我想请教一下法师，因为我还不明白。我想知道如何学习，想了解昨天来的那两个人，看看他们的体会是怎样的，能不能请他们再来一下。这大概是直接地认识、如实地认识的意思吧。我们需要进一步解释什么是“直接地认识”、“如实地认识”，以及它们是怎样的。 认识事物的实相，它是唯一的，不是二、三这样的。实相是怎样的？请再解释一下，就在当下，不用去别处，不用说“这样认识”、“那样认识”，只要认识这个唯一的（当下）。明白了吗，那位想提问的？不用去追究“直接”是什么，这里直接、那里直接，我们认识了当下，就是理解了我们当下就在这里，不用到处去寻觅其他的认识。感觉这个意思已经很直接了，让那些有疑问的人理解一下，理解了什么？还是不太理解？怎么说呢，再让他们解释一下。 就是说，如果我们的心，知道我们现在在想什么，我们在忆念什么。当我们知道这种感觉时，就是“知道了”，而没有（进一步）造作、分别，是这样吗？如果我们知道了当下，知道这是实相，就不要去别处造作。只专注于当下，知道我们已经知道了。不用去胡思乱想，意思是知道了就保持平常心，对吗？知道了就要去实践，因为我们已经知道了这个事情是真实的，不会改变成其他的，我们就认识到了这一点，心念不再游移到别处，（我）努力在理解。 “觉知”的意思是，如果我们知道现在正在想什么，我们是贪嗔痴，还是在造作什么，是这样吗？如果造作就让它造作去，但是我们要知道自己在造作。要明白，如果我们知道了这是实相，（就）不会变成其他的样子。停在这里，就是不要去问“这里”、“那里”的问题，不要游移到别处。我已经说过了，如实地认识当下。当下就是这个样子，有念头、有情绪、有感受、有状态。这些状态，一会儿觉知到声音，一会儿觉知到触碰，（觉知到）念头、情绪、状态。我们说的“如实地认识当下”，就是指唯一的这一点，没有其他，这意味着什么？ 就是我们知道了，就只是觉知。只是觉知，像这样，不要去追随它，不要让心念变得复杂，或者造作出情绪。只是觉知，看到什么，或者我们看到了这个、那个，不管是什么，都要知道，这就是“仅仅是觉知”，它是它本来的样子，仅此而已。 当每个念头、每个当下生起念头时，是怎样的？不要去想，我们不要去想那些不好的，我们要想那些好的。如果佛陀是…佛陀会想吗？如果我们的念头不停止，我们就会一直痛苦，因为有“我”的情绪，它就会不断地造作。我们觉知到自己。还在想，还觉知到自己在想，怎么办呢？ 法师就在这里，现在就在这里，看着法师，（但）觉知到自己了吗？心里肯定还在想着什么，就是现在，现在，现在。他不明白，怎么了？如果还在想，那就要放下这些念头。必须要切断并放下。如果我们一直想着它，它就还会在我们的心里。就像法师昨天说的，心里有什么东西，如果我们手里拿着东西，放手了，它就会掉到地上，什么都没有，就空了。如果我们还用手去接住它，拿着它，我们就会一直有痛苦，它就会一直累积，就像法师说的臭鱼烂虾一样。 我们要尽力帮忙。我们觉知到自己还在疑惑，接下来怎么办？法师说，如果我们把臭鱼烂虾放在罐子里，它会很臭，我们把臭鱼烂虾从罐子里拿出来，罐子就空了，什么都没有了，没有臭鱼烂虾了。但是如果我们还把臭鱼烂虾放进罐子里，直到装满，那就没完没了了。把明知不好的东西，累积在心里，不放下，我们就会一直痛苦下去。 那如果还有臭鱼烂虾怎么办，要怎么做？不要去想它，切断它，我们不要去想它，放下它，放下了，它就还在心里，怎么办呢？我们来这里修行，就是为了去除贪嗔痴等一切（烦恼），它们都在心里。如果我们能够爱，我们就可以想任何事情，如果我们想要放下，也同样（在心里）。这样就不会再回来了。 绕来绕去，要回来，回来就有地方住了，心很困难，它会不断地游移，没有…那我们为什么还要想呢？这是因为我们…本心没有自性，只有念头…让我们成为这样…没有自性，心是没有自性的。如果我们认为有自性，（烦恼）就一直在心里，心是没有自性的。说心有自性，很固执，养儿育女到死，还一直是孩子，它…孩子…没有我们的孩子，只有我们自己的念头、造作，我们认为它有。所以就把它放在心里，实际上它没有，无论是众生还是心，都是色身，色身没有自性，没有形状、颜色、气味，没有光明，没有黑暗，没有空，没有有，没有…没有水，没有自性，什么都没有。 心啊。但是它知道有什么在心里生灭，但是心没有自性，因为没有地方，心不需要空间，但是我们知道它应该就在我们身体里，但是它没有自性，在心里。在哪里？不知道在哪里，没有自性，不需要像这样（占据空间），它没有地方住。我们自己，我们在哪里？知道（自己在）想，认为是我们自己。但是它在哪里也不知道。因为没有自性，医生解剖整个身体的每一寸，科学家也能把身体里的所有（元素）都分离出来，但是找不到心，但是说它没有也不是，因为它的确存在。找不到心。我们有念头在心里，但是心没有自性，只有念头。 就像宇宙自然的空性一样。它与宇宙的空性是一体的，没有界限，我们的身体内外，只有我们的感受，有心作为…作为一个整体，一个部分。我们自己…它没有，心没有自性，没有形状，什么都没有。它就像是自然的空性，宇宙的空性，感觉就像…它去接受，不去抓取，不去获取念头、感受等生灭。没有谁（会痛苦），因为每个当下生起的情绪，与心接触后就消失了，就像…感受。没有谁会痛苦，因为心的本性就像…本性上没有什么可以去承载它，没有什么可以去承载生灭的事物。但是因为我们误解，认为心是我们，是我们的自性，我们的心，或者认为心识是我们，是我们的自性，所以我们就去执着它。 我们就把我们的心，或者我们的…我们有什么感受、情绪生起，或者接触到什么，就会认为这是我们，是我们的自性，我们的孩子，我们的…它如果不合我们的意，就会（痛苦）…是什么…是谁？认识吗？要一直想，结束了，什么都没有。心里只有空性，什么都没有，从造作中解脱出来。从造作中解脱出来，但是修行人，大部分都修错了，就是去让这个状态变得平静、寂静，但是心的本性，它无法有状态，没有自性，没有形状，所以它本身就是从造作中解脱出来的，是本性上就寂静的，因为它没有自性，无法有任何行为、状态，什么都没有。 但是一切都来自于我们的心，当然心没有自性，什么都没有，心也没有主人，没有自性，但是我们用“我们的”这个词，我们说“我们”。身体…一起走。没有真实的自性存在，生灭，生灭，生了就灭，谁感受到…有自性还是没有自性，没有…与父母（一起生活），有感受的身体，什么都没有。这样理解，心里不去想任何事情，心就寂静，从任何造作中解脱出来，从任何造作中解脱出来，没有谁，所以从烦恼中解脱出来，没有谁去执着，所以从痛苦中解脱出来，这就是说心从烦恼和痛苦中解脱出来，从造作中解脱出来，从执着中解脱出来。所以是无比的快乐，心的快乐状态。 没有什么能让它快乐，但是快乐是因为…没有自性去享乐、执着，所以是无比的快乐，这就是说没有享乐者，没有执着者，就没有痛苦，是快乐，因为断除了痛苦，不是因为什么让它快乐。任何快乐都比不上心从造作、执着中解脱出来的寂静，这就是心，但是心没有主人，我们有主人。心是空性的，当它空了之后，我们就不要去收集念头。所有我们通过眼、耳、鼻、舌、身、意所感知到的一切，都不要拿来造作，这里的“造作”就像我们必须要造作，心的造作会产生结果，它与五蕴一起，当它是空性的时候，去造作，它就会有五蕴，有五蕴就会产生痛苦，也会…也可能会快乐。如果我们执着快乐，就会执着，如果我们执着痛苦，就会执着痛苦。 但是实际上，既没有快乐也没有痛苦，心完全是空的，说既然人是从父母那里出生的，但是…是地、水、火、风四大的聚合，然后组成了五蕴，如果我们回到心是空性的时候，当一个人没有心是空性的时候，一旦有了五蕴，就能感知到所有的事情，无论是我们自己想的，还是别人影响我们的。我们都要接受，接受了就不要再继续造作，如果我们造作了，就要停止造作。通过寂静，来让我们从影响中解脱出来，会有快乐和痛苦。如果我们能够停在那里，就不会…就会让我们感觉到放下，我们的心是空性的，不是我们的，要回想一下，我们必须记住，现在没有什么东西是我们的，一切都来自于假设，假设这个人叫这个名字，那个人叫那个名字，是为了不混淆、不混乱，要怎么称呼这个人、那个人，都是假设，既然都是假设，父母、子女、配偶、房屋、财产，既然不是我们的，我们就尽量不要去执着这些假设，回到我们的心，既然不是我们的，什么都不是我们的，接受到什么，就保持正念，接受它。 然后努力去想，我们…它不是我们的，就不会去想什么了，就会平静。还有一些疑惑，但是解释…就让它空，不执着，不粘连，修行的办法，还不明白，当我们知道了之后，接下来要怎么做？要好好观察，把正念放在心上，观察心，觉知心，觉察心，在心里，在心里放下。正念放在心上，放在心上，观察心，觉知心，觉察心，在心里，在心里放下。有六个门：眼门、耳门、鼻门、舌门、身门、意门。 我们收摄五个门：鼻、舌、身，这五个门，收摄这五个门，然后独处、安静，不要闭上眼睛，因为意门不需要闭上眼睛。但是眼睛，不要去看任何让你沉迷的东西。耳朵，不要去听任何让你沉迷的东西。鼻子，不要去闻任何让你沉迷的东西。不要去吃任何让你沉迷的东西。不要去接触任何让你沉迷的东西。但是意门，要让它自由、自在，让它有感受、情绪，自由、自在，特别是念头，让念头自由、自在。让意门像这样自由、自在。 就像七岁的沙弥，在佛陀…（拿着）空的贝叶经书，能记住很多佛陀的教法，是老师，但是无法通过修行证得涅槃，每次去见佛陀，佛陀都说：“怎么样？空的贝叶经书，空的贝叶经书。”…所以去学习，让谁教，都没有人教，因为他自己是老师，而且我慢很高，认为自己比谁都懂，但是无法证得更多。恳求七岁，七岁的老师，帮忙教一下。 试探他的心，直到看到他放下了傲慢，愿意学习，真正通过了…所以告诉他：有一个蚁穴，蚁穴有一肘宽，蚁穴…一肘宽的蚁穴是什么？就是人，我们自己，一肘宽。有六个洞：眼、耳、鼻、舌、身、意。在这个蚁穴里，有一只蜥蜴，蜥蜴…自己想…怎么办？七岁的沙弥很有智慧，所以说：打开一个洞，让它自由地出来，我们就能在一个洞口抓住它，一个洞口，一个洞口…一个洞口…一个洞口…呼吸刚好。 收摄五个门，意门，然后怎么办？拿什么来遮住眼睛？拿什么来遮住鼻子？拿什么来遮住嘴巴？不要让它去接触任何东西，收摄…玩手机，看电影、听音乐，耳朵不要去听这听那，找美味的食物吃，那时候…不要去吃任何东西，鼻子找任何…香水…不要去接触任何让身体舒适的东西，收摄五个门，独处，独处也可以，…可以…希望工作…浇花，要快点成功，快点，要赶快…去做饭，大部分女人会沉迷…很多人…做饭的时候会沉迷，不知道，合不合意。 无法觉知到意门，不要工作，为了不让它沉迷于任何事情，但是不要去找那些让人沉迷的工作，但是那些…女人进入厨房就…看不到心，就不进厨房，厨房…就想去接触那些让心沉迷、合意的东西，只剩下打开意门…喜欢呆在厨房里的女人。…去经行，去经行，独处，去禅坐，独处，不用闭上眼睛，就观察意门，蜥蜴就在意门，蜥蜴出来的时候…只有…恐惧、嫉妒、满意、不满意、烦恼，都在那里。它不是真实的东西，蜥蜴…整个城市…不知道…赶快关上…然后就走，不用担心…把东西放在冰箱里，然后走，然后…走，经行，独处，安静，经行…做什么…在意门，独处，做任何需要结果的工作。 在洗手间也可以，在哪里都可以，就观察意门。一直这样做，一天二十四小时，意门。它有什么感受、念头、情绪，都知道，都看到，但是不执着，它灭了。不要把自己带入念头。…蜥蜴，但是我们不出去，它都出去了。…都放出去，但是我们自己不去，不跟它走，也不…想。安静…我知道，不说…想…不知道，但是“觉知”它都知道。不是我们…自己是“觉知”，“觉知”但是“觉知”无法…没有状态，没有光明，没有黑暗，没有…没有快乐，没有痛苦。 不能造作，因为心没有自性，只有觉知，觉知无法思考，思考不是觉知，觉知无法思考，觉知不是思考，思考不是觉知，但是觉知…看到觉知不思考，不觉知，它们是不同的。思考的心，它在空性的心里思考，心所以一直都知道，有什么在心里思考，有什么感受、念头在心里生灭，但是心不生不灭，只有觉知，觉知到有什么在心里生灭，不动摇，不造作，不显现任何东西，就像是…自然的空性，宇宙的空性，不是感受，感受说不空，感受说不空是…感受空是…没有什么，但是感受、念头、情绪，生起在心里，找不到心的自性，但是心不生不灭，是一种不显现任何东西的状态。所以发现感受、情绪等所有显现的状态，都生灭在不显现的状态中。或者“有”…“有”存在于“无”中。或者在…感受、念头、情绪，或者心的波动，波动生灭在不波动中。也就是说“有”存在于“无”中，生灭存在于不生灭中，观察到这样…以至于他说心就像女人的子宫或者胎盘，胎盘或者女人的子宫。感受、念头、情绪，每个当下在心里生灭，就像孩子在子宫里出生，一会儿是好孩子，一会儿是坏孩子，一会儿是善，一会儿是恶，一会儿是快乐的孩子，一会儿是合意的孩子，一会儿是不合意的孩子，但是无论是合意的，还是不合意的…但是就像心…胎盘不生不灭，不随着（孩子）出生…子宫不是孩子…出去…情绪、感受…去…女人…女人不是孩子。类似这样的比喻。 要好好地观察意门，会发现不动摇、不生不灭、没有光明、没有黑暗、没有清净、没有…没有黑暗、没有光明、没有清净、没有…没有快乐、没有痛苦…清净或者…它是…出生就像出生在…子宫…出生在心里，然后从心里灭去，生灭…心，但是心没有…像这样，安静地独处，你会发现所有的生灭都生灭在不生灭中，波动…心的造作行为，生灭在无法造作的心中。什么时候你发现水流静止，什么时候你发现水流静止，看到水流静止，那时候你就会发现波动存在于不波动中，发现造作的心，生灭在无法造作的心中，发现“有”存在于“无”中，好好观察，不是只有“有”，不是只有波动，不是只有快乐或者痛苦，而是有超越快乐或者痛苦的东西，因为快乐和痛苦是波动，生灭在不动摇、不生不灭的心中。他称为超越快乐和痛苦，超越所有的造作，超越三界：欲界、色界、无色界，超越…界、…界、…界。从三界中解脱出来，走向宇宙自然的空性，目标或者重要的内容，你修行就是为了达到这一点。 要来到意门，安静，你就会自己知道、看到，但是不是说你误解了，很多人修错了，努力去让波动的心变得不动摇，然后很多人抱怨说为什么它不平静，为什么它不平静，这说明你从一开始就修错了，你从一开始就假设错了，因为波动是被不动摇所承载的，但是你要把波动的东西让它平静。你无论怎么修行，都无法进入到不动摇的法中，因为不动摇的法不显现任何东西，或者说它是无为法，而波动的法，会生起、变化，无论是我们的身体、心、感受，还是情绪，以及这个世界上所有有生灭、波动、衰败、消亡、毁灭的东西，都是有为法，任何东西有了，然后出现了，然后毁灭、衰败、消亡、老、病、死，所有…都是有为法。但是所有有为法都生灭在无为法中，就是空性，就像宇宙的空性一样，所有有为法就是宇宙中漂浮的所有事物，都是有为法，所有事物都会生起、变化，是不恒常的，即使是我们的地球，…会问未来…大火燃烧，融化整个地球，然后新的地球又出现了，然后所有生命又出现在地球表面。 所有事物都来自于“无”，然后生起，走向“有”，然后又回到“无”。即使在我们的身体、心里，不是只有身体在波动，不是只有嘴巴能说话，能波动，不是只有心有感受、念头、情绪，而是有不动摇的心承载着波动，因为波动生起…来自于不生不灭。有…造作生起…来自于无…不造作。她什么都没有，然后有什么出现了，然后又回到“无”，她没有念头，然后念头出现了，然后念头又回到“无”，她没有那样的情绪，然后那样的情绪出现了，然后那样的情绪又回到“无”，她没有那样的快乐、痛苦，然后那样的快乐、痛苦出现了，然后又回到“无”。 所有事物都来自于“无”，然后又回到“无”，你要这样观察你的心，你就会在你的心里知道，波动、生灭的事物，都在不生不灭中波动、生灭，那些东西一直都存在，不生不灭…一直都存在，生灭也一直都存在，所以你不要误解，修错行，努力去让生灭的本性…生灭的本性，称为有为法，让它不生不灭，让它平静、平常。因为它是状态，如果要强迫它平常，不管怎样，它最终还是会波动，如果你越是努力去强迫感受、念头、情绪，让它平静、平常…你不会发现不动摇的心。 你必须看到实相，所以说要让意门自由、自在，你会看到波动生灭在不动摇中，然后你的心就会是不动摇、不生不灭、不苦不乐的东西，任何波动的东西都是痛苦。任何能波动的东西…任何能波动、能生灭、能变化、不恒常的东西，都是痛苦，因为任何无常的东西都是痛苦，任何痛苦的东西都是无我，所以你要观察它…观察它…把正念、禅定、智慧都集中在那里…好好观察…意门…然后正念、禅定、智慧就都集中在观察中。然后你会发现心。谁发现心，谁就发现法，谁到达心，谁就到达…明白…问我们要怎么修行，说要收摄眼、耳、鼻、舌、身，然后观察心。 那位新来的人，明白了吗？试着…明白，但是…问如果要实际修行，是很难的事情，要慢慢地、慢慢地修行，问明白了吗？可能明白，但是做起来会很难。我说它难，是什么难？它的困难是什么样的？解释一下。要训练我们的心，很难让它处于空性中，它无法处于（空性中），说要训练我们…我们认为…好像一切都一直有造作。会有造作不断地出现，我们要花时间去训练…一直…怎么样？有什么误解？不正确。难就难在你理解得不对，有什么误解？还不太明白。所以你说难，你说它难是因为它一直有造作，要怎么做才能让你不造作，不想…不能这样，这说明听错了，说…有人说…再说一遍…还不太明白，要怎么做才能…训练我们的心…为什么听起来…不一样了。 说要让意门自由、自在，意门有两种：有思考、忆念、造作，自由、自在，和不造作的心，不是说我们去强迫心不造作，它是本性上无法造作的，但是是承载生灭、造作的事物的，变成了让…处于空性中…错了吗？还理解错了。还是让那些来得…比较好。谁自愿举手？根据我的理解，对不对不知道，认为法师说的，我们的心就像…像肚子，心就像肚子，而念头、造作就像进进出出的孩子。或者说心就像广阔的宇宙，而世界就像造作的东西，造作了，然后停止造作，然后停止，但是心没有造作任何东西，但是造作的东西存在于不造作的东西中，就像孩子在子宫里，但是子宫不是孩子，子宫和孩子是分开的，分离出来的，我理解的修行方法就是观察下去。观察下去…在造作的事物中，它存在于不造作的事物中。我这样理解，不知道…能不能…能…稍微过一点。…心里的…还有…怀疑。还有怀疑，这个东西是造作，造作就像孩子…把自己当成…挣扎的人、怀疑的人、努力的人、寻找的人、总结的人，把自己当成…它…出去…出去…不是…分开…但是一直知道。 就是这里，但是它就是…孩子…孩子是…稍微…心…有念头、有…思考…你看到这里…详细…它…让它自由地生起，然后…孩子它自由地生起…要分开这两样东西。就像…这个房间和进入这个房间的人一样，对吗？房间…什么…来坐的人…我们…可以，心…直接的…空性的地方，法师曾经说的“知”，对吗？空性…心。还有…是…理解…不是…认为是…但是是状态。…进来。空性。感受进来…光明…感受进来…进来…本性。黑暗…名字是…宇宙…或者…宇宙…没有…觉知…觉知相同…觉知…但是是自然的空性，空气…空气是空性，没有觉知。是…知，能波动…造作…已经…什么都可以，因为它没有…它是…只有觉知，无法…感受…但是如果“知”它无法…然后死亡…四大分解…呼吸…四大…空气…所以去了…消失了。…空性所以去了…消失了…与自然的空性成为一体…觉知…来寻找…怎么也找不到…来寻找…找不到…去问佛陀…去哪里了？…自然的觉知…消失了…就像火焰熄灭。火焰熄灭，或者就像火焰在眼前消失。就不用…任何地方…找不到了，…无法…无法…都无法…镜子…问刚才问怎么修行…观察…稍微…只是知道，只是知道，只是知道，只是知道…修行…问修行方法的人…明白…修行就是观察心，心就是感受。心就是觉知，但是觉知…觉知然后它会思考，它会…连在一起，如果我们知道…知道了然后它会思考，思考了我们就再知道一次，然后它就会…消失，一会儿它又…思考了就知道，一直觉知，觉知所有发生的事情，而不去…与所有发生的事情…平常…说“觉知”…与发生的事情…就像小孩子…它知道什么…小孩子看到什么，他看到的和我们不一样。看到蜡烛，看到什么，它都知道…观察…法师说…平常地观察，大家试着平常地…平常地…就会有觉知出现，或者很快就会思考，思考了就再知道一次，知道它在思考，但是不是知道思考的内容，知道它在思考就停止，一会儿我们继续观察，思考了就再知道一次，现在当觉知生起…我们教它…越来越多…思考就会减少，或者不减少，然后…它思考的时候。所以变成了实际上他与“觉知”在一起，不是与“思考”在一起。 通常我们都与“思考”在一起，想这想那，然后想来想去就跟着想的去做，跟着想的去说，跟着想的去做，但是如果先“觉知”，就会停止，停止了，然后可能会…思考的…要做还是不做，可能会怎样，可能…但是我们也不用做到那种程度，如果我们专心修行的时候…平常地觉知。修行…法师的方法，不用做什么，平常地觉知。看到了吗？平常地观察，就平常地觉知，就平常地觉知，一会儿就会有念头出现。有时候它…因为知道…平常地觉知说这是“觉知”，有时候…不知道呼吸。像这样不思考。也没关系，不知道…我们不…它也思考…也思考…不思考。思考…不用…任何…放开，放开，放开…只…一个…用…好像是一样的…就…也可以。 这一点，法师说用念佛或者呼吸作为一个…我们…为了我们能够知道念头，对吗？如实地接受当下，如实地接受当下的一切…心。知道了就如实地接受它是什么样的，心…从痛苦的世界走向…是这样的，我们…像这样。…反过来…什么…买…买…买…买…什么意思？平常地知道。平常地知道，法师用这个词。但是用了之后，人们误解了，翻译错了，就是知道了什么，然后让心平常。…心是念头…让心平静、平常，不…所以…这个词很多人…我自己也是，就是知道什么，我们就要做…平常，就是我们去…做平常，不是放开，不是放开…我们去…做平常，因为我们翻译“平常地知道”这个词。不想说这个词了，很害怕…做平常，不是说…直接地，没有谁进去执着，它必须…像…说的，直接地，没有谁进去执着，它是怎样的就是怎样的，它是怎样的就是怎样的，没有…心也没有自性。…写了一本书说…人来做我们自己。努力来做我们自己，我们自己…但是实际上…是…本性…知…直接地，因为…本性是无为法，无法造作，它没有工具，没有自性，它无法改变、…它是本性上必须如实地接受一切，它是…本性的…知，但是我们自己…我们自己…不让它发生任何事情…平常。对。我们。一样…明白，就像心不平静，但是我们要让它平静，对吗？…修行…问一下，如果念佛…不是感受，对吗？…我们…自己…不…不坚强。不…会摔倒。…念头说有什么状态…进入到不造作的“觉知”，它有自性…自性…还感觉“觉知”是自性，是我们自己，“觉知”是我们的自性，“觉知”…被…了…直接地…每个当下都有自性…还不坚强，还不强壮，还感觉“觉知”是我们自己，我们自己是“觉知”，它能造作，但是本性的“觉知”…没有谁是主人，没有自性。它只是觉知，但是自性它没有，没有…它不能思考、造作。 做什么…八岁…做…平常…到处…到八岁，八岁的孩子…是法…说…是法…是…不要相信它。是…它想好想坏，有好的…坏的…它是…怎么能相信它呢？…当它想不好的，有不好的情绪，它会欺骗我们去地狱，不要相信它。然后想好的…想好的然后怎么样？它想好的，有好的情绪，它会欺骗我们去天堂，但是实际上里面有地狱。如果我们相信它…平常…假装成好人，我们不要相信它，它会欺骗我们…说不好的人…什么都不…问…八岁。八岁。是…不用说…欺骗他…都是…说我们要时刻觉知到它，好的也要时刻觉知到它，它平常、平静什么，也要时刻觉知…不是迷失，我们要时刻觉知到它…它是…它会欺骗我们去地狱吗？但是十岁…是…都…说…去看…可以在youtube上…系列…路…路…系列四。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；不要包含泰语，全部翻译为中文；原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成整段文章的形式，且保持语言通顺！ ---------------- อยากมาให้หลวงตาที่แนะเพราะว่ายังไม่เข้าใจค่ะอยากมาทราบว่าเรียนรู้ยังไงอะไรอย่างนี้ค่ะก็อยากรู้คนที่มาเมื่อวานนี้สองคนลองช่วยดูที่เป็นยังไงเอาใหม่มาสิ。 ก็คงจะเป็นความหมายที่ว่ารูปตรงๆหรือรู้จริงๆอะไรอย่างนี้มคะ。 เราก็ต้องให้ขยายตรงๆรู้จริงๆแล้วรู้ตรงๆรู้จริงๆเป็นยังไงก็ต้องให้ขยายขยายความอีก。 รู้สิ่งที่มันที่เป็นความจริงเป็นหนึ่งและไม่มีสองสามอย่างนี้ค่ะเป็นจริงมีเป็นยังไงอ่ะขยายความหน่อยอยู่ตรงนั้นตรงนั้นไม่ต้องอื่นตรงนี้ไม่ต้องไปว่ารู้อย่างนี้นะรู้อย่างนี้นะ。 รู้อย่างเดียวค่ะ。 เข้าใจไหมคนที่อยากจะถามว่า。 นั้น。 ไม่ต้องไปรู้ตรงแล้วว่าสายตรงนีู้้นตรงนี้คือเรารู้ตรงนี้แล้วก็คือว่ารู้ตรงนี้แล้วเราก็เข้าใจว่าเราอ，ย，ู，่，ต，ร，ง，น，ี，้น，ะ，ไ，ม，่ต้องสายไป，ร，ู。 ้อื่นอีก。 รู้สึกความหมายก็ตรงอยู่แล้วนะคะเอาให้คนคนที่สงสัยเข้าใจเข้าใจยังไง。 หรือยังเข้าใจยังไม่ค่อยเข้าใจอ่ะว่ายังไงอ่ะเดี๋ยวให้เขาที่บต่อ。 คือว่าถ้าเกิดเราเราจิตเราค่ะว่าตอนนี้เราคิดอะไรอยู่เราก็เรากำลังนึกอะไรอยู่อย่างนี้ค่ะพอรู้ว่ารู้สึกๆนี้มันคือรู้แล้วไม่ปรุงแต่งสังไม่ปรุงแต่งหรืออะไรประมาณนี้หรือเปล่าคะถ้าเรารู้แล้วว่าตรงนั้นเรารู้ว่าอันนี้เป็นความจริงเราอย่าปรุงแต่งไปที่อื่นใ。 ห้รู้เฉพาะตรงนั้นว่ารู้แล้วเราตรงนี้เรารู้แล้ว。 ไม่ต้องไปมุงแต่งคนอื่นค่ะหมายถึงว่ารู้แล้วก็ให้เฉยๆไว้ใช่ไหมคะรู้แล้วก็ต้องให้ปฏิบัติตามค่ะวามันเป็นเรารู้แล้วว่าสิ่งนี้เป็นความจริงมันไม่มีเปลี่ยนแปลงไปทางอื่นแล้วเราก็รู้จุดนั้นแล้วก็อารมณ์ไม่สายไปอื่นแล้วพยายามจะเข้。 า้ใจ。 คำว่ารู้สึกได้หมายความว่าถ้าถ้าเรารู้ว่าตอนนี้เรากำลังคิดอะไรอยู่เรากำลังโลภโกรธหลงหรือว่าเรากำลังปรุงแต่งอะไรประมาณนี้หรือเปล่าคะถ้าปรุงแต่งก็ปล่อยให้ปรุงแต่งไปแต่ว่าเรารู้ว่าเราปรุงแต่งให้ใจว่าถ้าเรารู้แล้วว่าเป็นความจริงไม่มีเป็นอย่างนี้คือเป。 ็นความจริงให้แน่นอนไม่เปลี่ยนอื่นอย่างนี้ไปได้。 หยุดอยู่ตรงนี้คืออย่าไปถามเรื่องว่านะตรงนี้นะอย่าให้ตายไปอื่นไม่ได้เข้าใจบอกว่าที่บอกว่ารู้ตรงๆอย่างที่มันเป็นอ，ื。 ่นตรงนี้。 ก็เป็นอย่างนี้มันมีความคิดมีอารมณ์มีความรู้สึกมีอาการมีอาการนี้เดี๋ยวก็รู้เสียงลูกรู้สัมผัสความคิดอารมณ์อาการที่เรายังบอกว่ารู้มันจริงๆตรงๆมันจุดเดียวไม่อื่นมันหมายความยังไงขยังไง。 พ่อ。 ทำแมนว่าเรารู้แล้วให้สักแต่ว่าค่ะ。 สักแต่ว่าเรารู้แหละอย่างนี้นะไอ้สัแต่ว่าอย่าไปตามให้มันจิตให้มันเรื่องมากไปอีกหรือว่าปรุงแต่งอารมณ์ไปอีก。 ให้สักแต่ว่าเห็นอะไรหรือว่าเรามองเห็นสิ่งนั้นสิ่งนี้จะทำเป็นอะไรก็แล้วแต่ให้รู้ว่านี่นะมันสักแต่ว่านี่มันเป็นของมั，น，อ，ย่างนี้เองนะ，แ。 ค่นี้ค่ะ。 เอาแล้วามันเป็นความคิดขึ้นมาในแต่ละความคิดแต่ละขณะ。 เป็นยังไงอย่าไปคิดเราอย่าไปคิดสิใที่ไม่ดีเราอย่าไปคิดถึงมันเราสิ่งที่ดีๆถ้าหากว่าพระพุทธเป็นที่พพุทธพุทธคิดหรอกมันก็ทุกถ้าหากเราไม่ตัดความคิดไม่ได้เราก็ยังทุกข์อยู่อย่างนั้นเพราะมันมีเราอารมณ์เรามันก็ปรุงแต่งไปเรื。 ่อยๆ。 เรารู้ตัวอยู่。 คิดอยู่เนี่ยยังรู้ตัวอยู่ก็ยังคิดอยู่ทำไงเนี่ย。 หลวงตาอยู่เนี่ยตอนนี้อยู่ก็มองเห็นตาอยู่ตัวไหมใจก็ต้องคิดอะไรอยู่แน่นอนอยู่เลยเนี่ยเนี่ยเนี่ยอยู่เนี่ย。 เขาไม่เข้าใจไง。 ยังไง。 ถ้ายังคิดอยู่。 มันก็เอาลมอันนั้นน่ะ。 มันต้องมันต้องตัดแล้วปล่อยวางค่ะ。 ถ้าเราไปคิดถึงมันเรื่อยมันก็ยังอยู่ในใจเราคือว่าเรายังที่วงตาพูดเมื่อวานนะมีสิ่งใดอยู่ในใจถ้าหากว่าเรามีของอยู่ในเนี่ยแล้วเราขึ้นไปแล้วถ้าเราปล่อยออกมามันก็ตกถึงพื้นมันก็ว่าไม่มีอะไรมันก็ว่างเปล่าไปถ้ากว่าเรายังเอามือไปรับมันมันแล้วก็ยังยถือไว้เ。 ราก็มีทุกข์อยู่ในไปมันก็เก็บหมักหมุมไว้เหมือนปลาเน่าอยู่ในหายปลาร้าที่หลวงตาว่า。 ช่วยช่วยชมรมเต็มที่เลย。 เราก็รู้สึกตัวอยู่ยังสงสัยอยู่เนี่ยต่อไปขทำยังไงลูกตาบอกว่าถ้าเราัครน้ำไว้ในหาย。 เราจะมันเหม็นเราปลาร้านั้นออกจากไหนนั้นก็เป็นหายที่ว่างเปล่า่าไม่มีอะไรไม่มีปลาร้าแล้วแต่เราก็ยังเอาปลาร้าไปใส่ในหายจนเต็มอีกมันก็ไม่มีที่สิ้นสุดากเอาสิ่งที่รู้ว่าไม่ดีเอาเก็บหมักหมไว้ในใจไม่ปล่อยวางเสียบ้างเราก็ยังมีความทุกข์อยู่ตล。 อดไป。 แล้วทำไงถ้ายังมีปลารว่าได้จะทำยังไงไปไงคะ。 อย่าไปคิดถึงมันแล้วตัดตาเราอย่าไปคิดถึงมันแล้วปล่อยวางไปวางแล้วก็มันก็อยู่ใจเขาช่วยไงที่เรามาเข้ามาปฏิบัติกันอ่ะคือโกรธหลงให้อะไรทั้งหม。 ดอยู่ที่。 อยู่ที่จิต。 ถ้าหากว่า。 เรารักเราได้เราคิดอะไรก็เราคิดได้แล้วถ้าหากเราจะปล่อยวางเราก็อยู่ที่เหมือนกันค่ะ。 จะได้ไม่กลับเข้ามา。 อีกแล้วไง。 ไปวนไปวนมาจะให้。 กลับมากลับมาก็มีที่อยู่ไม่ได้ใจมันยากมันจะสของมันไปเรื่อยๆ。 มันไม่มี。 แล้วทำไมเราคิดล่ะหรือเปล่า。 มันเป็นที่เราเราแตใจแท้ๆไม่มีตัวตนมีแต่ความคิดแตอกให้เราเป็นงไม่มีตัวตนออกใจมันไม่มีตัวตนหรอกถ้าเราคิดมีตัวตนเนี่ยเหม็นอยู่ในใจใจมันไม่มีตัวตน。 บอกว่าใจมันมีตัวตนมันดื้อเลี้ยงลูกจนตาย。 เป็นลูกอยู่นั่นแหละมันมันลูกมันดไม่มีตัวลูกเรามันมีแต่ความคิดแต่งของเราเองที่เราคิดว่ามันมี。 มันก็เลยเอามามีไว้ในใจแท้มันไม่มีหรอกเจ้าเป็นหรือใจมันเป็นสรีระหรือสรีรตัวตนไม่มีรูพรรสฐานมันไม่มีมันไม่มีแสงสว่างไม่มีมืดไม่มีว่าไม่มีใไม่มีร้ามไม่แตได้ไม่มีไม่มีน้ำไม่มีตัวตนไม่มีอะไ。 รเลย。 ใจอ่ะ。 แต่มันรู้แล้วกันว่ามีอะไรอ่ะเกิดดับอยู่ในใจแต่ใจมันไม่มีตัวตนเพราะไม่มีที่อยู่ใจมันไม่มีเนื้อที่ไม่ต้องการกินเนื้อที่แต่เราก็รู้วามันคงจะอยู่ในตัวเรานี่แหละแต่มันไม่มีตัวอยู่ในอยู่ในห。 ัวใจ。 อยู่ตรงไหน。 ไม่รู้อยู่ตรงไหนไม่มีตัวมันไม่มีตัวไม่ต้องการกินแบบนี้แล้วมันไม่มีที่อยู่。 เรานี่แหละเราเนี่ยอยู่ที่ไหนอะไรเนี่ย。 รู้คิดคิดว่าเลยเรา。 แต่มันอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้。 เพราะมันไม่มีตัวหมอผ่าตัดทัตัวร่างกายเราทุกเซ้นออก。 นักวิแล้วก็มาสามารถแยกมนในร่างกายแล้วออกได้หมดเลยแต่หาใจไม่เจอแต่กวามันไม่มีก็ไม่ใช่เพราะวามันมีอยู่ก็ก็อยู่。 หาใจไม่เจอ。 เรามีความคิดมึงอยู่ในคิดอยู่ในใจแต่ใจมันไม่มีตัวมันมีแต่ความคิด。 เปรียเหมือนกับเป็นความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาล。 มันเป็นหนึ่ง่งเดียวกับความว่างเปล่าจักรวาลขอบเขตไม่ตัวเราข้างนอกมันมีแต่ความรู้สึกเรามันมีใจเป็นตัว，เ，ป，็，น，เ，ป็นดวงเป็นก้อ，น，ต，ัว。 เรามัน。 มันไม่มีหลอกใจมันไม่มีตัวตนเลยไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลย。 มันเหมือนกับเป็นความว่างธรรมชาติจักรวาลความรู้สึกเหมือนกับ。 มันอาไปรับ。 ไม่ไปจับไปไปเอาความคิดความรู้สึกไปเยอะสิ่งที่เกิดดับ。 ไม่มีใครเลยเพราะว่าความรู้สึกอารมณ์ที่เกิดขึ้นในแต่ขณะที่มีกระทกับใจดับดับไปเหมือนกับ。 ความความรู้สึก。 ไม่มีใครทุกข์เลยเพราะอะไรธรรมชาติของใจเหมือนกับว่าธรรมชาติไม่มีอะไรไปรองรับมันได้ไม่มีอะไรไปรองรับสิ่งที่เกิดสิ่งที่ดับแต่เพราะความเข้าใจผิดเราว่าใจเป็นเราเป็นตัวเราใจของเราหรือจิเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเราก็เลยเป็นรั。 กมัน。 เราก็เลยเอาใจของเราหรือของเราเนี่ยเรามันมีอะไรความรู้สึกอามณ์อะไรเกิดขึ้นหรือว่าสัมผัสแล้วก็แตวามันเป็นเราเป็นตัวเราเป็นของเราลูกเราเราของเรา。 มันถไม่ถูกใจเป็นไหมอะไรเป็นอะไรเป็นใครรู้จักกันกันหรือเปล่าเนี่ย。 ก็ต้องคิดคิด。 จบจจบไปละ。 ไม่มีอะไรเลย。 ใจมีแต่ความว่างเปล่าไม่มีอะไรเลยสงบจากความปรแต่ง。 สงบจากความปรุงแต่งแต่ผู้ปฏิบัติธรรมเนี่ยปฏิบัติผิดเป็นส่วนใหญ่คือไปทำให้อาการเนี่ยมันนิ่งมันสงบแต่ใจแท้ๆเขาไม่สามารถมีอาการไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างมันเลยสงบจากความปรุงแต่งเป็นธรรมชาติสงบในตัวของเขาเองเพราะเขาไม่มีตัวตนไม่อาจมีกิริยาการได้ไม่มีอะ。 ไ。 ร。 เ。 ลย。 แต่ทุกทุกอย่างเนี่ยมันเกิดจากในใจของเราแน่ใจมันไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยใจมันก็ไม่มีใครเป็นเจ้าของเราตัวต，น，ของเรา，แ，ต，่，เ，ร，า，พ，ูดภาษของเรา，เ。 ราพูดเรา。 ร่างกายร่างกับกันไปเดิน。 ไม่มีตัวตนอยู่จริงหรอกเกิดขึ้นดับเกิดขึ้นดับเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปใครรู้สึกน。 ความมีตัวตนหรือไม่มีตัวตนตนไม่มีกันผ่านกันกับพ่อกับแม่หลังร่างที่มีความรู้สึกไม่มีอะไร。 ความเข้าใจอย่างนี้ไม่มีใจไปคิดอะไรใจมันก็เลยสงบระว่าเปล่าจากความปรุงแต่งใดๆสงบจากความปรุงแต่งใดๆไม่มีใครก็เลยจากกเลสไม่มีใครไปยึดจากความทุกข์เรียกว่าใจมันมีความสงบจากกเลสและความทุกข์สงบจากความปรแต่งออกจากความยึ。 ดถือ。 เลยเป็นสุขอย่างยิ่งอาการของใจที่เป็นสุข。 ไปอะไรให้เป็นสุข。 แต่สุขเพราะว่าสิตัวตนที่ไปเสพสิยึดบเป็นสุขอย่างยิ่งเรียกว่าไม่มีผู้เสพไม่มีผู้ยึดก็ไม่ทุกขเป็นขเพราะว่าสิ้นทุกขไม่ใช่ว่าเป็นขอะไรให้เป็นสุข。 สันติพลังสุขขังใดจะเหนือกว่าใจที่สงบจากความความปรุงแตความยึดบ้านเป็นไม่มีใจนั้นเองแตได้ใจไม่มีเจ้าของเราเรามีเจ้าของ。 ใจระว่างเปล่าเมื่อมันว่างเปล่าปุ๊บ。 เราก็อย่าไปเก็บ。 ความคิด。 ทั้งหลายทั้งปวงที่เราได้รับรู้สัมผัสจาก。 ตาหูคอจมูกลิ้นกาใจอะไรทั้งหลายเนี่ยเอามาเป็นปรุงแต่งวงแต่งในที่นี้ก็เหมือนว่าเราจะต้องมาปรุงแต่งเนี่ยการปรุงแตใจให้เกิดผลขึ้นมาเนี่ยมันก็ไปกับขันห้ามันว่างเปล่าเนี่ยไปปรุงแต่งปุ๊บมันก็จะขันขันปุ๊บมันก็จะเกิดเป็นทุกกก็ได้ๆก。 ็ได้。 ถ้าเราติดสุข。 มันก็ติดถ้าเราติดทุกกมันก็ติดทุกข์。 แต่แล้วเนี่ยมันไม่มีทั้งสุขทุกใจมันว่างมาหมดบอกว่าในเมื่อคนเราเนี่ยมันเกิดมาจากพ่อแม่แต่ขอก็เป็นรูนั่งดินน้ำลงไปแล้วก็ประกอบขันห้านั้นถ้าเราย้อนกลับไปเมื่อใจว่างเปล่า。 เมื่อเป็นคนไม่มีใจว่างเปล่าพอไป。 มีฉันันห้าเข้ามาปุ๊บ。 มันก็ไปรับรู้ได้。 กับเรื่องราวทั้งหมด。 ทั้งที่เราคิดเองแล้วคนอื่น。 มากระทบเรา。 เราก็ต้องรับรับไว้แล้วก็อย่าคงแต่งต่อถ้าเราปรุงแต่งก็ให้หยุดการปรุงแต่งนั้น。 ด้วยความสงบเพื่อ。 ให้เราพ้นจาก。 การกระทบนั้นมันจะมีทั้งสุขและทุกข์。 ถ้าเราหยุดตรงนั้นได้มันก็จะไม่。 มันก็จะทำให้เรารู้สึกว่าปล่อยวางใจเราว่างเปล่ามันไม่ใช่ของเราย้อนไปทีว่าคนเราต้องคิดไว้ว่าทุกวันนี้ไม่มีอะไรเป็นของเราทุกอย่างมาจากความสมมุติสมมุติที่คนชื่อนั้นคนนั้นชื่อนี้เพื่อให้ไม่สับสนวุ่นวายว่า。 จะเรียกคนนี้ว่าไงว่าไงก็สมมุติทั้งนั้นเมื่อมันสมมุติทั้งพ่อแม่ลูกสามีบ้านเช่าทรัพย์สมบัติเมื่อใช่ของเราปุ๊บเราก็พยายามอย่าไปยึดติดสิ่งสมมุตินั้นก็ย้อนกลับมาที่ใจเราว่าเมื่อมันไม่ใช่ของเราแล้วอะไรไม่ใช่ของเราและรับรู้อะไรมาแล้วก็ตั้งสติรับให้มันแ。 ล้วก็พยายามคิดว่า。 เรา。 มันไม่ใช่ของเรามันก็จะไม่คิดอะไรค่ะมันก็จะเฉยๆค่ะก็ยังมีบ้างที่สงสัยอยู่ค่ะแต่ว่าอธิบายติดก็เกี่ยวค่ะก็ให้ให้ว。 ่างเปล่า。 ไม่เกาเกี่ยวไม่ยึดติดวิธีที่จะปฏิบัติอ่ะค่ะก็ยังไม่เข้าใจว่าพอเราพอเรารู้แล้วเนี่ยคือ。 จะต้องยังไงต่ออะไรอย่างนี้ค่ะเกตให้ดีปฏิบัติให้สติตั้งที่ใจดูอยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจสังเกตอยู่ที่ใจและ，อ，ย，ู，่ที่ใจปล่อยวา，ง，อ。 ยู่ที่ใจ。 สติตั้งที่ใจตั้งที่ใจดูอยู่ที่ใจรู้อยู่ที่ใจสังเกตอยู่ที่ใจอยู่ที่ใจปล่อยวางอยู่ที่ใจประตูมีทั้งหมดหกประตูประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายประตูใจ。 ให้เราเนี่ยสำรวมเสือห้าประตูหนูจมูกลิ้นกายห้าประตูสำรวมห้าประตูแล้วก็อยู่คนเดียวเงียบๆอย่าหลับตาเ，พ，ร，า，ะ，ว，่，า，ป，ร，ะต，ู，ใ，จ，ไม่จำเป็น，ต，้。 องหลับตา。 แต่ตาเนี่ยอย่าเอาไปดูอะไรให้มันเพลิน。 หนูอย่าไปฟังอะไรมันเพลินจมูกอย่าไปดมอะไรมันเพลินอย่าไปกินอะไรมันเพลินอย่าสัมผัสสีอะไรมันเพลินแต่ประตูใจเปิดอิสระเสรี。 ให้มันมีความรู้สึกอารมณ์อย่างอิสระเสรี。 โดยเฉพาะความคิดคิดอิสระเสรี。 ปล่อยประตูใจเป็นอย่างอิสระเสรี。 เหมือนดังเณรอาหารเจ็ดขวบก่อนพระโพธละใบลานพระใบลานเปล่า。 รจำคำสอนพุทธเจ้าได้มากเป็นอาจารย์สอนแต่ไม่สามารถปฏิบัติธรรมเสบรรลมาพานอะไรไปหาพุทธเจ้าครั้งใดพุทธเจ้าก็บอกว่ายังไงใบลานเปล่าใบลานเปล่าก็ใบลานใบลานโพก็เลยศึกษาให้ใครสอนก็ไม่มีใครสอนเพราะตัวเองเป็นอาจารย์ใหญ่และที่มานะสูงตัวเองรู้มากกว่าใครแต่ไม่ส。 ามารถบรรลุมากกว่าได้。 อ้อนวอนเจ็ดขวบอายุเจ็ดขวบ。 เป็นอาจารย์。 ให้ช่วยสอนหน่อย。 ลองใจดูจนกระทั่ง。 เห็นว่าพระโพธระหมดทิติมานะแล้ว。 พัฒนาที่จะรู้มากคนที่ผ่านจริงๆก็เลยให้บ่ายว่าอะไรเอ่ยมีจอมปลวกอยู่จอมปลวกนึงจอมปลวกกว้างศอกจอมปลวกว่างศจอมปลวกอะไรคืออะไรคนนี่แหละตัวเรานี่แหละว่ากว้างศอก。 มีรูอยู่หกรูตาจมูกกายใจ。 ในจอมปลวกเนี่ยมันมีตัวเหี้ยอยู่เหี้ยตัวเองอยาก。 ฉัน。 บดปัญญาทำไงอาหารเจขวบเป็นผู้มีปัญญามากก็เลยบอกว่าปัญหาเปิดดูเดียวให้มันออกอิสระเราจะจับมันได้ประตูเดียวประตูประตูปประตูประประตูดูประตูประตูปได้ยินอยู่หายใจพอดี。 รวมไว้ห้าประตู。 ประตูอาจารย์แล้วทำไงเอาอะไรมาปิดตาอะไรปิดหเอาอะไรปิดจมูกเอาอะไรปิดปากปิดไว้ไปให้สัมผัสอะไรพอดีไว้ประตูรวมไว้เอาขนาดนั้นน่ะเล่นโทรศัพท์มือถือดูหนังฟังเพลง。 แล้วก็หูอย่าไปฟังฟังนู่นฟังนี่เจริญใจหาอาหารอร่อยอร่อยกินตอนนั้นน่ะ。 ไปกินอะไรเข้าจมูกหาอะไรไปน้ำหอมื่นใจ。 ก็จะให้ไปสัเสียสีอะไรที่มันสบายแล้วก็รวมไปหาประตูอยู่คนเดียวอยู่คนเดียวก็ได้ก็ได้ได้ลินทำได้หวังงานต้นไม้。 น้ำต้นไม้。 ต้องสำเร็จเร็วๆเร็วๆจะรีบรีบ。 จะไปทำกับข้าวส่วนใหญ่ผู้หญิงจะเพลินหลายคนแล้วไม่กลรทำกับข้าวแล้วเพลินทำกับข้าวไม่รู้ก็ถูกใจ。 ไม่สามารถรู้ประตูใจได้ทำงานไว้ไม่ให้。 เพื่อไม่ให้มันเพลินไปกับอะไรแต่จะไปหางานที่เพลิงทำแต่พวกเป็นผู้หญิงเข้ามันลำครัวแล้วไม่เห็นใจก็ไม่เข้าครัวครอบครัวแล้วก็จมิก็อยากไปให้สัมผัสอะไรที่มันเพลินใจที่ถูกใจแล้วก็เหลือเปิดประตูเดียวประตูใจไปซะผู้หญิงที่ชอบอยู่ในห้อง。 ครัว。 จะกลเนี่ยไปเดินทรงกลม。 ไปโดนสังคมอยู่คนเดียวไปนั่งสมาธิอยู่คนเดียวไม่ต้องนั่งหลับตาแล้วเฝ้าดูอยู่ที่ประตูใจตัวเหี้ยอยู่ที่ประตูใจแล้วเหี้ยออกมาเมืองเรามีแต่ความความกลัวความอิจฉาพอใจไม่พอใจครับใจอยู่ในนัั้。 น。 แหละ。 มันไม่ใช่เป็นเรื่องจริงน่ะตัวเหี้ยหลานเต็บ้านเต็เมืองไม่รู้เรื่องเลยประตูแม่เนี่ย。 บอรีบปิดลวัวแล้วก็ไปเลยไม่ต้องห่วงเรื่องไปนะเรื่องอะไรใส่ตู้เย็นไว้แล้วก็ไปแล้วก็ไปผมเลยไปเดินกลมแล้วก็อยู่คนเดียวเงียบๆเลยกลมไปทำอะไรอยู่ที่ประตใจไปอยู่คนเดียวที่เป็นงานอะไรที่ต้องการผลสำ。 เร็จ。 อยู่ในห้องน้ำก็ได้อยู่ๆก็ได้อยู่เนี่ยก็เฝประตูใจได้。 ทำอยู่ตลอดเวลาทั้งวันยี่สิบสี่ชั่วโมงเนี่ยประตใจ。 มันมีความรู้สึกคิดอารมณ์อะไรมารู้หมดเห็นหมดแต่ไม่ติดไฟแล้วดับมัน。 ไม่ลอเอาตัวเองไปคิด。 เหยเหี้ยยแต่เราไม่ออก。 มันออกไปหมดเลย。 บอกไว้ให้หมด。 ตัวไปให้หมดไป่อยๆแต่ตัวเราไม่ไป。 ไว้ไม่ไปกับมันไว้แล้วก็ไม่หลคิดไป。 เงียบๆ。 กูรู้ไม่คิดพูดคิดไม่รู้แต่ผู้รู้เนี่ยมันรู้ทุกที。 ไม่เรายตัวเองเป็นรู้รู้แต่รู้ไม่ได้ไม่ได้ไม่มีการไม่มีแสงสว่างไม่มีมืดไม่มีใไม่มีไม่มีสุขไม่มีทุกข์。 ไม่อยากต้องแต่งได้เพราะว่าใจไม่มีตัวตนมีแต่รู้อย่างเดียวรู้ไม่อาจคิดคิดไม่ใช่รู้รู้ไม่อาจคิดรู้ไม่ใช่คิดคิดไม่ใช่รู้แต่รู้คิดแหละเห็นว่ารู้ไม่คิดไม่รู้มันคนละตัวกัน。 ไอจิที่คิดมันคิดอยู่ในใจที่ว่างเปล่าใจมันเลยรู้ตลอดเวลาว่ามีอะไรมาคิดอยู่ในใจมีความรู้สึกคิดอารมณ์มาเกิดดับอยู่ในใจแต่ใจไม่เกิดไม่ดับมีแต่ความรู้รู้ว่าอะไรมาเกิดดับอยู่ในใจที่ไม่เคลื่อนไหวไม่ปรุงแต่งไม่ปรากฏอะไรเลยเปรียบเหมือนเป็นความว่างเปล่าธร。 รมชาติจักรวาลไม่ใช่ความรู้สึกความรู้สึกว่าไม่ว่างความรู้สึกว่าไม่ว่างมันความรู้สึกว่างไปเป็นความไม่มีอะไรเลยแต่ความรู้สึกนึกอารมณ์เนี่ยเกิดอยู่ในใจที่หาตัวใจก็ไม่มีแต่ใจยังไม่เกิดไม่ดับเป็นความไม่ปรากฏอะไ。 รเลย。 เลยพบว่าความรู้สึกอารมณ์ที่ปรากฏกิริยาการทั้งหมดเกิดดับอยู่ในความไม่ปรากฏอาการ。 หรือความมีเนี่ยความมีมีอยู่ในความไม่มี。 หรือในความไหวไหวของความรู้สึกึคิดอารมณ์หรือของจิตนั้นความไหวๆเกิดดับอยู่ในความไม่ไหว。 ว่ามีมีอยู่ในความไม่มีความเกิดจากเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับสังเกตจนเห็นอย่างนี้ว่า。 จนท่านกล่าวว่าใจเปรียบเหมือนมดลูกหรือครันของผู้หญิงคันหรือมดลูกของผู้หญิง。 ส่วนความรู้สึกคิดึคิดอารมณ์ที่มาเกิดจากอยู่ในใจในแต่ละขณะเหมือนเด็กที่มาเกิดในครรภ์เดี๋ยวเป็นเด็กดีบ้างชัว่าเป็นเด็กที่เป็นบุญบ้างเป็นบาปบ้างเป็นกุศลบ้างที่สุดนบ้างเด็กที่เป็นสุขเด็กถูกใจบ้างไม่ถูกใจเราบ้างแต่ไม่ว่าจะเป็นถูกใ。 จไม่。 แต่เปรียบเหมือนใจเนี่ยคันไม่ได้เกิดไประดับไม่คลอดไปด้วยนะเนี่ยมดลูกไม่ใช่เด็กเกิดออกไปไปความอารมณ์ความรู้สึกอารมณ์ไปไม่ลูกผู้หญิงผู้หญิงไม่ใช่เด็ก。 คล้ายๆอย่างนี้เปรียบเทียบ。 เฝ้าสังเกตให้ดีๆที่ประตูใจจะพบกับใจที่ไม่เคลื่อนไหวไม่เกิดไม่ดับไม่มีแสงสว่างไม่มีมืดไม่มีผ่องใสไม่มีเศร้าอง。 ไม่มีมืดไม่มีสว่างไม่มีสงใสไม่มีต้องบอกไม่มีสุขไม่มีทุกข์มือว่าใสหรือเราองมันเป็นเด็กเกิดเหมือนเกิดในเกิดมดลูกเกิดใจแล้วก็ดับไปจากใจเกิดดับดับใจแต่ใจไม่มี。 อยู่อย่างนี้อยู่เงียบๆคนเดียวแล้วท่านจะพบว่าความเกิดจากทั้งหมดเกิดกับอยู่ในความไม่เกิดกับความไว้ไหวกิริยาการของจิตที่ปรุงแต่งเกิดจากอยู่ในใจที่ไม่ไม่อาจปรุงแต่ง。 เมื่อไหร่ที่ท่านพบว่าน้ำไหลนิ่งเมื่อไหร่ที่ท่านพบน้ำไหลนิ่งเห็นน้ำไหลนิ่งได้เมื่อนั้นท่านจะพบความเคลื่อนไหวอยู่ในความไม่เคลื่อนไหวพบจิตที่ปรุงแต่ง。 เกิดดับอยู่ในใจที่ไม่อาจปรแต่งได้พบความนี้มีอยู่ในความไม่มีสังเกตให้ดีไม่ใช่มีแต่สิ่งที่มีไม่ใช่มีแต่สิ่งที่เคลื่อนไหวไม่ใช่มีแต่สิ่งที่สุๆแต่มีสิ่งที่เหนือสุขหรือทุกข์เพราะสุทุกข์เป็นสิ่งที่เคลื่อนไหวเกิดกับอยู่ในใจที่ไม่เคลื่อนไหวไม่เกิดไ。 ม。 ่ด。 ับ。 เขาเรียกว่าเนื้อสุขเนื้อทุกข์。 เนื้อความปรุงแต่งทั้งมวล。 เนื้อโรคทั้งสามกามโลกคลูกโลกรูปโลกคเนื้อกาภพรูปประภพรูปประภพ。 จากโลกทั้งสามหลุดพ้นจากโลกทั้งสามไปสู่ความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาลเป้าหมายหรือสาระสำคัญที่ท่านปฏิบัติเพื่อให้ไป，ถ。 ึงจุดนี้。 จงเฝ้ามาที่ประตูใจอยู่เงียบแล้วท่านจะรู้เห็นได้ตัวของมันเองแต่ไม่ใช่ว่าท่านเข้าใจผิดหลายคนมาปฏิบัติผิดพยายามไปทำจิที่มันเคลื่อนไหวให้มันไม่เคลื่อนไหว。 แล้วก็มาบ่นอยู่หลายคนบอกว่าทำไมมันไม่นิ่ง。 ทำไมมันไม่นิ่งแสดงว่าท่านเนี่ยปฏิบัติผิดตั้งแต่แรกท่านตั้งสมมติฐานมาก็ผิดตั้งแต่แรกเลยเพราะว่าความไว้ไหวมันรองรับด้วยความไม่เคลื่อนไหวแต่ท่านจะเอาสิ่งที่ไหวทำให้มันนิ่ง。 ท่านปฏิบัติยังไงท่านไม่อาจจะเข้าถึงทำที่ไม่เคลื่อนไหวได้เพราะทำที่ไม่เคลื่อนไหวไม่ปรากฏอะไรหรือเป็นวิกสังขารส่วนตามที่เคลื่อนไหวเกิดเปลี่ยนแปลงได้ไม่ว่าจะเป็นร่างกายเราจิตใจความรู้สึกหรืออารมณ์และทุกสรรสิ่งในโลกนี้ที่มีความเกิดจากเคลื่อนไหวเสื่อ。 มไปสิ้นไปพังสลายไปเป็นสังขารทั้งหมดสิ่งใจมีแล้วก็มีขึ้นมาแล้วก็พังสลายเสื่อมไปสิ้นไปแก่เจ็บไปดับไปทั้ง，ล，ูกทั้ง，น，า，น，ล，้，ว，น，แต่เป็นสังข，า。 รทั้งหมด。 แต่ทั้งหมดสังขารทั้งหมดเกิดกลับอยู่ในวิสังขารคือความว่างเปล่าเปรียบเหมือนความว่างเปล่าของจักรวาลสังขารทั้งหมดคือทุกสรรพสิ่งที่ล่องรอยอยู่ในจักรวาลเป็นสังขารทั้งหมดทุกสรรพสิ่งล้วนเกิดเปลี่ยนแปลงเป็นของไม่เที่ยงแม้แต่โลกของเราใบนี้จะเจ้าก็ถามว่าอน。 าคตข้างหน้าทุกไฟไหม้ละลายไปทั้งใบแล้วก็เกิดโลกใบใหม่ขึ้นมาอีกแล้วก็เกิดทุกชีวิตขึ้นมาบนผิโลก。 ทุกสรรพสิ่งล้วนมาจากความไม่มีแล้วเกิดมาไปสู่ความมีระดับกลับคืนไปสู่。 แม้แต่ในร่างกายจิตใจของเราไม่ใช่ว่ามีแต่ร่างกายที่เคลื่อนไหวไม่ใช่มีแต่ปากที่พูดได้ที่เคลื่อนไหวได้ไม่ใช่มีแต่จิตที่มีความรู้สึกและกคิดอารมณ์แต่มีใจที่ไม่เคลื่อนไหวรองรับสิ่งที่เคลื่อนไหวเพราะสิ่งที่เคลื่อนไหวเกิดจากเกิดจากขึ้นมาจากความไม่เกิดไ。 ม。 ่。 ด。 ับ。 ความมีความปรุงแต่งเกิดจากขึ้นมาจากความไม่มีความไม่ปรุงแต่ง。 เธอไม่มีอะไรเลยแล้วก็มีอะไรขึ้นมาแล้วก็ดับกลับขึ้นไปสู่ความไม่มีเธอไม่มีความคิดก็มีความคิดขึ้นมาแล้วความคิดก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีความคิดนั้นเธอไม่มีอารมณ์อย่างนั้นแล้วก็มีอารมณ์อย่างนั้นขึ้นมาแล้วลงมณ์ยังไงก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอารมณ์อย่。 างนั้นเธอไม่มีความสุขความทุกข์แบบนั้นขึ้นมาแล้วก็มีความสุขความทุกข์อย่างนั้นขึ้นมาแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี。 ทุกสรรพสิ่งล้วนมีขึ้นมาจากความไม่มีระดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีท่านเฝ้าสังเกตอย่างนี้ในใจของท่านท่านจะรู้เองในใจของท่านว่าสิ่งที่เคลื่อนไหวสิ่งที่เกิดดับล้วนเคลื่อนไหวเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดไม่ดับสิ่งเหล่านั้นมันมีอยู่ตลอดกาลความไม่เกิดไม่ดับไม่อ。 ยู่ตลอดกาลความเกิดดับก็มีอยู่ตลอดกาลดังนั้นท่านอยากเข้าใจผิดปฏิบัติทำผิดโดยการพยายามทำสิ่งที่เกิดจากธรรมชาติที。 ่เกิดดับ。 เรียกว่าสังขารให้มันไม่เกิดระดับให้มันนิ่งๆเฉยๆ。 เพราะมันเป็นอาการถ้าจะบังคับบีบบังคับมันเฉยๆยังไงก็ตามเดี๋ยวมันก็ต้องเคลื่อนไหวถ้ายิ่งท่านพยายามไปบีบบังคับความรู้สึกนึคิดอารมณ์ให้มันนิ่งเฉยๆว่ากว่าถ้าจะไม่พบใจที่ไม่เคลื่อนไหว。 ท่านต้องเห็นความจริงมันจึงบอกว่าให้เปิดประตูใจให้เป็นอิสระเสรีท่านจะเห็นความเคลื่อนไหวเกิดจากอยู่ในความไม่เคลื่อนไหวแล้วใจของท่านก็จะเป็นสิ่งที่ไม่เคลื่อนไหวไม่เกิดไม่ดับไม่สุขไม่ทุกข์สิ่งใดเคลื่อนไหวสิ่งนั้นเป็นท。 ุกข์。 สิ่งใดน่าเคลื่อนไหวได้สิ่งนั้นคนจะ。 สิ่งใดเคลื่อนไหวได้เกิดดับได้เปลี่ยนแปลงได้ไม่เที่ยงได้สินั้นเป็นทุกข์ทั้งหมดเพราะสิ่งใดเป็นอันนี้จังสิ่งนั้นเป็นทุกข์สิ่งใดเป็นทุกข์สิ่งนั้นเป็นอนัตาฉ่นนั้นท่านต้องสังเกตมันเงความสังเกตมารวมทั้งมันรวมสติสมาธิปัญญาอ。 ย。 ู。 ่ในนั้นฤdเสรจงเฝ้าสังเก。 ต。 ท。 ี่。 ป。 ระตูใจอยู่。 แล้วสติสมาธิปัญญามันก็รวมอยู่ในที่ในการสังเกตนั่นแหละ。 แล้วท่านจะพบใจ。 ผู้ใดพบใจผู้นั้นพบทำผู้ใดถึงใจผู้นั้นถึงนเข้าใจแม่ถามว่าเราจะปฏิบัติอย่างไรว่าให้รวมตาจมูกลิ้นกายนะคะแล้วก็ให้เฝ，้。 าดูใจค่ะ。 ไอ้หนูที่มาใหม่นะเข้าใจไหมลองมาให้。 เข้าใจค่ะแต่ว่า。 ถามว่าถ้าเกิดให้ปฏิบัติจริงมัน。 เป็นสิ่งที่ยากอ่ะค่ะต้องค่อยๆค่อยๆปฏิบัติมากกว่าถามว่าเข้าใจไหมมันอาจจะเข้าใจแต่ว่าถ้าทำคงจะยากค่ะที่หนูบอกวามันยาก。 อะไรล่ะมันยากมันความยากมันเป็นยังไงอธิบาย。 ให้เราฝึกใจเนี่ยค่ะมันยากให้อยู่กับความว่างเปล่าอ่ะมันอยู่กับไม่ได้บอกให้อยู่ให้เราฝึกฝเราเนี่ยค่ะมันคิดว่ามันมันเหมือนกับว่าทุกอย่างมันมีสิ่งปรุงแต่งอยู่ตลอดล่ะค่ะ。 มันจะมีสิ่งปรแต่งออกมาอยู่เรื่อยๆเราต้องใช้เวลาในการฝึกอ่ะค่ะตลอดแล้วอยากยังไงเข้าใจผิดอะไรเนี่ยไม่ถูก。 มันยากจากตรงที่หนูเข้าใจไม่ถูกนี่แหละเข้าใจผิดยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่。 หนูเลยบอกว่ายากที่หนูวามันยากเพราะวามันไม่ปรุงแต่งตลอดเลยจะทำยังไงให้หนูไม่ปรุงแต่งไม่คิดให้ปรุงแต่งไม่ได้อย่างนี้แสดงว่าฟังฟังผิดก็บอกว่ามีเสียงมาบอกว่าเอาพูดใหม่พูดทีนึงอ่ะยังไม่ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าทำยังไงให้ติดเราเนี่。 ยถึง。 ฝึกฝึกติดเราให้ได้อ่ะค่ะ。 เดี๋ยวทำไมมันฟังแล้วมันทำไม。 เปลี่ยไป。 บอกว่าเปิดประตูใจอิสระเสรีและประตูใจมีอยู่2ชนิดคือมีจิตคิดนึกปรุงแต่งอิสระเสรีกับใจที่ไม่ปรุงแต่งไม่ไม่ปรุงแต่งได้ไม่ใช่ว่าเราไปบังคับใจไม่ปรุงแต่งมันเป็นธรรมชาติปรุงแต่งได้แต่เป็นที่รองรับสิ่งที่เกิดจากสิ่งที่ปรุงแต่งกลายเป็นว่าให้คิดให้อยู่กับใจวๆ。 เดี๋ยวผิดหรือเปล่า。 ยังเข้าใจผิดอยู่อ่ะค่ะ。 เอาคนที่มาดีดีกว่า。 ใครอาสายกมือ。 อันนี้ก็ตามความเข้าใจของผมนั้นก็จะถูกหรือเปล่าไปทราบคิดอย่างที่หลวงพ่อพูดบอกว่าใจเราเนี่ยมันมันเหมือนกับกับกับท้องใจเหมือนกับท้องท้องส่วนความคิดนึกต่างๆที่ปรุงแต่งเหมือนลูกที่เข้ามาแล้วก็ออกไปเข้ามาอ。 อกไป。 หรือว่าใจเนี่ยเหมือนจักรวาลกว้างใหญ่。 แต่โลกนี้เหมือนสิ่งที่มันปรุงแต่งปรุงแต่งแล้วก็หยุดปรุงแต่งแล้วก็หยุดแต่ใจไม่ได้ปรุงแต่งอะไรแต่ว่าไอ้ที่ตัวปรุงแต่งมันอยู่ในสิ่งที่ไม่ปรุงแต่งเหมือนกับลูกอยู่ในครรภ์แต่ครันไม่ได้ไม่ได้เป็นลูกครันกับลูกก็แยกกันแยกออกกันขึ้นมาเนี่ยวิธีปฏิบัติที่ผม。 เข้าใจว่าก็คือให้สังเกตลงไป。 ให้สังเกตลงไปว่า。 ในสิ่งที่มันปรุงแต่งเนี่ยมันมีอยู่ในสิ่งที่ไม่ปรุงแต่ง。 ผมเข้าใจอย่างนี้ไม่ทราบ。 จะคำ。 จะได้จะได้เป็นประธาน。 ได้ได้นะเนี่ย。 นิดนึงให้ให้เลยไปหน่อย。 ขับ。 ผัก。 ของในใจของโยมยัง。 มีช่น。 ความหมายมีความสงสัย。 ยังมีความสงสัยสิ่งนี้มันเป็นปรุงแต่งปรุงแต่งเหมือนเด็กเป็นมดลูกของเอาตัวเองไปเป็นคนเป็นคนดิลนคนสงสัยคนพยายามคนค้นหาคนประมวลผลเอาตัวเราไปเป็นแล้วที่มันคลออกไปคลอดออกไปเป็นมดลูกไม่ใช่ไม่แยกออกมามันแต่รู้อยู่。 แล้ว。 ก็อยู่นี่แหละแต่มันก็คือเด็กลูกเด็กเป็นคนไม่ได้นิดเดียวที่เดียว。 จิตมันมันมีความคิดความึกความตรองอยู่ในความึกตอนอยู่โยมเห็นตรงนี้ละเอียดเอียดนะมันเนี่ยปล่อยให้มันของมันอิสระเกิดแล้วก็เกิดเด็กมันเกิดจากมันอิสรปล่อยมันต้องแยกให้ได้2อย่างนี้。 ก็เหมือนกับอยากกับห้องนี้กับคนที่เข้ามาในห้องนี้เหมือนกันใช่ไหมครับห้องอะไรอะไรเป็นคนที่มานั่ง。 เราอยู่แล้ว。 ได้ครับใจครับ。 ตรงๆที่ตรงที่ว่างเปล่านี่ที่หลวงพ่อเคยพูดว่าธาตุรู้นั่นใช่หรือเปล่าว่าเปล่าแขหัวใจ。 แล้วก็ธาสน้ำเป็นคุณสมติ。 เข้าใจไม่ไม่ใช่ถือว่าเป็นลูกแต่เป็นอาการ。 มืเข้ามา。 เปล่า。 เดี๋ยวความรู้สึกเข้ามาความสว่างออกรู้สึกก็เข้ามาเข้ามาว่ามชาติ。 ความมืดออก。 ชื่อว่า。 จักรวาลเดิม。 การ。 พุหรือว่ามหาสุชตา。 จักรวาลเดิม。 ไม่อะไรความรู้นะความรู้เดียวกันความของรู้รู้แต่เป็นความว่างธรรมชาติและอากาศอากาศเป็นความว่าไม่มีความรู้。 เป็นภาพรู้ที่เคลื่อนไหวแต่งได้ไป่อยวาปรุงแต่งนะหมดแล้วก็อะไรได้เพราะว่ามันไม่มีมันเป็นความมีอะไรมีแต่ความรู้ไม่ได้อะไรกันรู้สึกอะไรได้แต่ถ้ารู้มันไม่มีอะไรไม่ได้。 แล้วเวลาตายแตกหนัก。 ธแตกขันดับอาดับธดธาตอากาศกว้างอาุอากาศ。 ก็เลยไปแล้วไปมันก็หายไป。 อาว่างก็เลยไปหายไปเป็นเดียวกับความว่างธรรมชาติตามเนี่ยความรู้ที่ไม่แต่มาตามหาของหา。 ยังไงก็ไม่เจอ2ท่าน。 ตามหายานของพระกะ。 หาไม่ไปถามพระจะเจ้า้าจิไปไหนเจมัธรรมชาติความรู้ของหายไปเหมือนดดเหมือนดเปลวไฟสิ้นเชื้อ。 เปลวไฟที่สิเชอหรือเหมือนกับเปลวไฟอยู่ต่อหน้าหาย。 ก็ไม่ต้องไปรับโทษทางที่ไหนต่อไปตามหาไม่เจอก็เอาวิญาไปไม่ได้ไปไม่ได้ทั้งหมดทั้งหมดก็ให้ไม่ได้。 กระจกลงแกที่คนเมื่อกี้ถามว่าปฏิบัติยังไงเข้าใจเกเกตอยู่ที่ใจว่า。 ไปมันไปหน่อย่อยไปเป็นแค่รู้แค่รู้แค่รู้แค่รู้แค่รู้ที่ปฏิบัติคนที่ถามว่ากวิธีปฏิบัติเข้าใจครับเข้าใจปฏิบัติก็คือสังเกตลงไปที่ใจใจมันก็คือความรู้สึก。 ใจก็คือความรู้แต่ความรู้นี่มัน。 ความรู้แล้วมันคิดมันรู้คิดมันจะติดกันเลยนะคิดถึง。 ก็รู้แล้วมันจะคิดทันทีถ้าเรารู้รู้แล้วมันคิดก็คิดเราก็รู้อีกทีแล้วมันก็จะรู้นะหายไปเดี๋ยวมันก็รู้ไหมคิดมาก็รู้รู้อยู่กับรู้อยู่กับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นโดยที่ที่ไม่ไปรู้กับทุกสิ่งที่มันเกิดขึ้นแล้วก็เฉยๆนะว่ารู้ที่เราพูดรู้รู้กับสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือ。 นเด็กเล็กๆที่มันรู้อะไรเด็กเล็กๆที่มันมองอะไรมันมองไม่เหมือนเรานะ。 มองเห็นเทียนเห็นอะไรมันก็รู้อะไร。 สังเกตก็คือลุงพ่อก็บอกว่าอยู่เฉยๆสังเกตทุกคนลองอยู่เฉยๆเลย。 อยู่เฉยๆป๊บเนี่ยมันก็จะมีความรู้ขึ้นมาก่อนหรือแป๊บเดียวก็จะคิดก็คิดแล้วก็รู้อีกทีนึงรู้ที่มันคิดนั่นแหละแต่ไม่ได้รู้เรื่องที่คิดรู้ที่มันคิดก็หยุดอีกเดี๋ยวเราก็สังเกตต่อไปก็คิดมาก็รู้อีกทีนึงตอนนี้เมื่อรู้มันเกิดเกิดเราสอนมันรู้มากๆขึ้นมากขึ้นมั。 นก็ความคิดมันก็จะลดลงไปหรือไม่ลดลงไปแล้วก็ทันที่มันคิด。 เลยก็กลายเป็นว่าจริงๆเขาอยู่กับรู้ไม่ได้อยู่กับคิด。 ปกติแล้วเราก็จะอยู่กับคิด。 คิดนู่นคิดนี่แล้วก็คิดไปคิดมาก็ลุกไปตามที่คิดเลยพูดไปตามที่คิดทำไปตามที่คิดแต่ถ้ารู้ก่อนมันก็จะมันก็จะหยุดหยุดแล้วมันก็อาจจะใกลควอาจจะเป็นว่าไอ้ที่คิดเนี่ยมันจะทำหรือไม่ทำมันอาจจะเป็นไงก็ได้มันอาจจะปรก็ได้แต่ว่าเราก็ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ถ้าเ。 ราตั้งใจปฏิบัติเวลารู้อยู่เฉยๆ。 ก็การปฏิบัติแนวหลวงพ่อไม่ต้องทำอะไร。 รู้อยู่เฉยๆ。 เห็นไหมครับสังเกตดูเฉยๆก็รู้เฉยๆก็รู้เฉยๆเดี๋ยวเดี๋ยวมันก็จะคิดขึ้นมา。 บางทีมันรู้อย่างนี้ก็เพราะรู้รู้อยู่เฉยๆว่านี่มันเป็นรู้บางทีมึงก็ไม่รู้ลมหายใจ。 อย่างนี้ไม่คิดนะ。 ก็ไม่เป็นไรไม่รู้เราไม่จ่ายรู้เราไม่มันก็คิดด้วยคิดด้วยไม่คิด。 คิดด้วย。 ไม่ต้องมี。 อะไรก็ตามที่มันเป็น。 ไป่อยไปปล่อยไปไป่อยวาหัวหัวมันอย่างเดียวสร้าง่างอย่างเดียวใช้คำว่าชอบมันเหมือนกันเป็นตัวตัดไปเลย。 ไปวัดก็ได้。 จุดนี้ที่หลวงพ่อพูดบอกว่าเอาพุทธโธหรือเอาลมหายใจเข้ามาเป็นตัวคานคานที่เราผ่านเพื่อที่เราจะรู้ความคิดใช่ไหม。 รู้เนี่ยยอมรับตามความเป็นจริงอย่างที่มันเป็นและยอมรับตามความเป็นจริงอย่างที่มันเป็นทุกปัจจุบันใจ。 รู้เห็นแล้วยอมรับตามความเป็นจริงที่มันเป็นใจอย่างที่มันเป็นใจคนทุกจากโลกที่เป็นทุกข์ไปสู่พผ่านทุกมันเป็นอย่างนี้เราให้เป็นอย่างนี，้。 อย่างนี้。 เลตรงข้าอีสารูบาา。 ซื้อ。 หซื้อ。 ซื้อ。 ผู้ซื้อซื้อ。 แปลว่าอะไร。 รู้เฉยๆค่ะ。 รู้เฉยๆลูกตาใช้อยู่ภาสารนี้。 แต่พอใช้แล้วคนมันเข้าใจผิดคแปลผิดว่ะคือไปรู้อะไรแล้วทำใจเฉยๆ。 น้ำตาใจเป็นความคิดทำใจนิดเฉยๆไม่สะเทือนเทือนมันเลยหัวเลยเลยจริจริงตัวนี้หลายคน。 ผมเองก็เป็นก็คืออะไรก็รู้อะไรเราจะทำเฉยๆคือเราไปเราไปทำเฉยๆไม่ใช่ปล่อยไม่ใช่ปล่อยไปนะครับไปเราไปทำเฉยๆเพราะว่าที่เราแปลคำว่ารู้เฉ，ย。 ๆนี่แหละ。 ไม่อยากไม่อยากพูดเรื่องคำนี้เลยเข็ดมากเลยทำเฉยๆมันไม่ใช่ว่าอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่มีใครเข้าไปยึดมันต้องมันต้องรู้ภาษอีสานก็ว่าตรงไปตรงมาไม่มีใครเข้าไปยึดมันเป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้นเป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้นไม่ไม่มีใจก็ไม่มีตัวใจ。 ก็ไป。 กาอยู่ดีหนังสือตามาเขียนเล่มนึงว่านพพานคนมาทำที่ตัวเรา。 พยายามมาทำตัวเราให้ตัวเราเนี่ยมันคือแต่ความจริงเนี่ยคือมันธรรมชาติของถ้าารู้เขาตรงไปตรงมาเพราะว่าธรรมชาติของก็เป็นวิสังหารปรแต่งไม่ได้เขาไม่มีเครื่องมือไม่มีตัวตนเขาจะดัดแปลงแทรงอะไรไม่ได้มันเป็นธรรมชาติที่ต้องรับรู้ทุกอย่างอย่างที่มันเป็นมันเป็。 นธรรมชาติของชาติรู้แต่ที่ตัวเราเนี่ยให้ตัวเราเนี่ยไม่ให้。 ไม่ให้มันเกิดอะไรขึ้นเลยเฉย。 ใช่。 เราเรา。 เหมือนกันเข้าใจครับก็เหมือนกับจิตมันไม่สงบแต่เราจะทำให้สงบใช่ไหมครับ。 ไปปฏิบัติถามนิดว่าถ้าบริกรรมพุทธธอยู่เนี่ยไม่ใช่รู้สึกใช่ไหมเธอไม่เรามีอะไรกันเราเองไว้ไม่แข็แข็แข็งแรง。 ไม่เดี๋ยวหกล้มเลย。 พ่อม่อความคิดว่ามีอาการอะไรมันเข้าถึงผู้รู้ที่ไม่ของแต่งได้มันมีตัวตนที่。 ตัวตนยังมีความรู้สึกว่าผู้รู้เป็นตัวตนเป็นตัวเราเป็นผู้รู้รู้เป็นตัวเราได้รู้มีตนกับปลารที่ถูกไปแล้วเนี่ยรู้ตรงไปตรงมาเลยมีตัวตนนไปในแต่ละขณะแตบ้างยังไม่แข็งแรงยังไม่เข้มแข็งยังรู้สึกว่ารู้เป็นตัวเราตัวเราเป็นผู้รู้มันปรุงแต่งได้แต่ธรรมชาติรู้มั。 นไม่มีใครเป็นเจ้าของไม่มีตัวตน。 มันเป็นแต่รู้แต่ตัวตนมันไม่มีไม่มีมันไม่คิดปรแต่งได้。 ทำอะไรเนี่ยแปดขวบทำเป็นทำเฉยเลยทำไปทั่วเลยถึง。 แปดขวบเด็กแปดขวบเป็นธรรมพูดเป็นธรรมแบบกว่าเนี่ยมันเป็นมานะอย่าไปเชื่อมัน。 เป็นมามันคิดดีคิดชั่วมีอาการที่ดีที่สุดชั่วอะไรมันเป็นมาจะไปเชื่อมันได้ไงล่ะลูก。 เวลามันมันคิดไม่ดีมีอารมณ์ไม่ดีอ่ะมันจะหลอกพาเราไปนรกอย่าไปเชื่อมัน。 แล้วคิดดีๆนะลูกมันคิดดีๆแล้วเป็นยังไงมันคิดดีๆมีอารมณ์ดีๆมันจะหลอกพาเราไปสวรรค์แต่ความจริงมันมีนรกอยู่ในนั้น。 ถ้าเราไปเชื่อมันมันเฉยๆ。 มาแกล้งทำตัวเป็นคนดีเราจะไปเชื่อมันจะหลอกเราไปตลรกเดียวบอกคนไม่ดีเชื่อ。 หน้าถือใหม่ไม่สะอะไรเลย。 โยมถามตอบแปดขวบ。 8ขวบ。 เป็นมาร。 ไม่ต้องพูดเลยมาหลอกลวงเขาเป็นมาหมด。 บอกว่าเราต้องคอยรู้เท่าทานมันดีก็ต้องคอยรู้เท่าทานมันนี่มันเฉยมันสงบอะไรก็คอยรู้ทานทไม่ใช่หลงนะเราต้องคอยรู้ทันมันวามันเป็นมันจะหลอกเราไปนรกหรือเปล่า。 แต่ถ้าสิบขวบที่นิ่มเป็นทำหมดเลยพูดเป็นธรรม。 ไปทำเราไปดูแล้วก็เข้าไปดูในyoutubeก็ได้ซีรีย์。 ทางเดินทางทางเดินทาง。 serieสี่。