过去的事情，以及早上的感受，让我意识到前方依然存在挑战，而问题在于，我们总是去设定目标。我开始看到自己设定目标，然后又会设定新的目标。专注于“当下”让我感到受挫。我认为我理解了这一点，它总是在欺骗我，让我不断前进，让我误以为有一个“我”在不断前进。我理解如果没有这个“我”的错觉，我就无法前进。这个错觉一直存在。我专注于当下，认为什么是当下，就什么是当下。对于观察，我不确定是否会出错。当我反复问自己，然后又自问自答时，内心深处仍然存在着一些东西，它似乎无法摆脱，无法进入，我就让它去吧，随它去。既然能随它去，那又何必在意呢？我无法对它做什么，就让它顺其自然吧。我意识到这一点：让它顺其自然，它有时能触及内心，有时却不能。它在偷偷地运作。我知道它在偷偷运作，但我不去理会它，它就不会来困扰我。它就像旧的记忆，而当下我们只在这里。

说得越多，就越感觉有一个“我”在不停地做着什么。我可能已经看到了这一点很多次了，因为现在它停不下来了，它变得更容易理解了。我的意思是，创造的欲望，我觉得它在不断增长，而想要成为什么的欲望却在逐渐减少。没什么要汇报的了。我们内在的本性只有三种：一是身体，它是行蕴（สังขาร），对吧？你也知道我们身体里的行蕴是由地、水、风、火四大元素组成的。地元素来自于我们还在母亲腹中的时候，我们就知道母亲会吃各种肉类。出生后，我们也在吃，如今我们吃矿物质来补充身体，比如骨骼、心脏、肝脏等等。还有水元素，我们喝水来溶解各种物质。风元素就是呼吸，我们吸入空气。火元素就是体内的热量。身体有它的寿命，每个人都有，然后就会消散。我们理解它是行蕴，是由四大元素混合而成的。

而心，包含受、想、行、识，即感受、念头和情绪，是名法（นามธรรม）。它没有实体，对吧？我们承认色身是无常的，没有实体的。受、想、行、识也没有实体，感受、念头和情绪生起，然后消失，来来去去，没有实体。当身体没有实体，是无常的、苦的、无我的，最终回归于无实体；心念生起后也会灭去，没有实体，心的状态也是没有实体的。真正恒常存在的，在我们身体里的，无论是我们的身体还是心，这些行蕴，它们在暗中想什么、说什么、做什么，无论是在隐蔽处还是公开场合，都无法逃脱“知”的觉察。我们无法逃避“知”。身体具有“知”的属性，没有其他任何东西。只有一个“知”，知道什么呢？知道我们的身心，知道在每个当下，我们有什么样的想法、言语和行为。我们做什么都无法逃脱“知”的觉察。这三种事物都找不到实体，找不到实体，“知”也没有任何实体，找不到。谁一直在“知”我们？一直都在“知”，而且我们无法阻止它。我们暗中想什么、说什么、做什么，不想让别人知道，但我们自己却知道。我们知道。我们知道，说“我们知道”。我们是知道我们自己在隐蔽处或公开场合想什么、说什么、做什么的人。我们是“知者”，但我们试着去找找看，这个“知”在哪里？它在哪里？这个来“知”我们的东西，找得到吗？去寻找行蕴，就这么简单。

在修行中，你现在所执着的是那些构成行蕴的东西：想法、造作、担忧、紧张、专注、努力想要摆脱什么、努力想要不执着、努力想要让它静止、努力想要让它停止、努力想要让它消失、努力想要阻止它流动、让它停止。所有这些努力，你看，你都把它们当成了基础，没有放下行蕴。身体里没有“我”，被造作的心也没有“我”，“知”也没有“我”。这三种东西，在我们体内都没有“我”。因为身体是无常的，会消散；心有感受，然后会灭去；而“知”，找不到实体，它没有实体，不需要去找它，甚至不需要提及“知”，它是什么？因为什么都没有。剩下的重要的就是身为行蕴的身体和心，要放下，一直放下，不要去执着它们为“我”，不要把行蕴当作“我”，不要把想法和感受当作“我”，当作“我”的实体，或者“我”的想法，或者“我”的心，或者“我”的“知”，或者“我”是“知者”。它拿行蕴来造作。这个行蕴，或者“知”的元素，是不能被造作的，因为它没有实体。它之所以能够思考和造作“我”、“我的实体”，或者“我的身体”、“我的心”，是因为它拿行蕴来玩，拿行蕴来思考和造作。但是，本来的“知”的本性，它是无法思考和造作的，因为它的本性没有实体，什么都没有，它只是“知”，它的职责就是“知”身体和心。但它没有实体，无法造作。你只需要有觉知，看到想法、感受、“我”、“我的实体”，或者我们努力去做什么，让它变成什么，我们思考、推论、思考、复习、思考、造作、思考、寻找、思考、理解等等。只要看到，当它在思考的时候，不需要去追逐它，只要心里明白：这些所有的想法都是行蕴。所有的想法、造作和感受，在心里生起的一切，谁执着于行蕴，谁就是苦，每次都是苦，不是“我”，不是“我”的实体。看到身体，你也是医生，你知道它很简单，身体肯定不是“我”。你不认为身体是“我”，无常，你也看到了，迟早要被火化。这个人死了，那个人死了，被火化，被埋葬。你认为什么能被造作呢？是“我”、“我的实体”。即使它会思考和造作，有“我”、“我的实体”的感受，或者它思考和造作“身体是我的、是我的”，我们也看到它所思考、所造作的，有“我”、“我的实体”的感受，都是行蕴。因为，非行蕴的就是“知”，或者称为“心”，这是无法造作的，它无法造作任何东西。如果不需要提及它，因为它根本不存在，只剩下“觉知”。它本身没有任何东西，但一切事物，没有行蕴生起，行蕴就会灭去，生起又消失，不是它本身。它不会去执着行蕴，也没有“它”存在于行蕴中。因为没有，怎么会有“我”呢？所有的东西都是无常的，都不是“我”。就像一个骗局，我们就是“知”，没有实体的“知”。所有的行蕴都不是“我”，我们却成为了“知”。但不是说“我”就是“我”，因为没有实体，而是我们成为了没有实体的“知”。当我们成为了“知”，今生的行蕴，身体的行蕴会变成这种形态，而妻子的会变成那种形态，不断变化，变化形态，变化身体和有各种感受的心，变化、变化、变化、灭去。如果我们一直是“我”，但不是有实体的“我”，而是“知”，这个一直“知”我们的“知”，但被“知”的“我”却一直在变化。但是，“知”我们的“我”从未生，从未灭，它一直陪伴着我们，或者说几乎就是我们，从第一世到如今，直到未来，没有生灭，没有来去，什么都没有。它没有实体，什么都没有，所以不会有生灭。当我们百分之百地确信，身体不是“我”，心和感受也不是“我”，我们成为了从未生从未灭的“知”。从一个身体到另一个身体，到新的身体，有新的身体和新的感受和情绪，如果是狗，就想狗的事情，如果是猫，就想猫的事情，如果是老鼠、天神，就想天神的事情。如果是人类，形态改变了，就是人类，形态改变了。你现在这个形态，如果你死了，重生为人，有了新的父母、新的妻子、新的孩子，你还能像现在这样思考吗？肯定会以新的方式思考，对吧？所以，让身体、想法和感受不断地以新的方式存在，因为它会随着形态的变化而变化，随着周围环境和关系的变化而变化。但是原来的东西从未改变，就是“知”。“知”，几乎就是我们自己，从最初到无限的未来，从未死亡。但是从一个身体到另一个身体。佛陀对阿难说，从未生从未灭，只是来来去去，很多世了，这一世是最后一世，不会再去哪里了，消失了，与法性融为一体。“知”，它具有无实体的属性，是本性，但仍然有“知”，仍然有“知”，但没有实体，消失了，与空性融为一体。因此可以说，哪里有空性，哪里就有“知”。过去存在于每一位佛陀的身体里，存在于每一位阿罗汉的身体里，而且“知”是同一个。你看，“知”是同样的，同样的，是同一个东西。就是说，它具有不知的状态，但没有实体，是一样的。但是“知”谁就是谁的“知”，会“知”我们的身体。而其他人来“知”，它就不会“知”我们，它存在于我们体内。但是佛陀的“知”也不会“知”佛陀，但是当死亡时，它就是空性，是同一个，所以消失了，是一样的。就像你体内的水，我体内的水，每个人体内的水元素。你说血液、淋巴液、唾液、尿液是你的。我说血液、唾液、尿液、汗液是我的。问别人，也说血液、唾液、尿液是我的。每个人都有自己的。你看看，你喝了很多杯水，本性上，水进入到体内，消失在哪里了？当你小便的时候，你就像一根柱子立在海里。水死了，还没死，就离开我们了。它与水混合，就变成了水。呼吸离开我们的身体，还没死，风就与自然界的风融为一体，氧气就是自然界的氧气，就融为一体了。身体的热量，就变成了自然界的热量。我们的热量、你的热量、这个人的热量，能存在于空气中吗？它就是自然的空性。小便出来，就变成水了。如果从我们体内出来，就死了。如果四大分解，就变成了空性，变成了自然的空性。

这里，没有“知”是“我”的感觉。“知”，我说的是，你现在说“感觉是‘我’在知”，你用泰语思考，对吧？你用“我”是“知者”来“知”，这是你说的语言，不是德语，对吧？试着用“知”我们，然后感觉“知”，用德语来思考“知”是“我”。但是你不能用德语说“知”，也不能用俄语说“我是知者，知就是我”。你不能说，但你知道你坐着，你是说话的人，你是不说话的人，你想什么，你知道吗？知道。但如果“知”到“我是知者，知就是我”，你试着用你不知道的外语来说。你说不出来，但是你知道，让“知”与你造作的“我是知者，知就是我”区分开来，它必须是被造作的。即使它不拿造作的东西来混合，也无法思考，无法用德语、俄语、阿拉伯语或任何外语来思考。但是“知”仍然存在，知道“知”是本性，“知”是“我”，“我”是“知”，这是造作。你无法把“知”的本性与造作分开。你思考“知”，然后造作说“这是我们，我们是知者”，这个“我们”会把学到的记忆，用泰语表达出来，说“知”是“我”，“我”是“知”。你无法区分“知”的本性和被思考和造作的“知”。也就是说，我还执着于“知”，它是被造作的“知”，还是本性的“知”。因为我试着用其他语言来“知”，却做不到，说明我本来就知道了。但是如果我想要用造作的方式来“知”，我做不到，因为那是造作。我本来就知道。我想要让它以造作的方式来“知”，它没有那个记忆，做不到。也就是说，我们不需要用造作的方式来“知”，我们只需要知道“知”的本性，它的样子是什么，就是不需要任何造作的“知”的本性。但是你问你知道你站着、躺着、说话还是不说话吗？知道。“知”行蕴，就是我们的身体如何运动，心行蕴，语行蕴，心行蕴，就是三种造作。假设用语言，用泰语，作为泰国人，说泰语，也可以不说，但是知道吗？我们处于什么样的姿势，知道吗？因为“知”是本性，不需要语言，不需要造作，“知”就是“知”。你说“我仍然感觉我是知者，我是知”，它是什么？因为这里，就是，当你“知”到这一点，然后就结束了。你说找到了心，找到了法，找到了心，找到了这一点，过去就是“知”。“知”就是这样，因为它不理解，它拿造作的东西来混合。“知”与不造作的“知”完全分开，让你知道，然后说“知”是知者，或者“我”是知者，“知”是“我”，用泰语说，用泰语思考。假设在这个世界上，如果我们不懂任何一种语言，但知道吗？知道。即使不能说任何语言，不能思考任何语言，因为没有学过，但知道我们坐着吗？知道我们是说话还是听者吗？知道我们内心是舒服还是不舒服吗？知道想什么，想好的还是想坏的，不是说它是好是坏，有内心波动的状态，知道吗？知道。“知”的本性不需要造作，但是领悟了，即使没有造作，它仍然知道。把造作和“知”分开，你却认为“知”是“我”，“我”不是“知”，这是造作。但是“知”的本性不需要行蕴的造作，也可以“知”。但是“知”本身没有作用，所以它变成了空性的“知”，所以没有人苦，没有谁苦，没有“我”，也没有“我”被“知”。它不“知”是因为它不“知”造作，它不会“知”造作。说了之后，好像我们也在“知”，但是比…好。

你说如果我不知道我造作了，我怕不知道。你坐好，然后让它成为“知”，没有任何思考和造作，没有任何语言的混合。然后你试试，坐在这里，在我面前，通常不会缺失，不会缺失，不像迷失在什么东西里，也不会与什么东西接触，也不会与什么东西在一起，就像平时一样。你偷偷地想谁，在这个地方，不想让谁知道，因为不想让谁知道，怕它会不知道，反而说反了，不要让它知道。想要思考一些事情，和这里的某个人，不要让它知道，你坐着看看，我们，不要让它知道，不知道，我说不知道。相反，我说如果我不造作，我应该不知道，让“知”，想要和这里的某个人在一起，“知”去了，怕它会不知道，但它还是知道。像这样交谈，它也知道，它不会迷失。知道生起了，因为当我们开始思考，就会看到我们思考，知道本来就在那里，看到开始，没有缺失，没有缺失，保持着，平时正常地“知”，什么也不去，不和谁在一起。说让它“知”，“知”，“知”，让它“知”，在不同的方面，看到它一直存在，它在我们面前，它就必须知道，我们说让“知”是本性，它“知”本性。只是“知”，让我看到它的样子，“知”。它本来就是本性，即使你什么语言都不懂，在这个世界上，但还是知道，仍然在“知”，看到它是身体的造作的部分，不是“知”，是造作的“知”。什么是造作，就让它造作，但不是“知”，我们去“知”，因为“知”不会生，不会灭，不会破，不会坏，但是我们去“知”。但是如果我们说话，我们用语言沟通，是名法，这个“知”去“知”它，不要成为造作。

你就是“知”，还能“知”什么呢？“知”一切，但都是行蕴。“知”，好像我们成为了“知”，但它是“知”，我们不会有“我”来成为“知”。如果我们感觉有“我”是“知”，那一定是造作。如果我们感觉我们“我”不是“知”，我们必须看到这个是造作。我们看到“我”是“知者”，就是我们是“知”的“知”。我们思考，我们感觉，我们造作“知”，我们造作“知”是“我”，“知”造作，我们看到造作，但是我们没有看到，不知道我们思考和感觉“我”是知者，“我”是“我”，让它成为自然的“知”。我知道了，我知道我思考在哪里，我的错误是，我怕当下会不知道，这是错误，我们怕每个当下我们都会不知道。但实际上，“知”不需要做任何事情，它本来就存在，但是我们不知道，就是不知道造作。“知”本来就在“知”，我们不知道的，是造作，也许知道造作，不知道不造作，我们不知道。“知”本来就存在，但它本来就是那个样子。不然的话，要说，我们说，你来“知”，必须怕不知道，反而说，不要让它知道，因为你怕它会不知道，重新来过，不要让它知道，不要“知”，会“知”。思考、说话、做什么，不要“知”，不要“知”，就在眼前，我们正要和谁，和谁，很漂亮，很帅，想对他做什么，不要“知”，不要“知”，不要“知”。任何恐惧和怀疑都可以“知”。“知”是不造作的，但是“知”恐惧和怀疑。“知”去“知”是本性的“知”，一直做，也一直“知”。什么时候你成为“知”，苦就灭了，任何造作都是苦，任何摆脱造作的都是摆脱苦。不“知”，它摆脱了造作，因为“知”无法被造作，摆脱了造作。害怕不知道，能“知”到有害怕不知道吗？能让它不知道吗？想问谁，我很怀疑，怕它还在不在，想要让它理解，怎么做它都必须知道我们在说什么。就是“知”，把“我”设置成“知”，是本性，所以称为本性。本性不知道我们坐在哪里，我们坐的凳子是假的，是行蕴，不是真正的“我”。但不是说我们把“我”设置成“知”，与“我”这个行蕴分开。这个努力去设置“知”，独立于行蕴之外的“我”，在造作。什么时候我们害怕我们不知道，就是我们已经知道了我们害怕我们不知道，“知”不会不知道，是造作。它不知道，走下去，明天，什么时间，在哪里，知道就在哪里，知道在哪里，觉知就在那里，觉知和知道在一起。本性的“知”，它会“知”，会“知”行蕴，会“知”我们的事情。我们把觉知放在鸟身上，我们就知道鸟的事情，我们就无法摆脱苦。放在这个人身上，我们就不知道那个人的事情，我们就无法摆脱苦。在我们自己身上，不知道我们自己的事情，关于身体和心，它不是实体，所以，在哪里设置，知道就在哪里，知道在哪里，觉知，觉知和知道在一起，在哪里设置？整天整夜都设置在工作上，只知道工作的事情，它努力设置。我理解，我说在哪里，它就在哪里“知”，但是在修行者的恐惧、怀疑和担忧中，迷失了，必须设置觉知。设置觉知，它不是真正的觉知，而是“知”，我们知道设置觉知吗？设置觉知就是本性的“知”，知道觉知在哪里，就是没有觉知来设置在心上，而是它“知”我们的事情，在我们想要不迷失的地方，一直“知”我们的事情，就是觉知，我们没有失去觉知，把觉知设置在身体上，设置在这里，没有。就是当我们看到身体和心一直是行蕴，这就是有觉知了。我们不知道别人的事情，不知道我们自己的事情，这无法摆脱苦。但这是关于世间的工作，就是必须同时进行，就是正常的觉知在世间工作，觉知“知”我们的事情。因为我们的事情是永久摆脱苦的事情，是超越生命的事情，是生命中最重要的，能够摆脱苦。工作是另一回事，必须为了钱工作，为了在这个世界上生存，但死了就结束了。即使是工作中的觉知也会灭去，得到的钱财、家庭也会灭去。正常的觉知，它“知”关于我们的事情，这是生命中最重要的，因为它让我们摆脱苦，不再轮回。

还有时间，当我在宝座上讲法的时候，你看病，不知道，这种本性的“知”必须一直存在，一直工作，同时进行，工作，正常工作，它也“知”我们，我们正在“知”，我们是“知”，我们也“知”自己，对吧？什么，看到，正常，平常，我们，有人喝醉了，走来走去，水，来来去去，其实就是正常，平常，本性。但是觉知，它“知”造作，“知”行蕴，“知”这是“知”，“知”这是觉知，造作，造作，造作是这样，是这样，是这样。但实际上，“知”，它会“知”觉知，或者会“知”造作，或者会“知”任何它会“知”的东西，它不会选择说必须“知”是想法，必须“知”是觉知，或者必须“知”是什么样的，或者必须“知”现在它在想什么。但它是正常的“知”，正常的本性，工作，从楼梯上摔下来，在这里，找东西，找东西，要去洗澡，找不到东西，正常，平常，每天都是这样，正常，平常。但是内心的深处，它可以分析。我们经常比较，我们看到有人问我们，我们说老师怎么做到的，坐着，在上面，内心偷偷地分析身体是无常的，一直在分析无常，怎么做到的？为什么做不到？看到在工作，坐着工作，但内心在想另一件事。坐着工作，但是内心，看到手腕，看时间，以前年轻的时候，看到他看手腕，看时间，什么，这么着急去哪里，和女朋友在餐厅，可以工作，说明身体在正常工作，正常生活，但心却去想女朋友的事情，这是苦的事情。但是我们，它也在正常工作，但心却在想能让人摆脱苦的事情：行蕴、身体和心是无常的。可以想。我们经常看到，他们在工作，工作，工作，但是看到坐在心里，说，这么重吗？让心去抽签，不能抽到1。工作，能想其他的事情吗？说，如果我们正常工作，但是如果去想别人，是苦的。我们，工作，然后来想行蕴、身体和心是无常的，为了我们摆脱苦，也可以工作，同时进行，与工作不分开。一直都可以，做起来很轻松，不是认真紧张地做，但持续不断，看到我们自己腐烂，腐烂，腐烂，工作，我们自己，我们自己的脸在那里，工作就去做，但内心看到我们自己坐在那里。为了内观行蕴，为了行蕴，在造作中，然后“知”我们是，“知”真相，我们还没有死，但是“知”真相，我们是什么样的，这是我们无法“知”真相，只是怀疑，真的怀疑，心里还怀疑。就是没什么了，就是事情，因为理解错误，理解错误“知”是什么，必须那样“知”，这样“知”，它理解，但是它，医生迷失在造作中，坐着造作，但是医生没有看到它是造作，是另一回事。医生坐着思考和造作，害怕会迷失，害怕会这样，我们就会不知道这样，迷失了，迷失成为造作者，迷失成为造作。但它不是“知”造作，“知”造作是苦，但是迷失成为造作，它就是苦。任何造作都是苦，任何摆脱造作的，就是“知”，就是“知”无法被造作，“知”的本性不需要造作。那是我们去设置“知”，就是造作，知道我们设置“知”，就是自然的“知”，“知”被设置的“知”是造作。我们不需要害怕，让它造作任何东西，只要“知”这是造作，这是造作，这是造作，就是自然的“知”。年轻人无法造作。“知”的本性，身体，嘴巴，嘴巴在动，就是说话，说话，动，说话，“知”身体坐着，嘴巴在动，动，说话，不需要说它，它动，任何在身体里动起来的特征，都称为心。不管有什么样的想法、内心、努力、挣扎，只要它在我们体内波动，就是造作，然后嘴巴造作，说话，然后身体造作。三种：身行蕴、语行蕴、心行蕴。能被“知”到的东西，都是行蕴。来“知”，来“知”造作的那个，无法被造作。不需要害怕，如果“知”可以被造作，“知”可以被造作成泰语，泰国人“知”，“知”国家也“知”，“知”然后说英语，在心里，我们会成为“知”，这是我们的，什么，英语，“知”是“我”，说英语，能造作吗？做不到，因为，它会造作“知”是“我”。这是“我”，“知”这是“我”，“我”是“知”。心就是，不管发生什么，这里，这里，医生在心里想，说出来，交谈，“知”，“知”这是知者，“知”是“我”，然后这样在心里想，“知”是“知”，“知”是“我”，“知”，医生知道吗？医生正在想，正在这样想，正在这样说，医生知道吗？“知”是本性，医生想，或者医生说“是知”，这是医生知道医生正在说，正在想“知”是“知”，就是。如果看到造作，它就不会是“我”，发生的一切都只是造作的生起。任何情绪都是造作。只要这样看到，每个当下，什么都是造作，在心里都是造作，造作是“我”，刚才，想要“知”我们，我们“知”，我们是“我”，不会感觉是真正的“我”，因为看到了，它是造作。如果你看到它是造作，你会执着为“我”，为真正的“我”吗？说，你在心里想或者说“我是知者”，“知”是“我”，“我”是知者，谁会这样说或者在心里这样想。然后问，医生，医生知道吗？医生也说我们这样想，“我是知者，知就是我”，知道吗？知道吗？我们是知者，“知”是“我”，医生会执着，认为知者是真正的“我”，“我”就是“知”，因为有一个会来“知”这个，这个就是“知”。它所以不会认为认为“知”是“我”，“我”是“知”的人是真正的“我”，因为它变成了“知”，它“知”我们自己，这个想的“我”就不是“我”。一直都是它自己，一直看到是行蕴或者造作，对心来说没有任何意义，但心一直知道是造作，它不会执着任何东西，思考过去。必须看到它，它在心里想什么，说什么，所有这些，都不会执着任何东西。执着的心，“知”了然后不执着，执着什么，过去。能让它停止吗？我们，就是我们努力想要让造作停止，也做不到，因为它也是造作，心是本性，努力。知道它努力想要停止的那个也是“知”。两个人一直在一起，医生。我心里有什么动起来，我们不知道，就立刻知道这是行蕴，造作任何东西，在心里说，我们知道是造作，真的是“我”。让医生思考和感觉是“我”、“我的实体”、“我的妻子”、“这是我的孩子”，真的。在我们心里，不会去想任何东西，它不会真的存在于我们心里，但它存在于外面，我们履行外面的职责，但它不会真的存在于我们心里。为什么？想法和感受，什么时候它会自己灭去，而且不会去做让它灭去，但它不会停留在心里。心里得到也不会苦，因为它是没有实体的“知”，可以“知”一切，不只是想法，任何情绪，任何发生的事情，来触动，然后触动思考和造作那些东西。当它在心里生起的时候，变成当下，变成行蕴，变成非行蕴的当下，看到是真实的，我们就不会去执着它。行蕴也有它的作用，快速说话，可能听不懂，谁没听懂就问，不要轻易放过这一点，已经很久了，还这样迷糊。就是本性只有这三种，我们不会说亲爱的，为什么我们有三种本性，但我们一直在说，说了几百遍了，本性有三种，三种，只有这三种，为什么说，说，就是不理解。只有被造作的身体，和被造作的心，还有不被造作的“知”的本性，只有这三种。什么我们都不会灭去，任何一个都不会。我们自杀，我们也不会灭去被造作的心，杀死被造作的心，而“知”，我们没有对“知”做什么，所以一切都是本性。身体是本性，顺其自然，它是它自己的无常的本性。被造作的心，它是无常的本性，无法对它做什么，生灭，无法对它做什么。但是我们心里明白，我们体内的本性有三种。什么时候成为行蕴，迷失在行蕴中，就是苦。什么时候不迷失在行蕴中，它就会是自然的第三种，就是行蕴的心，或者是“知”的元素。当不是行蕴的时候，它就会自动成为心或者是“知”，但是我们不需要努力去做“知”，因为如果我们努力去做“知”，就是造作。我们不需要努力去做什么，我们只需要知道发生的事情，知道的那个，可以“知”一切，怎么会不想“知”呢？“知”，“知”，我们会去找到“知”，不是造作。任何我们能“知”到的，心、想法、在心里生起的一切造作，都是本性，然后不执着它，就摆脱苦了。然后，看到色、声、香、味、触，我们不去理会，当我们接触到色、声、香、味、触，外面，它进来，进来，进来，在心里造作，必须在心里思考和造作。在哪里，不知道，但我们自己，不需要在自己体内思考和造作，我们也会知道，在我们自己体内。有什么在我们体内发生，我们就看到都是行蕴，都是行蕴，都是行蕴。因为任何能生起的，能显现的，会从无到有，从无到有，不管是感受、情绪、什么，会从无到有，不造作，不生起。看到都是行蕴，都是行蕴，都是行蕴，然后一切，没有人执着，当下自动，不知道，我们不需要找，不需要让它成为“知”。为什么？当不是行蕴的时候，就必须去“知”，因为它在一起。你说，让医生在心里想什么，当医生不走神的时候，医生，我们在心里想什么，不让，不让“知”，医生试着想和这里的某个人，医生想，然后说不让“知”，医生说不行，想就知道了，想就知道了，你自己说的，不知道，这是，就像手心和手背，有手心，手背就一起出现，就像我们的手心和手背，有手背，手心就一起出现。它是คู่（คู่：คู่ 在这里可以理解为“一对”、“一起出现”、“伴随”的意思。）的，被“知”到的东西一起出现，它是คู่的，是ติด（ติด：ติด 在这里可以理解为“紧密相连”、“不可分割”的意思。）在一起的。它ติด在一起，也不是，因为ติด在一起，说明它ติด在一起，就是说它一起出现，但它不ติด在一起，它是本性，在一起，但不ติด在一起。就像双胞胎，如果我们不失去觉知，不走神，因为有什么行蕴在我们心里生起，如果我们不迷失在什么东西里，因为有什么想法和造作在我们心里生起，“知”会一起出现。所以就像，这样，这个也一起，它会一起出现。如果我们不像朋友一样迷失在想法或者任何情绪里，如果有什么在我们心里生起，不管是想法或者内心的任何状态，它会一起出现，它会一起出现。你说，医生不相信，医生试着看看，让它在后面“知”，让它“知”慢一点。我想，不要让它知道，说不行，必须知道，重新来过，让它在后面“知”，晚一点。我先想，可以吗？说让它“知”，它就“知”。它一起生起，什么生起，它就一起生起，需要让“知”知道，它生起，“知”和被“知”的东西，在我们心里，一起生起。比喻我们的手心和手背，如果我们举起手，说让手心先来，手背在后面，举起手，然后说让手背先出现，手心在后面，能做到吗？手心和手背一起出现，一起出现。需要这样，如果我们不是手心，就必须是手背，因为它是一对，一对出现的，如果不是手心，就必须是手背，因为只有两种，一起出现。医生说“知”了，“知”了，造作，什么生起，“知”了，什么生起，“知”了。如果我们不是造作，它就会是“知”，它是自动的，就是不是手心，就必须是手背，自动的，是手背，就必须是手心，自动的。我们，会成为“知”，我们只需要不是造作。但是很多人修行错误，就是努力去学“知”，不需要努力，因为当它出现的时候，它出现了，我们不要成为造作，就自动了。但是当我们努力去“知”，在造作。它一起出现，“知”吗？一起出现，是被“知”的，是被“知”的状态。然后不需要找“知”，也不需要找自然的“知”。什么时候它“知”，知道有什么生起吗？知道，知道，知道了，你不是，不是造作，它就是自然的“知”，自动的，因为它是同时出现的，就像手心和手背，是手心，就是手背，不是手背，就是手心。为什么说和“知”，“知”一切，“知”声音，接受声音，接触，接受声音，声音是什么，在我们心里只有被“知”的东西。“知”什么，被“知”的东西就是被“知”的东西。不需要问自然的知者是什么，在哪里，因为这个，没有实体，在这个世界和下一个世界，都不会有烦恼。不需要找“知”，你不成为被“知”的东西，就是不造作的本性，自动的。在不造作的本性中，它是无法的本性，因为它是本性，在本性中，但实际上，你，哪里好。说，不需要找“知”，“知”就必须找“知”，当接触到“知”就必须找“知”，“知”不需要找“知”，听到声音不需要找“知”，闻到气味不需要找“知”，不需要找“知”，接触不需要找“知”，有什么想法生起，不需要找“知”。不需要去找“知”它是什么，不需要去找它。但是实际上，知道吗？它生起了，知道，看到它，知道，但说不需要找“知”，但实际上它知道，它知道，但不要去找“知”，不要努力成为“知”。让不成为色、声、香、味、触、法，就是受、想、行，就是被“知”的感受和情绪，只要“知”，不要成为它。就是这样，会成为“知”的本性，不找，不找苦。但不需要去找“知”，也不需要问，不需要问到“知”。

如果我们分开，让我们成为“知”，就是我们努力把自己拉出来，我们把自己拉出来成为“知”，然后让造作留在前面，就像电视屏幕，然后我们努力把自己拉出来，让它成为“知”，在电视屏幕外面，让“知”成为造作，这样做。我们努力把自己拉出来成为“知”，或者我们努力寻找“知”，或者我们努力寻找“知”，看到我们这样做。努力寻找“知”是造作，或者设置“知”也是造作。没有任何意义，想去，但是来“知”到寻找“知”是造作的那个，它就不会执着“知”本身。即使努力“知”，但也不知道努力“知”是造作，它也不会努力“知”本身，认为它是真正的“我”。所以，就是自然的简单道理，我们实话实说，真的，一点也不复杂。我们的法，或者我们怎么说，人们不理解我们，我们是不是自己说得绕？我们也疑惑。就是本性只有这三种。身体是能被“知”到的，心是能被“知”到的，自然的“知”无法被“知”，然后你去寻找它，就是寻找造作。不需要去找“知”，不要去找它。有很多人说迷失了，我所以分开，“知”或者我，我所以分开，飞到半空中，然后来看我们自己，这样做是造作。有努力把自己分开，退后，让自己离开身体，然后不“知”我们自己。然后说我们知道吗？我们，我们，我们努力造作，把自己分开，把自己分开，然后它“知”我们，我们知道吗？我们造作，分开，离开我们自己，然后不“知”我们自己，我们知道吗？知道，但把我们自己成为知者，我们造作，“知”我们造作。分开我们自己，那个“知”，什么都“知”，它一直คู่กัน（คู่กัน：คู่กัน 在这里表示“成对出现”、“相伴而生”的意思。）来，我们不成为造作，它就是自然的“知”，是没有实体的，自动的。“知”不需要找，只要有什么生起，如果你不失去觉知，它就会自动“知”，因为你不成为被造作的，不成为想法和造作，它就是自然的“知”，没有实体，没有苦，什么都没有。不需要去努力做“知”，寻找，因为害怕不知道，然后努力去造作“知”，寻找，因为害怕不知道，让我知道，这个努力去寻找，因为害怕不知道的造作，让看到只是造作。然后就是，不会执着想法和造作，认为害怕不知道，我们的“我”会不知道，让看到是造作，就不会执着想法和造作，认为是真正的“我”，说是造作，但是“知”造作的那个是本性，没有实体。会说灭尽造作，灭尽行蕴，也有它的作用，稳固，就是不造作，它就必须是不造作的。因为行蕴有稳固的作用，所以，行蕴，不造作稳固。或者用我的话说，无为法（อสังขตะ）是无常的，生起然后衰败灭去是正常的，谁灭尽迷失在造作中，就会达到极致的快乐，就是涅槃，超越造作，不造作，造作会成为超越，是超越，过去，但是当死亡灭去的时候，身体和心念的造作灭去。被造作了，它就是超越了，就是没有实体，想什么，所以就摆脱苦，摆脱苦不是有状态，去拿什么状态，这是他们假设的，就是说涅槃，就是心灭尽造作，它就灭尽迷失在造作中，它就是不造作，自动的，不造作就不苦，不苦，他们称为涅槃。不是说涅槃就是修行，去寻找涅槃城，涅槃的光明，奇迹，不是，你没有造作，不造作自动，在每个当下。谁？不苦，当下生起，没有人来，它就是，是没有什么的“知”，没有实体，就没有谁苦，身体还在，寻找，吃，疼痛，去医院，它就必须驱动身体的行蕴，另一个是死了，这个真的完全没有了，心不苦了，不需要来苦，不需要疼痛，不需要去医院，就是，真正的行蕴。佛陀既灭尽造作，也灭尽五蕴。所以，心念，它就消失了，就像火焰熄灭了一样。不会再去投生为实体，消失了。火焰熄灭，消失，与自然融为一体。



---

翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；不要包含泰语，全部翻译为中文；原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成整段文章的形式，且保持语言通顺！

การที่ผ่านมาออกมาตลอดนะครับรู้สึกของเมื่อเช้าครับทำให้รู้ที่เราไปว่าเรายังมีอยู่ข้างหน้าแต่ว่าว่าปัญหาของผม。
มันคือว่าเราไปสร้าง。
ตั้งเป้าหมายไว้ข้างหน้าผมเริ่ม。
เห็นตัวเองไหมว่า。
เดี๋ยวเราก็จะตั้งเป้าหมายจริงๆ。
ฟังเรื่องของการปัจจุบันมันก็เลยทำให้โดนหัก。
ก็คิดว่าเข้าใจตรงนี้ครับตรงนี้มันคอยหลอกหลอกให้ผมเดินตลให้มีตัวในการเดินตลอดเข้าใจว่าไม่มีตัวตรงนี้ไม่มีจะทำให้เราคนตรงนี้ได้ตลหลอกอยู่ตรงนี้ตลอด。
ก็ผมเองภาวนาอยู่ปัจจุบันแล้วก็คิดว่าอะไรอยู่ในปัจจุบันก็ว่าอยู่ในปัจจุบัน。
การมองนะครับผมก็ไม่แน่ใจว่า。
จะหล่นขวานะครับมาๆแล้วก็ถามก็ตอบเองช่างช่างความในใจมันมีวามันยังเหลืออยู่มันจะไม่พ้นมันยังไม่เข้าก็ปล่อยให้มันช่างมันขนาดก็ช่างมันได้จริงๆก็ไม่ช่างมันได้เรา。
ทำอะไรก็มันไม่ได้ก็ปล่อยให้มันเป็นตัวอย่างที่มันจะ。
ถึงใจตรงนี้ครับว่าปล่อยให้มันเป็นของมันไปนะมันมันก็เป็นขนาดขนาดของมันนะบางครั้งมันก็ถึงใจบางครั้งมันก็ไม่ถึงใจคื，อ。
มันแอบทำ。
เราก็รู้วามันแอบทำแต่มันก็สนใจเลยเลยมันมันก็ไม่มาหลอกหลอนนะมันก็เหมือนสัญญาเก่าหลปัจจุบันเราอยู่แค่ตรงนี้。
พูดยิ่งส่งมากมีตัวตนไปทำอะไรตลอดเวลา。
ผมตาคงจะเห็นตรงนี้มาหลายครั้งแล้วเพราะว่าตอนนี้มันก็หยุดก็ไม่หยุดมันเข้าใจขึ้นนะครับก็คือว่าความสร้างเนี่ยผมก็รู้สึกว่ามันมันมีขึ，้。
นเรื่อยๆ。
ความอยากที่มันจะไปเป็นอะไรมันก็น้อยลงเรื่อยๆ。
ก็。
หนูจะส่งอะไรต่อ。
ไม่มีอะไรส่ง。
ธรรมชาติในตัวเรามันก็มีแค่3อย่าง。
หนึ่งร่างกาย。
เป็นสังขารใช่ไหมหมอก็รู้ว่าในร่างกายเราเนี่ย。
สังขารสังขารประกอบด้วยธาตุดธาตุน้ำธาตุลมธาตุไฟ。
ภาพดินก็มาจาก。
อยู่ในท้องอ่ะเราก็รู้ว่าแม่จะกินสัดมาตั้งแต่ในท้องดคลอดออกมาก็กินทุกวันนี้ก็คือกินแร่ธาตุก็พสัดเติมที่เป็นคนนั้นกร，ะ，ด，ูกตใจน้อยใหญ，่。
มากหัวใจ。
ธาน้ำ。
กินน้ำกินน้ำมาละลายแก้วแล้วกินธัดลมหายใจแล้วก็กินไปลมกินธัดลมกินธาตุไฟความร้อนในกินเข้าไปาร่างกายประกอบามันก็มีอายุจำกัดทุกคนก็มีจำกัดแล้วก็ต้องสายไปแล้วก็เข้าใจมันเป็นสังขารที่เรียกจากการผสมเป็นขอ。
งธาส。
จิตใจเนี่ย。
ซึ่งเป็นเวทนาสัญญาสังขารวิญาณคือความรู้สึกและคิดอารมณ์。
เป็นนามธรรมเนี่ย。
มันก็。
ตัวไม่มีใช่ไหมยอมรับว่าสังขารกายก็เป็นของไม่เที่ยงไม่มีจิตวิจิสังขารก็ไม่มีตัวตนมีความรู้สึกคิดอารมณ์อะไรขึ้นมาแล้วก็กลับไปหายไปดับไปหายไปตัวตนไม่มีไม่มีตัวตน。
เมื่อวิร่างกายก็ไม่มีตัวของไม่เที่ยงเที่ียงเป็นทุกข์เป็นอนัตาไม่มีไม่ต้องกลับคืนไปสู่ความไม่มีตัวตนใจก็เกิดขึ้นแล้วก็ต้องดับไม่มีตัวตนอาการตใจไม่มีตัวตนจริงๆคงที่อยู่จริงไม่มีก็คือ。
ที่อยู่ในร่างเราเนี่ย。
ไม่ว่าเราร่างกายจิตใจตัวนี้ที่เป็นสังขารกายสังขารจิตเนี่ยเขาแอบคิดแอบพูดแอบกระทำอะไรในที่รับที่แจ้งไม่เอาอดจากรู้ได้เลยไม่อยากรู้ได้เลยร่างกายเราอันแต่คุณสมบาทรู้ความไม่มีอะไรเลย。
อันเดียวคือความรู้รู้อะไรก็รู้ร่างกายจิตใจเราเนี่ยว่ามีการคิดการพูดการกระทำอะไรในทุกขนาดปัจจุบันไม่อาจจะรอดจากรู้ได้พูดทำอะไรที่แจ้งไม่รอดพ้นจากรู้ได้เลยสามอย่างรเที่หาตัวตนไม่ได้เที่หาตัวตนไม่ได้รู้ไม่ไม่มีอะไรเลยหาไม。
่ได้。
ใครมารู้ตัวเราตลอดเวลาเลย。
รู้ตลอดตลอดเวลาเลยแล้วไม่อยากให้รู้。
เราจะแอบคิดแบบพูดทำอะไรนะที่ที่รับไม่อยากให้ใครรู้。
ไม่รู้เลยแต่。
เรารู้。
เห็น。
เรารู้。
รู้ว่าจริงบอกว่าเรารู้。
เราเป็นคนรู้ว่าเราคิดพูดทำอะไรในที่รับที่แจ้ง。
เราเป็นคนรู้แต่เรารู้ลองลองหาสิถ้าลองหาดู。
มันมีที่ไหนอ่ะมันอยู่ตรงไหน。
ที่มารู้เรา。
ถามเจอแม่。
ไปหาสังหารหาก็แค่อย่างแค่นี้ง่ายๆ。
เข้าง่ายๆอย่างนี้。
ในการปฏิบัติ。
ที่หมอผิดอยู่ตอนนี้。
หมอเอาไว้ไอ้ตัวที่มันสังขารได้คือความคิดความปรุงแต่งความความกังวลความเคร่งความจ่องความจะพยายามให้พ้นจากอะไรความพยายามที่จะให้มันไม่เข้าไปติดความพยายามให้มันอยู่เฉยๆความพยายามให้มันหยุดความพยายามให้มันมันไปความพยายามไม่ให้มันไปไม่ให้มันไหลให้มันห。
ยุดความพยายามเหล่านี้หมอดูดิหมอไปเป็นส่วนที่เป็นฐานหมดเลยไม่ได้ไม่ได้มาไม่ได้ปล่อยวางสังขาร。
แล้วก็。
ในร่างกายก็ไม่มีตัวเราจิใจที่ผมแตก็ไม่ได้มีตัวเราและรู้ก็ไม่มีตัวเราอีกทั้งสามอย่างนีในตัวเราไม่มีตัวเราเลยนะเพราะว่าร่างกายก็ไม่เที่ยงก็ฟังสลายจิตใจก็มีความรู้สึกเราก็ดับไปและรู้ก็หาตัวตนไม่มีมันไม่มีตัวตนไม่ต้องไปหามันเลยไม่ต้องไม่ต้องพูดถึงรู。
้เลยวาวามันคืออะไรพวกมันไม่มีเลย。
ที่เหลือสำคัญอยู่ก็คือร่างกายใจที่เป็นสังขารวางไปวางไว้ให้หมดตลอดเวลาจะเข้าไปจะเอายึดมันว่าเป็นตัวเราจะเอาสังขารเนี่ยแตว่าเป็นเราให้ความคิดความรู้สึกที่ว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราหรือคิดของเราหรือใจของเราหรือผู้รู้ของเราก。
็ตาม。
หรือเราเป็นผู้รู้ก็ตามมันเอาสังขารมาปรุง。
ไอ้ตัวสังขารเนี่ยหรือไอ้ถ้ารู้เป็นสถานที่ไม่ต้องแต่งได้คิดมันคงแต่งอะไรไม่ได้ตัวต้นมันไม่มีนะที่มันคิดปรแต่งได้ว่าเราตัวเราตัวต้นของเราหรือร่างกายของเราหรือจิตใจของเรามันเอามันเอาสังหารมาเล่นเอาสังหารมาคิดมาปรุงแตทั้งนั้นเนี่ยธรรมชาติของทารู้เนี。
่ยมันคิดปรแต่งไม่ได้ว่าธรรมชาติมันไม่มีตนไม่มีอะไรเลยไม่ได้แต่รู้รู้ขหน้าคือรู้ร่างกายจิตใจเนี่ย。
แต่。
ไม่ตัวตนไม่มีมันสังขาดไม่ได้นั้นน่ะหมอเพียงแต่มีสติปัญญาเห็นว่าความคิดความรู้สึกเราตัวเราตัวตนของเราหรือเราก็ต้องพยายามจะทำอะไรให้เป็นอะ。
ไรเราคิด。
คิดวลผลคิดิดทบทวนคิดแต่งคิดโดนค้นหาคิดทำความเข้าใจอะไรก็ตามขอให้เห็นอย่างเดียวขณะที่มันคิดเนี่ยไม่ต้องไปไล่เห็นนะแต่ให้มันรู้แก่ใจว่าเนี่ยความคิดทั้งหมดเป็นขาทั้งหมด。
ความคิดความปรุงแต่งความรู้สึกทั้งหมดที่เกิดขึ้นมาในจำทั้งหมดเลยมีใครยึบ้านสังขารเป็นอันนี้จังเป็นทุกขทุกครั้งเป็นทุกข์ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราเห็นว่า。
เนี่ยไอ้ร่างกายเนี่ยหมอก็เป็นหมอมันบอกรู้อยู่แล้ววามันง่ายแล้วคือร่างกายไม่ใช่ตัวเราแน่นอนหมอไม่ได้คิดว่าร่างกายเป็นตัวเราก็ไม่เที่ยงหมอก็เห็นอยู่แล้วเดี๋ยวต้องไปเผากันเดี๋ยวคนนั้นก็ตายคนนี้ก็ตายไปเผาไปฝังจะไปเอาคิดแต่งได้เนี่ยเป็นเราเป็นตัวเราเ。
ป็นตัวตนของเราแม้แต่มันจะคิดปรุงแต่งมีความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราหรือมันคิดปรแตว่าร่างกายที่เป็นของเราที่เป็นของเราเราก็เห็นว่าที่มันคิดมันปรุงแต่งเป็นความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวเราเนี่ยมันเป็นขาทั้งนั้น。
แหละ。
เพราะว่า。
ไอ้ที่ไม่ใช่สังขารคือพี่สังขารเนี่ยที่เป็นทรู้หรือเรียกหัวใจเนี่ย。
อันนี้อะไรไม่ได้。
มันไม่อาจกอะไรได้เลย。
แล้วถ้าไม่ต้องพูดถึงมันเลยเพราะมันก็ไม่มีเลย。
มันมีแต่รัว่า。
เนี่ย。
ตัวมันยังไม่มีอะไร。
แต่ทุกอย่างเนี่ย。
ไม่มีสังหารเกิดขึ้นมาแล้วสังขารก็แล้วก็ดับไปมีราหายไปไม่ใช่ตัวมันมันไม่เข้าไปยึดถือสังขารและไม่มีตัวไ，ม，่，มีตัวมันอยู่，ใ，น。
ในสังขาร。
คือความไม่มีอะไรจะมีตัวได้ไงก็ไม่มีตัวตนทั้งหมดมันก็เป็นของไม่เที่ยง。
ทั้งหมดไม่ใช่เรา。
มันเปรียบเหมือนคลกลยๆเรานี่คือรู้นี่แหละรู้ที่ไม่มีตัวตน。
ไอ้ที่เป็นสังหารทั้งหมดมันจะไม่ใช่เราว่าเรามาเป็นรู้ซะ。
แต่ไม่ใช่ว่า。
หนูเนี่ยคือมีตัวเราตั้งคไว้เพราะมันไม่มีตัวตนแต่เป็นเราเนี่ยมาเป็นรู้ที่ไม่มีตัวตนไม่มีตัวเราเมื่อเราได้มาเป็นรู้。
ขาเนี่ยมันเป็นรูปร่างไปด้วยไง。
ชาตินี้สังหารร่างกายสังหารที่จะเปลี่ยนเป็นรูปร่างหน้าตาแบบนี้ส่วนภรรยานพรัตน์เปลี่ยนรูปร่างเป็นหน้าตาแบบนี้เปลี่ยหน้าตาแบบนี้เปลี่ยหน้าตารูปร่างเปลี่ยใหม่เปลี่ยใหม่ตั้งกายตใจที่มีความรู้สึกอามณ์เปลี่ยนไปนะเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปดับไปกับเราถ้。
าจะเป็นเราตลอดเลยแต่ไม่ใช่มีตัวตนนะไม่ใช่ตัวเรามันคือรู้นี่แหละ。
ที่มารู้ตัวเราทุกชาติไปแต่มันไม่ใช่ตัวเราที่ถูกรู้เป็นตัวเรา。
ไอ้ตัวเราที่ถูกรู้เนี่ยมันเป็นตัวเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปเปลี่ยนไป。
แต่。
มารู้ตัวเราเนี่ยไม่เคยเกิดไม่เคยดับมันเป็นคู่กับเรามาตลอดหรือเป็นเราแทบจะเป็นเรานี่แหละ。
ตั้งแต่ชาติแรกจนถึงปัจจุบันจถึงนาตรการไม่มีแต่ไม่มีดับไม่มีตำไรไม่มีมันไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยมันจะไม่มีการเกิดไม่มีการดับความไม่มีอะไรเลยเมื่อเราอยู่ในใจเราร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าร่างกายก็ไม่ใช่ตัวเราตใจที่มันความรู้สึกไม่ใช่ตัวเราเราได้มาเป็。
นรู้。
ที่มันไม่เคยเกิดไม่เคยดับตั้งแต่ถ่ายร่างไปถร่างไปอยู่ในร่างใหม่ที่มันมีร่างกายใหม่และมีความรู้สึกและคิดอารมณ์แบบร่างกายใหม่เป็นหมาก็คิดหมาเป็นแมคิดแมลงเป็นหนูเทวดาเทวดามนุษย์รูปร่างเปลี่ยนไปก็มนุษย์มีรูปร่างเปลี่ยนไปหมอเ。
นี่ย。
มีรูปร่างในชาตินี้เป็นอย่างนี้ถ้าหมอตายแล้วเกิดใหม่เกิดมาเป็นมนุษย์。
คนใหม่มีพ่อแม่คนใหม่มีภรรยาคนใหม่มีลูกคนใหม่หมอจะคิดอย่างหมอในชาตินี้ได้ไหมคิดแบบใหม่ใช่ไหมเพราะฉะนั้นน่ะให้ร่างกายความคิดความรู้สึกมันจะเป็นแบบใหม่เรื่อยไปเพราะวามันเปลี่ยนไปตามรูปร่างเปลี่ยนไปตามความแวดล้อมที่ความสัมพันธ์เราแต่ของเดิมเนี่ยไม่เ。
คยเปลี่ยนเลยคือรู้。
รู้เนี่ย。
มันเนี่ยแทบจะคืนเรานี่เองตั้งแต่แรกเลยจนถึงอนันตการไม่เคยไม่เคยตายแต่ว่าร่างไปถร่างไปร่างไปหนังโลกจึงพูดกับอานน์นนทไม่เคยเกิดไม่เคยตายเลยร่างไปมาบ้างไปมาหลายชาติแล้วชาติชาตินี้เป็นสุดท้ายที่ไปไหนเลยหายตัวไปเป็นเดียวกับธรรม。
ชาติ。
ถ้ารู้มาเนี่ย。
มัน。
มันมีคุณสมบัติคือไม่มีตัวตนเป็นธรรมชาติ。
แต่เป็นความรู้นะยังมีรู้อยู่。
ยังมีรู้อยู่แต่ไม่มีตัวตน。
หายไปเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างธรรมชาติ。
ดังนั้นกล่าวได้ว่า。
ที่ใดมีความว่าง。
ที่นั่นไม่รู้หมดเลย。
มีลูกหมด。
เคยมาอยู่ในร่างพระพุทธเจ้า。
แต่ละองค์อยู่ในรของอาหารแต่ละองค์。
แล้วก็รู้เนี่ยอันเดียวกัน。
ดูดิ。
ที่เป็นทารู้เหมือนกันแบบเดียวกันเป็นอย่างเดียวกัน。
คือมันมีสภาพที่ไม่รู้แต่ไม่มีตัวตนเหมือนกัน。
แต่ความรู้ใครรู้มัน。
ใครรู้มันจะรู้ก็รู้ร่างกายเรา。
แล้วก็คนอื่นจะมารู้เนี่ย。
มันก็ไม่รู้ในตัวเราเนี่ยอยู่ในตัวเราแต่รู้พุทธเจ้าก็ไม่รู้พุทธเจ้าแต่เวลาตายแล้วมันมันเป็นความว่าง，อ，ั，น，เ，ด，ี，ย，วกัน，ก็เลยหายไ，ป，เ。
หม，ือนกัน。
อย่างนี้น้ำในตัวหมอน้ำในหลวงตาน้ำในตัวของธาตุน้ำในตัวของทุกคนธาตุน้ำในตัวหมอธาตุน้ำในวงตาหมอบอกว่าน้ำเลือดน้ำเหลืองน้ำลายน้ำปัสสาวะเป็นของผม。
วงตาก็บอกว่าน้ำเลือดน้ำลายน้ำปัสสาวะน้ำเหื่อเป็นของผมถามคนอื่นก็บอกว่าเลือดน้ำลายน้ำปัสสาวะเป็นของผมใครของมันหมดเลย。
หมอลองพิจารณาดูหมอกินน้ำไปเนี่ยหลายแก้วเลยธรรมชาติแล้วไปเลในน้ำหมายน้ำน้ำ。
บอกว่าน้ำของผมนะที่ลงน้ำแล้วจะขึ้นหายไปไหนนะ。
เวลาหมอฉลงน้ำนะที่หมอเป็นแท่งอยู่ในทะเลเลยน้ำตายแล้วเนี่ยไม่ทันตายเลยผมออกจากเราไป。
มันเป็นประสมกับน้ำมันมันเลยกลายเป็นหนึ่งเดียวกับน้ำลมหายใจเนี่ยออกจากร่างเราไปไม่ทันตายเลยลมก็เป็นหนึ่ง่งเดียวกับลมในธรรมชาติออกซิเจนก็ออกซิเจนธรรมชาติก็เป็นในธรรมชาติอย่างออกไปเป็นอันเดียวกั。
นหมด。
ไปความร้อนเหลือจากร่างกายเราก็เป็นความร้อนในธรรมชาติ。
ความร้อนของเราความของเราความของคุณคนนี้ในอากาศได้ไหมมันไหมธรรมชาติความว่างว่า่างออกมา。
ฉใส่น้ำปุ๊บก็。
ตายเป็นน้ำไปหมดเลย。
ถ้าออกออกจาก。
ออกมาจากตัวเราก็ตายถ้าดฉันแตกดับ。
ไปเป็นความว่างปากเป็นธรรมชาติความว่างปากธรรมชาติ。
ตรงนี้ครับไม่มีความรู้สึกว่าความรู้มันเป็นเรารู้นะครับพูดพูดเรื่องของถ้าอย่างผมมว่า。
หมอก็ตัตอนนี้หมอบอกว่าก็มันรู้สึกว่าเป็นเรารู้หมอหมอคิดเป็นภาษาไทยใช่ไหมหมอลงรู้โดยที่บอกว่าตัวผมเป็นคนรู้เป็นภาษาที่หมอพูดไม่ได้ภาษาเยอรมันก็ได้。
ไม่ได้ครับ。
ก็พยายามหน่อยสิ。
ให้รู้ตัวเราเนี่ย。
แล้วหมอก็ให้มีความรู้สึกว่ารู้เนี่ย。
คิดแบบภาษาเยอรมันแบบรู้นี้เป็นตัวเราดิ。
แต่หมอพูดรู้เป็นภาษาเยอรมันไม่ได้เป็นภาษารัสเซียไม่ได้ว่าผมเป็นคนรู้รู้นี่คือผม。
หมอพูดไม่ได้ก็จริงแต่หมอรู้ไหมว่าหมอนั่งหมอเป็นคนพูดหมอเป็นคนไม่พูดหมอคิดอะไรหมอรู้ไหมรู้แต่ถ้าเกิดรู้ไปว่าผมเป็นคนรู้รู้นี่คือผมหมอลองพูดเป็นภาษาต่างประเทศที่หมอไม่รู้สิ。
หมอพูดไม่ได้แต่หมอรู้ให้รู้กับที่หมอหมอคิดแต่งว่าผมเป็นคนรู้รู้คือตัวผมเนี่ยมันต้องเป็นของปรุงแต่ง。
แต่แม้แต่มันมันไม่เอาของแต่งมาผสม。
คิดไม่ได้ไงภาเยอรมันภาษารัสเซภาษาแขกภาษาต่างประเทศอะไรไม่ได้แต่รู้ยังมีอยู่เลยว่ารู้เป็นธรรมชาติรู้เป็นเราเราเป็นรู้มันเป็นของปรุงแต่งหมอยกแต่งรู้ที่เป็นธรรมชาติออกจากกันไม่ได้หมอเนี่ยคิดรู้แล้วก็คิดปรแต่。
งว่า。
สยอรว่า。
นะเนี่ยคือเราเราเป็นคนรู้ไอ้นี่เรามันจะมันเอาความจำเอาสัญญาที่เรียนมาเป็นภาษาไทยมาแล้วพูดได้คิดได้ว่ารู้เป็นเราเราเป็นรู้หมอแยกไม่ออกระหว่างรู้ตามธรรมชาติกับเอาความคิดปรุงแต่งไปรู้แล้วครับก็คือว่าผมยังสนอยู่รู้เนี่ยมันเป็นรู้ที่มันเป็นปรุงแต่งรู。
้หรือวามันรู้ที่เป็นธรรมชาติ。
เป็นว่า。
ผมพยายามที่จะรู้เป็นภาษาอื่นไม่ได้。
ก็แปลว่าจริงๆผมรู้อยู่แล้วแหละ。
แต่ว่าถ้าผมจะรู้แบบปรุงแตผมทำไม่ได้เพราะวามันเป็นการปรุงแต่ง。
ผมก็รู้ของผมอยู่แล้ว。
ผมอยากจะให้มันรู้แบบปรุงแต่งมัน。
ไม่มีสัญญาตรงนั้นจะทำไม่ได้。
หมายความว่าเราไม่จำเป็นจะต้องรู้อย่างตรงุงแตงเราต้องการ。
ว่าเรารู้ที่เป็นธรรมชาติ。
ให้รู้ว่า。
ธรรมชาติของธาสรู้หน้าตามันเป็นอย่างไรคือไม่ได้แต่รู้ตามธรรมชาติต้องการความปรุงแต่งอะไรไม่ได้แต่ท่านถามว่าท่านรู้ไหมว่าท่านท่านยืนนอนท่านพูดอยู่ไม่พูดว่ารู้รู้กาสังขารคือร่างกายเราเนี่ยขึ้นไหอย่างไรจิสังขารสังหารเราจิสังสังสังหารวาจสังหารจิสังขาค。
ือความปรุงแต่ง3。
สมมุติว่ากูภาษา。
กลับ。
ภาษาไทยเป็นคนไทยพูดภาาไทยก็ไม่พูดไม่ได้。
แต่รู้ไหมว่า。
เราอยู่ในท่าทางให้รู้ไหมเพราะว่าลูกเป็นธรรมชาติไม่ต้องการภาษาสมุดไม่ต้องการความแต่งรู้คือรู้。
พูดมันบอกว่าเนี่ยผมยังรู้สึกว่าผมรู้เป็นผมผมเป็นรู้ก็มันเป็นอะไรเพราะได้มันเป็นอะไรมันตรงนี้ตรงนี้เพราะว่าตรงนี้。
คือ。
เมื่อไหร่รู้วันนี้แล้วก็ไปเลยที่ท่านบอกว่าพบใจพบทำถึงใจถึงวันนี้ที่ผ่านมาก็คือรู้นี่แหละใจรู้รู้มันเป็นมันเป็นอย่างนั้นเพราะวามัน，ไ。
ม่เข้าใจ。
มันเอาเอาไอ้แต่งมาผสมดูให้แยกกรู้ที่ไม่แตจากกันเลยให้ท่านรู้แล้วก็บอกว่ารู้เป็นคนรู้ใครก็กับผมเป็นคนรู้รู้เป็นผมจะพูดภาษาไทยอย่าคิดเป็นภาษาไทย。
สมมุติว่าในโลกนี้ถ้าไม่รู้สักภาษาหนึ่ง。
แต่รู้ไหมรู้ขนาดพูดไม่ได้ภาษาคิดภาษาอะไรก็ได้เพราะไม่ได้เรียนมาแต่รู้ไหมว่าเรานั่งรู้ไหมเราควพูดหรือเป็นคนฟังรู้ไหมว่าเราเรามีจิใจสบายไม่สบายรู้ไหมว่าคิดอะไรคิดดีคิดว่าไม่ต้องวามันดีเป็นชั่วอะไรนะมีอาการอาการไม่ไหวในใจรู้ไหมรู้รู้เนี่ยธรร。
ม。
ชาติ。
มันไม่ต้องการปรุงแต่ง。
แต่บรรลุ。
แม่ไม่มีแต่งมันก็ยังรู้เลย。
แยกความปรุงแต่งกับลูกออกจากกันไม่ได้。
ที่ท่านคิดว่ารู้เป็นเราเราไม่รู้มันคือความปรแตแต่ธรรมชาติรู้มันไม่ต้องการความปรแต่งสังขารู้ก็ได้แต่รู้ตนมันไม่มีงานมันก็เลยมันก็เลยกลายเป็นความรู้ที่ว่างเปล่ากับก็เลยไม่มีใครทุกมีใครทุกตัวเราจะมีมีใครถูกเราก็ไม่ถูกกลัวมันไม่รู้มันอย่างนั้นมันจะไ。
ม่รู้ครับว่าวาามันไม่รู้ผมแตมันจะไม่รู้ความ。
พูดแล้วมันก็เหมือนกันเราก็รู้นะแต่ว่าวามันดีกว่า。
หมอบอกว่าถ้าผมไม่รู้ว่าผมแต่งไว้ผมกลัวไม่รู้。
หมอให้นั่งดีนะ。
แล้วหมอ。
ให้มันเป็นรู้。
โดยไม่มีความคิดปรุงแสงภาษาใดอะไรมาคนเลย。
แล้วหมอลองคำที่ว่าเนี่ย。
นั่งอยู่ต่อหน้าหลวงตาเนี่ยปกติไม่ขาดเลย。
ไม่ขาดนะไม่เหมือนลแต่อะไรไปนะ。
แล้วก็ไม่เหมือนไปกับอะไรสัผัส。
แล้วก็ไม่ไปอยู่กันแบบต่อธรรมดาเนี่ย。
หมอแอบคิดอะไรกับใครในที่นี้แล้วอยากให้รู้เพราะวาไม่อยากให้รู้กลัววามันจะไม่รู้มาแต่กลับพูดตรงกันข้าอย่าให้มันรู้。
ต้องการจะคิดสดีประดลกับใครในที่นี้。
อย่าให้มันอย่าให้มันรู้นะหมอนั่งอยู่ดูสิเราเนี่ย。
อย่าให้รู้สิไม่รู้ล่ะผมไม่รู้ตรงกันข้าบอกว่าผมไม่แต่งไว้ผมควรจะไม่รู้ให้รู้อยากเราจะกับใครในทีนี้รู้ไป。
ผัวมันจะไม่รู้แต่มันก็รู้นะยังคุยอย่างนี้มันก็รู้นะ。
มันก็ไม่หลงไปไง。
ความรู้เกิดแล้วครับ。
เพราะว่าพอเราเริ่มต้นคิดแล้วก็จะเห็นว่าเราคิดความรู้ก็มีอยู่ในนั้นอยู่แล้วเห็นว่าต้นไม่ขาดไม่ขาดตั้งไว้นะรู้ตัวตามปกติธรรมดาเนี่ยอะไรไปไปกับใครเนี่ย。
บอกว่าให้มารู้ลูกรู้ให้มันรู้คนละหน้านะครับมันเห็นมันมีอยู่อยู่มันอยู่ข้างหน้าเรามันก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าเราก็บอกว่าให้รู้นี่เป็นธรรมชาติมันรู้ธรรมชาติ。
เพียงแต่ว่า。
ไม่รู้เนี่ยลูกตาให้เห็นว่าหน้าตามันเป็นยังไงรู้น่ะ。
ครับ。
มันเป็นธรรมชาติมันคงไม่ได้ถึงแม้ท่านภาษาอะไรไม่ได้เลยนะโลกนี้แต่รู้ได้ยังไปรู้อยู่ให้เห็นวามันเป็นส่วนที่เป็นร่างกายที่ปรแตนะไม่ใช่รู้เป็นรู้เป็นรู้ที่ปรุงแต่งอันไหนเป็นปรุงแต่งก็ให้มันให้มันเป็นปรุงแตให้เป็นแตก็ไม่ใช่รู้เราก็ไปรู้ไงว่ารู้มันไม่。
เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายแต่เราไปรู้เนี่ยแต่ถ้าเราเนี่ย。
พูดเราพูดการสื่อสารเป็นนามธรรมเป็นน้ำ。
ไอ้รู้เนี่ยไปรู้ซะ。
อย่าไปเป็น。
ความปรุงแต่ง。
มึงก็เป็นรูป。
จะรู้อะไรล่ะก็รู้ว่าทั้งหมดเนี่ย。
แต่เป็นสังั้นแหละ。
ไม่รู้เนี่ย。
เหมือนกับคล้ายๆคล้าๆว่าเรามาเป็นรู้แต่มันเป็นรู้เราจะไม่มีตัวเรามาเป็นรู้ว่าเราเรารู้สึกว่าตัวเราเป็นรู้มันต้อง。
ปรุงแต่ง。
ถ้ารู้สึกว่าเราตัวเราไม่รู้เนี่ยเราต้องเห็นว่าไอ้ตัวนี้ปรุงแต่ง。
เราเห็นว่าตัวเราเป็นตัวรู้มันก็คือเราเป็นตัวรู้รู้。
เราคิดเรารู้สึกว่าเราปรุงแต่งรู้เราปรุงแต่งว่ารู้เป็นเรารู้งแตเราเห็นแต่่งแต่เราไม่เห็นว่าไม่เห็นไม่รู้ว่าไอ้ที่เราคิดรู้สึกว่าเราเป็นคนรู้ว่าเป็นเราเนี่ยให้เป็นแตรู้ตามธรรมชาติ。
ครับ。
ผมรู้แล้วครับว่าผมคิดตรงไหนความผิดของผมก็คือว่าผมกลัวว่าปัจจุบันมันจะไม่รู้ความที่เป็นความผิดว่าเรากลัวว่าทุกขนาดปัจจุบันเราจะไม่รู้แต่จริงๆความรู้ที่มันไม่ต้องทำอะไรเลยมันมีของมันอยู่โดยปกติแต่ความที่เราไม่รู้คือไม่รู้แต่งความรู้มันรู้อยู่ความไ。
ม่รู้ผมแต่งอาจจะรู้แต่งไม่ปรแต่งไม่เราไม่รู้。
ความรู้ที่มันมีอยู่ปกติแต่มันตรงสภาพของมันอยู่ของมันอยู่แล้ว。
ไม่อย่างนั้นเนี่ยต้องบอกว่า。
เราก็บอกท่านบอกว่า。
ยมารู้สิต้องกลัวจะไม่รู้กลับกลับมาว่า。
อย่าให้มันรู้สิว่าท่านกลัวมันจะไม่รู้เอาใหม่。
อย่าให้มันรู้。
อยารู้นะจะรู้。
คิดเราพูดเราก็ทำอะไร。
อยากรู้อยากรู้เอาต่อหน้าต่อตานี้เลยเราจะกำลังจะกับใครที่กับใครเนี่ย。
สวยมากเลยหล่อมากจะคิดอะไรเขาหน่อยเลยรู้อยารู้。
ไม่รู้เลย。
ความหวาดระแรู้อะไรมาก็ได้เลย。
รู้เนี่ยไม่แต่งแต่รู้หวาดระแวงเนี่ย。
ไม่รู้เนี่ยไปรู้เป็นธรรมชาติรู้ตลอดทำก็รู้ตลอดว่ายังไง。
เมื่อไหร่ที่ท่านเป็นรู้คนทุกข์ตกแต่ง。
สิ่งใดแตนั้นเป็นทุกข์สิ่งใดพจากความปรแต่งจากทุกข์。
แต่งไม่ได้มันก็ไม่ถูกสิ。
แตเป็นทุกข์。
สิ่งใดพ้นจากความปรุงแต่งสิ่งนั้นพ้นจากทุกข์。
ไม่รู้เนี่ยมันพ้นจากความปรุงแต่งเพราะรู้เนี่ยผมแต่งไม่ได้มาเลยพ้นจากความปรุงแต่ง。
ความกลัวที่จะไม่รู้รู้ได้ไงว่ามันมีความกลัวจะไม่รู้รู้。
ทำให้มันไม่รู้ได้ไหมครับอยากกรู้ลองดูที่เราจะถามใคร。
ผมหระแวงอ่ะกลัววามันมันยังหรือเปล่ารักดีเราอยากจะให้มันเข้าใจเราก็มันทำยังไงมันก็ต้องรู้นะว่าเราพ，ู，ด，อ，ะ，ไ，ร，ค，ื，อ，รู，้，เ，อาตัวเราไ，ป，ต。
ั้，งรู้นะ。
คือธรรมชาติเขาเลยเรียกว่าธรรมชาติธรรมชาติไม่รู้ว่าตัวเรานั่งบน่นที่เรานั่งบน่นเป็นตัวปลอมเป็นสังกัดแ，ส，ง，ท，ี่ไม่ใช่เป็นต，ั，ว。
เราจริงๆ。
แต่ไม่ใช่ว่าเราเอาตัวเราเนี่ยไปตั้งรู้แยกจากตัวเราที่เป็นตัวสังขารออกมานะไอ้ตัวเราที่พยายามไปตั้งรู้，อ，ิ，ส，ร，ะแยก，อ，อ，ก，จ，า，กสถานปรแต่ง，ม，า。
ปร，ุงแต่ง。
ก็เมื่อไหร่ที่เรากลัวว่าเราจะไม่รู้ก็คือเราก็รู้แล้วว่าเรากลัวว่าเราไม่รู้รู้จะไม่รู้เป็นแตแตสังแล้ว，ม，ั，น，ไ，ม่รู，้，ร，ู，้，ล，งเดินไปพรุ่，ง，น。
ี้，เดี๋ยว。
ลาอะไร。
อยู่ที่ไหนความรู้อยู่ที่นั่นความรู้อยู่ที่ไหนสติอยู่ที่นั่นสติกับความรู้มันอยู่ด้วยกันธรรมชาติของถ้ารู้มันก็รู้ละและรู้กาสังขารวาจะสังขารจิตสังขารคือไม่รู้เรื่องของเรานี่แหละเราเอาสติไปนกเราก็รู้เรื่องของนกเราก็ไม่สามารถคนทุกข์ได้เอาไปคนนี้เราก็。
ไม่รู้เรื่องคนนั้นคนนี้เราก็เลยทุกไม่ได้ที่ตัวเราไม่รู้เรื่องของเราเรื่องการตใจของเราวามันไม่ไม่ใช่ตัวตนก็เลย。
ตั้งที่ไหนความรู้อยู่ที่นั่นความรู้ที่ไหนสติสติความรู้มันอยู่ด้วยกันไปตั้งที่ไหนอ่ะไปตั้งงานทั้งวันทั้งคืนรู้แต่เรื่องงานมันก็พยายามตั้งผมเข้าใจนะครับที่ผมพูดว่าอยู่ที่ไหนมันก็รู้อยู่ตรงนั้นแต่ว่าในความหวาดระแวงวิตกกังวลของนักปฏิบัต。
ิว่า。
หลไปแล้วต้องตั้งสติ。
ตั้งสติมันไม่ใช่สติจริงๆแล้วมันเป็นขึ้นรู้เรารู้ไหมว่าตั้งสสติตั้งหมดคือธรรมชาติรู้รู้ตามธรรมชาติว่าสติอยู่ที่ใจเนี่ยคือมันไม่มีตัวสติมาตั้งที่ใจหรอกแต่ก็คือวามันรู้เรื่องของเราตามใที่เราอยากไม่ติดไปมารู้เรื่องเราตลอดเวลาก็คือว่าสต。
ิมัน。
เราได้ไปขาดสติ。
เอาสติมาตั้งที่ตัวไปตั้งไว้อย่างนี้ไม่มี。
คือเราใดที่เราเห็นว่าร่างกายจิตใจเรายังเป็นสังขารอยู่ตลอดเวลาอันนี้คือมีสติแล้วได้เราไม่รู้เรื่องของคนอื่นไม่รู้เรื่องตัวเราอันนี้มันไม่พ้นทุกข์แต่มันก็คือมันเรื่องของการทำงานทั้งโลกๆแต่ก็คือมันต้องคู่กันคือปกติที่เป็นสติทำงานทั้งโลกกับสติที่มัน。
รู้เรื่องของเราเพราะว่าเรื่องของเราเป็นเรื่องความคนทุกข์อย่างถาวรเป็นเรื่องของที่้นชาติเป็นเรื่องที่ส，ำ，ค，ั，ญ，ที่，ส，ุ，ด，ช，ีวิตที่จะพ，้，น。
จากทุกข์。
สาย。
การทำงานเนี่ยมันก็ต้องเป็นคนละอันกัน。
มันต้อง。
ทำงานเพื่อเงินทำงานเพื่อชีวิตความเป็นอยู่ในโลกนี้แต่ก็ตายแล้วระดับหมด。
แม้แต่ไอสติที่。
ทำงานทำการอยู่ก็ดับหมดเงินทองที่มาได้ครอบครัวที่ไม่ได้ก็ดับหมด。
ปกติที่มันรู้เรื่องเกี่ยวกับตัวเราเนี่ย。
อันนี้。
มันสำคัญที่สุดของชีวิตเพราะมันทำให้เราพ้นทุกคนจะพบชาติเวยตายเกิด。
เวลาโทครับยังเวลาหลวงตานั่งดันลังก์ภาคดีผมนั่งคนไข้เนี่ยไม่รู้อยารู้ธรรมชาติแบบนี้มันจะต้องมีตลอดเวลาตลอดเวลาทำงานคู่กันทำงานแล้วก็ทำงานตามปกติแล้วมันก็รู้ด้วยว่าเรา。
เรากำลังรู้เราเป็นรู้เรารู้รู้ตัวเองด้วยใช่ไหมครับเลย。
อะไรก็เห็นมีบาดมือ。
ปกติธรรมดาที่เรา。
มีใครเดินเมาเหล้าเดินไปเดินมาเนี่ยทะเเนี่ยน้ำทะเไปมาจริงๆก็คือที่ธรรมดาปกติธรรมชาติ。
แต่ว่าสติที่มันรู้ความปรุงแต่งรู้สังขารรู้ว่านี่รู้รู้ว่านี่มันเป็นสติที่สติปรุงแต่งปรุงแต่งปรแต่งเป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้เป็นอย่างนแต่ว่าจริงๆที่รู้เนี่ยมันจะรู้ความรู้สึกตัวหรือว่าจะรู้ความปรุงแต่งหรือว่าจะรู้อะไรก็ได้ที่มันจะรู้ของมันไปมันไม。
่ได้ลือกว่าต้องรู้เป็นเรื่องความคิดมันจะต้องรู้เป็นเรื่องความรู้สึกตัวหรือมันจะต้องรู้ว่าอยู่ยังไงหรือมันจะต้องรู้วาตอนนี้มันคิดอะไรแต่วามันเป็นความรู้ปกติ。
ปกติธรรมชาติทุกทำงานตกบันไดยนี่อยู่แล้วตูบ้างหาบ้างจะไปอาบน้ำหาไม่เจอบ้างบ้าง。
ปกติธรรมดาก็ไม่เป็น。
ประจำวันคือปกติธรรมดาเนี่ย。
แต่ใจข้างในในมันแบบพินาได้。
เราเลยเราเคยเทียบหลายครั้งเราเห็นคนบอกถามเราเลยบอกว่าอาจารย์ทำได้ยังไงนั่งนั่งสืพยานบนเวลาข้างในแอบพิจารณาสังร่างกายไม่เที่ยงเนี่ยตั้งจะไม่เที่ยงพี่นานได้ยังไงทำไมจะทำไม่ได้ก็เห็นทำงานเลยนะนั่งทำงานแต่ใจข้างในคิดอีกอย่างแต่นั่งทำงานไปเนี่ยแต่ใจข。
้。
า。
ง。
ใน。
เห็นข้อมือดูเวลาแล้วเมื่อก่อนนี้เป็นหนุ่มๆนะเห็นเขาคิดข้อมือดูเวลาแล้วอะไรจะรีบไปไหนเนี่ยกับแฟนที่ร้านอาหารทำงานได้แสดงว่าร่างกายทำงานมันไปตามปกติใช้ชีวิตตามปกติแต่ใจมันไปคิดถึงเรื่องแฟนแต่นมันเป็นเรื่องทุกข。
แต่ของเราเนี่ยมันก็ทำงานตามปกติแต่ใจมันคิดเรื่องที่ทำให้คน้นทุกข์คือต่างขารักษาจิตใจไม่เที่ยวก็คิดได้ที่เราเคยหลายครั้งที่เขาทำงานทำงานทำงานแต่เห็นนั่งสในใจแล้วบอกว่านวนพี่มันหนักขนาดนี้เลยหรอเดี๋ยวให้ใจเรียนจับฉลากไม่ได้1。
ทำงานคิดอื่นได้ไหม。
บอกว่าเนี่ยถ้าเราทำงานอยู่ตามปกติแล้วล่ะแต่ถ้าเราไปคิดคนอื่นเป็นทุกข์นะ。
เราเอาไว้เนี่ยเราทำงานไปแล้วเราก็มาคิด。
สังขาร่างกายจิใจไม่เที่ยงเปิดความสลายไปทำเราคนทุกงานก็ได้ด้วย。
ทำควบคู่กัน。
กับการทำงานไม่ไปทำแยกกัน。
พี่ได้ตลอดเวลาเนี่ยทำมันแบบเล่นๆเลยอ่ะไม่ได้มาทำจริงจังเครียดแต่ต่อเนื่องไม่ขาดสายๆเห็นตัวเราเน่าเน่าเน่าทำงานเลยตัวเราตัวเราหน้าอยู่นั่นแหละทำงานก็ทำไปแต่ข้างในเห็นตัวเรานั่งอยู่นั่น。
แหละ。
การปรุงแต่งที่เรามาเพื่อความใัยสังขารเพื่อสังหาร。
ในความปรุงแต่งแล้วก็รู้ว่าเราสิความเห็นจะทำความจริงว่าเรายังไม่ตายตอนนี้แต่จะทำความจริงว่าเราเป็นยังไงอันนี้คือเราจะทำความจริงไม่，ไ。
ด้แตดลอย。
สงสัยจริงๆคาใจยังสงสัยอยู่นั่นแหละ。
คือมันก็ไม่มีอะไรแล้วครับก็มันเป็นเรื่องเป็นราวครับเพราะว่าเข้าใจผิดกับเข้าใจผิดว่ารู้มันคือมันก็ต้องรู้อย่างนั้นรู้อย่างนี้มันก็เข้าใจแต่มันก็มันทีมันก็หมอหลปรุงแต่งนั่งนั่งปรุงแต่งไปแต่หมอไม่เห็นวามันเป็นความปรุงแต่งมันคนละเรื่อ。
งกัน。
หมอนั่งคิดปรุงแต่งไปเรื่อยๆกลัววามันจะหลงกลัวมันจะเป็นอย่างนี้เดี๋ยวเราจะไม่รู้อย่างนี้หลงนะลงไปเ，ป，็，น，ค，น，ป，ร，ุ，ง，แต，่，ง，ล，งไปเป็นคว，า，ม。
ปรุงแต่ง。
แต่มันไม่ได้เป็นรู้ความปรุงแต่งรู้ความปรุงแต่งมันททุกข์แต่ลงเป็นความปรุงแต่งในมันทุกข์สิ่งใดปรุงแต่งสิ่งนั้นเป็นทุกข์สิ่งใดเนี่ยพ้นจากความตรงแต่งก็คือรู้นี่แหละก็รู้ไม่ปรุงแต่งได้ธรรมชาติของรู้ไม่ต้องแต่งได้อันนั้นคุณจะที่เราไปตั้งรู้เนี่ยคือควา。
มปรุงแต่งที่รู้ว่าเราตั้งรู้เนี่ยคือรู้ธรรมชาติรู้ที่ตั้งรู้ความปรุงแต่ง。
เราไม่ต้องกลัวหรอกให้。
แต่งอะไรมาขอให้ลูกแตทั้งนั้นเนี่ยรู้แต่งอันนั้นไม่แต่ง。
จะมาตั้งรู้ไว้ว่าไอ้ตั้งรู้แต่เรารู้ไงว่าเราตั้งรู้ไอไอ้ที่มารู้ว่าตั้งรู้ธรรมชาติรู้ไอ้ที่เราพยายามตั้งรู้ไว้ไ，อ。
้ตรงแต่ง。
มีอะไรไม่เข้าใจถึงใจซเลย。
ทุกคนได้นะทุกคนร่วมตรงนี้ได้ให้มันถ้าเป็นประเด็นเดียวกันซักได้มันผมว่าบางทีเหมือนเคยเข้าใจแล้วมันเข้าใจเข้าใจหมอหลุดไปหลุดมาเลยหมอหลงเป็นคนคิดปรุงแต่งเลยในความคิดในความคิดในความปรุงแต่งหมอไม่ไม่เห็นว่าความคิดความปรุงแต่งที่เกิดขึ้นมาปัจจุบันมันเ。
ป็นความความเป็นธรรมชาติของกายที่ปรุงแต่งธรรมชาติของจิตที่ปรุงแต่งแล้วมันมีธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งอยู่ในตัวเรานี่แหละ。
คือเรียกว่ารู้หรือเรียกว่าวิสังขาร。
หรือเรียกว่าใจ。
เรียกว่าธรรมชาติ。
เรียกว่าอะไรก็ได้แล้วแต่ชื่อ。
พี่เขาสมมุติอ่ะ。
แต่มันคือไม่อาจปรุงแต่งได้。
อันนึงแล้วก็ปรแต่งได้สองอันก็คือร่างกายกับจิตใจ。
ไม่รู้เนี่ย。
มันไม่เอาปรุงแต่งได้。
ไม่มีตัวตน。
มันจะไปเป็นปรุงแต่งที่มันก็ไปรู้เองอ่ะถ้าเราไม่เป็นปรุงแต่งก็ต้องไปรู้เพราะอยู่ด้วยกันมี3。
อย่างในตัวเราอ่ะถ้าไม่เป็นฝ่ายปรุงแตไม่ต้องเป็นฝ่ายรู้。
ไม่รู้ฝ่ายรู้ไม่ใช่ว่ามีตัวเราฝ่ายรู้เพราะว่าถ้าเรารู้สึกว่ามีตัวเราเป็นฝ่ายรู้มันเป็นตัวปรุงแต่ง。
แต่ถ้าเราเนี่ยมารู้ว่าไอ้ที่เป็นความคิดแต่ว่าเราเป็นแต่เป็นฝ่ายรู้。
ไอ้รู้ว่าเราคิดเราเนี่ยแต่งเป็นตัวเราเป็นฝ่ายรู้รู้เป็นรู้ธรรมชาติแต่้ที่เรารู้สึกว่าเราเนี่ยแต่ง，เ，ป，็，น，ฝ，่，า，ย，ร，ู้，ไ，อ，้ตัวนี้เป，็，น。
ปร，ุงแต่ง。
คือสรุปแล้วไอ้ที่มันรู้ว่ามแตไม่รู้ไอ้เหี้ยมึงแตเนี่ยมันไม่ใช่รู้คือแต่งได้เป็นภาษาไทยภาษาบัญอะไรได้มันไม่ใช่รู้ท，ั。
้งหมดอ่ะ。
รับปรุงแต่งมาเป็นภาษาไทยได้ไม่ใช่รู้ทั้งหมดเพราะรู้เนี่ยมันไม่ต้องการภาษาใดๆในโลก。
สงสารที่บอกให้ท่านน่ะ。
ลองรู้ที่。
ไม่บวกปรุงแต่งดิ。
คือให้ท่านรู้แล้วบวกภาษาต่างต่างชาติที่ท่านไม่รู้ท่านบอกว่าคงไม่ได้รู้ที่บวกภาษาเยอรมันรู้แล้วก็บวกบวกความปรุงแต่งภาษาเยอรมันรู้ความปรุงแต่งภาษารัสเซียรู้ความปรแต่งภาษาแขกภาษาน่ะ。
สุดท้ายกูไม่ได้มาเลยเหลือแต่ลูก。
อะไรก็ตามที่มันรู้แล้วมันสามารถปรุงแต่งเป็นภาษาอะไรในโลกนี้ได้แม้แต่ภาษาไทยเราเพราะเราเป็นคนไทยหรือภาษาใบก็ตามแม้แ，ต。
่พรมีษใบ。
แต่งหมดเลย。
แต่ไอ้ที่มารู้ว่าเราเนี่ย。
แส่งอะไรอันนี้เป็นธรรมชาติรู้。
นกูไม่ต้องกลัวหรอกกูจะปรแต่งอะไรก็ได้。
แต่ขอให้รู้ว่านี่คือความปรแต่งนี่คือความปรแตนี่คือความปรแต่งเป็นธรรมชาติรู้。
วัยรุ่นผมแตไม่ได้ไง。
ธรรมชาติบรรลุกาย。
รูปากรูปากที่ขยับคือมันพูดพูดขยับพูดลูกการเคลื่อนไหวลูกกายนั่งปากที่ขยับขยับพูดไม่ต้องเรียกวามันมันเคลื่อนไหวลักษณะจ้องขึ้นอนไหวอะไก็ตามเป็นลักษณะที่ขึ้นื่อนไหในตัวเราเรียกว่าจิต。
ไม่วมีความปรใจมีความพยายามมีความดิ้นรนในการไรก็ตามมันเลยขอให้มันก็ไม่ไหวได้ภายในตัวเรานี่แหละ。
ปรุงแต่งแล้วก็ปากปรุงแต่งแตพูดกันแล้วก็กลายปรุงแต่ง。
สามอย่างสังหารวาจาสังหารสังขาร。
สิ่งที่ถูกรู้ได้เนี่ยมันเป็นสิปลทั้งหมดเลย。
ไอ้ที่มารู้มารู้ถึงแต่งไอ้ตัวนั้นน่ะ。
ไม่อยากคงแต่งได้ทั้งนั้นไม่ต้องกลัวเลยถ้ารู้ปรุงแต่งได้นะรู้ปรแต่งเป็นภาษาไทยได้คนไทยรู้รู้ประเทศก็รู้รู้แล้วพูดภาษาอังกฤษได้ในใจเดี๋ยวเราจะเป็นรู้นี้จะเป็นของเราอะไรวะภาษาอังกฤษรู้เป็นตัวเราพูดภาษาอั。
งกฤษ。
แต่งได้ไง。
กูไม่ได้เลยเพราะว่าว่า。
เดี๋ยวมันจะปรแต่งรู้เป็นตัวเรา。
นี่คือตัวข้ารู้นี่คือตัวข้าข้าคือรู้。
ใจก็คือไม่ว่าอะไรที่มันจะเกิดขึ้นตรงนี้ตรงนี้。
หมอคิดในใจให้พูดออกมาสนทนากันรู้รู้นี่คือเป็นคนรู้รู้เป็นตัวแล้วให้คิดในใจแบบนี้รู้คือรู้。
รู้คือข่า。
รู้หมอรู้ไหมหมอกำลังคิดกำลังคิดอย่างนี้พูดอย่างนี้หมรู้ไหมรู้คือธรรมชาติหมอเนี่ยคิดหรือหมอพูดว่าคือรู้อันนี้คือความที่หมอรู้ว่าหมอเนี่ยกำลังพูดว่าคิดว่ารู้รู้คือมันคือ。
ถ้าเห็นว่าความแตมันก็จะไม่ใช่ตัวเราก็มี。
ทุกอย่างที่เกิดก็มีแต่ความปรุงแต่งที่เกิดเท่านั้นเอง。
อารมณ์ยังไงมันก็คือปรแตทั้งหมด。
แค่เห็นอย่างนี้อย่างนี้ทุกขนาดปัจจุบันอะไรอะไรก็ปรแต่งทั้งนั้นเนี่ยในใจปรแต่งทั้งหมดเลยผมแตเป็นเราเมื่อกี้อยากให้รู้เราว่าเรารู้เราเป็นตัวเราจะไม่รู้สึกว่าเป็นตัวเราจริงๆเลยเพราะเห็นแล้วอ่ะมันเป็นแต่ง。
ถ้าท่านเห็นวามันเป็น。
ถ้าท่านเห็นวามันเป็นความปรุงแต่งถ้าจะไปยึดเป็นเรา。
เป็นตัวเราจริงๆ。
ถึงบอกว่า。
ท่านคิดหรือต้องพูดในใจว่าเราเป็นรู้。
รู้เป็นตัวเรา。
ตัวเราเป็นคนรู้ใครจะพูดอย่างนี้หรือคิดอย่างนี้ในใจ。
แล้วก็เลยถาม。
หมอหมอรู้ไหมหมอก็เราคิดอย่างนี้ว่าเราเป็นคนรู้รู้คือตัวเรารู้ไหมรู้ไหมเนี่ยเราเป็นคนรู้รู้ตัวเราเนี่ย。
หมอจะมายึดเลยว่าไอ้คนรู้เป็นตัวเราจริงๆตัวเราก็รู้จริงๆเพราะมันมีตัวนึงจะมารู้ไอ้ตัวนี้คือรู้。
มันเลยไม่คิดว่าไอ้คนที่คิดว่ารู้เป็นเราเราเป็นรู้เลยเป็นตัวเราจริงๆเพราะมันกลายเป็นรู้ที่มันรู้ตัวเราอีกทีไอ้ตัวเราที่คิดมาเลยไม่，ใ。
ช่ตัวเรา。
ตลอดเวลาเป็นตัวมันเองตลอดเวลา。
เห็นเป็นสังขารหรือความปรแต่งตลอดเวลาเนี่ยไม่มีความหมายต่อใจเลยแต่ใจมันรู้อยู่ตลอดเวลาว่าเป็นความปรแต，ม，ั，น，จะไม่คถืออะไร，เ，ล。
ยคิดผ่าน。
ได้ก็ต้องเห็นวามัน。
คิดมันพูดอะไรในใจตลอดเวลาทั้งนั้นทั้งนั้นเนี่ยจะยึอะไรเลยใจที่ถือเนี่ยรู้แล้วไม่ยึดถือเนี่ยถืออะไรเนี่ยผ่าน。
รอให้มันหยุดได้ไหมครับเราก็。
คือเราก็พยายามที่จะให้ความปรยุดก็เป็นตัวก็ไม่ได้เพราะว่ามันก็ปรใจมันเป็นธรรมชาติ。
พยายาม。
ตัวที่มันรู้วามันพยายามจะหยุดก็เป็นตัวที่รู้。
คนคู่กันอยู่อย่างนี้ตลอดเวลาหมอ。
ผมมีอะไรขยับขึ้นมาในใจเรา。
ไม่รู้ก็รู้ทันทีว่านี่คือสังขาแต่งอะไรก็พูดในใจเรารู้ทคือแต่งจริงว่าเป็นเราจริงๆขอให้หมอคิดรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวเราภรรยาของเรานี่เป็นล。
ูกของเรา。
เนี่ยจะจริงๆเลย。
ในใจเราเนี่ยจะไม่เข้าไปคิดอะไรเลยมันจะไม่มีอยู่ในใจเราจริงๆแต่มันมีอยู่ข้างนอกแล้วเราก็ทำหน้าที่ของสมบูรณ์ข้างนอกแต่มันไม่ไม่อยู่ในใจเราจริงๆเพราะอะไรความคิดความรู้สึกเมื่อไหรก็จะดับเองแล้วก็ไม่จะไปทำระดับนะแต่มันไม่ไม่ค้างอยู่ในใจใจได้ก็ไม่เป็น。
ทุกข์เพราะว่ามันใจที่ไม่มีตัวตนได้แต่รู้。
ทุกอย่างเลยนะครับไม่ได้แค่ความคิดทุกอย่างเลยอารมณ์อะไรทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นที่มากระทบเนี่ย。
แล้วก็กระทบคิดปรแตสิ่งเหล่านั้นอย่างไรอ่ะ。
เมื่อมันเกิดขึ้นในใจอย่างเดียวว่าเข้ามาในใจปัจจุบปัจจุบัน。
ขาเลยกลายเป็นพี่ขากลายเป็นไม่สังขารที่สถานปัจจุบันเห็นเป็นจริงเราจะไม่เข้าไปยึดมัน。
สังขารก็มีทำที่มั่นคงทุกข。
พูดเร็วไปว่างงหรือเปล่าใครไม่ทันซักนะ。
จะไม่ผ่านตรงนี้ง่ายๆมาตั้งนานแล้วมันงงๆอย่างนี้。
คือธรรมชาติมันมีแค่สามอย่างเนี่ยมันไม่ได้เราจะบอกว่าที่รักทำไมเรามีธรรมชาติที่สามอย่างแต่เราพูดอยู่นั่นแหละเราพูดอยู่ก็ไม่รู้กี่ร้อยแขกแล้วเนี่ยธรรมชาติมีสามอย่างสามอย่างแค่นั้นทำไมพูดพูดต้องพูดจะเอาไม่เข้าใจแค่ร่างกายที่ผมแต่งแล้วก็ใจที่ผมแต่งแ。
ล้วก็ธรรมชาติรู้ที่ไม่ผมแตแค่สามอย่างเนี่ย。
อะไรก็เราไม่ดับอะไรสักอย่างนึง。
เราก็ไม่ดับร่างกายฆ่าตัวเราให้ตายเราก็ไม่ดับจิตที่ปรุงแต่งค่าจิตปรุงแต่งให้ตายแล้วรู้เนี่ยเราก็ไม่ได้ทำอะไรกับรู้มัน。
มันก็เลยเป็นธรรมชาติหมดทุกอย่างเลยร่างกายก็ก็เป็นธรรมชาติแต่ไปตามธรรมชาติของมันเนี่ยมันก็เป็นความไม่เที่ยงของมันเองตามธรรมชาติจิตใจที่ผมแตเนี่ยมันก็เป็นของไม่เที่ยงตามธรรมชาติทำอะไรกับมันไม่ได้เกิดดับทำอะไรกั。
บมัน。
แต่เรารู้แก่ใจว่าธรรมชาติในตัวเรามันมีสามอย่างเมื่อไหร่ที่ไปเป็นสังขาลงเป็นสังขารบรรทุก。
เมื่อไหร่เนี่ยไม่ลงเรียนสังขารมันจะเป็นธรรมชาติกว่ายี่สามคือคือสังขารที่เป็นใจหรือเป็นทาสรู้。
ประวัติพอไม่เป็นสังขารเนี่ยมันก็ไปใจหรือถ้ารู้ได้อัตโนมัติแต่เราเนี่ยไม่ต้องพยายามมาทำเป็นรู้เพราะว่าถ้าเราพยายามมาทำเป็นรู้มันเป็นปรุงแต่ง。
เราไม่ต้องพยายามจะทำเป็นอะไรเราแค่รู้ว่าสิ่งที่มันเกิดขึ้นมันแล้วสิ่งที่รู้กันนั่นแหละที่รู้ได้ทั้งหมดไงรู้ไม่อยากรู้ได้ไงรู้รู้เราจะไปหามาได้รู้นะไม่ใช่ผิดแต่งเลย。
สิ่งไรก็ตามที่เรารู้ได้ใจความคิดความปรแต่งที่เกิดขึ้นในใจเราทั้งหมด。
รับรู้ธรรมชาติแล้วก็ไม่ยึดมันกับคนทุกขเลย。
แล้ว。
ให้เห็นว่าดรูปรถเสียงสัมผเราไม่ไปสนใจเวลาสัมผัสเพราะว่าเราไปสัมผัสรูปรถเสียงสัมผัสภายนอกมันเข้ามามาเข้ามาเข้ามา。
พรุงในใจ。
ต้องมาคิดปรุงแต่งในใจ。
ที่ไหนก็ไม่รู้ว่าแต่เราในตัวเราเนี่ยไม่ต้องมาคิดปรแต่งอยู่ในตัวเรา。
เราก็รู้เหมือนกันในตัวเรานี่แหละ。
ว่ามันมีอะไรเกิดขึ้นในตัวเราเนี่ยเราก็เห็นว่าเป็นการทั้งหมดค่ะทั้งหมดค่ะทั้งหมดเพราะว่าสิ่งใดที่เกิดได้ปรากฏได้จะไม่มีเป็นมีขึ้นมาจากจะไม่มีเป็นมีขึ้นมาไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกอารมณ์การอะก็ตามที่จะไม่มีเป็นมีขึ้นมาไม่ปรแตปรแต่งขึ。
้นมา。
เห็นวามันเป็นสังหารหมดเหรอ。
อาหารหมด。
หมดอาหารหมดแล้วก็ทั้งหมดไม่มีใครยึดมั่นบ้านทุกปัจจุบันอัตโนมัติขาไม่รู้เนี่ย。
เราไม่ต้องหาไม่ต้องไปทำให้มันเป็นรู้เพราะอะไรเมื่อไม่เป็นสังขารก็ต้องไปรู้วามันอยู่ด้วยกันไง。
หมอบอกว่า。
ให้หมอคิดอะไรขึ้นมาในใจเมื่อหมอไม่ลเพลินนะหมอเราคิดอะไรขึ้นมาในใจแล้วไม่ให้ไม่ให้รู้ว่าหมอลองคิดโดนกับใครในที่นี้หมอคิดเลยแล้วบอกไม่ให้รู้หมอบอกไม่ได้คิดมันรู้เลยคิดรู้เลยพูดเองนะ。
ไม่รู้เลยเนี่ย。
มันเป็นของที่เหมือนกับหน้ามือกับหลังมือมีหน้ามือมาหลังมือมันมาด้วยกันเลยเหมือนหน้ามือกับหลังมือเราเนี่ยมีหลังมือหน้ามือมันมาด้วยกันมันมันเป็นของรู้ไอ้สิ่งที่ถูกรู้เนี่ยมันขึ้นมาด้วยกันมันเป็นของคู่มันของติดกันม。
าเลย。
มันติดกันก็ไม่ได้เพราะว่าติดกันวามันติดกันคือมันกันมันขึ้นมาพร้อมกันแต่มันไม่ติดกันมันเป็นธรรมชาติท，ี，่，อ，ย，ู，่ด้วยกันแต่มั，น，ไ，ม่。
ติดกัน。
คือเหมือนกับเป็นฝาแฝดถ้าเราไม่ขาดสติเบลเพลินนะเพราะมันมีสังขารอะไรเกิดขึ้นมาในใจเรานะถ้าเราไม่เพลินไปกับอะไรนะเพราะมีความคิดความปรุงแต่งอะไรเกิดขึ้นในใจเรานะรู้เนี่ยมันเกิดขึ้นมาพร้อมกันเลยมันจึงเหมือนกับอะไรล่ะเป็นเป็นแอย่างนี้อันนี้ด้วยมันจะคู。
่กันมาเลย。
ถ้าเราไม่เหมือนเพื่อนติดไปกับความคิดหรืออารมณ์ใดๆเนี่ย。
ถ้ามีอะไรภูขึ้นมาในใจเราไม่ว่าความคิดหรือกอาการอะไรในใจเราเนี่ย。
มันจะลขึ้นมาพร้อมกันเลยอ่ะมันลขึ้นมาพร้อมกันเลยที่หมอบอกว่า。
หมอไม่เชื่อหมอลองดูสิว่า。
หมอให้มันรู้ตามหลังก็ได้ให้ไม่รู้ช้าหน่อย。
ฉันคิดสดีดลอยารู้นะอย่าให้มันรู้บอกว่าไม่ได้มันต้องรู้ใหม่ให้มันรู้ตามหลังหาหน่อยฉันคิดไปก่อนได้ไหมไม่ได้นี่คือธรรมชาติเราเรียนรู้จากธรรมชาติโดยไม่ต้องให้ใครหลอกแล้วไม่ต้องเชื่อใครธรรมชาติของเราแท้ๆเลยเนี่ยบอกว่าหมอแอบคิดสดีกว่าจะไม่รู้ว่าจะไม่ร。
ู้หมอเนี่ย。
คิดแบบคิดไม่ต้องกลัวเลยว่าอย่าให้มันรู้นะอย่าให้อย่าให้รู้。
ยายตัวเราได้รู้ตัวเราได้ตัวเราได้รู้ตัวเรา。
บรรลุ。
บอกไม่ได้อ่ะคิดไม่รู้เลยนะ。
คิดรู้เลยเอา。
หมอคิดปุ๊บเราให้มันรู้ช้าให้มันรู้ตามหลังๆ。
คิดไปก่อนนะรู้ทีหลังได้ไหม。
บอกว่าให้มันรู้มันก็รู้。
มันเกิดมาพร้อมกันมันอะไรขึ้นมาขึ้นมาพร้อมกันมันรู้ขึ้นมาพร้อมกันต้องการให้รู้ว่ามันมันเกิดขึ้นมารู้รู้กับไอสิ่งที่ถูกรู้เนี่ยในใจเราเนี่ยมันเกิดขึ้นมาพร้อมกันเปรียบเทียบหน้ามือกับหลังมือเราถ้าเรายกมือเราขึ้นมาเ。
นี่ย。
บอกว่าให้หน้ามือมาก่อนหลังมือตามหลัง。
ยกมือแล้วบอกว่าให้หลังมือโผล่มาก่อนหน้ามือตามหลังเนี่ยได้ไหมขึ้นหลังมือกันมาเลยมามาคู่กันเลย。
ลูกต้องการนี้คือ。
ถ้าเราอ่ะไม่เป็นหน้ามือมันต้องเป็นหลังมือเพราะวามันคู่มันคู่กันมาเลยไม่เคยคู่กันมาถ้าเราไม่เป็นหน้ามือก็ต้องเป็นหลังมือหลังมือก็ต้องเป็นหน้ามือแค่สองอย่างธรรมชาติขนาดปัจจุบันรู้เลยบอกว่าไม่รู้ได้ต้องรู้อัตโมัติกันมาหน้าหลังมือเป็นมือไม่ต้องไปหลั。
งมือนั้นรู้ไม่ต้องไปหา。
เพราะอะไรมันหาไม่ได้。
มันไม่มีตัวตน。
แต่เราจะไปเป็นมันได้ไงเมื่อหาไม่ได้ก็จะไปเป็น。
ไอ้หน้าที่มันปรุงแต่งได้นี่เป็นหน้าที่ไม่ปรุงแต่ง。
เข้าใจไหมเนี่ยคือหน้าที่ไม่ปรุงแต่งเนี่ยมันเกิดขึ้นมาจะบอกมันเกิดก็ไม่มีมันเกิดนะแต่คือมันมีคู่ขึ้นมาพร้อมกับไอรู้กับอาการที่ถูกรู้มันคู่กันขึ้นมามันขึ้นมาเหมือนกับหน้ามือกับหลั。
งมือ。
เรายกมือขึ้นมาเนี่ยจะให้หน้ามือขึ้นมาก่อนไม่มีหลังมือหลังมือขึ้นมาก่อนไม่มีหน้ามือมันทำไม่ได้เพราะยกมือขึ้นมาปุ๊บมันก็ต้องมีหน้ามือหลังมือขึ้นมาขึ้นมาพร้อมกัน。
ถ้าเราไม่เป็นหน้ามือมันก็ต้องเป็นหลังมือไม่เป็นหลังมือก็ต้องเป็นหน้ามือเพราะว่ามันมีแค่สองอย่างคู่กันข，ึ，้นมาหม，อ，บ，อ，ก，ร，ู，้，เลยรู้เลยมึ，ง。
แต่งเพลง。
วัดุงอะไรขึ้นมารู้เลยอะไรขึ้นมารู้เลยถ้าเราไม่เป็นปรแตมันจะเป็นรู้มันเป็นอัตโนมัติคือไม่เป็นมือไม่ต้องเป็นหลังมืออัตโนมัติเป็นหลังมือต้องเป็นหน้ามืออัตโนมัติเราอ่ะจะเป็นรู้เราเราก็เพียงแต่ว่าไม่เป็นปรุงแต่ง。
แต่หลายคนปฏิบัติผิดคือพยายามไปเรียนรู้。
ไม่ต้องพยายามเพราะว่าเวลามันขึ้นมันขึ้นแล้วเราอย่าไปเป็นแต่งอัตโนมัติแต่พอเราพยายามไปรู้ไว้ปรแต่ง。
มันขึ้นคู่กันมาก็รู้ไหมขึ้นคู่กันมาเป็นถูกรู้ดิเป็นอาการที่ถูกรู้。
แล้วก็ไม่ต้องหารู้ไม่ต้องหารู้ด้วยที่เป็นธรรมชาติด้วยเมื่อไหร่ที่มันรู้ไหมรู้มีการอะไรเกิดขึ้นรู้ไหมรู้รู้รู้แล้วคุณไม่เป็นไม่เป็นแต่มันก็เป็นธรรมชาติรู้อัตโนมัติเพราะวามันเป็นของที่ขึ้นมาคู่กันเหมือนหน้ามือกับหลังมือเป็นหน้ามือก็หลังมือไม่เป็นห。
ลังมือมือทำไมพุกับรู้。
รู้หมดเลยรู้เสียง。
รับทราบเสียงสัมผัสธรรรมรับทเสียงเสียงคืออะไรก็ตามในใจเรามันมีแต่สิ่งที่ถูกรู้。
รู้กับหน่อยว่ะ。
รู้อะไรก็รู้เป็นสิ่งที่ถูกรู้เนี่ย。
มันไม่ต้องถามว่าไอ้ผู้รู้ที่เป็นธรรมชาติมันคืออะไรตรงไหนว่าอันนี้ผ่านไม่มีตัวตนในโลกนี้และโลกหน้าจะไม่มีกเลสผ่าน。
มันไม่ต้องหารู้。
ขคุณไม่เป็นสิ่งที่ถูกรู้。
เป็นธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งอัตโนมัติในธรรมชาติที่ไม่ปรุงแตมันเป็นธรรมชาติที่ไม่ไม่อาจ。
ได้เพราะวามันธรรมชาติในปรุงแตธรรชาติเป็นทุกขต้องธรรมชาติของ。
แต่แท้จริงคุณเราพี่ไหนดี。
บอกว่า。
ไม่ต้องหารู้。
ลูกก็ต้องหาลูกพอกระทบลูกต้องหาลูกลูกไม่ต้องหาลูกยินเสียงไม่ต้องหารู้ได้กินไม่ต้องหารู้ไม่ต้องหารู้รู้สัมผัสไม่ต้องหารู้มีความคิดอะไรขึ้นมาไม่ต้องหารู้。
ไม่ต้องไปหารู้วามันคืออะไรไม่ต้องไปหามัน。
แต่ให้จริงอ่ะรู้ไหมว่ามันเกิดขึ้นรู้เห็นมันรู้แต่บอกไม่ต้องหารู้แต่แท้จริงอ่ะมันรู้。
มันรู้แต่อย่าไปหารู้อย่าพยายามเป็นรู้。
ให้ไม่ไปเป็นรูปลกินเสียงสัมผัสทำอารมณ์คือเวนาสัญญาสังขารคือความรู้สึกที่อารมณ์ที่ถูกรู้ให้แค่ศตะวันรู้เฉยๆอย่าไ。
ปเป็นมัน。
แค่นั้นแหละจะเป็นธรรมชาติที่รู้ที่ไม่หาไม่หาทุกข์ได้。
แต่ไม่ต้องไปหารู้แล้วไม่ต้องถามไม่ต้องถามถึงรู้。
แต่ถ้าเราไปแยกไว้ให้เรามาเป็นรู้คือเราพยายามดึงตัวเรามาเราดึงตัวเราให้เป็นรู้ไว้แล้วก็ปล่อยให้แต่งอยู่ข้างหน้าเราเหมือนกับจอโทรทัศน์แล้วก็เราพยายามดึงตัวเรามาให้มันเป็นรู้อยู่ข้างนอกนอกจอโทรทัศน์ให้รู้เป็นแต่งทำแบ。
บนี้。
เราจะพยายามดึงตัวเราออกมาให้เป็นรู้เนี่ยหรือเราพยายามหารู้เนี่ยหรือเราพยายามหารู้ไว้เนี่ย。
เห็นว่าเราทำแบบนี้。
พยายามขารู้ไว้เป็นตัวปรุงแต่งหรือว่าตั้งรู้ไว้ก็เป็นปรุงแต่ง。
ก็ไม่มีความหมายอะไรอยากไปแต่。
ไอ้ที่มารู้ว่าเนี่ยขารู้ไว้ว่าเป็นแต่มันก็ไม่ยึรู้เอง。
แม้แต่พยายามรู้ไว้แต่ก็ไม่รู้ว่าไอ้พยายามรู้ไปตรงแต่มันก็ไม่พยายามรู้เองไงว่าเป็นตัวเราจริงๆ。
เลย。
มันก็คือเหตุผลง่ายๆของธรรมชาติอย่างนี้นะเราพูดตรงไปตรงมาจริงๆ。
ไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลยทำม่าเราหรือเราพูดยังไงคนไม่เข้าใจเราเราพูดวนเองหรือไงเราก็งง。
คือธรรมชาติมันมีแค่นี้สามอย่างเนี่ย。
ร่างกายเป็นสิ่งที่ถูกรู้ได้ที่ใจเป็นสิ่งที่ถูกรู้ได้ธรรมชาติรู้ไม่อ่านไม่อาากรู้ได้แล้วก็จะไปหามันก็ไปหาเป็นของแต่ง。
ไม่ต้องไปหารู้แตหมดไปหามัน。
มีหลายคนบอกว่างนผมเลยแยกแยกตัวหนูหรือผมผมเลยแยกตัวตัวไปลอยกลางอากาศแล้วมามองตัวเราทำอย่างนี้ปรุงแต่ง。
มีพยายามแจ้งตัวเราออกไปข้างหลังถอยหลังไปให้ออกนอกตัวเราไปแล้วไม่รู้ตัวเรา。
แล้วก็บอกว่าเรารู้ไหมว่าเราเราเราพยายามปรแต่งแยกตัวเราไปเราตัวเราไปแล้วมันรู้ตัวเราเรารู้ไหมว่าเราแตแยกแยกออกไปนอกตัวเราแล้วไม่รู้ตัวเรารู้ไหมรู้แตยกตัวเราเป็นผู้รู้ว่าตัวเราแต่งรู้ว่าเรา。
แต่ง。
แยกเรานั้นรู้。
อะไรก็ลูกมันติดมาคู่กันทั้งทีลูกมันคู่กันมาเลย。
เราไม่เป็นแต่งมันก็เป็นธรรมชาติรู้ที่เป็นที่ไม่มีตัวตนอัตโนมัติ。
รู้จะไม่ต้องหาขอให้อะไรขึ้นมาเนี่ยถ้าคุณไม่ขาดสติมนรู้มนุอัตโนมัติขึ้นมาเลยเพราะคุณไม่เป็นสิ่งที่ผมแต่งไม่เป็นความคิดความปรแตเนี่ยมันก็เป็นธรรมชาติรู้ที่ตัวตนเลยไม่มีตัวตนไม่มีความสุข์อะไ。
รเลย。
ไม่ต้องไปพยายามทำรู้ไอขาไว้ที่กูพยายามไปกลัวว่าจะไม่รู้แล้วพยายามจะปรุงแต่งรู้มันขาไว้เพราะกลัวจะไม่รู้ขอให้กูรู้ว่าเนี่ยไอ้ความปรุงแต่งที่พยายามไปขาไว้เพราะกลัวจะไม่รู้เนี่ยให้เห็นว่าเป็นเพียงความปรุงแต่ง。
แล้วแค่นั่นแหละมันก็จะไปยึดไอ้ความคิดความปรุงแตงว่ากลัวจะไม่รู้เดี๋ยวตัวเราจะไม่รู้ไงขอให้เห็นว่าเป็นปรุงแต่งกูจะไม่ยึดให้ความคิดปรุงแต่งว่าเป็นตัวเราจริงๆจังเลยพูดเป็นความปรุงแต่งแต่ธรรมชาติที่รู้ความปรแต่งนั้นเป็นธรรมชาติต。
ัวตน。
จะบอกว่าสิ้นปรุงแต่งสิสังขารก็มีทำที่มั่นคงนี่แหละองค์ทำเอกวิเวจริงคือไม่ปรแต่งมันก็ต้องเป็นตัวที่ไม่ปรุงแต่ง。
ว่าสังขารมีตามที่มั่นคงเลยกลขารก็ความความไม่ปรุงแต่งอย่างมั่นคง。
หรือภาษาฉันคำว่าวัดสังฆลาสังในเที่ยงอุวปวาจติเกิดขึ้นแล้วก็เสื่อไปดับไปเป็นธรรมดาสุโขผู้ใดเนี่ยดับความหลงงแต่งก็ได้。
จะถึงซึ่งความสุขอย่างยิคือนผ่านานผ่านความปรุงแต่งไม่ปรุงแต่งปรุงแต่งจะเป็นที่ผ่านเป็นขอย่างยิ่งที่ผ่านมาก่อนแต่พอตอนตายดับด้วยความปรแตร่างกายกลับสัญานและกษายานร่างกายจิตใจที่เป็นแตดับไป。
ด้วย。
ผมแต่งแล้ว。
มันก็เป็นที่ผ่านไปแล้วคือไม่มีตัวตนคิดอะไรมันก็เลยพ้นทุกข์คนทุกขไม่ใช่มีสภาวะไปเอาสภาวะเมืองอะไรคือเขาสมมุติคือมันเรียกว่าผ่านคือใจอ่ะสิความปรุงแต่งมันก็สิความเป็นลงปรุงแต่งมันก็เป็นความไม่ปรุงแตอัตมัติความไม่ปรุงแตไม่ทุกข์ได้ความไม่ทุกเนี่ยเขาเ。
รียกว่านพพาน。
ไม่ใช่ว่าพานคือปฏิบัติไปแสวงหาเมืองนพพพานพานแสงสว่างความอัศจรรย์เลยไม่ใช่ที่คุณไม่มีความปรความไม่ปรอั，ต，โ，นมัติในทุกขน，า，ด。
ปัจจุบัน。
ใครปสุโขปัจจุบันขึ้นมาไม่มีใครมาเลยมันก็เป็นเป็นความไม่มีอะไรเป็นรู้ที่ไม่มีอะไร。
มีตัวตนก็มีใครทุกข์แตกไม่ต้องขอบร่างกายที่หาอยู่หากินเจ็บปวดเมื่อยก็ไปเข้าโรงพยาบาลมันก็ต้องไปขับสังขารร่างกายกับอีกห้าตายแล้วไงอันนี้หาจริงๆหมดเลยใจไม่ทุกแล้วไม่ต้องมาทุกกับต้องเจ็บปวดเมื่อวยต้องไปโรงพยาบาลเล。
ยที่。
สังหารจริงๆ。
หลวงปุงแต่งด้วยแล้วก็สิ้นขันห้าด้วย。
ก็เลย。
จิตวิทยา。
มันก็ดับหายไปเหมือนดั่งเปลวไฟที่สิ้นเชื้อ。
ที่จะไปเกิดเป็นตัวตนเลย。
หายไป。
ไฟที่สิ้นสหายไปเป็นอย่างในเดียวธรรมชาติ。