好的，以下是将您提供的佛法讲座内容翻译成中文，并整理成段落的版本： 我来分享一下我的经历，请允许我从头说起。其实一开始我并不是一个常去寺庙的人，沉溺于世俗生活，连念经都不会。后来我有幸遇到了一位善友，他给了我一些书让我阅读。我们会在餐厅里边听音乐边讨论佛法。他拿书给我看，我读着读着就觉得很奇怪，竟然还有这样的说法。刚好在泼水节期间，龙达师父来到了这里传法，朋友就邀请我一起去拜见龙达师父。我记得当时去拜见的时候，他们问了一些问题，我也不知道是什么，我当时认为自己的问题肯定更厉害。可是问来问去，龙达师父说我问的什么乱七八糟的，不得要领。 但是从那天起，我记得我连续去了好几天。我专心听讲，一直专心听讲。直到最后一天，我记得我要向师父汇报修行功课，龙达师父看着我，表情有些奇怪，似乎在问我“你真的理解了吗，就要汇报修行功课？”。我当时认为自己理解了，就向龙达师父汇报了。龙达师父帮我看了看。当时我记得我汇报到，自己…看到了…空无一物的心。就是看到了“放下”的那个觉知者，发现了一个空无一物的心。但是龙达师父说还要继续放下，还要继续放下。我当时就放下了，因为我放下了，我记得当时好像放下了所有的烦恼。我不知道是不是龙达师父加持，也不知道是什么情况，因为我放下了。我跟师父说，现在我放下了，我赶紧记住这个状态，这个状态就叫做“放下心”。 回家后，龙婆教导我要记住，让觉知安住在心里，放下心。我就一直专注在那里。龙达师父总是说要精进，要少吃少睡。因为得到了这个教导，我就不眠不休了大概三天三夜，于是就明白了。其实我们原本的自性，它本来就是不眠不休的。那个睡觉的、在休息的身体只是五蕴。所以我们可以不眠不休，有时候也不会觉得疲倦。我认为这是因为五蕴的关系，一两个小时之后就会好转，我们的工作也还可以正常进行，不像以前在世俗生活中的时候，如果熬夜就完全不行，白天就一直昏昏沉沉的。所以我觉得佛法真的很好，真的很奇妙。 之后我就去打坐，让正念和定力安住。就像我之前说的，其实我不太懂这些，就只是坐着，以为自己在修习正念和定力，也不知道怎么用功。也不知道是奢摩他（止），一开始我不知道是奢摩他。坐着坐着就觉得正念和定力越来越强。后来发现，是因为生起了“喜”。“喜”遍布全身。然后我就去向龙达师父报告，一开始龙达师父也没说什么，我就继续修下去，然后就生起了“乐”。龙达师父看我情况好像不太对，不知道怎么了，就跟我说，让我修习毗婆舍那（观）更好，奢摩他这条路是绕远路的，副作用很多，而毗婆舍那才是直接的路，是解脱痛苦的路，就像修奢摩他一样。但是从现在开始，请大家带着判断力来听，因为接下来要讲的可能不是太好的事情。 龙达师父总是提醒我自己要修习毗婆舍那，但是我就喜欢做各种各样的事情。然后一开始我也不太清楚，只知道龙达师父应该是阿罗汉圣僧，但是我们不知道阿罗汉圣僧能看到什么、知道什么，也不知道他们能知道多少，我就想，反正我们偷偷做的事情没人知道，我们就偷偷地做。这是一个我想说的点，因为当我从“舍”退出来的时候，就看到了“行蕴”。一开始我们只能感知到“受”、“想”、“行”、“识”中的“受”和“想”。“色”、“受”、“想”、“行”我还没遇到“识蕴”，因为这个可能比较难感觉到。后来我退出了“舍”之后遇到了，就去请教龙达师父。龙达师父说是的，让我继续放下、放下、放下。从那以后，我就一直修习在心里放下，觉知在心里，在心里放下。 之后，我在打坐的时候，感觉有很多魔来干扰我，挺多的。从坐禅、身痒、疼痛开始，我这个人坐一会儿就腿疼，坐不了多久就疼。我发现坐的时候要经常变换姿势。然后就是昏沉，昏沉也来了，贪欲也来了。以前我都是一个人待着的，可是在这段修行期间，这个人就来约我去看电影，那个人就来约我去听音乐。以前他们都不来约我的，因为我们修行，他们就真的来了。当时我记得自己也沉迷于这些烦恼了，花了挺长时间才觉察到。有时候是一整天，有时候是半天。有时候我会用一些方法来帮助减轻这些烦恼，因为当我们进入奢摩他的时候，正念和定力会增强，这些烦恼就会缓解一些。修行到一定程度，好像就会有一些力量来帮助我们，有时候我们就要用这些力量来帮助。但是当我请教龙达师父的时候，龙达师父说这些就像是暂时的缓解，并不能解脱痛苦，就像我们发烧了，然后去吃退烧药，如果病因还在，烧还是会再起来的。但是如果我们用智慧来解决这个问题，就能永久地解决。 从那以后我就不再碰了，不再碰了，我相信龙达师父。当时我就开始知道龙达师父肯定能看到、知道一些事情。我就开始好好表现，所以我想讲一下我生病的时候，因为很多人都在说，听说龙达师父生病了，其他人还很担心，吵来吵去的，但是当龙达师父生病的时候，我又偷偷跑去问问题了。我去问关于毗婆舍那的问题，问所有我疑惑的事情。但是龙达师父只回答了一个，就是让我放下，说我们是一个喜欢刨根问底的人，这是我的习惯。我问，如果这个问题我不明白，师父，我就放不下，因为我们不理解，我们怎么可能知道呢？龙达师父说，看到你想要知道的那个东西是“行”，你就能放下。 我听不明白。龙达师父生病了，我还调皮，跑去问别人。去问别人，就遇到了这个、遇到了那个，这个也有，那个也有。然后又吵架。然后，当龙达师父好转一些的时候，就开始发布一些开示视频，我其实也认为自己一直以来都修得挺好的，就是一直在正轨上。每次见到龙达师父的时候，都有修行功课汇报给龙达师父检查，得到指导，我们都按照那个去修行。 我好像是一个头脑里总是有什么东西在对话的人，就是看到了“想”。“想”会让我们做这个、做那个，我们自己呢，不，我们自己是好人。“想”是“行”，它是另外一个东西，它会带着我们到处跑，它不是我们自己，师父，它只是“行”。然后，当我修行到一定阶段的时候，听到了龙达师父的一段开示，不知道是对谁说的，说不要总是沉迷，不要总是学习，听开示视频太多了，我吓了一跳，因为当时我自己就是那样做的，读了很多佛法书籍，因为别人谈论佛法的时候我听不懂，因为我自己只是一直修行、修行、听开示。所以我就去坐着读，但是我自己重点读的是关于菩提道次第的内容，为了证悟涅槃，只是为了理解是怎么回事。读着读着读了很多，龙达师父就说，都是“想”而已，让我放下、放下。我相信了，我记得当时，有一段时间，我自己放下到感觉世界都爆炸了，第一次。当世界第一次爆炸的时候，我记得自己，身体和心都变得很轻，感觉像空气一样，很轻松。当时有一个声音，一个景象飘来，说你，用什么词呢，类似于说，你已经从“行”中解脱了，你已经解脱了。但是当时，我不信，因为当时，我自己，类似于开始有智慧了，观察自己的心，它还有烦恼。当时我就放下了，然后还继续修习毗婆舍那。然后大概一个月前，是母亲节的时候，我向龙达师父汇报修行功课。龙达师父就教导我，还是一直强调让我不要去碰奢摩他，说它会有很多副作用等等，然后师父也知道当时我还有很多烦恼，修行还不成样子，还混杂在一起。从上个月回来后，我就开始修行，让它进入正轨，分开它们。师父开始不太阻止我了，可能怀疑我就是这样子的吧，奢摩他、奢摩他、毗婆舍那、毗婆舍那，力量和力量混杂在一起，不然就不行。但是当时，我自己已经放下了很多，有什么进来就放下。师父就随我去了，我理解是这样的。然后按照师父的建议去修行，大概就在一个月前。 我想分享一下，当我遇到空无一物的心的时候，当时也有疑惑。因为我自己来到本来的自性的时候，就会观察本来的自性是什么样子，或者说心是什么样子。就观察它好像只有觉知，其实它什么都能感知。外境和内境接触，它都能知道，也能知道“识蕴”。然后我又固执了，待在这里，以前我们是作为“识蕴”的觉知者，现在我们来到了作为本来的自性或者心的一边，我们看到了这个，那我们能跳回到“识”吗？所以我就尝试跳回去。现在我们来到了“识蕴”。当我们来到“识蕴”的时候，我们就能看到外境和内境的接触，然后看到，然后看到。当我们待在这里的时候，也能看到空无一物的心。现在我发现，其实当外境和内境接触的时候，就是，它都能感知到“识蕴”，或者说感知到“意识”，一部分也感知到本来的自性或者心，而且这两个都能互相感知到。 接下来，从龙达师父让我修行，在世界第一次爆炸之后，就开始分别练习奢摩他和毗婆舍那，一直修习，有时候会有一些小烦恼，其实也挺多的。修着修着，它开始平静下来了，因为当时，我观察“三法印”，观察自性的“三法印”，接触是怎么样的，生灭是怎么样的，生起、安住、灭去。修着修着它开始平静下来了，因为它开始平静下来了，我就知道自己修错了，因为它开始平静下来了，就好像自己开始看不到“三法印”了。所以我就去让它不平静。去让它不平静，不知道陷进了什么陷阱，它变成了“定”。因为它“定”，一整天都昏昏沉沉的，昨晚也是，昏昏沉沉的，头都要撞到地上了，开车也昏昏沉沉的。然后我就有了疑惑，可能是陷入了“定”。所以我就尝试去寻找觉知者，然后请教龙达师父。龙达师父确认了，但是更多的是说，回来，回来，回来看到，回来看到。所以我就寻找觉知者，放下觉知者，就开始好转了。开始好转之后，它又开始平静下来了，它又开始平静了，开始看不到“三法印”了。然后有龙普敦的一段开示，我记得它飘来了，它通过LINE飘来的。说，如果你修行到“入”，你就可以合掌说，这个“心”它自己就能进行毗婆舍那了，你不用去管它，让你自己去修习毗婆舍那，让“心”自己进行毗婆舍那。什么叫做让“心”自己进行毗婆舍那呢？就是观察。类似于，当时，我自己也开始有智慧了，然后感觉自己，正念相当安稳，定力开始安稳了，智慧才刚开始来。一点点智慧，类似于它开始看到烦恼了。以前烦恼来了，就会流走，一两个小时，半天。现在为什么烦恼来了开始知道了，它自己知道，不是故意的，然后烦恼我们也能及时知道。烦恼，龙达师父说，类似于它很多，它包裹着我们的心。我自己感觉，它好像松开了，松开了，它减轻了。 然后，当我修行看到“三法印”，当我真的遇到“三法印”的时候，一开始遇到“三法印”这个词的时候，我心里不明白，它是什么，怎么样。因为我自己看到什么的时候，看到“想”，看到树，它们看起来不一样，它们怎么能一样呢？我不明白，所以我就去学习。学习发现，其实这个“行”，它有“自相”和“共相”两部分。“自相”就是让我们看到椅子、桌子、树、“想”的不同，但是佛陀非常聪明，不管是什么“行”，他都能找到三个共同点，因为不管是什么“行”，它都必须有“无常”、“苦”、“无我”这三个特点。即使是我们看到非常不同的东西，比如“想”和树。如果是以前，如果我们没有修行过，问树和“想”有什么共同点，根本想不出来。佛陀能想到三个！所以，现在我明白了，它们是不同的，但是我们看到的不同并不能让我们解脱痛苦，我们要解脱痛苦，就要看到它们的“三法印”，因为它们不存在，因为它们不存在，我就明白了，我们自己也不存在。当我们不存在的时候，我们就用我们现在拥有的正念和智慧，一直熏陶我们的心。就是现在，心它自己有毗婆舍那了，我们一直熏陶，类似于强调让心相信，真的，我们自己，不存在，一切都是“行”，“行”它也不存在。我就这样一直修行，直到它“入”，它从类似于散乱的状态，集中起来。它有“我”吗？没有的，但是这是一种感觉，它有，它集中起来了，它很好，真的很好。因为当它完全集中的时候，我们的感觉，它会有一种感觉，我们，很饱满，很平静，很“舍”，它很平静，它不排斥，它只是知道，它不造作，它集中了。问它造作吗，它有造作，就是可能还有，但是少了很多。当它造作少了之后，我们的烦恼也随之减轻了，它不造作了。 来到这里之后，龙达师父就慈悲地通过LINE一直发来开示，这是我想分享的一点，如果我们真的认真修行，按照龙达师父的当下的法去修行，遇到什么问题，它会通过LINE来教导我们。我的很多问题都没有公开，主要都是通过LINE，有时候也会通过LINE被训斥，听着吓一跳。就是这样的情况。 然后，我就去读书。其实，读了很多书，听了很多开示，其实，修行的道路有很多，真的有很多，看你自己，看不同的师父。来到这里之后，我们又去读，读到不知道从哪里的书籍，我不确定，先跳过吧。然后我就做比较，当“心”集中的时候，我们一直修习“三法印”，它会越来越集中，越来越明显。当它越来越明显的时候，类似于当时，我们自己，好像什么都没有了，自我也没有了，就只剩下这个了。就是说，这个我们会觉得它真的很殊胜，真的很好，我们从来没有这样过。我观察听了很多开示视频，有人会哭，有人会怎么样，因为我来到这里是这样的，它类似于，它不觉得会高兴、欢喜、悲伤、难过。我想问龙达师父，其他人都能放下，他们都很难过，我没有，我出来是偏向于“舍”的。 然后，我记得上周，当龙达师父身体好转了，龙达师父就开始发布新的开示视频了，我就开始知道师父的声音很好，师父的声音开始可以教导弟子了，开始好转了，可能师父要好了，我们也就开始回来了，不再偏离了。然后不知道是谁的开示视频出来了，说不要执着它了，这个“入”，就放下它吧。不要执着，不然我们就会成为空无一物的心。执着了，就放下，不造作，没有执着者，涅槃什么都没有，涅槃就是没有造作者、没有执着者。听到这个，听到当时我自己正在“心”集中的时候，我就在决定，我们要不要留下它，它也挺好的，我们要放下，还是留下，还是要放下，类似于它在自己里面争论。但是最后，还是尝试相信龙达师父吧。反正龙达师父说的从来没有错过。我们就放下了。但是当时，也有一个困惑升起来，关于“心”到底是什么。因为“心”，当我们读到很多人的说法的时候，有些人，我认为可能还不太明白，“心”集中、“心”本来面目、“心”一等等。因为“入”，就观察“入”是什么，他们写的，或者说师父们写的，指的是什么。但是我自己理解的，当我从那里观察的时候，可能会有错误，这也是分享经验。我自己在想，为什么用这个词，既然他们说“心”像“识蕴”，它已经有名字了，为什么还要用“心”呢？或者说“心”本来面目也已经有了，为什么不用“心”本来面目，让它更明确，而是用“心”呢？当时我就很困惑，观察，观察是什么。直到开始稍微解开这个疑惑的时候，就是当放下这个“心”集中的时候。然后我自己当时也疑惑，不执着于“入”，我自己是不执着于“一”，不执着于“入”，还是它们是同一个东西？因为放下之后，发现，当时，心它消失了一瞬间，消失到“空”。当世界第一次爆炸的时候，它像空气一样，但是当心消失的这一瞬间，它没有空气，它空，它空旷，它没有“心”留下来，就是好像我们的“心”消失了。好像我们的“心”消失了，然后“入”当时，它也好像消失了，它不是消失了，但是它好像消失了。然后我们就坐着思考。龙达师父也说，这个，它，建议，它必须没有执着者，没有造作者。然后我就尝试去执着，不行，就是很简单，我们没有“心”，我们没有什么可以去执着的，我们缺少了“心”去执着什么，我们没有“心”了。然后当时我就尝试去造作，当时可能是刚放下，也不行，不行。然后，因为第一次，我曾经被自己骗过，我不会轻易被骗的，所以我就尝试闭上眼睛观察，我们还有烦恼，还有什么留下来吗？当时我就闭上眼睛，然后就出现了景象。我记得第一次，它只是声音，说你已经解脱了，那个，它，很简单，然后我没有相信。第二次，既有图像，又有声音。既有图像，又有声音，就是说当时，我闭上眼睛思考，发现自己好像坐在一个战车上，好像天神的战车一样，然后有天神，有仙女驾驶着我们的战车，绕来绕去，然后有音乐演奏，有花瓣飘落。然后说你已经解脱了等等，持续了一段时间。我们想，难道我们真的是这样吗？因为我们也不能执着，景象也来告诉我。但是它会自己出现吗？它是真的吗？它是真的吗？因为龙达师父也总是说，不要相信这些。然后我就坐下来仔细观察，观察烦恼，没有了，但是不完全，不完全。花了一段时间，我知道了，又是景象来骗我了。所以我想分享一下，景象，大部分都是骗人的，我自己遇到的，没有一个是真的。从修行以来。 然后，刚好，龙达师父，两天后就来了，当时，然后，就是。除了做这些，还修行这个，修行那个，因为龙达师父要来了。然后有文件通过LINE发来，说，总是读，总是听，沉迷，你一直在想。然后我又吓了一跳。好像又是我们的情况。所以，龙达师父要来了，龙达师父知不知道呢，我也不知道。我就放下“想”，放下思考。然后当龙达师父来到这里的时候，我就走过来，检查自己，已经准备好了，心很轻松，很舒服，没有。我走进来之后，龙达师父就第一个说我，就是你，沉迷，你在想什么。很多师兄师姐也都在场，也知道当时，还没有完全结束，因为它真的观察了，我们放下的那个“心”，类似于它还能造作，但是消失的那个“心”，它空了，它没有了。我认为那个，我自己，已经放下了，就是它没有了。但是烦恼和疑惑，它还有。 之前有，现在也有，有龙普范的一段开示。它一直在想，我们的“心”没有了，我们要怎么办？然后烦恼和疑惑，我们要去哪里处理呢？我们要怎么做呢？怎么放下呢？龙普范，龙达师父发给我的，他写着，烦恼这些，它就在“心”里，必须在“心”里消灭它，必须做进去。当时龙普、龙达师父还没来，我自己就开始让正念集中起来，让它集中，然后我们想，现在，消灭烦恼就是用正念、定力、智慧，然后继续观察“三法印”。关于“三法印”忘了一点，就是当它平静下来的时候。当时，当它看不到“三法印”的时候，我就去看其他东西，看能不能看到“三法印”，所以我就去看“身”。去看“身”就比较容易，然后就知道“身”分解成地、水、火、风，分解成毛发、皮肤、骨骼、指甲等等。当我明白了之后，我就看下一个，我们要看，因为一开始，“受”，很多人不太会提到，害怕。然后我就去看，它是什么，怎么样，就去学习“受”。然后我自己也有“受”，坐不了多久，一会儿就疼了。所以我就下定决心，要坐禅一个小时。然后说，坐着坐着，但是当时我理解自己，正念和定力安稳了，在这之前做不到。就坐着，第一次看到，大概过了半个小时，就看到“身”是“身”的一部分，“心”是“心”的一部分，“受”是“受”的一部分，它分开了，成为一堆。然后坐了一个小时，然后知道它疼，但是我们没有烦恼，所以我就认为自己分开了，分开了“受”。所以我就停止了，继续做下去应该也没有什么好处了，因为这个智慧我们得到了，我们教导了“心”，我们分开了“受”。但是，我们的身体，肯定会真的疼，就是早上起来就感觉疼，但是当我们分开的时候，它对我们的“心”没有任何影响。然后接下来，我们就去看，我们做了这些，我们就去看“法随观”，看看是怎么样的。发现，他们写的都不太一样，读着读着，我就明白，“法随观”其实是包含一切的，不管是“身”、“受”、“心”，它都在“法”里面。就是“法”，因为它是自然，什么生起来就观察什么，让它成为当下，“三法印”在当下，这个就更符合实际了。然后当时我就更明白了，一开始龙达师父开示的时候，我不太理解，但是当我观察“法随观”的时候，就更深入地理解了。“色”、“受”、“想”、“行”、“识”。然后就看到龙达师父总是说，为什么一切法都是“无我”。所以我就理解了，一切法都是“无我”。我们追求的涅槃，涅槃就是“无我”。所以，佛陀总是教导，任何事物都是“无我”的。它没有。因为其实涅槃，它不苦，它不是苦，它不是无常，它是恒常的，它是恒常的，它不是苦，但是它也是“无我”。然后它的意思是，如果有因缘让它生起，有因缘，有因生起，它就生起，如果没有因，没有缘，它就不生起。所以我就明白了，我们执着不了的。以前我是执着的人，来到这里就明白了，就开始能放下了，“无我”我们也执着不了。如果我们理解佛法，任何事物生起都要有因和缘，所以，我们就去做因和缘，如果它要来，它就会自己来。所以我就修行，读。“心”集中就一直集中着，然后观察“三法印”。然后第一天见到龙达师父，龙达师父就说让我放下，放下。然后当时我不理解，我们集中，它也挺好的，我们就一直集中熏陶它，等到时候它放下了，我们就会发现自己放下了，不用去管它。当时，我自己做的，它也进步了。但是今天是龙达师父来的第三天，对吧？龙达师父让我放下，好，然后我是有信心的，然后就放下了，然后就放下了。然后修行，通过“心”的活动。因为“三法印”现在我自己已经不能执着什么了，就来断除“心”的活动，就是让它不要造作。就这样一直修行，直到前两天，龙达师父和我自己都努力让它突破，像很多人知道的那样，但是它没有。然后龙达师父，好像发出了什么信号，不知道，说但是有狗来求功德，狗来这里做什么等等。我自己也没有多想，因为早上我还跟孩子们说，观察，就这样做。但是之前观察，它要进步，好像需要一段时间。中午从这里回去后，先去工作，然后去诊所，所以我就去继续修行。没有故意做什么，突然它就发生了，发生了什么我自己还不明白。好像，说不出来，好像突然，它，它，它好像与自然融为一体了，还是怎么样，不知道。然后我自己就，发生了什么事？我自己一开始还不确定，本来想来请教龙达师父的。但是，我记得龙达师父教导的时候，龙达师父喜欢讲他去唱歌的故事。我自己就，试试唱歌吧。它只能唱两句，它唱着唱着，唱着，为什么从来没有这样过？就是“心”它不去唱了，它唱，就是它能唱，就是这一句还能唱，然后唱着唱着它就卡住了，它发不出声音了。然后我就坐下来，开车一直到这里，然后来坐着。龙达师父来坐着，想找机会请教龙达师父，说今天，也很多信众，所以可以请教，所以如果，如果龙达师父要回去了，我就汇报。 就到这里了。但是，如果有疑问，可以问，因为，就是讲我记得的，事情应该很多，但是有时候，有时候不问，就想不起来。 然后关于执着，我刚才跳过了。关于执着，我疑惑它是什么。刚好我们跳过了，当时放下，当时放下，我认为它是“心一”，师父，但是“一”在我的理解里，意思是说，它是，“心”是“识蕴”，“心”本来面目，它们结合在一起了。因为我自己观察到，当放下“心一”的时候，一部分是“心”它消失了，“心”集中的那个它也消失了，所以我就想，这样，其实“心一”它指的是“识蕴”和“心”本来面目结合在一起了吗？然后，“心”这个词，其实他们想用它来区分于“心”本来面目或者“识蕴”，在我现在的理解里，我理解“心”指的是来感知外境和内境接触的那个东西。当时如果我们用“识蕴”去感知，那个就指的是作为“识蕴”的“心”。但是如果我们当时是“心”本来面目，我们用这个去感知外境和内境的接触，那个就指的是作为“心”本来面目的“心”。这是我观察到的。这也要看龙达师父接下来怎么教导，其实它是什么，怎么样。 心里有什么想法，心里有什么疑惑，其实我自己都明白了，师父，也没有什么疑惑了，如果问，我想应该也能回答，我心里疑惑。如果真的汇报，我比较相信，这里，“心”这个词，我理解是这样的，但是，也不敢肯定，像我自己理解的，有没有错误。还有疑惑，还要继续放下。要超越“行”和非“行”。去寻找本来面目，那不是“行”。还不是全部，还要超越，超越，没有目标。 心里还有什么吗？没有了。还有想说的，想讲的，疑惑的吗？不，不。真相是，它说不出来，讲不了。它不是“行”和非“行”。它超越了，还能说出什么是“行”，什么是“行”。它必须超越。超越到，还有时间，想问，还有什么疑惑吗？还有什么要说的吗？还有什么要讲的吗？还有什么疑惑的，还有什么要说的，能说出来的，都是“行”，超越它。是“行”，超越它，甚至不是非“行”。但是如果说，这里是“行”，是“行”，还有“行”，就必须超越。超越到没有目标，想不出来，说不出来，讲不了。那里没有“行”和非“行”，没有一切语言。没有言语。没有概念，没有假设。不叫做“世间”，不叫做“法”，不叫做“世间法”。说没有“世间”，没有“法”。没有“世间法”。心里想说的，想表达的，必须继续放下，超越它。直到没有言语，心里没有言语。还能说出，这叫做什么，什么是“世间”。这，是“法”，烦恼，“法”没有了，今天，必须继续放下，超越“法”。没有语言。不能想出来，说出来，它是什么，因为它什么都不是。努力，努力做什么，还努力去理解什么，还努力去放下什么，还努力去知道、看到、理解什么，重要的。 以前的人，他，要回印度了。他最后的遗言，对谁。要回到，不是印度。去中国，然后让他所有的弟子，来汇报修行功课，就是来汇报最究竟的“法”。展示最究竟的“法”，每个人。每个人都来说“法”，很深刻，很细腻。就说，这个只到这里，你再上两层。这个只到骨头，去说。说着说着。就得到了，得到了骨头，去说各种各样能说出什么是最高境界的“法”。寻找骨头。直到最后一个人。走过来。闭口不言。跪下顶礼三次，没有说出一句话。就说，那才是得到了全部的“法”。会有人在场说。真的东西说不出来。真的东西说不出来，能说出来的不是真的。真的东西说不出来，能说出来的不是真的。直到，你必须继续放下，任何能说出来的，能讲出来的，能理解的，能做理解的，你必须继续放下，继续放下，继续放下，继续放下。去遇到真相，去遇到真的东西，是“法”，去遇到真相。真相，说不出来。真的东西是哑巴，能说出来的不是真的。 一开始，现在，一开始。最后。说了，然后什么都想不出来，它会什么都说不出来，刚才。当时师父要说了。医生说的全部都不是，但是医生说不出来的，才是真的，但是医生又继续说了。就是假的。明白吗？我有一段时间，想到最后，差点说不出来。卡在那里。说不出话。讲不了，从心里。没有言语，没有言语，没有任何言语。不知道说什么，不知道说什么，它没有言语了，不知道叫什么也不知道，是什么，它说不出来，说不出来。他们哭，是因为它到了那个说不出来的地方。然后也不知道是什么。然后也不知道要怎么说。要怎么做，要怎么走，要成为什么，为什么是这样，为什么说不出来，为什么说不出来，它讲不出来。它到了没有言语的地方。任何能说出来的，真的东西是哑巴，能说出来的不是真的。 再问一些问题吗？还有言语，还能说出来，继续，继续，继续吗？继续吗？继续吗？没有任何心里说出来的，不是从嘴里说出来，要到心里，它说不出来，它说不出来。它说不出来。它不知道是什么。然后也不知道要怎么样，要去哪里，要成为什么。是什么？我们也不知道。假设。像最后一个人，以前的人。没有任何言语，直到表达出真的什么都没有，沉寂进去。什么都不会出来，从心里。还能说出来，它就是“行”，可以。 从来没有来过这里，从来没有，从来没有来过。从哪里来，怎么样？谁邀请来的，从来没有来过，用手，从来没有来过。好像。时间有限，来了好几天，它没有，怎么样也必须有结束。来了好几天，最后也必须，必须有一个结束，没有什么没有结束。每个人的生命戏剧都会有结束，来了好几天，教“法”每一天，每一天，很多人还没有得到“法”，还有很多，还有很多“法”要断除。但是时间到了。明天就要回去了。怎么样，在开示视频里，有开示音频，你去理解。让你的心不放弃精进。在道路上。道路没有了，每个人，道路，道路每个人都有，作为一个榜样给你看，师父都详细说明了。在于你，有没有精进。一直精进到最后，到没有造作。当遇到没有造作的时候，还要说，把它丢掉。 你说，藏在癞蛤蟆头里的钻石。今天就像一个故事，有人在癞蛤蟆头里找钻石，找遍了全身，发现了癞蛤蟆，它头里有钻石。最后一天就发现了癞蛤蟆头里的钻石。发现了，钻石。最好了，这是最好了，你没有达到。发现了，钻石，渴望的。然后，把那颗钻石打碎。这才叫做真的。你是真的。发现，然后去到最后，到你渴望的东西。是涅槃。但是发现了，请把它打碎。这就是真的。那才是真的。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；不要包含泰语，全部翻译为中文；原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成整段文章的形式，且保持语言通顺！ ---------------- ก็ขอแชร์ประสบการณ์ขออนุญาตเราตั้งแต่ต้น。 จริงๆตอนแรกก็คือเป็นคนไม่ได้เข้าวัดเข้าอะไรนะครับอยู่กับทางโลก。 ต้องสวดมนต์ก็ไม่เป็นนะก็พอดีไปเจอกับกัลยาณณิตเพื่อนเพื่อนประวัตินะครับเขาก็เอาหนังถือมาให้อ่านก่อนก็ไปคุยกันในในร้านอาหารฟังเพลงก็คุยกันธรรมะนี่แหละ。 เอาหนังสือมาให้อ่านอ่านไปก็ทำไมแปลกมีมีเขียนแบบนี้ด้วย。 แล้วก็พอดีช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมาหลวงตาก็มาที่ฝทำบบอนนี่แหละก็ชวนกันมากราบหลวงตาก็จำได้ว่าตอนที่มากราบเขาก็ถามอะไรกันก็ไม่รู้นะผู้รู้เราก็เราคิดว่ามีคำถามอะไรก็ไม่รู้คำถามของเราน่าจะเก๋งกว่านะก็ถามไปถามมาหลวงตาว่าไปถามอะไรก็ไม่รู้ไม่เข้าท่。 าเลย。 แต่ว่าหลังจากวันแรกที่นี่ก็มาจำได้ว่ามากี่วันติดกัน。 แล้วก็ตั้งใจฟังตั้งใจฟังตั้งใจฟังตั้งใจฟังตั้งใจฟังอย่างเดียว。 จนวันสุดท้ายก็จำได้ว่าจะขอส่งกันบ้างหลวงตาก็มองหน้าแปลกๆก็เข้าใจเหรอถึงจะสงกรานต์บ้างก็ก็คิดว่าคิดว่าเข้าใจก็เลยสงการบ้านหลวงตาหลวงตาก็ช่วยดูให้เขาก็ส่งส่งไปตอนนั้นจำได้ว่าส่งถึงว่าตัวเองเ。 นี่ย。 ไปไปพบ。 ใจที่ว่างเปล่า。 คือเห็นเห็นตัวปล่อยวางผู้รู้ว่าไปเจอใจที่ว่างเปล่าแต่ลูกตาบอกต้องปล่อยอีกปล่อยอีกเลยปล่อยตรงนี้ได้เพราะปลตรงนี้ได้ตอนนั้นตอนนั้นจำได้ว่าเหมือนเหมือนปล่อยได้ดับทุกๆยังไงไม่ทราบว่าหลวงตาช่วยก็ไม่ทราบหรือเหตุการณ์อะไรก็ไม่รู้นะเพราะปล่อยบอกว่าบอตอน。 นี้เราปล่อยและก็เลยรีบจำสถภาว่านันว่าสถาวะอันนี้เขาเรียกว่าปล่อย。 วางใจ。 ที่บ้านสาวไปแล้วก็。 หลวงพ่อสอนให้จำว่าเอให้รู้อยู่ที่ใจปล่อยวางที่ใจและที่ใจ。 ก็เลยกติดจอตรงนั้นไป。 แล้วก็。 หลวงตาตอนนี้เสมอว่าให้ให้เพียรพยายาม。 ให้กินน้อยนอนน้อยก็พอได้ตรงนี้ก็อดหลับอดนอนครับประมาณ3วัน3คืนก็เลยเข้าใจว่า。 จริงๆแล้วจิตเดิมแท้ของเราเนี่ยมันก็คง。 ไม่ได้หลับไม่ได้นอนแล้วไม่ได้แค่รู้ตัวหลับตัวที่ห้องพักมันคือขันห้าเราก็เลยไม่หลับไม่นอนได้เพราะบางทีมันก็ไม่เพลียนะครับก็คิดว่าเป็นจากขันห้าแล้วก็ไม่ไปชั่วโมงสองชั่วโมงแล้วก็ดีขึ้นการทำงานของเราก็ยังทำงานได้ปกติก็ไม่เหมือนตอนที่สมัยทางโลกที่เรา。 อดหลับนอนอยู่ไม่ได้เลยกลางวันเลยนอนตลลบสไลเกือบทั้งวัน。 ก็เลยเข้าใจธรรมะนี้ก็ดีดีเหมือนกันนะมันก็แปลกจริงๆ。 หลังจากนั้นก็ไปนั่งสมาธิเพให้สติสมาธิตั้งนั้นก็นั้นก็อย่างที่กล่าวก็จริงๆก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับวันนี้ก็นั่งไปก็คิดว่าตัวเองก็ทำสติสมาธิจะจับกูยังไงไม่เป็นเป็นสมาถะก็ไม่ได้รู้ตัวนะครับตอนแรกว่าเป็นสมาถะก็นั่งไปก็รู้สึกว่าสติสมาธิข้างมากปร。 ากฏว่าตอนจะมารู้ตัวคือเกิดปิติ。 ปิติมันสร้างไปทั้งตัว。 แล้วก็。 มารายงานหลวงตาตอนแรกหลวงตาก็ไม่ได้ว่าอะไรแล้วก็ก็ทำต่อไปก็เกิดเป็นสุขอะไรหลวงตาเห็นท่าทางไม่ดีหรือยังไงไม่ทราบบอกว่าให้ให้ปฏิบัติพัฒนาดีกวาสมมามันมันเป็นทางอ้อมมันผลข้างเคียงเยอะที่พัฒนาเนี่。 ยมัน。 เป็นทางตรงแล้วก็เป็นทางพ้นทุกข์ให้เหมือนเป็นสมาถะครับแต่หลังจากนี้ไปก็ก็อยากจะให้ฟังด้วยความพิจารณานะเพราะว่าวิจารณญาณนิดนึงเพราะว่าหลังนี้ก็จะเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยดีนักนะก็。 ก็หลหลวงตาก็จะเตือนเสมอว่าให้ตัวเองเนี่ยพอดีปฏิปสนาแต่ว่าก็จะชอบแต่กอ่ะครับไปทำนั่นทำนี่อะไรนะครับ。 เสร็จแล้วก็ตอนแรกก็ก็ไม่ไม่ทราบอะไรเท่าไหร่นักล่ะครับก็รู้แต่ว่าหลวงตาคงเป็นอริยสงฆ์แต่ว่าเราก็ไม่รู้ว่าอริยสงฆ์ท่านท่านรู้จิเห็นอะไรอะไรยังไงมากมายอะไรเราก็ไม่คิดว่าอะไรเราแอบก็ไม่มีใครรู้หรอกเราก็แอบไปเรื่อยเราแอบทำจ。 นได้。 อันนี้เป็นจุดหนึ่งที่อยากจะเล่าก็เพราะว่าตอนที่ถอยจากอุเบเนี่ยก็จะไปเจอตัวเห็นตัววิญญาณอังคันนะครับตอนแรกเราก็จะรับรู้ว่ามันมีลูก，ข。 นาดสัญญา。 รูปสัญญาสังหารเวทนายังไม่เจอตัววิญญาณขัน์เพราะว่าตัวนี้มันมันอาจจะรู้สึกยากพอดีไปไปเจอตอนที่ถอยออกจากทานเบกขาเสร็จแล้วก็มาเรียนปรึกษาหลวงตาลงตาก็บอกว่าใช่ก็ให้ปลวาปล่อยวางปล่อยวางปล่อยวางต่อไปหลังจากนั้นก็ปฏิบัติปล่อยวางรักที่ใจรู้ที่ใจปล่อยวางท。 ี่ใจเรื่อยมานะครับ。 เสร็จแล้วก็หลังจากนั้นเนี่ยตอนที่ทำสมาธินะครับรู้สึกว่าตัวเองเนี่ยจะมีมีมามาก่อกวนเยอะมากพอสมควรเหมือนกันตั้งแต่ตอนนั่งสมาธคันตั้งรันนี่นะปวดเมื่อยเป็นคนที่นั่งแล้วก็ปวดขามากนั่งไม่นานเท่าไหร่ก็ปวดก็เห็นว่าเวลานั่งก็ต้องพลิกไปพิกมาแล。 ้วก็。 ง่วงง่วงก็มานะราคาก็มาแล้วก็จากที่เคยอยู่คนเดียวนี่นะช่วงปฏิบัติธรรมคนนั้นก็เอาละเดี๋ยวชวนไปดูหนังเดี๋ยวชวนไปฟังเพลงก่อนก็ไม่ชวนนะเพราะเราปฏิบัติธรรมนำมากันจริงมันไหๆเข้ามาแล้วก็ตอนนั้นเนี่ยจำได้ว่าตัวเองก็หลงไปกับกเลสพรุ่งนี้เหมือนกันนะเผื่อจะร。 ู้ตัวก็นานเหมือนกัน。 ก็รักเป็นวัน。 อยู่ที่ก็ครึ่งวัน。 บางทีก็ใช้ตัวช่วยมาช่วยเพื่อในการ。 บรรเทากเลสพรุ่งนี้เพราะว่าเวลาเราเข้าเข้าสมาธิ。 สมมาถะเนี่ยมันมันจะได้สติสมาธิขึ้นมาไอ้พวกนี้มันก็จะผ่อนคลายไปนะครับพ่อปฏิบัติไปถึงประมาณนึงมันก็เหมือนจะมีพลังมาช่วยเราบางทีเราก็ต้องใช้พรุ่งนี้ช่วยแต่พ่อเรียนปรึกษาหลวงตาหลวงตาก็บอกว่าไอ้พวกนี้มันเหมือนขายชั่วคราวแต่มันไม่ได้พ้นทุกข์เหมือนเราเ。 ป็นไข้แล้วเราไปกินยาพาครับลดไข้ถ้าสาเหตุมันมีอยู่ไข้มันก็ขึ้นใหม่。 แต่ว่าถ้าเราใช้ปัญญาในการ。 แก้ปัญหาตรงนี้มันจะแก้แบบถาวร。 หลังจากนั้นก็ไม่แตะก็ไม่ไม่แตะแล้วก็เชื่อหลวงตาว่าตอนนั้นก็เริ่มรู้ว่าหลวงตาคงจะมีจิตรู้จิิดเห็นอะไรนะครับก็ทำตัวดีเรื่อยมาแล้วก็ก็เลยจะมาเล่าถึงตอนที่ป่วยให้เห็นคนหลายคนเล่ากันเพราะทราบข่าวว่าหลวงตาป่วยหาคนอื่นเขาก็กังวลทะเลาะอะไรกันนะแต่คนแหลว。 งตาป่วยไม่รู้ล่ะ。 แอบไปอีกละ。 ก็ไปถามว่ากู。 ขอถามปัญหาหลวงตาก็จะถามวิปัสสนาถามทุกอย่างที่เราสงสัยอ่ะครับแต่หลวงตาตอบอยู่อันเดียวครับคือตอบเนี่ยให้ปล่อยวางแล้วก็บอกว่าเราก็เป็นเป็นคนที่เป็นคนอยากรู้อยากเห็นนะครับเป็นเป็นนิสัยอยู่แล้วแล้วก็ถามว่าถ้าตรงนี้มันไม่ลงใจหลวงตาผมก็ปล่อยไม่ได้หรอกค。 รับหลวงตามันวางไม่ลงเพราะเราไม่เข้าใจเราจะไปรู้ได้ยังไงหลวงตาก็บอกว่าก็เห็นไอ้ที่เราอยากรู้นั่นแหละเป็นสังขารแล้วจะ，ว。 างได้เอง。 ขอทราบ。 ก็มันก็บ้างไม่ได้นะ。 หลวงตาป่วยก็เกเรครับไปถามว่ากูแทน。 ไปถามว่ากูก็เจอนั่นเจอนี่เรา。 มันมีอย่างนี้ด้วยมีอย่างนั้นด้วย。 แล้วก็ลอทะเลเท่ารัย。 เสร็จแล้ว。 ก็。 พอหลวงตาเริ่มดีก็เริ่มมีซีรี่นั่นซนี่นี่ขึ้นมานะเราก็จริงๆตัวเองก็คิดว่าตัวเองก็ปฏิบัติดีเรื่อยมานะครับก็คืออยู่ในร่องและรอยเวลาเจอหลวงตาเมื่อไหร่ก็มีการบ้านมาส่งให้หลวงตาได้ตรวจเช็คให้ได้รับคำแนะนำเราก็ปฏิบัติตามนั้น。 ก็มี。 คือตัวเองคล้ายๆจะเป็นคนที่มีอะไรคุยกันอยู่ในหัวครับก็คือเห็นความคิดนะครับความคิดก็จะคิดให้เราทำอย่างนั้นอย่างนี้ตัวเราครับไม่นะคือตัวเราจะเป็นคนดีอ่ะครับให้ความคิดที่มันเป็นสังขารที่มันเป็นอีกตัวนึงมันจะคอยพาเราทะเลเท่าไหร่มันไม่ใช่ตัวนะครับลงกา。 รมันเป็นสังขารเฉย。 แล้วก็。 พอปฏิบัติมา。 จนถึงช่วงหนึ่งก็ได้ยินฝ่ายของหลวงตาซึ่งสอนใครไม่ทราบแล้วครับว่าอย่ามัวแต่หมกมุ่นมากอย่ามัวแต่ศึกษาฟังซดีมากเลยสะดุ้งเลยเพราะว่าตอนนั้นตัวเองทำแบบนั้นจริงๆคืออ่านธรรมะเยอะมากเพราะว่าเวลาเขาพูดกับธรรมะไม่รู้เรื่องนะครับเพราะว่าตัวเองใช้ปฏิบัติอย่า。 งเดียวปฏิบัติปฏิบัติฟังมาก็เลยไปนั่งอ่านแต่ว่าที่ตัวเองเน้นอ่านก็คือในส่วนหมที่เป็นโพธปยธรรม。 เพื่อการบรรลุมะคนพพพานแค่นั้นเองเพื่อทำความเข้าใจว่าเป็นยังไงยังไง。 อ่านไปอ่านไปเยอะหลวงตาก็บอกนะเป็นสัญญาหมดเลยให้ปล่อยวางให้ปล่อยวาง。 เราก็เชื่อนะครับจำได้ว่า。 ตอนนั้นเนี่ยนะครับ。 ก็。 มีช่วงหนึ่งที่ตัวเองประียบปล่อยบางจนรู้สึกว่า。 โลกกธาตุระเบิดไปครั้งแรก。 ตอนเลิกกระททักระเบิดไปครั้งแรกเนี่ยก็จำได้ว่าตัวเองเนี่ย。 ร่างกายใจเบาตัวเบาโป่งโล่งเบาสบายเหมือนเหมือนเป็นอากาศสธาตุไปซะอย่างนั้นนะครับแล้วก็ที่อยากจะใช้ตรงคือว่าตอนนั้นเนี่ยมีเสียงที่เป็นนิมิลอยมาเลยครับว่าท่านเนี่ย。 ใช้คำว่าอะไรล่ะ。 คล้ายๆกับว่าบุคค้นจากรัสังขารแล้วประมาณนี้นะครับท่านหลุดพ้นแล้วแต่ว่าตอนนั้นเนี่ยไม่ยากเพราะว่าตอนนั้นเนี่ยตัวเองเนี่ยก็คล้ายๆเริ่มมีปัญญามองดูใจตัวเองและมันก็ยังมีกเลสอยู่ตอนนั้นก็เลยปล่อยไปแล้วก็ยังปฏิบัติปัสนาเรื่ยแล้วก็ช่วงประมาณหนึ่งเดือนที。 ่ผ่านมาตอนที่เป็นวันแม่ครับก็ไปส่งการบ้านที่หลวงตา。 หลวงตาก็。 ช่วยแนะนำสั่งสอนนะครับว่าก็ยังเนเสมอว่าให้ท่านเนี่ยนะท่านจะไปยุ่งกับสมรถะเดี๋ยวมันจะมีผลข้างเคียงเยอะอะไรยังไงครับแล้วก็ท่านก็จะรู้ว่าตอนนั้นเนี่ยก็ยังมีกเลสผวพันอยู่เยอะแล้วก็การปฏิบัติเนี่ยมันยังไม่เข้ารูปเข้ารอยมันยังเปะวันนี้ปปนกันไปหมดหลังจ。 ากกลับมาจากเดือนที่แล้วก็มาปฏิบัติครับก็ให้มันเข้าที่เข้ารอยแยกท่านเริ่มจะไม่ค่อยห้ามแล้วครับคงสงสัยว่าคงเป็นแบ。 บนี้แหละ。 สมถะสมถะวิปัสนาก็วิปัสสนาพลังกับพลังไม่มาให้มันปะปนว่ากันไปหมดไม่งั้นมันก็จะไม่ได้เพียงแต่ว่าตอนนั้น。 ตัวเองเนี่ยปล่อยวางได้มากแล้วก็คือมีอะไรเข้ามาก็ปล่อยวางได้ท่านก็เลยคงคงเลยตามเลยเข้าใจว่าอย่างนั้นนะครับ。 เสร็จแล้วพ่อมาปฏิบัติปฏิบัติปฏิบัติอย่างที่ท่านแนะนำได้ก็เมื่อประมาณช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา。 อยากจะเล่ายมนิดนึงครับตอนตอนที่ตัวเองเจอใจที่ว่างเปล่านะครับตอนนั้นก็มีทุกคนเหมือนกันนะคือตัวเองตอนที่มาอยู่ที่จิเดิมแท้เนี่ยก็จะคอยสังเกตว่าจิเดิมแท้มันเป็นยังไงหรือใจนะครับก็จะสังเกตวามันเหมือนมันเหมือนเรามีแต่รู้จริงๆมันมีอาการอะไรไม่ได้มันรั。 บรู้ได้。 อายตนะภายนอกภายในกระทบกันมันก็รู้ได้แล้วก็มันรู้ถึงตัววิญญาณขันก็ได้ทีนี้ก็ทนอีกอ่ะคืออยู่ตรงนี้แล้วก็ก่อนเราเคยเป็นผู้รู้ที่เป็นวิญญาณขันตอนนี้เรามาอยู่ฝั่งที่เป็นจิตเดิมแท้หรือใจนะครับเราก็มองเห็นแบบนี้เพราะเรามองเห็นแบบนี้เรากระโดดกลับไปที่วิ。 อาการใหม่ได้ไหม。 ก็เลยลองกระโดดกลับไป。 ตอนนี้ก็ตอนนี้เรามาอยู่ที่วิญญาณอาหาร。 พอเรามาอยู่ที่วิญานาขัน。 เราก็จะเห็นอาญานะภายนอกภายในกระทบกันแล้วก็มองเห็นแล้วก็มองเห็นพอเราอยู่ตรงนี้แล้วก็เห็นใจที่ว่างเปล่าเหมือนกันตอนนี้ก็เลยมามาลงที่ตัวเองสังเกตว่าจริงๆแล้วพอยภายนอกกับในภายในพบกันเนี่ยก็คือม。 ันก็。 รับรู้ทั้งตัววิญญาณอาหารนะคะหรือรับรู้เข้ามาที่มนวิญาณใช้อย่างนั้นนะส่วนหนึ่งก็มารับรู้ที่ตัวจิเดินแหรือตรวจใจด้วยและทั้งสองตัวนี้มันก็รับรู้ซึ่งกันและได้ด้วยเหมือนกัน。 อันต่อมาต่อจากไอ้ที่หลวงตาให้ปฏิบัติหลังจากโลกกระทะระเบิดไปครั้งแรกนะครับก็เริ่มมาแยกฝึกปฏิบัติที่เป็นพลังสมถะแล้วก็เป็นวิพัสสนาก็พัฒนาเรื่อยมานะครับมีทุกทรงบ้างเล็กน้อยจริงๆก็เยอะ。 อยู่。 ทีนี้พอทำไปทำไป。 มันมันเริ่มนิ่งๆเพราะตอนนั้นที่ตัวเองที่ลักษฒนานะครับก็จะคอยสังเกตไตรักณ์ของของตัวจิตไงฮะว่ากระทบเป็นยังไงเกิดดับยังไงเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปทำไปทำมามันเริ่มนิ่งๆเพราะมันเริ่มนิ่งๆเนี่ยก็เลยรู้ว่าตัวเองปฏิบัติผิดเพราะมันเริ่มนิ่งๆก็เหมือนตัวเองจะเ。 ริ่มไม่เห็นใครรับ。 ก็เลยไปไปไปทำให้มันไม่นิ่ง。 พอไปทำให้มันไม่นิ่งมันไปหลงล็อคตรงไหนไม่รู้มันไปกลายเป็นแช่เพราะมันแช่ง่วงทั้งวันเมื่อคืนเลยงง่วงหัวแททิ่มแล้วก็ขับรถก็ง่วงก็เลยมีแล้วก็。 สงสัยจาก。 จะไปติดแค่。 ก็เลยพยายามเข้าหาผู้รู้ไปบ้างผู้รู้แล้วก็ปรึกษาหลวงตาหลวงตาว่าคอนเฟิร์มชัดเจนนะแต่ยาวมากกว่าตากลับมาเห็นกลับมาคเดียวว่าแค่เลยแค่เลยแล้วก็เลย。 เข้าหาผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้ก็เริ่มดีขึ้นมาก็เริ่มดีขึ้นมาปุบ。 มันก็เริ่มเริ่มนิ่งขึ้นมาใหม่มันเริ่มนิ่งรวๆอีกนะเริ่มไม่เห็นไปรักอีกแล้วแล้วก็มี。 คำสอนของหลวงปู่ดุลมหาจำได้ที่มันลอยมานะมันลอยมาทางลายนี่แหละ。 ก็บอกว่า。 ถ้าท่านปฏิบัติถึงตรงรวม。 ท่านก็จะให้คาราบได้เลยว่าไอ้จิตตรงนี้เนี่ยมันสามารถดำเนินวิปัสสนาได้เองท่านไม่ต้องไปยุ่งอะไรกับเขาให้ท่านเนี่ย。 ปฏิบัติวิปัสนาโดยที่เพื่อให้เองเนี่ยมันดำเนินวิปัสสนาของมันเอง。 อะไรที่เรียกว่าเพื่อให้จิตดำเนินวิปัสนาของมันเองก็คือให้สังเกต。 คล้าๆเนี่ยตอนนั้นเนี่ยตัวเองก็จะเริ่มมีปัญญาแล้วก็นั้นรู้สึกว่าตัวเองเนี่ยสติในค่อนข้างตั้งมั่นสมาธิเริ่มตั้งมั่นละปัญญาเพิ่งจะเริ่มมาตอนนี้อ่ะครับปัญญาเล็กน้อยคล้ายๆกับวามันจะเริ่มเห็นกเลสและแต่ก่อนกเลสมาเนี่ยก็จะไหลไปเลยเป็นชั่วโมงเป็นครึ่งวัน。 มาตรงนี้ทำไมมาเริ่มรู้กเลสมาแล้วเริ่มรู้มันมันมันมากว่ามันเองนะไม่ได้ไม่ได้ตั้งใจอะไรแล้วก็เลสเราก็รู้ทัน。 จากกเลสหลวงตาบอกคล้ายๆมันมันเยอะมันหุ้ม。 จิตใจเราอยู่เนี่ย。 ตัวเองรู้สึกเองวามันเหมือนมันคลายลง。 ถ่ายลงมันเบาลง。 แล้วก็。 พอปฏิบัติเห็นไตรรักพ่ออจเจอไตรรักจริงๆตอนแรกที่เจอคำว่าตายรักเนี่ยมันไม่ลงแก่ใจนะครับวามันคืออะไรยังไงเพราะว่าตัวเองเวลามองเห็นอะไรเนี่ยเห็นความคิดเห็นเห็นต้นไม้มันไม่เห็นเหมือนกันมันจะได้เห็นให้เหมือนกันได้ยังไงมันไม่ลงใจก็เลยไปอ่านศึกษานักศึกษ。 านี้ก็。 จริงๆแล้วไอไอ้สังขารเนี่ยมันมีส่วนที่เป็นครั้งลักษณะเฉพาะกับสามัญญลักษณะ。 ลักษณะเฉพาะนี่แหละที่ทำให้เห็นว่าเก้าอี้โต๊ะต้นไม้ความคิดเนี่ยแตกต่างกันแต่คนต้องไปพระพุทธองค์ทรงฉลาดมากเลยไม่ว่าสังขารอะไรก็แล้วแต่ท่านหาความเหมือนออกมาได้ถึงสามอย่างเพราะว่าไม่ว่าสังขารอะไรก็แล้วแต่มันจะต้องมีทั้งอันนี้ทางขังอ。 นัตา。 เหมือนกันหมด。 แม้กระทั่งถ้าเราเห็นต่างกันมากอย่างความคิดกับต้นไม้เนี่ย。 ถ้าสมัยก่อนถ้าเราไม่เคยปฏิบัติธรรมถามว่าต้นไม้กับความคิดมีอะไรเหมือนกันนึกไม่ออกเลย。 พระพุทธองค์เนี่ยนึกได้ถึงสามข้อนะครับก็เลยเออตอนนี้ก็เลยมาลงแก่ใจมันต่างกันนั่นแหละแต่ที่เรามองต่างกันเนี่ยมันไม่ได้ทำให้เราพ้นทุกข์ที่เราจะพ้นทุกข์เนี่ยเราต้องมองให้มันเป็นไตรักไม่เหมือนกันเพราะวามันไม่มีอยู่จริงเพราะไม่มีอยู่จริงแล้วก็จะลงแก่ใ。 จว่าตัวเรามันก็ไม่มีอยู่จริง。 พอไม่มีอยู่จริงเราก็ใช้สติปัญยาที่เรามีตรงนี้้แหละอบรมจิตของเราไปเรื่อยๆค่ะคือตอนนี้เนี่ยจิเขามีพัสนาเองแล้วเราได้อบรมอบรมคล้ายๆย้ำให้ติดมันชื่อว่าจริงๆนะตัวเรานะไม่มีทุกอย่างคือสังขารสังขารมันก็ไม่มี。 ก็ได้ปฏิบัติเช่นนี้เรื่อยมาจนมันรวมๆมันจากที่มันคล้ายๆมันกระจายกระจายนะมันรวมๆเข้ามามันมีตัวตนไหมมันไม่มีนะครับแต่มันเป็นความรู้สึกวามันมันมีมันรวมเข้ามามันดีจริงๆเพราะว่าตอนที่มันรวมเลยเนี่ยความรู้สึกของเราเนี่ยมันจะมีความรู้สึกแล้วว่าเราเนี。 ่。 ยม。 ัน。 มันอิ่มเออ。 มันสงบ。 มันอุเบกขา。 มันนิ่งมันไม่ผลัก。 อันนี้ดัน。 มันได้แต่รู้มันไม่ปรุงมันรวมแล้วถามว่ามันปรุงมันมีปรุงบ้างนะก็คือมาอาจจะมีไปแบบมาแต่วามันน้อยลงไปเยอะก็พอไอ้ปรแตน้อยมันลงลงไปเยอะๆยๆว่าหลังจากนี้。 กเลสเราก็เบาบางลงไปในตัวนะครับมันไม่ปรุงแต่งละ。 พอมาถึงตรงนี้ปุ๊บ。 หลวงตาก็เมตตาส่งทางไลน์มาเรื่อยๆนะคำตอบคำสอนทางไลน์อันนี้ก็เป็นเป็นอันหนึ่งที่อยากจะแชร์ครับว่าถ้าถ้าเราตั้งใจปฏิบัติจริงเพราะติดตามของหลวงตาที่เป็นธรรมทางปัจจุบันทำจริงติดตรงไหนเนี่ยมันจะมาทางไลน์มาสอนเราตลอดเลยของของผมก็ทำไม่ได้ปรากฏนะผมก็ทางไ。 ลน์ก็เป็นส่วนใหญ่แล้วก็บางทีก็โดนดุทางไลน์ก็มีฟังไปสะดุ้งโยงเลย。 ก็จะเป็นลักษณะแบบนี้。 ทีนี้。 ก็ไปอ่านในหนังสือครับคือจริงๆก็。 อ่านหนังสือฟังนั่นฟังนี่จริงๆอ่ะก็ทางเดินทำและมีหลายทางและมีหลายทางจริงๆแล้วแต่ท่านแล้วแต่องค์พอมาถึงตรงนี้ปุ๊บเร，า。 ก็ไปอ่าน。 หมายถึงตำราอีกหรอได้จากที่ไหนก็ไม่ทราบนะไม่แน่ใจเดี๋ยวเขาข้ามไปก่อนเลยก็แล้วกันแล้วก็มาเปรียบเทียบเหมือนกันว่าพอจิตรวมเนี่ยฮะเราก็บำไปเพราะเราบำเพ็ญดูไตรรักไปเรื่อยๆเนี่ยมันจะรวมแล้วก็จะเด่นดวงเด่นดวงขึ้นมาเรื่อยๆมันเดดวงขึ้นมาเรื่อยๆเ。 นี่ย。 คล้ายๆตอนนั้นเนี่ย。 ตัวเราเนี่ยเหมือนอะไรก็ไม่มีและตัวตนก็ไม่มีและเหลือไปติดนี่แหละ。 หมายถึงว่านี่มันเราจะรู้สึกว่ามันวิเศษจริงๆมันดีจริงๆนะอะไรอย่างนี้เราไม่เคยเป็นอย่างนี้ซึ่งสังเกตฟังหลายท่านที่ส่งซีรีย์นะครับจะมีร้องห่มร้องไห้มีนั่นมีนี่เพราะว่าของผมที่มาถึงตรงเป็นแบบนี้มันคล้ายมันครับคือมันไม่รู้สึกว่าจะดีใจยินดียินร้ายเสีย。 ใจเศร้าสลดสังเวศ。 ก็อยากจะถามหลวงตาคนอื่นเขาปล่อยวางได้หมดเขาสลดสังเวตกันครผมไม่มีเลยนะผมไม่มีผมออกมาทางเป็นแบบเบขาขาแบบนั้นซะมากกว่า。 แล้ว。 จำได้ว่าพอเมื่ออาทิตย์ที่แล้วตอนที่หลวงตาแข็งแรงและหลวงตาก็เริ่มปล่อยสีรมาใหม่ก็เลยเริ่มรู้ว่าเสียงท่านดีมากเลยเสียงท่านเริ่มเริ่มเริ่มสั่งสอนลูกศิษย์ได้และเริ่มแข็งแรงและสงสัยท่านจะหายและเราก็เลยเริ่มกลับเข้ามาไม่นอกรู่่นนอกทางแล้วก็ปีrี。 ย์ขอ。 งใ。 ค。 รไม่ทราบที่ออกมาบอกว่าเนี่ยอย่าไปยึดถือมันเลยตายเนี่ยวงไว้เถอะว่างมันตาย。 อย่าไปยึดถือเดี๋ยวเราก็จะเป็น。 ใจที่บ้านเปล่า。 ติดแล้วก็จะบ้างแล้วก็ไม่มุ่งปรุงไม่แต่ง。 สิ้นผู้ยึดถือนพพานไม่มีอะไรหรอกนพพานก็คือผู้จิ้นปรุงแต่งผู้สิ้นยึดแค่นั้นแหละได้ยินอย่างนี้นะได้ยินตอนนั้นตัวเองก็กำลังจิตรวมพอดีก็ตัดสินใจอยู่ว่าเราจะเอาไว้ไหมมันก็ดีอยู่นะเราจะวางดีหรือเราจะเอาไว้หรือเราจะวางคลใครมันก็คุยกันไปคุยกันมาอยู่ในตัว。 เองนะครับแต่สุดท้ายก็ลองเชื่อหลวงตาดีกว่า。 ยังไงก็หลวงตาบอกทีไรก็ไม่มีไม่มีผิดพลาด。 เราก็เลยวางไป。 แต่ตอนนั้นเนี่ย。 มันก็มีความเข้าใจอันนึงที่สับสนขึ้นมาด้วยนะครับว่าเรื่องจริงตว่าจิมันอะไรกันแน่เพราะว่าจิตเนี่ย。 เวลาเราอ่านหนังสือหลายท่านพูดบางท่านผมก็คิดว่าอาจจะยังไม่ลงแก่ใจนะจิตรวมจิตเดิมแท้จิตหนึ่ง。 อะไรอย่างนี้ครับเพราะรวมก็สังเกตรวกันคืออะไรที่เขาก็เขียนเขียนกันหรือว่าพระอาจารย์ก็เขียนเขียนกันหมายถึงอะไร。 แต่แต่ที่ตัวเองเข้าใจนะครับตอนที่สังเกตจากตรงนั้นนะครับอาจจะผิดพลาดก็ได้ก็ก็อันนี้เป็นแชร์ประสบการณ์นะครับ。 ตัวเองก็สงสัยว่าทำไมใช้คำว่าในเมื่อเขาบอกว่าจิตเหมือนวิญญาณข์มันก็มีชื่ออยู่แล้วเอาจิตมาใช้ทำไมหรือว่าจิตเดิมแท้ก็มีอยู่แล้วก็ทำไมไม่ใช้จิเดิมแท้ให้มันเป็นเต็งแล้วมาใช้จิเฉยๆก็เลยับสอะไรตอนนั้นก็ขสังเกตว่าสังเกตว่าคืออะไรจนที่จะเริ่มคลี่คลายความ。 สงสัยไอ้คำนี้ได้บ้างก็คือตอนที่มาวางไอ้ตัวจิตรวม。 และตัวเองตอนนั้นก็สงสัยไม่ติดรวของตัวเองมันติดหนึ่งมันติดรวมหรือมันอันเดียวกันเพราะวางไปปุ๊บ。 ปรากฏว่า。 ตอนนั้นเนี่ยใจมันหายวาบไปชัขนาดนึงเลยหายไปแบบสุยตา。 คือตอนที่โลกกระทธาตระเบิดครั้งแรกเนี่ยมันเหมือนอากาศธาตหน้าแต่ว่าไอ้ตอนที่ใจหายวาวันนี้มันไม่มีอากาศมันว่างมันเวิ้งว้างมันไม่มีตัวใจเหลืออยู่เลยคือเหมือนเหมือนใจเราหายไปเลย。 เหมือนใจเราหายไปเลยแล้วติดรวมตอนนั้นเนี่ยมันก็เหมือนหายไปด้วยนะมันไม่ได้หายแต่มันเหมือนหายไปเหมือนหายไปแล้วเรา。 ก็มานั่ง。 พิจารณาดูว่า。 หลวงตาก็บอกว่านี่ามันนผ่านแนะนำมันจะต้องไม่มีผู้ยึดไม่มีผู้ปแล้วก็เลยลองไปยึดดูไม่ได้ก็คือง่ายๆเลยเราไม่มีใจเราไม่มีอะไรจะไปยึดเราขาดใจที่จะไปยึดอะไรได้เราไม่มีใจแล้ว。 แล้วตอนนั้นก็ลองพยายามปรุงตอนนั้นคงเป็นตอนที่วางวางใหม่ก็คงไม่ได้เหมือนกันนะก็คงไม่ได้。 เสร็จแล้วก็เลยคือครั้งแรกก็เคยโดนหลอกตัวเองก็เปิดไม่หลอกไม่โดนหลอกง่ายๆก็เลยพยายามหลับตาพิจารณาดูเราเรามีกเลสมีอะไรเหลืออยู่ไหมตอนนั้นก็หลับตาปรากฏว่าก็เกิดภาพนี้มิตนะครับก็จำได้ว่าครั้งแรกมันมาจากแต่เสียง。 ว่าท่านน่ะหลุดพ้นแล้วอันนั้นมันมันมันง่ายครับแล้วก็ไม่ได้เชื่อที่สองอย่ามาทั้งภาทั้งเสียง。 มาทั้งภาพทั้งเสียงก็หมายความว่าตอนนั้นน่ะก็หลับตาไปจะคิดพิจารณานะครับบอว่าตัวเองเหมือนนั่งในราชรถดเหมือนรารถของเทวดายังไงพี่กดเนี่ยแล้วก็มีเทวดามีนางฟ้าขับรถของเราเนี่ยวนไปรอบๆแล้วก็มีเสียงบรรเลงเพลงมีโปรยดอ。 กไม้。 แล้วก็บอกว่าท่านหลุดพ้นแล้วอะไรนะนานพักนึงอยู่เหมือนกัน。 เราคิดว่า。 หรือเราเป็นอย่างนั้นจริงๆเพราะว่าเราก็คงไม่ได้เราก็ยึดไม่ได้นิมิตก็มาบอก。 แต่จะขึ้นมาเองมันจะใช่เหรอมันจะใช่เหรอเพราะว่าหลวงตาก็บอกเสมอว่านี้ไม่จะไปเชื่อมันนะแล้วก็มานั่งพิจารณาดูดีดูกเลสไม่มีอะไรว่าไม่หมดนะก็ไม่หมดก็ใช้เวลาพักหนึ่งก็รู้แล้วไม่นิมาหลอกอีกและก็เลยอยากจะแชว่านิมิเนี่ยส่วนใหญ่จะหลอกนะตัวเองมาทีไรไม่มีจริ。 งสักอันเลย。 ตั้งแต่ตั้งแต่ปฏิบัติมา。 รหัส。 แล้วก็。 พอดี。 หลวงตาก็。 อีก2วันก็มาแล้วตอนนั้นแล้วก็นั่นแหละ。 นอกจากทำแบบนี้แล้วก็ปฏิบัตินั้นปฏิบัตินี่เพราะหลวงตาจะมาเนี่ย。 ก็มีไฟล์。 มาทางlน์。 มาอีกว่าเนี่ย。 มัวแต่อ่านมัวแต่พังหมกมุ่นคุณคิดอยู่นั่นแหละเลยเราก็สะดุ้งอีกแล้ว。 เหมือนของเราอีกละ。 เราก็เลยหลวงตาจะมาหลวงตาจะรู้หรือเปล่าก็ไม่รู้。 เราก็เลยวาง。 วางสัญญาวางวางบุคุณคิดไป。 ระหว่างไป。 แล้วก็พ่อหลวงตามาถึงตรงนี้ปุ๊บ。 แล้วก็เดินมาแล้วก็เช็ตัวเองมาเรื่ออยระวังแล้วเรียบร้อยแล้วใจโป่งโล่งตอนสบายไม่มีเดินเข้ามาปุ๊บหลวงเลยว่าเป็นคนแรกเลย。 นี่แหละตัวหมกมุ่นคุณคิดอะไร。 ก็หลายท่านก็คงอยู่ในเหตุการณ์แล้วก็รู้ว่าตอนนั้นเนี่ยก็ยังไม่หมดเพราะมันสังเกตจริงๆนะตัวจิตนะที่เราวางไปเนี่ยคล้ายๆกับว่ามันก็ยังปรุงได้อยู่แต่ว่าตัวใจที่มันหายไปเลยมันว่างไปเนี่ยมันไม่ได้ก็คิดว่าตัวนั้นเนี่ยตัวเองเนี่ยละจะทานได้คือมันไม่ได้และเ。 ลสกับปัญหาหาเนี่ยมันยังมีอยู่。 นี้。 ก็มีก่อนหน้านี้ก็มีพอดีหรือนอกตอนนี้ก็มีคำสอนของหลวงปู่แฟนมาเหมือนกันมันก็คิดอยู่นะใจเราไม่มีและเราจะทำยังไง。 แล้วกเลสกับปัญหาหาแล้วก็ต้องไปจัดการที่ไหนแล้วก็ต้องไปทำยังไงปล่อยวางยังไงก็หลวงปู่แบท่านก็ที่หลวงตาส่งมาให้นะท่านก็เขียนว่าไอ้กเลสอะไรเนี่ยมันอยู่ที่จินี่แหละมันต้องประหารที่จิเข้าไปอีกมันต้องทำเข้าไปตอนนั้นหลวงปู่ลงตายังไม่มานะตัวเ。 องก็。 ก็เริ่มตั้งสติรวมขึ้นมาใหม่ให้มันรวมแล้วเราก็คิดว่า。 ตอนนะเนี่ยการประหารกเลสก็คือชายสติสมาธิปัญญาแล้วก็พิจารณาไตรรักต่อไปตอนที่รักลืมนึงครับคือตอนที่มันนิ่งๆนะครับ。 ตอนนั้นเนี่ยพอมันไม่เห็นใครรักตัวเองก็เลยไปมองหาอย่างอื่นว่าผิดจะพิอะไรให้เป็นใครรักก็เลยไปดูที่กายก็ดูที่กายก็มันจะง่ายแล้วก็รู้กายแยกภาพยก。 ดินน้ำลงไฟแยกเป็นขนหนังตันเล็กอะไรยพอลงแก่ใจแล้วก็ดูอันต่อไปเราจะดูดีเพราะตอนแรกเนี่ยเวทนาเนี่ยหลายคนก็จะไม่ค่อยพูดถึงก็กลัวแล้วก็ไปดูที่เป็นที่มันคือยังไงก็ไปศึกษาเวทนาแล้วก็ตัวเองก็มีเวนาขึ้นนั่งนานไม่ค่อยได้แป๊บเดียวก็กลวดแล้วก็เลยเนี่ยเราจะต。 ั้งใจเลยว่าจะนั่งสมาธิไปไปไปชั่วโมงนึง。 แล้วก็บอกว่านั่งไปนั่งไปแต่ว่าตอนนั้นเข้าใจว่าตัวเองเนี่ยสติสมาธิตั้งมั่นนะแต่ก่อนหน้านี้ทำไม่ได้ก็นั่งครั้งแรกเห็นว่าผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงได้ครับก็เห็นว่ากายส่วนกายจิก็อยู่ส่วนจิตทนาก็อยู่ส่วนเวทนามันแยกออกมาเป็นกองเลยแล้วก็นั่งไปชั่วโมงนึงแ。 ล้วก็รู้วามันปวดแต่เราก็ไม่ได้เดือดร้อนก็เลยคิดว่าตัวเองแยกภาพแยกแยกเวทนาได้แล้วก็ก็เลยเลิกก็ทำต่อไปก็ไม่น่าจะได้ประโยชน์อะไรเพราะว่าปัญญาตรงนี้เราได้และเราสอนจิตได้และ。 ว่าเราแยกเวทนาได้。 แต่ว่า。 ตัวตัว。 ตัวตัวเบตัวร่างกายเรานะก็คงปวดจริงๆนะก็คือมาตอนเช้าก็รู้สึกปวดปวดเหมือนกันแต่ว่าตอนที่เราแยกได้ตอ，น，น，ั，้，น，ม，ั，น，ม，ัน，ไ，ม，่，มีผลกับจิ，ต，ข。 องเราเลย。 แล้วต่อไปเราก็เลยไปดูเราทำตรงนี้เราไปดูหมดธรรมาวิปัสสนาดูซิว่าเป็นยังไงก็ปรากฏว่าก็อ่านเขาก็เขียนแตกต่างกันไปบ้างนะอ่านไปอ่านมาแล้วก็ไปลงใจตรงที่ว่า。 ธรรมานสราเนี่ยจริงๆมันเป็นหมวดรวมทุกสิ่งนะครับไม่ว่าจะเป็นการเวทนาจิตในมันอยู่ในธรรมหมดแล้วก็คือทำเพราะมันคือธรรมชาติอะไรขึ้นมาก็พิจารณานั้นช่วงหลังอะไรขึ้นมาก็นั้นให้มันเป็นปัจจุบันทำไปรักลงในปัจจุบันอันนี้มันก็จะจริใจมากกว่าและตอนนั้นก็เพิ่งเข。 ้าใจลึขึ้นนะตอนแรกที่หลวงตาประเทศตอนแรกก็ไม่เข้า่อยเข้าใจนะแต่ว่ามาเข้าใจลึกซึตอนที่มา。 พิจารณาธรรมานุปัสสนา。 เรื่อง。 สังราอนเภสังรา。 สุขาสภธรรมาอนตา。 ก็เลย。 เห็นหลวงตาเสมอเลยว่าทำไมสเพย์ธรรมาอนัตา。 ก็เลยเข้าใจว่าทำทุกธรรมมันเป็นอนัตา。 เรื่องและที่เรามุ่งหวังคือที่เป็นนิพพานที่พานก็คืออนัตา。 ฉาน。 พระพุทธองค์ก็สอนเสมอสิ่งใดเป็นอนัตตานะ。 มันไม่ได้。 เพราะว่าจริงๆแล้วนพพาน。 มันไม่。 ทุกขังมันไม่เป็นทุกข์มันไม่เป็นอกามันเที่ยงคือมันเที่ยงมันไม่เป็นทุกข์แต่มันก็เป็นอนัตตาเสร็จแล้วความหมายของเขา。 ก็คือว่า。 ถ้ามีปัจจัย。 ให้เกิดมีปัจจัยมีเหตุเกิดมาถึงเกิดถ้าไม่มีเหตุไม่มีปัจจัยมันก็ไม่เกิดฉันก็เลยมาลงใจว่าพาเรายึดไม่ได้หรอกแต่ก่อนก็เป็นคนยึมาก็มาลงใจตรงนี้ก็เลยเริ่มบางตรงนี้ได้ว่าอนัตาเราก็ยึดไม่ได้ถ้าเราเข้าใจธรรมะเนี่ยสิ่งใดจะเกิดมาต้องมีเหตุและปัจจัยเพราะนั้น。 เราไปทำที่เหตุและปัจจัยถ้ามันจะมามันก็จะมาของมาเอง。 ก็เลยปฏิบัติโดยอ่าน。 จิรวมก็รวมอยู่อย่างนั้นนะแล้วก็ดูไตรักไป。 แล้วก็มาเจอหลวงตาวันแรกหลวงตาก็บอกเลยให้ปล่อยวางไปวางไปแล้วก็ไม่เข้าใจตอนนั้นนะครับเรารวมมันก็ดีอยู่แล้วแล้วก็รวมๆอบรมมันไปเรื่อยๆเดี๋ยวพอถึงเวลามันวางเราแล้วก็จะพบเดียวบ้างไปเลยไม่ต้องไปสนใจซึ่งตอนนั้นเนี่ยตอนที่ตัวเองทำมามันก็ก้าวหน。 ้านะ。 แต่ว่าวันนี้น่าจะเป็นวันที่สามของของของที่หลวงตามาใช่ไหมครับก็หลวงตาบอกให้วางก็โอเคแล้วก็เป็นคนที่ศรัทธาแล้วก็ยอมวางแล้วก็วางไปแล้วก็วางแล้วก็。 ปฏิบัติโดย。 กริยาของในเพราะว่ารักการโปร่งแสงตอนนี้ตัวเองก็คือยึดอะไรไม่ได้แล้วไงก็มาให้ละที่กริยาของจิตก็คือจะได้ไม่ต้องปรุงแต่งก็ปฏิบัติดอย่างเรื่อยๆมาแล้วก็จนเมื่อสองวันที่ผ่านมาทั้งหลตาทั้งผมเองก็พยายามจะให้มันทะลุให้ได้ครับอย่างที่หลายท่านทราบแต่มันก็ไ。 ม。 ่。 ไ。 ด้。 แล้วหลวงตาก็。 เหมือนส่งซแนลอะไรสักอย่างไม่รู้บอกแต่ว่ามีมีหมามาขอส่วนบุญหมามาอนอะไรอยู่แถวนี้อะไรนะครับตัวเองก็ไม่ได้เฉลี่ยใจนะเพราะว่าตอนเช้าก็ยังมาบอกลูกๆตัวเองพิจารณาไปก็ทำอย่างนี้ไปแหละแต่ว่าที่ผ่านมาสังเกตว่าามันจะก้าวหน้านี้มันเหมือนต้องมีระยะเวลาไงค。 ร。 ับ。 ไป。 กลับจากตอนเที่ยงจากที่สถานดำบังบอนไปทำงานต่อก่อนนะคะแล้วค่อยไปที่คลินิกก็เลยไปนั่งปฏิบัติต่อเนื่องปฏิบัติปฏิบัติไป。 ไม่ได้ตั้งใจอะไรเลยอยู่ดีๆมันก็เกิดเกิดอะไรตัวเองยังไม่เข้าใจเลยนะ。 เหมือนๆ。 บอกไม่ถูกเลยครับเหมือนอยู่ดีๆมันมันมันมันเหมือนมีีย。 ไปกับธรรมชาติหรือยังไงไม่ทราบ。 แล้วก็ตัวเองก็เลยมันเกิดอะไรขึ้น。 ซึ่งตัวเองก็ยังไม่แน่ใจด้วยนะตอนแรกก็ว่าจะมากราบเรียนกราบเรียนถามหลวงตา。 แต่ว่าก็จำได้ว่าตอนหลวงตาสอนเนี่ยหลวงตาก็ชอบจะเล่าเรื่องที่ไปไปไปร้องเพลงนะครับตัวเองนั้นง่ายๆเดี๋ยวลองร้องเพลงดู。 มันร้องได้แค่สองประโยคมันร้องๆแล้วร้องๆมันมันทำไมไม่เคยเป็นอย่างนี้。 คือใจมันไม่ไปร้องแล้วมันมันร้องคือมันร้องได้นะครับคือประโยคนี้ยังร้องได้อยู่ประโยคแล้วก็ร้องไปแล้วมันติดๆมันสะดุดให้มันดูอารมณ์ไม่ได้มันดูอารมณ์ดีขึ้น。 แล้วก็ก็เลยมานั่งมาขับรถเรื่อยมาจนมาถึงสวนทางบางบ่อนี่แหละล่ะครับแล้วก็มานั่งหลวงตามานั่งว่าจะหาโอกาสเรียนถามาหลวงตาบอว่าวันนี้ก็ก็ญาติโยมก็เลยได้เรียนถามก็เลยถ้าถ้าอย่างนั้นก็ถ้าหลวงถ้าได้ส่งกลับบ้านก็จะส่งเลย。 ครับ。 ก็。 มาถึงตรงนี้ล่ะครับ。 แต่ว่าถ้า。 มีคำถามสงสัยตรงไหนก็ถามได้นะครับเพราะว่าก็คือจะเล่าเท่าที่จำได้เหตุการณ์น่าจะเยอะแต่บางทีบางทีถ้าไม่ถามมันก็จะนึก。 อย่างนี้。 แล้วเรื่องเรื่องติดนี้นะครับที่พอดีเล่าข้ามไปเมื่อตะกี้ครับ。 นะครับที่สงสัยว่ามันคือยังไงพอดีเราข้ามไปในตอนนั้นที่ปล่อยวางที่ปล่อยวางตอนนั้นคิดวามันเป็นจิหนึ่งนะครับหลวงตาแต่ว่าหนึ่งในความเข้าใจของผมยังหมายความวาขายมันเป็น。 มันเป็น。 จิตที่เป็นวิญญาณอาถรร์จิเดินแท้มันรวมกันเพราะว่าตัวเองจะสังเกตว่าพอปล่อยวางจิตหนึ่งนั้นไปเนี่ยส่วนหนึ่งคือใจมันหายว่าไปจิที่มันรวมอยู่มันก็จ่างไปก็เลยคิดว่า。 อย่างนี้จริงๆจิหนึ่งที่มันหมายถึงจิตวินานะขันกับจิตเดิมแท้มารวมกันหรือเปล่าเสร็จแล้วก็。 เสร็จแล้วก็คำว่าจิตนี้นะครับจริงๆที่เขาอยากจะใช้แยกออกมาจากจิตที่เป็นจิตเดิมแท้หรือจิตวิญญาณอาขันในความเข้าใจของผมตอนนี้เนี่ยเข้าใจว่าจิหมายถึงตัวที่มารับรู้。 อายตนะภายนอกกับอายะตนะภายในกระทบกันซึ่งตอนนั้นถ้าเราใช้。 จิตวิญญาณอขัน์ตัวตัววิญญาณขันไปรับรู้เนี่ย。 ตัวนั้นก็จะหมายถึงจิที่เป็นวิยานอาคาแต่ถ้าตอนนั้นเราเป็นจิตเดิมแท้อยู่เราเอาตัวนี้ไปรับรู้ของอายตณะภายนอกกับภายในกระทบกันเนี่ยตัวนั้นจะหมายถึงจิตที่เป็นจิตเดิมแท้。 อย่างนี้ครับเท่าที่สังเกตนะครับนี่ก็ก็。 ก็แล้วแต่หลวงตาสั่งสอนยังไงต่อแล้วจริงๆมันคือยังไงยังไง。 มีความในใจอะไร。 ที่อยู่ในใจที่สงสัยจริงๆมันลงแก่ใจตัวเองอ่ะครับหลวงตามันก็ไม่มีอะไรสงสัยว่าถ้าถามก็คิดว่าก็น่าจะตอบได้เราใจสงสัย。 ถ้าถ้าส่งจริจริงผมผมค่อนข้างเชื่อว่าที่นี่ตัวตัวคำว่าจิตเนี่ยนะ。 ผมเข้าใจอย่างนี้ครับแต่ว่าก็ไม่ถึงกับแน่ใจนกว่าอย่างที่ตัวเองเข้าใจนะผิดพลาดหรือเปล่า。 ก็ยังมีความสงสัยอะไรก็ยังต้องไปวางไปอีก。 ต้องเลยทั้งสังขารและสังขาร。 ไปหาอะไรเป็นที่เดิมแท้ที่เป็นสังขาร。 ยังไม่ใช่หมดต้องเลยพี่อีกเลยพี่อีกจะไม่มีที่หมาย。 มีอะไรอีกในใจ。 ไม่มีค่ะ。 มีอยากจะบอกอยากจะพูดสงสัยอะไรอีกไหมล่ะ。 ไม่ไม่。 ความจริงตรงที่มันพูดไม่ออกบอกไม่ได้。 มันไม่ใช่สังขารและที่สังขาร。 มันเลยอีกก็ยังบอกได้ว่าอะไรคือสังขารอะไรคือสังขาร。 มันต้องเลยดี。 เลยไปจน。 ยังมีเวลาที่อยากจะถามมันจะมีอะไรสงสัยไหมยังมีอะไรจะบอกอีกไหมมีอะไรจะพูดไหมมีอะไรสงสัยจะมีอะไรจะบอก，ไ，ด，้，ม，ี，อ，ะ，ไรพู，ดได้เป็นส，ั，ง。 ขา，รเลยไป。 เป็นสังขารเลยไปไม่เป็นแม้แต่วิสังขาร。 แต่แม่บอกว่าตรงนี้เป็นสังขารเป็นที่สังขารและมีสังขารแล้วจะต้องเลยอีก。 เลยไปจะไม่มีที่บายคิดไม่ออกบอกไม่ถูกพูดไม่ได้。 นั้นไม่มีสังขารและที่สังขารที่เป็นภาสาทสมัใดทั้งหมด。 ไม่มีคำพูดใดๆ。 ไม่มีความคุงแกร่งใดๆไม่มีสมมุติบัญญติ。 ไม่เรียกว่าโลกไม่เรียกว่าภาษาธรรมไม่เรียกว่าภาษาโลก。 ว่าไม่มีโลกไม่มีทำ。 ขหลคนลทำ。 ในใจ。 อยากจะพูดออกอยากจะบอกได้จะต้องไป่อยวางไปอีกเลยไปอีก。 จะไม่มีคำพูดจนกว่าไม่มีคำพูดในใจ。 ก็ยังบอกเรียกว่านี่อะไรคืออะไรคือโลก。 นี่。 ทำที่เลสทำหมดนั้นวันนี้。 ต้องปล่อยวางอีกเลยทำอีก。 จะไม่มีภาษาพูด。 จะไม่สามารถคิดออกบอกได้อะไรมันคืออะไรเพราะมันไม่มีอะไร。 พยายามพยายามจะทำอะไรยังพยายามจะทำความเข้าใจอะไรยังพยายามจะปล่อยวางอะไรยังพยายามจะรู้จะเห็นเข้าใจอะไรสำคัญนั้น。 พระคนที่ทำ。 ที่ท่าน。 จะกลับอินเดียแล้ว。 วาสุดท้ายของท่านที่จะยุใคร。 จะกลับไปที่นิขายที่ไม่ได้อินเดีย。 ไปประเทศจีนทำประเทศจีนแล้วก็ให้ลูกศิษย์ของท่านทั้งหมดประสงกันบ้านคือมาส่งทำที่เป็นอันที่สุด。 แสดงถึงทำมันเป็นที่สุดทุกคน。 แต่ละท่านก็เข้ามาพูดทำมันลึกซึ้งละเอียดมาก。 ก็บอกว่าอันนี้ได้แค่่นั้นท่านไปสองอีก。 อันนี้กระดูกไปพูด。 พูดๆ。 ก็ได้ก็ได้กระดูกไปพูดสารพัดจะบอกได้ว่าอะไรคืออะไรสูงสุดตามหาตา。 ขายกระดูกไป。 จนถึงคนสุดท้าย。 เดินมา。 เป็นปากสนิท。 กร้มลงกลาง。 สามครั้งไม่มีคำพูดออกมาเลย。 จะบอกนั่นแหละได้ทำทั้งตัวท่านไป。 จะมีคำกล่าวของท่านอื่นในที่นั้นว่า。 ของจริงพูดไม่ได้。 ของจริงพูดไม่ของที่พูดได้ไม่จริง。 ของจริงพูดไม่ได้ของที่พูดได้ไม่จริง。 จนกว่า。 ท่านจะต้องปล่อยวางไปอีกอะไรมันพูดได้บอกได้เข้าใจได้ทำความเข้าใจได้ถ้าต้องปล่อยวางไปอีกปล่อยวางไปอีกปล，่，อ，ยวางไปอีกปล่，อ，ย。 วางไปอีก。 ไปพบความจริงไปพบของจริงคือสถานความไปพบความจริง。 ความจริงนะพูดไม่ได้。 ของจริงนี่เป็นใบ้ายของพูดได้ไม่จริง。 ตอนแรกนกว่าตอนนี้หมอยงตอนแรก。 ตอนตอนสุดท้าย。 พูดแล้วก็คิดอะไรไม่ออกมันจะพูดอะไรไม่ออกอยู่คู่นึงเมื่อกี้เนี่ย。 ตอนนั้นลูกสาวจะพูดอยู่แล้ว。 ที่หมอยพูดมาทั้งหมดไม่ใช่แต่ที่หมอยงพูดไม่ออกเนี่ยแต่คือของจริงแต่ละหมอก็พูดต่ออีก。 เป็นของไม่จริง。 เข้าใจไหม。 ผมมีอยู่ตอนนึงมาคิดตอนสุดท้ายยนี้อยู่ตอนเกือบจะพูดไม่ออก。 นกว่าจะสะดุดตอนนั้นอ่ะ。 สวัสดีพูดไม่ออก。 บอกไม่ได้จากใจ。 ไม่มีคำพูดไม่มีคำพูดไม่มีคำพูดใด。 ไม่รู้จะพูดอะไรไม่รู้จะพูดอะไรมันไม่มีคำพูดอะไรแล้วมันไม่รู้จะเรียกว่าอะไรก็ไม่รู้คืออะไรมันพูดไม่ออกพูดไม่ออกที่เ，ข。 าร้องไห้。 เพราะวามันไปถึงไอ้ที่พูดไม่ออก。 แล้วมันก็ไม่รู้ว่าคืออะไร。 แล้วก็รู้จะบอกวามันยังไง。 จะทำยังไงจะไปยังไงจะเป็นอะไรทำไมมันเป็นอย่างนี้ทำไมไม่ออกทำไมมันพูดไม่ออกมันบอกไม่ถูก。 มันไปจนถึงไม่มีคำพูด。 สิใดที่พูดได้ของจริงนี่เป็นบ้านของพูดได้ไม่จริง。 ลองถามจากไหมอีกไหมไหม。 ก็ยังมีคำพูดมีคำบอกได้อีกไปอีกไปอีกไหมไปอีกไหมอีกไหม。 ไม่มีอะไรที่พูดมาในใจไม่ได้ออกปากนะต้องเข้าไปถึงใจมันพูดไม่ออกมันพูดไม่ออก。 มันพูดึไม่ออก。 มันไม่รู้คืออะไร。 แล้วไม่รู้จะเป็นยังไงจะไปไหนก็จะเป็นอะไร。 คืออะไร。 เนี่ยเราก็ไม่รู้เหมือนกัน。 บัญญัติเหมือนกัน。 เหมือนกับคนสุดท้ายของขคนที่ทำรัก。 ไม่มีคำพูดใดจนกระทั่งไม่มีจนต้องแสดงถึงความว่าไม่มีอะไรจริงๆนั้นสนิทเข้าไปอีก。 จะไม่มีอะไร。 ออกมาเลยใจ。 ก็ยังพูดได้มันก็เป็นสังฐานได้。 แตก。 ไม่เคยมาบ้านที่ไม่เคยไม่เคยมานะ。 ไม่เคยมาเอ。 มาจากไหนยังไง。 ใครชวนมาไม่เคยมาใช้มือเคยมา。 เหมือนกัน。 จะได้เวลามันมีจำกัดอุตส่าห์มาหลายวันมันก็ไม่มียังไงก็ต้องมีจบ。 มาหลายวันที่สุดก็ต้องต้องกลับมามีจุดจบไม่มีอะไรที่ไม่มีจุดจบ。 ละครชีวิตทุกคนก็มีจะจบเหมือนกันมาหลายวันสอนทำทุกวันทุกวันนานคนก็ยังไม่ได้ทำอีกเยอะก็ยังมีทำทั้งหลายที่จะต้อง。 ไอ้ขาดกระเด็นอีกเยอะ。 แต่เวลามันหมดแล้ว。 พรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางกลับ。 ได้ยังไงในซีรีย์มันมีในไฟล์เสียงท่านไปทำความเข้าใจ。 ให้กระจ่างสินใจท่านไม่ละความเพียร。 ในทาง。 ทางเดินไม่มีแล้วแต่ละคนทางเดินทาง。 ทางเดินมันมีกันแล้วแต่ละคนเป็นตัวอย่างให้ดูทำตาก็แจกแจงหมด。 มันอยู่ที่ท่านที่จะมีความเพียร。 โรงเทียนไปให้สุดให้ถึง。 ความไม่สงงแต่ง。 เมื่อเจอความไม่ปรุงแต่งแล้ว。 ก็ยังต้องพูดบมันทิ้งไป。 ที่ท่านบอกว่าเพชรในหัวคางคก。 วันนี้เหมือนกับเป็นนิทานมีคนคุุดหาเพชรในหัวคางคกขุดไปทั้งตัวเจอคางคกแล้วมีเพชรในหัวมัน。 วันสุดท้ายก็ไปเจอเพชรในหัวคางคุก。 เจอแล้วเพชเพชร。 สุดยอดแล้วนี่คือที่สุดแล้วคุณไม่ถึง。 เจอแล้วเพชรปรารถนา。 เสร็จแล้วก็ทุเพชรเม็ดนั้นแตกละเอียดไปเลย。 นี่จึงจะเรียกว่าแน่จริง。 คุณเป็นคนจริง。 พบและไปให้สุดให้ถึงสิ่งที่ท่านปรารถนา。 คืนนพพาน。 แต่มาพบแล้วจงทุบทำลายมันให้แตกเสีย。 นั่นคือคนกิน。 นั่นแหละจะพบของจริง。 สา。