徒： 师父，我以前在拉玛五世路附近拜见过您，当时有参加毗婆舍那禅修，通过步行冥想体验到空性。您说我应该回去继续修行，因为我倾向于躲在安静的角落里逃避世界。之后我回来继续练习呼吸禅了。 师： 观察。 徒： 一直在观察。 师： 现在就是持续观察。 徒： 但今天早上来的时候，我放下呼吸，然后放空。当我体验到空性时，我又放空了。现在什么都没有了。什么都没有，但我执着于“什么都没有”。现在，现在我执着于“什么都没有”。感觉不到任何东西。 师： 你正处于“什么都没有”的感觉中，你正在执着。执着于“什么都没有”的感觉。感觉到了吗？它漂浮在“什么都没有”之中。感觉很空虚，你执着于“什么都没有”，但实际上，如果我们执着于“什么都没有”，就等同于“有什么”，就是有“什么”可以执着，有“我们”去执着“什么都没有”。 如果真的“什么都没有”，就不会有“什么”可以执着，因为它本就什么都没有，但你知道它什么都没有。你的“什么都没有”是一种漂浮的状态。你执着于“什么都没有”。但“什么都没有”实际上变成了“有”，因为“什么都没有”就意味着有“我们”去执着，真正的“什么都没有”是既没有可执着的事物，也没有“我们”去执着，这就是“什么都没有”。但我们的“什么都没有”变成了空虚，空虚的宇宙。然后漂浮着，有“我们”在其中。对吗？ 徒： 那怎么解决呢？ 师： 两者皆无，完全没有。真正的空性是一种需要放下执着的状态，不是你感觉像在宇宙中的那种“没有”，那是“有”，在我们的感觉中是“有”，因为它对我们有价值、有意义。因为对我们的心有价值、有意义，所以是“有”，所以有“我们”，有“我们”作为执着者，所以就变成了烦恼、问题、执取、轮回，在轮回中“什么都没有”却对心有意义。要如实地觉知一切。如实观（Vipassanā），如实地接受一切，没有“什么”对心有真正的价值和意义。不要去觉知，要去觉知行（saṅkhāra），行在变化，没有人执着。不要去觉知空性，我们要看到内在心灵的变化，变化而没有人执着，没有人执着于变化，也没有人执着于觉知变化的那个。之前排序的，好像不是排序到空性。排序到的是，它变得变化。当他好像觉知到身体时，它就变成了心（citta）。心是透明的，从觉知到身体时，从能移动、站立、行走、坐卧的肉体，来觉知到，能觉知、思考、造作的那个不是这个肉体。能思考的不是这个（肉体），是觉知者（能知、觉知）在思考，这光明是思考者，然后来觉知正在思考的心。觉知，就是没有对它做什么，不是去抓取或放开，只有心的生起，然后自行融入、自行消失，没有人去抓取或放开什么，它自己运作，没有人干预，无论它变化还是融入，都只是行（saṅkhāra）的生起和自行消逝。觉知者（能知）不造作、不做什么。这个觉知者来觉知心的运动，他不是去觉知空性，但是这个觉知者不运动，所以它是空于自性、空于运动的。他却又执取觉知者为“我们”，他已经看到了，觉知者是不动的。动的是心，是动的那个，但觉知者不动、不显现自性。却又回来执取觉知者为“我们”，所以要放下觉知者。它是这样排序的，不是只去觉知空性，不看到运动。我们处于空性中，这是错的，这差得太远了。明白了吗？我们必须看到内心的变化，没有人执着。没有人执着于运动，运动的那个，没有人执着于作为行的运动的那个，不运动的那个叫做非行（asaṅkhāra），没有人执着于行和非行。但是我们，大多数人，都处于空性中，执着于空性，这是不对的。心（citta）是行（saṅkhāra），它在变化，但觉知者不动。觉知者觉知心的变化，不是去看广阔的空性，不是。放下，放下运动的，然后放下觉知运动的。不是我们去觉知不运动的空性，明白了吗？重新开始。很重要，回来。 徒： 明白是怎么回事吗？说说，当我们练习呼吸，然后感觉空虚时，我们就放下这个空虚，然后观察我们的心，对吗？然后再次放下它。 师： 不够细致、清晰，再说一遍，大声点。我们练习呼吸，然后…什么时候练习呼吸？觉知呼吸的进出，然后怎么样？觉知呼吸的进出，然后我们遇到空虚，我们就放下空虚。 徒： 遇到空性了。过一会儿，它会遇到空性。 师： 错了，不是的。觉知呼吸的进出，这是禅定（samādhi），呼吸进出，这是禅定，不是觉知空性。呼吸有禅定了，就看到了心的造作，不是空性，搞错了。它会回到原来的样子。会回到原来的轨道。不是觉知呼吸的进出，然后进入空性，不是的。它是，它有禅定，它有禅定就一直在运动，运动，不是说完全不动。重新开始，重新调整，不要进入原来的轨道。当练习呼吸一段时间后，我们开始有禅定，它就安静下来了，然后看到它有什么想法，对吗？然后我们放下它，然后呢？ 徒： 就观察在思想中一直变化的东西。一直观察，然后一直放下。然后什么都没有，就处于这种状态，循环往复。 师： 然后呢？它自己会安静下来。现在很多人都是这样修行的。觉知身体，说感觉安静。一会儿，它就变得像，像我们那样。这样修行下来，就以为修行必须是空虚的。最后，觉知身体就不是觉知了，不对。才几个月，就空虚了，让它觉知心，有禅定，它又空虚了，它执着于空性，它不执着于觉知，不执着于觉知什么，觉知运动的。就是那样觉知，觉知每一个念头。觉知每一个念头。不陷入其中，它怎么想都可以，只是觉知。觉知每一个念头，觉知心的运动，每一个动作的觉知，它怎么想都可以，只是觉知。不逃避、不抗拒、不压制、不控制，只是觉知，在心中觉知。觉知、觉知、觉知，在心中觉知，不是去抓住空性，不是去抓住什么。心怎么想都可以，只是觉知。觉知每一个，不逃避，它怎么想都可以，只是觉知。不逃避、不抗拒。不逃避念头，不逃避造作，然后不抗拒，就是不去熄灭它。不逃避、不抗拒，只是在心中觉知，从心中出来。让觉知是觉知，是觉知，是觉知，不要去抓住空性，不要去抓住静止和冷漠。不要执着错误，必须停止这里，必须清除这种执着，在心中，否则会回到原来的轨道。我们从呼吸开始纠正，对吗？但好多了，但好多了，但你又空虚了。刚开始来找我们的时候，很糟糕，我们纠正了它，它就变得空虚、轻松，对吗？更糟糕了，现在更空虚、更轻松，又回去执着于空虚、轻松。说不要，不要让空虚、轻松、舒适在心中有价值，它会去执着它。任何对我们的心有价值的东西，我们都会去执着它，它不会执着我们。轻松、舒适就像黄金一样，我们不去执着它，怎么能得到它呢？不执着我们，我们。 徒： 顶礼师父。我刚开始练习打坐的时候，闭上眼睛就会看到像大大小小的光球，看到明亮的光。但现在练习一段时间后，我们看到的光明就没有了。这是对的吗？ 师： 谁能帮帮我们？举手。谁能帮帮我们？带他去。最重要的是，修行是怎么样的？首先，要明白只有两种自然现象，一种是身体和心，它们是行（saṅkhāra），会造作，会有动作，会有变化，一直都在变化。这是无常（anicca），不恒常的，是苦（dukkha），不能持久的，是无我（anattā），其中没有人，也不能控制什么。还有另一种自然现象，是不能造作的自然现象，它也是一种自然现象，它也存在，但它只有一个特性：只能觉知。然后问它会觉知什么？它来觉知造作的自然现象。因此，实际上只有这两种自然现象在一起。现在回到，关于我们做禅定或任何事情，如果，一切都在运动，这个在运动，我们也在运动，如果这样说，就无法理解。因此，就有了禅定的产生。所以，实际上，禅定的目的是，如果心散乱，向这边、那边运动，内在的动作也在运动，这样就无法互相了解。因此，就有了禅定，禅定的目的是让心逐渐平静下来。让它静止，成为一个觉知者。静止是为了什么？为了看到运动的行（saṅkhāra），不是为了静止而静止，而是静止，成为一个觉知者、观察者，为了这个静止的觉知者、观察者能够看到所有运动的动作。所以，在做完呼吸禅定之后，或者，好像心静止下来一点点，让正念观察心，意思是，实际上，我们的身体和心一直在工作，从未停止，所以才能维持生命。所以，当心平静下来一点点之后，来观察心。就是正念安住在心，然后问心在哪里？念头在哪里生起？感受在哪里？心就在那里，因为一切都在心中生灭。即使我们打坐，有时风吹来，碰到，碰到，风碰到身体，但一切都必须送到心。在心中思考、造作，就会看到，舒服、好、凉快、好多了，或者什么。就会有思考、造作生起。让静止的觉知者、观察者来看到这个运动。看到心中的每一个念头、每一个动作。这样看到是什么意思？就会看到，它会这样说，刚才没有，碰到之后，它就说出来，然后它就会消失，就会看到，本来没有，有了之后，它就会消失。然后听到声音，它就怀疑是鸟叫声，它就造作。所以，这样看到会产生智慧，看到心中的一切都是无常、苦、无我。会看到其中一个方面，会看到生灭，因为看到它生灭，有些人，他们的习性会这样，看到生灭，但它会说，没有什么是不变的。但有些人看到生灭，它一直在变化，就是无法保持原来的状态。但有些人，看到生灭，但它会冒出来，它是自己这样的，无法阻止它，它就开始产生智慧。从看到生灭，产生智慧，看到苦、无我，就会看到这里面的一切，或者感受，比如坐着，痛。从刚才没有痛，现在有痛冒出来。然后痛就过去了。问痛，有时如果产生智慧，有时会看到它自己痛。我们不想让它痛，它自己痛，就会看到，哦，这个东西它自己这样，也不是我们。这样一直看到，足够多，就会看到每一次接触，它都会送到心，而心，它是行（saṅkhāra），身体和心，它无论如何都要思考、造作，思考、造作，它自己思考、造作，其中没有我们，它会思考，会有动作，会有感觉或什么，它是它自己的。其中没有我们。因此，它就生灭。它就会解除错误的执着。解除什么错误的执着？解除认为这是“我们”的错误的执着。卖掉。因为如果认为是“我们”，就像我们也不会让它来坐一样，就像它会解除，如果看到认为是“我们”，它会解除这种错误的见解，就是因为来观察，它会看到，一会儿身体是这样，一会儿身体是那样，身体也不是我们。感受，快乐、痛苦，它们自己生起。如果是我们创造的，我们就只会创造快乐，对吗？谁会去创造痛苦？然后看到，哦，它们自己生起。念头，有时是善念，有时是不善念，然后看到，哦，善念，它自己生起。也不能强迫它不思考，因为这样一直看到，它会解除错误的执着，认为身体和心是我们。所以，开始做禅定，就是为了这个目的，不是为了静止，因为自然现象是蕴（khandha），自然现象身体和心，或者叫做五蕴，它们是造作的自然现象。它们是行（saṅkhāra）。如果什么时候看到这些东西静止、空虚、不变，说明佛陀说错了。既然佛陀说行（saṅkhāra）是无常、苦、无我，让心起来，就不是了。所以，这样做，当有静止的觉知者、观察者，看到真相，它就会逐渐解除错误的执着、错误的见解，认为这个东西是我们，是我们的。看到它是它自己。然后渐渐地会看到，觉知者、观察者，它自己觉知，它也是自己觉知的，当它觉知的时候，它也是自己觉知的，觉知也不是我们。所以，问它在哪里，我们还说不出来，它从哪里出来觉知，不知道，觉知在哪里，也说不出来，它怎么会是我们呢？既然我们都说不出来，但知道，然后怎么知道有？它在觉知，它在觉知这里面发生了什么，它必须有一个觉知者。心，心的工作。然后这个觉知是我们吗？怎么会是我们呢？我们不知道它在哪里。所以，当它，它就剩下什么？它就回到基本的两种自然现象，必须一直在一起，意思是，它有觉知的自然现象，它是非行（asaṅkhāra），没有自性，不能抓取或什么，它只能觉知，它不能思考、造作，然后觉知，来觉知行（saṅkhāra），就是来觉知这个身体和心，它造作，生灭，生起各种动作。所以，当剩下这两种自然现象时，就没有“我们”在哪里。然后剩下什么？就剩下这两种自然现象在一起。只剩下这些。所以，如果我们明白我们这样修行，为了什么目的，我们就能走对。但如果我们做，然后我们误解为静止、空虚、通透、轻松就是，就是OK，就是对的，这样就会一直想要静止、空虚、通透、轻松，看到光或什么，任何东西，心都能造作。它能造作出不可思议的东西。但它从来都不是真的不可思议，因为它生起，然后就消逝，它怎么会是真的不可思议呢？只是让有觉知者、观察者，心稳定，为了看到行（saṅkhāra）的真相，为了解除错误的执着，执着于行（saṅkhāra）。然后也看到，觉知，也不是我们。没有人执着于觉知。当它没有人，在这两种自然现象中。那时。就没有苦。因为其中没有人。苦存在于蕴中。苦存在于五蕴中，乐存在于五蕴中。但没有人是受苦者，没有人是受乐者。到此结束。没有人去找什么，没有人去努力什么。这样说能明白吗？ 徒： 明白了。就是，我们看到的光，我们不知道，就是我们没有想到它是生灭的，因为当我们打坐的时候，OK，会有各种各样的事情进来，就像师父或很多人说的，会有故事，不知道，就像猴子一样进来，但是，我就是不会去造作进来的故事，知道它进来了，就看着它，一会儿它就换成别的事情，一直不停地，打坐的时候。但当我们停止打坐时，会去注意血液、脓液、唾液、尿液，洗澡的时候，也不会太大声，如果注意呼吸，就注意最硬的东西。比如牙齿、指甲。它根本没有，真的，它在哪里呢？最硬的，没有。然后谁来觉知我们的身体？谁来觉知我们的心？无论我们站立、行走、坐卧、吃、喝、思考，无论做什么，人类，人类一直都知道我们，无论思考、说话、做什么，在隐蔽处、在公开处，无论做什么，都有“我们”，不知道另外一个，“什么”来觉知我们？当我们偷偷地说话、做事，别人不知道，告诉别人看不到，没有人看到，但谁知道？我们也知道我们造作，但觉知，我们做了什么，它不知道另外一个。觉知。它在哪里有自性？觉知我们的那个，它有吗？有吗？ 徒： 没有。 师： 没有，但我们的身体，我们的心，无论怎么运动，怎么做，无论去…能吗？ 徒： 不能。 师： 然后知道它在哪里吗？ 徒： 没有，在哪里，在哪里，让说觉知在心中，在哪里？看不到，它是一个念头。应该叫什么？它在哪里？它有地方吗？ 徒： 没有。 师： 有自性吗？ 徒： 没有。 师： 没有自性，没有地方，没有形…是它的自然现象。我们的身体和心，能够被觉知，行（saṅkhāra）生灭，它是无常、苦、无我，不是我们，不是我们的自性，不是我们的住所，真正的我们，是…或者行（saṅkhāra），行（saṅkhāra），然后觉知，觉知什么？觉知我们，无论做什么，在公开处，一直都知道，但找不到它，不知道它在哪里，自性没有。真的，它没有自性，它只有觉知，但自性没有，它不生、不灭，当它没有自性，没有形，没有任何动作，它不生、不灭、不破、不坏，也不能觉知它，就是不能用眼睛、鼻子、心，六根去觉知它，眼根、耳根、鼻根、舌根、身根、意根，能看到色，听到声，闻到香，尝到味，触到触，冷、热、软、硬。然后，意根，它就只觉知法，就是色、受、想、行，另外三个蕴，就是受，知道喜欢、不喜欢、中性，喜欢就是…不喜欢就是…各种各样的，然后…然后记忆，知道什么是，什么，是，什么，然后，法，被…意根。觉知的时候。觉知，它不知道觉知。它不能被觉知。它只能…我们不能被六根觉知，眼根、耳根、鼻根、舌根、身根、意根，能觉知色、声、香、味、触、法。但不能用六根，六根的觉知，来觉知觉知。觉知来觉知我们，觉知我们的心，无论去…或者有什么动作可以觉知，去找它，它什么都没有，但只觉知一样，只觉知我们，但我们会回过头去觉知它，去找它，找不到问题。它找不到，但问每个人都说，知道吗？有问题找不到，但不知道这里。它没有自性，它没有形，但它存在，但它以没有自性、没有动作、什么都没有的方式存在，但每个人都知道，它存在，但以没有的方式存在，这里就让人头疼，这里让人头疼，就是它存在，但实际上它没有，它没有自性，没有形，什么都没有，没有光明，没有黑暗，没有…没有…没有苦，苦乐、清净、烦恼。它是受、想、行，是法，是被觉知的。觉知者，没有自性，什么都没有，没有清净，没有…什么都没有，我们去抓住错误，去抓住…我们很舒服，也不舒服，我们去抓住什么？我们抓住的是行（saṅkhāra）吗？行（saṅkhāra）。 徒： 说不出来，师父。就是练习了，它就…想有快乐… 师： …它是什么？是行（saṅkhāra），还是觉知？想要平静，平静会改变吗？修行是为了什么？能改变的东西吗？觉知，也没有吗？觉知没有自性，所以说它是行（saṅkhāra），只能…一切都消逝了，身体、心、受、想、行、识。是苦，是苦。很难，它必须老，它必须病，它必须死。到。眼睛。家，它什么都没有，不能，都消失了。行（saṅkhāra）。是觉知，觉知…觉知我们的身体，行（saṅkhāra）没有自性，什么都可以。要去的，就必须…行（saṅkhāra）不是我们，觉知，自己不能，因为它没有自性。…行（saṅkhāra），就是身体、心，或者受、想、行、识，就是蕴，它不…然后就消逝了，行…身体、心、受、想、行、识，是…很难。有状态，必须破、灭，回到没有的状态，就是必须老、必须病、必须死。…自然现象…心，是蕴，但觉知…但破、坏…在这里，在我们体内，动作…被觉知的事物，觉知者，不是我们，不是我们的自性，不是我们的东西，不要去执着，认为是我们，是我们的自性，是我们的东西，它是自然现象。叫做…是自然现象，我们的身体和心，在我们体内有两种自然现象，就是身体和心，它思考、造作，显示动作，是造作的自然现象，然后有觉知，是不造作的自然现象，在一起，它在一起，但不是一个，不是粘在一起，但也不能分开，它就在一起，它不死，就必须在一起，但不粘在一起…然后直到寿命结束，身体、行（saṅkhāra）、心（saṅkhāra）就破灭，因为它是有生有灭的东西，就破灭，觉知，是…它只有觉知，但自性没有，它不生、不灭、不破、不坏，所以就回到觉知，是自然现象，不生、不灭、不破、不坏。没有自性。…土、水、火、风，就破灭，…它燃烧完，我们就去撒骨灰，把骨头拿去撒骨灰，水就被烧掉，…就…都消失了，没有自性，然后回到自然现象，对吗？只是这样，真相…我们的心。只是来学习、理解佛法，一切就是，说要…看到，就是进入真相，在我们的身体和心中，我们只有这些，不是…真相…我们的身体和心，是行（saṅkhāra）和非行（saṅkhāra），就是觉知，然后灭除执着于行（saṅkhāra）和非行（saṅkhāra），是自然现象，是无我（anattā），不是…不要执着，认为是我们，是我们的自性，是我们的东西，因为它不是我们，不是我们的自性，不是我们的东西。很清楚。这就是觉知法、看到法、成为法。叫做证悟。证悟…真相，和…我们自己的心，不是修行，我们不知道我们来…我们来寻找解脱，来寻找法…寻找法，渴望证悟，去寺庙拜访师父，各种各样的地方，各种各样的人，然后修行，不，不，不知道佛法是什么。法是什么？法是什么？不知道。这样的人，他们不这样，也不知道为什么要这样做。不知道，就这样做，我们为什么？然后怎么能做到？怎么能？执着…在身体中，怎么能知道？什么都不知道。问什么都不知道。一直…闭上眼睛就坐…抓住轻松、舒适。然后来看，很让人头疼，做了什么？不知道，这样做它怎么知道？然后闭上眼睛，抓住轻松、舒适。舒服…不空虚吗？舒服、不舒服，它在变化，然后不知道，觉知…也没有人知道，去…行（saṅkhāra），不是我们，不是我们的自性，不要去执着它，认为是我们，是我们的自性，我们理解自然现象。两种，在我们的身体中，两种，就是行（saṅkhāra）和非行（saṅkhāra），和…执着于行（saṅkhāra）和非行（saṅkhāra），是…行（saṅkhāra）就是…行（saṅkhāra）和心（saṅkhāra），…生起，然后消逝，…身体，是造作的，…识。它是苦…很难，是苦，状态，必须破、灭，回到没有的状态，就是必须老、必须病、必须死。…自然现象…无我（anattā），一切，是行（saṅkhāra）和非行（saṅkhāra），不是我们，不是我们的自性，不是我们的东西，不要去执着…认为是我们，是我们的自性，是我们的东西，它是自然现象，是造作的自然现象，是不恒常的，是苦的，是无我的，然后它是自然现象。不造作…是无我（anattā）。灭除执着，修行的一切都是为了灭除执着，灭除执着，让它有智慧，在真理中，来智慧，在佛法、自然现象中，在自然现象的真理中，产生智慧，智慧…自然现象是这样的，我们的身体…和我们体内有…这样。它是这样的自然现象，没有我们，没有我们的…执着，执着于身体、心，和…觉知，和…行（saṅkhāra），智慧，智慧…什么…这样。愚痴，然后消除愚痴，无明，无明熄灭，无明熄灭，行（saṅkhāra）就熄灭，行（saṅkhāra）熄灭，识…去轮回的识就熄灭，…识熄灭，识熄灭，…受、想、行、识就熄灭，…执着，…执着熄灭，就熄灭，我们去执着的…什么都熄灭。执取熄灭，轮回熄灭，生死熄灭，…完全熄灭，…执着的那个，熄灭一个，就全部熄灭，…过程，…导致…烦恼，和…完全…没有剩余，诸佛、所有人都进入这个真相，产生…产生智慧，然后…然后…然后…什么…到什么地方？什么都不知道。灭除执着，明白了吗？…修行，解释这里一点，这里一点，这里一点，这里一点，就明白了，不…理解，然后这里…那里…这里…会问…在做…想要…不明白我们想要的是什么，我们说来修行…寻找…寻找…不知道是什么，不知道法是什么，要找什么，我们不知道是什么。我们还不知道它是什么，但我们就去修行。但还不知道它是什么。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 6. 同一个角色（例如师 或 徒）如果有连续说话，请合并到一起 --- อาจารย์ครับที่หนูเคยไปพบพระอาจารย์ที่แถวพระรามห้าตอนนั้นที่มีฝึกไปเดินวิปัสสนาด้วยการเดินลงแล้วพบความว่างแล้วพระอาจารย์บอกว่าให้หนูกลับไปปฏิบัติแก้ไขว่าหนูจะเป็นคนที่เป็นหลบอยู่ในมุมสงบไม่เผชิญโลกแล้วหนูก็กลับมาเดินลมหายใจแล้ว。 ก็ดู。 ดูไปเรื่อยๆค่ะ。 ตอนนี้ก็คือดูไปเรื่อยๆ。 แต่เมื่อเช้าที่มารอบเช้า。 วางเดิมหายใจแล้วก็ปล่อย。 พอเจอความว่างก็ปล่อยอีกอ่ะค่ะ。 แล้วตอนนี้มันก็ไม่มีอะไร。 ไม่มีอะไรแต่หนูหนูยึดถือความไม่มีอะไรอยู่。 ตอนนี้ตอนนี้จะถือความไม่มีอะไรอยู่。 มันไม่รู้สึกอะไรอ่ะค่ะ。 ที่หนูก็อยู่ในความรู้สึกไม่มีอะไรเนี่ยหนูกำลังยึดถือ。 ยึดถือความรู้สึกไม่มีอะไร。 เกดที่มัน。 มันลอยๆอยู่ในความไม่มีอะไร。 รู้สึกมันว่างๆๆว่างๆที่หนูยึดถือความไม่มีอะไรนะแต่ความจริงถ้าเราไปยึดถือความไม่มีอะไรเท่ากับมีอะไรคือมีความที่มีอะไรยึดอได้แล้วมีตัวเราไปยึดถือความไม่มีอะไรได้ไม่มีอะไรแล้วก็จะมีอะไรไปยึดอได้เพราะมันไม่มีอะไรแต่รู้มันไม่มีอะไรเลยแต่ความไม่มีอะไร。 ของหนูเนี่ยมันเป็นความไม่มีอะไรแบบมันลอยๆ。 แล้วก็หนูถึงซึ่งความไม่มีอะไร。 แต่มีความไม่มีอะไรเนี่ยมันกลายเป็นความมีอยู่ที่จริงกับความไม่มีอะไรคือไม่มีอะไรแล้วก็มีตัวเราเนี่ยไปยึดถือมันจะไม่มีอะไรจริงๆคือไม่มีทั้งสิ่งที่ยึดถือแล้วไม่มีตัวเราเนี่ยไปยึดถือเรียกความไม่มีอะไรแต่ของเราเนี่ยกลายเป็นความไม่มีอะไรกลายเป็นความว่。 างว่างๆจักรวาล。 แล้วก็ลลอยแล้วก็มีตัวเราเนี่ยเข้าไปอยู่ในนั้น。 จริงไหม。 แล้วแก้ไขยังไงคะ。 ก็ไม่มีสองอย่างไม่มีหมดเลยความว่างจริงๆมันเป็นความดีต้องปล่อยวางไม่ใช่ความไม่มีนะที่รู้สึกวเหมือนอวกาศเป็นความมีมีอยู่ในความรู้สึกเราคือมันมีค่ามีความหมายต่อเรา。 มีความมีเพราะมันมีค่ามีความหมายต่อใจเรามันเลยความมีเลยมีตัวเราเลยมีตัวเราเป็นผู้ยึดเลยก็กลายเป็นกเลสปัญหาอุปทานพบชาติเลยอยู่ในชาติไม่มีอะไรเลยที่มีความหมายต่อใจจริงๆอ่ะรับรู้ทุกอย่างตามความเป็น。 จริง。 ยปูทยาดาทัศนะและจะรับรู้ทุกอย่างตามความเป็นจริงยอมรับตามความเป็นจริงไม่มีอะไรเลยที่มีค่ามีความหมายต่อใจจริงๆ。 ไม่รับรู้ให้มารับรู้สังขารที่มันก็ไวๆไม่มีใครยึดถือนะอย่าไปอยู่กับรับรู้ความว่าเราต้องมาเห็นไหวๆๆภายในจิตใจเราเนี่ยไหวๆไม่มีใครยึดถือไม่มีใครอ่ะยึดถือทั้งความไหวๆแล้วก็ไม่มีใครยึดถือทั้งผู้ที่มารู้ความไหวๆ。 เมื่อกี้ที่เขาเรียงลำดับมาที่น่าจะเขาเรียงลำดับมาก็ไม่ได้เรียงลำดับเข้าไปถึงความว่าง。 เขาเรียลำดับมาคือกลายมันไหไหว。 พอเขาถอดเหมือนกับเขารู้การบรรลุกายปุ๊บมันก็เลยเป็นจิตพบจิตเนี่ยจิตมันจิตมันเนี่ยเป็นโปร่งแสงจิโปร่งแสงออกมาจากบรรลุกายที่กายเนื้อที่มันเคลื่อนไหวได้ยืนเดินนั่งนอนมันมารู้ฏว่าไอ้ที่มันรู้เป็นคนคิดปรุงแต่งเนื้อเ。 นี่ย。 มันไม่ได้เป็นคนคิดแต่ให้ผู้รู้เป็นคนคิดเนี่ยแสงเนี่ยมันเป็นคนคิดแล้วก็เข้ามารู้จิที่มันคิดแต่ง。 คือรู้เนี่ย。 ก็คือไม่ได้ไปทำอะไรกับมันไปจับปล่อยหรอกมีแต่จิแต่เกิดขึ้นแล้วก็ร่วงเข้าไปไปเองเข้าไปไปเองคือมันไม่มีใครจับปล่อยอะไรหรอกมันตัวเองเองไม่มีใครยุ่งนวายๆหรือมันจะเข้าไปก็เป็นเพียงสังขารที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปเอง。 ส่วนผู้รู้มันไม่ไม่ปรุงแต่งไม่อะไร。 ไอ้ผู้รู้เนี่ยมารู้จิตเคลื่อนไหวนะเขาไม่ใช่ว่าเอาไปรู้ความกว่าแต่กูรู้เนี่ยมันมารู้จิตเคลื่อนไหวแต่ไอ้กูรู้เนี่ยมันไม่เคลื่อนไหวมันเลยเป็นความว่างเปล่าจากตัวตนว่าเปล่าจากความเคลื่อนไหวเขาแต่ก็มายึดเอาผู้รู้เป็นตัวเราอีกเขาก็เห็นแล้วว่าผู้รู้เนี่。 ยมันไม่เคลื่อนไหว。 สิ่งที่เคลื่อนไหวคือจิตแต่เป็นตัวเคลื่อนไหวแต่ผู้รู้เนี่ยไม่เคลื่อนไหวไม่ปรากฏตัวตน。 จะกลับมาเอาให้กรู้เป็นตัวเราอีกก็เลยปล่อยวางให้กูรู้อีก。 มันเรียงลำดับมาอย่างนี้แต่ไม่ใช่ว่าไปรู้แต่ความว่างไม่เห็นความเคลื่อนไหวเราไปอยู่ในความว่างอย่างนี้ผิดอันนี้มันคนละฟ้ากับดินอันนี้เข้าใจไหมเราต้องไม่เห็นความเคลื่อนไหวไว้ๆผิดๆไม่มีใครยึ。 ดถือ。 ไม่มีใครยดถือที่เคลื่อนไหวให้ที่เคื่อนไหวไม่มีใครยที่เคลื่อนไหวที่เป็นสังขารให้ที่เคลื่อนไหวมันไม่เคลื่อนไหวเรียกว่าพี่สังขารไม่มีใครยึดสังขารและสังขารกับคนทุกไปแต่เราเนี่ยส่วนใหญ่มันไปอยู่กับความว่างเป็นหมายตรงความว่างไม่ใช่นะจิสังขารมันไหวแต่ก。 ูรู้เนี่ยไม่เคลื่อนไหวรู้เนี่ยไม่รู้จิที่ไหวนะมันไม่ใช่。 ไปดูความว่างเวิกว้างไม่ใช่。 ปล่อยวางแล้วก็ปล่อยวาที่เคลื่อนไหวแล้วก็ปล่อยวาง。 ไอรู้จิที่เคลื่อนไหว。 ไม่ใช่ว่าเราไปรู้ความว่างที่ไม่เคลื่อนไหไหมเข้าใจไหม。 เอาใหม่ให้กลับมา。 สำคัญมากมายกลับ。 เข้าใจยังไงก็พูดเราพูดกับกับตัวที่เวลาเราเราเดินลมหายใจแล้วเรารู้สึกวามันว่างเราก็วางตัวว่างตัวนี้ไปแล้วก็ดูจิตที่เราขึ้นไปอ่ะค่ะแล้วก็ปล่อยมันอีกไม่ละเอียดชัดใหม่ใกล้ๆนะเราเดินลมหายใจไปแล้วค่ะมันถึงเวลาเดินลมห。 ายใจ。 รู้ลมใจเขาออกแล้วเป็นยังไงรู้ใจเขาออกแล้วเรามันเจอความว่างเราก็ปล่อยความว่างเจอความว่างเลยค่ะสักพักมันจะเจอความว，่。 างอ่ะค่ะ。 ผิดไม่ใช่รู้ลมหายใจเข้าออกที่เป็นสมาธิแล้วเนี่ยลมหายใจออกเนี่ยสมาธิแล้วไม่ใช่ลูกของว่างนะลมหายใจสมาธิแล้วมันเลยเห็นจิตเนี่ยผมแตความว่างนะงงงง。 มันจะกลับคืนเป็นรูปเดิมนะเนี่ย。 จะกลับขึ้นไปร่องเดิม。 ไม่รู้เราไม่จ่ายวบแล้วก็ไปเข้าสู่ความว่างเลยไม่ใช่นะคือมันมันไม่จ่ายก็มันเป็นสมาธิผมเป็นสมาธิมันก็เลยเคลื่อนไหวตลอดเวลาเนี่ยเพื่อนื่อนไหวไม่ใช่ว่าไม่ถูกดินเลย。 เดี๋ยวใหม่ใหม่ตั้งหลักใหม่อย่าเข้าไปลองเดิมเวลาเดินลมหายใจไปสักพักเราเริ่มสมาธิมันก็。 นิ่งๆไปแล้วก็เห็นว่ามันมีความคิดอะไรอยู่ของมันอยู่อ่ะค่ะแล้วเราก็ปล่อยมันไปยังไงต่อ。 ก็มองเห็นอะไรที่มันไหวอยู่ในในความคิดตลอดเวลา。 ดูไปเรื่อยๆค่ะแล้วก็ปล่อยเรื่อยๆ。 ก็ไม่มีอะไรก็อยู่แบบนี้ค่ะวนไปวนมาวนไปวนมาแบบนี้ค่ะมาแล้วไงต่อมันก็นิ่งไปเองเดี๋ยวเนี่ยหลายคนปฏิบัติมาแบบนี้。 ลูกกายก็ว่ารู้สึกกันนิ่ง。 เดี๋ยวแล้วมันไปเหมือน。 เหมือนเรานั้นนะเนี่ยตรงนี้เดินทางมาแบบนีเนี่ยเป็นเลยเอาไว้ว่าปฏิบาทมันต้องว่างเปล่า。 แล้วสุดท้ายลูกกายจะไม่รู้ไม่ใช่ก็ออกไม่กี่เดือนว่างแล้วให้มันรู้จิตมีสมาธิมารที่มันว่าอีกแล้วมันไปหมายตรงว่ามันไม่เอาตรงรู้มันไม่เอาตรงรู้ไม่เอาตรงว่ารู้อะไรก็รู้ที่เคลื่อนไหว。 ก็รู้เป็นอย่างนั้นแหละรู้ไหวทุกคิด。 รู้ทุกคิด。 ไม่ติดไปเขาคิดอย่างไรได้แต่รู้รู้ทุกคิดรู้จิที่เคลื่อนไหวไหวๆทุกกิริยาการรู้คิดไม่ไปเขาคิดอย่างไรได้แต่รู้。 ไม่หนีไม่สู้ไม่ไปกดข่มบังคับแค่รู้อยู่ที่ใจรู้รู้รู้ไปรู้รู้อยู่ที่ใจไม่ใช่ไปจับว่างจับอะไรหรอกจิเขาคิดอย่างไรได้แต่รู้เนี่ยรู้ทุกหนีไม่ไปก็คิดอย่างไรได้แต่รู้ไม่หนีไม่สู้。 ไม่หนีไม่มีความคิดไม่หนีความปรุงแต่งแล้วไม่สู้คือไปดับเขาไม่หนีไม่สู้แค่รู้อยู่ที่ใจออกมาจากใจ。 ให้รู้เป็นรู้เป็นรู้เป็นรู้อย่าไปจับว่างอย่าไปจับนิ่งกับเฉย。 อย่าไปหมายผิดต้องเลิกตรงนี้ต้องล้างทิ้งเลยความหมายเลยในจ่ายไม่งั้นจะกลับเข้าร่องเดิม。 นี่เราก็แก้ให้ตั้งแต่ที่ลลมใช่ไหมแต่ดีขึ้นแล้วล่ะแต่ดีขึ้นแต่หนูก็ว่างขึ้นอีก。 แรกแช่มาหาเรานี่แย่เลยเราแก้ให้แล้วมันว่างขึ้นเบาขึ้นใช่ไหมยิ่งหนักเลยตอนนี้ว่างขึ้นมาขึ้นกลับไปติดไอ้ที่ว่างเบาอีกบอกว่าไม่เอาไม่ให้ไม่เอาความว่างความเบาความสบายมามีคุณค่าไว้ในใจมันจะไปติดมันอะไรก็ตามตลเรามันมีคุณค่าต่อใจเราต้องไปติดมันมันไม่ติ。 ดเราได้หรอก。 ความความเบาสบายเหมือนทองคำเหมือนเนี่ยเราไม่ไปติดมันเราได้ยังไงอ่ะไม่ติดเราได้เรา。 กับนมัสการหลวงตาค่ะ。 คือตอนแรกๆที่หนูฝึกนั่งสมาธินะคะเวลาหนูหลับตาก็จะเห็นเป็นเหมือนดวงไฟที่มันใหญ่ๆแล้วก็เล็กขยายกว้างจะเห็นไฟสว่างสว่างแต่ตอนนี้มันก็ฝึกไปสักพักหนึ่งดวงไฟที่เราเห็นความสว่างนี้มันก็จะไม่มี。 แล้ว。 มันถูก。 หรือเปล่าคะ。 เอาใครช่วยเราได้ตอนนี้。 ยกมือใครช่วยเราที่บ้าน。 ให้เขาไปพาเขาไป。 ที่สุดก็ปฏิบัติยังไงอ่ะก่อนอื่นอ่ะต้องทำความเข้าใจก่อนว่ามีธรรมชาติเพียงสองสิ่งสิ่งหนึ่งคือร่างกายจิตใจนี้ที่เขาจะต้องเป็นฝ่ายสังขารปรุงแต่งเขาจะมีกิริยาอาการมีการเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาอันนี้เขาจะเป็นอันนี้จังไม่เที่ยงเป็นทุกข์ทนอยู่ไ。 ม่ได้แล้วก็เป็นอนัตตาไม่ได้มีใครอยู่ในนั้นแล้วก็ไม่สามารถบังคับอะไรได้。 แล้วมีอีกธรรมชาติหนึ่งคือธรรมชาติที่ปรุงแต่งไม่ได้อันนี้เขาก็เป็นธรรมชาติเขามีอยู่เหมือนกันแต่เขามีคุณสมบัติเดียวคือขาได้แต่รู้แล้วถามว่าเขาจะรู้อะไรเขาก็มารู้ธรรมชาติใส่ปรุงแต่งนี่。 แหละ。 เพราะฉะนั้นมันจึงในความจริงอ่ะจึงมีเพียงธรรมชาติสองสิ่งนี้ที่อยู่ด้วยกันอันนี้พอย้อนกลับมานะในเรื่องของกันเราจะทำสมาธิหรืออะไรก็ตามเนี่ยถ้าสมมุติเนี่ยทุกอย่างมันวิ่งอยู่สิ่งนี้ก็วิ่งให้เราก็วิ่งถ้าพูดอย่างนี้นะมันมองกันไม่รู้เร。 ื่อง。 เขาจึงมีการทำสมาธิเกิดขึ้นเพราะฉะนั้นเนี่ยจริงๆแล้วการทำสมาธิก็เพื่อที่ว่าถ้าเกิดว่าจิตนะมันก็ฟุ้งวิ่งไปทางนู้นทางนี้กริยาอาการข้างในก็วิ่งอย่างนี้มันก็จะไม่รู้เรื่องกันจึงมีการทำสมาธิวัตถุประสงค์ของการทำสมาธิก็เพื่อที่ว่าให้จิตมันค่อยๆสงบเข้ามา。 ให้มันนิ่งเป็นผู้รู้อยู่ตัวนึง。 แล้วนิ่งนี้เพื่ออะไรเพื่อไปเห็นสังขารปรุงแต่งที่เคลื่อนไหวไม่ใช่นิ่งเพื่อเอาความนิ่งแต่นิ่งให้มีตั้งนิ่งเป็นผู้รู้ผู้ดูเนี่ยเพื่อผู้รู้ผู้ดูที่นิ่งนี้สามารถไปเห็นกิริยาอาการทุกอย่างที่เคลื่อนไหวเพราะฉะนั้นเนี่ยพอหลังจากที่ทำสมาธิลมหมด。 หรือ。 เหมือนกับว่าจิต。 นิ่งลงมาสักนิดนึงอ่ะให้มีสติสังเกตที่ใจหมายความว่าขนาดนั้นจริงๆร่างกายจิตใจเราทำงานอยู่ตลอดเวลาไม่เคยหยุดเลยนะมันจึงดำรงชีวิตอยู่ได้เพราะฉะพอใจจิตมันสงบลงมาสักนิดนึงนะหลังจากนั้นให้มาเฝ้าสังเกตที่ใจ。 ก็คือสติตั้งที่ใจแล้วถามว่าใจอยู่ตรงไหนความคิดเกิดตรงไหนอารมณ์ความรู้สึกอยู่ตรงไหนก็ใจก็อยู่ตรงนั้นแหละเพราะมันทุกอย่างมันมาเกิดดับอยู่ที่ใจต่อให้เรานั่งสมาชิกแป๊บบางทีลมมาพัดโดนอ่ะจะบโดนปุ๊บน่ะปุ๊บน่ะลมมากระทบที่กายจริงแต่ทุกอย่างต้องส่งมาที่ใจ。 มาคิดิดนองปรุงแต่งที่ใจมันก็จะมาเห็นว่า。 สบายดีเย็นอย่างนี้ค่อยยังชั่วหรืออะไรนะ。 มันก็จะมีการคิดนตึกต้องปรุงแต่งขึ้นมา。 ให้ผู้รู้ผู้ดูที่นิ่งอยู่นั่นแหละมาเห็นความเคลื่อนไหวอันนี้。 ไม่เห็นความคิดิดนึกตต้องปรุงแต่งทุกกิริยาอาการที่เกิดขึ้นภายในใจนี้แล้วเห็นอย่างนี้คือยังไงมันก็จะเห็นว่าเดี๋ยวมันก็พูดอย่างนี้จะเมื่อกี้ไม่มีกระทบปุ๊บมันก็พูดขึ้นมาแล้วมันก็จะไปก็จะเห็นว่าจะไม่มีมันก็มามีเพราะมีปุ๊บมันก็จะไปเดี๋ยวเสียงได้ยินมาม。 ันก็สงสัยเสียงนกมันก็ปรุง。 เพราะฉะนั้นเนี่ยการเห็นแบบนี้มันจะทำให้เกิดปัญญาเห็นว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในใจนี้เป็นอนจจังทุกครั้งอนัตาจะเห็นมุมใดมุมหนึ่งก็ได้จะเห็นเห็นเกิดจากเพราะเห็นมันเกิดจากปุมันอาจบางคนน่ะจริตเขาจะมาในไงว่าเห็นเกิดจากนี่แหละแต่มันมาพู。 ดว่า。 ไม่มีอะไรเที่ยงเลย。 แต่บางคนมาเห็นเกิดดาบละ。 มันเปลี่ยนตลอดเวลาคือทนสภาพเดิมไม่ได้แต่บางคนนะเห็นเกิดดับนี่แหละแต่มันพุ่งขึ้นมาวามันเป็นเองจะไปหยุดมันไม่ให้มันเป็นก็ไม่ได้มันก็จะเริ่มเกิดปัญญาขึ้นมาจากการเห็นเกิดปัญญาเห็นทางทุกขังอนัตามันจึงจะเห็นว่าทั้งหมดในนี้หรืออาการเวทนาธการอย่างนั่งปุ。 ๊บมีปวด。 จากเมื่อกี้ไม่มีปวดตอนนี้มามีอาการปวดโผล่มา。 แล้วเดี๋ยวปวดก็ผ่านไป。 ถามว่าปวดเนี่ยบางทีถ้าเกิดปัญญาบางทีก็เห็นมันปวดของมันเอง。 เราไม่ได้อยากให้ปวดมันปวดของมันเองก็จะเห็นว่าอ้าวสิ่งนี้มันก็เป็นไปเองมันก็ไม่ใช่เราอีกเพราะเห็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆจนมากพอนะแล้วจะเห็นเลยว่าทุกการกระทบเนี่ย。 มันจะส่งรวมมาที่ใจส่วนใจเนี่ยมันจะมันเป็นสังขารปรุงแต่งร่างกายจิตใจนะยังไงมันก็ต้องคิดปรุงแต่งการคิดนปรุงแต่งนะเขาคิดนปรุงแต่งของเขาเองไม่มีเราอยู่ในนั้นเนี่ยเขาจะคิดเขาจะมีอาการเขาจะมีความรู้สึกหรืออะไรนะ。 เขาเป็นของเขาเอง。 ไม่มีเราอยู่ในนั้น。 เพราะฉะนั้นเนี่ยแล้วเขาก็เกิดดับ。 มันจึงคลายความหลงผิด。 ใครความหลงผิดว่าอะไรให้ความหลงผิดว่า。 จะกลายเป็นเรา。 ขายออก。 เพราะว่าถ้ากลายเป็นเราน่ะเหมือนกับว่าเราก็คงไม่ทำให้มันมานั่งเหมือนกันไงอ่ะเหมือนกับมันจะคลายจากถ้าเห็นกลายเป็นเรานะมันจะคลจากความเห็นผิดนี้ก็คือเพราะมันมานั่งสังเกตนะมันจะเห็นเลยว่าเดี๋ยวกายก็เป็นอย่างนี้เดี๋ยวกายก็เป็นอย่างนั้นกายก็ไม่ใช่เราเว。 ทนาความรู้สึกสุขทุกข์เขาก็เกิดขึ้นของเขาเอง。 ถ้าเกิดเป็นเราทำขึ้นมาเราก็คงปรุงแต่งแต่สุขจริงไหมใครจะไปปรุงแต่งทุกข์แล้วก็เห็นอ้าวเขาก็เป็นของเขาเองขึ้นมาความคิดอย่างนี้บางทีก็คิดกศลบ้างบางทีก็คิดกุศลบ้างแล้วก็เห็นว่าเอาความคิดกุศลสอนเขาก็เกิดขึ้。 นเอง。 แล้วจะไปบังคับให้มันไม่คิดก็ไม่ได้เพราะเห็นอย่างนี้ไปมากๆเนี่ยมันจะคลายความหลงผิดว่าร่างกายจิตใจนี้ิดเป็นตัวเราเพราะฉะนั้นเนี่ยการเริ่มต้นที่ทำสมาธิเนี่ยก็คือด้วยวัตถุประสงค์ไม่ใช่เอานิ่งเพราะธรรมชาติที่เป็นขันธรรมชาติร่างกายจิตใจหรือที่เรียกว่า。 ขัน์ห้านี้เขาเป็นธรรมชาติฝปรุงแต่ง。 เขาเป็นสังขารปรุงแต่งถ้าเมื่อไหร่เห็นสิ่งเหล่านี้มันนิ่งมันว่างมันไม่เปลี่ยนแปลงแสดงว่าพระพุทธองค์ไว้ผิด。 ในเมื่อพระพุทธองค์ท่านตรัสไว้ว่าสังขารปรุงแต่งเป็นอนจจังทุกขังอนัตตาให้เอใจขึ้นมาไม่ใช่แล้วเพราะฉะนั้นเนี่ยการทำแบบนี้เมื่อมีผู้รู้ผู้ดูที่นิ่งอยู่เข้าไปเห็นความจริงมันก็จะค่อยๆๆความหลงผิดความเห็นผิดว่าสิ่งนี้เป็นตัวเราขอ。 งเรา。 เห็นวามันเป็นของมันไปเอง。 แล้วไปๆมาๆก็จะเห็นกระทั่งว่า。 ไอ้ผู้รู้ผู้ดูนะที่มันรู้ของมันน่ะมันก็รู้ของมันได้เองเวลาที่มันรู้มันก็รู้ของมันเองเหมือนกันไม่รู้มันก็ไม่ใช่เรา。 เพราะฉะนั้นเนี่ยถามว่ามันรู้จักไหนอ่ะเรายังบอกไม่ได้เลยมันรู้ออกมาจากไหนไม่รู้ตัวรู้อยู่ตรงไหนก็บอกไม่ได้อีกอ่ะแล้วมันจะเป็นเราได้ไงในเมื่อเราก็บอกไม่ได้แต่รู้ว่าแล้วรู้ได้ไงว่ามีก็มันรู้นี่ก็มันมารู้อยู่ว่าอะไรเกิดขึ้นในนี้มันต้องมีตัวที่รู้การ。 กระทำการทำงานของใจของใจนี้。 เอาแล้วรู้นี้เป็นเราเปล่า。 เป็นเราได้ไงเราไม่รู้เลยวามันอยู่ไหนอ่ะ。 เพราะฉะนั้นเนี่ยพอมันมันจึงเหลืออะไรมันจึงกลับมาเหลือธรรมชาติพื้นฐานสองอย่างที่จะต้องอยู่ด้วยกันไปตลอดหมายความว่ามันก็มีธรรมชาติรู้ที่เป็นที่สังขารที่ไม่มีตัวตนไม่สามารถหยิบจับหรืออะไรได้แล้วขาได้แต่รู้ชื่อเขาคิดนึกปรุงแต่งไม่ได้แล้วรู้นั่นแหละม。 ารู้สังขารปรุงแต่งคือมารู้ร่างกายจิตใจนี้ที่มันปรุงแต่งเกิดเกิดกับดับเกิดกิริยาอาการนู้นนี้。 เพราะฉะนั้นเนี่ยเมื่อเหลือธรรมชาติสองสิ่งนี้จึงไม่มีตัวเราอยู่ตรงไหนเลย。 แล้วคงเหลืออะไรก็เหลือธรรมชาติสองสิ่งที่อยู่ไปด้วยกัน。 เหลือแค่นั้น。 เพราะฉะนั้นถ้าเกิดว่าเราเข้าใจว่าเราปฏิบัติอย่างนี้ด้วยวัตถุประสงค์อะไรอย่างนี้เราจะเดินเดินได้ถูกแต่ถ้าเราทำไปแล้วเราเข้าใจผิดว่านิ่งว่างโล่งโป่งเบาคือคือโอเคคือถูกอย่างนี้มันก็เลยจะพยายามเอานิ่งว่างโป่งเบาเห็นแสงหรืออะไรทุกสิ่งน่ะจิตมันปรุงอะไ。 รก็ได้มันปรุงได้มหัศจรรย์พันธลึก。 แต่มันไม่เคยมหัศจรรย์พันลึกจริงหรอกเพราะวามันเกิดแล้วมันก็ดับมันจะเป็นมหัศจรรย์พันธลึกจริงๆจังๆซะที่ไหนเพียงแต่ว่าทำให้มีจิผู้รู้ดูเนี่ยจิตตั้งมั่นเนี่ยเพื่อเห็นการความจริงของสังขารปรุงแต่งเพื่อถอดถอนความหลงผิดในการยึดมั่นสังขารปรุงแต่。 งนี้。 แล้วก็เห็นด้วยว่ากระทั่งรู้เนี่ย。 ก็ไม่ได้เป็นเรา。 ไม่มีใครหลงเข้าไปยึดรู้อีก。 ถึงพอมันไม่มีใครอ่ะ。 อยู่ในธรรมชาติทั้งสองสิ่ง。 ขณะนั้น。 ก็ไม่มีทุกข์เลยอ่ะ。 เพราะมันไม่มีใครอยู่ในนั้น。 ความทุกข์มีอยู่ในขัน。 ความทุกข์มีอยู่ในขันธ์ห้าความสุขมีอยู่ในขัน์ห้า。 แต่ไม่มีใครเป็นผู้ทุกข์ไม่มีใครเป็นผู้สุข。 จบที่เท่านี้。 ไม่มีใครไปหาอะไรไม่มีใครไปพยายามอะไร。 พูดอย่างนี้พอเข้าใจไหมค่ะเข้าใจค่ะก็คือพอดีว่าไอ้แสงที่เราเห็นเนี่ยเราไม่รู้มันก็คือเราไม่ได้คิดถึงที่วามันเป็นเรื่องของการเกิดระดับเพราะว่าเวลาเรานั่งสมาธิโอเคมันจะมีเรื่องราวต่างๆเข้ามาเองมันก็คือเหมือนที่หลงตาหรือหลายๆคนที่พูดวามันจะมีเรื่องร。 าวไม่รู้มันเหมือนลิงที่มันเข้ามาแต่ก็คือ。 ตัวหนูก็คือจะไม่ได้ไปคอยปรุงแต่งเรื่องที่เข้ามาก็รู้ว่าแกเข้ามาก็ก็ดูมันไปเรื่อยๆเดี๋ยวมันก็เปลี่ยนเรื่องอะไรของมันไปเรื่อยเปื่อยต่อนั่งสมาธิแต่พอเราถสมาธิ。 จะไปใส่ที่น้ำเลือดน้ำเหลืองน้ำลายนะปัสสาวะอาบน้ำก็ไม่ได้ใหญ่ใส่ถ้าดลมใจก็ไปก็สักอย่างแข็งที่สุดไว้。 เมื่อือกจ๋าฟันลาก่อน。 มันไม่มีเลยนี่จริงๆมันจะอยู่ไหนวะเนี่ยแข็งที่สุดเที่งไม่มีเลย。 แล้วก็แล้วใครมารู้ร่างกายเราแล้วใครมารู้จิตใจเราไม่ว่าจะเราจะยืนเดินนั่งนอนเข้าท่วมกินคิดขึ้นไม่ว่าจะทำอะไรน่ะ。 มนุษย์มนรู้ตัวเราตลอดเลยอ่ะไม่ว่าจะคิดพูดทำอะไรในที่รับที่แจ้งไม่ว่าจะทำอะไรอ่ะมันก็มีตัวเราไม่รู้อีกอันเลยอ่ะอะไรก็รู้ตัวเราเนี่ยอ่ะรเมื่ออะไรอ่ะเราไปแอบพูดทำอะไรคนอื่นไม่รู้บอกคนอื่นไม่เห็นหรอกไม่มีใครเห็นแต่ใค。 รรู้。 เราก็รู้ตัวเราปรุงแตได้แต่รู้ว่าเราทำอะไรมันไม่รู้อีกอันนึง。 รู้เนี่ย。 มันมีตัวตนอยู่ตรงไหนไหมที่รู้เราเนี่ยมันมีไหมไอ้หนูที่มันมีไหมพูดไม่มีค่ะไม่มีแต่ตัวเราเนี่ยอาใจของเราไม่ว่าจะไปขึ้นื่อนไหวยังไงที่อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะไปทำ。 ได้ไหม。 ไม่ได้แล้วรู้ว่าอยู่ตรงไหนอ่ะ。 ไม่มีอยู่ตรงไหนอยู่ตรงไหนตรงไหนให้。 บอกว่ารู้อยู่ที่ใจอยู่ตรงไหนมองไม่เห็นมันเป็นจินึกอยู่ในตัว。 จะเรียกว่าอะไร。 อยู่ตรงไหนล่ะมันมีที่อยู่ไหมไม่มีมีตัวตนไหมล่ะไม่มี。 ไม่มีตัวตนไม่มีที่อยู่มีรูปรคือธรรมชาติของมัน。 ร่างกายจิตใจของเราเนี่ยสามารถที่จะสามารถถูกรู้ได้สังขารเกิดดับมันเที่ียงอนตาไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวของเราเป็นที่อยู่จริงตัวเราตลอย่าง。 หรือว่ากาสังหารสังหารแล้วก็รู้ก็รู้อะไรก็รู้รู้ตัวเราเนี่ยไม่ว่าจะแบบทำอะไรที่แจ้งรู้ตลอดเวลาแต่หาตัวมันก็ไม่เจอ。 ไม่รู้ว่าตัวมันอยู่ตรงไหนตัวตนไม่มี。 ได้จริงมันไม่มีตัวตนมันมีแต่รู้แต่ตัวตนมันไม่มีมันไม่เกิดไม่ดับเมื่อมันไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีกอาการใดๆเลยมันไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายแล้วไม่อาจจะไม่รู้มันได้คือไม่เอาตาหเอาจมูกเอาใจประตูตั้งหกเนี่ยไปรับรู้มันได้ทั้งประตูตาประตูหูประตูจมูก。 ประตูริประตูใจเห็นได้แต่ลูกยินแต่เสียงหนูได้แต่กินแต่รถไปสัมผัสแต่สัผัสได้。 ร้อนอ่อนเย็นแข็ง。 แล้วก็。 ประตูใจอ่ะมันก็รู้แต่ทำอารมณ์คือลูกเวทนาสัญญาสังขารอีก3。 ขันคือเวทนาก็รู้ว่าถูกใจไม่ถูกใจเป็นกลางๆถูกใจก็ถไม่ถูกใจก็เป็นนะต่างๆก็สุนะแล้วก็จำรู้ว่าอะไรเป็，น，อ，ะ，ไ，ร，แ，ล，้，ว，ก็，อ，า，รมณ์ที่ถู，ก，ท。 ำป，ระตูใจ。 เวลาสัใจ。 รู้มันไม่รู้รู้เนี่ย。 มันไม่อยากถูกรู้ได้。 มันได้แต่เราไม่อาจถูกรู้ตามประตูตามประตูของประตูจมูกประตูประตูกายประตูใจได้ประตูตาหูจมูกใจรู้ได้แต่เสียงสัมผัส。 ทำอารมณ์。 แต่ไม่สามารถจะเอาประตูทั้งหกเนี่ยการรับรู้ทางประตูหกไม่รู้รู้ได้รู้มารู้เรารู้ตัวเราจิตไปไม่จะไปหาสัมพหรือมีอาการอะไรให้รู้ได้ไปหาได้นะมันไม่มีอะไรสักอย่างแต่รู้อย่างเดียวรู้เราอย่างเดียวแต่เราจะกลับเอาหันหน้าไปรู้เขาไปหาเขาปัญหาไม่เจอ。 หรอก。 มันหาไม่เจอแต่ถามทุกคนบอกว่า。 รู้ไหม。 มีปัญหาไม่เจอแต่ไม่รู้ตรงนี้。 ตัวมันไม่มีมันไม่มีรูปร่างแต่มันมีอยู่แล้วกันแต่มันมีแบบไม่มีตัวไม่มีกิริยาการไม่มีอะไรเลยแต่ทุกคนรู้อยู่อ่ะมันมีอยู่แต่มีแบบไม่มีไอ้ตรงนี้มันเลยปวดหัวตรงนี้มันน่าปวดหัวคือมันมีอยู่แต่ถามจริงมันไม่มีมันไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีเลยไม่มีมีสว่างไ。 ม่มีมืดไม่มีสสไม่มีไม่มีขไม่มีทุกข์。 สุทุกข์ของใสเศร้าหมอง。 มันเป็นเป็นสัญญาเป็นขารเป็นทำอารมณ์ที่ถูกรู้。 ให้ที่รู้เนี่ยไม่มีตัวตัวไม่มีอะไรเลยนะไม่มีใสไม่มีเจ้าบอกไม่มีสุขไม่มีอะไรเลยนะที่เราไปจับผิดไปจับเราสบายมากก็ไม่สบายก็เราไปเอาอะไรอะไรอยู่。 อะไรอ่ะที่เรากำไปจับสังขารหรือเปล่าสังขาร。 มันบอกไม่ถูกค่ะหลวงตาคือมันฝึกไปแล้วมันก็เป็น。 อยากมีความสุขมึงค่ะ。 อามมกมันเป็นอะไรมันขาหรือวามันเป็นได้รู้ล่ะอยากอย่างสงบความสงบมันเปลี่ยนไหม。 ปฏิบัติทำไมสิ่งที่เปลี่ยนได้เหรอไม่รู้เนี่ยก็ไม่มีได้เหรอรู้ไม่มีตัวตนก็เลยเรียกวามันเป็นสังขารขาได้เที่ยทั้งหมดดับไปร่างกายจิตใจสัญญาวิญาณ。 เป็นทุกข์เป็นทุกข์。 ยากมันต้องแกมันต้องเจ็บมันต้องตาย。 ถึง。 ตา。 บ้านได้มันไม่มีอะไรได้ไม่ได้หรอกไปหมด。 สังขาร。 เป็นรู้ที่รู้บอรู้ตัวเรากายนี่แหละขารไม่มีตัวตนอะไรก็ได้。 ที่จะไปได้มันก็ต้องเอาเอาสังขาก็ตัวเราไม่ได้。 รู้เนี่ยตัวเองไม่ได้เพราะวามันไม่มีตัวตน。 สเปรย์สังสังขารคือร่างกายจิตใจหรือเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณคือขเนี่ยมันไม่แล้วก็ดับไปสังร่างกายจิตใจสัญญวิณเนี่ยเป。 ็นได้ยาก。 มีสภาพไม่ต้องกลับแตกดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีมันดังเดิม。 มันต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายความสลายไป。 พระย์ตาจิตใจที่เป็นขและแต่รู้ดับแตทำลายเนี่ยเนี่ยอยู่อย่างในตัวเราเนี่ยอาการตสิ่งที่ถูกรู้ผู้รู้อย่างเนี่ยไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราอย่าไปคิดดมั่นเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรามันเป็นธรรมชาติ。 เรียกว่าธรรมาสเปรย์ธรรมะเป็นธรรมชาติร่างกายจิตใจของเราเนี่ยในตัวเราจะมีธรรมชาติ2อย่างคือร่างกายกับจิตใจเนี่ยที่มันคิดถึงปรุงแตๆเนี่ยมีแสดงกิริยาการได้เป็นธรรมชาติฝปรุงแต่งแล้วก็มีรู้ที่เป็นธรรมชาติฝ่ายไม่ปรุงแต่งอยู่กันอยู่ด้วยกันเนี่ย。 มันอยู่ด้วยกันแต่มันไม่ใช่เป็นอันเดียวกันไม่ใช่ติดกันแต่มันก็ไม่ได้สามารถแยกอะไรออกไปได้มันก็อยู่ด้วยกันนี่แหละมันจะไม่ตายก็ต้องอยู่ด้วยกันแต่มันไม่ติดกันอสรต่อกัน。 แล้วก็จนกว่าจะสิอายุขายส่วนที่เป็นร่างกายสังขารในจิสังขารก็แตกดับลงเพราะวามันเป็นสิ่งที่เกิดดับเที่ก็แตกดับลงรู้เนี่ยที่เป็นขาเนี่ยมันมีแต่รู้แต่ตัวตนไม่ได้มีมันไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายก็เลยก็กลับคืนไปสู่รู้ที่เป็นธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับไม่แ。 ตกไม่ทำลาย。 ไม่มีตัวตนต่อไป。 ธาสดินธาตุน้ำตาัดลมจัดไปก็แตกไปลามันเผาเสร็จพวกเราก็ไปลอยอังคารเอากระดูกไปลอยอังคารหมดน้ำก็ถูกไปเผาเลยไปไปก็เลยไปหมดสิ้นไม่มีตัวตนแล้วก็กลับคืนสู่ธรรมชาติหรือเปล่าแค่นี้เนี่ยความความจริงว่าการใจของเรานี่แหละ。 แค่ให้มาศึกษาเข้าใจธรรมะทั้งหมดก็คือเนี่ยที่บอกว่าขอให้ทำเห็นก็คือเข้าถึงความจริงอยู่ในร่างกายจิตใจของเราตัวเรามีอย่างแค่นี้แหละไม่ได้เร。 าอะไรไม่。 จะทำความจริงของร่างกายจิตใจของเราที่เป็นสังขารและสังขารคือรู้นี่แหละแล้วก็สิ้นยึสังขารและสังขารเป็นธรรมชาติที่เป็นอนัตารธรรตาดไม่ได้ดมั่นเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเพราะมันไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนขอ。 งเรา。 ไว้ชัดเจน。 นั่นแหละคือรู้ทำเห็นทำเป็นธรรม。 เรียกว่าบรรลุธรรม。 บรรลจธรรมความจริงและการตใจของเราเองไม่ใช่ว่าปฏิบัติไปว่าเราไม่รู้ว่าเรามาปัสสาะเรามาแสวงหาทางคนทุกข์。 มาแสวงหาธรรแสวงหาธรรมปรารถนาความบรรลุธรรมไปเวนหาครูบาอาจารย์ตามวัดวารามต่างๆตามนักต่างๆและปฏิบัติไ，ป，ก，็，ไ，ม，่，ร，ู้ไม，่รู้ว่าธร，ร，ม。 ะค，ืออะไร。 จะทำคืออะไรทำคืออะไรไม่รู้เรื่องเลยสักอย่างเดียวทำอย่างนั้นเนี่ยเขาไม่ทำอย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าทำไปทำไม。 ไม่รู้สักอย่างเดียวก็ทำอย่างนี้เราทำไมแล้วจะไปทำได้ยังไงได้ยังไงหลง。 ยึในร่างกายรู้ได้ยังไง。 ไม่รู้เรื่องสักอย่างเดียวถามอะไรไม่รู้เรื่อง。 ไปเรื่อยนั่งหลับตาก็นั่งนินี่จับเบาสบาย。 แล้วก็มาดูแล้วก็น่าปวดหัวมากเลยทำอะไรมา。 ไม่รู้ทำอย่างนี้มันรู้อย่างไร。 แล้วนั่งหลับตาแล้วจับเบาสบาย。 สบายมึงไม่ว่างบ้างสบายไม่สบายที่มันเปลี่ยนแปลงแล้วก็ไม่รู้รู้อีกอก็ยังไม่มีใครรู้เลยไปตาสังขารไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราอย่าไปลงยึมันวามันเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนเราเข้าใจธรรม。 ชาติ。 สองอย่างที่อยู่ในร่างกายเราสองชนิดคือสังขารกับสังขารและสิความถือสังขารและสังขารเป็นว่าสังที่เป็นสังขารคือแตกาสังหารกับจิตสังแตยงเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปขาร่างกายที่เป็นของปรุงแต่งสัญว。 ิญาณ。 มันเป็นทุกข์ทยากเป็นทุกข์สภาพต้องให้แตกกลับก็คือไปสู่ความไม่มีทางเดิมคือต้องแก่ต้องเจ็บต้องตาย。 สเปรย์ธรรมาอนนาตาทำทั้งบนทั้งที่เป็นสังขารและพี่สังขารไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราอย่าไปลงยึดบ้านหรือบ้านวามันเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรามันเป็นธรรมชาติเป็นธรรมชาติกรุงแต่งที่เป็นของไม่เที่ยงเป็นทุกข์เป็นอนัตาแล้วก็มันเป็นธรรมชาติ。 ไม่ปรุงแตเป็นเป็นอนัตา。 สิ้นหลงยึดมั่นปฏิบัติทั้งหมดก็เพื่อสิ้นหลงสิ้นหลงให้มันมีความรู้แจ้งในสัจธรรมความจริงมารู้แจ้งในธรรมะธรรมชาติแจ้งในสัจธรรมความจริงของธรรมชาติเกิดเกิดความรู้แจ้งปัญญารู้แจ้งธรรมชาติเป็นอย่างนี้ของร่างกายต่ายและในตัวเรามี3。 อย่าง。 มันเป็นธรรมชาติแบบนี้ไม่มีตัวเราไม่มีตัวของเราสิความหลงยึดมั่นหรือมั่นในร่างกายจิตใจและในในรู้ในสังและมีสังขาปัญญา，ป，ั，ญญามาอะไรก็แ，บ。 บนี้แล้ว。 โง่แล้วหายโง่แล้วเอาวิชาแล้ววิชาดับแล้ววิชาดับสังขารก็ดับสังขารดับวิญญาณวิยาที่จะไปเวียนว่ายตาเกิดก็ดับกสิ้นวิญญาณดับวิญญาณดับน้ำลูกสาเวทนาปัญหาหาก็ดับประทานความคิดบ้านถือดับก็ดับสิ่งที่เราไปยึดบ้านบ้านอะไรก็ดั。 บหมด。 อุปทานดับพบดับชาติดับชมณทุกขดับเปี้ยหมดเลยตายเกิดดับสนิทงอกหลงึดถือเนี่ยดับตัวเดียวดับเปรี้ยดับบกระบวน，ก，ารที่เ，ก，ิ，ด，ท，ี，่，ท，ำให้เกิดเลส，แ。 ละขเหลือ。 โตปนิโตกับสนิทไม่มีส่วนเหลือพระเจ้าทั้งหลายบุคคลทั้งหลายท่านเข้าถึงความจริงอันนี้เกิดสวุฒยาเกิดปัญญาแจ้งแล้วแล้วแล้วแล้วนะเนี่ยอะไรเมืองถึงเมืองอะไรอะไรก็ไม่รู้。 สิ้นหลงเนี่ยเข้าใจไหมล่ะเนี่ยปฏิบัติธรรมก็อธิบายตรงนี้หน่อยตรงนี้หน่อยตรงนี้หน่อยตรงหน่อยก็เข้าใจไม่รวยอดเข้าใจแล้วตรงนี้จะเอาตรงนั้นเอาตรงตรงนี้จะถามทำอยู่ต้องการอยู่จะไม่เข้าใจว่าที่เราต้องการคืออะไรเราบอกจะมาปฏิบัติธรรมแสวงหาแสวงหาปฏิไม่รู้คื。 ออะไรไม่รู้ว่าทำมันคืออะไรจะหาอะไรเราไม่รู้คืออะไร。 เรายังไม่รู้มันคืออะไรแต่เราก็ไปปฏิบัติ。 แต่ยังไม่รู้เลยมันคืออะไร。 เลย。 ผู้จย์。 เป็นไงบ้าง。 อะไรมา。 ปล่อยวางหมดเลย。 ปล่อยวางไปรับรู้อะไรเลยเธอ。 โดนด่าถึงเราอีก。 เราไม่สอนให้กันสักหน่อย。 อ่ะ。 ปล่อยวางปล่อยวางรู้สักอย่างรู้。 ปล่อยความรู้แจ้งสนะเกิดขึ้นในใจแล้วไปงวิชาแล้ว。 อะไรอซะ。 โง่กี่ชาติ。 ฝึก。 แล้วไงบ้าง。 ยยเฉยเฉยความรู้สึกลงในใจไม่มีเลย。 กติหมั่นไสก๋วยเตี๋ยวชร้อนเอาใส่หัวเลย。 อ่ะชแบบนี้ปฏิบัติตัวเองเป็นคนเบื่อ。 กรเกตเกตดูเป็นใจ。 ดูแล้วโยเป็นคนที่เป็นคนที่ฉลาดป่าเปลือกของแ่วเลยทั้งตัวเลย。 เมื่อก่อนจะทำงานอะไรอ่ะเป็นผู้จัดการบริษัททั้งหลายบริษัทระหว่างการบริษัทหลายบริษัทช้าๆแบบนี้เป็นได้หรอไม่เป็นอย่างนี้หรอกอาจารย์อย่างนี้เบอร์โทรศัพท์ไม่ต้องมเลยไม่ต้องมาึกไว้เลยจจำได้หมดเลยสามารถพูดโทรศัพท์เครื่องเลยได้เลยได้หมดเลยเก่งมา。 กเลย。 เก่งขนาดนั้นเนี่ย。 ทำไมมันช้าขนาดนี้。 ทำอะไรได้ไหมจำไม่ได้เลยจะไม่ได้เลยจำอะไรไม่ได้เลยๆจำได้หมดทำไมจำอะไรไม่ได้จำไม่ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยก็จำไม่ได้ตั้งแต่เราออกมาปฏิบัติธ。 รรมเนี่ย。 ทำไมอย่างนั้นน่ะทำไมมันชเฉยๆทำอะไรไม่ได้อะไรเนี่ยก็รวมสำรวมรวมอะไรไม่รู้เรื่องเลยไม่เข้าใจอะไรมาสำรวมคืออะไรไม่เข้าใจรวมคือเพื่อนดไหวเลยไปด้วยชก็ไม่。 นั่งกันข้าวทีสามชั่วโมงกว่ามมกว่าแม่อยู่บาอาจารย์。 เลิกกันทีละทันทีเลย。 อย่างนี้。 วกเราปฏิบัติธรรมกัน。 ไปเจอ。 บวชหนึ่งมาปฏิบัติด้วย。 3ชั่วโมง。 กำหนดมันทุกระยะบทเลยอ่ะ。 เลยทำอะไร。 กลายเป็นคนอยู่ดีๆทำเป็นมัมมี่ไปเลย。 เอาใหม่ต้องให้รู้อะไรเป็นธรรมเรามาปฏิบัติธรรมเพื่อปรารถนารู้ธรรมเห็นธรรมเป็นธรรมแจ้งให้ทำทำคืออะไรไม่รู้เรื่องเลยไม่รู้คืออะไรไปทำเป็นยังไงไม่รู้ที่สุดเป็นยังไง。 เริ่มต้นยังไม่รู้ยังไม่รู้จะไปแล้ววจะไปยังไงตอนนี้ตัวมากเลยตอนนี้เอาเอานี่ไปให้หมดไม่รู้เรื่องไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่างไม่ใช่เราโดนด่าไปอยความรู้แจ้งตใจในตัวเรามีอยู่3。 อย่างสังหารจิสังขารเป็นสังขารเป็นทุกครั้ง。 ไม่หรอกมันก็ไม่มี。 มันไม่ใช่คนงที่เป็นตัวเราไม่ได้อยู่แล้ว。 ส่วนที่สาขารเนี่ย。 มันก็ไม่มีตัวตนอยู่แล้วได้แต่รู้อย่างเดียวตัวตนไม่มีเกิดดับไม่ได้มันก็เลยไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายตัวตไม่มีตัวต้นไม่มีมันจะมีตัวเราเป็นเป็นตัวเราได้ยังไงตัวต้นไม่มีจะได้มันไม่ใช่ตัวตนเราอีกแล้วก็เลยไม่มีสังขาเป็นตัวต。 นเรา。 ไม่ได้ตัวเรา。 ไม่ใช่ตัวเราแล้วมีอะไร。 สักอย่างเดียวสบายสบายสบายนะไม่เครียดทุกความไม่สบายใจไม่สายไม่สตัวไม่สบายใจไม่สบายใจอาการอยู่นะอย่างเ，ด，ี，ย，วหรอกแค่รู้แค，่，ร。 ู้แค่รู้。 เป็นไงก็แค่รู้รู้มาพาไปหาหมอนะ。 อยู่เฉไปหาหมอไปหาหมองานทำงานตัวเราก็ได้แต่แค่แค่รู้เราแค่รู้แต่มันเป็นธรรมชาติของรู้ในตัวเรานี่แหละมันได้แต่แค่รู้ตัวเราแต่ตัวเราเนี่ยหิวข้าวเอาตัวเราขาน่าจะไปตักข้าวมากิน。 อิตัวเราไม่สบายตัวเราไปหาหมอไม่ใช่ว่าจะเฉต้องทำอะไรเลยบอกว่าปล่อยวางมีพ่อแม่ครูบาจารย์ไป่อยวางแบบนี้คว，า，ยปล่อย，ว，า，ง，ไ，ป，่，อ，ยวางเก่งไปว，า。 เก่งกว่า。 ใจป่ะ。