好的，以下是将您提供的佛法讲座内容翻译成中文，并整理成段落的形式：

最近有人来问我，他修行到现在这个地步，是不是已经走上了一条正确的道路，还是说仍然有疑惑存在。他感觉已经修行到一定程度了，但似乎还差最后一步。我们去提问，去修行，究竟是为了什么？我们去提问、去修行，是为了帮助自己成为什么？这一切都必须放下。放下那个去提问、去修行，认为“我”会知道，认为“我”能通过修行而有所成就，认为“我”能成为什么的“我”。如果没有这个“我”成为什么，当提问的时候，这个“我”就会显现出来，告诉你这就是你要问的。明白了，理解了，疑惑也就消失了。

心中的疑问就像在等待指示，就像让你看着眼前的事物，你看到了，它就是这样。但当眼前的事物消失，似乎“我”也消失了。不过，问他，他也能看见，它就像一个“相”。你会看到它似乎一直存在，就像“我”一直跟在后面，以至于我们真的什么也做不了。事实上，一切都归于空无，没有继续，没有延伸。继续延伸，就会有“我”继续下去。必须放下目标，即使是涅槃的目标，也要回归到当下。如果有目标，就一定会有“我”，有“我”继续前行。必须放下，停止，然后去体会，体会那种停止，停止追寻，停止执着。

这没有意义，也没有理由去问为什么要这样停止，停止了会怎么样，如果停止了我们会得到什么，我们会成为什么。其实什么也得不到，什么也不是。不停下来，也不要问理由，问会得到什么、成为什么，因为什么也得不到，什么也不是。如果说能得到什么、成为什么，那就会有“我”去得到，去成为某种样子，这就会产生执念。这样就无法脱离轮回，无法停止生死。就在当下停止，没有继续，没有过去，没有现在，没有未来。

不要等待，不要在心中等待，不要有希望和愿望。没有当下以外的，当下结束就结束了，生命什么时候在当下结束，就在当下结束。哪一位能够灭除内心的造作，哪一位就能先灭除内心的造作。执着于“相”，就是执着于“相”。涅槃，真正的灭除，是在当下真正地灭除，灭除执着。这是一个循序渐进的过程，从外在的身相，到内在的心相。当达到极致，一切都灭除，连同前面的那个过程一起灭除，达到彻底的涅槃，没有任何残留。

这必须在当下灭除，至于剩下的（身体）什么时候灭亡，那是另外一回事，已经不重要了。因为内心已经完全灭除，对未来和过去的担忧已经消失。过去虽然存在，但只存在于我们的心中；未来虽然会出现，但也只存在于我们的心中，继续下去。当下心中没有任何东西，心也不是任何东西，不是“我”到达了“我”，而是一种交流的代称。心中没有东西，只有自然的觉知。有没有，都不在心中。连“心”本身也不存在，只有觉知。

如今已经没有了“我”，没有了那个去感受、去执着、去寻求的“我”，在每一个当下都不再执着。不再执着于外在的任何事物，身体就是色、声、香、味、触。不再执着于任何身体上的东西，不再担心身体。不再执着于感受和情绪，只是觉知，但不是执着地觉知。觉知到无论是外在的，还是内在的，包括身体和能知的心，都没有价值，没有意义。没有价值，没有意义，是因为心中没有“我”去执着任何有价值、有意义的东西。这并不是说，灭除执着对心来说是最有价值、最有意义的。寻找心的价值和意义，就是灭除执着，或者说涅槃本身。这说明愿望仍然存在。

大多数人最后都失败了。执着于“不执着”，因为它对我们的心太有价值了。对解脱的渴望，对快乐的渴望，都是有价值的。但仍然在渴望着涅槃的快乐，并且当下没有在渴望。当下，不再执着。检查一下，我们还有什么执着的吗？还有什么吗？内在和外在的世界，心与世界融为一体。没有什么，只有寂静、空旷，超越了空旷，什么也没有。只有觉知。没有假设，没有语言，没有世界，没有法，没有众生，没有你我他。超越了，但不知道超越到哪里，不知道它是什么，但它就是什么也没有，只是觉知。没有可以执着的东西，也没有执着者。不知道执着已经灭尽，一切都与你同在。

感觉自己是觉者，意思是真正地觉知，如实地觉知，然后觉悟。觉悟是一种智慧的洞察，是一种智慧在心中的显现。醒来，就是从无明中醒来，从迷惑中醒来，就是没有烦恼的污垢。永远都是解脱的，但不是说“我”是永恒的，而是觉悟本身是永恒的。不是某个佛，而是觉悟者，是一种自然的觉悟。这种觉悟是永恒的。

结束了，很高兴。不再堕落，不再追寻，不再继续。没有原因，没有结果，没有对错，没有未来要去得到什么、成为什么，没有等待，没有要等待的东西，不再有希望和愿望。当下就结束了检查和验证，但心中清楚，即使不检查不验证，也清楚执着已经灭尽，那个去执着的“我”已经不存在，执着本身也感觉不到“我”的存在了。

这和刚开始的时候不一样了。解释一下刚来的时候和现在的不同。不一样了，已经看到了不一样。刚来的时候，有很多的故事，有很多的想法，就像一个修行者，看到了，知道了，理解了，就像我们还一直觉得自己是一个修行者，很累，很疲惫。然后，它会自动地运作，它什么也做不了，它说不知道，不知道，但它还是在做，它会倾向于去看，去看。什么也做不了，只能看到它是一个“相”，它就像有重量一样，在运作。跟现在比起来，不知道了，因为它只是在玩。

（中间可能遗漏了一小段关于战争的比喻）

就像我们正在做，有一个旅行者，有一个“我”这个旅行者在追寻一切。进入到因缘的循环中，因为因缘是进入到轮回的。就像镜子一样，都消失了。连旅行者都没有，连旅行的目标也没有。修行也消失了，不再继续了。非常重要的是，它有价值，有意义，而且非常有价值。即使我们看到了，但好像必须要有它，必须有价值，否则修行是为了什么呢？它在心中，它已经停止了，但它又回到了原来的地方，因为它没有，本来就没有。它与这个东西同在，然后停止了。它没有什么需要做的，只是停止。但是要带着理解，慢慢地，一直以来，都进入到我的心里，然后到达那个点，就是“它有价值”。所有的努力都无法处理，只能停止，然后看到它就是这样，我们还不理解，我们还在迷惑。它就在那里，它应该就是那样。不需要语言，不需要解释，没有开始，没有结束。就在这里，理解这个词的地方，没有起点，没有终点，起点和终点都消失了。有起点，就有终点，有目标，有最终的目标，有开始的人，就是旅行者。

当欲望熄灭，当希望、愿望、目标、涅槃熄灭，或者说解脱痛苦、获得快乐的目标熄灭，目标或者说愿望熄灭，开始旅行的人也随之熄灭，因为没有了目标，旅行者也就不存在了。既没有旅行者，也没有目标。目标就是未来要去达到，要去成为。过去就是已经走过的路，我们已经走过的路，但现在仍然在走。所以说要灭除，完全灭除，在当下灭除目标。灭除在当下要去达到、要去成为的“我”。开始旅行的人也随之灭除，从过去到现在一直走着，走了很长时间，修行了很多世，跨越了很多劫，来听法，能够这样觉悟，说明已经修行了很多世。

过去在当下结束，现在也在当下结束。未来的目标结束了，旅行者也在当下结束了。那个让我们旋转的力量，让我们努力去成为什么，进入到因缘的循环中的力量，在当下停止了。没有语言继续下去，说它是什么，它是什么，它怎么样。没有世界，没有法，没有修行。没有众生，没有你我他。造作都消失了。它在外面，不知道在哪里，但也不知道是什么。可以比喻成虚空或者宇宙，整个宇宙都在，但不在宇宙中，在自然的空旷中。用语言来说，就是心。虽然觉知，但没有“心”，什么也没有。没有语言，没有假设。这就是一切都在觉知中。与觉知同在，与觉悟同在，与觉知同在，与觉者同在。心中清楚，自己心中清楚，这是一个个人的体验。

过去没有，未来没有，不需要担心，不需要担忧，不需要努力去做什么、成为什么，当下也没有。它结束了，圆满地结束了，在心中结束。就像书在心中结束，在心中结束。在哪里？在父母师长那里。以前可能也看到我们像这样，我们挣扎着寻找解脱，寻找走出牢笼的路。就像抓住我们的手，带我们到彼岸，彼岸，彼岸，彼岸。它就在那里，但我们看不到。越找越远，越迷失方向。它就在我们的眼前。怎么能看到呢？看不到的。越找越迷失方向，就在我们眼前。我们听懂了他说的方言，就在我们眼前，就在我们的眼前，我们看不到，对吧？去找怎么能看到呢？它就在我们眼前。必须停止寻找。停止寻找才能看到。停止寻找什么呢？问题就是，问题消失了，是什么？说要回到这里，寻找停止了，问题就消失了。问题存在，执着就存在，轮回就存在，痛苦就存在。问题消失，执着、轮回、痛苦都消失了。停止寻找原因，寻找结果，寻找对错。停止寻找涅槃，停止寻找。问题就是，因为有问题，就一定有执着，就一定有轮回。痛苦就一定存在。问题消失，执着、轮回、痛苦都消失了。寻找停止了，寻找原因、寻找结果、寻找对错、寻找涅槃都停止了。问题就在那里，寻找什么呢？问题。因缘是产生痛苦的原因，问题是产生痛苦的原因，灭除痛苦，灭除。佛法说，苦、集、灭、道，就是问题。问题消失，原因就消失，就是灭。问题存在，就是苦的方面，问题消失，就是灭。灭除什么呢？灭除寻找，灭除挣扎，灭除追寻，灭除渴望，灭除解脱痛苦的道路，灭除寻找涅槃。它不会停止欲望，佛陀这样修行了无数劫，最后六年，完成了。欲望消失了。对快乐的渴望消失了，痛苦也随之消失，对快乐的渴望消失了，快乐也随之消失。痛苦与渴望、挣扎、寻找联系在一起，渴望就是问题，想要佛法，想要得到，想要成为，想要涅槃，想要解脱。有问题，这就是原因，是产生痛苦的原因，问题消失，痛苦就消失。有了智慧，觉悟了问题，觉悟了当下正在造作的问题，这就是道。灭除它，达到彻底的灭除，就是灭，痛苦就消失了。

就像前面说的，现在和刚来的时候不一样了。刚来找我们的时候，说话很有力，可以看到他有很多的力量。挣扎着，努力着，寻找着，努力着去灭除问题，努力着去觉知，努力着去修行，努力着去灭除“我”，努力着去修行。努力着去灭除“我”，让它从问题中解脱出来，努力着从那个因缘的循环中解脱出来，从轮回中解脱出来，从烦恼中解脱出来。那种努力，有很多的力量，我们越努力，力量就越大，因为欲望也越大。对解脱痛苦的渴望还没有消失，所以有很多的力量进入到因缘的循环中，进入到产生痛苦、烦恼、轮回的过程。问题没有消失，从因缘而来的问题就转得越快，产生烦恼、痛苦、问题、轮回的过程就越快。

他努力着，努力着，努力着，努力着，即使内在什么也没有做，内心仍然在努力，有力量进入到因缘的循环中。被卷入到轮回中，生老病死，痛苦烦恼，产生问题，产生轮回，生了又死，生了又死。在当下这一刻，也因为有“生”，产生了痛苦、艰难，产生了“识”，成为了一个“我”，就像他说的。就是因为有执着，执着没有消失。在这里，结束问题。结束问题，结束想要结束问题的努力，就在那一刻。累了，不需要做什么，没有任何行为，去做什么、成为什么。看看他的内心，有过去，有现在在做什么，未来也看不到他有什么期望，希望像以前一样。没有了过去、现在、未来的力量。过去、现在、未来就像什么呢？就像那个水车，用来干什么的？很大的，转动着，把水…水…水流下来，放到水桶里，水桶满了，水就流走了，因为有水不断地补充。内心有这样的力量，就是补充了问题，补充了“我”，问题就是欲望，它就补充了“我”，所以可以一直转动。如果没有水补充，就不需要去破坏它，没有水补充，它就停止了。有水补充，水桶就无法停止转动。水从瀑布流下来，放到水桶里，水满了，水就无法转动了，没有水进入。水流到水桶里，这就是因缘的循环，或者说轮回，生老病死，产生烦恼、问题，产生轮回。

如今，它停止了。什么地方，什么地方补充了问题？问题就是思想，思想的造作，努力，努力，努力。对未来和过去都没有担忧，过去修行了很多世，当下也没有担忧，没有努力去做什么、成为什么。未来也没有了，就在当下结束了。内心平静，结束了一切痛苦，结束了轮回，结束了轮回，就在当下结束。死亡，然后就结束了，在当下结束。结束痛苦，结束一切艰难，结束轮回，它就结束了。彻底地结束了。如果离开我们之后，又出现了问题，又跳出来一个问题，就必须再次进入到因缘的循环中，进入到轮回中。但如果曾经这样停止过，曾经停止过，就不会太难。

努力，我们没有理由停止。努力去让它停止，让它消失。他是怎么停止的？如果能说得清楚，真的会对世界有益。如何停止因缘的循环，停止轮回，在当下如何停止？他内心的原因是什么？原因和结果。看到我们对涅槃，或者说解脱痛苦的终点，或者说结束，或者说没有痛苦，这些词语赋予了价值，赋予了意义。然后师父说，如果有目标，就有“我”。但因为我们理解了目标，它没有“我”，就消失了。所以理解为我们自己想出来的。因为我们理解了它不存在，然后我们停止理解，我们就停止了那个行为。

为什么“没有”能够到达我的内心？其他人也努力着，但它没有到达内心，“没有”目标，它怎么消失的？就是刚看到我们对目标很痛苦，对前面的目标很痛苦，真的非常痛苦，痛苦，痛苦就在内心深处。他的目标是什么？解脱痛苦，但是我们又说成“不执着涅槃”，涅槃只是一个词语，我们就是说要去达到另外一个目标，就像欺骗自己说我们不是要涅槃，而是要去达到“没有”，或者说没有，不是，没有，不是，或者像师父说的那样。它就是把一个娃娃换成另外一个娃娃，放在前面，说没有，不是，目标必须达到，所以就变成了，它创造了，认为它一定在前面，忘记了它没有。从来没有，内心没有前面，没有“我”。

之前也努力寻找“我”在哪里，把它分开，它就没有“我”了，就认为没有“我”了，就结束了。就像还没有，内心还没有，不知道是什么，就像还没有。还没有完全放下。为什么我们修行了，我们也检查了，没有什么。如果这样说的话，就像在等待什么，还在等待，或者有希望，有愿望。如果我们看到那个愿望，就是有愿望，有这个东西作为一对，我们就必须有“我”出现，“我”没有，只是理解。当我们正在做什么的时候，我们理解，它没有看到这里，但“我”它没有，“我”没有“我”，“我”也没有看到有“我”，但事实上，我们没有看到它有愿望，有终点，但没有起点，就是没有“我”，但不放弃，说不，不执着，不拿，说不痛苦。最终没有，没有“我”去达到“没有”，没有“我”不是“我”，但事实上没有“我”，不是“我”，什么也不是，什么也不要，不是什么，就是目标，有目标，就有“我”在起点。如果有目标在前面，就一定有“我”在后面，一直跟着。它就这样一直欺骗我们，让我们回到“我”没有“我”，寻找“我”没有“我”，目标我们要去达到前面，就一定有“我”在后面，立刻出现。

它就这样出现了，就像有前面，现在它真的存在，停止目标，“我”就消失了。对快乐的渴望消失了，快乐也随之消失。痛苦也随之消失，什么？因为它没有“我”，没有“我”，没有目标要去达到，那个还没有实现，还没有满足的目标，所以就成为了痛苦，痛苦就没有了。有目标，有希望，有愿望，内心深处就还有压抑，还有不确定，没有到达，没有成为，没有达到最终，一直隐藏在内心深处，还没有完全解脱痛苦。没有目标，要去达到，要去成为的目标都消失了。没有谁，谁希望，谁想要，谁去渴望，也没有“我”，没有东西去想要，去得到，去成为，它就没有了，没有谁，没有谁要去得到，想要什么，前面的目标，“我”在后面消失。

这个道理，如果还没有深入内心，执着，执着，最终还是要去，还是要等待目标。专注于什么，就立刻有目标。这个地方很隐蔽，目标就是不，我们要去达到“没有”，不是。或者说我们要去达到彻底的灭除，没有残留。这个地方非常细微，但自己完全消失了，结束了。放下了目标，就不会有“我”在后面。无法继续，目标消失了，它就无法继续造作。内在和外在都平静下来了。与自然融为一体，成为自然，结束内在和外在的造作，没有谁，没有“我”，成为自然，但它是一体的，自然。造作与自然是一体的，事实上，造作就是结束造作，它就成为了，或者说，造作，它就。成为了与自然一体，没有造作，但如果仍然有造作，努力去做什么、成为什么，它就与自然不同。什么时候与自然融为一体，痛苦就永远消失。要永远与自然融为一体，一切都是永恒的。但我们要与自然融为一体，就是成为自然，结束造作，让造作与“没有”不同。就必须真正地结束造作。但它仍然与自然不同，自然是“没有”。但如果我们努力去执着，就会变成“我”，无法成为什么，成为造作。

这里断了，结束了，造作无法继续，要说话也说不出来。说不出来，因为它进入到了“不造作”。它什么也没有，没有坚硬的东西，所以就没有假设可以用来表达，无法表达。那里没有假设，没有世界，没有假设的法，无法表达。要说话，就必须努力去创造，去交流，但如果与内心不造作同在，就懒得说话，不说话了，它懒得说话，就是它无法表达。说不出来，说不清楚。

在结束之前，今天明白了吗？明白他，明白我们自己了吗？试着用心表达出来。管理者不需要用语言，表达出来。怎么理解就怎么样，“我”也怎么理解，我们自己的心也怎么理解。如果心是法，就会一样，就会互相了解，就是理解了什么，它没有“我”，也没有目标，意思是理解他。一样的，你现在怎么样？就是我不觉得我需要做什么，但是有一个经常出现的情况，我也曾经问过，有什么，没有，但没有，我就问他，这是不是执着？它经常出现，然后它就理解了，它是一个“相”，它产生了，它就存在。它没有，就是我们的心没有了，它不是。没有“我”，不说话，自从看到它。有一天，我坐着，一条腿压着另一条腿，然后我唱起歌来，然后为什么我知道我压着腿，然后我在唱歌，有人知道了，它就分开了，成为了一个能知的人，然后它就看到了“相”，就像师父说的，在空旷中，它就理解了为什么它容易。它真的可以反转，它就理解了，它就感觉很清晰，就像我们出来了，就像我们感觉不到我们，就像在宇宙中，然后我们看到了我们自己，说话，鸟叫，思考，一切，然后我们就感觉它产生了，一切都产生了，“我”，还有思想，一切都在空旷中，就像有空旷包围着。它才理解师父说的，它反转了。它来觉知这个“相”，它觉知思想，它觉知什么，它不是这样觉知的，但我们不觉得我们是能知的人。

说得对，它可以反转，它可以反转。以前，我们，“我”在前面，努力觉知，努力觉知，努力看到，努力放下，努力理解，追逐着觉知，追逐着看到，追逐着放下，追逐着放下，“我”在前面努力觉知，然后那个人又拿“我”去寻找能知，去寻找那个没有“我”的能知。更严重了，拿那个有行为的，去找那个没有行为的，没有“相”的，没有东西的能知，去找什么呢？它就是自然，不是吗？没有“我”，看不到的。就像反转了一样，我们修行都错了，拿“我”去看，去看，拿“我”去看，去看，去看到，但事实上，自然觉知是存在的，“我”是存在的，“相”是存在的，它是自然，就像在宇宙中，然后看到了我们自己，身体，我们自己有思想，有言语，有行为，每一个当下，它就像那个有思想、有言语、有行为的“我”不是“我”，是另外一个。我们就像一个空旷的宇宙，要找“我”，没有，但它有觉知，觉知什么呢？就是觉知我们自己，它有思想，有言语，有行为，它知道它不是“我”。它是另外一个。

当我们说反转，反转，他们都反转错了，我们拿“我”在前面，努力去寻找能知，努力拿“我”去成为能知，去看，去看，去看，但不是的，它必须反转，就是它觉知我们自己，但我们自己，我们去修行，拿“我”努力去看，但不是的。修行错了，自然觉知我们自己，自然觉知我们自己，它没有“我”，就像宇宙一样空旷。关于空旷的宇宙，然后觉知我们自己。我们自己，它就像不是我们自己，我们自己有思想，有言语，有行为，就像不是我们自己。但这样说，还有很多人在修行，就是突然把“我”创造成为一个空旷的宇宙。明白吗？直接就错了。这个有很多人在做，而且是错的，不一样，曾经是，但这里还有很多人在做，就是它没有故意做什么，但理解刚好就套上了，它看到了，觉知，它很困惑，我们没有故意觉知，我们，然后我们。我们，然后我们。怀疑谁知道，它就出现了。就是理解，它刚好在那里，没有意图去做什么、成为什么。但我们努力去说，它会到达那里，就是超越了，成为自然，没有谁执着于自然，既不是“相”，也没有“我”，就是在那一刻，它没有意图，没有故意，没有努力去成为被觉知的，成为思想，成为造作，然后它必须有意图，故意，努力成为能知的人。它没有造作被觉知的事物，能知的一方和被觉知的一方，在那一刻，它也没有造作关于世界，关于法的事情。它自己，自己。这样理解，我们不是，但是那个地方，它没有造作，没有意图。什么也无法意图，它没有意图。一出现意图，就断了，就过去了。但人们还是会困惑，然后又回来了，又成为了“相”，努力去造作，让它回到“相”，然后又造作“相”，很多人。

被觉知的一方是思想和情绪。然后不来造作能知的一方。然后也没有思考关于世界，关于法的事情。正常，没有闭上眼睛做什么，它自己就产生了，自己就产生了。什么修行呢？就是这个，但当它产生的时候，它是什么呢？它没有脚，没有“相”，没有脚，没有感觉，“我”就是我们观察到。在那一刻，它没有造作世界，没有造作法。没有造作被觉知的事物，成为被觉知的思想，没有造作能知的人。没有人有意图，故意，努力，努力去思考，去造作，去分析，去思考，去造作，没有故意要去成为，但很累。以前自己。全部消失了，思考，造作，用佛法分析，用原因和结果来造作，很累。造作能知，能见，能接受，能放下，它很累。它累得说不出来，它很累，很累，很累于造作本身。它这样放下，很多人后来来找我们，也这样。然后自己很困惑。它就这样了，做任何事情都很累，为什么“我”不是“我”了呢？那个有思想、有行为的“我”不是“我”，也没有那个故意来觉知“我”的，没有人执着于任何东西。怎么办呢？很困惑。但我们观察到，他们很累，因为他们造作、分析、研究佛法，内在不停地运作。说没有做什么，但它一直在做，一直在看，一直在努力成为能见的人，而且思想就在那里，还没有睡觉，也没有休息，它没有停止，思想没有停止运作，很累。อยู่กับเฉย（泰语，意为“安住于平静”），它很累，它安住于平静。

在那之前，就像它去理解了，它有一个东西，它不是“相”，它就是“没有”，然后它有“相”在另一边，然后当它有“相”的时候，它就会理解，不是我们的理解。它就是，它不是没有。什么产生了，它就会用理解，它不是没有。奇怪的，没有冰箱，这很容易，不是冰箱，它不是冰箱，它不想说了，它感觉说出来就不是了，它是假设，说出来就不是了，它不想说了，拒绝一切假设，不想听，不想听，它就是不想听，让它理解，它是假设。然后它就看到了那个产生的思想，它很痛苦，它看到了，它没有完全理解，它去看到了那个产生的。它分裂出来，它就回到了普通人，说很多话，像以前一样，没有感觉，没有理解，像以前一样，是冰箱，它不是，没有，就像普通人一样，没有感觉不想说话了，没有感觉。修行佛法的普通人。不知道我们在说什么。厌倦了说话，厌倦了思考，厌倦了成为能知的人，能知的人，能接受的人，能放下的人，结束了。

它就是结束，结束，它自己在心中停止，它自己在心中停止。然后它自己去，它自己，它自己平静，不自己去什么地方，它自己去。它没有道路，不觉得有道路，思考佛法，那里没有任何修行的东西。不知道该怎么称呼它，它很平静，很安静，它不热，但它也不是，但它也不痛苦，不热，什么也没有。安静，要说是平静，也不是，这样平静也不想去做什么让它平静，但它就像一个平静的心，但造作从动中平静下来，用语言来表达非常困难，最接近的就是平静。一直以来。动。就是好像没有，但谁比没有更好，它就会。但没有人去想，去执着什么。谁是什么，真的。然后它就不知道，它就是那里，没有语言可以继续。内心的造作，造作来沟通，理解，但是像这样，我们就知道，我们就知道。心停止了造作，就只有这样了，我们就知道他的心停止了造作。但不是说，有很多人理解，他的心停止了造作，然后就说师父认证了他已经证得涅槃，成佛了，不是的，就是它在我们面前停止了，但它是，它是道，是果，就是解脱痛苦，那一刻的解脱痛苦，造作消失了，离开了我们，但还在因缘中。但如果你知道了，你曾经这样理解过，我会比这更理解你，但有很多人说，认证了那个人，这个人，我们没有认证谁证得了什么，不是的，就是用语言来比喻，暂时是这样，什么时候结束造作。不执着于造作，不进入到造作任何东西，它停止了造作，完全灭除造作，没有残留，不是不灭除造作，而是让造作自己消失。是灭，是暂时的。但永远，但是暂时的，所以是暂时的，但很少有人这样说。很少有人这样说，但我们看到有，如果我没有记错的话，佛陀也说过暂时，其他人有没有说过？但事实上，它就是，什么时候你那一刻结束了追寻，那一刻就真的解脱痛苦了，但你，是暂时解脱痛苦，还是永远解脱痛苦，仅此而已。暂时解脱痛苦，永远解脱痛苦，比头痛，争吵好。

然后就说认证了涅槃，成阿罗汉了，成这个，成那个，成须陀洹，成阿罗汉，不是认证谁到这个地步，就在我们面前。那一刻解脱痛苦了，但我们走了，你走了，你自己。曾经造作过，不会痛苦，我会回去造作，那是你的事，路已经知道了，要去走那条造作的路，自己去痛苦，自己走，自己的事。如果我们看到了它的坏处，它不造作，它就不痛苦，它就安住于不造作。安住于不造作，永远，遇到就是痛苦，永远，彻底地，就是不造作，不造作要去安住于什么，努力安住于什么，它是不造作，自动的。在我们的心中，叫做，他们假设叫做安住于不造作，安住于不造作的觉知。什么奇怪的。心。彻底地结束造作，来见面。可以聊什么呢？关于佛法，关于修行，关于世界，什么也不造作，关于法，心已经造作了，关于法，要做什么法呢？心中没有世界，没有法，如果安住于不造作，心已经不造作了，聊什么呢？就坐着看着对方，但心知肚明。

已经知道了，当接触到同样不造作的心，它就知道了，看着对方的脸就知道了，彼此都不造作，彼此都吃饱了早饭，彼此都不吃午饭，现在已经过了中午，也不吃饭，它饿，都饿，饿是什么样的，就必须说。饱，一起吃饱了，怎么样也必须说，因为它一起饱了，来问饱是什么样的，怎么样饱，它不说了，那个时候师父们就分开坐着，看着对方，一个小时一个小时不说话，刚开始的时候，说什么呢？什么也不说。就那样。回去吧。很好奇。来见面了，不说话。问他，你。就说，必须全部结束了，没有关于法的事情可以聊。普通人可以聊一整天。


---

翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；不要包含泰语，全部翻译为中文；原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成整段文章的形式，且保持语言通顺！

จะมาสอบถามลูกว่านี้มันเป็นทางที่ไม่ผิดพลาดแล้วหรือว่ายังมีอะไรที่ถามที่ปรากฏ。
ปฏิบัติประเทศได้แล้วล่ะแต่สุดท้ายยังไม่ได้อันเดียว。
ไอ้ตัวเราพูดไปถามแล้วจะให้。
ตัวเราที่ไปถามทำแล้วก็เพื่อจะช่วยตัวเราให้เป็นอะไร。
อันนี้ต้องวางจริงไปวางตัวเราที่ไปถามทำเพื่อว่าเรารู้เราจะรู้ทำให้เพื่อตัวเราบรรรู้ทำด้วยตัวเราเป็นอะไร。
ถ้าไม่มีตัวเราเป็นอะไร。
เวลาถามจะมีทำตัวนี้ปรากฏขึ้นมาบอกนี่ไงที่จะถามนี่แหละก็แจ้งไปเข้าใจไปแล้วก็หมดคำถาม。
คำถามแต่ในใจมันเหมือนรอท่านเหมือนที่ให้ดูตรงนี้ที่ดูรูปอยู่ข้างหน้าอยู่ข้างหน้านะเห็นแล้วก็มันเป็นอ，ย，่，า，ง，น，ี้อยู่อย่างนี，้，ม，ัน。
เหมือน。
พอไม่มีข้างหน้ามันก็ไม่มีเรานะแต่ว่าถามเขาก็เห็นมันก็มันเป็นสังอหนึ่งก็。
จะเห็นมันมันก็มีเหมือนกับว่าเราหลังเราหลังเรื่อยๆก็เลยทำอะไรไม่ได้จริงๆอยู่จริงๆระว่าจริงๆไม่มีไม่ม，ี，ไ，ป，ต，่，อก็ไปต่อก็มีต，ั，ว，เร。
าไปต่อ。
ต้องวางเป้าหมายก็หมายไม่้แต่นิผ่านก็ต้องมาเป้าหมายในปัจจุบัน。
ถ้าถ้ามีเป้าหมายก็มีต้องมีตัวเราแน่นอนก็มีตัวเราไปต่อ。
ต้องวางแล้วหยุดหยุดแล้วก็รู้เลยวามันหยุดแล้วอยูุ่ดแต่งแสวงหาอยูุ่ดไฟข้า。
ไม่มีความหมาย。
ไม่มีเหตุผลว่าทำไมต้องหยอย่างนี้แล้วจะเป็นยังไงถ้าหยุดเราจะได้เราจะเป็นอะไรก็คือไม่ได้อะไรไม่เป็นอะไรไง。
ไม่หยุดแล้วไม่ต้องถามเหตุผลว่าจะได้อะไรเป็นอะไรก็ไม่ได้อะไรไม่เป็นอะไร。
ไม่พูดได้อะไรเป็นอะไรก็จะได้อะไรมันก็มีตัวเราจะไปได้เป็นอย่างนี้จะวิปัญหาอุปทานเลย。
ไมพบชาติก็ไม่สิ้น。
แล้วก็อยูุ่ดนั้นอ่ะไม่มีต่อ。
ไม่มีต่อ。
ไม่มีอดีตไม่มีปัจจุบันไม่มีอนาคต。
อย่างนี้ไปรอนะครับแล้วก็รอในใจรออยู่มีความหวังความปรารถนา。
ไม่มีแต่ปัจจุบันระดับปัจจุบันเลยจบก็จบปัจจุบันแล้วก็ชีวิตสิเมื่อไหร่ในปัจจุบันก็คือถ้าแตกดับก็จบลงแค่นั้น。
สังอุปสมโมสุโขผู้ใดดับสังขารก็ได้แรกคือดับสังขารปรุงแต่งในใจลงไปสังขารลงไปยึดถือสังขารอุทิสนิพาน。
แต่ระดับจริงๆอ่ะดับขหน้าจริงๆด้วยระดับความยึดมั่นหรือมั่นด้วยอันนี้เป็นอนุบาลที่เสสตรนิผ่านสังขารกายสังขารจิต。
ผู้ใหญบ้านถึงบ้านดับพร้อมหมด。
อนุบาลที่สานิพานสนิทไม่มีส่วนเหลือ。
ก็ต้องกลับในปัจจุบันนี่แหละส่วนที่เหลือที่มันจะแตกเมื่อไหร่เป็นเรื่องจ่ายก็มันไม่เกี่ยวแล้วแต่ในใจดับไปหมดแล้วความกังวลในอนาคตในอดีตจะมีอดีตแต่ก็อยู่ในใจเราจะมีอนาคตขึ้นมาก็อยู่ในใจเราต。
่อไป。
ปัจจุบันก็ไม่มีอะไรอยู่ในใจใจก็ไม่เป็นไรไม่ได้เรานี่ไม่ได้ไปถึงตัวเราแต่เป็นสัรรพนามที่คุยกัน。
ไม่มีอะไรลารู้รู้ตามธรรมชาติมี。
หรือไม่มีในใจ。
ตัวใจก็ไม่มี。
มีแต่รู้ว่า。
วันนี้สิ้นตัวตนสิ้นตัวเราที่จะไปเสวยหรือไปยึดมั่นหรือภารายได้ในทุกขนาดปัจจุบัน。
ไม่ยึดมั่นถือมั่นไม่ไปสู่ให้สิ่งใดภายนอกร่างกายคือรูปลดสิเสียงสัมผัส。
ไม่ยึดมั่นถึงบ้านไม่เข้าไปส่งให้สิ่งใดที่เป็นร่างกายเราห่วงใยกังวลร่างกายไม่ยึดมั่นบ้านไม่ห่วงใยความรู้สึกที่อารมณ์แต่แค่รู้อยู่แต่ไม่ชอบจ้องรู้อาการแต่รู้แก่ใจว่าทั้งภายนอกและภายในร่างกายรวมทั้งผู้รู้ก็ไม่มีค่าไม่มีความ。
หมาย。
ไม่มีค่าไม่มีความหมายต่อใจเพราะไม่มีตัวใจไม่มีตัวเราไปยึดถืออะไรที่ไม่มีอะไรมีค่ามีความหมาย。
ไม่ใช่นะน่ะความสิ้นความยึดถือจะมีค่าความหมายต่อใจที่สำคัญที่สุด。
มันก็หมายตรงนี้แสวงหาค่าและความหมายต่อใจคือ。
สิความยึดมั่นหรือมั่นหรือนิพผ่านเองแสดงว่าความปรารถนายังมี。
ส่วนใหญ่มาตายสุดท้ายมาตายตอนจบ。
ยึดความไม่ยึดมั่นถือมั่น。
เพราะมันมีค่าความค่าใจเรามากใจ。
ความปรารถนาความคน้นทุกข์มีค่าต่อใจความปรารถนาความสุขมีค่าต่อใจแต่มันก็ยังรถนาความสุขสถานที่พานไม่มีแล，ะ，ไ，ม่ได้ป，ร，า，ร，ถ，น，า，อ，ยู่ปัจจุบ，ั，น。
ปั，จจุบัน。
คิดความไม่ยึดในปัจจุบันเราคิดอะไรแล้วมีอะไรที่เรายึดอีกแล้วตรวจเช็คตรวจสอบเราอะไรอีกแล้ว。
มีอะไรเลย。
โลกธาส。
ภายในและภายนอกจิตใจใจการเป็นเดียวกับโลกทาตุความมีอะไรเงียความสงบความสงัดความว่างแล้วก็เลยความว่างไม่มีอะไร。
มีความพูด。
ไม่มีสมมุติบัญญัติได้มีโลกไม่มีทำ。
ไม่มีสัก์บุคคลตัวตนไม่มีเราไม่มีเขาเลยนั่นแหละเลยไหนอ่ะก็ไม่รู้เหมือนกันมันคืออะไรแต่มันคือว่าไม่มีอะไรแต่มันรู้อยู่ก็ไม่มีอะไรแล้วที่จะยึถืออีกแล้วไม่มีผู้ยึดถือ。
ไม่รู้ว่าสิ้นคถือแล้วเลยแล้วทั้งหลายอยู่กับลูกนี่แหละ。
รู้สึกเป็นพุทธธพุทธธหรือพุทธน。
แปลว่า。
รู้จริงรู้แจ้ง。
ตามความจริงแล้วแจ้งยึดแล้วแจ้งเป็นวทยาณทัศนะและทยานทัศนะและเป็นปัญญาณคือเป็นปัญญาแจ้งแก่ใจ。
ตื่นตื่นก็คืออยากรู้จักแล้วก็ติดวิชาตื่นตื่นจากความหลงอ่ะบก็คือไม่มีกเลสสมอง。
บทบาทตลอดกาลเป็นอมะแต่ไม่ใช่ว่าตัวเราเป็นธรรมสแต่เป็นพุทธพุทธเป็นอมตะไม่ใช่เป็นองพุทธเจ้าแต่เป็นผู้รู้จริงแจ้งลูกศิดเป็นธรรมชาติเป็นธรรมชาติที่เป็น。
ที่รู้จริงรู้แจ้งรู้พลรู้ตเบิกบาน。
อันนี้เป็นความรู้อย่างเป็นอมตะ。
จบแล้วดีใจ。
ไม่ได้หล่นไม่ไกกว่าแสวงหาหยุด。
ไปกว่า。
ไม่มีเหตุไม่มีผลไม่ถูกไม่หาถูกไม่หาผิด。
ไม่มีอนาคตที่จะไปเอาอะไรที่จะไปเป็นอะไรไม่มีการรอไม่มีสิใดที่จะไปรอรอความหวังความปรารถนาอีก。
ปัจจุบันก็สิ้นสุดการเช็คการตรวจสอบแต่ก็รู้แก่ใจไม่เช็ไม่ตรวจสอบก็รู้แก่ใจยึดแล้วสิเสยและตัวเราที่ไปยึดมั่นมากสิ่งใดและความยึมั่นมั่นก็จะไม่มีความรู้สึกว่ามีตัวเรา。
เห็นไม่เหมือนกับที่ท่านตอนขึ้นมากับตอนนี้ไม่เหมือนกัน。
อธิบายท่านมาเมื่อกี้ก็พูดใหม่กับตอนนี้เป็นยังไง。
ไม่เหมือนกันก็เห็นแล้วไม่เหมือนกัน。
มาใหม่ๆมันมามีเรื่องราวมีความคิดอะไรก็เหมือนกับเป็นผู้ปฏิบัติอยู่เห็นรู้เข้าใจคือมัน。
เหมือนกับว่า。
เราจะยังมีความรู้สึกว่าเป็นผู้ปฏิบัติอยู่ตลอดเวลาตลอดยังเหนื่อยนะยังเหนื่อยเครียด。
แล้วก็คือมันมันก็มันจำเป็นอัตโนมัติเองคือมันทำอะไรมันไม่ได้มันก็บอกไม่รู้แล้วไม่รู้ไม่รู้มันก็ยังทำอยู่มันก็มันมันเบียงเข้าไปดูไปดูอ่ะครับก็ทำอะไรไม่ได้ก็เห็นว่าก็ได้แต่ว่าวาเป็นสังขาก็บอกมันมันก็เหมือนกับน้ำหนักมีอะไรนะครับในกระทำอยู่ในถ้าเทียบ。
กับตอนนี้มันไม่รู้ครับเพราะ。
มันเล่นอยู่。
นครสงครามมาเปิดให้ดูเรื่อง。
ใช่ไหมไม่มีอะไรเลยมันเหมือนเหมือนเรามันใช่เรากำลังจะทำมีผู้เดินทางมีตัวเราผู้เดินทางไปแวงหาทุกสีขาวเนี่ยการหมุนเข้าไปในมทบาทเพราะว่าสมุทบาทสีดำเป็นปฏิเข้าไปวังวน。
ขพจากปฏิบาท。
กระจกหน้าร้านอ่ะ。
หมดเลย。
คือไม่มีเลยแม้แต่ที่ขาวไม่มีทั้งผู้เดินทางไม่มีทั้งเป้าหมายที่ไปเดินทาง。
ปฏิรูปบัติก็หายไป。
มันไม่ต่อกันไหม。
ไม่ต่อกัน。
คือมันที่ที่แบบ。
ใจมากๆเลยคือว่ามันมันมีค่า。
มีความหมายและมีค่ามาก。
ทั้งที่เราก็เห็นแล้วแต่วามันเหมือนกับ。
ต้อง。
ต้องมีมันต้องมีค่าไม่งั้นจะปฏิบัติทำไปเพื่ออะไรมันอยู่ในใจมันก็ามันอยูุ่ดแล้วนี่มัน。
มันย้อนกลับคืนมากับที่เดิมนะวามันไม่มี。
มีแต่เดิม。
มีที่มามันพูดอยู่กับไอ้ตัวนี้นี่หว่าแล้วก็หยุดซแล้วมันมันไม่ได้มีอะไรที่。
ต้องไปทำอะไรแค่หยุดนะครับแต่ว่าอยู่ด้วยความเข้าใจค่อยๆค่อยๆให้มาว่าที่ไปตลอดเนี่ยเข้ามามาถึงจ่ายผมได้เรื่อยๆแล้วก็พี่ไปจุดที่คำว่，า。
มันมีค่า。
แล้วก็การพยายามทุกอย่างเพื่อจะไปจัดการไม่ได้ได้แต่หยุดแล้วก็เห็นเห็นว่าเป็นอย่างนี้ที่เรายังไม่เข้าใจที่เรายังหลงอยู่。
มันอยู่กันแล้วมันก็。
น่าจะเป็น。
นั้นนะครับไม่ต้องมีคำพูดไม่ต้องมีคำอธิบายแล้วไม่มี。
มีเริ่มต้นไม่ดีที่สุด。
อยู่ตรงนี้ล่ะครับ。
ตรงนี้ที่เข้าใจคำดีตรงนี้บ่อยไม่มีจุดเริ่มต้นไม่มีที่ที่สุดเริ่มต้นและที่สุดก็หายไปก็มีเริ่มต้นก็มีจุดที่สุดมีเป้าหมายมีเป้าหมายที่ที่สุดมีผู้เริ่มต้นคือผู้เดินทาง。
เมื่อดับความปรารถนาดับความหวังความปรารถนาเป้าหมาปพานดับไปหรือความความพ้นทุกข์หรือความสุขดับไปเป้าหมายหรือความปรารถนาดับไปผู้เริ่มต้นเดินทางดับไปด้วยเพราะไม่มีเป้าหมายผู้เดินทางก็ไ。
ม่มี。
ไม่มีทั้งผู้เดินทางไม่มีตั้งเป้าหมายให้หมดเลย。
เป้าหมายได้คืออนาคตที่จะไปให้ได้ให้ถึงให้ได้ให้เป็นให้ได้。
อดีตคือผู้เดินทางที่ผ่านมาแล้วที่เราเดินมาแล้วแต่ปัจจุบันก็ยังเดิน。
ถึงบอกว่าดับดับหมดเลยดับเป้าหมาย。
กลับในปัจจุบันที่จะไปถึงให้ได้ให้เป็นใครบรรลุกลับลงในปัจจุบันที่ใจ。
ให้้ผู้เริ่มต้นเดินทางก็ดับไปด้วยที่เดินตั้งแต่อดีตย้อนรับไปในอดีตจนถึงผู้เดินทางผู้ปฏิบัติธรรมมายาวนานถ้าพบข้ามชาติมามาฟังธรรปฏิบัติจะรู้แจ้งแบบนี้แสดงว่าปฏิบัติมานานหลายชาติมากนตก。
า。
รเลย。
เรียกว่าอดีตก็จบลงในปัจจุบันปัจจุบันก็จบลงในปัจจุบันคือ。
เป้าหมายในอนาคตจบลงผู้เดินทางก็จบลงในปัจจุบัน。
ไอ้แรงเหวี่ยงที่ให้เวี่ยงให้เรานะเข้าไปพยายามทำอะไรเป็นอะไรเข้าสู่กระแสได้ตายเกิดในปฏิกับอุบาทว์ก็หบดับและหยุดใ，น。
ปัจจุบัน。
ไม่มีคำพูด。
ติดต่อไปวามันเป็นอะไรมันคืออะไรมันอย่างไรไม่มีโลกไม่มีทำไม่มีการปฏิบัติธรรมในนั้น。
ไม่มีจากบุคคลตัวตนเราเขาในเลยความปรุงแต่งมันอยู่นอกหมดเลย。
มันอยู่นอกนอกอันนั้นหมดแต่ปรุงแต่งเป็นสัตว์เป็นบุคคลเป็นตัวตนเป็นเราเป็นเขาความปรุงแต่ง。
ผมแต่งมันอยู่นอกหมดเลยออกตรงไหนก็ไม่รู้แต่มันก็ไม่รู้คืออะไรเปรียบเงินเป็นอวกาศหรือจักรวาลเดิม。
จักรวาลทั้งหลายเนี่ยที่อยู่แต่ไม่ติดอยู่ในจักรวาลติดอยู่ในความว่างวาของธรรมชาติ。
ภาษาสมุดก็เรียกหัวใจ。
ถ้ารู้。
แต่ไม่มีตัวใจเลยไม่มีอะไรเลย。
ไม่มีคำพูดไม่มีสมุดบัญญัติ。
นี่แหละที่ทั้งหลายอยู่กับรู้นี่แหละ。
อยู่กับรู้。
แจ้งรู้จริงรู้คน。
ลูกบาท。
อยู่กับนีรู้แก่ใจรู้แก่ใจของเจ้าของเองเป็นปัจจตัน。
แกใจ。
นะ。
อดีตไม่ไม่มีอดีตไม่มีอนาคต。
ที่ต้องห่วงใยที่กังวลที่ต้องพยายามไปทำอะไรเป็นอะไรในปัจจุบันก็ไม่มี。
มันจบลงนะสมบูรณ์จบลงที่ใจ。
เหมือนหนังสือจบที่ใจจบสักทีที่ใจที่ไหนที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์。
เมื่อก่อนเดี๋ยวคงเห็นเราเหมือนกันอย่างท่านนี้。
เราดิ้นค้นหาปผ่านานที่ค้นหาทางออกจากคุก。
จับกระโดดมาจับมือเราแล้วก็พาไป。
อยู่ฝั่งฝั่งๆๆฝั่งๆๆตาน้ำลิงตา。
มันมีอยู่แต่มองไม่เห็น。
ยิ่งหายิ่งห่างไกล。
ยิ่งหลงทางไปเลย。
ผมอยู่ใต้ตาเรานี่เอง。
เห็นได้ไงมองไม่เห็นหรอก。
ยิ่งหายิ่งตรงแตยิ่งหลงทางใหญ่มาที่ใต้ตาเรานี่。
เราฟังภาษาอีสานท่านไปออกแล้วตาที่ใต้ตาเราเนี่ย。
พี่บใต้ตาเราเนี่ยมันอยู่ใต้ตาเราเนี่ยมองมันไม่เห็นใช่ไหมไปหาไงมันเห็นเราอยู่ใต้ตาเราเนี่ย。
ต้องหยุดหา。
จุดุดหาไปเห็น。
หยุดหาอะไรล่ะปัญหาก็คือปัญหามันดับนะหลวงปู่น่าจะคืออะไร。
บอกต้องกลับคำนี่แหละล่ะหาตัน。
ยุุดหาปัญหาระดับดตันก็คือปัญหาปัญหาปัญหามีอยู่อุปทานพบชาติทุกก็ยังมีอยู่ปัญหาระดับอุปทานพบชาติทุกระดับหมดการเป็นตายเกิดระดับหมดเนี่ยไปหายุดดหาเหตุหาผลหาถูกหาผิด。
หาพระนพานหยุดหา。
ข้อรหาพมันเป็นปัญหาเพราะปัญหามีอุปทานก็ต้องมีพบชาติ。
การามาณทุกก็ต้องมี。
ปัญหาดับอุปทานพบชาติทุกระดับหมดเลย。
หาตันประจำควาจารย์ที่เคานับถือแม่นยำเลยหาไปหาเลยนิดเดียวปัญหาค้นหาอะไรปัญหา。
ปฏิจากโรงพยาบาลปัญหาเป็นสมุนไพรเป็นเหตุให้เกิดทุกปัญหาเป็นสมุนไทยเหตุให้เกิดทุกปัญหาดับทุกดับ。
พุทธ้าศศว่า。
สีทุสมุนไพรนิโรธมากเนี่ย。
คือปัญหา。
ปัญหาดับสมุทไทยก็ดับเป็นมนิโรธปัญหามีอยู่มันก็เป็นฝ่ายทุกข์ไทยปัญหาดับก็เป็นมนิโรธ。
ดับอะไรก็ดับเนี่ยดับหาเนี่ยดิ้นรนค้นหาดิ้นรนสยามอยากสยาม。
ทาง้นทางให้คนทุกค้นหานพพพาน。
มันไม่สิ้นปรารถนานะพุทธกรรมอาหารแบบนี้มาที่ส่งขายแสนมหากับให้ชาติสุดท้ายหกปี。
เสร็จ。
ข้อความปรารถนา。
ความปรารถนาปรารถนาความสุขหมดไปความทุกข์ก็หมดไปพร้อมความปรารถนาความสุขหมดไปความสุขก็หมดไปฟ้อง。
ความทุกข์เนี่ยมันติดปากกับความปรารถนาความดิ้นหล่นค้นหาปัญหาปรารถนาคือปัญหาอย่างมีความธรรมอยากได้อยากเอาอยากเป็นอย่างมนธรรมอยากที่ผ่านานอยากทำ。
มีปัญหาเนี่ยมันเป็นสมุนไพรเป็นเหตุใดเกิดทุกปัญหาดับ。
ทุกระดับ。
การที่มีสติปัญญาลูกแจ้ง。
ในปัญหาจิปรุงแต่งที่เป็นปัญหาที่ลทะนอย่างเป็นทุกขณะในปัจจุบันมันก็เป็นมาก。
ดับสนามจะได้สนิทก็เป็นนิโรความทุกข์ระดับ。
ที่ลงที่。
ดูที่บอกแล้วตอนนี้จะมาเป็นตอนนี้ท่านมาหาเราตอนแรกก็ถือใหม่พูดมันเหวี่ยงมากมีแรงเบี่ยงก็เห็นท่านมีแรงเบี่ยง。
แรเรียนี่ยงการพยายามดิ้นลนพ่นหามีการพยายามจะจะดับปัญหาแรเบี่ยงที่พยายามที่รู้ว่าเรามีการเข้าไปดูเข้าไปค้นเข้าไปปฏิบัติธรรมมีแรเรียนี่ยงที่เราจะพยายามดับตามที่พยายามเข้าเราเข้าไปปฏิบัติ。
ธรรม。
จะดับตัวเราให้ได้จากการที่พยายามเข้าไปที่รถไปค้นหาพยายามที่จะดับตัวเราให้มันพ้นจากปัญหากับตัวเราที่ดลพยาอยากกับตัวเราได้พ้นจากแรงเบี่ยงของพยายามสมุดบาทที่เข้าไปในวงจรของการเป็นภาไตเกิดสการเกิดทุกข์เปิดกเลส。
ความพยายามเช่นนั้นน่ะมันเลยมีแรงเหวี่ยงเยอะยิ่งเรามีความพยายามมากเท่าไหร่แรงเบี่ยงได้เยอะเพราะความอยากก็เลยมีเยอะด้วย。
ความอยากพ้นทุกข์ความปรารถนาความพ้นทุกข์ยังไม่สิมันก็เลยมีแรงเหวี่ยงเข้าปฏิจากสมุทบาเลยกระบวนการเกิดทุกข์กเลสเกิ。
ดครบชาติ。
ปัญหาไม่ดับปัญหาจริๆจากสมจากสมุทบาทก็ยิ่งหมุนเร็วมากเลยกระบวนการที่ทำให้เกิดเลสเกิดทุกปัญหาเกิดทุ，ก，ข，์，เ，ก，ิ，ด，ค，ร，ชา，ต，ิ，หมุนนั่งก，่，อ。
นห，รือไม่。
ท่านก็พยายามพยายามพยายามพยายามแม้แต่ข้างในวะไม่ได้ทำอะไรแล้วในใจมีการพยายามเหวี่ยงมีแรงเบี่ยงเข้าหาปฏิจากสมบบาทหมุน。
โดนเบี่ยงเข้าไปในพบชาติในต่างสงสาร。
การตายเกิดเกิดทุกขเกตกเลสเกิดปัญหาเกิดทุกข์เกิดพบชาติเกิดการเกิดแล้วตายอีกเกิดแล้วไต。
ในขณะปัจจุบันนี้ก็เกิดจากมีการเกิดให้เกิดเกิดความทุกข์ยากลำบากเกิดวิญญาณเป็นตัวเป็นตนที่ท่านว่า。
คือมันก็มีผู้ยึดมั่นหรือมั่นไง。
ไปวิญาณที่ยึดมั่นหรือมั่นไม่ดับ。
กระดใน。
จบปัญหากันเนี่ย。
กระจบปัญหาจบความที่พยายามอยาก。
จบปัญหาดับขนาดเท่านั้นแหละเหนื่อยเลย。
ไม่ต้องทำอะไรด้วยมีการกระททำอะไรเลยจะทำอะไรเป็นอะไรเลย。
จะดูในใจของท่านมีอดีตเป็นปัจจุบันทำอะไรอยู่อนาคตก็ไม่เห็นท่านไปคาดหมายอยากอยากให้เป็นเหมือนก่อน。
ไม่มีแรงเบี่ยงอดีตปัจจุบันอนาคตอดีตปัจจุบันอนาคตเหมือนอะไรนะที่เขาเติมน้ำอีกล้อที่เขาเอาไว้อะไรวะใหญ่ๆที่มันหมุนรหัสน้ำอ่ะน้ำน้ำน้ำไปเติมเข้าหมุนไปได้อีกกว่าน้ำตกไหลก็มาใส่กระบอกพก็ต้องน้ำน้ำก็ไปได้เพราะว่ามันมีน้ำ。
เติม。
ในใจมีแรงเบี่ยงแบบนี้คือเติมปัญหาก็ไปเติมตัวตนก็ไปเตปัญหาคือความอยากก็ไปมันก็ไปเติมต้นหาก็หมุนได้ตลอด。
ไม่มีน้ำเติมไปแล้วเนี่ยไม่ต้องไปดับต้องไปทำลายมันหรอกไม่มีน้ำเติมมันก็หยุดเลย。
มีน้ำไปเติมกระบอกหมึงต่อไปไม่ได้พี่น้ำ。
พี่ก็ต่อไปกระบอกมาจากน้ำตกอะไรแล้วก็ไปใส่กระบอกกินน้ำมันก็หมญไม่ได้เลยไม่มีน้ำเข้านั่นแหละน้ำไหลก็บอกก็ได้แหละเลยเปรียบเทียบวงจรติดจาอุบาทหรือสงสารการเปลี่ยนป่าตายเกิดให้เกิดกเลสปัญหาและเกิดเกิดพบชาติไปเลย。
วันนี้โลดดับเลย。
สถานไหนสถานที่เขาไปเติมปัญหาที่เขาไปเติม。
ปัญหาก็คือความคิดความต้นต้นปัญหาคือความคิดความปรุงแต่งพยายามอยากพยายามพยายาม。
หมดเสียงเลยเดือดร้อนกับอนาคตอดีตก็ไม่มีกังวลที่ผ่านมาเพปฏิบัติมาหลายหลายชาติในปัจจุบันก็มีได้กังวลม，ี，ค，ว，า，ม，พยายามทำอะไรเ，ป，็，นอ。
ะไรเลย。
อนาคตก็ไม่มีและคาก็จบลงในปัจจุบัน。
สงบจบกันที。
ใจถึงความสงบจบกันทีจบความทุกข์ยากจบการเรียนวนจบพบจากสงสารในจบก็จบในปัจจุบันนี่แหละการแตกดับแล้วก็แล้，ว，ก，็，จ，บแล้，ว，ใ，น，ป，ั，จจุบันก็จบเ，ป，็。
นอ，นนาการ。
บจากจบความทุกข์。
จบความทุกขอย่างลำบากจบการเรียนบนเนี่ยมันจบไปเลย。
ขาดสนิทไปเลย。
ขาสนิทเดี๋ยวพอจากเราไปมีปัญหาอีกไปกระโดดขึ้นมามีปัญหาอีกก็ต้องเข้าสู่กระแสปฏิจากลูกกว่าคนก็ไปในพบชาติในสงสารอีก。
แต่ถ้าเคยเป็นกันแล้วหยุดไปแล้วเคยหยุดคงร้อนนี่มันได้แล้วไม่ยาก。
พยายามอยากเราไม่มีเหตุผลในการที่หยุดนะ。
ก็พยายามจะไปทำให้มันหยุดมันหมด。
ท่านหยุดได้ไงถ้าพูดได้ชัดๆจริจริงจะได้เป็นประโยชน์ต่อโลกอยูุ่ดติดจากมทบาทปัญหาอยูุ่ดล้อของจากบาทพบชาติสงสารได้ยังไงในปัจจุบันเหตุใยในใจของท่านอยู่ที่ได้。
เหตุเอาเหตุเหตุและผล。
เห็นว่า。
เราไปให้ค่าต่อ。
คำว่าพนพพานหรือ。
สิ่งที่บอกว่าเป็นที่สุดแห่งทุกข์หรือคำว่า。
จบจิตหรือว่าสิ้นทุกตรงนั้นมันมีมันมีความหมายไม่มีค่าในใจ。
แล้วก็พอหลวงตาบอกว่าถ้ามันมีเป้าหมายในตัวตนก็มี。
แต่เพราะเราเข้าใจว่าเป้าหมายและมันไม่มีตัวก็หายไป。
มันก็เลย。
เข้าใจว่าเราไปคิดเอา。
เพราะมันมีเพราะเราเข้าใจวามันไม่มีอยู่จริงเราแล้วเราก็หยุดเข้าใจเราก็หยยุดการกระทำนั้น。
เครดิต。
ทำไมความไม่มีมันมาถึงมันถึงใจฉันได้คนอื่นก็พยายามข่องอยู่แต่มันไม่ถึงใจความไม่มี。
ไม่มีเป้าหมายทำไมมันหายไปไหนตั้งได้ไง。
คือเพิ่งเห็นว่าเราทุกข์กับเป้าหมายมากทุกกับเป้าหมายที่อยู่ข้างหน้ามากจริงๆทุกแบบ。
ทุกแบบทุกมันอยู่ข้างในๆครับเป้าหมายของท่านคืออะไรบนทุกผ่านแต่ว่าเราก็เรียกงไปคำว่าเราไม่ยึนพานผ่านเป็นแค่คำพูดเราก็คือว่าเรียกจะไปเอาเป้าหมายอื่นว่าเหมือนกับหลอกตัวเองว่าเราไม่ได้ผ่านนะแต。
่เรา。
จะไปถึงความไม่มีหรือว่าไม่มีไม่เป็นไม่มีไม่เป็นหรืออะไรตามที่ครูบาอาจารย์บอกมันก็คือเปลี่ยนจากตุ๊กตาตัวนึงไปเป็นอีกตัวนึงอยู่ข้างหน้าครับว่าไม่มีไม่เป็นเป้าหมายไว้ต้องไปถึงมันก็เลยกลายเป็นมันก็สร้างคิดวามันต้องอยู่ข้างหน้าที่ลืมไปเลยว่ามันมีไม่เ。
คยไม่เคยใจว่ามันมีข้างหน้าไม่มีเรา。
ก่อนหน้านี้ก็พยายามค้นหาว่าเราอยู่ตรงไหนก็แยกแยกนี่มันก็。
มันก็ไม่มีเราก็เออก็ชื่อว่ามีเราแล้วก็จบไป。
มันก็เหมือนกับ。
มันยังไม่ยังไม่แล้วใจคือมันยัง。
อะไรก็ไม่รู้เหมือนกับมันยังไม่。
มันยังไม่แล้วใจสักทีนึงทำไมมันเราปฏิบัติแล้วเราก็ตรวจสอบแล้วมันไม่มีอะไร。
ถ้าจะให้พูดแบบนี้เหมือนกับมันรออะไรก็ยังรอคอยหรือมีความหวังความปรารถนา。
ถ้าเราเห็นว่าไอ้ความปรารถนามันก็คือมีความปรานามันมีตัวนี้มาเป็นคู่เป็นเกจเราก็ต้องมีเราขึ้นมตัวเรามันไม่มีเป็นแค่ความเข้าใจขณะที่เรากำลังทำอะไรเนี่ยเราความเข้าใจมันไม่เห็นตรงนี้แต่ที่ตัวเราอ่ะมันไม่มีเราไม่มีเราตัวเราแล้วเราก็ไม่เห็นมีตัวเราแต่ค。
วามจริงเราไม่เห็นว่ามันมีความปรารถนามีปลายทางไว้แต่ไม่ต้นทางคือไม่มีตัวเราแต่ไม่ความปรารถนาที่ปลายทาง，ผ，่，า，นบอก，ว，่，า，ไ，ม，่ก็ไม่ยุดไม，่，เ。
อา，บอกว่า。
เป็นคนทุกข์เลย。
ที่สุดแล้วไม่มี。
ไม่มีตัวเราไปถึงความไม่มีตัวเราไม่เป็นตัวเราแต่ความจริงไม่มีตัวเราไม่เป็นตัวเราไม่เป็นอะไรเลยไม่เอาอะไรเลยไม่ใช่อะไรก็คือเป้าหมายมีเป้าหมายมีตัวเราที่ต้นทางเลย。
ถ้ามีเป้าหมายข้างหน้าก็มีตัวเราอยู่ข้างหลังเรื่อยไปมันหลอกเราไปเรื่อยแบบนี้ขอให้เราย้อนกลับไปตัวเราไม่มีตัวเราเนี่ยหาตัวตนไม่มีเราไม่เป้าหมายเราจะไปถึงข้างหน้าก็ต้องมีตัวเราข้างหลังติดมาท。
ันที。
มันขึ้นมาอย่างนี้เลยเหมือนว่ามีหน้าแล้วตอนนี้มันมีจริงๆอยูุ่ดเป้าหมายเราก็หายไปเลยความปรารถนาความ，ส，ุ，ข，ห，ม，ด，ไ，ป，ค，วา，ม，ส，ุ，ขหมดพร้อม，ห，ม。
ดไปพร้อม。
ความทุกข์หมดไปอะไรเพราะมันไม่มีตัวเราไม่มีเราไม่มีเป้าหมายจะไปถึงไอ้ความที่มันยังไม่สมหวังไม่สมปรารถนาในเป้าหมายมันก็เลยที่เป็นทุกข์เป็นทุกข์ก็เลยไม่มีมีเป้าหมายมีความหวังความปรารถนามันก็ยังมีความคับแค้นใจลึกมันยังมีความไม่แนใจไม่ใจไม่ถึงไม่ได้ไ。
ม่เป็นไม่ถึงที่สุดมันแอบแวงในใจตลอดเวลายังไม่ทุกก。
ไม่มีเป้าหมาย。
เปหมายที่จะไปถึงไปได้ไปเป็นดับหมด。
ไม่มีใครใครหวังใครอยากไปปรารถนาก็ไม่มีตัวเรามันไม่มีสิ่งที่จะไปอยากไปได้ไปเป็นมันก็ไม่มีไม่มีใครที่จะไม่มีใครจะไปไปได้อยากอะไรเป้าหมายข้างหน้าตัวเราข้างหลังระดับ。
เหตุผลตรงนี้ถ้ายังไม่ลงใใจติดจจกับติดมันที่สุดแล้วก็ไปจก็ต้องรอจเป้าหมายเลย。
จดจ่ออะไรก็มีเป้าหมายทันทีเลยตรงนี้แอบแฝงเลยเอาหมายคือ。
ไม่เอาพาเลงไปเราจะไปถึงความไม่มีไม่เป็น。
นี่แหละ。
หรือว่าเราจะไปถึงความที่ดับสนิทได้มีส่วนเหลือ。
ตรงนี้ละเอียดมากแต่ตัวเองขาดหมดจบเลย。
ละเป้าหมายจะไม่มีตัวเราอยู่ข้างหลัง。
ต่อไม่ได้。
ที่เป้าหมายและมันก็สิปรแต่งไปต่อไม่ได้。
ฉันเฉยไปเลยภายในภายนอกนั้น。
มันกับไม่กระดุกกระดิกเลย。
เป็นกับธรรมชาติไปแล้วเป็นธรรมชาติที่สิ้นความปรแตกภายในและภายนอกไม่มีใครไม่มีตัวเราเป็นธรรมชาติแต่มันเป็นหนึ่ง่งเดีย，ว。
ธรรมชาติ。
ไอความปรุงแต่งมันเป็นหนึ่งเดียวธรรมชาติไม่ได้ให้ความจริงความปรุงแต่งเนี่ยก็สิความปรแตมันก็เลยเป็นหร，ื，อ，ว，่，า，ว，่าค，ว，า，ม，ป，รุงแต่งเนี，่，ย。
มันก็เลย。
ความว่าเป็นไม่มีอะไรเป็นเดียวกับธรรมชาติที่ไม่มีอะไรไม่ปรุงแต่งแต่ถ้ายังมีความปรุงแตพยายามจะทำอะไ，ร，ใ，ห，้，เ，ป，็，น，อ，ะไ，ร，ม，ั，นแตกต่างจ，า，ก。
ธรรมชาติ。
เป็นเดียกับธรรเมื่อไหร่ความทุกข์อย่างถาวร。
ไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติในถาวรก็ทุกอย่างถาวร。
แต่เราจะเป็นหนึ่งเดียวธรรมชาติได้คือเป็นธรรมชาติที่สิ้นความปรุงแต่งในการปรุงแต่งให้แตกต่างไปจาก。
ความไม่มีอะไร。
ก็ต้องสิความปรุงแต่งจริงๆ。
แตก็ยังแตกต่างจากธรรมชาติที่เป็นไม่มีอะไร。
แต่ถ้าเราจะพยายามจะไปกลับติดจดจ่อไม่จะกลายเป็นตัวเราไม่ได้เลยเป็นอะไรเป็นปรุงแต่ง。
ตรงนี้ขาดจบจแต่งต่อไม่ได้จะพูดต่อก็พูดไม่ได้。
แตไม่ได้เพราะมัน。
มันไปสู่ความไม่ปรุงแต่ง。
มันไม่มีอะไรเลยไม่มีแต่ไม่มีความ้มแข็งอะไรเลยนะมันก็เลยไม่มีสมบัญญติจะมาพูดอะไรนะบัญญาไม่ได้เลยนั้นไม่มีสมบัญญติโลกไม่มีสมบัญธรรมพูดไม่ได้พูด。
ก็ต้องพยายามที่จะปรขึ้นมามาคุยยกันแต่ถ้าอยู่กับใจที่ไม่ปรแต่งแล้วมันขี้เกียจพูดไม่พูดแล้วมันไม่ขี้，เ，ก，ี，ย，จ，พ，ู，ดคือ，มันมันพูด，อ，ะ。
ไร，ไม่ออก。
กูไม่ออกบอกไม่ถูก。
ให้จบเส้นคู่นี้ก่อนนะกวันนี้เข้าใจไหมเข้าใจเขาเข้าใจเราได้ไหมเข้าใจท่านสุรพงแล้วเข้าใจตัวเองได้ไหมลองพูดออกจากใจ。
ผู้จัดการไม่ต้องมีสรรภาษาอย่างพูดออกมา。
ยังไงเข้าใจยังไงก็เป็นอย่างนี้ตัวเราก็เข้าใจยังไงใจของเราเองเข้าใจด้วย。
ถ้าใจเป็นธรรมมันจะเหมือนมันก็จะรู้เองรู้ซึ่งกันและกันคือเข้าใจว่า。
อะไรอ่ะมันมันไม่มีเราแล้วก็ไม่มีเป้าหมายหมายถึงเข้าใจเขารายกัน。
เหมือนกันหนูเป็นยังไงของหนูตอนนี้ก็คือหนูไม่ได้รู้สึกว่าหนูจะต้อง。
ต้องทำอะไรเนี่ยหลวงตาแต่ว่าทีนี้มันก็มีอย่างนึงก็ถือว่าเวลามันจะขึ้นมาบ่อยมากที่หนูก็เคยถามของขึ้นพอมีอะไรจะไม่มีแต่ไม่มีหนูก็ถามเขาวาอันนี้มันเป็นการคถือไหมมันขึ้นมาบ่อยมากหรอกหรอกแล้วมันก็เข้าใจว่าที่มันเป็นมันก็เป็นสังขารที่มันเกิดแล้วมันก็มี。
สิ่งที่มันไม่มีคือมันคือใจเราไม่มีแล้วมัน。
มันไม่มีใจเราไม่ใช่。
ไม่มีเราไม่พูดไงหลวงตาตั้งแต่ที่เห็นพอมัน。
ไม่อยู่วันนึงอ่ะหนูก็นั่งกระอีกขากระอีกขาแล้วหนูก็ร้องเพลงขึ้นมาแล้วแล้วทำไมเรารู้ว่าเรากระอีกขาแล้วเราร้องเพลงมีคนมารู้แล้วมันก็แยกขึ้นไปเป็นคนไปเป็นคนรู้แล้วมันก็เห็นว่าสังขารมันถูกเหมือนหลวงตาว่าเลยว่าอยู่ในความว่างมันก็เข้าใจว่าทำไมมันง่ายมั。
นกลับได้จริงๆนะมัน。
มันก็เลยเข้าใจแล้วนะมันก็รู้สึกว่าชัดเจนเหมือนกับเราออกมาข้างนอกเหมือนเราเหมือนเราไม่รู้สึกเรานะมันเหมือนอยู่ในอวกาศแล้วเราก็มองเห็นตัวเราการพูดนกคิดทุกอย่างแล้วเราก็รู้สึกวามันเกิดทุกอย่างมันเกิดตัวเราแล้วก็ความคิดทุกอย่างมันอยู่ในความว่างเหมือ。
นกับมีความว่างหหุ้มอยู่。
มันถึงเข้าใจที่ตาบอกวามันที่กลับด้านออกมา。
ว่ามันมันมารู้ไอ้สังขารมันรู้ความคิดมันรู้อะไรมันมันไม่รู้อย่างนี้แต่เราไม่รู้สึกว่าเราเป็นคนรู้。
พูดถูกเลยว่าพี่กลับได้พี่กลับได้。
เมื่อก่อนเนี่ยเราตัวเราเนี่ยเป็นข้างหน้าเนี่ยพยายามรู้พยายามรู้พยายามเห็นพยายามพยายามปล่อยวางพยายามทำความเข้าใจไล่รู้ไร่เห็นไล่ละไล่ปล่อยไล่วางเนี่ยเราตัวเราจะเป็นหน้าพยายามรู้แล้วมาคนนั้นอีกเอาตัวเรานะพยายามไปไปหาผู้รู้ไปหาให้กูรู้ที่ว่าที่ไม่ม。
ีตัวตน。
หนักเข้าไปเลยเนี่ยเอาที่มันมีมันมีกิอาการได้จะไปหา้กูมีกิริยาการที่เป็นที่สังขารเป็นไม่มีอาการไม่มีอะไรเลยไปหาอะไรมันก็เป็นธรรมชาติหรือเปล่าไปเลยอ่ะไม่มีตัวตนมองให้มันเห็นหรอก。
คนมันเป็นเหมือนกลับด้านกันปฏิบัติเราพวกเราปฏิบัติผิดหมดเลยเอาตัวเราไปดูไปดูเอาตัวเราไปดูไปดูไปเห็นแต่ความจริงกับธรรมชาติรู้ที่เป็นมีตัวตนที่เป็นสังขารเนี่ยมันเป็นธรรมชาติเหมือนกับมันอยู่ในจักรวาลแล้วก็เห็นตัวเราร่างกายตัวเราที่มีมีการคิดการพูดกา。
รกระทำอะไรทุกขนาดปัจจุบันไม่มันเหมือนกับไอ้ตัวเราที่คิดพูดกระทำไม่ใช่ตัวเราเป็นคนละตัวไปเลยเราเหมือนกันเป็นจักรวาลที่ว่างเปล่าเลยจะหาตัวเราไม่มีแต่มันมีความรู้อะไรก็รู้ตัวเรานี่แหละนะที่。
เป็น。
หน้าที่มันมีการคิดจะพูดกับเขาำมันรู้วามันไม่ใช่ตัวเราเวย。
มันคนละตัวกันน่ะ。
ตอนที่เราบอกว่ากลับด้านกลับบ้านรุ่นที่มันกลับบ้านพวกเรากลับด้านผิดหมดคือเราเอาตัวเราที่เป็นหหน้าพยายามจะไปหาผู้รู้พยายามเอาตัวเราไปเป็นผู้รู้ไปดูไปดูไว้แต่ไม่ใช่มันต้องกลับบ้านคือมันรู้ตัวเราแต่ตัวเราเนี่ยเราไปปฏิบัติเอาตัวเราพยายามไปดูแต่ไม่ใช่。
ปฏิบัติผิดมันธรรมชาติไม่รู้ตัวเราและธรรมชาติไม่รู้ตัวเรามันไม่มีตัวตนเรามันเหมือนจักรวาล。
ว่างเปล่า。
เกี่ยวกับจักรวาลที่ว่างเปล่าแล้วก็ไม่รู้ตัวเรา。
ไอ้ตัวเราเนี่ยมัน。
มันเหมือนไม่ใช่ตัวเราตัวเราที่คิดที่พูดที่จะทำได้ทุกเหมือนใช่ตัวเรา。
แต่พูดอย่างนี้ก็มีคนปฏิบัติอีกอีกหลายคนคืออยู่ๆก็ไปสร้างตัวเราให้เป็นจักรวาลที่ว่างเปล่า。
เข้าใจไหมเปล่าไปเลยอ่ะ。
อันนี้ไปทำกันเยอะแล้วก็ผิดด้วยไม่เหมือนกันเคยเป็นแต่ตรงนี้มีคนยังทำอยู่ที่เป็นหลายคนก็คือวามันไม่ได้ตั้งใจทำอะไรขนาดนั้นมันไม่ได้ตั้งใจทำอะไรผิดแต่ความเข้าใจมันมาสวมพอดีเลยมันเห็นรู้มันงงเราไม่ได้ตั้งใจรู้เลยเราก็เราแล้วเ。
ราก็。
ของเราก็อีกเชเรา。
เราก็。
สงสัยใครมารู้มันก็ัวเลย。
คือความเข้าใจมันมันมาตรงนั้นพอดีโดยที่ไม่มีความเจตนาจะทำอะไรเป็นอะไร。
แสนที่เราพยายามจะพูดบอกวามัน。
มันจะไปถึงตรงนั้นได้คือพ้นจากหันหน้าเป็นธรรมชาติที่บรรรู้กันหน้าไม่มีใครยึดทั้งธรรมชาติที่เป็นสังขารขหน้าและมีสังขารที่มนุตัวเราคือในขณะนั้นเนี่ยมันเนี่ยมันไม่มีการเจตนาจงใจตั้งใจพยายามที่จะเป็นฝ่ายฝ่ายที่ที่ถูกรู้คือเป็นคนคิดเป็นความปรแต่งแล้วก。
็มันจะต้องมีเจตนาตั้งใจจงใจพยายามเป็นฝ่ายผู้รู้。
มันไม่มีการปรแต่งสิ่งที่ถูกรู้ไอ้ฝ่ายที่รู้กับไอ้ฝกูรู้ขนาดนั้นเนี่ยแล้วมันก็ไม่มีการเป็นปรุงแตเรื่องโลกเรื่องท，ำ。
อะไรอยู่。
มันเองเองอ่ะเอง。
เข้าใจแบบนี้เรามันไม่เป็นหรอกแต่่งไอ้ตรงนั้นน่ะมันเความปรุงแต่งไรเจตนา。
อะไรเจตนาไม่ได้มันร้ายเจตนา。
ที่เดียวก็ขาดเลย。
ผ่านไปเลยแต่คนก็ยังงแล้วก็กลับมาอีกกลับมาเป็นตสังขารอีกจะพยายามจะกลับมาแต่งให้กลับมาไปเป็นที่สังขารแล้วก็มายสังขาร，อ，ี，กลองม้องให้้，ก。
ันหลายคน。
ฝ่ายที่ถูกคือความคิดและอารมณ์。
แล้วก็ไม่มาแต่งฝ่ายที่เป็นผู้ดูผู้รู้。
แล้วก็ไม่ได้คิดตรงแตเรื่องโลกเรื่องทำอะไร。
ปกติไม่ได้นั่งหลับตาทำอะไรด้วยก็เป็นกันเองมาเองปฏิอะไรนะนี่แหละแต่ตอนที่มันเป็นเนี่ยมันเป็นอะไรมันขามีขาไม่มีสังขาไม่มีขาานความรู้สึกตัวตนคือเราสังเกตเห็น。
ขนาดจินะเนี่ยมันไม่ได้ปรุงแต่งโลกไม่ได้ปรุงแต่งทำ。
ไม่ได้ปรแต่งเป็นสิ่งที่ถูกรู้เป็นความคิดอะไรไม่ถูกรู้ไม่ได้ปรแต่งเป็นผู้รู้。
ไม่มีใครเจตนาจงใจตั้งใจพยายามพยายามพยายามจะคิดจะปรแต่เอาทำประมวลผลมาคิดว่าปรแตไม่ได้ตั้งใจจะเป็นแตเหนื่อยแหละม。
าก่อนเอง。
ว่าหมดเลยที่คิดปรแต่งเอาธรรมาวิเคราะห์จะเอาเหตุผลมาปรุงแต่งเหนื่อยการแตเป็นผู้รู้เห็นผู้รับผู้ปลผู้วางมันเหนื่อยไม่。
มันเหนื่อยบอกไม่ถูกมันเหนื่อยๆมันเหนื่อยเหนื่อยกับการปรุงแต่งเอง。
มันวางแบบนี้มันไปหลายคนก็ยหลังก็มามาหาเราก็เป็นอย่างนี้。
แล้วก็งงๆตัวเอง。
เป็นอย่างนี้ว่ะไปเฉยๆอ่ะทำไมตัวเราไม่ใช่ตัวเราเนี่ยไอ้ตัวเราที่คิดก็ทำได้ไม่ใช่ตัวเราแล้วก็ไม่มีไอตั，ว，้，ม，าตั้งใจรู้ตัว，เ，ร。
าก็ไม่มี。
ไม่มีใครถืออะไรเลย。
ทำไงงง。
แต่เราสังเกตดูคือมันให้พวกนี้มันเหนื่อยจากการที่มันปรุงแต่งวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยในทำเนี่ยๆไม่หยุดเลยข้างในอ่ะบอกว่าไม่ได้ทำอะไรยังไงมันทำตลอดในการทำกันต้องดูทั้งดูทั้งต้องดูต้องพยายามเป็นผู้เห็นแล้วก็มีความคิดอยู่ในนั้นเลยยังไม่หลับต้องนอนก็ไม่ห。
ลับเลยมันไม่หยุดหยอเลยคิดมันทำงานไม่หยุดยออดเลยเหนื่อยมากเลย。
อยู่กับ。
เฉยอ่ะ。
มันเหนื่อยไงมันอยู่เฉยๆอ่ะ。
ก่อนหน้านั้นตาคือมัน。
มันเหมือนกับวามัน。
มันไปไปเข้าใจว่ามันมีสิ่งหนึ่งที่มันไม่。
สังหารก็ได้คือมันเป็นความไม่มีอะไร。
แล้วมันก็มีความมีสังหารอีกฝั่งนึงแล้วที่พอมันมีสังขารเนี่ย。
มันมันก็จะเข้าใจไม่ใช้ความเข้าใจของเราเอง。
มันเป็นนะมันไม่ใช่ไม่มี。
อะไรเกิดมันก็จะใช้ความเข้าใจแบบ。
มันไม่ใช่ไม่มี。
ตลกๆไม่มีตู้เย็นมันง่ายดีไม่ใช่ตู้เย็นมันไม่ใช่ตู้เย็นนี้มันไม่อยากมันไม่อยากพูดเลยมันรู้สึกวาพูดไปมันไม่ใช่เลยมันเป็นสมมุติพูดพูดมันก็ไม่ใช่แล้วอ่ะมันมีที่มันไม่อยากพูดเลยปฏิเสธสมมุติทุกอย่างไม่อยากฟังไม่อยากฟังว่ามันก็จะไม่ฟังให้เข้าใจเป็นสมมุ。
ละมันก็เห็นไอ้ที่เกิดความคิดมันก็ทรมานมัน。
มันจะเห็นมันไม่ได้เข้าใจสมบูรณ์แล้วมันไปเห็นไอ้ที่เกิดแทน。
มันมาแย่งออกมามันก็กลับมาเป็นคนธรรมดาสามัญที่พูดมากอะไรเหมือนเดิมคือไม่ได้รู้สึกไม่ได้เข้าใจหายแต่ไม่ได้เข้าใจเหมือนเดิมแล้วเป็นตู้เย็นมันไม่มันไม่ใช่แล้วไม่มีมันเหมือนคนธรรมดาเลยไม่ได้รู้สึกว่าไม่อยากพูดละไม่ได้รู。
้สึก。
คนธรรมดาที่ปฏิบัติธรรม。
ไม่รู้ว่าเราพูดยังไง。
เบื่อพูดเบื่อที่จะคิดไว้เบื่อเป็นผู้รู้ผู้รู้ผู้รับผู้วาจบ。
มันก็คือจบจบ。
จบมันหยุดตัวเองที่ใจมันจะบตัวเองที่ใจมันหยุดตัวเอง。
แล้วมันจะไปตัวเองมันนี่ตัวเองมันสงบตัวเองไม่ไปเองอะไรมันไปเอง。
มันไม่มีโรไม่รู้สึกว่ามีโรคิดภาษาธรรมไม่มีการรู้ปฏิบัติธรรมอะไรในนั้น。
ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรคือมันสงบมาสงัด。
มันไม่ไม่ร้อนมันก็ไม่ใช่แต่มันก็ไม่ถูกข์ไม่ร้อนอะไร。
เงียบจะบอกว่าสงบก็ไม่ใช่สงบอย่างนี้ก็ไม่อยากไปทำอาการให้มันสงบแต่มันเหมือนกันเป็นใจที่สงบแต่ความปรุงแต่งสงจากความเคลื่อนไหวมันก็ภาษาสมมุติที่จะมาใช้มันยากมากเลยใกล้ที่สุดสงกไปไหนตลอ。
ด。
เวลา。
ความขึ้นไปอีก。
คือมันเหมือนกับความเหมือนไม่มีอะไร。
แต่เดี๋ยวใครดีกว่าไม่มีอะไรมันก็จะ。
แต่มันไม่มีใครไปคิดึดอะไร。
ใครเป็นอะไรจริงๆ。
แล้วมันก็ไม่รู้จะเรียกมันก็ไม่รู้มันคือตรงนั้นมันหมดคำพูดต่อกัน。
ปรุงแต่งในใจปรแตที่จะมาสื่อสารเข้าใจกันแต่ท่านเป็นอย่างนี้คือเราก็รู้ว่าเราก็รู้ว่า。
ใจมันหยุดปรแต่งแล้วก็แค่นั้นแหละเราก็รู้ว่าใจของท่านอยู่คงุงแต่ง。
แต่ไม่ใช่ว่ามีหลายคนเข้าใจใจของท่านเนี่ยผมุงแต่งแล้วสิของผมุงแต่งแล้ว。
แล้วก็บอกว่าลงวงตาเนี่ยรับรองแล้วว่าเขาบรรลพระนพพานเป็นพระแล้วไม่ใช่นะคือมันต่อหน้าเรามันหยุดแตที่แตมันก็เป็นมันก็เป็นมักเป็นโรไปคือเป็นความพ้นทุกข์คน้นทุกขในขณะที่นี้ที่ปรุงแต่งจะไปแล้วออกจากเราไปแตเดินทางอยู่ฝ่ายอุไท。
ยกับ。
แต่ถ้าคุณรู้ทานแล้วคุณเคยมาความปรใจกูจะไปปรคุณเนี่ยในมากกว่านี้ปรไปอีกแต่มีหลายคนเลยบอกว่ารับรองนั้นคนนี้เราไม่ได้รับรองว่าใครบรรรู้อะไรไม่ใช่นะคือเราภาษาสมบัญญัติเขามาเปรียบเทียบให้ฟังว่าชั่วคราวคือเมื่อไหร่เนี่ยสิความปรุง。
แต่ง。
ไม่ลงไปกับปรุงแต่งไม่เข้าไปปรุงแต่งสิ่งใดมันหยุดความปรุงแต่งหมดดับสนิทความปรุงแต่ไม่มีส่วนเหลือเนี่ยคือไม่ใช่ไม่ดับแต่ความปรุงแต่งให้มัน。
ดับไปเอง。
เป็นนิโรธคือชั่วคราวแต่。
ถาวรสิแต่ามันเป็นชั่วคราวก็เลยชั่วคราวแต่ไม่ค่อยมีใครเขาเรียก。
ไม่ค่อยมีใครก็พูดถึงแต่เราเห็นว่ามีอะไรจำไม่ผิดพุทธธาตชั่วคราวไม่ทอื่นก็พูดหรือเปล่า。
แต่ความจริงคือมันมันเมื่อไหร่ที่คุณขนาดที่คุณสิ้นความสงแสงก็ทุกจริงๆทุกในขณะนั้นแต่คุณความแตถาวรกับทุกถาวรแค่นั้นเองกว่าทุกครวถาวรดีกว่าปวดหัวทะเลาะกัน。
แล้วก็ไปบอกว่าการรับรองและนพพานแล้วเป็นอาหารันต์แล้วมนุเป็นเป็นนี่เป็นโซดาบากี่อาหารันไม่ใช่รับรองใครขนาดนี้อยู่ต，ร。
งหน้าเรา。
คนถูกในขนาดปัจจุบันนี้แต่เราไปแล้วกูไปแตกูก็ตัวเองแต่。
เคยปรแตจะไม่ทุกข์กูจะกลับไปพแตเรื่องของคุณนี่ทางเดินรู้อยู่แล้วจะไปเดินในทางที่มันคงแตไปทุกเองก็เดิ，น，เ，อ，า，เ，องเรื่องเรื่อ，ง，ข，อง。
ตัวเอง。
ถ้าเราเห็นว่าเห็นโทษมันว่าเออมันไม่คงแตมันก็ไม่ถูกบก็ไม่แต่งก็มันก็ทุกบก็อยู่เขาไม่คงแต่ง。
อยู่ในความไม่ปรแต่งด้วยถาวรที่เจอก็เป็นทุกด้วยถาวรสิ้นเชิงคือไม่ปรแต่งไม่ปรแตจะไปอยู่กับอะไรพยายามอยู่กับอะไรคือมันเป็นความไม่ปรุงแต่งด้วยอัตโนมัติ。
ในใจของเราเรียกว่าเขาสมมุติเรียกว่าอยู่กับเขาไม่ปรุงแต่งอยู่กับรู้ที่ไม่ปรุงแต่ง。
อะไรฝตกแปลก。
ใจ。
ที่สิความปรแต่งด้วยถาวรสิ้นเชิงนะเนี่ยมาเจอหน้ากัน。
ได้คุยอะไรกันเรื่องเรื่องธรรมะเรื่องการปฏิบัติธรรมเรื่องเรื่องโลกอะไรก็ไม่ปรเรื่องทำก็ความปรใจ่งแล้วไม่เรื่องทำมันจะทำเรื่องทำอะไรไม่มีโลกไม่มีทำในใจท่านแล้วถ้าอยู่กับรู้ที่ไม่มันไม่เป็นใจความปรแต่งแล้วหน้าคุยอะไรกันก็นั่งมองหน้ากันแต่ใจก็รู้แก่。
ใ。
จ。
ก。
ัน。
มารู้กันอยู่แล้วในเมื่อสัมผัสใดถึงึงใจที่。
ไม่ปรแต่งเหมือนกันมันก็เลยรู้กันมันมองมองหน้ารู้ใจกันว่าคนต่างไม่คงแต่งต่างคนต่างกินข้าวอิ่มมาเมื่อเช้านี้ต่างคนต่างไม่กินข้าวกลางวันตอนนี้ก็เลยเที่ยงไปแล้วก็ไม่กินข้าวมันก็หิต่างต่างหก็หิวต้องหิเป็นยังไงก็ต้องพูดถึ。
งกัน。
อิ่มอิ่มกินข้าวอิ่มมาด้วยกันยังไงก็ต้องพูดถึงกันเพราะวามันอิ่มด้วยกันจะมาถามเรื่องอิ่มเป็นยังไงถ้าไงอิ่มมันไม่พูดแล้วนั้นเวลาแม่กอาจารย์ก็แยกกันนั่งมองหน้ากันไม่พูดกันเป็นชั่วโมงชั่วโมงมาตอนแรกนั้นแหละพูด。
อะไร。
รายการเฉยๆ。
แคไหน。
ตลาดกลับไป。
อยากรู้อยากเห็นมาก。
จมาเจอกันไม่คุยกันเลย。
ถามท่านคุณ。
ก็เลยบอกว่าต้องทำให้จบหมดแล้วนี่ไม่มีเรื่องแตเรื่องเรื่องทำไม่เอาอะไรมาคุยกัน。
ติมนุษย์คุยกันทั้งวันเนี่ยได้。