顶礼大德及两位导师。

上次我向龙婆寻求建议，龙婆说我“沉溺”了，如果能稍微“点击”一下，就能听懂佛法。现在我想再次请教龙婆，还有什么需要指导我的吗？我们需要用什么方法？（提问：修行方法和对涅槃的疑问）

自从那天以后，我觉得内心很滑稽，滑稽的地方在于：起初，我觉得修行非常困难，非常非常难，因为需要付出极大的精进。然后龙婆说：这非常简单，只要不执着。刚好我把声音调小了，声音很小，就是说只要不执着，让它“随它去”。我用了“随它去”这个词告诉龙婆，然后就变得非常简单，就是放手，随它去。我只是观察各种现象，并且知道一切都是自然的。但我觉得我仍然执着。龙婆说那就“随它去”。

然后我觉得，刚开始回去的时候，我每天都观察，观察当下，活在当下。然后我觉得涅槃并没有去哪里，涅槃不在任何地方。涅槃就是……它并不困难，只是活在当下。但……但我还是觉得我很执着。然后它就说“随它去”，就这样。然后我就疑惑，还有什么需要指导的吗？

法谈一：当下即涅槃

没什么了，你还想要什么？我想龙婆肯定会这么说，但我还是想……这是什么？他们说是当下。我们涅槃的当下，涅槃是什么？

（提问：涅槃的定义）

是不执着。是没有“我”去得到什么，没有“我”，没有“我”的自性，没有“我”去得到什么，没有“我”去成为什么，没有“我”去达到什么，就是这样。没有得到什么，没有成为什么，不觉得有“我”去达到什么。而是心在当下止息。没有过去可以去获取什么，过去的都被舍弃了。未来也没有“我”去得到什么，去成为什么，去达到什么，因为当下的“我”也没有“我”去执着什么。

那还能有什么呢？我想我没有问题了。

法谈二：五蕴与真如

只剩下自然。心已经停止造作。然后让五蕴继续运作。身心，受、想、行、识，它们还没有到破灭的时候。还没到寿命终结的时候，还没到蕴坏灭的时候，就让五蕴继续运作，尽最大努力利益自己，然后灭尽执着者的自性，成为与自然合一的心，没有自性。

但五蕴仍然在世间，在自然中流转，因为还没到坏灭的时候，还需要用身体去工作，嘴巴还需要说话，就像现在这样说话，说话，说话。心还需要思考、回忆、造作，来说话、交谈、教导。因为身心的一切，都在行走、说话、思考、回忆、造作中，处于没有什么的自然中，在没有自性、什么都没有的自然中。

我们的真心或真如，就是本然，就是宇宙自然的空性。五蕴继续运作，因为还没坏灭，还没到寿命终结的时候，身心就继续运作。自然只有两种，但我们内心已经没有“我”了。没有，因为本来就没有“我”。我们本来就没有自性，“我”的自性本来就没有，我们开始出现，有了地、水、火、风四大元素，还有了“知”的元素。

法谈三：万物归于空

元素在后面，“无”在前面，宇宙的自然就是空性，这是本来就有的自然，就是“无”。然后有了地、水、火、风元素。有了“知”的元素，然后有了……有了能量，有了众生，有了能量，有了物质，出现在什么都没有的自然中。然后众生和能量改变形态，坏灭，回归到“无”，这个元素回归到地元素，水元素回归到水元素，地元素回归到地元素，在空旷的宇宙自然中，变成了地球。

但整个地球漂浮在空旷的宇宙中，水元素蒸发，停留在空旷的宇宙自然中，火元素蒸发，停留在空旷的宇宙自然中，风元素就变成了空旷的宇宙，知元素消失，变成了“知”，变成了“知”的元素，存在于自然的空性中，因为知元素没有自性，没有形态。一切都回归自然，都来自自然，回归自然。现在只有心。

是无造作的自然，什么都没有，但允许一切在心中自行造作。就像一切仍然存在，五蕴仍然存在，它们在不生不灭的心中生灭。只看到一切造作都是这样自行造作的。但它造作在不造作的心中。

法谈四：观照诸行如幻

就像闪电、雷鸣、霹雳，所有层级的行，当下的感受、念头、情绪，就像闪电、雷鸣、霹雳一样，根据因缘而生起，在每一个当下，眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意，就是内六处和外六处，然后识蕴，来接收六处的感知，然后传递给受、想、行另外三蕴，这是元素、蕴、处共同运作的结果。

然后产生反应，就像闪电、雷鸣、霹雳一样，出现在空旷的心中，就像天空中的闪电、雷鸣、霹雳，出现在空旷的天空中，然后在空旷的天空中消失。心就像永恒空旷的天空，而在每一个当下，都有各种触，眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意。内六处和外六处，六处在每一个当下相互运作，产生反应，然后回归到“无”。

在“有”之前是“无”，生起，然后回归到“无”。在“有”之前没有，有了，然后回归到“无”，又没有了。如果产生任何感受、念头、情绪，就像这块布。原本在这自然中没有，就像心之虚空中没有，在空旷的心中没有，然后有了念头，然后念头的层级消失了，然后有了情绪，然后情绪消失了，产生了反应，产生了现象，然后它消失了。而心是自然的，什么都没有，像这样。而反应来自五蕴和六处在每一个当下的相互触碰，共同运作，然后在每一个当下产生反应，没有人对它做任何事。

这样看着，这样知道，这是自然的真相，在每一个当下，还会有谁痛苦呢？之所以痛苦，是因为当产生了反应，有了触，眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意触碰，就有一个“我”去抓住它，去执着它，痛苦就产生了，烦恼、渴爱和痛苦就产生在这里，在我们抓住它的那个当下。如果没有人去抓住它，就不会有痛苦，一切都是自己生起，然后自己灭去，自己生起，然后自己灭去，自然而然，直到五蕴坏灭，六处坏灭，我们就获得了自然的心。

法谈五：轮回与解脱

空性的心，与空旷的自然合一，就是这样，回归自然，来自自然，就回归自然，这就是轮回的结束。因为只有一切行。思考、回忆、分别、造作，只有这些生灭的自然，才会在三界中轮回，在三界中流转，就是欲界、色界、无色界。

因为三界，在欲界轮回，必须造作，沉溺于感官。必须造作，沉溺于感官，沉溺于色、声、香、味、触、法，必须造作，沉溺于其中，才能进入欲界。欲界有哪些呢？就是人类世界，必须沉溺于感官，还有地狱，那些在人类世界的，从人类、畜生、饿鬼、阿修罗，这些都沉溺于感官，还有地狱的众生，也沉溺于感官。

那些沉溺于感官而堕入地狱的，造作恶业的，还有天界六层，这些也是，来自那些沉溺于感官，沉溺于善业的，必须造作，特别沉溺于善业。那些堕入地狱的，成为痛苦贫困的人类，和富裕的人类，还有去天界的，就是那些造作善的，造作恶的就去恶趣。造作善的就去天界。人类，就是从恶道来的，从地狱受完刑罚，从各种苦难中解脱，然后转生为人。还有那些。从天界死后，来转生为人，人类有的来自上面，有的来自下面。还有来自畜生、饿鬼、阿修罗的，还有来自人类自己的，再次转生，但再次转生为人的机会很少。

因此，在欲界轮回的，就是那些造作，沉溺于感官的。而色界，或色界天，必须造作，沉溺于禅定，沉溺于色界禅，就是寻、伺、喜、乐、舍，必须造作，沉溺于禅定。还有无色界，或无色界天，就是造作，沉溺于无色界禅。空无边处、识无边处、无所有处、非想非非想处，另外四层。

总共八禅，色界四禅，无色界四禅，三界都是由造作而来。但一切造作，在每一个当下，都在不可造作的心中生灭，称为“离行”，“离行”就是“非行”，但“行”是所有造作，任何可以造作的，可以生灭的，从无到有，然后灭去，都称为“行”，就是造作、生灭。但心或知元素。

是不可造作的自然，没有自性，没有形态，什么都没有，是“离行”，就是不可造作，或者是“无为”，就是“非行”，就是不可造作的元素，是它不可造作的自然，只有知，但没有知的自性，没有任何行为，没有任何形态，没有光明，没有黑暗，没有快乐，没有痛苦，没有清净，没有染污，只有知。但没有知的自性。

法谈六：知者无形

我们思考善、思考恶、思考功德、思考罪恶、思考善法，无论思考什么、说什么、做什么，在隐蔽处或公开处，都无法逃脱“知”。因为它是“知”的自然，与我们同在。但我们找不到它的本体，因为我们找不到它的本体，找不到它，因为它没有自性，没有形态，但能逃脱“知”吗？

我们，无论偷偷思考、偷偷说话、偷偷做什么，在隐蔽处或公开处，都无法逃脱“知”，因为知什么都知道，就像我们的心，它知道我们的一切，我们会偷偷思考、偷偷说话、偷偷做什么，在哪里都无法逃脱我们的心。那就是“知”，就是知元素。但要问。心在哪里？作为“知”的心在哪里？没有人能回答，佛陀说没有，没有自性，没有形态，什么都没有，是“无身心”或“无身”，没有自性，没有任何形态，不是快乐，不是痛苦，不是清净，不是染污，没有善，没有恶，没有功德，没有罪恶，没有善法，没有恶法，因为那些都是行，都是造作。

心超越一切行和造作，因为不可造作，超越善，超越恶，超越功德，超越罪恶。超越苦，超越乐，超越爱，超越恨，超越善法，超越恶法，它超越一切，因为它不可造作。但一切行和造作都有两面，有善有恶，有功德有罪恶，有善法有恶法，有爱有恨。有黑暗有光明，有清净有染污，它有两面，这些都是造作，在不可造作的心中生灭。

因为它是“离行”或“无为”，当灭尽执着时，它就变成了不可造作的心，而一切行，就让它们生起、灭去、生灭，就像……就像布在空中飘动，没有人去接它，它就自己掉下来，没有人去接它，它就自己掉下来。每一个当下，无论是什么行，善、恶、乐、苦、功德、罪恶、善法、恶法，都不是心，因为心没有两面。没有善，没有恶，没有功德，没有罪恶，没有善法，没有恶法，没有快乐，没有痛苦，没有清净，没有染污。因为有两面的，都是行，都是造作，是不稳定的，让它们造作去，但心不执着。因为心不可执着任何东西，因为心没有自性。

就是这样，它就存在着，作为不可执着任何东西的心，直到永远，永恒，但只有行灭去。因为行是生灭的自然，当寿命终结时，作为行的部分就全部灭去，元素、蕴、处都灭去。只剩下心。不执着任何东西，没有自性，永恒不朽。活着的时候，就只有这样。就是不可造作的心，但行仍然在心中生灭，不是说那些修行的人误解了，去让心空空的，那种空的感觉不是心，它一会儿空，一会儿不空，一会儿空，一会儿不空，这是造作。

但知道心是空还是不空的那个，才是心，是“知”的自然，但只有知，没有它的自性，空也知道，不空也知道。宁静也知道，不宁静也知道，因此，宁静和散乱，不是心。空和不空，不是心，心只有知，现在空，现在不空，现在宁静，现在不宁静，心只有知，但宁静和不宁静，不是心，心只有知。佛陀因此说，圣者只是知，那就是心，谁找到心，谁就找到法，谁达到心，谁就达到涅槃，只是知，如如不动。

因此没什么，每天在我们心中发生的一切，一切感受、念头、情绪，有任何反应，稍微动一下，它显现出来，动，动，有念头、情绪、感受、造作，稍微动一下，无论怎么动，都是行的事，但心不可动，心不可动。因此，任何动的东西，让它动去，没有人去执着它，它就是心本身。任何动的东西，在每一个当下显现出来，看着，知道，它是善法还是恶法，是功德还是罪恶，是善还是恶，是什么，是行为，是什么行为，只要它动，它就是行，概括起来，全部舍弃，概括起来，全部舍弃，如果没有人去抓住、执着，就像布在空中飘动，没有人去抓住、执着。

一切就只是两种自然，自己生起，自己在不生不灭中灭去，它变成了在不生不灭中生灭，但我们去执着，抓住，它就变成了执着，没有……它不变成心，变成了执着，然后就痛苦，就是这样，放开一切行，它自己生起，自己灭去，自己生起，自己灭去，生起，自己灭去，但心不造作任何东西，不造作去执着任何东西，就变成了心。

法谈七：修行方法——收摄五门，守心门

修行的方法是。收摄五门，眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体，五门，然后独自静静地观察，在浴室、厕所、卧室都可以，如果家里人很多，就关上门，进卧室，进厕所也可以，静静地观察它，在心门，收摄五门，眼门、耳门、鼻门、舌门、身门，不要去沉溺于任何东西。

然后静静地守着心门，直到看到一切在不生不灭的心中生灭。就是生灭存在，不生不灭存在，看到生灭存在于不生不灭中。静静地观察，直到看到，不是说只有生灭，只有行，只有念头，无论是什么念头，什么造作，都在不生不灭中生灭。

静静地观察，但不是说去观察，然后我们去思考、造作，要静静地观察、看、知道，但不是去想这想那，想这想那，用佛法思考、分析，这是去思考、造作，它不是……不是静静地观察、看、知道，而是静静地思考、造作，这是两回事，静静地思考、造作，不知道任何东西，只是静静地思考、造作。

然后就会看到，哦，知者不动。但被知的是动的东西，生灭，但知者不动，知者不可思考，知者不显现自性，不显现任何东西。但一切被知的都是动的东西，生灭，都是显现行为的东西，但知者不显现自性，知者的自性没有行为。但知道一切生灭，一切行，一切造作，都在不生不灭中生灭，它知道，但这个“知”，没有自性，没有知的自性，没有，或者说没有知的自然，只有显现出来的行为的自然，可以被知。

但作为“知”的那一面，没有，只有显现出来的行为，只有显现出来的行为，但知者没有，如果你们仔细观察。当你们看到什么的时候。如果知道。但从未显现过知者，不是说你们的身体，不是说你们的眼睛，不是你们的眼睛在看，不是你们的身体在看，但谁在知？你们的心在知，心或心在知，如果观察，你们只看到，从未看到去知的心或心。

当你们听到声音的时候，你们只听到声音，如果从未看到去知声音的心或心，你们闻到，你们的鼻子只知道气味，但你们从未知道去知气味的心或心，你们尝到味道，你们只知道味道，你们从未知道去知味道的心或心，你们从未看到它的本体。有东西触碰到你们的身体，风扇吹到你们，风扇吹到你们的身体。只知道风吹到你们的身体，但如果从未看到去知风吹到你们身体的心或心，当有感受、念头、分别、造作、情绪在心中生起的时候，只有心中的感受、念头、情绪、造作，在每一个当下，但从未看到知者，六门，只知道被知的，但从未看到知者，从未看到知者，从未有人看到知者。

从未。只看到被知的。为什么呢？因此让你们守着心门，因为无论你们知道什么，通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体，另外五门，它必须在心中造作，在心中思考、造作，变成情绪，然后你们就只守着心门，看到无论知道什么，通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意，然后它在心中思考、造作，然后就只是在心门知。

有一天，只是知它，或者如如不动地知它，成为知者，不要成为思考者，只是知者。它有什么生起，只是知，只是知它，只是知，只是知它，它会思考，会造作，会思考善，思考恶，思考功德，思考罪恶，善法，恶法，只是知，只是知，只是知，这样，它就会变成不造作的知，但一切被知的，都是造作，它就会显现出，知者没有自性，什么都没有，只有被知的现象。

历代圣者，诸佛，我们问过的，历代圣者，他们都承认的，即使是龙婆连瓦拉哥，我们知道的。我们亲自问过他，龙婆以什么为住所？以“知”为住所。以“知”为住所，如如不动地知，以心为中道，龙婆布里达·安卡罗，作为僧人，以什么为住所？以知者为住所，知道什么？知道一切，如如不动地知，以心为中道，龙婆杜那·阿图罗，以什么为住所？以“知”为住所，就是这样，历代圣者都以“知”为住所，知道什么？知道，这是没有自性的自然的知，没有自性，没有形态，只有一切被知的显现。

因此，如果知道什么，通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意，它必须在心中思考、造作，喜欢、不喜欢，在心中思考、造作。因此，如果我们守着心门，让它思考，让它烦恼，但知者在心门，就像知者在眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体一样，不会显现出知者的心或心的自性，只会显现出被知的，但眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体，五门，如果去知道什么，它会在心中思考，我们就来在心门知。然后就不会显现出心门知者的自性，只会显现出心门的情绪。你们会发现，心门的知者，没有自性。

然而，这就是历代圣者以“知”为住所，只是知，一切行生起，在心中生灭，或者说，在不行的知者中生灭。念头，显现出来的造作，在不造作中生灭。当你们静静地守着心门的时候，你们必须没有意图，没有故意，没有意愿，没有努力，去思考，去挣扎，去寻找，去努力。而且。你们不能故意、有意图、有努力，去成为观察者、知者，你们必须完全没有意图，因为意图是造作，故意、有意图、有努力、有愿望，去思考、挣扎、寻找、努力，和没有意图、没有故意、没有努力，去成为观察者、知者，让自然……

它自己。静静地，什么都不做。真的什么都不做，静静地，然后自然的造作会显现出来，然后知会自己生起。这就是像七岁沙弥教导菩提罗·贝叶经一样。菩提罗·贝叶经，记住了佛陀所有的教导，然后去教导，但没有证悟涅槃。佛陀就说，贝叶经，贝叶经，只记住了教导，让每一个沙弥去教导，没有人教导。就恳求，直到七岁沙弥，去顶礼七岁沙弥为导师，请他教导，请他教导，没有人教导了，没有人教导他，七岁沙弥慈悲，就说，好，认真听，有什么，有一个土堆，长一肘，厚一指，宽一尺，土堆有六个洞。

知道这个土堆是什么了吗？土堆，长一肘，厚一指，宽一尺，土堆有六个洞，土堆里有一只蜥蜴，蜥蜴喜欢出去觅食，通过眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心意，通过六个洞出去，怎么办，长老才能捉到蜥蜴？它从哪个洞出来，就堵住哪个洞。哎，它有六个洞，打开六个洞，它从这个洞出来，就堵住，它就逃不出这个洞，就从这个洞出来，就堵住，它就逃出那个洞，不用六个洞。

菩提罗认输，怎么办？沙弥说，堵住五个洞，打开一个洞。堵住一个洞，堵住五个洞，是哪个洞？打开哪个洞？还堵错了洞，堵住，就是收摄，收摄五个。洞，就是知道，知道眼睛，知道耳朵，知道鼻子，知道舌头，知道身体，知道，五门，眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体，五门，堵住，就是收摄，收摄五门，不要去看电影、听音乐，不要去聊天、玩手机，不要去购物，独自静静地，然后收摄五门，不要去沉溺于任何东西，收摄五门，堵住五门。

有人天真地问我们，导师，全部堵住，还怎么看到东西？用什么堵住眼睛？用什么堵住耳朵？用什么堵住鼻子？用什么堵住嘴巴？堵住身体？全部五门，天真，然后会死的，怀疑，堵住鼻子就死了，这样，收摄，收摄五门，不要去沉溺，因为沉溺是渴爱的根源，与喜、贪、乐相应的，贪求，就是欲爱、有爱、无有爱。沉溺，对色、声、香、味、触的沉溺，是渴爱的根源，渴爱是无明的根源，无明是轮回的根源，轮回，不知道结束，就是因为沉溺，因此，堵住五门，眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体，不要去沉溺于任何东西，然后守着心门，让心门自由。

让它有念头，就是造作，有情绪，自由，然后只是知它。只是知它，不要去堵住它，不要用任何东西去堵住它，不要试图去灭它，否则蜥蜴会在心中生出很多子孙，不要去堵住它，七岁沙弥，放开，让它自由，然后守着心门。然后。只是知，在心门。既不执着于它，不迷失于思考，也不试图去灭它，因为静静地守着心门，它会思考善，思考恶，思考功德，思考罪恶，善法，恶法，只是知它，在心门，如如不动地知它，在心门，如如不动地知它，像这样。

然后最终，真的如如不动地知它，它就变成了知者不动，只有情绪动，生灭，感受、念头、情绪，各种情绪，生灭，生灭，在心门生灭。知者没有自性。它就看到，咦。为什么行……念头，一切当下的造作。为什么在空性中思考呢？就像在天空中思考，一切当下的行，就像闪电、雷鸣、霹雳，在空旷的天空中生灭，咦，这个心，为什么它有不造作的心，但它有感受、念头、情绪，是造作，但这个思考、回忆、造作的心，不是没有自性的心，而没有自性的心，也不是这个思考、回忆、造作的心，咦，它们是分开的。

就是。念头，分别，造作，我们过去有什么习气，它就有什么习气，谁是整洁的人。谁是喜欢观察、记忆、学习，根据理解，有兴趣学习的人，谁是情绪化的人，它还是一样，它没有消失，这些，它还是一样，但增加的是，咦，这些感受、念头、情绪、造作，咦。为什么在不造作的心中生灭？哦，除了感受、念头、情绪，是造作，还有不造作的心，或者说没有自性的心，它就像感受、念头、情绪，每一个当下，根据每个人的习气，它还是一样，就像龙婆，是喜欢思考、探索、研究，内在的心，和外在的，它就还是思考、探索，一样，但它不思考，不觉得思考者是“我”。

因为什么？它看到思考者，思考、回忆、造作，是行，是行，是生灭的东西，就像天空中的闪电、雷鸣、霹雳，它不执着这个行，没有人执着这个行，因为它变成了不行的心，是离行，没有人执着行，没有人执着不行的心，它只是这样看着，这样知道，行在离行中生灭，没有人执着行，没有人执着离行，没有人迷失于造作。造作，没有人试图去执着空旷的心，只是知道，看到，哦，自然就是这样，就像水和油。它们在一起，但不混合。

水和油，在一起，但不混合，哦，就像机油和水，它们放在一起，但不混合，机油浮在水上，但不混合，它们在一起，但不混合，闪电、雷鸣、霹雳，在空旷的天空中生灭，但它从未烧到天空。它们就是这样自然地存在着。而且没有人可以执着，这个“我”，思考者，“我”，是造作者，“我”……它试图专注、凝视、压制、控制，试图知、放开，成为“我”，它会怎么样？都不是“我”，它是行，行是闪电、雷鸣、霹雳，在空旷的天空中生灭，你的心，心也不是“我”，因为没有自性，因此它不是任何人的。

法谈八：灭尽执着

这样看到，这样知道，是这样，就这样看到，就这样知道，就这样存在着。而且不用称为什么，但没有人去执着任何东西，就没有人痛苦，我们这样说。父母、老师、导师，他们这样说，我们也这样看到，哦，没有人去思考任何东西，因为它是心，它不能去执着任何东西，因为它是“无”，它不能用心去执着任何东西，去执着的，都是造作，但如果谁迷失于造作，就有“我”，“我”，“我”，感觉是“我”，“我”，我们就看到，概括起来，全部舍弃，那些思考、造作，是“我”，“我”的，都是行，概括起来，全部舍弃，因为心的自然，是不可造作的自然，那些造作，感觉是“我”，“我”，“我”的。

都是造作，这些，概括起来，全部舍弃，因为如果是心，就不会是“我”，不会是“我”。就是这样，这样理解，不执着。当它可能是“我”，“我”，“我”，去挣扎，去凝视，去专注，去努力知、放开，试图挣扎，寻找，都是行，概括起来，全部舍弃，它在每一个当下生起，动，动，不用称为什么，它生灭，生灭，从不生不灭，从无到有，都是行，舍弃，舍弃，概括起来，舍弃，概括起来。

然后空旷的心，也不去执着，没有人执着，完全放开，行也不执着，空旷的心也没有人执着，灭尽执着，灭尽领受者，灭尽执着者，就灭尽自性，灭尽自性就灭尽执着者，灭尽执着者就灭尽烦恼，灭尽痛苦，或者说解脱痛苦，就是这样，用语言表达，他们称之为，他们称之为涅槃，是语言。但真正的涅槃，就是……执着痛苦，就是因为没有人去执着。

不执着，是因为不知道，不觉得有自性，因为它是没有自性的心，没有自性的心，就没有人去执着，当它是空旷的心，就没有自性去执着，没有自性去执着，就是因为没有自性，所以不执着，因为不执着，所以没有自性去执着，所以没有自性，为什么去执着？它就没有自性，或者说不觉得有自性，是没有自性的心，它就没有自性去执着。所以不知道，谁来执着？也没有哪个自性，它们谁先出现？就像鸡和蛋，鸡和蛋，谁先出现？互相问，哦，它们同时出现，明白吗？我说得太长了，一气呵成，不用问，这里一点，那里一点，这里一点，那里一点，拼图还拼不完整，问来问去，拼不起来。

哦，还有什么疑惑吗？（提问：是否有疑惑）

疑惑吗？就这样看，明白了吗？哦。就这样修行，如果它清楚地看到，从我们的心，它会记住，真的看到，真的观察，在心门，然后会自己知道，自己看到，不用去问任何人。

法谈九：割尾巴，放生

它怎么思考、造作？我们过去犯过错误。哎，它怎么这样？既知又想，既知又想，既知又想，不眠不休，头痛，哎，醒来，又知又想，既知又想，既知又想，睡觉也既知又想，既知又想，它不眠不休，做什么事，都既知又想，既知又想，头痛，什么时候它才能停止？现在我们更不想让它停止，头痛，现在它不肯停止，我们就头痛，怎么办？它都不停止，它既知又想，既知又想，哎，怎么办？它既知又想，不停止，我们要睡觉，它也不睡。

头痛，不知道怎么办。有一天，走去，从床上起来，去浴室，坐马桶，它就跟着，从床上，刚有知觉，还没睁开眼睛，它就既知又想，既知又想，它训练，从起床，进浴室，进厕所，然后就既知……Anggota kita lutut. 就想，刷完牙，然后，然后去坐马桶，然后就既知又想，哎，它必须是这样，不知道怎么办。突然。大喊出来。随它去！想知就知，想什么就什么，就这样，你想，你想停止，就停止，你想怎么样就怎么样，哦。

哦，奇怪，哎，哎，为什么我们的心是这样？当它既知又想的时候，为什么我们的心像空旷一样，像没有心一样，像没有人痛苦一样，哎，心还是一样运作，既知又想，既知又想。但没有，它不像很多人，没有心。它就像心中什么都没有，哎，哎，为什么这样？哎，一切还是一样，心不是知，既知又想，既知又想，既知又想，我们痛苦得要死，这么久，突然，哦，骂它一下。

割尾巴，放生，你想知就知，你想什么就什么，割尾巴，放生，随它去，随它去，但我们说，随它去，哦。就是这样，哦，哎。为什么没有心？成为没有心的人，但心还是一样运作，动，动，动，动，动，哎，但为什么没有心？哦，所以我们明白，哦，思考、造作的心，既知又想，既知又想，还不是心，知道，知道，既知又想，是造作，但哎。没有心去执着，哎，没有人去执着，既知又想，心是灭还是不灭，它想还是不想，随它去，没有人去管它，哦，割尾巴，放生，就像泰语的谚语，割尾巴，放生，它在心中割，在心中结束，但我们一直误解，就是我们试图，去结束思考，追逐知者，它什么时候灭？它什么时候停止知？它什么时候停止思考？它什么时候停止造作？我们试图去结束现象，让思考，让既知又想灭去，我们这样想，所以头痛。

因为它不肯灭。什么是不稳定？听者，无常，它不在我们的控制下。但我们试图去灭它，它什么时候才能灭？我们想，如果它灭了，我们就解脱痛苦，我们想，当它灭了，我们就解脱痛苦，哎，怎么办？它都不灭。最后，就随它去，就是这样，随它去。随它去，或者随它去，谁想怎么说就怎么说，随它去。就是这样，割尾巴，放生，我就感觉，思考，随它去，哦，就是这样，哦，哎，没有心去执着，哎，知者，思考者，知者，思考者，不想知，但想，不想知，但想，怎么样都随它去，真的随它去，哎，没有心去执着，哎，知者，思考者，所以知道，知者，思考者，都是造作。

但没有自性的心去执着，那就是心，但不是说有空旷的心，就是没有心，去执着那个，就是心，你们误解了，来修行，就试图让心空空的，那是造作，哦，是痴呆。就是这个，没有心去执着，不是说心空，就是没有心去执着，它想，想知，想，想知，想，随它去，没有心去执着，所以随它去，割尾巴，放生，不痛苦。

法谈十：在心中结束

有丈夫，有妻子，有孩子，有孙子，有财产，有房子，随它去，在我们的心中结束，在心中结束，不是在他们那里结束，不痛苦。有丈夫，有妻子，有孩子，有孙子，在我们的心中结束，不要在他们那里结束，重要！我们常常抱怨为什么她是这样？为什么他不是这样？一直来向我们抱怨，每个人，为什么丈夫是这样？为什么想让丈夫是这样？为什么丈夫是那样？想让他成为这样，当妻子来抱怨，当丈夫来，妻子是这样，为什么妻子不是那样？为什么妻子来抱怨，想让他结束，按照我们的心意结束。

但不明白，结束，就是结束在我们的心，停止管他们。结束在我们的心，停止管他们，就解脱痛苦，真的，但如果我们，要去在他们那里结束，没有结束的可能，每个人都会来向我们抱怨，哦，丈夫来，就抱怨妻子，妻子来，就抱怨丈夫，我们说，不要在他们那里结束，在他们那里结束，就没有结束的一天。哦，我们想让他们成为这样，就成为这样，我们想让他们成为那样，就成为那样，我们想让他们成为这样，在世界结束，在孙子结束，就抱怨孩子、孙子的事，就来抱怨丈夫、妻子的事，只有这些，就来抱怨这事，那事，因为什么？我们都想在他们那里结束，每个人都在他们那里结束，不在我们的心中结束。

没有在我们的心中结束，看到吗？书在你们面前，结束在心，结束在心，有谁在自己的心中结束？都想在他们那里结束，都想在他们那里结束，为什么他是这样？为什么他是那样？为什么他是那样？为什么他不是这样？来向我们抱怨，每个人，都不在自己的心中结束，说，不要去管他们，可以吗？但我们的心不去管任何东西，它在我们的心中结束，就是这样，不痛苦，但他们还是那样，去哪里？

去哪里？因为还是那样，但我们的心。去执着的，痛苦的，它死了。我们的心，去执着他们，痛苦的，它死了，但他们还没死，但我们的心死了，死于去执着他们，去烦恼他们，烦恼孩子，烦恼丈夫，痛苦，烦恼孩子，烦恼妻子，我们的心，它从他们那里死了。死，不是说像死人一样，就是还做着职责，但不去执着，痛苦，不是说像死人一样，听龙婆讲，明白了，回去，龙婆说，不让我再管你了，早上起来，不做饭，不做什么给他吃，因为听龙婆讲，龙婆说，禁止管了，像这样，不是，职责还照常做，但心，它停止去管他们，就是这样，它就不痛苦，哦，它在我们的心中结束，不是在他们那里结束，来在心中训练，也一样，感受、念头、情绪，我们说，不要在现象那里结束。

不要在现象那里结束，它是这样，想让它是那样，心是那样，想让它是这样，来问我们，导师，什么时候心才能宁静？什么时候心才能空？我们说，不要去管心的现象，可以吗？我们来在心中结束，停止去管它，可以吗？就一直问，为什么它不宁静？为什么它不宁静？为什么它不空？为什么它是这样？为什么它是那样？只有人抱怨，像这样，来找我们，我们说，结束在自己的心，停止去管它，可以吗？心的现象，一切念头，一切感受、念头、情绪，怎么样都随它去，随它去。

法谈十一：最后的果报与佛陀遗教

结束在我们的心，就是这样，可以吗？就可以，哦，不执着，什么都不执着，没有“我”去执着，有什么，没有“我”去参与，有什么，没有“我”，“我”去参与，一切都有，感受、念头、情绪，还没死，就必须有，身体舒服，身体不舒服，心舒服，心不舒服，就必须有，然后就随它去。

它是生来，接受业的果报，痛苦，就必须接受痛苦，剩下的最后的果报，就接受它，五蕴是痛苦，就按照现实接受，但哦，放开，割尾巴，放生，就一起，直到死，我和你，最后一次在一起。就灭去。就等它，直到寿命终结，但没死，就做利益，剩下的生命，就做利益自己，解脱痛苦，剩下的，就做利益他人，这就是佛陀说的。

直到最后一次，佛陀说，直到最后一次遗言，说，众生，行有，有灭，衰败，一直在，有灭，衰败，一直，活着的时候，不要放逸，赶快精进，达到圆满，达到痛苦的尽头，做利益自己，利益他人，不放逸，这是佛陀最后一次的教导，然后佛陀就涅槃了。关心我们，一切众生，一切生命，一直，说，众生，不要放逸，行有灭，衰败，一直。活着的时候，不要放逸，赶快精进，达到圆满，达到痛苦的尽头，做利益自己，利益他人，达到自己的痛苦的尽头。


---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；先把原文合并成文章，并将翻译结果输出为文章的形式；不要包含泰语，全部翻译为中文；保证翻译后的文本通顺，易读

---

กราบขอโอกาสหลวงตาค่ะแล้วก็อาจารย์ทั้ง2ท่านนะคะ.

คือครั้งที่แล้วค่ะหนูหนูได้ขอคําแนะนําจากหลวงป้าน่ะค่ะแล้วหลวงตาก็บอกว่าหนูอะแช่อะค่ะแล้วถ้าหนูคลิกนิดนึงเนี่ยหนูก็จะฟังธรรมรู้เรื่อง. แล้วทีนี้หนูก็อยากจะถามหลวงตาว่ามีอะไรจะแนะนําหนูอีกไหมอะคะ. แล้วไงเราต้องใช้อะไรบ้างคือหลังจากวันนั้นไปเนี่ยหนูใจหนูก็ว่ามันตลกอะค่ะคือตลกตลกตรงที่ว่า.

ตอนแรกบอกว่าทําไมทํามามันช่างยากจังเลยค่ะยากมากเลยค่ะเพราะว่าต้องมีความเพียรเยอะมากค่ะแล้วหลวงตาก็บอกว่า.

มันง่ายมากอะค่ะแค่ว่าไม่ยึดอะค่ะพอดีหนูเสียงสั้นเอาไว้มันสั้นคือว่าแค่ว่าไม่ยืดน่ะค่ะไม่ยืดแล้วก็ให้มันช่างมันหนูใช้คําว่าช่างมันที่หนูบอกหลวงตาอะค่ะแล้วมันก็ง่ายมากเลยคือว่าปล่อยช่างมันอะค่ะแล้วหนูก็มองแค่อาการแล้วก็รู้ว่าทุกอย่างก็คือธรรมชาติแต่หนูว่าหนูก็คิดว่า.

หนูยังยืดอยู่อะค่ะแต่หลวงตาก็บอกว่าก็ช่างมันอะค่ะแล้วหนูก็รู้สึกว่าตอนแรกที่กลับไปหนูก็มองอะค่ะมองการทุกวันอะค่ะก็เป็นปัจจุบันค่ะมองปัจจุบันอะค่ะแล้วก็หนูก็รู้สึกว่านิพพานอะไม่ได้ไปไหนอะค่ะนิพพานไม่ได้อยู่ที่ไหนเลยนิพพานคือ. ก็คือมันไม่ได้ยากอะค่ะเป็นแค่ปัจจุบันน่ะค่ะ. แต่แต่หนูก็ว่าหนูยังยืดหยุ่นอะค่ะ. แล้วมันก็บอกว่าช่างมันก็แค่นี้อะค่ะ. แล้วหนูก็มันก็สงสัยอะค่ะว่ามีอะไรที่ต้องแนะนําอีกมั้ยนะคะ.

ไม่มีอะไรแล้วจะเอาอะไรอะก็หนูก็คิดว่าเดี๋ยวหลวงตาก็ต้องพูดคํานี้นะคะแต่หนูก็อยากอยากอยากกรณีค่ะมันคืออะไรเค้าบอกว่าปัจจุบันค่ะปัจจุบันที่เรานิพพานคือปัจจุบันนิพพานคืออะไร. พี่ฟางคือไม่ยึดแล้วก็.

ผลิตภัณฑ์คือความไม่มีตัวเราไปได้อะไรไม่มีตัวเราไม่มีตัวเราไม่มีตัวตนของเราแล้วไม่มีตัวเราจะไปได้อะไรไม่มีตัวเราจะไปเป็นอะไรไม่มีตัวเราที่จะถึงอะไรนั่นแหละ. มีแต่. ไม่ได้อะไรไม่เป็นอะไรไม่รู้สึกว่ามีตัวเราไปถึงอะไร. แต่จบที่ใจลงในปัจจุบัน. ไม่มีอดีตที่จะไปเอาอะไรไม่มีอดีตที่ผ่านมาก็ถูกทิ้งไปหมดอนาคตก็ไม่มีตัวเราจะไปได้อะไรไปเป็นอะไรไปถึงอะไรเพราะตัวเราในปัจจุบันก็ไม่มีตัวเราไปยึดอะไร.

แล้วจะมีอะไร.

คิดว่าหนูหมดคําถามอะค่ะ.

เหลือแต่ธรรมชาติ. ใจที่สิ้นปรุงแต่ง. แล้วปล่อยให้ขันขันธ์5เค้าทํางานเข้าไป. ร่างกายจิตใจลูกเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณมันยังไม่ถึงความแตกต.

ยังไม่ถึงคราวสิ้นอายุขัยยังไม่ถึงคราวที่คาดคันจะแตกกลับก็ปล่อยให้คัน5เค้าทํางานเข้าไปทําประโยชน์ตนให้ถึงที่สุดแล้วสิ้นตัวตนของผู้ยึดมั่นถือบ้านกลายเป็นใจที่เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติไม่มีตัวตนแต่คันหน้ายังยังท่องเที่ยวอยู่ในในในพบในเนี่ยในในธรรมชาติอยู่เพราะว่ายังไม่ถึงแก่ความแตกต่างยังต้องเอาร่างกายเดินไปทํางานนู้นทํานี่ปากก็ยังต้องพูดอยู่เนี่ยมาพูดมาพูดพูดพูดพูด. จิตใจก็ยังต้องคิดนึกถึงตอนปรุงแต่งมาพูดมาคุยมาสอนกันเนี่ย.

เพราะว่าแต่ทั้งร่างกายจิตใจทั้งหมดเนี่ยมันก็เดินไปพูดไปคิดถึงตอนปรุงแต่งไปอยู่ในธรรมชาติที่ไม่มีอะไรเนี่ยในธรรมชาติที่ไม่มีไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลย. ใจหรือจิตแต่แท้แท้ของเราเนี่ยมันก็เป็นทาสแท้แท้เลยมันก็เป็นความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาล. ขัน5ก็ทํางานไปสิเนี่ยยังไม่แตกดับยังไม่ถึงคราวสิ้นอายุขัยก็ทํางานไปที่ร่างกายจิตใจก็ทํางานไป. ธรรมชาติมีแค่2อย่างเนี่ยแต่ตัวเราไม่มีแล้วในใจเรา. ไม่มีเพราะไม่มีตัวเราแต่แรก. แล้วไม่มีตัวตนของเรามาแต่แรกตัวตนของเราไม่มีแต่แรกเราก็เริ่มมีขึ้นมามีทาสมีธาตุน้ําธาตุลมธาตุไฟและก็ธาตุลุกขึ้นมา.

ทาสมันไปที่หลังความไม่มีอะไรมันมีมาก่อนธรรมชาติจักรวาลคือความว่างเปล่าเนี่ยมันเป็นธรรมชาติที่มีมาก่อนคือความไม่มีอะไรเสร็จแล้วก็มีธาตุดินธาตุน้ําธาตุลมธาตุไฟ. มีธาตุรู้แล้วก็มี.

มีพลังงานเกิดขึ้นมามีสัด3มีพลังงานหรือมีพลังงานมีสสารเกิดขึ้นมาในธรรมชาติที่ไม่มีอะไรแล้วทั้งศาสนาพลังงานก็เปลี่ยนรูปร่างไปแตกกลับไปกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรธาตุนี้ก็กลับไปสู่ธาตุดินธาตุน้ําก็กลับคืนไปสู่ธาตุน้ําธาตุดินก็กลับคืนสู่ธาตุดินในธรรมชาติในจักรวาลที่ว่างเปล่าก็กลายเป็นผิวโลกไป.

แต่โลกทั้งหมดก็ลอยอยู่ในจักรวาลที่ว่างเปล่าธาตุน้ําก็ระเหยไปหยุดไปอยู่ในธรรมชาติจักรวาลที่ว่างเปล่าธาตุไฟก็ระเหยไปอยู่ในธรรมชาติจักรวาลที่ว่างเปล่าถ้าลมก็เลยเป็นจักรวาลที่ว่างเปล่าถ้ารู้ก็หายไปไปเป็นความไปเป็นรู้เป็นทาสรู้ในอยู่ในธรรมชาติในความว่างเปล่าเพราะว่าธาตุรู้ก็ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่าง. ก็ทุกอย่างก็กลับไปสู่ธรรมชาติหมดเลยมาจากธรรมชาติกลับคืนสู่ธรรมชาติหมดในปัจจุบันนี้ก็มีแต่ใจ. ที่เป็นธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งที่ไม่มีอะไรแต่ปล่อยทุกอย่างมันปรุงแต่งของมันออกมาในใจนั่นแหละ. มันเหมือนกับทุกอย่างมันก็ยังมีอยู่กับหน้ายังมีอยู่มันก็เกิดดับอยู่ในใจที่ไม่เกิดไม่ดับ.

เห็นแต่ว่าความปรุงแต่งทั้งหมดเนี่ยมันก็ปรุงแต่งของมันอย่างนี้นะ. แต่มันปรุงแต่งอยู่ในใจที่ไม่ปรุงแต่ง.

มันก็เห็นมันเหมือนกับฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่าสังขารทั้งหมดในทุกระดับปัจจุบันความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เหมือนฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่าที่มันเกิดขึ้นมาทุกระดับปัจจุบันตามเหตุตามปัจจัยของมันที่มีการกระทบทุกขณะจับตาหูจมูกลิ้นกายใจคืออายนะภายในกับอายตนะภายนอกแล้วก็วิญญาณขันธ์เนี่ยมารับรู้ทางอายตนะนั้นแล้วก็ส่งต่อเวทนาสัญญาสังขารอีก3ขันคือการทํางานร่วมกันระหว่างทาสขัณฑ์ไอยตานะ.

แล้วเกิดเป็นปฏิกิริยาเกิดขึ้นมาเหมือนฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่าขึ้นมาในใจที่ว่างเปล่าเหมือนกับท้องฟ้าที่ฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่าขึ้นมาปรากฏขึ้นมาในท้องฟ้าที่ว่างเปล่าแล้วก็ดับหายไปในท้องฟ้าที่ว่างเปล่าใจก็เปรียบเหมือนเป็นท้องฟ้าที่ว่างเปล่าตลอดกาลส่วนทุกขณะที่มีการกระทบต่างต่างหูจมูกลิ้นกายใจ.

อายชนะภายในภายนอกท่านอายตนะทํางานสัมพันธ์กันทุกขณะปัจจุบันก็เกิดปฏิกิริยาขึ้นมาแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรก่อนมีอะไรก็เกิดขึ้นมาก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรก่อนมีก็ไม่มีแล้วมีแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีกรณีก็ไม่มี. 7กรดบีเนี่ยกรอดมีอะสิ่งใดความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อะไรขึ้นมาเนี่ยเหมือนกับผ้าผืนเนี้ย.

เดิมก็ไม่มีอยู่ในธรรมชาตินี้ไม่มีอยู่ในเหมือนออกอากาศของใจก็ไม่มีอยู่ในในใจที่ว่างเปล่าแล้วก็มีความคิดขึ้นมาแล้วความคิดในระดับหายไปแล้วก็มีอารมณ์อะไรขึ้นมาแล้วก็อารมณ์นั้นก็ดับหายไปมีปฏิกิริยามีอาการอะไรเกิดขึ้นมาแล้วมันก็ดับหายไปส่วนใหญ่ก็เป็นธรรมชาติดีไม่มีอะไรอย่างเงี้ยส่วนปฏิกิริยาก็เกิดจากการคาดขันในยนะกระทบกันทุกขนาดปัจจุบันทํางานร่วมกันแล้วก็เกิดปฏิกิริยาขึ้นมาในแต่ละขนาดเกิดปฏิกิริยาขึ้นมาเนี่ยแต่ละไม่มีใครไปทําอะไรกับมัน. เห็นอยู่อย่างนี้รู้อยู่อย่างนี้และเป็นธรรมชาติความจริงอยู่เนี่ยทุกขณะปัจจุบันแล้วจะมีใครทุกข์.

ป้ายที่มันทุกข์เพราะว่าเนี่ยพอมันเป็นกีฬามีปฏิกิริยาอะไรเกิดกระทบขึ้นมาเนี่ยตาหูจมูกฤทธิ์กายใจกระทบปุ๊บปั๊บมีคนมีตัวเราไปจับมันเลยเนี่ยไปยึดมันเนี่ยความทุกข์เกิดขึ้นเลยกิเลสตนาและความทุกข์เกิดขึ้นตรงนี้เนี่ยตรงขณะที่เราไปจับมันเนี่ยแหละไม่มีใครไปจับมันน่าจะมีการทุกข์อะทุกอย่างก็เกิดขึ้นเองแล้วระดับมันไปเองเกิดขึ้นเองแล้วระดับมันไปเองธรรมชาติจนกว่าถ้าขันจะแตกดับในยรรณะจะแตกหนับลงคือเราได้ใจที่เป็นธรรมชาติ.

ของความว่างเปล่าเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติที่ว่างเปล่าก็แค่นั้นแหละก็กลับคืนสู่ธรรมชาติไปมาจากธรรมชาติก็กลับคืนสู่ธรรมชาตินี่แหละคือการจบการเวียนว่ายตายเกิดเพราะว่าสังขารทั้งหมดเท่านั้นแหละการคิดการลึกการตึกการตรองการปรุงแต่งเท่านั้นแหนะธรรมชาติฝ่ายที่เกิดดับได้เนี่ยเท่านั้นน่ะที่เกิดดับเกิดดับได้เท่านั้นแหละมันจึงไปเวียนว่ายตายเกิดในโลกทั้ง3ได้ในภพทั้ง3ได้คือกรรมมาพบลูกประภพเอารูปภพ. เพราะว่ากรรมโลกทั้ง3เนี่ยที่ไปเรียนว่ายตายเกิดในการมาพบก็ต้องปรุงแต่งเสพกาม.

ต้องป้องกันปรุงแต่งไปเสพกลางเสพรูปลดกลิ่นเสียงสัมผัสเสียดสีทําอารมณ์จะต้องปรุงแต่งไปเสพมันจึงไปสู่พบของการมาพบได้พบของการมาพบว่าพวกไหนอะก็พวกเนี่ยโลกมนุษย์เนี่ยที่จะต้องเสพกามแล้วก็เนี่ยพวกโลกนรกเนี่ยพวกที่อยู่ในโลกมนุษย์เนี่ยทั้งหมดเนี่ยตั้งแต่มนุษย์สัตว์เดรัจฉานเป็ดอสูรกายเนี่ยพวกเนี้ยเสียบกามหมดแล้วก็สัตว์แล้วก็ไปพวกนรกนี่ก็เสียบกามเนี่ย.

พวกเสพย์กรามที่ไปตกนรกทั้งหมดเนี่ยที่ไปไปทําบาปกรรมเนี่ยแล้วก็ไปเทวโลก6ชั้นเนี่ยพวกนี้ก็เกษตรไปจากพวกที่เสพกรรมเสพบุญกุศลเนี่ยไปต้องปรุงแต่งพิเศษบุญกุศลนะไอ้พวกที่ไปตกนรกไปเป็นมนุษย์ฝ่ายที่ฝ่ายที่มีความทุกข์ยากลําบากกับมนุษย์ฝ่ายที่รุ่งเรืองแล้วก็ไปสวรรค์ก็พวกเนี้ยเป็นปรุงแต่งดีปรุงแต่งชั่วก็ไปนู่นไปอบาย. ปรุงแต่งดีก็ไปสวรรค์แหนะเป็นมนุษย์นี่ก็มา. มาจากฝ่ายบาปพ้นโทษจากขุมนรกพ้นโทษจากทุกชนิดแล้วก็มาเกิดเป็นมนุษย์แล้วก็ส่วนที่. ตายจากสวรรค์มาก็มาเกิดเป็นมนุษย์แล้วมนุษย์มันมีสักมาจากข้างบนมาแล้วก็ขึ้นมาจากข้างล่าง.

แล้วก็มาจากสัตว์เดรัจฉานเปลี่ยนอสูรกายแล้วก็มาจากมนุษย์ด้วยการที่ที่กลับมาเกิดอีกแต่โอกาสจะกลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกน้อยนักฉะนั้นผู้ที่จะไปในในการมาพบนี่คือพบที่ปรุงแต่งไปเสพกรรมทั้งนั้นส่วนรูปประภพหรือหรือรูปประพพงเนี่ยก็ต้องปรุงแต่งเสพฌานเสพเสพรูปประชานคือวิตกวิจารณ์ปิติสุขอุเบกขาต้องปรุงแต่งเสพฌานแล้วก็ปารูปประภพหรืออารูปเนี่ยก็คือปรุงแต่งเสพารูปาน. อาการสาธารณะวิญญาณน่ะจารย์อกิญจรรยาตนะเนวะสัญญานาสัญญาตนะอีก4ชั้น.

เป็น8ชามทั้งหมดรูปเป็นชั้น4เอารูปประชาน4เนี่ยพบทั้ง3เนี่ยไปจากปรุงแต่งหมดแต่ความปรุงแต่งทั้งหมดเนี่ยทุกขณะปัจจุบันเนี่ยมันเกิดดับอยู่ในใจที่ไม่อาจปรุงแต่งได้เรียกว่าวิสังขารวิสังขารคือแปลว่าไม่สังขารแต่สังขารคือสิ่งที่มันปรุงแต่งทั้งหมดสิ่งใดปรุงแต่งได้เกิดดับได้จากไม่มีเป็นมีขึ้นมาแล้วดับไปเรียกว่าสังขารหมดคือปรุงแต่งเกิดดับหมดแต่ใจหรือธาตุรู้เนี่ย.

มันเป็นธรรมชาติที่ไม่อาจปรุงแต่งได้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยเป็นวิสังขารคือไม่อาจปรุงแต่งได้หรือเป็นอสังฆาตอะแปลว่าไม่สังขารก็คือปรุงแต่งไม่อาจปรุงแต่งธาตุก็คือเป็นธรรมชาติของเขาที่ไม่อาจปรุงแต่งได้มีแต่รู้แต่ตัวตนไม่มีกิริยาอาการใดใดไม่มีลูกไม่มีลูกพันธุ์สถานใดใดเลยไม่มีสว่างไม่มีมืดไม่มีสุขไม่มีทุกข์ไม่มีผ่องใสไม่มีเศร้าหมองอยู่ในนั้นมีแต่รู้อย่างเดียว. แต่ตัวตนของรู้ไม่มี. เราคิดดีคิดชั่วคิดบุญคิดบาปคิดกุศลไม่ว่าจะคิดจะพูดจะกระทําอะไรในที่ลับที่แจ้งไม่อาบรอดพ้นจากรู้ได้เลย. เพราะว่ามันเป็นธรรมชาติของรู้ที่อยู่กับคู่กับเรานี่แหละ. แต่เราหาตัวมันไม่จริงเพราะว่าหาเราหาตัวมันไม่มีหาตัวมันไม่พบเพราะว่ามันไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างแต่รอดพ้นจากรู้ได้มั้ยอะ.

เราเนี่ยไม่ว่าจะไปแอบคิดแอบพูดแอบมาทําอะไรในที่ลับที่แจ้งเนี่ยรอดพ้นจากรู้ได้มั้ยไม่3ารถรอดพ้นจากรู้ได้พอรู้อะไรก็รู้เหมือนใจเรานี่แหละมันเลยรู้ตัวเราทุกอย่างนะเราจะคิดแอบคิดแอบพูดแอบกระทําอะไรที่ไหนไม่3ารถรอดพ้นจากใจเราได้. นั่นแหละคือรู้คือธาตุรู้แต่ถามว่า.

ใจอยู่ที่ไหนอะใจที่เป็นรู้เนี่ยอยู่ที่ไหนไม่มีใครตอบได้พระพุทธเจ้าบอกว่าไม่มีไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยเป็นอาสลีลาจิตหรือใจเป็นอัสรีรันไม่มีตัวตนไม่มีรูปพรสถานใดใดไม่ใช่สุขไม่ใช่ทุกข์ไม่ใช่ไม่มีผ่องใสไม่มีเศร้าหมองไม่มีดีไม่มีชั่วไม่มีบุญไม่มีบาปไม่มีกุศลกุศลเพราะสิ่งเหล่านั้นเป็นสังขารปรุงแต่งหมด. ใจมันเหนือกว่าสังขารพุ่งแต่งใดใดทั้งมวลแล้วเพราะไม่อาจปรุงแต่งได้เหนือดีเหนือชั่วเหนือบุญเหนือบาป.

เหลือทุกข์เหนือทุกข์เหนือรักเนื้อช้างเหนือกุศลหลักกุศลมันเหนือไปหมดแล้วเพราะว่ามันไม่อับปรุงแต่งได้แต่สังหารปรุงแต่งทั้งหมดมันมี2ฝั่งมีดีมีชั่วมีบุญมีบาปมีกุศลอกุศลมีรักมีชัง.

มีมืดมีสว่างมีผ่องใสมีเศร้าหมองมันมี2ฝั่งติ่งเนี่ยเป็นสิ่งปรุงแต่งทั้งหมดและเกิดดับอยู่ในใจที่ไม่อาจปรุงแต่งได้เพราะมันเป็นวิสังขารหรือเป็นอสังขารพอสิ้นความยึดมั่นถือมั่นแล้วมันก็เลยกลายเป็นใจที่ไม่อาจปรุงแต่งได้แล้วสังขารทั้งหมดมันก็ปล่อยให้มันเกิดเกิดดับๆเหมือนกับไอ้ไอ้ผ้าที่มันลอยไปในอากาศแล้วก็ไม่มีใครไปรับมันก็ตกลงมาเองไม่มีใครไปรับมันก็ตกลงมาเองทุกขณะปัจจุบันไม่ว่าจะเป็นสงขลาอะไรดีชั่วสุขทุกข์บุญปากกุศลกุศลไม่ใช่ใจก็แล้วกันเพราะใจไม่มีไม่มี2ฝั่ง.

ไม่มีดีไม่มีชั่วไม่มีบุญไม่มีบาปไม่มีกุศลไม่กุศลไม่มีสุขไม่มีทุกข์ไม่มีผ่องใสไม่มีเศร้าหมองเพราะไอ้ที่มันมี2ฝั่งอ่ะสังขารทั้งนั้นสังขารปรุงแต่งทั้งนั้นไม่เที่ยงปล่อยให้มันปรุงแต่งไปแต่ใจไม่ยึดถือ. เพราะใจไม่อาจยึดถืออะไรได้เพราะใจไม่มีตัวตน.

แค่นั้นแหนะมันก็อยู่เป็นใจที่ไม่อาจยึดถืออะไรได้ต่ออดไปและตลอดกาลเป็นนิรันดร์แต่สังขารเท่านั้นที่ดับไป. เพราะสังขารเป็นธรรมชาติที่เกิดระดับพอสิ้นอายุขัยนั่นแหละไอ้ส่วนที่เป็นสังขารดับหมดเลยธาตุขันธ์ให้ชนะดับหมด.

เหลือแต่ใจที่. ไม่ยึดถืออะไรไม่มีตัวตนเป็นอมตะตลอดกาล. มีชีวิตเป็นอยู่ก็มีอยู่แค่เนี้ย.

คือเป็นใจที่ไปอาบปรุงแต่งได้แต่สังขารก็ยังเกิดดับอยู่ในใจไม่ใช่ว่าพวกที่ปฏิบัติธรรมเข้าใจผิดไปทําใจว่างว่างนะไอ้ความรู้สึกว่าว่างไม่ใช่ใจมันว่างเดี๋ยวก็ไม่ว่างเดี๋ย่างเดี๋ยวก็ไม่ว่างอันนี้มันปรุงแต่ง.

แต่ไอ้ที่มันรู้ว่าใจตัวเนี้ยว่างไม่ว่างอันนั้นน่ะเป็นเป็นใจเป็นธรรมชาติของรู้ได้แต่รู้แต่ตัวตนมันไม่มีไอ้ที่ว่างก็รู้ไม่ว่างก็. ลูกสะหกก็รู้ไม่สงบก็รู้ดังนั้นไอ้ที่สงบก็ฟุ้งซ่านเนี่ยไม่ใช่ใจ.

ไอที่ว่างไม่ว่างไม่ใช่ใจใจมันได้แต่รู้อะตอนนี้ว่างตอนนี้ไม่ว่างตอนนี้สงบตอนนี้ไม่สงบใจมันได้แต่รู้แต่ไอ้ที่สงบไม่สงบไม่ใช่ใจใจมันได้แต่รู้พุทธเจ้าจึงตรัสว่าพระยาธรรมศักดิ์แต่ว่ารู้นั่นแหละนั่นแหละคือใจผู้ใดพบใจผู้นําพบธรรมผู้ใดถึงใจผู้นั้นถึงสันนิษฐานสักแต่ว่ารู้ผู้ซื้อซื้อรู้ซื่อซื่อ.

งั้นไม่มีอะไรอ่ะทุกวันที่มันเกิดขึ้นในใจเราทุกความรู้สึกนึกคิดอารมณ์มีปฏิกิริยาอะไรไหวตัวนิดเดียวเนี่ยมันปรากฏการณ์ไหวไหวมีความคิดอารมณ์ความรู้สึกปรุงแต่งอะไรไหวเสี้ยินาทีเลยที่มันไหวยังไงก็ตามก็มันเป็นเรื่องของสังขารทั้งนั้นแต่ใจไม่อาจจะไหวได้ใจไม่อาจจะไหวได้.

ฉะนั้นเนี่ยสิ่งใดที่ไหวไหวไปเหอะไม่มีใครเข้าไปยึดถือมันก็เป็นใจเองสิ่งใดที่พระเจ้าไหวไหวขึ้นมาทุกขณะปัจจุบันเนี่ยเห็นอยู่รู้อยู่ว่ามันเป็นกุศลกับกุศลเป็นบุญเป็นบาปเป็นดีเป็นชั่วเป็นอะไรก็ตามเป็นกิริยากิริยาอะไรก็ตามขอให้มันไหวไหวขึ้นมาก็แล้วกันมันเป็นสังขารทั้งนั้นแหละเหมาเข่งยกทิ้งเลยเหมาเข่งยกทิ้งหมดถ้าเหมาเข่งยกทิ้งหมดไม่มีใครไปจับยึดไว้เหมือนใครพลาดที่มันลอยไปในอากาศมันมีใครไปจับยึดไว้เนี่ย. ทุกอย่างมันก็เป็นธรรมชาติแค่2อย่างเองคือเกิดเองดับเองในความไม่เกิดไม่ดับเองมันกลายเป็นเกิดดับในความไม่เกิดไม่ดับเองแต่เราไปยึดสติจับปุ๊บ.

มันเลยกลายเป็นยึดถือเลยไม่มีมันไม่กลายเป็นใจแล้วกลายเป็นยึดถือแล้วทีเนี้ยทุกข์เลยทีเนี้ยเออนั่นน่ะปล่อยสังขารทั้งหมดเนี่ยมันเกิดเองดับเองเกิดเองดับเองดับเกิดเองดับเองแต่ใจไม่ปรุงแต่งอะไรไม่ไม่ปรุงแต่งไปยึดถืออะไรก็กลายเป็นใจไปวิธีปฎิบัติเนี่ย.

สํารวมซะ5ประตูตาหูจมูกลิ้นกาย5ประตูแล้วอยู่สังเกตอยู่คนเดียวเงียบเงียบในห้องน้ําห้องส้วมในห้องนอนก็ได้ถ้าคนในบ้านเยอะเยอะเข้าก็ติดประตูเข้าห้องนอนเข้าห้องส้วมก็ได้สังเกตมันอยู่เงียบเงียบที่ประตูใจสํารวมมันก็5ประตูประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายอย่าเอาไปเพลิดเพลินเจริญใจกับอะไร. แล้วเฝ้าประตูใจอยู่เงียบเงียบจนเห็นว่าทุกอย่างเกิดดับอยู่ในใจที่ไม่เกิดดับ. คือความเกิดดับมีอยู่ความไม่เกิดดับมีอยู่เห็นว่าความเกิดดับมีอยู่ในความไม่เกิดไม่ดับ.

เฝ้าสังเกตจนเห็นว่าไม่ใช่ว่ามีแต่ความเกิดจากมีแต่สังขารคงแตกมีแต่ความคิดไม่ว่าจะเป็นความคิดความปรุงแต่งใดใดทั้งมวลเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับเฝ้ามาสังเกตอยู่เงียบเงียบแต่ไม่ใช่ว่าไปเฝ้าสังเกตแต่เราไปคิดอะไรปรุงแต่งให้เฝ้าสังเกตดูรู้เห็นอยู่เงียบเงียบแต่ไม่ใช่ว่าไปคิดนู่นคิดนู่นคิดนี่คิดนู่นคิดนี่เอาทํามาคิดมาพิจารณาอันนี้มันไปคิดวงแตกมันไม่ใช่เป็น.

ไม่ใช่เป็นเป้าดูรู้เห็นอยู่เงียบๆแต่เป็นเป้าคิดวงแตกอยู่เงียบๆอันนี้มันคนละเรื่องกันไปเฝ้าคิดปรุงแต่งอยู่เงียบๆไม่รู้เห็นอะไรหรอกไปเฝ้ารู้ไอ้ไอ้จิตที่มันคิดปรุงแต่งอยู่เงียบเงียบ. เดี๋ยวมันก็จะเห็นอีกว่าเออไอ้ผู้รู้ไม่เคลื่อนไหวเว้ย. แต่ไอ้สิ่งที่ถูกรู้คือสิ่งที่เคลื่อนไหวเกิดดับแต่ไอ้ผู้รู้ไม่เคลื่อนไหวผู้รู้ไม่อาจคิดได้ผู้รู้ไม่ปรากฏตัวตนไม่ปรากฏอะไรเลย.

แต่สิ่งที่ถูกรู้ทั้งหมดเป็นสิ่งเคลื่อนไหวเกิดดับหมดเป็นสิ่งที่แสดงกิริยาการหมดแต่ผู้รู้ไม่ปรากฏตัวตนไม่ปรากฏตัวตนของผู้รู้ไม่มีกริยาการของผู้รู้.

แต่ก็รู้ว่าความเกิดดับทุกสังขารทั้งหมดทุกความปรุงแต่งเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับมันก็รู้อยู่แต่ไอ้ไอ้รูเนี่ยไม่มีตัวตนหรอกไม่มีตัวตนของรู้ไม่มีหรือว่าไม่มีธรรมชาติใหม่ฝ่ายที่รู้แต่มีแต่ธรรมชาติของกิริยาอาการที่ปรากฏให้รู้ได้แต่.

ไอ้ฝ่ายที่เป็นลูกไม่ดีมีแต่กิริยาการที่ปรากฏอย่างเดียวเนี่ยกิริยาอาการที่ปรากฏอย่างเดียวแต่ฝ่ายผู้รู้ไม่มีถ้าท่านสังเกตให้ดีดี.

เวลาท่านเห็นอะไรอะ. ถ้ารู้ลูก.

แต่ไม่เคยปรากฏผู้รู้รูปเลยไม่ใช่ว่าร่างกายของท่านไม่ว่าตาของท่านไม่ใช่ตาของท่านเป็นคนในรูปนะไม่ใช่ร่างกายของท่านเป็นคนปฏิรูปแต่ใครเป็นคนรู้ลูกใจของท่านเป็นคนจิตหรือใจเป็นคนไปรู้ลูกถ้าสังเกตมั้ยท่านเห็นแต่รูปถ้าไม่เคยเห็นไม่เคยเห็นจิตหรือใจที่ไปรู้ลูก.

เวลาท่านได้ยินเสียงเนี่ยท่านได้ยินแต่เสียงถ้าไม่เคยเห็นจิตหรือใจที่ไปรู้เสียงท่านได้กินถ้าจมูกท่านก็รู้แต่กินแต่ท่านไม่เคยรู้จิตหรือใจที่ไปรู้กินท่านลิ้มรสท่านก็รู้แต่รสท่านไม่เคยรู้จิตหรือใจที่ไปรู้รสท่านไม่เคยเห็นตัวมัน. สิ่งที่มาสัมผัสผิวกรายเนี่ยพัดลมมันโดนท่านน่ะพัดลมมันโดนตัวท่าน.

ความรู้แต่ลมที่มาโดนตัวสั้นแต่ถ้าไม่เคยเห็นไอ้จริงหรือใจที่ไปรู้ลมที่ไปโดนตัวท่านเวลามีความรู้สึกนึกคิดตึกต่อปรุงแต่งอารมณ์ต่างๆขึ้นมาในใจเนี่ยมันมีแต่ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ปรุงแต่งในใจทุกขณะปัจจุบันแต่ไม่เคยเห็นตัวผู้รู้เลยทั้ง6ประตูเนี่ยรู้แต่สิ่งที่ถูกรู้แต่ไม่เคยเห็นตัวผู้รู้เลยไม่เคยเห็นตัวผู้รู้ไม่เคยมีใครเห็นตัวผู้รู้.

ไม่เคยมี.

เห็นแต่สิ่งที่ถูกรู้.

ทําไมล่ะจึงให้ท่านเฝ้าประตูใจเพราะไม่ว่าท่านจะรู้อะไรทําตาหูจมูกลิ้นกายอีก5ประตูมันต้องเอามาปรุงอยู่ในใจเอามาคิดปรุงปรุงคิดอยู่ในใจมาเป็นทําอารมณ์อยู่ในใจแล้วท่านก็เฝ้าแต่ประตูใจให้เห็นว่าไม่ว่าจะรู้อะไรต่างต่างหูจะบุกลิ้นกายใจแล้วมันมาคิดปุงปลงคิดอยู่ในใจแล้วให้สักศวรู้วันที่ประตูใจ. สักวันรู้มันหรือรู้สู้สู้มันให้เป็นผู้รู้ไว้อย่าไปเป็นผู้คิดเป็นผู้รู้อย่างเดียว.

มันมันมีอะไรเกิดขึ้นให้ให้แค่รู้ศตวรรษรู้มันแค่รู้ศัตรูรู้มันจะคิดจะปรุงแต่งจะคิดดีคิดยั่วคิดบุญคิดบาปคุณกุศลกุศลไอ้เป็นแค่รู้แค่รู้แค่รู้ศตวรรษรู้อย่างนี้มันก็จะเป็นรู้ที่ไม่ปรุงแต่งแต่ไอ้สิ่งที่ถูกรู้ทุกกระแสการเนี่ยเป็นสิ่งปรุงแต่งมันก็จะปรากฏว่าผู้รู้ไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยมีแต่อาการที่ถูกรู้และอริยเจ้าทั้งหลายพระเจ้าทั้งหลายที่เราถามมาพระอริยเจ้าทั้งหลายที่เค้ายอมรับกันแม้แต่หลวงปู่เรียนวราโกพวกเรานะเคยรู้. เราก็ถามท่านมากับตัวเราเองว่าหลวงปู่อยู่กับมีอะไรเป็นวิหารธรรมอยู่กับรู้เนี่ย.

อยู่กับลุเนี่ยรู้เป็นอุเบกขาลูกซื่อซื่อรู้ด้วยใจเป็นกลางฐานลพบุรีดาอังกะโรที่เป็นพระสงฆ์อยู่กะอะไรอยู่กับผู้รู้รู้อะไรก็รู้ทุกอย่างรู้ซื่อซื่อรู้ด้วยใจเป็นกลางหลวงปู่ดูนาตุโลอยู่กะอะไรอยู่กับรู้เหมือนกันน่ะไอ้เจ้าทั้งหลายอยู่กะรู้หมดรู้อะไรก็รู้เนี่ยเป็นธรรมชาติรู้ที่ไม่มีตัวตนนี่แหละไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างเลยมีแต่ทุกอย่างที่ถูกรู้ที่ปรากฏดังนั้นถ้ารู้อะไรทําตาอุ้มบุญกายใจเนี่ยมันจะต้องมาคิดปงปรุงคิดมาถูกใจไม่ถูกใจอ่ะมาคิดปงปุงคิดอยู่ในใจเราเนี่ย.

นั้นน่ะถ้าเราเฝ้าติดประตูใจเนี่ยปล่อยให้มันคิดมันฟูมฟายแต่ผู้รู้ทางประตูใจเนี่ยมันก็เหมือนผู้รู้ต้องตาหูจมูกลิ้นกายเนี่ยมันจะไม่ปรากฏตัวตนของจิตหรือใจของผู้รู้หรอกแต่มันจะปรากฏแต่สิ่งที่ถูกรู้แต่ไอ้ประตูตาหูจมหัวลิ้นไก่5ประตูเนี่ยผมไปรู้อะไรมันจะมาคิดวงในใจเราก็มารู้ที่ประตูใจซะ.

แล้วมันก็จะไม่ปรากฏปรากฏไอ้ไอ้ตัวตนของผู้รู้ทางประตูใจมันจะปรากฏแต่ทําอารมณ์ที่ประตูใจนั่นแหละท่านจะพบว่าไอ้ผู้รู้ที่ประตูใจเนี่ยไม่มีตัวตน.

แล้วแต่เนี่ยแหละพอเลี้ยงเจ้าทั้งหลายอยู่กับรู้สักแต่ว่ารู้นี่แหละที่ทุกอย่างสังขารขึ้นมาเกิดดับอยู่ในใจหรือผู้รู้ที่ไม่สังขาร. ความคิดอาการที่ปรุงมาเกิดดับอยู่ในความไม่ปรุงแต่ง.

ขณะที่ท่านเฝ้าประตูใจอยู่เงียบเงียบท่านต้องไร้เจตนาไร้ความจงใจไร้ความตั้งใจไร้ความพยายามที่จะไปคิดไปดิ้นรนไปค้นหาไปพยายาม.

และก็.

ท่านจะต้องไม่ไปตั้งใจจงใจเจตนาพยายามที่จะเป็นผู้ดูผู้รู้ท่านต้องไร้เจตนาโดยสิ้นเชิงเพราะเจตนาเป็นความปรุงแต่งเจตนาจงใจตั้งใจพยายามเป็นความปรุงแต่งถ้าอย่างนั้นถ้าจะหลุดพ้นจากความปรุงแต่งให้ได้เพราะเป็นรู้ไม่ได้ท่านต้องไร้เจตนาไร้เจตนาไร้ความจงใจไร้ความพยายามไร้ความตั้งใจที่จะเป็นคิดลึกดิ้นรนค้นหาพยายามและไร้เจตนาไร้ความจงใจไร้ความพยายามที่จะไปเป็นผู้ดูผู้รู้ปล่อยให้ธรรมชาติ. ครั้งมันเอง. อยู่เงียบๆอยู่เฉยเฉยไม่ต้องทําอะไร. ไม่ต้องทําอะไรจริงจริงอยู่เฉยเฉยเดี๋ยวธรรมชาติไปปรุงแต่งมันปรากฏเองแล้วความรู้มันก็รู้ขึ้นมาเอง. นี่แหละปฏิบัติอย่างเณรอรหัน7ขวบสอนพระโพธิระใบลานเปล่า.

ที่พระพุทธะใบลานเปล่าเนี่ยจําคําสอนพระพุทธเจ้าได้หมดเลยแล้วก็ไปสอนแต่ไม่ได้ปฏิรูปพระพรหมนิพพานอะไรพระพุทธเจ้าก็เลยว่าไงพระไปลานเป่าพระไปลานเป่าจําแต่คําสอนได้ไปให้เอาหลานแต่ละองค์สอนไม่มีใครสอน.

จะอ้อนวอนไปจนถึงเนี่ยเณรหลาน7ขวบอะไปกราบเณร7ขวบเป็นอาจารย์ให้ช่วยสอนหน่อยช่วยสอนหน่อยไม่มีใครสอนแล้วไม่มีใครสอนท่านเน้นอาหาร7ขวบเมตตาก็เลยบอกว่าอ้าวตั้งใจฟังให้ดีอะไรเอ่ยมีจอมขวบจอมปลวกนึงยาาหนาคืบกว้างศอกจอมปลวกเนี่ยมีรูอยู่6รู.

พอจะรู้ยังว่าเจ้าผัวนี่มันคืออะไรเออจอมปลวกยาวกว่าหนาคืบกว้างศอกจอมปลวกเนี่ยมีรูอยู่6รูในจอมปลวกเนี่ยมีตัวเหี้ยอยู่นี่มีตัวเหี้ยตัวเหี้ยมันชอบออกไปหากินกิเลส. ทําเตาหูจมูกลิ้นกายใจออกไปทําตามรูต่างต่างเนี่ย6รูเนี่ยทํายังไงท่านพระเถระจึงจะจับตัวเหี้ยได้.

มันออกรูไหนนะตะคุมันรูนั่นแหละ. เอ้ยมันมีตั้ง6รูอะเปิดไป6รูมันออกรูนี้ก็จะคุ้กมันก็หนีไม่ออกรู้นจะออกรูนี้มันก็จะคุกมันก็หนีบอกรูนู้นไม่ต้องหกลูอะ. ปกติระยอมแพ้ทําไงดีแนนบอกปิดมาสัก5รูเปิดมารูเดียว. กรดประตูเดียวปิดมา5รูคือรูไหนเปิดรูไหนเออยังไม่ปิดผิดรู้นะเออปิดมันคือสํารวมมันซะ5.

อาลูคือเออเออรู้อะไรรู้ตารูหูรูจมูกรูลิ้นรูกายรูเนี่ย5ประตูตาหูจมูกลิ้นกาย5ประตูปิดมาซะคือสํารวมนะสํารวมไปซะ5ประตูอย่าเอาไปดูหนังฟังเพลงอย่าไปเล่นแชทเล่นไลน์เล่นโทรศัพท์มือถือแกจะไปช้อปปิ้งอะไรอยู่คนเดียวเงียบเงียบแล้วก็สํารวมถ้า5ประตูอย่าไปให้เป็นความเพลินใจกับอะไรในสํารวมมาทั้ง5ประตูปิดเป็น5ประตู.

คนพาซื่อมาถามเราอาจารย์ปิดหมดแล้วจะไปเห็นอะไรเอาอะไรมาปิดตาเอาเรามาปิดหูเอาอะไรปิดจมูกอะไรปิดปากปิดกายหมดเลย5ประตูพาซื่อแล้วมันจะตายมั้งเนี่ยสงสัยอะอุดจมูกมันก็ตายไปเลยอย่างเงี้ยสํารวมสํารวมจะ5ประตูไม่เอาไปเป็นนันทิคือความเพลินใจเพราะนันทิมันเป็นต้นเหตุของตัณหานันทิราคะสหกตราหัสราภินันทินีซยาธิตังกามาตฐานะภาวะศาสนาวิภะวะตัณหา.

ไอ้นันทิ๊เนี่ยความเพลินใจไปทางรูปรถติดเสียสัมผัสเนี่ยทําอารมณ์เนี่ยมันเป็นบ่อเกิดของตัณหาตัณหาเป็นบ่อเกิดของอวิชชาอวิชาเป็นบ่อเกิดภพชาติสลามรณทุกข์นี่รับภพชาติเวียนว่ายตายเกิดไม่รู้จบสิ้นก็เพราะไอ้นันทิ๊นี่แหนะความเพลินเนี่ยดังนั้นน่ะปิดบรรซะ5ประตูตาหูเจ้าบุลินกายอย่าไปเพลินไปกับอะไรแล้วเฝ้าที่ประตูใจปล่อยประตูใจอย่าอิสระ. ให้มันมีความคิดก็คือความปรุงแต่งมีอารมณ์อย่างอิสระและให้แค่รู้มัน.

สักแปลว่าลูกมันอย่าไปอุดมันอย่าเอาอะไรไปอุดมันอย่าพยายามดับมันไม่งั้นตัวเหี้ยไปออกลูกออกหลานเต็มเลยในใจอย่าไปอุดมันเณรหลาน7ขวบปล่อยปล่อยมันอิสระแล้วเฝ้าอยู่ที่ประตูใจ.

เนี่ยแล้วก็. ศตวรรษที่ประตูใจ.

ทั้งไม่ไม่ติดไปกับมันไม่หลงคิดไปแล้วก็ไม่พยายามไปดับมันเพราะมันอยู่เงียบเงียบที่ประตูใจมันจะคิดดีคิดยั่วคิดบุญคิดบาปคิดกุศลอกุศลไอ้เนี่ยสักตะวันรู้มันที่ประตูใจรู้ซื่อซื่อที่ประตูใจรู้ซื่อซื่ออย่างนี้นะ.

แล้วที่สุดเนี่ยพาเราสู้สู้จริงจริงอ่ะมันก็เลยกลายเป็นไอ้ผู้รู้ไม่เคลื่อนไหวมีแต่ไอ้ทําอารมณ์ที่เคลื่อนไหวเกิดดับความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ทําอารมณ์ต่างๆเกิดดับเครือดับก็ดับอยู่ที่ประตูใจ. ไอ้ผู้รู้ไม่มีตัวตน.

มันเลยเห็นว่าเฮ้ย.

ทําไมสังขารมัน. ความคิดความปรุงแต่งทุกขณะปัจจุบัน. มันทําไมคิดอยู่ในความว่างเปล่าวะเนี่ย.

เหมือนมันคิดอยู่ในท้องฟ้าสังขารทุกขนาดปัจจุบันที่เกิดขึ้นเหมือนฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่าที่มันเกิดดับอยู่บนท้องฟ้าที่ว่างเปล่าเว้ยเฮ้ยไอ้ใจนี่ทําไมมันมันมีใจที่ไม่ไม่ปรุงแต่งแต่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ที่ปรุงแต่งแต่ไอ้ไอ้จิตที่มันคิดนึกว่าปรุงแต่งเนี่ยมันไม่ใช่ใจที่ไม่มีตัวตนและไอ้ใจที่ไม่มีเบอร์ตัวตนเนี่ยมันก็ไม่ใช่ไอ้จิตที่คิดนี่คือตอนปรุงแต่งเอ๊ะมันมันคนละส่วนกันเว้ย. ก็เลย. ไอ้ความคิดเรื่องสุดท้องปรุงแต่งเนี่ยเราเคยมีอุปนิสัยอย่างไรอ่ะมันก็คงมีอุปสรรคอย่างงั้นแหละคนไหนเป็นคนเจ้าระเบียบ. คนไหนเป็นคนเช่นเจ้าสังเกตจดจําเรียนรู้ตามความเข้าใจสนใจที่จะศึกษาเรียนรู้คนไหนเป็นคนที่เจ้าอารมณ์มันก็ยังมีเหมือนเดิมนะ. มันไม่ได้หายไปไหนไอ้พวกเนี้ยมันยังมีเหมือนเดิมแต่ที่มันเพิ่มเข้ามาเฮ้ยเฮ้ยไอ้พวกความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ปรุงแต่งนี่เฮ้ย.

ว่าทําไมเกิดดับอยู่ในใจที่ไม่ปรุงแต่งแล้วเนี่ยอ้าวนอกจากไอ้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ที่มันปรุงแต่งแล้วมันมีใจที่ไม่ปรุงแต่งอีกหรือไม่มีตัวใจเนี่ยมันเลยเหมือนไอ้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ทุกขณะปัจจุบันมันไปตามนิสัยของแต่ละคนเลยมันก็ยังเป็นเหมือนเดิมเดี๋ยวหลวงตาเนี่ยเป็นคนชอบคิดชอบคนชอบศึกษาทั้งภายในจิตใจเราต้องภายนอกมันก็เลยก็ยังคิดค้นของมันยืนเหมือนเดิมเลยแหละแต่มันไม่คิดเอามันไม่รู้สึกว่าไอ้ตัวผู้คิดค้นเนี่ยเป็นตัวเรา.

เพราะอะไรมันเห็นว่าไอ้ตัวผู้คิดค้นคิดนึกออกปรุงแต่งเนี่ยมันเป็นสังขารเป็นสังขารเป็นเป็นสิ่งที่เกิดดับเหมือนฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่าในท้องฟ้ามันเป็นไปยึดเอาสังขารนี้ไม่มีคนยึดเอาสังขารนี้เพราะมันไปเป็นใจที่ไม่สังขารที่เป็นวิทย์สังขารไม่มีใครยึดถือทั้งไม่มีใครไปยึดถือไอ้สังขารแล้วไม่มีใครมายึดถือใจที่ไม่สังขารมันได้แต่เห็นอยู่อย่างงี้อยู่รู้อย่างงี้อยู่ว่าสังขารมันเกิดดับอยู่ในวิสังขารไม่มีใครยึดถือทั้งสังขารไม่มีใครยึดถือทั้งวิสังขารไม่มีใครลงไว้กับสังขาร. ปรุงแต่งไม่มีใครพยายามไปยึดถือใจที่ว่างเปล่าได้แต่รู้อยู่เห็นอยู่อยู่ว่าเอาธรรมชาติมันมีอย่างงี้เว้ยมันเหมือนน้ํากับน้ํามันเน. มันอยู่ด้วยกันแต่มันไม่ติดกัน.

น้ํากับน้ํามันนั้นอยู่ด้วยกันแต่ไม่ติดกันเออเหมือนกับไอ้น้ํามันเครื่องอะก็น้ําเนี่ยมันก็เอามาไว้ด้วยกันแต่มันก็ไม่ติดกันแต่มันก็อยู่ด้วยกันน้ํามันน้ํามันเครื่องมันลอยอยู่บนน้ําแต่มันไม่ติดน้ํามันอยู่ด้วยกันแต่ไม่ติดกันฟ้าแลบฟ้าลองฟ้าผ่ามันก็เกิดดับอยู่ในท้องฟ้าที่ว่างเปล่าแต่มันไม่เคยไหม้ท้องฟ้า.

มันอยู่กันแบบธรรมชาติแบบนี้เอง. แล้วมันไม่มีใครไปยึดได้ไอ้ตัวเราไอ้คนคิดตัวเราเป็นคนปรุงแต่งตัวเรา.

มันก็พยายามเพ่งจ้องเน้นกดข่มบังคับพยายามรู้รากปล่อยวางเป็นตัวเรามันจะเป็นยังไงไม่ใช่ตัวเราทั้งนั้นอะมันเป็นสังขารสังขารเป็นฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่าเกิดดับอยู่ในท้องฟ้าที่ว่างเปล่าคุณใจแล้วในใจก็ไม่ใช่ตัวเราเพราะไม่มีตัวตนมันก็เลยไม่ใช่เป็นของใคร. ได้เห็นอย่างเงี้ยรู้อย่างเงี้ยเป็นอย่างเงี้ยก็เห็นอย่างเงี้ยเราก็รู้อย่างงี้แล้วก็เป็นอยู่อย่างเงี้ย. แล้วไม่ต้องเรียกว่าอะไรแต่ก็ไม่มีใครไปยึดอะไรมันก็ไม่มีใครทุกข์เราก็ว่ากัน.

พ่อแม่ครูบาอาจารย์เค้าว่าอย่างงี้แล้วก็เห็นอยู่อย่างนี้ว่าเออไม่มีใครไปคิดอะไรเพราะว่ามันเป็นใจมันไม่เอาไปยึดอะไรได้เพราะมันเป็นความไม่มีอะไรเลยมันไม่3ารถเอาใจไปยึดอะไรได้ไอ้ที่ไปลงยึดอ่ะมันคงแต่งทั้งนั้นแหละแต่ถ้าใครลงปรุงแต่งก็มีตัวเราตัวเราตัวเรารู้สึกเป็นเราเราตัวเราก็เห็นว่าเหมาเข่งยกทิ้งมันไปหมดเลยว่าไอ้ที่มันคิดต่างแต่งเป็นราวเป็นตัวเราเป็นตัวเราได้ไอเนี่ยมันสังขารทั้งนั้นเหมาเข่งยกทิ้งไปหมดเลยเพราะว่าธรรมชาติของใจเนี่ยมันมันเป็นธรรมชาติที่ไม่อาจปรุงแต่งได้ไอ้ที่มันปรุงแต่งรู้สึกเป็นเราเราเราตัว. ตัวเรามันสังขารปรุงแต่งทั้งนั้นแหละไอ้เนี่ยเหมาเข่งยกทิ้งหมดอะเพราะว่าถ้าเป็นใจคงเป็นเราเป็นตัวเราไม่ได้หรอก. แค่เนี้ยในความเข้าใจอย่างเนี้ยไม่ยึดเลย.

ไอ้ตอนมันคงเป็นเราเป็นเราเป็นตัวเราไปดิ้นรนไปจ้องไปเพ่งไปไปพยายามรู้รากปล่อยวางพยายามดิ้นรนค้นหาสังขารทั้งนั้นนายกเก่งหมดเลยมันเกิดขึ้นมาทุกกระดาษไวไวมาไม่ต้องเรียกว่าอะไรเลยมันเกิดดับเกิดดับจากความไม่เกิดดับจากมีขึ้นมาจากความไม่มีสังกัดทั้งงานโยทิ้งเก่งเลยโยนทิ้งเหมาเข่งโยนทิ้งเหมาเข่ง.

แล้วก็ใจที่ว่างเปล่าก็ไปยึดมั่นถือบ้านไม่มีใครยึดมั่นถือบ้านปล่อยวางลวดตลอดเลยทั้งสังหารก็มายึดใจที่ว่างเปล่าก็ไม่มีใครยึดมั่นถือว่าสิ้นยึดมั่นถือมั่นสิ้นผู้เสวยสิ้นผู้ยึดมั่นถือบ้านก็สิ้นตัวตนสิ้นตัวตนก็สิ้นผู้ยึดมั่นถือบ้านสิ้นผู้ยิดบ้านถือบ้านก็สิ้นกิเลสสิ้นทุกข์หรือว่าพ้นทุกข์ไปแล้วก็เป็นเป็นภาษาสมมติว่าเค้าเรียกว่าเค้าเรียกว่านิพพานเป็นภาษาสมมุติ. แต่จริงที่ผ่านก็คือมัน. ติดทุกข์ทนทุกข์ก็คือเพราะไม่มีคนไปยึด.

มันไม่ยึดก็เพราะว่าไม่รู้ไม่รู้สึกว่ามีตัวตนเพราะว่ามันเป็นใจที่ไม่มีตัวตนไอ้ใจที่ไม่มีตัวตนน่ะมันก็เลยมีใครไปยึดพอเป็นใจที่ว่างเปล่ามันก็เลยไม่มีตัวตนไปยึดไม่มีตัวตนประยุทธ์เนี่ยมันก็เลยเพราะไม่มีตัวตนมันเลยไม่ยึดเพราะไม่ยึดอ่ะมันก็เลยไม่มีตัวตนหรือไปยึดเข้ามันก็เลยมีตัวตนทําไมไปยึดมันก็ไม่มีตัวตนหรือรู้สึกว่าไม่มีตัวตนเป็นใจที่ไม่มีตัวตนมันก็ไม่มีตัวตนไปยึด.

เลยไม่รู้อ่ะใครมายึดก็ไม่มีตัวตนอันไหนมันเกิดก่อนกันมันก็คงเหมือนไข่กับไก่ไข่ไก่กับไข่แหละใครเกิดก่อนกันถามกันไปต่างกันมาเออมันเกิดพร้อมกันแล้วมั้งเข้าใจไหมกูซะยาวเลยใครม้วนเดียวจบเลยถามว่าไปถามกันมาเอาตรงนี้หน่อยตรงนู้นหน่อยตรงนู้นหน่อยตรงนี้หน่อยมันต่อจิ๊กซอว์ไว้อีกไม่สนิทถามไปทํามาต่อกันไม่ติดสักที.

อ้าวยังสงสัยอะไรอีก. สงสัยมั้ย.

ดูเป็นอย่างงี้นะฮะเข้าใจมั้ยล่ะเออ.

ปฏิบัติอย่างนี้แหนะถ้ามันรู้เห็นมันชัดเจนอย่างนี้จากใจของเรามันจะจําเอาเห็นมันจริงจริงเฝ้ามันจริงจริงมีประตูใจนั่นแหละเดี๋ยวมารู้เองเห็นเองไม่ต้องไปถามใครหรอก. มันคิดแบบปรุงแต่งยังไงอะเราเคยทําผิดมาก่อนเนี้ย.

อุ๊ยมันทําไมอย่างงี้ว่ะทั้งลูกทั้งคิดทั้งลูกต้องคิดทั้งลูกตั้งคิดไม่หลับไม่นอนเลยปวดหัวมากเลยเฮ้ยตื่นมาปุ๊บกับลูกคิดอีกทั้งลูกทั้งคิดทั้งลูกตั้งคิดนอนหลับก็ทั้งนู้นทั้งคิดทั้งนู้นต้องคิดมันไม่หลับไม่นอนเลยทํางานอะไรมันก็ทั้งนู้นต้องคิดทั้งรู้ต้องคิดปวดหัวมากเลยเมื่อไหร่มันจะเลิกสักทีมั้ยเนี่ยตอนนี้เรายิ่งไม่อยากให้มันเลิกมาปวดหัวมากเลยตอนเนี้ยมันไม่ยอมเลิกเราก็ปวดหัวมากเลยทํายังไงมันก็ไม่เลิกมันต้องรู้ตั้งคิดทั้งรู้ตั้งคิดเอ้ยทํายังไงกับมันได้วะมันทั้งรู้ต้องคิดไม่เลิกราเราจะหลับมันก็ไม่หลับ. ปวดหัวมากไม่รู้จะทํายังไง.

วันนึงเดินไปลุกจากที่นอนไปเข้าห้องน้ํานั่งส้วมมันก็ตามมาตั้งแต่จากที่นอนน่ะพอรู้สึกตัวเนี่ยยังไม่ได้ลืมตาเลยมันก็ต้องรู้ต้องคิดทั้งรู้ต้องคิดมันฝึกไปจนทํางาน. ตั้งแต่ลุกจากเตียงเข้าห้องน้ําห้องส้วมแล้วก็ทั้งลูก. Anggota kita lutut. ก็ต้องคิดแปรงฟันเสร็จแล้วแล้วเสร็จแล้วไปนั่งส้วมแล้วก็ทั้งนู้นก็คิดอยู่นั่นน่ะอุ๊ยมันต้องเป็นอย่างงี้วะไม่รู้จะทํายังไงกับมันได้. อยู่อยู่เนี่ย. ตะโกนออกมาเลยว่า. ช่างแม่งอยากจะรู้แต่คิดอะไรก็ช่างแม่งแค่นี้แหละแล้วมึงจะคิดมึงจะหยุดนะหยุดมึงจะตีแม่อย่างงี้อย่างเงี้ยอ้าว.

เอ้อแปลกมากเลยอ่ะเฮ้ยเฮ้ยทําไมใจเราเป็นอย่างงี้วะเนี่ยตอนที่ทั้งทั้งที่มันก็ต้องรู้ต้องคิดอยู่นั่นแหละแต่ทําไมใจเรามันเหมือนว่างเปล่าเป็นแบบนี้เหมือนไม่มีตัวใจวะเนี่ยเหมือนไม่มีคนทุกข์เว้ยเอ๊ะไอ้จิตมันก็ยังทํางานของมันเหมือนเดิมกูต้องคิดทั้งลูกต้องคิดอยู่นั่นแหละ. แต่ไม่ได้มีมันไม่เหมือนหลายคนไม่มีตัวใจ. มันเหมือนในใจมันไม่มีอะไรเอ้ยเฮ้ยทําไมอย่างงี้หว่า.

เอ๊ะมันก็เหมือนเดิมทุกอย่างเนี่ยจิตไม่ใช่ความรู้ต้องคิดต้องคิดรู้ว่าคิดต้องรู้ต้องคิดทั้งรู้ต้องคิดเราทุกข์กับมันแทบตายมาตั้งนานแล้วอยู่อยู่อ้าวด่ามันทีเดียวอะ.

ตัดหางปล่อยวัดมาเลยมึงอยากรู้จักรู้จักคิดถึงนู้นสักนิดมึงตัดหางปล่อยวัดมาเลยช่างมึงอะช่างหัวมันแต่เราช่างแม่งเออ.

แค่นั้นแหละอ่าวเฮ้ย.

ทําไมไม่มีใจเลยว่ะอยู่เป็นคนไม่มีใจแต่จิตก็ยังทํางานมันอยู่นั่นแหละดุ๊กดิ๊กดุ๊กดิ๊กดุ๊กดิ๊กดุ๊กดิ๊กดิ๊กเอ้ยแต่ทําไมไม่มีตัวใจว่ะ.

เออเลยเราเข้าใจเลยว่าเอ้าไอ้จิตที่มันคิดลง8ปรุงแต่งทั้งต้องคิดทั้งลุงต้องคิดเนี่ยมันยังไม่ใช่ไอ้ใจนะไอ้ที่รู้ได้คิดได้รู้ทั้งรู้ต้องคิดมันเป็นต้องปรุงแต่งแต่เฮ้ย.

มันไม่มีใจไปยึดถือเอ้ยมันไม่มีคนมายึดถือไอ้ไอ้นู้นต้องคิดใจมันดับหรือไม่ดับมันจะคิดหรือก็ช่างหัวมันไม่มีใครไปยุ่งกับมันเออตัดหางปล่อยวัดอะเหมือนกับสํานวนภาษาไทยตัดหางปล่อยวัดอะมันตัดที่ใจจบที่ใจเราต่างหากอ่ะแต่เราเข้าใจผิดมาตลอดคือเราจะพยายามอ่ะไปจบที่ไอ้ความคิดไล่ผู้รู้ว่ามันดับไฟเมื่อไหร่มันจะเลิกรู้เมื่อไหร่มันจะเลิกคิดเมื่อไหร่มันจะเลิกปรุงแต่งเราจะพยายามเอาไปจบที่อาการจะให้ไอ้ไอ้ความคิดไอ้ไอ้สักรูปต้องคิดมันดับไปเราไปหมายอย่างงี้เลยปวดหัวมากเลย. เพราะว่ามันไม่ยอมดับได้.

อะไรมันเป็นอันนี้จังผู้ฟังอันหน้าตามันไม่อยู่ในบังคับของเราไง. แต่เราพยายามจะประดับมันให้ได้แล้วมันจะดับสักทีฮะเราหมายไ่าถ้าดับปุ๊บเมื่อไหร่เราก็พ้นทุกข์เราไปหมายว่าพอมันดับเมื่อไหร่เราพ้นทุกข์เฮ้ยทํายังไงมันก็ไม่ดับ. สุดท้ายอะก็ช่างมันนั่นแหละช่างมัน.

ช่างมันช่างหัวมันก็ได้ช่างมันอะไรก็แล้วแต่ใครจะพูดช่างมัน.

แกตั้งแต่ตัดหางปล่อยวัดไปผมก็รู้สึกคิดถึงจ้างไปอ้าวแค่นั้นแหละอ้าวเฮ้ยไม่มีใจไปยึดถือเอ้ยไอ้ไอ้ผู้รู้กูคิดผู้รู้กูคิดเลยไม่อยากจะรู้แต่คิดจะรู้แต่คิดยังไงก็ช่างมันเลยช่างมันช่างมันจริงจริงอะเฮ้ยไม่มีใจไปยึดถือเอ้ยไอ้ผู้รู้กูคิดเลยถึงรู้ว่าไอ้ผู้รู้กูคิดอ่ะมันปรุงแต่งทั้งหมดแหละ.

แต่ใจที่ไม่ไม่มีตัวใจไปยึดนั่นแหละก็คือใจแต่ไม่ใช่ว่ามีตัวใจว่างว่างอยู่นะคือไม่มีใจอะไปยึดไอ้นั่นน่ะคือใจไอ้ที่คุณเข้าใจผิดแต่มาปฏิบัติธรรมก็พยายามทําใจว่างๆอันนั้นมันร่วงปรุงแต่งทั้งนั้นแหละเออเป็นโรคเอ๋ออะ.

คืออันเนี้ยมันไม่มีตัวใจไปยึดไม่ใช่ว่าใจว่างนะคือมันไม่มีตัวใจไปยึดเอามันจะคิดอยากจะรู้อยากจะคิดอยากจะรู้อยากจะคิดก็ช่างหัวมึงอะช่างมันไม่มีตัวใจไปยึดมาเลยพอช่างมันตัดหางไปวัดเนี่ยไม่ทุกข์เลยเนี่ยคนมีมีสามีมีภรรยามีลูกมีหลานมีสมบัติมาตรฐานบ้านช่องเนี่ยช่างมันเนี่ยที่ใจเราจบที่ใจเราไม่ได้ไปจบที่เขาเนี่ยไม่ทุกข์เลยนะ.

มีสามีมีภรรยามีลูกมีหลานเนี่ยจบที่ใจเราอย่าไปจบที่เขาสําคัญไม่จบที่เราที่ไม่จบที่ใจเราไปจบที่เขาทําไมเธอจึงเป็นอย่างนี้ทําไมเขาไม่เป็นอย่างเงี้ยมาฟ้องเราอยู่เรื่อยแต่ละคนอ่ะทําไม3ีเป็นอย่างงี้ทําไมอยาก3ีเป็นงี้อยากให้เป็นอย่างงั้นทําไม3ีเป็นงั้นอยากให้เป็นอย่างงี้พอภรรยามาฟ้องพอ3ีมาบ้างภรรยาเป็นอย่างนี้ทําไมภรรยาไม่เป็นอย่างงั้นทําไมภรรยามาฟ้องอยากให้เขาจบจบอย่างที่ใจเราต้องการ. แต่ไม่เข้าใจว่าไอ้จบนั่นมันคือจบที่ใจเราที่เลิกยุ่งกับเขา.

จบที่ใจเราอะเลิกยุ่งกับเขาแน่แน่พ้นทุกข์จริงจริงแต่ถ้าเราเนี่ยจะไปจบที่เขานะไม่มีทางจบหรอกแต่ละคนมาจะฟ้องเราอ้าว3ีมาก็ฟ้องภรรยาภรรยามากับฟ้อง3ีเราบอกอย่าไปจบที่เขาสิไปจบที่เขาก็ไม่มีวันจบหรอก.

โอ้เราอยากจะให้เค้าเป็นอย่างนี้ก็เป็นอย่างงี้เราอยากให้เป็นอย่างงั้นก็เป็นอย่างงั้นเราอยากให้เป็นอย่างงี้ไปจบที่โลกจบที่หลานเดี๋ยวก็บอกฟ้องเรื่องลูกเรื่องหลานเดี๋ยวมาฟ้องเรื่อง3ีภรรยามันมีแต่แค่นี้อะเดี๋ยวมาฟ้องเรื่องนั้นเรื่องนี้เพราะอะไรเราจะไปจบที่เขาหมดเลยแต่ละคนไปจบที่เขาไม่จบที่ใจเรา.

เนี่ยไม่ได้จบที่ใจเราเห็นมั้ยหนังสืออยู่ข้างหน้าท่านเนี่ยจบที่ใจจบที่ใจแล้วมีใครจบที่ใจตัวเองบ้างมันจะไปจบที่เขาหมดเลยอะมันจะไปจบที่เขาทําไมเค้าเป็นอย่างงี้ทําไมเค้าเป็นอย่างงั้นทําไมเค้าเป็นอย่างงั้นทําไมเค้าไม่เป็นอย่างงี้มาฟ้องเราแต่ละคนเนี่ยมันไม่จบที่ใจตัวเองบอกว่าอย่าไปยุ่งกับเค้าได้มั้ยอะแต่ใจเราไม่ไปยุ่งกับอะไรนะมันจบที่ใจเราแค่แนะนําไม่ทุกข์เลยแต่เค้าก็เป็นอย่างงั้นก็จะตายไปไหนเลย. เบนซ์จะตายไปไหนเลยเพราะว่ายังเป็นอยู่อย่างนั้นน่ะแต่ใจเราเนี่ย. ไอ้ที่ไปยึดเนี่ยให้เป็นทุกข์เนี่ยมันตายไปแล้ว.

ไอ้ใจเราเนี่ยที่ไปยึดเขาให้เป็นทุกข์เนี่ยมันตายไปแล้วแต่เขายังไม่ได้ตายหรอกแต่ใจเรามันตายไปตายแต่พอไปยึดเขาไปยุ่งวุ่นวายกับเขากับลูกกับผัวให้เป็นทุกข์ยุ่งกับลูกกับเมียให้เป็นทุกข์ใจเราเนี่ยมันตายไปจากเขา.

ตายไปคือไม่ใช่ว่าไปทําเหมือนคนตายคือก็ทําหน้าที่กันอยู่แต่ไม่ไปยึดกันให้เป็นทุกข์ไม่ใช่ว่าทําเป็นคนตายมาฟังหลวงตาเข้าใจแล้วกลับไปหลวงตาบอกว่าไม่ให้ยุ่งกับเธออีกต่อไปตอนเช้าไปตื่นมาทํากับข้าวทําอะไรให้กินเลยเพราะว่าเป็นฟังหลวงตามาบอกหลวงตาบอกว่าห้ามยุ่งกันแล้วไรงี้ไม่ใช่นะหน้าที่ยังทําตามปกติแต่ใจอ่ะมันเลิกไปยุ่งกับเขากันนั่นแหละมันก็ไปทุกข์แล้วเออมันจบที่ใจเรามันจะว่าไปจบที่เขาพอมาฝึกในใจก็เหมือนกันเนี่ยความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อ่ะเราบอกอย่าไปจบที่อาการนะ.

อย่าไปจบที่อาการมันเป็นอย่างงี้อยากให้เป็นอย่างงั้นจิตมันเป็นอย่างงั้นอยากให้เป็นอย่างนี้มาถามเราเลยอาจารย์ทําไมเมื่อไหร่จิตมันนิ่งเมื่อไหร่จิตมันว่างสักทีอะแล้วเราอย่าไปยุ่งกับประกันของจิตได้ไหมเรามาจบที่ใจเราเลิกไปยุ่งกับมันสักทีไม่ได้เดี๋ยวต้องถามอยู่นะทําไมมันไม่ยิ่งทําไมมึงไม่สงบทําไมมันไม่ว่างทําไมมันเป็นอย่างงี้ทําไมมันเป็นอย่างงั้นมีแต่คนบ่นไปอย่างเงี้ยมาหาเราอะเราบอกจบที่ใจตนเองเลิกยุ่งกับมันได้แมะอาการของจิตเนี่ยทุกความคิดทุกความรู้สึกนึกคิดอารมณ์จะเป็นไงช่างมันเหอะช่างหัวมัน.

จบที่ใจเราแค่เนี้ยได้ไหมก็ได้ก็เออไม่ยุบเลยอะไรนี่ไงกูก็ยึดซักอย่างเดียวไม่มีตัวเราไปยึดสักอย่างเดียวมีอะไรไม่มีตัวเราเข้าไปมีส่วนได้เสียสักอย่างเดียวมีอะไรก็ไม่มีเราเราก็มีส่วนได้เสียสักอย่างเดียวของทุกอย่างก็มีหมดนะฮะความรู้สึกนึกคิดอารมณ์มันยังไม่ตายก็ต้องมีอยู่เนี่ยสบายกายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจไม่ต้องมีอยู่อะแล้วก็ช่างมันเหอะ.

มันเป็นเกิดมามันรับผลของกรรมน่ะเป็นทุกข์อยู่ก็ต้องยอมรับผลของความทุกข์ไปวิบากสุดท้ายที่เหลืออยู่ก็ยอมรับมันไปคือขันหน้ามันเป็นทุกข์ไงก็ยอมรับกันไปตามความเป็นจริงแต่เออปล่อยวางตักหางปล่อยวางกันก็อยู่กันแค่ตายแตกดับไปกูก็มึงอะอยู่ด้วยกันครั้งสุดท้าย. ก็แตกดับไป. ก็รอมันกว่าจะสิ้นอายุขัยแต่ไม่ตายก็. ทําประโยชน์ไปชีวิตที่เหลืออยู่ก็ทําประโยชน์ตนให้พ้นทุกข์ไปที่เหลือก็ทําประโยชน์ผ่านไปนี่สมดุลเจ้าที่ตรัสว่า.

จนถึงครั้งสุดท้ายเลยที่พระเจ้าสัตว์จนถึงปัจฉิมวาสว่าท่านทั้งหลายสังขารเนี่ยมีความเป็นมีความสิ้นภัยเสื่อมไปตลอดเวลามีความสิ้นไปเสื่อมไปอดเวลายังมีชีวิตอยู่ด้วยความประมาทจงเร่งทําความเพียรให้ถึงพร้อมให้ทําประโยชน์ตนให้ถึงที่สุดแห่งทุกข์และทําประโยชน์ท่านด้วยความไม่ประมาทเธอนี่เป็นพระวาจานี้ในครั้งสุดท้ายของพระสถาคเจ้าและพระพุทธเจ้าก็ดับขันธ์ปรินิพพาน.

ห่วงใยพวกเราทุกสรรพสัตว์ทั้งหลายทุกชีวิตทั้งหลายตลอดเวลาว่าพวกท่านทั้งหลายจงจะมีความเป็นอยู่ด้วยความประมาทสังขารทั้งหลายมีความสิ้นภัยเสื่อมไฟดับไฟตลอดเวลา. จงมีชีวิตอยู่ด้วยความไม่ประมาทเร่งทําความเพียรให้ถึงพร้อมให้ถึงที่สุดแห่งคุกทําไปส่วนตนประโยชน์ทัณฑ์ให้ถึงสิทธิตัวเองทุกข์เติม.

---

以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文