้เมื่อก็ตอบไปอยู่เ。 นี่ย。 ในคนเจตนาคิดเจตนารู้เมื่อไหร่ก็。 หลวงตาคะถ้าสมมุติว่าเราเนี่ยรู้เราก็คิดตอนที่คิดคิดเนี่ยเราคิดไปเรื่อยๆเรื่อยๆอย่างนี้นะคะถึงจะวางลงไปไม่เข้าใจ。 คือที่ส่วนบอกว่าคือมันมีตัวตั้งมาตั้งแต่ต้นแล้วอ่ะค่ะคือคือทุกอย่างถ้ามันมีตัวตั้งคือรู้เลยว่าจบเกมเรียบร้อยแล้วคือมีตัวขึ้นมาตั้งที่จะเป็นผู้คิดมีเรื่องที่คิดคือพอมีเจตนาตั้งอะไรขึ。 ้นมา。 มันมันมันก็คลาดเคลื่อนจากความเป็นจริงอย่างที่มันเป็นแล้วค่ะ。 แต่ถามว่าถามว่าแล้วทีนี้พูดเสร็จบอกว่าแล้วที่พูดชงเสรบอกว่าวิริยะสัโพชชงมีความเพียรในการพิจารณาธรรมมันจะมีอยู่ช่วงนึงที่ต่อให้คิดก็ต้องเอาไว้ก่อนคือคือมันจะมีช่วงปฏิบัติช่วงนึงที่มันเอาไว้。 ก่อน。 เอาถามว่าเอาอะไรไว้ก่อนเอากุศลไว้ก่อนคือถ้าคือถ้าความจริงของเราในตอนนั้นคือเอาไว้ก่อนก็ต้องเอาไว้ก่อนค่ะก็จะต้องพิจารณาธรรมที่เป็นกุศลไว้ก่อนก็คิดไปก่อนค่ะแต่พอเมื่อไหร่ก็ตามที่เราปฏิบัติกำลังสมถะที่มันเพิ่มขึ้นมาเราจะรู้เลยว่าไอ้ผู้ที่เอาไว้ก่อ。 นนี่แหละตัวดี。 ไอ้ผู้ที่เอาไว้ก่อนที่จะต้องพิจารณาใครควรไปอยู่กับทำอะไรจะต้องจะต้องได้ดีรู้แจ้งแทนตลอดในธรรมนะเนี่ยแหละมันไม่ม，ี。 อยู่จริง。 แต่ก็ถ้าสมมุติว่า。 คือถามว่าทำไมต้องมีศีลสมาธิปัญญา。 คือตัวสมาธิคือตัวสมาธิมันจะช่วยให้เราเกิดปัญญาจริงๆค่ะถ้าเราไม่พิจารณาให้คุณในธรรมมีปิติวิริยสมภชชงอยู่ในนั้นมันมันจะไม่เห็นไอ้ตัวที่มีเจตนาไปคิดไปได้อะไรคือถ้ามติถ้าตอนนี้ถ้าจะต้องเลือกข้างระหว่างกุศลกับกุศลตอนที่ทำงานหนูก็เลือกข้างกุศลไว้ก่。 อ。 นค。 ่ะ。 เวลาถามเนี่ย。 เข้าใจค่ะเพราะว่ามันมีอยู่อันนึง。 ส่วนเข้าใจว่าความคิดมันเป็นนิการอันนี้เราไม่รู้วาหวว่าเมื่อไหร่เราจะใช้เมื่อไหร่จะใช้คิดอยู่ตรงนี้กันมากคิดเมื่อเช้าน้องผู้หญิงคน，แ。 รกที่พูด。 บางครั้งเนี่ยจำได้ที่เวลาที่สภาวะมันเกิดขึ้นมาอยู่เฉยๆตั้งมั่นแล้วไม่คิดเลยไม่ตั้งดับ。 รู้สึก。 มันเกิดขึ้นมันเห็นวาบังคับไม่ได้นะเรารู้ว่าคนนี้เป็นคนนี้。 ให้。 คือจิตตั้งตั้งตั้งคือแรงสมมาถะตัวนี้อย่างที่มันมีสมมาสมาธิกับมิสมาธินะคะแต่เราจะรู้ได้ยังไงว่าสมาธิที่เรามีอยู่ณปัจจุบันตอนนั้นน่ะมันเป็นสมาสมาธิเพราะจริงๆสัมมาสมาธิเขามีความฉลาดเขามีความว่。 องไว。 พอพอเวลาที่มันเป็นสัมมาสมาธิเนี่ยมันจะเห็นมันจะยอมรับสภาพจากจากความเป็นจริงใช่ไหมคะแล้วคือคือมันจะรู้ว่าสิ่งที่เขามากระทบอายณะต่างๆมันอยู่ภายใต้กฎอันนี้ต่างทุกขังนะตาตอนที่มันน้องเข้ามาใส่ตัวเนี่ยตอนที่มันน้องเข。 ้ามา。 จริงๆแล้วมันจะมาจับที่นัตาตัวสุดท้ายว่ามันมีใครไปรู้อะไรไหมมันยอมรับความจริงได้ไหมว่าไอ้คนที่คิดคนที่รับรู้ว่าไม่ม，ี。 อยู่จริง。 คือคือคือตอนโยนสเข้ามาเนี่ยค่ะ。 ที่เวลาที่หนูรู้สึกว่ามันเข้าไปตัดเนี่ยมันตัดที่มันมาจบที่อนัตาคือไอ้ตัวสภาวะที่เราไปรับรู้และไอ้ผู้ที่รับรู้ว่าไม่มีอยู่จริงก็คือตอนนั้นแหละที่เป็นโยนโสจริงๆแต่ตอนคือคือสมาธิตอน。 ที่มันกำลังจะเข้ามา้มาเป็นสมมาสมาธิก่อนเนี่ยมันก็จะคิดนึกปรุงแต่งวิตกวิจารณ์วิตกวิจารณ์อยู่กับไอ้ความคิดเหล่านั้นร่างกายน้องเปลื่อยผูพังร่างกายนอกวยผพังก็วิตกวิจารณ์กันไว้อยู่อย่างนี้แต่ตอ。 นที่。 กำลังมันครบรอบอ่ะมันรู้สึกวามันแน่วแน่จริงๆอ่ะมันก็เจอแค่。 ไม่มีใครอยู่ตรงนี้。 มันไม่มีใครอยู่ตรงนี้ไอ้ผู้ที่มานั่งไขควรน้องเปื่อยผูพังก็ไม่มีอยู่ตรงนี้。 คือตอนนั้นคือมันแน่วแน่แบบมันมันตัดวามันไม่มีอะไรเลยนะ。 แล้วสภาวะตรงนั้นมันมันมันถึงผ่านไปค่ะ。 แต่งจริงมันผ่านกันหลายบทนะคะมันผ่านกันหลายบทก็คือในโคตรชงเจอ่ะยังไงก็คงต้องทำมันก็จะเหมือนตัวเราร่างกายจิตใจของเรามันก็ด้วยบริบทของชีวิตมันก็จะยกองค์ทำขึ้นมาพิจารณาให้ควรยกองค์ทำขึ้นมาพิจารณาให้ควรมีความสุขในการไขควรทำทำอยู่เรื่อยๆก็มีความสุขมีค。 วามสงบจิตสงบใจเกิดขึ้นยังไงก็ยังเป็นโพษชง。 เดินเข้าชงไปเรื่อยๆค่ะแล้วก็ยังคงจะต้องทำไมถึงต้องปฏิบัติในรูปแบบปฏิบัติในรูปแบบเพื่อที่จะเอากำลังมาสมาธิมาให้ถึงความสงบแล้วเพื่อที่จะไปรู้จริงว่าไอ้คนที่กำลังทำอะไรอยู่มันไม่มีอยู่จร。 ิงนะ。 แค่นั้นคือคือคือเหมือนมันมันเป็นไปทีละบทค่ะ。 น้องเขาสมบูรณ์อยู่เนี่ยแต่ว่าวิธีการมองของน้องเขาเนี่ยสั้นสุดยอดไปตรงที่ตาน้ำตอนแรกที่น้องเขาพูดเรื่องเจตนาคือตาน้ำของทุกอย่างเมื่อเข้าไปดักตรงวงตาน้ำนั้นได้ซะทุกอย่างนั้นก็ไร้ความหมายโดยตัวมันเองเขาไม่ต้องไปเจตนารู้ตรงนี้เพราะเขารู้ว่าทุก。 อ。 ย่าง。 ไม่มีความหมายไม่มีตัวต้นเหตุ。 ผมพูดถูกใช่ไหมไม่ตาน้ำของเขาแต่คนภาวนาโดยทั่วไปลืมว่าทุกอย่างนั้นมันล้วนเกิดจาก。 น้ำตัวนี้。 แม้ทางทีมที่พูดถึงไทรักทำไมฉันดูแล้วมันไม่อันนี้จังทุกครั้งนะตายฉันต้องมานั่งพูดนั่งคิดไหมผมก็มีคำถามหนึ่งว่าถ้าเราไม่น้อมคิดอย่างนี้เรารู้ไหมวามันจะดับ。 ใจเราไม่รู้ล่ะละจริงละ。 ไม่รู้นะว่าความคิดตรงนั้นมันจะดับไปรู้ลึกๆรู้อยู่ก็ดูไปเฉยๆโดยที่ไม่ต้องพูดลงไปได้ไหม。 อยู่กับตัวรู้นั้นโดยที่ไม่ต้องเอาความคิดกระบวนการความคิดเข้าไปช่วยในนั้นก็ได้แต่ถ้าบางคนทำไม่ได้ให้เอากระบวนการความคิดเข้าไปช่วยเมื่อกี้น้องไม่พูดหมายถึง2กระบวน2วิธียังไม่ได้แปลวามันสำเร็จรูปอยู่ในครับมันไม่ได้อยู่ในตัวนี้ตัวเดียวมันค่อยสามารถที่อยู่ใจตัวนี้เลยไปรู้เอาสุดท้ายตัวตัวไฮไลท์สำคัญจร。 ิงๆเนี่ยอยู่ที่ตัวตา。 การปล่อยผู้รู้ทั้งหลายแหล่ก็ตามหรืออะไรก็ตามที่น้องเขาพูดหรือหรือหมอโอหรืออยู่ที่การเห็นชัดเจนว่าต，ั，ว，ร，ู，้，น，ั，้，นอ，น，ั，ต，าไม่มีตัวต，น，เ。 ราอยู่ใน。 นั่นแหละคือ。 การวางทุกอย่างที่หลังจากเราเข้าใจตรงนี้ได้。 ภาษาง่ายๆคือเหมือนคือคนยุคใหม่หรือว่าเราเลี้ยงเด็กรุ่นใหม่มาให้ให้สร้างความเป็นตัวตนคือบางทีหนูก็คิดว่าไอ้สิ่งที่เรารู้เนี่ยแค่ไหมถ้าโลกบอกว่าเธอไม่รู้อะไรเลยเธอแค่เปล่า。 แคร์ไหมถ้าโลกบอกว่าไม่เป็นไรเลยแคร์ไหม。 แครไหมที่จะไม่เป็นใครเลยอ่ะแคร์ไหม。 แหรือเปล่าที่ที่。 ที่จะไม่มีใครเป็นอะไรเลยอ่ะแคร์ไหมแค่้ไหมที่จะไม่มีตัวตนอยู่บนโลกนี้。 ถ้าแชร์ไหมถ้ามาเจอหลวงตาณรงค์ศักดิ์。 แล้วหลวงตาบอกว่าไอ้สิ่งที่รู้ว่าผิด。 หมดเลยไปติดอยู่กับความว่างหนูก็ถามตัวเองวามันยังแคร์อยู่ไหมถ้าถ้าโลกทั้งโลกบอกว่าสิ่งที่เรารู้ว่าผิด。 คือก็เลยกลับมาถามคือมันไม่ได้แคร์ว่าโลก。 จะบอกว่าใครเป็นอะไร。 มันไม่ได้แคร์ว่าจะต้องฉลาดไม่ได้แคร์ด้วยซ้ำ。 ว่ามีคนว่าเป็นคนโง่มันไม่ได้แคร์ว่า。 ว่าจะต้องมีใครไปเป็นยังไงแล้วถามว่าแล้วชีวิตอยู่ยังไงคือจริงๆแล้วคำว่ากลืนในที่นี้。 หนูได้ยินหลวงตาพูดมาคำนึงความวิเวกของใจสิ่งที่เหลืออยู่คือความวิเวกของใจ。 แล้วเวลาอะไรมันมากระทบเนี่ย。 ความวิเวกของใจมันยิ่งใหญ่มากมันเกินทุกอย่างไปหมดเลยแล้วมันมาไม่ถึงใจเพราะมันมันไม่มีอะไรให้ไปถึงคือมันไม่ได้แคร์ถ้าเหมือนแบบภาษาวัยรุ่นทั่วไปอ่ะแค่้ไหมอ่ะคะแคร์ไหมอ่ะ。 ก็คือยังแคร์อยู่ไหม。 แต่จริงๆทุกคนน่ะเต็มไปด้วยความแ้。 ยืนอยู่นั่งอยู่ตรงนี้ก็ยังมีความอยู่ข้างในการถึงใจของทำอ่ะมันต้องถึงใจจริงๆว่าฉันไม่แพ้เพราะว่าไม่มีตัวฉันมาแคร์ใจมันไม่มีตัวฉันมาแคร์แต่ไม่ใช่ฉันไม่แคร์ถ้าบอกว่าฉันไม่แคร์คุณพี่คุณป้าคุณนะทั้งหลายจะสร้างการไม่แคร์ขึ。 ้นมา。 ถ้าเราจะไม่แคร์ดีนะคะ。 แล้วก็คิดวามันเป็นสังขารใช่ไหมมันเป็นขัน์5ใช่ไหม。 ปลไปเลยมันต้องรวมไปถึงตัวที่น้องเขาพูด。 ซึ่งตัวนั้นน่ะผมว่าดีมากและหลายๆคนไม่เคยพูดถึงแต่เมื่อวานนี้ผมคุยกับท่าน。 ตัวที่รู้นั่นแหละตัวที่รู้ตัวที่บอกว่าฉันไม่แคร์ฉันรู้ฉันเห็นฉันไอ้นั่นก็สังขารเราโยนทุกอย่างไปข้างห，น，้，า，เ，ป，็นก，อ，ง，ข，ั，นห้าหมดเลยแ，ต，่，รู。 ้เนี่ย。 เราไม่เคยรู้เท่าทันเลยว่าไอ้นี่ก็สังขาร。 เขาไม่มีตัวตนไม่มีต่อให้คุณพี่ได้ยินคำชมจากหลวงตามาไม่มีตัวนี้รองรับ。 รู้แต่มันไม่มีตัวตนคือการเข้าใจการเป็นอนัตตาโดยแท้จริงและมันจะหว่างมันจะไม่สนใจสิ่งนั้นแต่มันไม่ใช่ตั้งตัวนี้แล้วบอกว่าฉันด่ามาเลยฉันไม่ว่าอะไรชมมาเลยฉันไม่ว่าอะไรแต่กลับว่าดว่าอย่างไรไม่มีตัวฉันรองรับเพราะรู้นี้รู้แล้วดับรู้ตัวนี้เหมือนน้องเมื่。 อกี้พูด。 รู้ตัวนี้。 ลองสังเกตสติไม่อยู่ไม่รู้。 ลองดูสิว่า。 ไม่รู้ตัวนี้จริงๆมันก็เป็น。 เราจะปล่อยตัวรู้ได้โดย。 ตัวนี้เสร็จแล้วข้างหน้าทั้งหลายแหล่รอบด้านทั้งหลายแหลไร้ความหมายโดย。 มันจะเป็นผมชอบใจมากที่น้องกว่านี้มาเพราะว่าหาเวอร์ชั่นแบบนี้ยากเวอร์ชั่นของน้องเขาเป็นเวอร์ชั่นที่。 ง่ายตรงไม่ใช้ความคิดเขาช่วยมากมาย。 แล้ววางโครมโครมโครมโครมโครมเมื่อไหร่ที่คุณมีเจตนาคุณกำลังสร้างพบบคุณวางที่ตัวเจตนาของคุณคุณไม่ได้วางของต่อหน้าคุณค，ุ，ณ，วางที่ต้นต้น，น。 ้ำของคุณ。 แล้วการดำเนินชีวิตของเราจะดำเนินไปโดยเราเชื่อมั่นในความเป็นสชาตหารของมนุษย์เราทุกคนนั่นแหละมันจะพาขั，น，ห，้，า，ข，องเ，ร，า，เ，น，ี่ยไปปกติยั，ง，ไ，งก。 ็ไปกิน。 อย่างนี้เป็นต้นง่วงยังไงก็ไปนอน。 แล้วที่น้องเขาพูดโดยธรรมชาติของมนุษย์จะเลือกกุศลอยู่แล้วถ้าเลือกมันมีจริจริงเวลาน้องพูดต้องมีคนกลางชด้วยให้ดูประกอบถึงใจมากเลยว่าเขาเอาธรรมะวิที่ที่ผมบอกมาถ่ายเพราะด้วยใจเขาง่ายๆว่าอันนี้มันออกมาแล้วมันเป็นอย่างนี้เป็นอย่างนี้มันตัดมันวางที่ใจเร。 าแบบนี้มันไม่ต้องใช้คำพูดอะไรมาไล่หรอกแต่มันมีอยู่จริงนะตามข้อนั้นแล้วมันตัดลงมาแบบนี้。 นั่นแหละของสิ่งที่ปรากฏที่ตรงที่ผมรู้สึกก็เหมือนเจ้ามาถ่ายททำอยู่ตรงนี้มันง่ายสั้นแล้วมันถึงใจใช้ใจฟังอย่าไปคิดแยกว่าผู้รู้รู้อยู่ตรงไหนไม่ต้องสนใจไม่ต้องสนใจว่ารู้อยู่ตรงไหนตรงไหนหน้าไม่ต้องสนใจรู้งแค่ว่าคุณมีเจตนาขึ้นมาทุกสิ่งที่คุณเจตนาขึ้นมา。 นะคุณกำลังสร้างกระบวนการตัวนี้ของพี่น้องเขาบอกไม่ต้องสนใจวงกลมคืออะไรที่พูดเนาะ。 ต้องการบอกว่า。 รู้วามันกำลังมีการขึ้นื่อนตัวขึ้น。 พี่。 มันคือมันคือ。 ปกติผมไปไม่เคยพูดนะพี่น้อง。 วันนี้。 ปกติจะนั่งนั่งแค่บ้างซมบ้างแต่วันนี้。 ตอได้เนาะน้องเขาแค่ฟังต่อเหมือนหนูพูดเหมือนจะมีคนรุ่นใหม่ที่ใช้ภาษาอังกฤษอยู่เยอะๆมันมีอยู่คนึงที่มันมาถึงใจตอนที่ยังคำว่าก็คือไม่เป็นไรคือมันไม่มาจากใจก็คือ。 คือคือใจอ่ะไม่ได้มันไม่มีผลต่อใจอ่ะค่ะไม่เป็นไรภาษาไทยก็คือไม่เป็นไรช่างมันไม่เป็นไรช่างมันอะไรอย่างนี้แล้วก็คือพอ。 ก็คือพอเหมือนมาอะไรเข้ามากระทบคือรู้อย่างความเป็นจริงคือไม่ได้คือถ้าคนที่ไปแช่คือมันไปตัดตรงสัญญาแล้วไม่ปรุงต่อ。 แล้วก็เข้าไปแช่อยู่ความไม่รู้หรือว่าตัดความรับรู้เรื่องจริงที่มันเกิดขึ้นอันนั้นก็คือบอกว่าแทนที่จะไปเห็นความเป็นจริงแล้วมาตัดที่ว่ามาคือคือบอกว่าไม่มีคนที่จะเข้าไปมกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่มีคนไปมกับสิ่งที่ถูกถูกถูกถูกกระทบอ่ะค่ะเพราะวามันไม่มีไอ้ต。 ัวต้นตัวนั้นอยู่จริงๆ。 คือถ้าเรายังแคร์ว่าไอ้ตัวต้นเนี่ยมันสุขมันทุกข์。 เราแคร์สิ่งที่เกิดขึ้นกับมัน。 คือพอพอเราไปเห็นว่า。 แม่่มอะไรหรอก。 คือจะแน่แค่ไหน。 มันมาแล้วมันก็ไป。 คือต่อให้มันแน่จริงๆมันก็ไม่เกินร้อยปีเหมือนกันเลย。 ก็มองแค่มุมนี้ว่า。 ตัวต้นไม่มีใช่ค่ะคือหนูหนูหนูหนูขอบคุณหนูขอบคุณคำนั้นค่ะคำว่าตาน้ำก็คือมัน。 การชั่งม่งเนี่ยก็มีสองนัยยะของการใช้รวมทั้งการที่ใช้ขึ้นมาในลักษณะเป็น。 เป็นทั้งสัญญาที่เป็นปัญญาเป็นสัญญาที่เป็นปัญญาหรือว่าว่าเรื่องนี้เราจะนำมันมาใช้ก็คือนำเอาสัญญาเดิมแล้วมาเป็นปัญญากับเพื่อหวังผลอีกตัวนึงอันนี้ก็ก็ไม่บริสุทธิ์ใจเท่าที่ควร。 ออกเราคิดตามนะครับช่างม่งลv e r myก็ตามแต่มีตัวนึงที่รอรับผลของการอันนี้เพื่อให้ตัวเองนั้นไม่พบกับสิ่งที่ปรากฏกับตัวนึงที่น้องเขาพูดเคยยอมรับทุกอย่างตามความเป็นจริงแล้วค่อยชั่งม่งตัวนี้เป็นปัญญาแท้อยู่ที่ตัวนี้ซึ่งตัวนี้มาเถอะผมใช้คำว่าจะสุขจะสุขจะทุกข์รับได้หมดไม่ใช่แปลว่าฉันจะหลบไปอยู่ในมุมนั้น。 จะทุกข์ฉันก็รับได้เพราะมันมีเหตุควรจะทุกข์。 สุข。 ฉันก็รับก็มีสุขเหตุควรจะสุข。 ทั้งหมดเนี่ยมันเป็นในว่าไม้ที่เข้าใจด้วยปัญญา。 เข้าใจเรื่องปัญญาว่าทุกอย่างเราไม่ต้องไปหาเหตุมันนะแต่มันต้องมีเหตุของเขาอ่ะมันเป็นผลอย่างนี้เราอยู่กับการที่เข้าใจที่มาของเขาแล้วไม่มีตัวเราไปรองรับอีกมันจะยิ่งเป็นอีกชั้นหนึ่ง。 การรู้เท่าทันมันจะมีความรู้เท่าทันที่หลายๆท่านใช้เนี่ยก็คือว่ารู้เท่าทันเพื่อให้ตัวเราหรือตัวผู้รู้สุขหรือพ้นจากทุ，ก，ข，์นั้นตัวนี้เ，ป。 ็นตัวที่。 ทิ้งมัน。 ผมจะหลวงตา。 ตอนนี้เลยกลับท่านด้วยใจ。 ตัวพระเอกตัวพระเอก。 ตัวผู้บงการใหญ่สุดคือตัวรู้รู้รู้ๆๆๆนั่นแหละแต่เราไม่เห็นว่ารู้นั้นเป็นอนตาเรากับรู้ตัวนั้นเป็นอัตรา。 แล้วเราหาทุกอย่างมาหาทำมาทุกอย่างให้มันเพื่อให้ตัวรู้ตัวนี้。 ทั้งที่ตัวมันเองจริงๆอ่ะดูให้ออกเหมือนที่น้องเขาพูดเมื่อกี้พยายามพยายามสร้างสภาวะให้ทุกคนเข้าใจอยู่นะแต่แสดงออกมาเมื่อกี้มันจะมองว่าเขาพยายามมองว่าเมื่อเขามองไปที่ตัวนั้นมันเป็นอนตาอยู่ที่แสดงอีกพักหนึ่งเพราะเราเข้าใจอย่างนี้ปุ๊บเราจะไม่หวงรู้แล。 ้วเราจะไม่ไปเอาอะไรมาให้มันเพราะมันรับอะไรไม่ได้มันกินอะไรไม่ได้เอาความดีความชมคำด่าแปะมันไม่ได้ทั้งน，ั，้，น，แหละมันรับอะไ，ร，เ，รา。 ไม่ได้。 อะไรนะครับ。 เดี๋ยวจะให้น้องเขาบอก。 เดี๋ยวให้น้องเขาบอกเมื่อกี้ที่ผมชอบเมื่อกี้แต่ผมว่าคนอื่นยังไม่เข้าใจ。 ตอนนี้น้องพูดถึงตัวรู้ที่มันไม่มีตัวที่พูดอยู่นะมีช่วงนึงนะตอนที่ฟังทำหลวงตาหลวงตาจะพูดถึงทำที่เป，็，น，ส，ั，ง，ข，า，ร，ก，ระ，ท，ำ，ท，ี่ไม่เป็น，ส，ั。 งขารนะคะ。 อะไรที่รับรู้ได้เนี่ยยังคงเป็นสังขารแม้กระทั่งตัวมันที่รู้ก็ยังคงเป็นสังขารตอนแรกที่หลวงตาพูดว่าศีลสมาธิปัญญาเป็นสังขารหนูเดือดเห，ม。 ือนกันนะ。 สติ。 สมาธิปัญญาเป็นสังขารหนูขึ้นมาเลยเป็นไปได้ยังไงไม่จริงทำพระพุทธเจ้าจะเป็นสังขารไปได้ยังไงแล้วพอมันมาดักที่เจตนาเจตนา，ม。 ีสติเป็น。 คือหนูใช้เวลาอยู่นานพอสมควรที่ศึกษาเรื่องพกของใจนะคะหนูอยากรู้ว่าพบกว่าเกิดตอนไหน。 หนูอยากรู้มากเลยว่าคว่าเกิดตอนไหน。 อยากรู้เมื่อไหร่ว่าพบบเกิดส่วนไหนพบเกิดเรียบร้อยเสร็จเรียบร้อยวิะ้ออีกวิะหิเข้ามากระทบจมูกไก่ใจเกิดแล，้，ว，ก็รู้ส，ึ，ก，ว，่，า，ค，น，เราวิ่งหน，ี，พ。 บบ，ไม่ได้。 พอจะวิ่งหนีแล้วหนูจะหยุดแล้วจะมันจะหยุดการเวียนว่ายตายเกิดได้ยังไงนี่พบเกิดตลอดเวลาพบเกิดตลอดเวลาตัดพบกันที่ตรงไหนพระพุทธเจ้ารู้แล้วว่ามีคนหาทางออกกูทางไว้ได้แล้วพระพุทธเจ้าตัดพบที่ตรงไ。 หนนะ。 สงสัย。 ว่าพระพุทธเจ้าตัดพบตัวนี้พอหลังจากนั้นกลับมาดูที่เวทนาค่ะพ่อพื้นเดิมวิหารและธรรมของหนูคือเวทนานปสสนากลับมาดูที่เวทนาแล้วมันวางรู้ว่าเวทนาเกิดดับวางพกผ่อนการเกิดดับอยู่ตรงนั้นค่ะ。 คือรู้วามันเกิดดับแล้วจบคำว่าไม่คิดต่อคือรู้ว่าความจริงของธรรมชาติคือเกิดดับ。 แล้วเรื่องที่ยังคิดยังนึกยังคงุงอยู่รู้ไหมรู้。 แต่รู้วามันคือแค่สิ่งหนึ่งที่เกิดดับ。 รู้ว่าเกิดดับแต่ถามว่าจะต้องไปศึกษาใครรู้。 จะต้องได้ทำอะไรไหมมันมันไม่มีแรกๆมีค่ะแรกๆมันต้องมีไว้ก่อนถ้าอะไรมีไว้ก่อนก็เอาไว้ก่อนเพราะวามันเป็นความจริงของเรานะเวลานั้นคือความจริงของแต่ละคนนะเวลาไหนต่างกัน。 แต่ถ้าเดินอย่างนี้แล้วเอากูศลไว้ก่อนถ้าต้องเลือกข้างเลือกก็เอากูศลไว้ก่อนคือภากานะกสูปทา。 คือพระพุทธเจ้าตอนนั้นคือถ้าคนส่วนใหญ่เป็นธรรมกว้าๆเนี่ยพระพุทธเจ้าท่านก็บอกให้เลือกข้างไว้ก่อนนะเลือกข้างเอากุศลไว้ก่อนพระบาปบุญเพ็ญบุญไว้ก่อน。 แล้วทำจิตใจให้ขาล่อพอมันขาล่อเพราะวามันไม่มีใครต้องไปทำซักฟอกให้เขาหรอก。 ถามว่ามันไม่มีอยู่เราเราก็เลยถามว่าละตัวผู้รู้ไอ้ตัวผู้รู้ตัวนั้นน่ะถูกซักฟอกด้วยปัญญาที่รู้วามันไม่มีอยู่จริงมันเกิดดับเหมือนกันมันไม่มีอยู่อยู่อยู่จริงค่ะแต่มันมีคนคนอยากฉลาดอยากไปรู้ความ。 จริง。 เวลารู้เนี่ยเราจะเห็นเหมือนกันในตัวเนี่ยมันจะมีอยู่มันจะเกิดมาแล้วก็หายไปเกิดมาแล้วก็หายไปเกิดมาแล้วก็หายไปแสดงว่ารู้ที่มันเกิดดับใช่ไหมเราคือจริงๆแล้วเราจะเห็นความชัดเจนของรู้เกิดดับมากเลยง่ายๆมากคือเราขาดสติช่วงไหนเราก็รู้ว่าเราไม่มีสติเราไม่ไ。 ด้รู้อะไรเลยเกิดอะไรตอนนั้น。 จริงๆเหมือนเราชีวิตจริงเราจะพิจารณาให้คนฉันช่วงนี้เยอะนะเยอะเยอะรู้เขาไม่รู้ค่ะดสติไปเรียบร้อยตอนไหนเราก็ไม่รู้แล้วกลับมารู้ตัวอีกทีแล้วชีวิตเราเนี่ยขาดสติจริงแล้วไม่รู้อะไรต่อเนื่องเยอะมากทุกครั้งที่ตั้งตัวรู้ขึ้นมาคือตั้งเจตนาตั้งขึ้นมาทุก。 ค。 รั。 ้ง。 ดู。 ดูแบบมีตัวมีตน。 ถามว่า。 กลับ。 เอาไว้ก่อน。 ใครคุยกับหนูชอบตัวมันเป็นสังหาร。 แต่แล้วรู้ตัวนี้มันก็เป็นด้วยบังคับมันไม่ได้มันจะไม่รู้ก็ได้เข้าใจรู้ไว้รู้ที่รู้ใช้คำพูดรู้อย่างเ，ด，ี，ย，ว，อ，า，จ，จ，ะห，ม，า，ย，ความถึงรู้，ค，น。 ละตัวกัน。 รู้ทั้งหมดมี3ถ้าพูดถึงภาษาไทยว่าสารู้สารู้。 พลองขยายตัวรู้แรกซิ。 รู้แลก็ถึงง่ายๆนะครับผมก็เป็นเป็น。 การรับรู้ความรู้สึกโดยทั่วไปนะมีคนจิพี่ดีนึงพี่ก็จะรู้แล้ว。 เป็นรู้ธรรมชาติจริงๆของการที่เรามีปัญหาษากระทบมันจะหายไปต่อเมื่อสมที่เป็นอัมพาตไปเลยประสาทโดยกายภาพมันถูกตัด。 ตัวนั้นหายไปมันไม่มีตัวภาษาพวกเราเรียกว่าตัวตัวรับไม่มีมันก็จะหายไป。 ตัวหนึ่งก็คือคนปฏิบัติธรรมเนี่ยทำกัน。 สติมารู้นั้นสติหายๆกับตัวนึงอันนี้เข้าใจคือรู้ตัวนี้เป็นรู้ที่เป็นวิญญาณภาพซึ่งมีหน้าที่รู้คืออย่างอื่นไม่ได้เลยอย่างนี้มันรู้แต่ไม่มีทุกอย่างจะรู้แต่ตัวนี้อย่าเพิ่งอย่าเพิ่งคุยถึงเพราะตัวนี้เราจะพบมันต่อเมื่อทำอย่างที่น้องเขาว่า。 ก่อน。 พี่น้องอธิบายทั้งหมดก่อนถึง้งรู้ทั้งหมด。 ที่。 เมื่อกี้น้องเขาพูดอยู่ดีมากผมไม่แน่ใจว่าแต่ละท่านจับได้ไหมถ้าจับไม่ดีตัวนี้ที่คุยกับครูบา。 กนะ。 รู้ตัวที่เรารู้ว่าเรารู้ว่าเรารู้。 เรามีรู้อยู่รู้。 ตัวรู้ตัวนั้นน่ะเป็นผู้รู้ไปแล้ว。 ถามพี่ว่าพี่ไม่รู้อยู่ไหมพี่ก็รู้ตัวนั้นน่ะเป็นรู้ที่ถูกพี่รู้。 มันเป็นกองสังขารเช่นเดียวกันแต่ถ้าหากว่าพี่ไล่หาแบบนี้ไปเรื่อยๆพี่ก็จะเหนื่อยตายเองเพราะมันอย่างนี้เราแค่รู้ตัดปุ๊ไม่ไล่และรู้ว่าทุกรู้ที่โผล่ขึ้นมา。 ก็อื่นสิ่งที่ทำหน้าที่ไม่มีเราเป็นเจ้าของเขา。 ตรงนั้นวามันเป็นการชนะใจตน。 เหมือน。 ถ้าไม่เห็นเขาก่อน。 เราปล่อยเขาไม่เป็นปัญหาที่หลวงตาพยายามพาทุกคนให้รู้ที่พี่น้องพูดถึงการที่สติตั้งที่ใจรู้ที่ใจผมสั้นเลยนะปล่อยวางที่ใจก็คือไปเห็นตัวนี้แล้วแล้วถึงจะปล่อยเขาอย่างนั้นเราจะปล่อยอย่างอื่นหมดลืมปล่อ。 ยให้。 ธรรมชาติเหมือนกันอันนี้มันธรรมชาติเหมือนกันมันได้เราไม่เราเข้าไปมันเพราะวามันเป็น。 ตัวสุดท้ายเนี่ยสุดท้ายธรรมชาติเหมือนนี้ไม่เหมือนที่สำคัญมากที่หลอกเราว่าเรามีตัวตนจริงมันอยู่ที่ตัวนั้นมันอยู่ความรู้สึกทั้งหมดที่เรารู้ความรู้สึกทุกความรู้สึกที่เรารู้อยู่ที่ประตู。 นั้น。 มันมี。 มันมีสังเกตไหมว่ามันมีตัวตนหลอกอยู่นั้นเสมอ。 อันนี้ขออนุญาตเล่าให้ฟังค่ะเพราะว่าคือ。 คือเป็นเด็กอย่างนี้ค่ะไกลแค่ไหนก็ไปฟังทำแล้วตัวเองก็ไม่ได้มีรถหรอกนะแต่ก็ตะเกลียดตะกายมากเลยแล้วก็จะเข้าไปไปฟังทำแล้วก็ลำบากลำบากทุกครั้งที่ไปฟังทำแล้วก็มีความรู้สึกว่าเสียใจจังเลยไปฟังทำไม。 ่ทัน。 แล้วมันก็คิดขึ้นมาว่าอุยทำท่านไม่ใช่ทำเราแล้วทำเรามันอยู่ที่ไหนนอ。 คือนั้นน่ะฟังทำนะทุกครั้งที่เราไปฟังทำอ่ะทำของท่านทั้งนั้นเลยจริงๆแล้วเราควรฟังทำของเราอ่ะแล้วหนูก็เลยบอกว่าทำทำของเราอยู่ที่ไหนนอแล้วพระพุทธเจ้าบอกว่าทำของเราเนี่ยอยู่กับกายกับใ。 จนี้。 ตอนนั้นก็นั่งอยู่บนรถบสแล้วก็。 ไปไม่ทันแล้วเอาทำตรงนี้แหละตรงนี้แหละก็เลยถามว่าทำทำที่บอกกับเราคืออะไรถ้าเราเราอยู่กับลมหายใจหนูก็เริ่มต้นจากอาาปส，ต。 ินี่แหละ。 ดูปสติพุทธเจ้าบอกให้หายใจเข้าหายใจออกทำเราเรียนรู้มันเรื่องเวทนานปสสนาเกิดดับเห็นความจริง。 เกิดดับของใครเป็นยังไงเกิดดับบนเวเวทนาเป็นอย่างนั้นมีความจริงก็คือมันเกิดดับแล้วไม่ใช่เราทำเราก็ก็ดูใหญ่แต่สิ่งหนึ่งที่เห็นเลยมันวิ่งสีเลยนะคะสัญญาสัญญาผุดสัญญาสังขารวิญญาวิ่งสีอยู่เลยในหัวในวิ่งวิ่งๆนะคะทุกคนเข้าใจคำว่าคิดถึงไหมคะทุกครั้งที่เรา。 นั่งเนี่ยเราคิดถึง。 เรามีความคิดถึง。 ไม่ว่าความคิดถึงนั้นก่อให้เกิดความอยากหรือไม่อยาก。 เราคิดถึง。 ตลอดเวลา。 หนูหนูไม่บอกนะว่าสิ่งที่ถูกคิดถึงคือลูกลดกลิ่นเสียง。 ไม่ว่าสิ่งที่เราคิดถึงคืออะไรก็ตามเราคิดถึง。 แล้วก็รู้สึกว่า。 การชนะไตน。 อยู่ตรงนี้นี่เอง。 ระวังได้แม้กระทั่งความคิดถึง。 อย่าว่าแต่ความรักความห่วงใยความโหยหาอารมณ์ที่มันมากับความคิดถึงเลย。 ามันระวังได้แม้กระทั่งความคิดถึงอ่ะ。 ที่เหลือก็อยู่แค่ตรงนี้เอง。 พอพอพอถึงจุดนะเนี่ยมันรู้สึกแล้วว่าทุกครั้งที่คิดถึงอะไรวางทุกคำว่าวางในที่นี้คือปล่อยความคิดถึงไม่ใช่ปล่อยคือคิดถึงต่อไปนะคะวิหารและทำเราอยู่ที่ไหนล่ะดูลมหายใจอยู่หรือเราดูเวทนาอยู่วางความคิดถึงได้กลับมาดูลมหายใจคิดถึงกลับมาดูลมหายใจคิดถึงกลับม。 าดูเวทนา。 เราอยู่อย่างนี้ค่ะ。 อยู่อย่างนี้เรื่อยไป。 แล้วมันก็มีความสงบเกิดขึ้นมา。 แล้วแล้วจริงๆแล้ว。 เมื่อถึงตอนนั้นน่ะ。 คำว่าหนูยังมีคำว่าเอาไว้ก่อนนะคะ。 รู้แจ้งรู้ไม่แจ้งไม่ได้สนใจแต่อะไรที่เป็นกุศลเอาไว้ก่อน。 ก็ยอมรับความจริงว่าเอาไว้ก่อนก็คือใจมันก็โปงโล่งเบาสบายตอนนั้นน่ะรู้แล้วว่าว่าใจเนี่ยเป็นมีความเป็นเอชตาคือคือคือรู้ความจริงของใจนั้นแล้วว่าแล้วก็แค่รู้ต่อไปว่า。 ว่าไปละความความคิดถึงเรื่อยไปละความคิดถึงเรื่อยไปแล้วกลับมาอยู่กับวิหารและทำหนูก็เลยสงสัยว่าทำไมครูบาอาจารย์นี้จะต้องสายหลวงปู่มันก็ให้พุทธโธให้กลับมาอยู่กับพุทธโธไม่ว่าเราจะเป็นยังไงเราจะตายขาดดิ้นไปเราก็จะอยู่กับพุทธเธอคืออันนั้นมันคือวิหารแล้。 วทำของใจของแต่ละคนนะคะ。 พอพอมันไปถึงจุดนึงอ่ะมันไม่ไปที่อื่นเลยมันรู้ว่า。 ความวิเวกของใจอ่ะคือการที่ได้กลับมาอยู่กับวิหารและทำของตัวเอง。 แล้วความคิดถึงที่มันผุดขึ้นมาเราก็จะคายอย่าว่าแต่คายสิ่งที่เราไปคิดถึงเลยอารมณ์ที่มากับความคิดถึงเราก็คลายเราก็วางไปด้วยแล้วมันก็กลับมาอยู่กับวิหารและทำของเรากลับมาอยู่กับวิหารและทำที่มันรู้อยู่อย่างนั้นหนูก็เลยอยากพยายามทำความเข้าใจอยู่ช่วงนึงท。 ี่ครูบาอาจารย์บอกว่าท่านอยู่กับรู้。 ท่านรู้อะไรอ่ะ。 หนูก็ไปฟังเพใช่ไหมคะเวลาที่เราทราบว่าใครเป็นใครหนูก็จะไปนั่งโงกนะสุไหมคะ。 ไม่คะบอกว่าเราไม่ได้ทุกข์เจ้าคะ。 คนเราไม่ได้ทุกขอยากรู้จังเลยว่าสภาวะนะเนี่ยถูกไหมถูกไหมไอ้ตอนที่สังขารไม่มีแล้วไม่มีผู้ที่ไปยึดไปปรุงไปแต่งคือคือหนูก็ตั้งคำถามผิดนะแต่มันเหมือนเราอ่ะเราคิดวามันจะต้องมีสิ่งมหัศจรรย์พันธลึกเกิดขึ้นกับเราในวั。 นที่。 ที่ไม่มีเราก็ได้。 หรือเปล่าเลยค่ะในวันที่ไม่มีเราก็ได้เนี่ย。 มันวิเวกมันเป็นความวิเวกของใจไม่มีเราก็ได้。 แล้วก็。 แล้วก็พอ。 พอพอพอๆไปเจอครูบาอาจารย์ที่ท่านเป็นอย่างนั้นน่ะ。 ไปชมค่ะไปชมไปชมทำของพระพุทธเจ้าที่ที่เป็นตัวตนเป็นเป็นบุคคลจริงๆเลยอย่างนี้ค่ะก็คือที่หนูอยากจะบอกทุกท่านว่าทุกท่านที่มาฟังทำหลวงตาในวันนี้ค่ะหนูก็ตั้งใจเต็มที่เลยนะจะต้องมาฟังหลวงตาเดี๋ยวลงตาต้องมีวงตาประ。 เทศพ。 ประเทศแล้วเดี๋ยวหลวงตาบ้างๆเราลองผิดอย่างนู้นผิดอย่างนี้อะไรอย่างนี้แล้วก็มาฟังเห็นเขาว่าพูดผิดหวังไว้ตอนแรกเลย。 ยังไม่มี。 มีเจตนาไปเรียบร้อยแล้วแต่ถามก็คือคือจริงๆแล้วคือให้ความสำคัญมั่นหมายไหมเปล่าเปล่าค่ะไม่ได้ให้ความสำคัญมั่นหมายหนูหนูเลยอยากอยากจะเรียนผู。 ้ปฏิบัติ。 ทุกท่านว่า。 เจตนาของใจอย่างเดียวที่มีตอนนี้คือเจตนาอธิษฐานให้ทุกท่านน่ะคนทุกเธอนี้คนเธอคือมันเป็นเดียว。 อย่าทุกข์นะอย่าทุกข์อย่าทุกข์นะมันทุกบนอกเลยอย่าทุกข์กันนะ。 จริงๆแล้วคือคือฟังฟังทำในใจในใจเราค่ะทำของหลวงตาก็คือทำของหลวงตาทำของใครก็ทำของคนนั้นน่ะค่ะฟังทำในกายในใจเรานี่แหละเนี่ยของจริจริงๆแล้วคือสงสัยไปก็เท่านั้นน่ะความสงสัยนั้นได้ไหมอ่ะ。 คือตัวเรามันใหญ่มากเลยอ่ะมันถึงอยากจะเอาคำตอบให้ได้อ่ะตัวเรามันใหญ่มากเลยเห็นเห็นไอ้ตัวใหญ่ๆตัวนั้นในใจเราไหมอ่ะถ้าเห็นแล้วรักก็คือแค่ย。 อมรับว่า。 มันไม่มีอยู่จริงๆหรอก。 คือพอเขาไม่มีอะไรเลยคือจริงๆแล้วให้้ความว่างเวิ้งหววางอ่ะค่ะหนูเป็นมาตั้งแต่เด็กเพราะชีวิตมันทุกข์อ่ะ。 หนูก็วิ่งเข้าไปจับความว่างเหล่านั้นนำมาตั้งแต่เด็กแล้วคือโลกทั้งโลกเป็นยังไงฉันันสุขยิ้มกลิ่นไปที่ไหนก็แก้มยิ้มมุมปากคือคนทก็เป็นเจ้าแม่กวนอิมจริงแล้วไม่เลยหนีทุกข์ไม่อยากรับรู้บางทีเราก็มีความฉลาดใช้กำลังสมาธิตัดการรับรู。 ้ออก。 เราใช้บุญที่เราสร้างมาเสพปิติ。 จริงๆแล้วเสพนะแม้แม้กระทั่งทำเราก็เสพเราไปฟังทำนะไปอาศัยไปอาศัยบารมีหลวงตานั่งเสพเวทนะมากเลยติดกัญชาคือสังเกตตัวนี้นะคะคือแม้กระทั่งเราไปฟังทำเราก็ยังไปเอา。 ฟังทำที่ไหนก็ไปนั่งเสพปิติ。 แล้วจริงแล้วบางทีหนูก็。 ครูบาอาจารย์ที่ท่านพ้นทุกข์ไปแล้วอ่ะหรือยังท่านมาฟังเรื่องโลกๆอ่ะความเมตตาท่านมหาศาลนะคะทั้งๆที่รู้ว่าทุกอย่างเนี่ยมันไร้สาระสิ้นดีแต่มันมีสาระของในใจของบุคคลที่อุดมไปด้วยอุปทานเนี่ยท่านก็นั่งงามฟังเรื่องไร้。 สาระ。 เมตามหาศาล。 ถ้าไม่มีเมตตาหล่อเลี้ยงใจท่านน่ะนั่งอยู่หกชั่วโมงลำบากมาก。 อันนี้ผมเติมให้นิดนึงเพราะว่าเพิ่งผ่านไปสบการณ์ถึงใหม่เลยลูกผมก็เจอเรื่องแบบนี้แล้วก็อยู่กับท่านท่านใช้พิจารณาถึง。 เรื่องที่เราเหมือนไร้สาระนั้นแต่หลวงตาบอกผมคำนึงว่าเขาตกเป็น。 ธของงอวิชาที่หลตาคือ。 ที่เขาเป็นอยู่อย่างนั้นเพราะเขาตกเป็น。 ให้เรามองไปนะผมเลอ่ะเลิกหมั่นไสมันเลยอ่ะ。 เข้าใจโดย。 เมตตาตอนนี้ที่หลวงตาพยายามสอนพวกเราพูดถึงความเย็นนะ。 พระพูดอยู่ต้นโพธิ์ของใครของมันและเขาสร้างต้นโพธิ์คนฟังแต่ละคนสร้างตัวเอง。 พวกเรามักจะเข้ามาใต้ลมโพใจของครูบาอาจารย์แต่เราก็ลืมที่จะ。 จริงเรามีบ้านที่เป็นบ้านแท้จริงของเราเองเราสร้างของเราเองได้เราอยู่ที่ไหนเราก็สร้างเพื่อนโพธิ์ต้นนั้นได้ไม่เลือกเลยเองได้คือถ้าเรามองภาพรวมๆใหญ่ๆจริงๆทำของพระพุทธเจ้าช่วงนี้แผลขยายมาก。 นะคะ。 คือมันเป็นเวลาบางทีพอเรามองถึงตัวเองมาจุดที่ถึงตัวเองว่าฉันคือพอมองจุดใหญ่。