徒：师父，我经常在一些关键时刻犯错，比如上次，一个非常重要的环节，突然电话响了，这真是太糟糕了。 师：国家需要传播慈悲，结束轮回中的业力。 徒：是的，我知道。我刚才非常专注地在听，已经按掉了一个电话，以为是朋友打来的。结果放下后，又来了一个医院的电话，看来真的很紧急，我不得不出去接听，结果还是错过了重要的部分。 师：无论谁的事情多重要，都比不上我们自己的心重要。重要的是我们自己的内心。 徒：对，师父。第一次来电我挂断了，但是第二次，是个医院的号码，我犹豫了，因为每次接到医院电话，总是有事情发生。我最后还是挂断了。 师：无论电话多么吵闹，或者有什么紧急情况，只要内心保持平静，就可以应对。 徒：是的，师父。我现在改变了我的修行方法。以前尝试坐禅，但是很难坚持，因为我发现自己很难安静地坐着，内心也无法平静，总是东想西想。所以我改用了师父教导的行禅方法。师父说，看到什么就让它过去，走路的时候要知道自己在走路，知道自己在迈步。但是，后来我发现自己比以前更容易分心。我似乎什么都注意到了，知道自己在迈步，知道自己在走路，知道自己在踩地。我感觉自己还是没有达到我想要的那种平静和专注的状态，无法静下心来做研究，我的心无法停止思考。所以，现在我改变了方法，我觉得坐着或躺着更好。有时我工作太累了，做其他事情都做不了，所以我就开始练习，让自己知道有“觉知”，然后放下，保持平静，不去管外面的世界。因此我改用在睡觉前念诵“佛陀”来代替。我觉得这样更容易平静下来。我尽量念“普陀”，直到自己睡着。我发现现在比以前更容易控制自己的心，而且持续的时间也更长。一开始我感到很沮丧，因为我要不断地从头开始数，有时数不到十分钟，又要从一重新开始，我甚至不记得刚才数到几了。现在，我能从一数到睡着前最后数的数字。有时我会一直数，数到觉得自己可能要天亮了，然后我又会分心，开始去想是不是要天亮了。所以现在我按照师父教导的方法，只是知道，只是知道，然后放下，不去继续思考。我发现这样真的平静多了，而且睡眠时间也更长了。以前，我每晚都会担心电话会不会响，或者担心自己是不是忘记了什么。我总是睡不好，早上起来很疲惫，需要喝咖啡才能提神。现在，我感觉睡眠时间变短了，但是睡眠质量更高了。早上醒来后，我感觉精力充沛，可以像平时一样好好工作，不需要喝咖啡来维持。我非常感谢师父，您让我的生活发生了改变，变得更好了。我不再需要依赖很多东西来支撑自己的一天，而是可以和自己的内心相处，努力保持平静。我不知道我做得对不对，但是我觉得自己改变了，周围的人也感觉到了我的变化，我可以和他们相处得更好，也可以教他们一些东西。 师：你做得很好。如果你的改变让你自己感觉更好，也让周围的人感觉更好，那就是正确的。你所做的一切努力都是有价值的。那么，你现在感觉怎么样？ 徒：师父，就现在而言，我觉得自己更有觉知了。我知道事情正在发生，而且更容易放下，可以更好地去接受新的事物，也能够更好地阻止自己去继续思考，不再沉溺于自己的幻想之中。 师：你说的那些还不是“现在”，那些是“之前”的事。“现在”才是最重要的。刚才你说的那些，关于电话的事情等等，虽然已经有所改善，而且正在接近“现在”，但仍然属于“之前”的范畴。那么，“当下”呢？“当下”此刻，你感觉如何？ 徒：师父，就“当下”而言，就是今天，此时此刻……您说佛法在于活在当下，那么现在呢？我现在感觉……我该怎么回答？ 师：说你所想到的，说出来。 徒：我现在更能活在“当下”了，没有那么容易分心了。以前，我听师父讲法，听到一句，然后就会走神，不知道跑到哪里去了，很久才能回来。现在，我觉得，即使时间很短，我也可以一直专注，直到结束。当然，除非又有什么电话打断我。我觉得电话总是把我拉走。总之，现在我的“正念”有所提升，更能与自己同在，不太容易分心，也不会太在意周围的事物。我不知道我的回答是否切题。 师：你已经掌握了基本的理解。你的“心”现在怎么样？ 徒：我的“心”吗？现在更轻松了。我觉得它更空灵了，更轻盈了。我感觉它不再那么焦虑不安了。面对每天的变化，我不再像以前那样情绪波动了。我知道事情每天都在发生，但是我不会过分地焦虑不安。我知道事情的发生，我也知道它的存在。 师：你是说，虽然还没能完全放下，还没到“零”的境界，但至少它不像以前那样大起大落了？这就是你“心”的状态？ 师：无论你的“心”在想什么，做什么，无论是舒适还是不舒适，都要像你对待外在世界一样，能够接受它。不要逃避，也不要有任何问题。如果在每个“当下”，你的内心是怎样的呢？ 徒：我们能够感知外部世界，而内心不会因此产生烦恼，我们可以解决问题，但内心不受其干扰，我们可以放下。 师：我们可以接受问题，解决问题，但内心不受困扰。 徒：是的，我们感觉更能够放下，更能活在“当下”，因为我们能够放下。 师：你说得对。所以，我说你已经在外在世界做到了“放下”。现在，更进一步，更贴近你的内心。你的“心”，在每个“当下”，无论遇到什么问题，内在感受是怎样的？你对外在世界的问题都能够放下、接受，那么你内在的“心”呢？ 徒：像对待外在世界的问题一样，我们可以放下，虽然我们仍然会去解决它们，但它们不再让我们偏离“当下”。我们放下了更多，也没有让思想和情感控制我们。 师：无论有没有问题，我们都能放下，不会执着于任何事物。我们能够觉知一切，“现在是这样，现在是那样，现在感觉好，现在感觉不好，现在感觉轻松，现在感觉不轻松，现在有好的想法，现在有不好的想法”，无论怎样，都像面对外在世界一样。我们不执着于任何事物，就像外在世界一样，“现在一切都很好，没有问题发生，今天一切都很好，病人很好，家人也很好。” 徒：我们只是知道它很好，但很快它可能就不会好了。如果不好，我们也知道它不好，如果出现问题，我们会解决它，但内心不会因此感到不安。我们不让外在事物影响我们的内心，我们就能活在“当下”，可以听讲，做我们应该做的事情，因为外在事物无法控制我们。如果有人称赞我们，我们也不会得意忘形，我们也不会因为不好的事情而痛苦。 师：我们能够觉知，能够活在“当下”，能够如实地觉知。“现在很好，现在不好，现在设备运行良好，现在设备出现故障，现在病人病情好转，现在病人病情恶化”，我们都知道。如果有问题，我们会解决它，我们不逃避，我们解决问题，但内心不会因此而不安。无论是什么样的“心”，无论是好是坏，都没有问题，你明白吗？ 徒：我明白了，无论是好是坏，都不会困扰我的内心，就在每一个“当下”。这才真正接近内心。这才是真正的“当下”。如果再多说一句，就会滑向过去。真正的“当下”，也被称为活在“当下”，即在“当下”如实觉知一切。不渴望任何事物，只是如实觉知，不渴望舒适和快乐。如果我们渴望舒适和快乐，我们就会逃避问题。 师：同样，我们不渴望舒适，也不厌恶不舒适的内心状态，我们如实地接受一切。内心没有烦恼，这就够了，这样就能解脱痛苦。 师：刚才你说你因为接电话错过了重要的内容，现在想听吗？关键就在于“水流静止”。心的状态就像奔腾的河流。但内心可以在汹涌澎湃中保持平静。 师：就像我们身处家庭问题、工作问题的风暴中，但内心可以保持平静一样。心可以在风暴中保持平静。 徒：那么龙婆查和龙婆托所说的“水流静止”，是不是意味着要时刻觉知内心的状态，接受它，放下它，视其为自然？也就是说，不去思考或进一步地修饰它？ 师：正是如此。我们一生都在寻找，但在无数的轮回中，我们或许从未找到过内心的平静。在喧嚣的世界中，我们或许从未找到过平静的心。我们或许从未在内心的喧嚣中找到过平静。现在你找到了，那么你经历轮回的时间会越来越短。你将不再需要经历那么多轮回，直到最终，你将无处可去，因为你已经触及了那颗在动荡中保持平静的心。 师：因为轮回的产生源于动荡。世界由欲界、色界和无色界组成。欲界源于对感官欲望的追求；色界源于对形式和禅定的执着；无色界源于对更高层次禅定的执着。所有这些都源于内心的活动和变化。 师：所以我说，我们长期以来都在轮回中漂泊，因为我们一直在追逐那些变动的事物。我们很少能找到内心的平静。很少有人能体验到“水流静止”，即在自己内心的一切活动中保持平静。如果你能做到，你就能从轮回中解脱。 师：你可以从痛苦中解脱，因为任何产生、变化、运动的事物都是痛苦的。任何超越运动的事物，都超越了痛苦。因此，所有轮回，所有三界，都源于运动，源于痛苦。生是痛苦的，在任何轮回中，任何生命都是痛苦的。不再有轮回，就是没有痛苦。也就是说，内心在运动中保持平静，在当下从痛苦中解脱，并获得永恒的解脱。 师：以前坐在后排的萨盖拉特女士，我们还记得你。还记得我们第一次见面时我们说了什么吗？当时你跟着一个女孩来的，带着一种心烦意乱的情绪，你从未听过佛法，你几乎不理解我们在说什么，或许只听懂了一点点。你当时问：“他们在做什么？”你觉得很难听懂，你说：“为什么听起来这么难？我一点都不明白。” 徒：确实是这样，师父。我刚开始来的时候，内心一点都不平静，心里有很多疑问：“他们在这里做什么呢？”我听不懂他们在说什么，而且每个人看起来都很平静，默默地坐着，一会儿玩手机，一会儿电话响，一会儿又做其他事情。我觉得“嗯，好吧”。但是，渐渐地，我也开始想要了解他们在做什么，因为我天生就喜欢刨根问底。我开始尝试训练自己，努力成为一个好的倾听者，而不是像一开始那样抵触，甚至不想听。听完之后，我还是不相信，因为我很固执。我想：“真的有可能吗？真的有人能做到吗？真的能活在当下，放下一切吗？”所以，我尝试把这些应用到我的工作和生活中。我发现，这真的有帮助，但并不是全部。因为我仍然没有完全理解，只是学到了一些零碎的知识，听了就忘了。所以，我开始努力把这些知识拼凑起来，尝试去听，去读。我发现：“哦，原来我们知道的，并不是全部，我们知道错了，想错了，做错了，导致我们的想法变得更加混乱。”所以，我决定再来一次。第二次来的时候，我决心成为一个好的倾听者，全神贯注地听。但因为我太累了，结果还是一样，听着听着就睡着了。醒来后，又听了一会儿，然后说：“我坚持不住了，为什么我的心还是无法平静下来呢？”我渴望听到一些能让我改变，能让我了解自己内心状态的东西。第二次来的时候，我提前睡了个好觉，让自己精神焕发。第一次来的时候，我像一个装满水的杯子，第二次来的时候，我的杯子空了一半，一半是水，一半是泥。到了第三次来的时候，我的杯子是空的。后来的几次，我发现，我曾经空着的杯子，现在装满了清水。之前的水非常浑浊。我开始想：“他们在做什么呢？”我觉得自己的状态变得更好了，更能与自己同在，也平静了很多。我也在努力寻找适合自己的方法，努力让自己变得更好，活在当下，与自己的内心同在。师父，您问了很多问题，我回答了很多，我也尝试了很多方法，但有些方法并不奏效。因为我是个科学家，所以我对自己的要求很高，总是想亲自尝试，想在经历了一段时间的错误之后，才知道什么是正确的。我后来才意识到，其实很多人都已经尝试过了，我不需要重新尝试。我最好还是让自己像一个空杯子一样，不去想太多，而是去看看别人是怎么想的，然后把他们的想法应用到我自己的实践中，不去自己思考，也不去胡乱尝试。所以，我觉得成为一个空杯子，比一开始就成为一个装满水的杯子，一个装满浑浊之水的杯子要好得多。我自己也意识到了一点，有一天我在医院里，看到了一些我身边的事情。我被叫去照顾一个病人。我看到他的情况很糟糕，他非常痛苦，看起来一点都不快乐。他可能知道自己快要不行了，所以他坐立不安，感觉每个人都抛弃了他，每个人都不关心他。感觉每个人都想放弃他，让他戴上呼吸机，让他安静地睡去。当我看到他痛苦地挣扎时，我想：“为什么他不能平静下来呢？即使他即将离世，他也应该更加平静，更加活在当下。”我想用“空杯子”的理念去开导他，但我失败了。我甚至不清楚什么是真正的“干净的杯子”，什么是真正的“内心的平静”。我只能告诉他：“这是疾病造成的，你很累。如果你不去理会它，你就不会觉得累。你觉得身体发热吗？你觉得心跳加速吗？只要你知道它在加速，你就不会觉得心跳加速了，你也不会觉得累了。如果你不停地挣扎，你会更累，呼吸也会更加急促。如果你太累了，护士会给你药，让你睡去，但你还是无法入睡，你仍然很痛苦，你仍然在和呼吸机做斗争。”我很努力地去开导他，但我意识到，对我来说，要让他按照我说的去做，是很难的。我告诉他很多，他仍然很努力地挣扎。我意识到，我正在努力让他按照我想要的方式去做，但如果他从未练习过，从未想过，从未实践过，他是不可能做到的。所以，最后我只能告诉他，让他只是知道自己的状态，不要试图让他按照我说的去做。我告诉他，只是让他知道自己的状态。一开始，我命令他，我让他安静地躺着，不要乱动。后来，我意识到，我无法命令他做任何我想让他做的事情。后来，我让他自己去感受，让他知道自己很累，知道呼吸急促让他更加疲惫。他开始放慢呼吸，减少挣扎。这是一种很好的反馈。如果他不乱动，绑在他身上的绳子就不会那么紧。他问：“是这样的吗？”他开始安静下来，也能更好地入睡了。护士走过来说：“你对他做了什么？他刚才和现在判若两人，刚才他几乎要把一切都毁了。”这时我才意识到，其实我们自己也一样，我们在床上挣扎着，我们也在反抗，因为我们觉得“不对劲，这不是真的，这不可能。”当我们开始更多地了解自己时，我们才能做到。既然我们能教病人做到，为什么我们不能教自己做到呢？所以，我开始调整自己的心态。这是我第一次意识到，我们应该尝试教别人，但我们却从未教过自己，从未告诉过自己，从未训练过自己。我们一直都在努力教别人，让他们按照我们想要的方式去做，但我们从未教自己去了解我们自己，了解我们自己的状态，了解我们能做什么。我们根本不了解自己。所以，我当时的想法是，我们要成为水，我们要成为一个空杯子，这样我们才能装入一些东西。我在很大程度上成功了。我通过努力听讲，努力练习，努力让自己成为空杯子。过去我喜欢在车里大声放歌，跟着一起唱，现在，我改变了做法。我告诉我的朋友：“你真的改变了很多。我以前从未见过你这样。”我现在听佛法。他说：“试试看吧。我以前也和你一样。”“不试不知道，不行动怎么会知道？我以前比你还固执。你自己去尝试一下，你自然会知道的，所有事情都会发生改变的。”所以，有一天，我突然说出了一句话，虽然我不应该说。当时我正在给病人写病历，我和一位同事正在讨论，这个人可能已经到了他生命的尽头，病人和他的家属都知道他不行了，所以他告诉他的家属，他不想插管，不想接受任何治疗，他只想平静地离开，不想痛苦。但是他的家属不接受，病人自己接受了。我问自己：“既然病人已经接受了，他知道自己不行了，他知道自己很疲惫，他的身心都很不舒服，他已经放下了所有的事情，病人比他的家属更放得下。”然后病人又说了一句话：身体是我的，我有权自己做决定，心灵也是我的，我有权自己思考和选择。我让他告诉外面的人，不要哭泣，不要悲伤，因为他已经做出了选择，他选择平静地离开，他不想痛苦。不要试图让他做任何事情。我当时都惊呆了，我从来没见过这样的情况。我以前只见过在病床上痛苦挣扎的人。为什么他能如此平静呢？病人说，他也练习过，但他没有达到能让他如此平静的境界。他知道死亡是痛苦的。但是痛苦是外人感受到的。外人会觉得：“我快要死了，他们很痛苦，他们为我感到痛苦，但我并不痛苦。”我觉得出生比死亡更让我痛苦。我当时都惊呆了。然后我想：“我也是水杯里的一半水，不然我该怎么帮助你呢？我怎么什么都做不了呢？”我意识到，每天我们都会从周围的环境中学到一些东西，如果我们努力成为一个空杯子，努力去了解自己，了解自己的内心，如果我们不把自己变成一半水一半泥的状态，那么一切都可以教导我们。只是我们从未努力去学习，从未尝试去思考，去看看一切事物都是自然现象，有生有灭。我尝试了很多方法，我走了很多弯路，直到我觉得现在我是一个透明的杯子。我正在努力填补我仍然想要了解的部分。但有时因为我没有太多的时间，而且一些巴利语的词汇我听不懂。说实话，我听不懂他们在说什么。我尝试用谷歌去搜索，但有时我的思绪已经飘走了，因为我错过了那个时刻。我觉得很多人应该都有同样的感受，但他们可能不敢说出来，不敢说他们一开始是为什么而来的。从那天到今天。如果满分是十分，我现在给自己打四到五分吧。如果我能得到一半的分数，我觉得我就已经很厉害了。有一段时间我甚至得到了负分，因为我觉得“不对劲，不应该这样。”我并不是不相信佛陀的教诲，而是我觉得如果我不亲自尝试，我就不知道它是不是真的存在。但现在我给自己打四到五分，我想我需要更多的时间，更多的练习，并且需要一位好的导师来指导。如果我只是自己摸索，我可能会像以前一样，总是摔倒，或者误解了教诲。我想我改变了很多。大概有六个月了吧？师父，我要稍微介绍一下我的背景。我以前是和萨盖拉布一起乘车的，他对我期望很高。听完您讲的法后，我感到非常惊讶。他以前总是说，当他感到沮丧时，他会去喝酒。但现在他完全变了一个人，他所说的一切都来自佛法，和以前完全不一样了。向龙阿汉龙默彭顶礼。我想讲述一件事，并请法师评论一下，我们这样做是否正确。上次回去的时候，我意识到，当我坐着或者练习正念的时候，总是有一个声音跳出来评论。我总是想：“这样做对吗？”我会批评自己。周末回家的时候，我会听龙婆的佛法，但我一直都有一个疑问：“那个跳出来评论的声音是什么？如果我们不去看它，我们怎么知道它是对是错呢？”我一直在思考这个问题。后来，我突然意识到：“那个跳出来评论的声音，其实我们很熟悉。他就是他就是我们自己，我们一直以为他就是我们。我们了解他的性格，知道他在想什么。但是，所有这些都不是我们，他只是一个生起的‘行’，我们无法阻止他去思考。”当我意识到这一点时，我的内心突然有了一种感觉：那些一直在批评的声音，就像用头发遮住了山。他就是我们自己，我们一直非常了解他。我们知道他在想什么，做什么，但是我们无法控制他。所以我打电话给皮欧。皮欧告诉我：“问问龙婆吧。”我想知道我的想法是否正确。但是，当我意识到这一点时，我突然明白了。所有的事情都像用头发遮住了山。我觉得思考变得更容易了。 师：你做的对。 徒：当我们意识到这一点时，如果出现另一个声音，一直批评，我们就不会继续追随它，也不会赞同它。我觉得这样可以缩短思考的时间，但一开始我并不能每次都做到。我只是不断地观察，不断地了解。如果能做到，我觉得很好，我就继续学习。如果做不到，我不会责怪自己。以前，我总是想要做到最好，想要达到平静，想要感到光明、平静和舒适。如果我感到不舒服，我就会努力去压制它，或者让它尽快消失。但现在，我已经超越了那个阶段。我意识到，那些“行”只是“五蕴”中的一部分。我只是让它们自然地生起和消失，不去干预。我只是观察它们生起，观察它们的状态。我觉得这样做是对的。我还有一个疑问，最近工作非常多。我有两个工作，一个是照顾父母，一个是我的本职工作，我需要承担更多的责任。我想知道“意愿“和“贪欲“有什么区别？当我想把一件事情做好时，如果有工作来到我身边，我就努力把它做好。现在，我注重创造利益，为他人创造利益，为那些我能够帮助的人创造利益。如果我接受一项工作，即使它会让我更累，但如果我能帮助别人，我就去做。我尽量减少“自我”的干扰。如果有什么好的，我就去做。但是，关于“意愿”，我知道它是出自内心的意愿，想要把工作做好。但有时我会感到困惑，不知道这是否是“贪欲”，想要在工作中取得进步，想要了解更多。我有什么方法可以区分“意愿”和“贪欲”吗？ 师：“意愿”和“贪欲”的区别在于，“贪欲”是一种“烦恼”，也就是说，“贪欲”需要结果。如果得不到结果，就会感到痛苦。如果得到想要的结果，就会感到快乐。“贪欲”只关注结果。如果结果如你所愿，你就会快乐。如果结果不如你所愿，你就会痛苦。“意愿”是一种“善”，它关注原因。它努力去做那些有益的事情，然后就结束了。“意愿”与结果无关。它只关注原因。它是以一种努力去创造原因。它止于原因。它不会关注结果。因此，它会全力以赴地创造原因。这就是“意愿”。如果你意识到什么是对他人有益的，就去做，然后就结束了。结果如何并不重要。真正的“意愿”不会让你感到快乐或痛苦。你去做是因为它有意义，是因为它有益处，而且在你的能力范围之内。因此，它们是不同的。 师：“贪欲”是一种“烦恼”，“意愿”是一种“善”。 师：这样说，你能区分它们吗？ 徒：是的，现在更清楚了。我还想问一下关于在工作中实践佛法的问题。有时我们不得不拒绝一些工作，但有些人会认为我们很自私。如果我们再努力一点，再为他人做一点事情，我们就能完成工作。但如果我们因为身体原因拒绝了，或者因为如果接受所有工作，我们就没时间睡觉了，该怎么办呢？我们应该如何判断哪些工作应该做，哪些工作不应该做呢？我们有什么方法可以判断吗？ 师：关于工作，我们需要考虑自身的情况。如果工作量已经超过了我们的能力，如果我们不得不牺牲我们的健康，睡眠，那么我们就不应该接受，因为它超过了我们的能力。但是，如果从集体的角度来看，如果我们不接受，工作就会落到其他医生身上。如果一份工作需要五位医生来完成，但医院只有三位医生，该怎么办呢？这意味着每位医生都要承担更多的工作。如果这样，我们需要一起讨论。如果工作量太大，那就没有意义了。如果不增加医生，那么三位医生承担所有的工作，最终，他们会因为过度劳累而生病。如果不解决根本原因，问题永远不会结束。 师：如果一份工作需要五位医生来完成，但机构只有三位医生，如果不增加医生，这三位医生承担所有工作，最终只会过度劳累而生病。如果不解决根本原因，问题就不会结束。 师：如果工作量并没有超过能力范围，工作量适合三位医生完成，但有些医生只想承担少量工作，所以工作量才落到其他医生身上，这是另一种情况。如果是这种情况，我们需要讨论。如果这种情况发生，而且是我们力所能及的，我们不应该只承担三分之一的工作，而应该承担所有我们认为可以完成的工作，甚至可以稍微超出我们的能力范围。如果超过了我们的极限，我们就需要拒绝。至于其他医生是否不满意，我们无法控制。 师：如果有人表现出不悦，我们唯一能做的就是控制我们的内心。我们的想法、言语和行为都经过了正念和智慧的过滤。 师：我们拒绝工作不是因为自私，而是因为经过深思熟虑后，发现它超出了我们的能力范围。我们尽力而为，但其他人也需要承担他们的责任。我们无法让每个人都对我们满意，但至少我们可以对自己负责。我们已经尽力了。 师：就到此为止，结束于你的内心。 徒：明白了，谢谢师父。这样说，我稍微理解了。因为在与很多人一起工作时，我总是想做到最好，尽量不去影响他人。我总是想“做好事，仔细考虑，尽量不去影响他人和自己。”我想这样才能顺利进行。 师：嗯，很好。 徒：谢谢。这些都只是外在的事情，还没有触及到内心。师父，那么，目前我是如何练习的呢？我练习保持正念，了解自己。当有什么事情发生时，以前，我会忽略它，视而不见。我可能会沉浸在自己的情绪中，不高兴也不生气。这看起来很平静，但我只是沉浸在自己的情绪中。我会待在一个安全区，我感到安全的茧里。我不去感知外部世界的变化。如果有人生我的气，或者有病人向我抱怨，或者我身体不舒服，我都会视而不见。我只是沉浸在自己的情绪中，与世隔绝。但现在，情况发生了改变。我知道自己是有感觉的，当我观察周围的事物时，我也会观察到自己的情绪变化。我不会再沉浸在自己的情绪中，但我的状态和以前一样，我不太生气。曾经有一段时间，我需要假装生气。从小到大，我都是一个非常平静的人。我的兄弟姐妹会捉弄我，我的朋友会说一些不好听的话，我却没有什么感觉。我真的没有感觉到生气。但因为我这样，别人就会变本加厉。如果他们想要使用我，他们会一直使用我，直到我筋疲力尽。如果他们想要捉弄我，他们就会一直捉弄我。一段时间后，我不得不假装生气。现在我仍然有这种习惯。有时我并不生气，但我会假装生气，这样别人就不会再欺负我了。我会努力去了解更多。实际上，我并没有努力，我只是尽我所能。正如穆伊所说，如果我太努力，想要控制自己的心，那也是一种“贪欲”。我只是观察它，根据情况来看待，然后学习。我想问您一个问题，师父，过去你真的生气过吗？你真的不高兴过吗？ 徒：我曾经有过不高兴，那就像一场风暴。实际上，那些和我亲近的人都知道我的底线。大概在三四年前，我对我的家人非常不满意。我可以直接说出来，因为我已经超越了那个阶段。我非常不满意，所以我离开了家。我只是打电话询问他们是否安好，如果可以避免，我就不会回家。我会值很多班，这样我就不用回家了。有时，当我听到他们说些什么时，我会我听起来好像理解了，但我实际上并不在意。有时，如果他们打电话来责骂我，那是因为我无法忍受了。我感到非常压抑，所以我就逃离到了是拉差的安全区。实际上，莫潘医生知道这件事。我逃离到了西拉差，这样我就不用做出不好的回应，让他们伤心。我只是听着，然后说“是，是。”但我是否会去做，那是另一回事。那是我一生中最生气的时候。我生气了好几个月。大概有半年时间，我没有回家。这让我的家人非常震惊。但当我超越了那个阶段，当我认真思考之后，我看到了他们的爱。我仍然不太会生气。那是我唯一一次真正生气。从那以后，我很少真正生气了。现在我只看到了爱。 师：我再问你一个问题。你说有时别人对你说了一些不好听的话，你也不会生气，你能解释一下这是为什么吗？ 徒：首先，我不知道为什么要生气。以前，我不生气是因为我不关心。但现在，我不生气是因为我看到了其他的东西。比如，前几天，我和我的姐姐聊天，她被人责骂了。她说她被责骂是因为我的原因。当我听到后，我没有像以前那样生气。我看到了他们信任我，他们需要我的支持。所以，我说：“没关系。”然后安慰她。我的家人可以很明显地看到我的变化。我仍然不会生气，但我的细节和情绪都发生了变化。 师：很好。因为有些人通过练习来控制他们的情绪。 师：但如果你真的不生气，那是因为你的观点发生了改变。因为你的内心发生了改变，所以你在遇到事情时，你的想法和言语都会改变。 师：所以你无法压抑你的情绪，因为你已经看到了另一面。那些出现在你心中的想法和语言都发生了改变。这就是你无法生气的原因，因为你已经看到了另一面。以前你会生气，因为你看到的是另一面。 徒：实际上，我要感谢师父指出了这一点。正如师父解释的，我也有那种“冷冻”的感觉。过去我很生气的时候，就像一场风暴。但在那之前，我不会表达我的情绪和想法。这种状态持续了很久。 师：你现在在练习什么？ 徒：我现在练习观察寂静。当我坐着，或者了解我的身体时，我会观察周围的环境。有时我会听到自然的声音。我觉得实际上，所有的喧嚣和我们创造的那些想法，当我们不去理会它们时，平静就会一直与我们同在，只是我们没有意识到。只要我们停止，我们就能找到平静。徒：我仍然有些疑问，不知道接下来该怎么做。但是疑问越来越少了。我只是观察。实际上，所有发生的事情都很有趣。当强烈的情绪或事物冲击我们时，那就像一场考验。我们可以借此来观察我们的内心是否有所提升。在面对同样的考验时，我们可以看看自己是否能够不生气，是否能够通过考验。如果我们遇到了更强烈的考验，那也是我们观察自己是否通过了考验的机会。 师：你独自一人，就像你值夜班一样。病人已经睡着了。深夜里，你没有什么事情可做。你需要练习独处。 师：即使你没有值夜班，或者家人都睡着了，你也需要练习独处。你需要在独处中练习。比如，你在诊所里，或者你在家里。你需要练习独处。你需要一个房间，你独自一人待在房间里，或者你走来走去，你都是独自一人。这是为了什么呢？这为了避免寻找帮助。我记得你当时没来得及听我说的，你练习独处是为了看看。当你临终时，你会怎么样？大多数人都会去重症监护室。那时，你无法看电视，无法听音乐，没有任何东西可以帮助你，甚至你的家人也无法帮助你。那时，你只能依靠自己。你的内心会怎么样？这非常重要。你依靠什么呢？如果你依靠什么东西，你就会再次出生。如果你的内心依靠什么东西，你就会再次出生。 这就是你为什么需要独处。如果你待在家里，你就会看电影，听音乐，和家人聊天，你会想：“我没有依靠它们。”但实际上，他们是你所依靠的东西。你有丈夫，有孩子，有家庭，有电影，有电视剧。如果没有这些，你就会听佛法，读佛法书籍。它们都是你所依靠的东西，你的内心依靠它们。你的内心依靠丈夫，依靠孩子，依靠电影，依靠聊天，依靠手机。如果没有这些，你就会工作。工作就是你所依靠的东西。你依靠工作，依靠工作来值班。现在，你需要在没有真正工作的时候，你需要没有其他的东西可以依靠。你不看电影，不听音乐，不玩手机，不听佛法，不读佛法书籍。你没有依靠任何东西。即使是呼吸，也不是你的依靠。你没有依靠呼吸，你没有依靠思念他人。你只是说：“我没有依靠任何东西。” 我没有依靠任何东西，我只是看看我是否会感到舒适。你会把你的内心寄托在舒适上吗？你会把你的内心寄托在你所说的空虚、平静、轻松和舒适上吗？如果是这样，你就会沉沦，然后死亡。别把你的内心寄托在任何事物上。别把任何事物放在你的心里，别把你的内心寄托在任何事物上。你要让你的内心成为空性的。自我和个性不会消失。你死了，然后消失了。就像……就像科蒂卡法师的心灵一样。死神找不到他的灵魂。他死了，灵魂就消失了。死神找不到。所以他去问佛陀。他问：“为什么科蒂卡法师的心灵消失了？”佛陀说：他没有执着任何事物。他结束了他的执着。他不再需要把他的内心寄托在任何事物上，他结束了他的执着。内心的本质是知道。心只能感知，但不要执着于任何事物。它只能感知。如果它是这样的话，它只会感知。如果不是这样，它就会像一个被监禁的人一样。只是接受吗？它有界限吗？你是接受了所有的感觉，还是逃避到了一个茧中？你是否避免去面对事情？你是否在内心设立了一个边界？ 不要逃避，也不要执着于任何事物。如果不逃避，不执着，不加也不减，能够真正地了解你的内心，你就要经常独处，在没有任何帮助的情况下，去了解你的内心。了解你是是否正在逃避。你是在真正地了解，还是在逃避到一个茧中？一个简单的方法是：开放你的眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体这五扇门，不要去触碰任何事物，不要沉迷于任何事物。把手机关掉。在这个时候，不去想任何工作。把心门完全打开，让各种想法和情感进来。只是去感知。只是去感知感知内心的每一个想法，每一种情绪。看看你是否能够只是感知，而不去逃避到一个安全区，也不去执着于任何想法和情感。如果你真的能够只是感知，那么你就可以自然地感知一切。当你死亡的时候，在生命的最后一刻，你的内心就会自然地感知一切，没有自我。就像科蒂卡法师的灵魂一样，就像火焰熄灭一样。佛陀对阎摩（死神）说：“科蒂卡的心已经停止了执着，所以消失了，就像火焰熄灭了一样。罪业也被消除了。那些追求灵魂的人，已经无法找到他了。” 现在，你知道该如何练习了吗？独自一人，保持安静。不要只是静静地坐着，闭着眼睛。不要沉浸在任何情感中。只是去感知，通过心门去学习。这就像七岁的小沙弥教帕菩提拉比丘一样。帕菩提拉记得佛陀的教诲，并去教导他人，但他自己却做不到。所以佛陀说：“你就像一片空叶子。”帕菩提拉感到羞愧，并想要找到一个人来教导他，但他找不到。所以他不得不屈尊拜七岁的尼拉为师。尼拉给了他一个谜题：是什么东西长长的，有一段距离长长的，厚厚的，宽宽的？答案是“我们自己”。尼拉还说：“在这个长长的东西里，有六个洞，里面住着蜥蜴。这些蜥蜴喜欢出去寻找欲望。”那么，该如何抓住这些蜥蜴呢？“这很简单，它们从哪个洞出来，就抓住哪个洞。”尼拉继续说：“但是有六个洞啊，如果你抓住了这个洞，它又从另一个洞跑出去了。”尼拉说：“关闭五扇门，只打开一扇门，那就是心门。不要去管眼睛、耳朵、鼻子、舌头和身体，不要让它们沉迷于任何事物。”坚守心门，让它百分之百地开放。不逃避到安全区，只是去感知。只是去感知，看看是否有什么东西在吸引你，你是否迷失了。通过真实的情况来学习，你就会变得擅长于此。你就会能够在不迷失的情况下，感知一切。就像在眼睛、耳朵一样，喜欢的东西就会被吸引，不喜欢的东西会被推开。正是这样。明白了。有了智慧，才能走上正道。那都是没有用的。我们的目的是不执著。当我们能做到不执著时，外在的事情自然而然就能做好。重点是让心不要执著。比如，如果我们执著于平静的心，我们的内心就会变得僵化，无法接受其他的事物。内心要能同时有光明、平和和智慧。就像在你的工作中一样，我们也要运用智慧。你可以自己去试试看，看看你会有什么样的感受。这样，你就能真正地了解一切。如果有任何事情打扰了你，就只是去感知，不要批评自己。在任何时候都要接纳你所经历的事情。内心只是如实感知。理解这一点非常重要，这样当外在世界的事情发生时，你就可以用你的技能去处理。 所以你必须练习独处，然后去辨别真相，不是吗？你有做到不逃避和不执着吗？你有真正地了解自己吗？一个人需要经常独处，来了解自己的内心，在没有任何帮助的情况下。看看自己是否真的只是在感知？你用什么方式了解的呢？一种简单的方法是，关闭眼睛、耳朵、鼻子、舌头和身体这五扇外在的门，不接触任何事物，不要让你的内心沉迷于任何事物。关掉手机，不去管工作。然后完全打开你的心门。让所有的想法和情绪都进来。尽可能完全地打开它，然后只是去感知。只是感知你的每一个想法和情绪。看你是否能只是感知，而不是逃到一个安全的地方，或者沉溺于任何想法和情绪中。真的只是去感知吗？如果你真的可以做到这一点，那么你将能够自然地感知所有的事情。当你死后，在你生命的最后一刻，你的内心会自然地感知一切，没有自我。就像帕-古提卡法师的意识那样，就像火焰熄灭了一样。佛陀告诉阎摩王说，帕-古提卡的心已经结束了所有的执着，所以它已经消失了，就像火焰熄灭了一样。那些负责灵魂的人无法再找到他了。现在你知道怎么练习了吗？你必须独处并保持安静。但关键不是坐着不动或闭上眼睛。关键不是沉浸在任何情绪中。只是去感知，以便学习通过你的心门，那唯一的一扇门去感知。这就像七岁的沙弥教导比丘那样。年幼的沙弥能够记诵比丘所教导的一切，但是他自己却无法做到。因此，佛陀说：“你就像一片空空的棕榈叶。”帕菩提拉感到羞愧，并试图找到一个可以教导他的人，但是他找不到。所以他不得不接受七岁的沙弥作为他的老师。这位小沙弥给了他一个谜语，关于一个长长的、厚厚的、宽宽的东西。答案是：“我们自己。”尼拉说，在这个长长的东西里面，有六个孔洞，里面住着蜥蜴。这些蜥蜴喜欢出去寻找各种欲望。你该怎样抓住这些蜥蜴？“这很容易。它们从哪个孔洞出来，你就从哪个孔洞抓住它们。”尼拉说：“但是有六个孔洞啊！如果你抓住这个孔洞，它就会从另一个孔洞逃走。”因此，七岁的沙弥说，关上那五扇门，只留下一扇门打开，那就是你的心门。对于你的眼睛、耳朵、鼻子、舌头和身体，不要去管它们。不要让它们对任何事情感到高兴，与任何事情联系。守卫住你的心门，让它百分之百地开放。不要逃离到你的安全区域。只是去感知。只是去感知，看看有没有什么东西正在吸引你，你是不是已经迷失了。通过真实的生活经历来学习，你就会擅长此道。你将能够认识到一切事物，而且不会迷失自己。你不会被吸引，也不会排斥。如果你有什么开心的事情分享，请告诉我。”你所拥有的一切都是来自修行，一切都会消失不见。我希望能够尽快见到你。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 6. 同一个角色（例如师 或 徒）如果有连续说话，请合并到一起 --- การหลุมตานะคะก็มาพลาดไปหลายช็อตนี้ช็อตสําคัญสุดก็โทรศัพท์ดังๆเลยนะอันนี้. ประเทศต้องแผ่เมตตาจบกรรมในเวียนให้เยอะแยะ. มากเมื่อกี้ตั้งใจฟังมากก็กดปิดไปหนึ่งรอบแล้วว่าเป็นน้องโทรมาก็สุดท้ายวางไปก็เป็นเบอร์โรงบาลโทรมาแสดงว่าด่วนจริงก็ต้องเดินออกไปรอบจนได้สุดท้ายก็ท่าช็อตสําคัญอยู่เหมือนเดิม. ถึงใครจะสําคัญยังไงสู้ใจเราไม่ได้สัตว์สําคัญอยู่ที่ใจเราแล้วตอนเนี้ย. กดทิ้งนะรอบที่แรกรอบแรกอ่ะมันกดครั้งที่2กดไม่ลองกดไม่ลงอันเนี้ยเบอร์โรงบาลนี่กดลงทีไรงานนี้มีเรื่องทุกทีแล้วอันนี้กดทิ้งฮะ. ก็เสียงโทรศัพท์จะวุ่นวายยังไงงานเสียชีวิตวุ่นวายยังไงแต่ใจสงบนิ่งใช้ได้. ก็คือแปลว่าก็. อย่างก็ตอนนี้ก็เปลี่ยนวิธีปฏิบัติตัวเองดีกว่าค่ะงานนี้จากเดิมพยายามจะนั่งสมาธิบอกว่านั่งไม่ค่อยรอดเงี้ยค่ะเพราะว่ามีปัญหาว่าเป็นคนที่อยู่นิ่งไม่ค่อยได้อย่างเนี่ยค่ะแล้วก็ใจไม่ค่อยนิ่งเงี้ยค่ะมันก็จะวอกแวกไปมาก็เลยเปลี่ยนไปตรงกรมตอนที่หลวงตาสอนเนี่ยนะคะพอจงกลมแล้วอย่างที่หลวงตาบอกว่าเห็นก็เห็นให้รู้มันเห็นแล้วก็แล้วก็ปล่อยมันไปเดินก็รู้มันเดินรู้มันก้าว. กลายเป็นว่าหลังหลังเริ่มเอ๊ะฟุ้งซ่านกว่าเดิมเนี่ยมันเห็นไปหมดเลยค่ะเนี่ยค่ะเห็นว่าก้าวเห็นว่าเดินเห็นว่าเหยียบเห็นว่าย่างก็รู้สึกแบบเอ๊ะมันก็ไม่นิ่งเหมือนเดิมเหมือนรู้สึกว่าตัวเองยังยังไม่ถึงจุดที่ต้องการความสงบและความนิ่งพอในการในการที่จะทําวิจัยมันได้พักหรือใจมันไม่ไม่คิดอดเเงี้ยค่ะก็เลยตอนนี้ก็เลยเปลี่ยนมาเป็นงั้นก็รู้สึกว่าการอยู่นั่งการนอนดีกว่าค่ะรู้สึกว่าบางทีมันล้ามากจากการทํางานทําอย่างอื่นไม่ไหวก็เลยกลายเป็นฝึกมา. ให้รู้ตัวเองว่าสติเป็นตัวงั้นนะฮะรู้แล้วก็วางนิ่งเฉยไปไม่ไม่รับรู้ไม่รับรู้ภาวะภายนอกก็เลยกลับมาเป็นภาวนาพุทโธตอนนอนแทนอะนะคะก็รู้สึกว่านิ่งขึ้นก็คือพยายามนับพุทโธจนกระทั่งตัวเองหลับไปค่ะก็3ารถคุมได้ดีและยาวขึ้นค่อนข้างดีนะคะรอบแรกแรกก็ดูเฟลเยอะไงคะเพราะว่านับใหม่จนกระทั่งไม่รู้ว่ารีพีคไปกี่รอบนับหนึ่งไม่ถึง10นาทีเดี๋ยวก็หนึ่งอีกละงานนี้เอ๊ะเมื่อกี้มัน9หรือมัน7ก็ไม่รู้. ตอนนี้ก็กลายเป็นหนึ่งจนถึงรู้ว่าจนสุดท้ายก่อนจะรู้ว่าหลับลงนะเนี่ยถึงเท่าไหรกันนะคะก็เริ่มเริ่มรู้ตัวเองมากขึ้นว่าหนึ่งถึงสุดท้ายก่อนหลับคือเท่าไหร่. บางครั้งก็ไปได้จนเรื่อยเรื่อยยาวมากจนกระทั่งรู้สึกเอ๊ะมันน่าจะเช้าแล้วมั้ยนะงานนี้ก็แอบแอบแว๊บอีกละงานนี้ไปรู้สึกอีกแล้วว่ามันจะเช้าหรือไม่ตอนนี้ก็เลยกลายเป็นว่าแผนที่หลวงตาสอนให้มันรู้ไงคะให้มันรู้ให้มันรู้แล้วก็อ่านจบไปไม่ไปคิดต่อสักทีตอบที่อื่นก็รู้สึกว่าสงบขึ้นจริงพักผ่อนได้ยาวขึ้นจริงซึ่งแต่ก่อน. จะกังวลทุกคืนว่าศัพท์มันจะดังหรือเปล่านะหรือเมื่อคืนเราลืมรับอะไรไปหรือเปล่าเมื่อคืนก่อนจะนอนเราลืมทําอะไรก่อนนอนมั๊ยอะนะคะก็เลยรู้สึกว่าหลับไม่สนิทเช้ามาก็เพลียกินกาแฟเดี๋ยวนี้ก็รู้สึกว่านอนน้อยลงนะคะ. เเวลาที่นอนสั้นลงเพราะงานเยอะขึ้นแต่รู้สึกนอนได้เต็มอิ่มมากขึ้นรู้สึกเช้าตื่นมาเฟสขึ้นเยอะไงคะรู้สึกว่าเช้ามาอ้าเราทํางานได้ดีเหมือนทุกทุกวันที่เราไม่ต้องกินกาแฟเพื่อให้มันอยู่ได้นะคะก็ต้องกราบขอบคุณหลวงตาที่แบบทําให้รู้สึกว่าทุกอย่างดูเปลี่ยนไปและดูดีขึ้นนะคะชีวิตมันดูเปลี่ยนไปเหมือนกันกับการที่ต้องพึ่งอะไรมากมายในการทําให้เราอยู่ได้ในหนึ่งวันกลายเป็น. อยู่กับใจตัวเองเงี้ยแล้วก็พยายามสงบได้เยอะขึ้นเงี้ยค่ะ. ก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทําถูกขนาดไหนแต่รู้สึกว่าเปลี่ยนตัวเองได้แล้วก็สามารถทําให้ผู้อื่น. ดูรอบข้างเราเค้ารู้สึกได้ว่าเราเปลี่ยนไปแล้วเราสามารถอยู่กับเค้าได้เราสอนเค้าได้ด้วยไงคะ. ก็ถูกต้องแล้วถ้ามัน. ดีขึ้นตัวเราก็รู้สึกเราดีขึ้นแล้วก็คนรอบข้างก็รู้สึกว่าเราดีขึ้นมันก็ถูกต้องแล้วที่เราไปพนมมาทั้งหมดแล้วก็ดีขึ้นแล้วเออ. แล้วตอนนี้เป็นยังไงอ่ะ. ในเรื่องในเรื่องตอนเนี้ยในปัจจุบันนี้ขณะนี้ปัจจุบันนี้ถามว่าเป็นยังไงบ้างก็รู้สึกว่ารู้รู้เท่าทันค่ะรู้รู้ว่ารู้ว่ามีสิ่งเกิดขึ้นและรู้ว่าเนี่ยค่ะมันเกิดขึ้นแล้วมันก็ปล่อยได้เยอะขึ้นวางได้เยอะขึ้นแล้วก็สามารถจะไปรับรู้สิ่งใหม่ที่เกิดขึ้นแล้วก็พยายามหยุดไม่คิดต่อได้ดีขึ้นเงี้ยไม่ไม่เอาเก็บไปคิดเองหรือมโนเองหรือเอาไปพยายามจะไปสร้างจินตภาพตัวเองอันเนี้ยค่ะ. คือไอ้ไอ้ที่พูดนั้นก็ยังไม่ใช่ไม่ใช่เดี๋ยวนี้ปัจจุบันนี้ทุกนาปัจจุบันนี้เมื่อกี้ก็คือไอ้เรื่องโทรศัพท์เรื่องอะไรเนี่ยก็คือก็ดีขึ้นแล้วใกล้เข้ามาและใกล้เข้าถึงปัจจุบันนี้แหละค่ะแต่ก็ยังเป็นเมื่อกี้อยู่. แล้วที่3นี่คือทุกขณะปัจจุบันนี้มี. ยังไง. ทุกขณะปัจจุบันนี้เลยวันนี้เดี๋ยวนี้ถามคือธรรมะคือลงที่ปัจจุบันน่ะทําปัจจุบันน่ะทําเดี๋ยวนี้ปัจจุบันนี้เป็นยังไงตอบยังไงดีอะปัจจุบันนี้เป็นยังไงล่ะก็ปัจจุบันนี้. เอาว่ายังไงเอาว่า. เอาเอาไว้อยู่กับปัจจุบันได้เยอะขึ้นนะไม่ไม่ปุ๊บวับปุ๊บปั๊บนะปกติเอาเอาถ้าว่าเอาเอาแต่ก่อนมานิดนึงอะแต่ก่อนฟังหลวงตาจะได้ประโยคนึงแล้วก็ไปไหนไม่รู้หายไปไกลแล้วกลับมาได้ปุ๊บนึงก็จะต่อไม่ค่อยติดไงต่อก็จะงงงงเดี๋ยวนี้ก็คือเราจะเมื่อกี้พยายามนั่งรู้สึกแบบมีเวลามานิดเดียวแล้วแล้วก็มีเวลาน้อยรู้สึกเราต่อได้จนจบม้วนเงี้ยจนกระทั่งโทรศัพท์มันดังแล้วดังอีกก็รู้สึกอ่อม้วนขาดอีกแล้วงานนี้รู้สึกโทรศัพท์มันดึง. ไปแล้วงานนี้. ถามว่าปัจจุบันสติดูดีขึ้นอย่างเงี้ยอยู่ได้กับตัวเองมากขึ้นไม่ค่อยวอกแวกแล้วก็ไม่ค่อยไม่ค่อยเอาไปรับรู้สิ่งอื่นรอบนอกมากขึ้นนะคะ. ไม่รู้ตอบตรงคําถามมาได้. มาตรการความเข้าใจทั้งหมด. ใจเป็นยังไง. ใจตอนนี้ใช่มั้ยคะใจสบายขึ้นเงี้ยค่ะรู้สึกว่า. มันโล่งขึ้นนะมันโล่งขึ้นมันเบาขึ้นมันมันรู้สึกว่ามันไม่ทุกข์ไม่ร้อนดีกว่าไงเนี่ยค่ะกับภาวะที่มันเปลี่ยนแปลงทุกวันแต่ก่อนรู้สึกเยอะกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นเงี้ยตอนนี้ก็รู้สึกว่ามันก็เกิดของมันทุกวันแต่เราก็ไม่ไม่ได้ไป. ทุกเดือนร้อนกับมันก็รู้ว่ามันมีอย่างเงี้ยเรารู้มันก็มันก็มีอย่างเงี้ยเราก็. เอาว่าถึงว่าวางเฉยมั้ยก็ไม่ถึงกับวางเฉยไม่ถึงเลเวลศูนย์ไงแต่มันก็ไม่แบบดีดปี๊ดขึ้นไปหรือจมดิ่งลงไปมากเท่าเดิมดีกว่าถ้าอาการของใจ. ทุกความคิดทุกกิริยาการใจใจจะสบายไม่สบายให้เหมือนกับที่เราบอกว่าสภาวะภายนอกเราสามารถที่จะรับรู้มันได้. อย่างไม่ได้มีปัญหากับมัน. ไม่หนีแล้วไม่มีปัญหากับมัน. ถ้าขณะปัจจุบันทุกขณะปัจจุบันเนี่ย. ภายในจิตใจเราเนี่ย. มันเป็นยังไง. เราสามารถรับรู้ได้เหมือนที่หมอบอกว่าเดี๋ยวนี้เราสามารถรับรู้ที่ภายนอกได้โดยที่ใจเราไม่เข้าไปมีปัญหากับมันแต่เราก็ไปแก้ปัญหาแต่ใจเราไม่มีปัญหากับมันค่ะเราปล่อยวางได้. แต่เราก็ไม่หนีมาไม่มีปัญหาแต่เราก็รับรู้ปัญหาแล้วเราก็ไปแก้ปัญหาได้ใช่ค่ะใจเรารู้สึกว่าปล่อยวางได้มากขึ้นเราอยู่กับปัจจุบันเราปล่อยวางเราอยู่กับปัจจุบันมากขึ้นใช่อยู่เพราะว่าเราปล่อยวางได้มากขึ้นเราอยู่กับปัจจุบันมากขึ้น. นี่ก็เลยบอกหมอว่าไอ้ตัวเนี้ยมันคือไปนอก. ออกไปนอกสิหมอปล่อยวางเลย. ไม่มีปัญมีปัญหากลับบ้านแล้วหมอก็ไม่หนีมัน. เอาเข้ามาใกล้เข้ามาอีกถึงใจคืออาการของจิตใจของเราจิตใจมันเป็นยังไงในทุกขณะปัจจุบัน. ไม่ว่าจะมีปัญหายังไงภายในใจเราโว้วว่าไงก็ตาม. มันก็เหมือนกับปัญหาภายนอกทั้งหมดเรื่องราวภายนอกทั้งหมดหมอปล่อยวางมันได้. ปล่อยวางมาได้ไม่หนีมันแล้วก็ปล่อยวางมันได้. ทุกขณะปัจจุบันเหมือนกับปัญหาภายนอกที่จะเราปล่อยวางมาได้แต่เราก็ไปแก้ปัญหามันแต่มันก็ไม่ได้ดึงเราไปให้ดูจากปัจจุบันได้เราปล่อยวางไม่ได้มากขึ้นและเราก็ไม่ได้ดีมันด้วยอาการความคิดความรู้สึกของใจ. มันมีปัญหายังไงหรือไม่มีปัญหายังไงเราก็ปล่อยวางมันได้เราก็ไม่ยึดติดอะไรซักอย่างเดียวเรารับรู้ทุกอย่างตอนนี้เป็นงี้ตอนนี้เป็นงี้ตอนนี้มันดีตอนนี้สบายตอนนี้ไม่สบายตอนนี้มันโล่งดีตอนนี้มันมันไม่โล่งตอนนี้มันมันคิดดีเออตอนนี้มันคิดไม่ดีมันเป็นยังไงก็ตามล้วนแต่มันเหมือนกับสภาวะภายนอกไปเลย. แต่เราไม่ยึดติดใครมันก็สภาวะภายนอกตอนนี้ดีมากเลยไม่มีปัญหาเข้ามาเลยวันนี้ดีทั้งวันคนไข้ก็ดีครอบครัวก็ดี. เออก็รู้แค่รับรู้ว่าดีเดี๋ยวก็เขาก็ไม่ดีเออไม่ดีก็รับรู้ว่าไม่ดีถ้ามีปัญหาก็แก้แต่ไม่ดีแต่ใจไม่มีปัญหาเค้าก็ไม่ลากอือสภาวะน้องไม่ลากให้เราไม่ลากใจเราไปเราก็เลยอยู่กับปัจจุบันได้ที่จะฟังอะไรก็ทําได้จะฟังก็ฟังได้จะฟังน้ําตาลก็ฟังได้จะทํายังไงก็ทําได้เพราะว่าภายนอกจะดีไม่ดีไม่ลากเราไปเลยพอเค้าดีมากก็โอ๋เค้าชื่นชมมากเราก็เค้าลากเราไปได้ไอ้นี้ก็หลุดจากตรงปัจจุบันเค้าไม่ดีก็ลากไปพอเราไม่. ติดดีเราจะไม่ทุกข์กับสิ่งที่ไม่ดีอือ. เราก็รับรู้ได้อยู่กับปัจจุบันรับรู้ได้ตามความเป็นจริงเออตอนนี้ก็ดีตอนนี้ก็ไม่ดีตอนนี้ดีตอนนี้เครื่องมันดีตอนนี้เครื่องไม่ดีคนดีก็ไม่ดีคนไข้ดีกว่าคนไข้ไม่ดีอ่อเรารู้ได้เรารู้ได้แล้วก็มีปัญหาก็แก้ไม่หนีมีปัญหาก็แก้แต่ไม่มีปัญหากับใจ. อาการของใจทุกชนิดไม่ว่าจะดีไม่ดีไม่มีปัญหากับใจไม่มีปัญหาเข้าใจ. ก็เห็นว่าเรื่องคดีเรียกว่าดีด้วยดีมันก็ไม่ดีไม่มีปัญหากับใจทุกขณะปัจจุบัน. อันเนี่ยใกล้เข้ามาถึงใจนะ. อันนี้เป็นปัจจุบันจริงจริงอือ. กินอีกจะพูดอย่างขยับไปเป็นอดีต. แต่ตอนนี้เป็นปัจจุบันจริงจริงการเป็นปัจจุบันจริงจริงเนี่ยเค้าจึงเรียกว่าทําธรรมะคือปัจจุบันคือปัจจุบันรับรู้ปัจจุบันตามความเป็นจริง. ไม่โหยหาสิ่งใดได้แต่แค่รับรู้ทุกอย่างตามความเป็นจริงไม่โหยหาความสุขสบาย. ถ้าเราไปโหยหาความสุขสบายมันก็หนีปัญหา. อันนี้ความสุขสบายก็ไม่โหยหาอาการหัวใจที่ไม่สุขสบายก็ไม่รังเกียจรับรู้มันทุกอย่างตามความเป็นจริง. แต่มันไม่มีปัญหาเข้าใจก็แล้วกันแค่นี้แหละพ้นทุกข์เลย. เมื่อกี้ที่บอกว่าเราฟังไม่ทันทิพย์ออกไปโทรศัพท์ไหนอยากจะฟังมาเลยช็อตเด็ดก็คืออันนี้น้ําไหลนิ่งอาการของใจเปรียบเหมือนน้ําน้ําที่ไหลแรงมาก. แต่ใจสามารถสงบนิ่งไปได้ในท่ามกลางความร้ายแรง. เราบอกว่าอยู่ในท่ามกลางปัญหาครอบครัวเรามีครอบครัวมีลูกอยู่ในการงานมีปัญหาแต่ใจสงบนิ่งได้ใจสงบได้ในท่ามกลางความร้ายแรง. ที่หลวงพ่อชาหลวงพ่อโทท่านก็น้ําไหลนิ่งแสดงว่าท่านจะให้รับรู้อาการของใจเป็นปัจจุบันทุกเมื่องี้ปะคะงานนี้เป็นน้ําไหลนิ่งอืม. ก็คือรู้แต่ดูอาการของใจตลอดเวลาว่าอะไรแล้วก็ยอมรับมันแล้วก็กวางมันเห็นมันเป็นธรรมชาติแล้วก็คือวางไว้ตรงนั้นไม่ต้องไม่ต้องไปคิดหรือไปไปไปแต่งมันต่อกันดีกว่าถูกต้องอะไรเราที่ทั้งชีวิตเราเกิดมาไม่เช่นพวกชาตินิดเดียวทั่วอนันตกการเกิดมาเจอทุกวันนี้บางทีเราไม่เคยพบชาติที่สงบเลยแต่ท่ามกลางความวุ่นวาย. และท่ามกลางความวุ่นวายของจิตใจเราไม่เคยพบใจที่สงบเลยในท่ามกลางความวุ่นวายของโลกเราทั้งชีวิตตลอดมาชั่วอานาการเป็นกัปกลับเราอาจจะไม่เคยพบความทุกข์ใจที่สงบในท่ามกลางความวุ่นวายท่านเลยเคยพบมาแล้วเนี่ยพบชาติจะสั้นไปเรื่อยเรื่อยที่เราจะต้องไปเวียนวนมันจะสั้นไปเรื่อยเรื่อยสั้นไปเรื่อยเรื่อยจนที่สุดฮะภพชาติมันไม่รู้จะไปไหนต่อเพราะว่ามันเข้ามาถึงใจที่ใจที่สงบจากความเคลื่อนไหว. เพราะการที่จะไปพบชาติต่างต่างได้ไปจากความเคลื่อนไหวเพราะโลกมีแค่กามโรครูปโลกกามโลกก็ต้องไปจากจิตที่ปรุงแต่งไปเสพกามธุรกิจเสียงสัมผัสรูปปรโลกหรือรูปหรือรูปประพรมต้องปรุงแต่งไปเสพอารมณ์ชั้นรูปประชานอะรูปพรหมเอารูปโลกก็ต้องปรุงแต่งเสพอารมณ์ประชานล้วนแต่เป็นความปรุงแต่งทั้งหมดเป็นความเคลื่อนไหวทั้งหมด. ถึงบอกว่ายาวนานมาที่เราเวียนวนอยู่ในภัทรสงสารเราไปเป็นส่วนที่เคลื่อนไหวหมดเลยเราไม่เคยพบใจที่สงบน้อยคนมากที่จะมีโอกาสพบที่ว่าน้ําไหลนิ่งกิริยาอาการในใจของตัวเองทั้งหมดสิ่งที่มันเคลื่อนไหวในใจทั้งหมดเหมือนน้ําไหลแต่ใจสงบนี่เมื่อไรเป็นใจที่สงบได้แต่ความวุ่นวายนั่นไงมันก็จะพ้นจากภพชาติ. พ้นจากความทุกข์ได้เพราะสิ่งใดเป็นความเกิดเป็นความเปลี่ยนแปลงเป็นความเคลื่อนไหวสิ่งนั้นเป็นทุกข์สิ่งใดพ้นจากความเคลื่อนไหวสิ่งนั้นพ้นทุกข์เพราะฉะนั้นภพชาติทั้งหมดทั้งภพทั้ง3ไปจากความเคลื่อนไหวไปจากความทุกข์ทั้งหมดการเกิดย่อมเป็นทุกข์ทั้งหมดในภพใดทุกชาติการไม่เกิดอีกไงย่อมทนทุกข์ก็คือใจที่สงบจากความเคลื่อนไหวพ้นทุกข์ในปัจจุบันและพ้นทุกข์อย่างเป็นอมตะ. สเกรัตน์คนเดิมเราจะจําได้นั่งข้างหลังโน่นเราพูดครั้งแรกจําได้ไหมจําได้เราเจอหน้าครั้งแรกเราว่ายังไงก็ครั้งแรกตอนนั้นข้างหลังก็ตอนนั้นเดินตามตามน้องคนนึงมาด้วยอารมณ์ก็ไม่เคยฟังธรรมก็ไม่รู้ว่าคุยอะไรกันฟังแทบไม่รู้เรื่องได้สักหนึ่งส่วนหรือร้อยส่วนไงก็ถามไปว่าเอ๊ะเขามาทําอะไรกันนะฮะฟังก็ไม่ค่อยเข้าใจอ่ะแล้วก็บอกว่าเอ๊ะทําไมมันถึงดูฟังยากจังฟังไม่เข้าใจไม่รู้เรื่องเลยอ่ะนะคะ. คือตอนเข้ามาก็ไม่มีความสงบเลยดีแบบว่าก็มีคําถามอดเวลาว่าทํามาอ่ะทําอะไรกันนะเนี่ยฟังก็ไม่เข้าใจถามทุกคนก็ดูแบบอืมนิ่งนิ่งแล้วก็นั่งงุ้งงิ้งงุ้งงิ้งเดี๋ยวก็เล่นไลน์เดี๋ยวก็มือถือดังเดี๋ยวก็โน่นนี่นั่นรู้สึกว่าเออนะพอไปไปมามาเออมันกระดูกแบบเริ่มรู้สึกอยากรู้กับเค้าบ้างด้วยความที่เป็นนิสัยส่วนตัวว่าเอ้ยเค้าทําอะไรกันก็อยากรู้เค้าบ้างก็เริ่มพยายามจะฝึกตัวเองจะฟังเป็นผู้ฟังที่ดีดีกว่าตอนแรกเป็นผู้ฟังที่รู้. ต่อต้านหรือไม่อยากฟังด้วยซ้ําเอ๊ะอะไรก็ไม่รู้ฟังไม่เข้าใจใช่มั้ยก็รู้สึกแบบเออ. พอฟังเสร็จแล้วก็ไม่เชื่อนะด้วยความเป็นคนดื้อก็เลยเอาไอ้มันเป็นไปได้จริงหรอคนเราจะทําได้จริงๆในการที่รู้อยู่กับปัจจุบันแล้วก็ปล่อยวางก็เลยพลายกับการทํางานในชีวิตปัจจุบันนั้นนะคะก็เลยแบบเออนะ. มันดีขึ้นจริงจริงแต่ก็ดีขึ้นไม่ทั้งหมดเพราะด้วยความที่มันยังน่าจะยังรู้ไม่หมดรู้เป็นก็ตอนต่อมเพราะฟังแล้วก็หายไปไหนก็ไม่รู้แล้วก็มาอีกทีนึงก็รู้สึกแบบอ๋อพอเอามันมาปะติดปะต่อพยายามจะฟังบ้างอ่านบ้างก็บอกอ๋อเรารู้จริงป่ะแต่เรารู้ไม่หมดรู้ผิดแล้วก็คิดผิดแล้วก็หลงผิดทําให้เราเอาไปคิดต่อผิดผิดมันก็เลยกลายไปแบบยิ่งกระเจิงหนังก็อ่างั้นก็เอามาใหม่. ครั้งที่2ที่มาก็. เป็นตั้งใจเป็นผู้ฟังอย่างดีนะคะตั้งใจฟังแต่ด้วยความที่ว่ามันเหนื่อยมากก็เหมือนเดิมฟังอยู่แล้วก็หลับแล้วหลับตื่นขึ้นมาแป๊บนึงฟังต่อก็บอกว่าไม่ไหวแหะทําไมจิตมันยังไม่เป็นผู้ที่ก็ตื่นจะฟังในสิ่งที่สิ่งที่ทุกคนรู้สึกว่ามันมันมันน่ามันทําให้เราเปลี่ยนแปลงทําให้เรารู้สึกจิตใจตัวเองรู้จักภาวะตัวเองรู้สึกว่า. วันที่2มาคราวนี้ตั้งใจมากนอนหลับหัววันเลยนะมาถึงแบบมามาเป็นผู้โล่งโล่งเป็นแก้วน้ําโล่งโล่งวันแรกแรกมาแก้วเต็มมากวันที่2ครึ่งแก้วครึ่งแบบเละเละได้ทั้งเรื่องอารมณ์แบบวันที่3เป็นแก้วโล่งโล่งพอวันที่3เป็นแก้วโล่งครั้งถัดถัดมารู้สึกแบบคราวนี้แก้วที่มันเคยโล่งมันไม่โล่งนะมันเต็มด้วยน้ําใหม่ที่ใส่อยู่เดิมอะน้ําเดิมขุ่นมากรู้สึกว่าถ้าทําอะไรกันเนี่ย. ก็รู้สึกแบบเปลี่ยนตัวเองได้ดีขึ้นอยู่กับตัวเองมากขึ้นแล้วก็สงบขึ้นเยอะอะอันนี้ดีกว่า. แล้วก็พยายามหาทางหาหาวิธีตัวเองดีกว่าหาเงินว่าทํายังไงให้ตัวเอง. ปรับปรุงตัวเองได้ดีขึ้นนะคะแล้วก็อยู่กับตัวเองอยู่กับปัจจุบันและก็อยู่กับจิตตัวเองมากขึ้น. คือหลายหลายวิธีที่อาจารย์ถามสอบถามตอบออกมาบางทีก็ลองเองแล้วไม่ไม่ไม่ไม่เวิร์คด้วยความเป็นนักวิทยาศาสตร์นะคะก็เลยมีความต่อต้านตัวเองสูงมากว่าแบบอืมอยากลองเองมั่งอยากลองผิดลองถูกมาสักระยะหนึ่งแล้วค่อยรู้ว่าไอ้สิ่งที่เราลองเนี่ยมันจริงจริงก็มีคนลองมาแล้วนะถึงจะลองใหม่ใหม่. แล้วมันก็เลยรู้สึกแบบเออมาเป็นแก้วเปล่าเปล่าดีกว่าเราไม่ต้องลองแต่เรามามาดูว่าเขาคิดยังไงแล้วเราก็เอาไปเอาไปเอาไปทดลองเองนะฮะเอาไปลองเอาไปทดลองเองไม่ต้องคิดเองหรือไม่ต้องไป. ไปจับนู่นจับนี่มายํายําเองก็เลยกลายเป็นว่าเออรู้สึกแบบ. การเป็นน้ําคือทํามาตั้งแต่ครั้งแรกเป็นน้ําที่เป็นแก้วที่เป็นแก้วเปล่าเปล่ามันอาจจะไปได้เร็วกว่าการที่มาวันแรกเป็นแก้วเต็มน้ําเต็มแก้วแล้วน้ําขุ่นคลั่งเลยนะเอาว่าสิ่งนึงที่เอามารู้สึกขึ้นขึ้นมาเองได้คิดขึ้นมาเองได้แล้วนะวันนึงที่อยู่อยู่โรงพยาบาลด้วยค่ะยกสิ่งที่อยู่รอบตัวใกล้ใกล้เงี้ยค่ะก็ณวันนึงก็โดนตามมาดูคนไข้คนนึง. ก็เห็นเค้าบอกว่าอาการแย่นะแล้วเค้าก็ดูทุรนทุรายอย่างเงี้ยค่ะเค้าก็ดูเหมือนกับไม่มีความสุขเลยดูเหมือนกับเค้าคงรับรู้ว่าเนี่ยอีกไม่นานก็คงน่าจะไปเงี้ยแล้วเค้าแบบเค้าอยู่นิ่งไม่ได้เลยเค้ารู้สึกว่าเหมือนทุกคนทิ้งเค้าเหมือนทุกคนไม่ไม่ดูแลเค้าไงนะคะเหมือนทุกคนพยายามจะบอกเค้าว่าเค้าไม่ไหวแล้วก็ปล่อยไปกับพ่อช่วยหายใจกับเครื่องช่วยหายใจและให้ยายเค้าหลับงั้นอะพอเห็นเค้าทรมานดิ้นพลัดพรากก็รู้สึกแบบทําไมเค้าไม่สงบเลยนะทั้งทั้งที่เค้าอาจจะจากไปเค้าน่าจะสงบกว่านี้เค้าน่า. อยู่ได้กับตัวเองรู้ปัจจุบันมากกว่านี้. ก็พยายามจะเป็นเนื้อหาแก้วน้ําไปสอนเขาสอนไม่ได้เพราะว่าเราก็ยังไม่รู้ตัวเองเลยว่าจริงจริงแล้วแก้วที่สะอาดจริงจริงหรือว่าความสงบของจิตจริงจริงคืออะไรบ้างก็เดินไปบอกเค้าว่าเนี่ยมันเป็นอาการของโรคมันก็เหนื่อยนะเดี๋ยวมันก็ถ้าคุณไม่รู้สึกมันน่ะคุณก็จะไม่เหนื่อย. ตัวร้อนใช่มั้ยรู้สึกใจเต้นเร็วก็รู้ว่ามันเร็วนะมันก็จะได้ไม่รู้สึกใจเต้นเร็วมันก็ไม่เหนื่อยนะถ้าคุณดิ้นอย่างเงี้ยมันยิ่งเหนื่อยยิ่งหายใจฟอดฟอดอย่างเงี้ยก็ยิ่งเหนื่อยพอคุณเหนื่อยพยาบาลเห็นเข้าเค้าก็ให้ยาให้คุณหลับแต่คุณก็ไม่หลับคุณก็ทรมานคุณก็ยิ่งฟุดฟิดฟอดฟอดกับเครื่องอันเนี่ยก็พยายามไปสอนเขารู้สึกแบบเอ๊คนสอนก็ไม่ใช่ว่าจะทําได้เนอะพยายามมากก็บอกไปถึงก็บอกเค้าใหญ่เลยเค้าก็พยายามสู้ใหญ่เลยก็บอก. เฮ้พี่คิดถึงตัวเองก็เหมือนกันเนาะว่าเอ๊ะพยายามบอกให้เค้าทําตามที่เราต้องการกันทําไม่ได้หรอกถ้าเค้าไม่เคยฝึกมาก่อนหรือคิดมาก่อนหรือเคยปฎิบัติมาก่อนบ้างอะนะก็เลยสุดท้ายก็เลยพยายามจะบอกเค้าว่าให้รู้กับที่เค้าเป็นอันเนี้ยแล้วไม่ไม่พยายามจะให้บอกให้เค้าทําตามที่เราสั่งอันนั้นเค้ารู้เค้าเป็นกันนะตอนแรกเค้าสั่งเค้าบอกเค้าอาจจะได้ช้านอนนิ่งนิ่งอย่าขยับเยอะตอนหลังก็รู้สึกสั่งเค้าทําไม่ได้หรอกนะคะสั่งให้ทําอะไรสักอย่างที่เราต้องการอ่ะสั่งไม่ได้. ตอนหลังบอลเค้ารู้ว่าตัวเค้าเองว่าเหนื่อยใช่มั้ยรู้ว่าเหนื่อยพอน่าจะได้แบบไม่ต้องหายใจเร็วคุณหายใจเร็วใช่มั้ยทําให้คุณเหนื่อยเค้าหายใจช้าลงนะคุณดิ้นมากใช่มั้ยคุณเลยเหนื่อยอะเค้าดิ้นน้อยลงฮะเริ่มแบบเป็นเป็นการฟีดแบคที่แบบ. คุณขยับขาไปมาเนี่ยกับเตียงที่เค้าผูกไว้ถ้าคุณไม่ขยับเค้าก็จะไม่ปลูก. คุณใช่มั้ยเอ๊ะเค้าทําได้เค้าอยู่นิ่งนิ่งขึ้นแล้วเค้าก็หลับได้ดีขึ้นพยาบาลก็เดินมาบอกหมอไปทําอะไรเค้านะบอกว่าก็บอกให้เค้ารู้ว่าทําอะไรอยู่เค้าจะได้ทําน้อยลงไม่งั้นเค้ายังทําก็ยิ่งแล้วเค้ายิ่งสู้กับเค้าอะไรอย่างเงี้ยเค้าก็ยิ่งลงจริงนะแล้วขออนุญาตเข้ามาเค้ารู้สึกเออปราบปลื้มกับเราว่าเมื่อกี้เข้ามามันคนละคนกันเลยนะเกรียนกับจะพังทุกอย่างแบบเละหมดเลยอันนี้บอกเออเนาะก็เลยแบบคิดกับตัวเองว่าแบบจริงด้วยเราก็เหมือนคนดื้อคนนึงตอนที่เราอยู่บนเตียงเหมือนกัน. วันแรกเราก็ดิ้นอย่างเงี้ยแหละเราก็สู้อย่างเงี้ยเพราะรู้สึกว่าแบบไม่ใช่อ่ะมันไม่ใช่มันไม่มีมันไม่อยู่จริงมันเป็นไปไม่ได้อะนะพอตอนหลังเริ่มแบบเข้ามาหาตัวเองมากขึ้นเอ้ยทําได้ฮะเรายังสอนคนไข้ได้เลยมันจะสอนตัวเองไม่ได้ก็เลยแบบไม่มาปรับกับตัวเองอะนะคะนั่นคือจุดแรกที่เริ่มรู้สึกว่าแบบอืม. เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งนึงที่ในตัวเองก็เออจริงเนอะเราสอนคนอื่นพยายามจะสอนเค้าแต่เราไม่เคยสอนตัวเองไม่เคยบอกตัวเองไม่เคยฝึกตัวเองพยายามจะสอนคนโน้นคนนั้นคนนี้ตลอดเวลาไงคะให้เค้าทําตามที่เราอยาก. ให้เราเป็นแต่เราไม่เคยสอนตัวเองว่าให้เรารู้ว่าเราคืออะไรอยู่ตรงไหนทําอะไรได้บ้างอันเนี้ยเราไม่รู้ตัวเองดีกว่าอะนะฮะ. ก็เลยแบบอืมแบบ. พอตอนนั้นก็ได้แบบเป็นไอเดียว่าอะเราจะเป็นน้ําเราจะเป็นแก้วที่ไม่มีน้ํามาสักวันนึงเพื่อให้อย่างน้อยมันจะได้มีอะไรเติมมาได้บ้างอันเนี่ยก็ถือว่าสําเร็จไปส่วนใหญ่นะคะแล้วก็ไปเติมเองด้วยการพยายามฟังหรือพยายามฝึกด้วยการแบบนั่งอยู่ในรถก็ฟังสิธรรมะพยายามฟังพยายามฟังไอ้เนี่ยค่ะเอ็มพี3แต่ก่อนก็เปิดเพลงดังลั่นเลยแล้วก็ร้องตาม. ตอนนี้ก็เปลี่ยนวิถีใหม่ก็บอกเพื่อนที่ดังด้วยบอกไปว่าเฮ้ยแบบว่าแกเปลี่ยนไปเยอะจริงจริงแล้วงานนี่นะไม่เคยไม่เคยเจอสภาพนี้เลยแม่งเดี๋ยวเราก็ฟัง. อีธรรมมะบอกว่าเออมันก็แบบลองเปลี่ยนดูสิบอกว่าชั้นก็เป็นเหมือนกันตอนแรกแรกชั้นก็อย่างเงี้ยแหละ. ไม่ลองไม่รู้ไม่ทํากันเนี่ยกูดื้อมากกว่านี้อีกตอนหลังหลังบอกก็ต้องลองดูเองอันเนี่ยบอกชั้นบอกให้แกทําแกไม่ทําหรอกเชื่อสิเหมือนชั้นตอนแรกก็ทําหรอกงั้นอะแกบอกว่าต้องดูเองรู้เองแล้วทําเองปฏิบัติเองแล้วจะเกิดขึ้นกับตัวเองอะค่ะแล้วก็จะรู้ว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไปได้อะนะฮะจนสุดท้ายณวันนึงก็. พูดขึ้นมาเองประโยคนึงทั้งที่คิดอยู่เองว่าแบบไม่ควรไม่น่าจะพูดขึ้นมานะการกําลังนั่งกําลังนั่งเขียนรับคนไข้อยู่ก็ดูกับน้องอยู่ว่าเอออะไรกันนะเนี่ยทําไมคนไข้มันก็น่าจะถึงวาระที่เขาโอเคแล้วเขาคนไข้ก็รู้ตัวเขาแล้วเขาไม่ไหวกันเนี่ยเขาก็บอกญาติญาติว่าเขาขอไม่ใส่ท่อนะไม่ต้องทําอะไรเขานะเขาขอหลับไปแบบสบายสบายโดยที่เขาไม่ทรมานไม่เหนื่อยไม่ทุกข์ด้วยการไม่พยายามยื้อเข้าไว้ในสิ่งที่เขาเป็นสังขารที่เขารู้สึกเขาทรมานเขา. ป่วนแต่กลายเป็นคนที่ไม่ยอมคือญาติแต่คนไข้ยอมก็บอกเอ๊ะก็เลยถามตัวเองไปว่าในเมื่อคนไข้เขายอมเองบอกว่าเขาเขาบอกว่าเขาไม่ไหวละตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาเหนื่อยเขาไม่สบายกายไม่สบายใจงั้นอ่ะค่ะ. เค้าปลงทุกอย่างคนไข้ดูแบบดูดูปล่อยได้มากกว่าญาติมากนะคนไข้ก็บอกขึ้นมาอีกประโยคนึงว่า. ว่าแบบร่างกายเป็นของเราร่างกายร่างกายเป็นของผมอันเนี่ยผมมีสิทธิ์คิดเองใช่มั้ยเลือกเองใช่มั้ยใจก็เป็นของผมใช่มั้ยอันเนี้ยผมคิดเองเลือกเองได้ใช่มั้ย. บอกว่าให้ไปบอกข้างนอกเถอะว่าไม่ต้องร้องไห้ไม่ต้องเสียใจเพราะว่าเค้าเลือกแล้วในกายและจิตนี้ว่าเค้าเลือกที่จะเลือกที่จะแบบขอไม่อย่างเงี้ยสงบสงบเค้าไม่เหนื่อยเค้าไม่เจ็บเค้าไม่เพลียเค้าไม่ปวดไม่ต้องพยายามบอกข้างนอกว่าต้องทําอะไรฉันทุกอย่างอันเนี้ยก็บอกโอ้โหตายละไม่เคยเจอสภาพนี้เคยเจอแต่ดิ้นพลัดพรากบนเตียงบอกว่าทําไมสงบได้ขนาดนี้แล้วคํานึงที่คนไข้บอกไปว่า. เราก็ไม่ได้แบบเค้าบอกว่าเค้าก็เคยฝึกมานะแต่เค้าก็ไม่ได้เข้าถึงตําแหน่งที่ว่ามันทําให้สงบได้ขนาดเนี่ยจิตขนาดเนี้ยแต่เค้ารู้สึกว่าการตายเป็นทุกข์. คือทุกข์ที่เขาทุกคนข้างนอกเห็นไหมผมยังแบบผมกําลังจะตายคนที่ทุกข์คือคนข้างนอกเขาทุกข์เขาทุกข์แทนผมผมไม่ได้ทุกข์ผมว่าการที่เกิดคือสิ่งทําให้ผมไม่ทุกข์มากกว่าก็บอกโอ้ตายแล้วบอกอื่นอึ้งไปหนึ่งพรรคผมก็ตายละดิฉันก็ยังเป็นน้ําครึ่งแก้วเหมือนเดิมอารมณ์แบบไม่งั้นจะช่วยเธอนะเนี่ยทําไมเธอจองหนูไม่ทําอะไรเลยงานนี้. ชั้นก็เป็นเดือดเป็นวันก็ยากอยู่ด้วยกันมันก็บอกโอ้โหตายละงานนี้สิ่งที่สอนเราทุกวันในธรรมชาตินี้ที่เราเจอทุกวันในสิ่งแวดล้อมเป็นคนที่สอนเราได้ส่วนหนึ่งแล้วเราก็. ถ้าอย่างที่อย่างที่คิดเองอ่ะค่ะถ้าเราพยายามจะเป็นแก้วเปล่าแล้วพยายามรู้จุดรู้ตัวเองรู้จิตตัวเองเนี่ยไม่เป็นน้ําครึ่งแก้วหรือน้ําขุ่นข้างเหมือนเดิมเนี่ยบางทีแล้วทุกทุกอย่างมันก็สอนเราได้ตลอดเวลาแต่เพียงแค่ธรรมชาติมันสอนแต่เพียงแค่เราไม่เคยไม่เคยไม่เคยจะพยายามเอามันมาเอามันมาแล้วเขามาพิจารณาแล้วมาดูว่ามันทุกอย่างก็คือธรรมชาติมีการสอนเกิดขึ้นเกิดดับเกิดอย่างนี้ตลอดเวลาแต่เราก็พยายามจะบอกไปว่า. ใช่ไหมมันไม่มีอยู่จริงมันไม่เป็นไปไม่ได้อะนะ. ก็พยายามเอาว่าลองผิดลองถูกลองมาเองหลายอย่างนะฮะจนกระทั่งแบบรู้สึกว่าณวันนึงตอนนี้ก็เป็นแก้วใสใสเป็นใบละกันเนี้ยพยายามจะเติมเต็มส่วนที่ตัวเองยังยังอยากรู้อยู่แต่บางทีมันก็. ติดด้วยความที่ว่ามันยังมาไม่ค่อยมีเวลาส่วนหนึ่งไม่ค่อยมีเวลาอีกส่วนก็คือ. ในสัปบาลีบางคําฟังฟังไม่รู้เรื่องนะคะเอาของจริงมากนะว่าเอ้ยพูดอะไรกันนะก็พยายามจะไปเปิดกูเกิ้ลอ่านดูแต่บางทีมันก็เป็นจิตที่มันหลุดไปแล้วงี้ถูกป่ะเพราะว่ามันผ่านตรงช่วงเวลาที่เรา. เริ่มสงสัยว่าเค้าพูดอะไรกันมันก็พยายามเก็บเอาไปหาแต่พอถึงจุดนั้นก็ก็ผ่านเลยประโยคนั้นไปอีกระยะนึงก็เลยรู้สึกว่าการที่มีซีดีหรือวีเอ็มพี3แล้วเรากลับไปฟังตรงตําแหน่งที่เราหลุดเพราะเราไม่รู้ว่าเค้าพูดอะไรกันมั้ยฮะถือว่าเป็นสิ่งที่ดีอะนะคะ. หนูก็คิดว่าหลายคนน่าจะเป็นลักษณะเดียวกันแต่คงไม่กล้าไม่กล้าเล่ายังไม่กล้าบอกว่ามานั่งทําอะไรกันนะในวันแรกแรกที่เดินตามตามกันมานะ. จากวันนั้นมาถึงวันนี้. ถือว่าถ้าคะแนนเต็มเอาเต็ม10แล้วนะตอนนี้ให้ตัวเองสักประมาณ4ถึง5แล้วกันคิดว่าได้ซักครึ่งนึงก็ถือว่าจะเก่งมากอือมีช่วงนึงติดลบด้วยกันอันนี้รู้สึกแบบว่ามันไม่ใช่นะมันไม่ถูกนะ. มันไม่คือเอาว่าไม่ไม่ใช่ไม่เชื่อคําสอนของพระพุทธเจ้านะแต่รู้สึกว่าแบบ. มันมันไม่เคยลองด้วยตัวเองมันก็ไม่รู้ว่ามันมีอยู่จริงหรือไม่ไงในสิ่งที่ทุกคนพูดกันขึ้นมานะแต่ตอนนี้ก็ให้ซักอาร์4ถึง5หรือ10แต้มอะก็คงจะต้องใช้เวลาประมาณใช้การฝึกฝนแล้วก็. โดยมีผู้ชี้แนะที่ถูกต้องไงดีกว่าถ้าถ้าลองเองผิดผิดถูกถูกก็คงเหมือนเดิมเงี้ยค่ะก็อย่างลมล้มคว่ําคว่ําคว่ําแก้วขึ้นคว่ําแก้วลงหรือไม่งั้นก็เตะ6เองด้วยความที่จริงจริงมันถูกแล้วแต่แบบเตะเป็น6เองด้วยความที่คิดว่ามันไม่ใช่หรือไปฟังแล้วมันในอวิชาที่ผิดก็คิดว่าตัวเองอ้าวเติมเต็มแก้วแต่แก้วผิดสะเตะ6เองตั้งแก้วใหม่อยู่เรื่อยเรื่อยไปรู้สึกไม่เต็มสักทีนะคะ. ตอนนี้คิดว่าเปลี่ยนปีเยอะมากนะน่าจะตั้งสัก6เดือนได้มั้ยคะน่าจะเป็น6เดือนได้. มอสการรับนิดนึงว่ามาจากตอนแรกเนี่ยมาจากติดรถสเกลรับมาแบบมีความคาดหมายของทุกทุกคนนะคือตอนเข้ามาฟังคํานี่ก็เหนือความคาดหมายใช่มั้ยเค้าเค้าตอนแรกเข้ามาเดินตามมาแล้วก็เมื่อก่อนหนูเคยได้ยินว่าเวลากลุ้มใจเราไปดึงไอ้แดงอะไรอย่างเงี้ยเมื่อกี้พระภูมิฟังเมื่อกี้แบบมันเหมือนคนละคนเลยอะครับเค้าพูดออกมาจากจากความเป็นธรรมจริงจริงเนอะมันไม่เหมือนเดิม. ด่านนมัสการหลวงอาหารหลวงหมอพรเพชรนะคะก็มีเรื่องอยากจะเล่านิดนึงค่ะแล้วก็อยากจะให้พระอาจารย์ช่วยคอมเม้นต์ว่ามันเราคิดถูกหรือเราคิดผิดอะค่ะครั้งก่อนที่กลับไปเออด้วยว่าเวลาที่เรานั่งหรือว่าเวลาที่เราเจริญสติอยู่อะมันยังมีตัวเข้าไปตึกตัวเข้าพเข้าไปส่องดู. ตลอดไรเงี้ยว่าเออเอ๊ะมันถูกไหมวิพากษ์วิจารณ์อดเวลาแล้วก็เออช่วงเสาร์อาทิตย์นั้นเข้าใจว่ากลับบ้านกลับบ้านแล้วก็นั่งฟังแบบธรรมะของหลวงตาไปด้วยแล้วก็ก็สงสัยตลอดว่าอะแล้วตัวท่อไปตึกคืออะไรถ้าเราไม่เข้าไปดูแล้วมันจะรู้หรอว่ามันใช่ไม่ใช่แบบนี้ค่ะแล้วก็มันก็จะวนแบบนี้แล้วก็ช่วงหลังก็เอ๊ะเฮ้ยคนที่เข้าไปตึกเนี่ยคือจริงจริงเรารู้จักเค้านี่นาเค้าคือ. เขาคือเราเราเคยสมมุติ. ว่าเป็นเรามาตลอดช่วงระยะเวลาที่เราเกิดมาคือเรารู้จักคนนี้เรารู้แบบนิสัยของเค้ารู้จักว่าเออเค้าคิดอะไรยังไงแต่ทั้งหมดเนี้ยก็คือไม่ใช่เราก็คือเหมือนกับเป็นสังขารที่มันเกิดขึ้นเองแล้วเราไป5มเค้าไม่ได้ไม่ให้เค้าคิดอย่างงั้นอย่างงี้อะค่ะแล้วก็ซึ่งซึ่งพอเห็นแบบนี้ขึ้นมามันก็เฮ้ยเกิดความรู้สึกในใจขึ้นมาว่า. เออตัวที่มันวิพากษ์วิจารณ์ตลอดที่แบบหลวงตาชี้ให้ดูหรือว่าที่เออหลายหลายท่านในสถานที่เนี่ยแบบเวลามาก็เล่าให้ฟังว่าเออมันมีตัวเข้าไปวิพากษ์วิจารณ์เนี่ยจริงจริงมันก็เหมือนเส้นผมบังคุภูเขาก็คือเป็นตัวเราที่เราเออรู้จักเข้ามาดีอย่างอย่างดีมาตลอดรู้ว่าเค้าจะคิดอะไรจะทําอะไรแต่ทั้งหมดนั้นเนี่ยเราไม่สามารถควบคุมได้แล้วก็เลยโทรไปหาพี่โอ๋ค่ะ. แล้วก็พี่โอ๊ตก็บอกว่าเออให้ลองมาถามเออถามหลวงตาดูอะไรเงี้ยค่ะ. แล้วใช้อะไรแล้วสงสัยอะไรก็สงสัยว่าอันนั้นใช่หรือเปล่าอะไรเงี้ยค่ะแต่ว่าพอพอเราเห็นแบบนี้แล้วมันก็ทําให้แบบอ๋ออะไรอย่างเงี้ยแล้วก็ทุกอย่างเหมือนเส้นผมบางกลุ่มภูเขาก็รู้สึกว่าการพิจารณาเนี่ยมันง่ายขึ้นอะไรอย่างเงี้ยค่ะใช่แล้ว. ก็ถูกต้อง. แล้วก็พอเราเห็นแบบนี้แล้วการที่แบบเออพอมีแบบว่าตัวเราอีกตัวนึงก็คือแบบวิพากษ์วิจารณ์ไปเรื่อยเรื่อยอะไรอย่างเงี้ยค่ะเราก็ไม่ไปต่อยอดเค้าไม่ไปแบบเออใช่ใช่ชั้นเห็นด้วยกับเธออะไรอย่างเงี้ยหรือว่าไม่เอามาคิดปรุงต่ออะไรอย่างเงี้ยค่ะมันก็ไอ้ตัวลูปที่มันคิดวนมันก็จะสั้นลงเรื่อยเรื่อยแต่ว่าตอนแรกแรกนี่คือมันไม่ได้ทําได้ทุกครั้งก็ตามดูไปเรื่อยเรื่อยตามดูตามรู้อะค่ะแล้วก็ถ้าอันไหน. ทําได้ก็ถือว่าโอเคก็เรียนรู้ไปแต่ถ้าตัวไหนยาวก็ไม่ไปแบบโอ้ฉันไม่ไม่มาโทษตัวเองสมัยก่อนก็จะมีแบบช่วงที่ฝึกแล้วก็เออติดดีติดอยากจะดีอยากจะว่างอยากจะรู้สึกสว่างสงบโปร่งสบายแล้วพอมันมีความอึดอัดคับข้องใจก็พยายามจะไปกดหรือว่าพยายามให้มันหายไปไวไวตอนนี้ก็คือ. พอผ่านตรงช่วงนั้นมามาเห็นแบบนี้แล้วแล้วก็เออก็ปล่อยให้เรื่องของตัวสังขารนะคะที่เป็นขันธ์5ก็คือให้มันปรุงไปปรุงไปแล้วมันหยุดแค่ไหนก็เท่านั้นก็คือไม่ไม่เข้าไปต่อแล้วก็แค่ดูว่ามันเกิดเกิดแล้วก็ดูว่าเป็นเป็นไปยังไงก็สังเกตอาการที่มันเกิดขึ้นดับไปอะไรอย่างเงี้ยค่ะก็ก็ถูกแหละเรายังจะสงสัยได้อีกอ๋อก็สงสัยนิดนึงค่ะคือช่วงนี้งานเข้าค่ะงาน. เข้าก็คืองานราษฎร์งานหลวงก็คือมีทั้งสุขภาพของบุพการีแล้วก็มีทั้งเรื่องของงานหลวงก็คือเป็นงานที่จะต้องรับผิดชอบมากขึ้นคือหนูสงสัยว่าอย่างเรื่องของฉันทะกับโลภะเนี่ยมันต่างกันยังไงเวลาที่เราอยากจะทํางานงานนึงให้มันสําเร็จตอนนี้ก็. เวลาที่มันมีงานนึงเข้ามาเราก็พยายามจะทําให้มันดีแต่ว่าตอนนี้ที่ที่ดูเนี่ยคือเน้นเรื่องของการสร้างประโยชน์ค่ะการสร้างประโยชน์ให้กับของคนอื่นด้วยแล้วก็ของของคนที่เราพอจะช่วยเหลือเค้าได้อะไรอย่างเงี้ยค่ะก็คือเน้นแบบนั้นว่าเออถ้าสมมติว่าเรารับงานแม้ว่ามันจะทําให้เราเหนื่อยขึ้นนิดนึงแต่ว่าเราทําสามารถแบบเออให้คนอื่นเค้าเกิดประโยชน์. เราก็ทําอะไรเงี้ยค่ะก็คือพยายามจะเอาทิฐิมามายุ่งน้อยลงแบบเอออะก็ถ้าอันไหนดีก็ทําไปแต่ว่าอย่างเรื่องของฉันทะมันก็คือทําด้วยของจิตใจที่มีความแบบอยากจะให้งานสําเร็จแต่ว่าอีกนิดนึงมันอาจจะสับสนอยู่ว่าระหว่างโลภะว่าเอออยากจะก้าวหน้าในหน้าที่การงานอยากจะรู้นู่นรู้นี่แบบนี้มันจะมีตัวที่เราพอจะสังเกตได้มั้ยคะว่ามันยังไงอะคะ. ฉันถ้ากะโหลกพระน่ะต่างกันตัวโลว์พระเป็นกิเลสหมายความว่าโลภะเนี่ยทําไรต้องได้ผลคือมันจะเอาผลลัพธ์ถ้าไม่ได้ผลมันผลคือทุกข์ถ้าได้ดังที่ต้องการเป็นสุข. เห็นไหมตัวโลว์เนี่ยคือทําแล้วมันเอาที่ผลถ้าผลได้ดั่งใจก็เป็นสุขถ้าผลไม่ได้ดั่งใจก็เป็นทุกข์แต่ฉันทะเนี่ยเป็นเรื่องของกุศลคือมันทําที่เหตุมันมีความเพียรที่จะทําว่าทําอันนี้เป็นประโยชน์มันก็ทําแล้วมันจบฉันทะเนี่ยไม่เกี่ยวกับผลนะ. มันมีฉันทะที่จะทําเหตุ. มันจบที่การกระทําที่เหตุ. มันไม่ได้ไปโฟกัสที่ผลเพราะฉะนั้นเนี่ยมันทําเห็ดเต็มกําลัง. นั่นคือฉันทะ. เพราะฉะนั้นถ้าคุณหมอเห็นอันไหนเป็นประโยชน์นู่นนี่ทําทําแล้วจบ. ผลแค่ไหนแค่นั้นถ้าเป็นฉันทะที่แท้จริงหลังจากทํานั้นไม่นํามาสิ้นสุขหรือทุกข์. แต่ทําไมทําทําเพราะมันมีเหตุผลสมควรก็ทํามันเป็นสิ่งที่เกื้อกูลเป็นประโยชน์ก็ทํา. อยู่ในกําลังสติปัญญาและก็ไม่เกินกําลังทํา. เพราะฉะนั้นเนี่ยมันไม่เหมือนกัน. ตัวโลพระเป็นกิเลสแต่ฉันทะเนี่ยเป็นกุศล. ถ้าถ้าพูดอย่างนี้พอพอแยกออกไหมคะค่ะแบบนี้ชัดเจนขึ้นเยอะเลยอะค่ะแล้วก็อันนี้ขอแอบถามธรรมะในการปฏิบัติงานเพิ่มอีกนิดนึงแล้วอย่างถ้าเราจะปฏิเสธเนี่ยค่ะมันบางคนเค้าก็จะดูว่าเออเราเห็นแก่ตัวเนอะแบบงานเนี่ยจริงจริงคือถ้าเราทําอีกนิดนึงทําอีกให้คนโน้นอีกนิดหน่อยอะไรเงี้ยค่ะแล้วเราแล้วเราไม่ทําเนื่องจากว่าเออสภาพร่างกายไม่ไหวหรืองานที่ทําเนี่ยถ้ารับมาทั้งหมดก็คือมันก็. ไม่ได้นอนมันถึงจะจบไรเงี้ยค่ะแบบเนี้ยเราจะมีวิธีแบบพิจารณายังไงว่างานไหนควรทําไม่งานไหนไม่ทําหรือวิธี. จะดูอะค่ะ. คือในเรื่องของงานเนี่ยบางทีมันคือหนึ่งเราดูในส่วนของตัวเราด้วยอ่ะเหมือนกับโอ๊ะงานขนาดนี้มันก็เต็มไม้เต็มมือไปหมดแล้วถ้ามากกว่านี้มันก็เกินคือเหมือนกันเราต้องเอาร่างกายเราเข้าแลกอะหรือเหมือนกับเสียเสียสุขภาพเสียอะไรไม่ต้องหลับไม่ต้องนอนหรืออะไรนั่นคืออันนึงที่ที่ว่าถ้าเกินมันก็ไม่ควรจะรักเพราะว่ามันเกินกําลังแต่ถ้าสมมุติว่าในแง่ของส่วนรวมอะ. ว่าเอ้ยถ้าเราไม่รับโหลดขึ้นมาก็โหลดคุณหมอท่านอื่นสมมุติว่าจริงจริงเนื้องานทั้งหมดเนี่ยต้องใช้คุณหมอ5ท่านแต่ทั้งโรงบาลมี3ท่านอย่างเงี้ย. ก็เหมือนคุณหมอทุกท่านก็ต้องโหลดกันหมดซึ่งบางทีนะในแง่ส่วนตัวนะนี้เหมือนกับว่าถ้ามองอย่างเงี้ยมันก็จะต้องเหมือนกับว่าต้องคุยกันทั้งหมดอะว่าหนึ่งเนี่ยคือโหลดอย่างเงี้ยมันก็ไม่คุ้มค่าหรอกแล้วก็ถ้าไม่รับขึ้นมาอ้าวท่านอื่นก็โหลดกันหมดเพราะว่าเนื้องานมันเกินกําลังคนน่ะ. มันก็ต้องถ้าถ้ามันไม่แก้ที่ต้นเหตุปัญหานี้จะไม่มีวันจบหมายความว่าถ้าเนื้องานนี้ต้องดูต้องใช้กําลังคุณหมอ5ท่านแต่องค์กรมีคุณหมอ3ท่าน. มันไม่ได้มีการเพิ่มกําลังเลยไม่มีการเพิ่มกําลังคุณหมออีก2ขั้นเนี่ย3ท่านรับช่วงไปอะท้ายสุดเนี่ยสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือว่าคุณหมอที่รับน่ะเมื่อโหลดโหลดกันเกินอะก็จะป่วยกําลังก็จะหายไปอีกเพราะฉะนั้นถ้าสาเหตุที่แท้จริงไม่ได้รับการแก้ไขปัญหานี้จะไม่มีวันจบ. แต่ถ้าเกิดว่ามันเป็นว่าจริงจริงเนื้องานไม่ได้เกินกําลังเนื้องานนี้พอเหมาะกับคุณหมอ3ท่านแต่บังเอิญมีคุณหมอบางท่านอาจจะขอรับเนื้องานน้อยหน่อยก็เลยมาโหลดอันนี้มันคนละเคสกัน. ถ้าเป็นเคสกรณีอย่างเงี้ยเหมือนกับว่าเราจะต้องนั่งเลยหมายความว่าถ้าอย่างเงี้ยหลังจากเราก็รับเต็มที่ส่วนไหนที่เราคิดว่าพอไหวอะเราก็ไม่ได้คิดว่าจะต้องแบ่งชั่วชั่วหัน3ด้วยใจเราที่ว่าเราคิดว่าเราไหวอะก็ไม่ได้หาร3เราก็อาจจะรับได้เต็มที่ของเราอาจจะเกินมาหน่อยหรืออะไรแต่ถ้าเกินลิมิตจากเนี้ยเราก็ต้องปฏิเสธ. ส่วนปฏิเสธแล้วเพื่อนท่านอื่นอาจจะมีความไม่พอใจหรือจะอะไรอันนั้นเราห้ามไม่ได้. สมมุติว่ามีเพื่อนหรืออะไรที่เหมือนการแสดงกิริยาอะไรมาเนี้ยเราได้อย่างเดียวคือจบที่ใจเราแต่สิ่งเนี้ยการคิดการพูดการกระทําของเราผ่านสติปัญญากลั่นกรองหมดแล้ว. ไม่ได้เกิดจากว่าเฮ้ยมันมาเป็นที่ชั้นหมดไม่เอาอะอะไรอย่างเงี้ยไม่ใช่อย่างนั้นเราไม่ได้รับงานนี้เพราะว่าด้วยใจแบบนี้แต่ด้วยใจที่เราพิจารณาแล้วแต่มันเกินกําลังแล้วเราก็ช่วยเต็มที่ของเราได้ที่เท่านี้ที่เหลือเนื้องานอีก2ท่านยังไงก็ต้องต้องรับกันไปเราจะไปให้ทุกคนพอใจในตัวเราก็เป็นไปไม่ได้แต่อย่างน้อยอ่ะเราตอบตัวเราได้. ว่าสิ่งเนี้ยที่ชั้นทําเต็มที่. นะจบที่ใจเราฮ่ะค่ะขอบคุณค่ะถ้าพูดอย่างนี้พอห่างห่างเพราะว่าเห็นเพราะจริงจริงเวลาที่ทํางานกับคนหมู่มากอะค่ะบางทีเวลาที่เราทําเนี่ยก็พยายามจะให้เกิดประโยชน์สูงสุดแล้วก็พยายามที่จะไปกระทบกระเทือนใครแบบนั้นอะค่ะคือถ้าแบบนี้คือ. เออก็ทําทําเหตุให้มันดีมีเรื่องของการพิจารณาอย่างรอบคอบว่าแบบเอออันเนี้ยเราก็พยายามให้มันกระเทือนเค้าน้อยที่สุดอะไรอย่างเงี้ยแล้วก็ไม่กระเทือนตัวเองด้วยมากนักแบบเนี้ยค่ะก็น่าจะราบรื่นไรเงี้ยค่ะค่ะ. ขอบคุณค่ะเข้ามาถึงใจน่ะแต่ยังไม่ถึงอะไรนี่เป็นรอบนอกอยู่เลยเอายังไงฮะเมื่อกี้เรื่องงานรอบนอกหมดแล้วตอนนี้ก็เข้ามาถึงเรื่อยเรื่อยเข้ามาอีกเอ้าถ้าเรื่องถึงใจเนี่ยก็ปัจจุบันที่ปฏิบัติอยู่อะค่ะก็เป็นแบบการฝึกสติรู้ตัวแล้วก็ให้มีสติรู้กับตัวอดเวลาอะค่ะแล้วก็เวลาที่เออมีอะไรเข้ามากระทบอะไรอย่างเงี้ยค่ะคือสมัยก่อนเนี่ยจะเฉยเฉยแบบตีมึน. คืออยู่ในอาจจะแช่อยู่ในอารมณ์ที่แบบอารมณ์เดียวคือของเราเออมีใครว่ามาก็เฉยเฉยไม่ยินดีไม่อินไลน์ไม่โกรธเค้าแต่ก็ไม่คือมันดูแบบนั้นคือเป็นนิ่งไปแต่ว่าปัจจุบันก็คือจะรู้รู้เหมือนกับการรู้เนี่ยมันชัดเจนขึ้นอะไรเงี้ยค่ะคือแทนที่ว่าเออเรารู้สึกว่าตัวเองอยู่ในเค้าเรียกว่าอยู่ในเซฟโซนเหมือนอยู่ในแบบแคปซูลแคปซูลที่แบบว่าเป็น. จุดของ. ที่เรารู้สึกปลอดภัยอะค่ะแล้วก็ไม่รับรู้เรื่องของสิ่งที่มันเปลี่ยนแปลงภายนอกแบบมีคนโกรธมีคนโมโหเราเออมีคนไข้มาบ่นให้ฟังหรือว่ามีความเดือดร้อนทางกายเราก็เฉยเฉยอันนั้นคือมันเป็นเหมือนแช่อยู่ในอารมณ์ว่าเออเราอยู่ในเออภาวะที่แบบเออเราไม่เอาอะไรกับใครแต่ปัจจุบันเนี้ยมันเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปก็คือว่า. เออก็รู้สึกตัวแล้วก็เวลาที่เออเวลาที่สังเกตเนี่ยก็คือจะสังเกตแบบเออไปทั่วทั่วรอบรอบแล้วก็สังเกตความรู้สึกของตัวเองที่เปลี่ยนไปที่เวลาที่เจอกับสิ่งที่กระทบแต่ว่ามันจะไม่ใช่แช่อยู่ในอารมณ์เดิมอะค่ะแต่ว่าก็ยังยังเป็นเหมือนเดิมคือเหมือนจะไม่ค่อยโกรธมีอยู่ช่วงนึงที่จะต้องแบบว่าแกล้งโกรธ. คือมีอยู่ช่วงนึงมากมากคือตั้งแต่เด็กคือจนจนโตเนี่ยค่ะคือจะเป็นคนที่เฉยเฉยก็จะโดนแบบว่าบางทีก็พี่น้องแกล้งบ้างหรือว่าบางทีเพื่อนพูดไม่ดีใส่บ้างแล้วเราก็จะแบบคือเราไม่รู้สึกจริงจริงไม่รู้สึกเลยว่าเฮ้ยมันจะต้องโกรธด้วยแต่ว่าพอเป็นแบบนี้คนอื่นเค้าก็จะทํากับเราหนักขึ้นหนักขึ้นอะไรเงี้ยเช่นแบบว่าถ้าใช้ก็ใช้ไปเรื่อยเรื่อยจนกระทั่งหมดแรงไปเลยหรือถ้าแบบว่าแกล้งก็แบบแกล้งเรื่อยเรื่อยคือ. เป็นอย่างงั้นอยู่ช่วงนึงแล้วก็ตอนมาช่วงพอโตขึ้นหน่อยเนี่ยต้องแกล้งโกรธปัจจุบันก็ยังติดอยู่หมายถึงว่าบางทีก็ไม่ได้โกรธแต่ว่าแกล้งด่าไปว่าเพื่อที่จะแบบลามให้คนอื่นเขาน้อยน้อยหน่อยแบบนั้นน่ะค่ะแต่ว่าเออก็จะพยายามรู้มากขึ้นน่ะค่ะก็จริงจริงมันก็ไม่ได้เหมือนกับพยายามคือก็ทําเท่าที่ทําได้อะค่ะคือรู้สึกว่าเอออย่างที่พี่มุ้ยว่าคือพอพยายามใช้ใช้กําลังหรือว่าใช้. ความเพ่งว่าชั้นจะเอามันก็เป็นโลภะอย่างนึงด้วยก็ดูเท่าที่ว่ามันเป็นแล้วก็ดูตามสถานการณ์แล้วก็สังเกตแล้วก็เรียนรู้ไปเรื่อยเรื่อยอะค่ะอันนี้ถามนะคะถามคุณหมอว่าแล้วที่ผ่านมามีชีวิตน่ะเคยโกรธจริงจริงมั้ยเคยไม่พอใจมั้ยเคยไม่พอใจแต่ว่าพอไม่พอใจนี่เหมือนพายุเลยคือจริงจริงถ้าคนที่สนิทใกล้ชิดเนี่ยก็จะรู้ว่าจุดเบรกเนี่ยมันคืออยู่ประมาณที่. มันสัก34ปีที่แล้วแล้วก็อันนั้นคือไม่พอใจที่บ้านอย่างมากอันนี้เล่าได้เพราะว่ามันผ่านจุดนั้นมาแล้วอะค่ะค่ะก็คืออันนั้นก็ไม่พอใจก็คือแบบเราก็จะออกมาเลยหมายถึงว่าไม่เข้าบ้านโทรหาก็คือโทรแค่ทักว่าโอเคดีรึเปล่าแต่ว่าถ้าเลี่ยงได้ก็จะไม่เข้าบ้านคืออยู่เวรเยอะอะไรอย่างเงี้ยค่ะเพื่อที่จะได้ไม่ต้องกลับบ้านหรือว่าบางทีคุยเออเค้าพูดมาอะไรเท่าไหร่เนี่ยอย่างเช่นเออโทรคุย. ก็ฟังเหมือนกับรับรู้แล้วก็ไม่รู้สึกอะไรแล้วก็ไม่สนใจด้วยหมายถึงว่าสมมติว่ามาแบบเออเค้าอย่างเช่นที่บ้านโทรมาโทรมาแล้วก็ว่าว่าอะไรอย่างเงี้ยคือช่วงนั้นมันเกินที่จะทนอะไรเงี้ยค่ะก็. เอิ่มแล้วก็มีอารมณ์อัดเข้ามาเยอะเยอะอะไรอย่างเงี้ยแล้วก็หนีมาเซฟโซนกบดานอยู่ศรีราชา. จริงจริงคุณหมอปั่นจะรู้นะคะค่ะก็กบดานอยู่ศรีราชาก็คือเพื่อที่ว่าเราจะได้ไม่ต้องแบบว่าตอบกลับในทางที่มันไม่ดีแล้วก็ทําให้เค้าเสียใจแล้วก็โอเคฟังแล้วก็แบบค่ะค่ะอะไรอย่างเงี้ยแต่ว่าจะทํารึเปล่าอันนั้นก็เราก็มาพิจารณาอีกทีนึงอันนั้นก็คือแบบโกรธมากสุดในชีวิตโกรธเป็นเดือนเลยอย่างเงี้ยค่ะ. เป็นประมาณเป็นกรดเป็นเกือบครึ่งปีอะไรเงี้ยค่ะคือคือไม่เข้าบ้านคือไม่เข้าก็คือไม่เข้าเลยอะค่ะแล้วก็ทําให้ที่บ้านเนี่ยแบบตกใจมากแต่ว่าพอตอนผ่านผ่านจุดนั้นมาแล้วก็เรามีเวลาด้วยคิดทบทวนเนี่ยคือเราเห็นของความรักของเค้าว่าแบบที่แบบเออแต่เราก็ยังโกรธใครไม่เป็นเท่าไหร่ดีอันนั้นคือความโกรธเออเดี๋ยวจะเดี๋ยวสอบเรื่องของความโกรธก่อนนะคะ. ก็เออก็โกรธแค่ครั้งนั้นครั้งเดียวแล้วหลังจากนั้นคือหาที่แบบโกรธจริงจริงเนี่ยน้อยมากอย่างเงี้ยค่ะแต่ตอนนี้เราเห็นแต่ความรักเท่านั้น. ถามอีกอันนึงค่ะที่คุณหมอบอกบางทีใครพูดอะไรไม่ดีมาแล้วน่ะก็ไม่โกรธนะ. คุณหมอตอบได้บอกพอบอกได้มั้ยว่าทําไมไม่โกรธ. ก็หนึ่งคือไม่รู้จะโกรธทําไมอะไรอย่างเงี้ยค่ะหนึ่งคือมันแบบว่าบางทีถ้าช่วงก่อนหน้าเนี้ยคือไม่โกรธคือไม่สนใจแต่ว่าพอปัจจุบันเนี่ยคือไม่โกรธเนี่ยคือเราเห็นเห็นอย่างอื่นแทนอย่างเช่นวันก่อนก็คือมีคุยกับพี่สาวพี่สาวก็โดนคนว่ามาแล้วเค้าก็บอกว่าที่เค้าโดนว่าเนี่ยเป็นสาเหตุจากเราพอเราเราเห็นเนี่ยแทนที่เราจะโกรธเค้าตอบเหมือนสมัยก่อนหรือว่าเราแบบ. ใจเค้าเลยเหมือนสมัยก่อนที่เราเห็นเราก็เห็นแค่ว่าเฮ้ยเค้าเห็นว่าเราอะเป็นที่พึ่งของเค้ามีอะไรเข้ามาบ่นให้ฟังได้อย่างเงี้ยแสดงว่าเค้าเชื่อใจเราในระดับนึงแล้วเค้าก็ต้องการคนที่จะให้ความรักกลับไปคือเราเห็นแบบเนี้ยเราก็อ๋อโอเคไม่เป็นไรนะแล้วก็ปลอบปลอบเค้าไปคือที่บ้านนี่ก็จะเห็นการเปลี่ยนแปลงค่อนข้างชัดเจนอะไรอย่างเงี้ยค่ะ. คือก็ยังไม่โกรธอยู่ดีแต่ว่ามันรายละเอียดหรือว่าอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองเนี่ยมันเปลี่ยนไปอะค่ะ. สาธุนะคะเพราะว่าบางคนน่ะไม่โกรธด้วยว่าพอฝึกแล้วพยายามคุม. พยายามคุมแต่ถ้าไม่โกรธจริงมันจะเป็นอย่างเงี้ยคือมุมมองทุกอย่างมันเปลี่ยนไปเพราะใจเปลี่ยนคุณภาพของใจเปลี่ยนเวลาเกิดเรื่องปุ๊บเนี่ยความคิดคําพูดที่ขึ้นมาในใจอะไรทุกอย่างเปลี่ยนหมดเพราะคุณภาพใจที่เปลี่ยนไป. เพราะฉะนั้นมันก็เลยกดไม่ได้เพราะมันไปเห็นอีกมุมนึงไปแล้วสิ่งที่ขึ้นมาในใจมันเปลี่ยนไปหมดแล้วมันก็มันก็เลยไม่ไม่3ารถโกรธได้ไงเพราะมันมาเห็นเป็นแบบนี้ไปแล้วเมื่อความเห็นเป็นแบบนี้ความโกรธก็เกิดไม่ได้แต่เมื่อก่อนที่เคยโกรธคือมันเห็นอีกแบบใช่มั้ยมันก็โกรธได้ค่ะสาธุ. จริงจริงต้องบอกว่าต้องขอบพระคุณหลวงตาค่ะที่ชี้ให้เห็นเพราะว่าอย่างที่หลวงตาอธิบายกลุ่มอาการแช่เนี่ยคือเหมือนกับตัวเองเลยคืออย่างตอนนั้นที่โกรธก็คือแบบเหมือนพายุเลยแต่ว่าก่อนหน้านั้นก็คือเราจะแบบเหมือนไม่แสดงอารมณ์ไม่แสดงสีหน้าทุกทุกอย่างอะค่ะแล้วก็มันติดมานานอย่างเงี้ยค่ะ. ตอนนี้หรอคะตอนนี้ฝึกสังเกตความสงัดที่เกิดขึ้นเวลาที่เราแบบนั่งอยู่หรือว่าเวลาที่เราเออมีสติรู้กายอะค่ะแล้วมีสติรู้กายก็สังเกตรอบรอบบางทีก็จะได้ยินความแบบหรือคือมันไม่ใช่เงียบหรือสิ่งแวดล้อมมันคือมันมีเสียงของธรรมชาติอยู่อะไรอย่างเงี้ยค่ะก็คือพออยู่กับตรงนั้นเนี่ยก็รู้สึกว่าเออจริงจริงไอ้ที่วุ่นวายทั้งหมดหรือว่าสังขารที่เราปรุงแต่งทั้งหมดอะคือ. คือเห็นว่าพอสมมุติว่าเราไม่ไปยุ่งกับสังขารเกิดยังไงก็เกิดไปจริงจริงความสงบมันอยู่อยู่กับเราตลอดเวลาแค่ว่าเราไม่ไปแค่เราไม่รู้เท่านั้นเองคือแค่เราหยุดเราก็พบความสงบอะค่ะ. แล้วก็ก็แอบสงสัยอยู่เหมือนเดิมว่าเฮ้ยแล้วจะไปต่อยังไงแต่ว่าคือความสงสัยตัวนั้นเนี่ยคือมันก็น้อยลงปัจจุบันก็ดูไปแล้วก็คือแล้วทุกอย่างที่มันเข้ามาอะค่ะจริงจริงมันก็สนุกเหมือนกันอย่างเวลาที่มีอะไรมาเออมีอารมณ์เข้ามาหาเราแรงแรงหรือสิ่งมากระทบมันก็เหมือนกับเป็นบททดสอบว่าเฮ้ยใจเรามีการพัฒนาไปยังไงคือปฏิปัจจุบันบทเรียนเดิมที่แบบเออโดนต่อว่าแล้วเราไม่โกรธกลับแล้วก็เออ. หรือว่าผ่านบทนี้ไปได้อะค่ะก็เออแต่ถ้าเจอบทใหม่ที่มันเข้มข้นกว่านี้อะไรเงี้ยก็อาจจะต้องแบบเออก็จะเป็นจังหวะในการที่เราจะได้ดูว่าเราสอบผ่านมั้ยอะไรอย่างเงี้ยค่ะ. ก็ไอ้อยู่คนเดียวเนี่ยเหมือนแต่เรามาเข้าเวรอย่างเงี้ยตอนที่คนไข้ก็หลับมาแล้วดึกๆบางทีไม่มีไม่มีงานอะไรอย่างเงี้ยสมมุติอะไรนะหรือว่าถ้ามันมีงานอยู่ต้องอยู่เวรเราก็ต้องไปห่วงกังวลเรื่องทําโน่นทํานี่อะไรอย่างเนี่ยตอนนี้เราเนี่ยเราต้องฝึกอยู่คนเดียวบ้าง. ตอนที่เราไม่ได้อยู่เข้าเวรแล้วก็ครอบครัวเขาก็หลับมาแล้วเนี่ยเราต้องฝึกอยู่คนเดียว. มาอยู่อยู่อยู่มาอยู่อย่างที่ที่อยู่คนเดียวสมมุติเนี่ยอยู่ที่คลินิกอย่างเงี้ยตรงเนี้ยหรือว่าไปอยู่ในที่ไหนที่บ้าน. เราต้องฝึกอยู่คนเดียว. ฝึกคุณชวนเดียวหรือแม้แต่ว่ามีห้องว่างว่างในห้องเราก็อยู่คนเดียวในห้องหรือว่าเดินไปเดินมาแล้วก็ได้อยู่คนเดียวเพื่อทําอะไรนะคือเพื่อไม่หาตัวช่วยอย่างที่พอดีเอ้ยหมอเข้ามาไม่ทันตอนที่บอกว่าการที่บอกว่าเราฝึกอยู่คนเดียวเนี่ยเพื่อว่าเราเนี่ยจะดูซิว่า. ไอ้ตอนที่เราเนี่ยจะจะดับจิตสุดท้ายเนี่ยที่ที่หมอก็รู้อยู่คนส่วนใหญ่ก็มาที่ไอซียูแล้วตอนนั้นน่ะมันไม่มีเครื่องช่วยอย่างอื่นไม่มีโทรทัศน์ที่จะดูได้ไม่มีเพลงที่จะฟังไม่มีอะไรเลยที่จะช่วยเราในนั้นอ่ะแม้แต่ครอบครัวก็ช่วยเราไม่ได้. ไม่มีอะไรเลยได้เจอเราได้เหลืออย่างเดียวตนเนี่ย. แต่ใจเราเป็นยังไง. เราเลยสําคัญและ. เรามีเครื่องมีมีเราไปอยู่กับอะไรไหมถ้าเราไปฝากไว้กับอะไร. เกิดอีกเลย. เราไปฝากไว้กับรายนี้ฝากต้องไปเกิดอีก. ใจเราไปฝากไว้กับอะไรมั้ยจึงต้องมาอยู่ตัวคนเดียวเพราะว่าถ้าเราไปอยู่ในบ้าน. เราก็ดูหนังฟังเพลงมีครอบครัวคุยกันมีเรื่องนู้นเรื่องนี้คือเรานึกว่าเราไม่ได้อยู่กับเขาแต่จริงจริงเรา. ที่เขาเป็นเครื่องอยู่ของเรามีสามีมีลูกมีครอบครัวมีหนังมีละครไม่มีอะไรก็เอาเอาซีดีธรรมะฟังไปเสียงเอาหนังสือธรรมะมาอ่าน. มันล้วนแต่มีมีเครื่องอยู่มีมีที่ไปอยู่เครื่องอยู่ของใจเอาใจไปอยู่กับสิ่งนั้นเอาใจไปอยู่สิ่งนี้ไปอยู่กับสามีอยู่กับลูกอยู่กับณดูหนังฟังเพลงอยู่ก็เล่นแชทเล่นไลน์อยู่กับโทรศัพท์มือถือ. หรือว่าไม่งั้นก็มาทํางานมีงานเป็นเครื่องอยู่มีการทํางานเป็นเครื่องอยู่มาเข้าเวรมีงานเป็นเรื่องอยู่ตอนนี้หมอต้อง. ตอนที่ไม่มีงานจริงจริงไม่ได้ไปเข้าเวรแล้วก็ตอนนั้นอะ. ไม่มีเครื่องช่วยอะไรที่อย่างอื่นเป็นเครื่องอยู่. ไปดูหนังฟังเพลงไม่เล่นแจ๊สไม่เล่นไลน์ไม่ไม่ฟังแม้แต่ธรรมะไม่อ่านหนังสือธรรมมะไม่. ไม่บริกรรมอะไรเป็นตัวช่วยด้วย. ไปกําหนดอะไรไว้ไม่บริกรรมเป็นตัวเชื่อกัน7ประตูพุทโธปุโทหนอหนอหนอหนอหรืออะไรก็รับไม่กําหนดอะไรทั้งหมดเลยแม้แต่ลมหายใจก็ไม่เป็นตัวช่วยไม่อารมณ์หายใจเป็นตัวช่วย. แล้วก็ไม่เอาความคิดถึงคนนั้นคนนี้เป็นเครื่องอยู่. ไม่แต่เราก็บอกไม่มีอะไรเป็นเครื่องอยู่อุปกรณ์ไม่มีเลยที่จะเอาไปเครื่องอยู่ไม่มีแต่มาคิดถึงคนนั้นคนนี้เป็นเครื่องอยู่เออเราก็. อยู่คนเดียวก็เห็นว่าเราก็ไม่ได้ไม่ได้เอาความคิดไม่มีอุปกรณ์อะไรช่วยแล้วภายนอกไม่ไป. เอาอย่างอื่นมามาเผลอใจแล้วก็ไม่ได้เพลินคิดไปเอาความคิดเป็นเครื่องอยู่คิดถึงคนนั้นคนนี้เป็นเครื่องอยู่เราก็ไม่มีบอกไม่มีอะไรแล้ว. ดูซิว่าเราจะสบาย. ไปเป็นเครื่องอยู่หัวใจมั้ยเอาใจไปฝากไว้กับใจสบายมั้ยฝากไว้กับที่เราเคยบอกว่าเคยอยู่กับใจที่มันว่างๆโล่งโล่งโปะ่งโปร่งเบาเบาสบายอย่างงั้นอะจมเลยนะก็ตายแล้วจมเลยอะ. มีตัวเราเนี่ยถูกอุ้มไปเลย. แต่ก็. ไม่เอาใจไปอยู่กับอะไร. ไม่เอาใจอยู่กับอะไร. เพราะธรรมชาติของใจเนี่ยทําไมไม่ไม่เอาใจไปอยู่กับอะไรไม่เอาอะไรไปอยู่ในใจไม่เอาใจไปอยู่กับอะไรว่างเปล่าใจเป็นธรรมชาติที่ว่างเปล่ากับตัวตนไม่มีอะไรเลยตายแล้วหายไปเลยหายตัวไปเลยไม่มีตัวตนที่เหมือนกับ. จิตวิญญาณหรือใจของพระโกธิกะที่ยมทูต2ต้นมามาหล่อไปเพราะจะตายแล้วพอตายปุ๊บอ้าวจิตวิญญาณหรือใจน่ะหายไปเลย. หายไปเลยหาไม่เจอเลยไปถามพระพุทธเจ้าอะ. ทําไมจิตหรือญาติหรือใจของพระครูธิการหายไปไหนอะ. พระพุทธเจ้าบอกว่า. ท่านไม่ได้ยึดถืออะไรแล้วไงสิ้นความยึดถือแล้ว. ไม่ต้องเอาใจไปฝากไว้กับอะไรแล้วก็สิ้นยึดถือแล้วเพราะธรรมชาติของใจได้ใจแค่รับรู้ต่างต่างพระเจ้าหมู่ลิ้นกายใจได้แต่แค่รับรู้. แต่ไม่เอาไปฝากไว้กับอะไรได้แต่แกรับรู้. แล้วก็ไม่ไปฝากไว้กับความคิดเรื่องที่คิดถึงคนนั้นคนนี้ไม่ไปฝากกับอารมณ์ที่โปร่งโล่งเบาสบายเบาๆไม่ฝากไว้กับอะไรเลยเดี๋ยวแค่รู้อารมณ์อารมณ์โปร่งโล่งเบาสบายก็แค่รู้ไม่โปร่งไม่โล่งไม่สบายก็แค่รู้มันคิดอะไรก็แค่รู้มันมีอารมณ์อะไรก็แค่รู้มีแต่สัมผัสก็แค่รู้. เวลา. มันเป็นอย่างนี้แค่รู้แค่รู้เป็นรู้รู้ไม่ยึดอะไรไม่ปล่อยไม่เอาไม่เอาอะไรเลยไม่ใช่ว่าแค่รู้คือมายึดมายึดตั้งรู้คาไว้เงี้ยนะไม่ใช่ไม่เอาอะไรฉันจะอยู่กับรู้เฉยไม่ใช่นะอันนี้ยึดอันนี้ยึดคือหมายถึงว่าแค่รู้หมายถึงว่ารับรู้ทุกอย่างแต่ไม่ยึดอะไรและไม่ใช่ว่ามาตั้งรู้ฉันไม่ยึดอะไรแต่ฉันจะอยู่กับรู้ฉันจะอยู่กับไม่รู้นี่แหละฉันไปอยู่กับฉันไม่อยู่กับใครอยู่กับใจว่าตัวเองอยู่ก็รู้ไม่อยู่สนใจใครเลย. เดี๋ยวนี้ไม่ใช่อันนี้ยืนอันนี้มีมีตัวฝากมีตัวฝากไม่อยู่กับใครทําไมไม่อยู่มามามารู้กับตัวเองไม่ยอมรู้ก่อนอะไร. ถ้ามันรู้จักแต่กับตัวเองไม่ยอมรู้อะไรก็เป็นเหมือนเดิมคือปิดประตูห้องมีแคปซูลที่เซฟเฮ้าส์มีเซฟเฮ้าส์เก็บเอาไว้. ทีนี้รับรู้ทุกอย่างแต่มีอยู่อะไรสักอย่างนึงอันนี้จะถูกต้องรับรู้ต้องตาหูจมลิ้นกายใจทุกขณะปัจจุบันแต่ไม่ไม่ไปฝากอะไรไม่คิดอะไร. เราก็อ่านใจตัวเองไม่ขาดป้ะมันรับรู้จริงจริงมันโดยที่ไม่ได้หนีหนีไปอยู่ในแคปซูลมีหนีมีห้องว่างมีเขตแดนของใจไม่หนีแล้วก็ไม่ติดไปกับอะไร. ถ้าไม่หนีถ้าไม่ติดไม่ติดไปกับอะไรไม่บวกไม่ลบไปกลับอะไรแล้วก็ไม่หนี. แล้วก็อ่านใจตัวเองได้จริงต้องอยู่คนเดียวบ้างบ่อยบ่อยแล้วก็อ่านใจตัวเองให้ขาดโดยที่ไม่มีเครื่องช่วยแล้วก็. เขตรับรู้รึเปล่าล่ะ. แกรับรู้หรือเปล่าวิธีง่ายง่ายคือประตูตาหูจมูกฤทธิ์กาย5ประตูภายนอกแล้วก็อย่าเอาไปแตะต้องอะไรอย่าไปเผลอใจไปกับอะไรโทรศัพท์มือถือเล่นแชทเล่นไลน์ปิดให้หมดอย่าเอามาวุ่นวายงานการก็ตอนนั้นก็ว่างไปก่อนยังไม่ต้องไปคิดถึงอะไรแล้วก็เปิดประตูใจไว้เต็มที่. ให้มันมีความคิดมีอารมณ์ของมันเต็มที่ร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วก็แค่รับรู้ได้มั้ยล่ะ. แค่รับรู้อาการของใจทุกคิดทุกอาการที่เกิดขึ้นตามความเป็นจริงอย่างที่มันเป็นแค่รับรู้รับทราบไม่หนีไม่หนีก็ไปในโซนที่ปลอดภัย. แล้วก็ไม่หลงติดไปกับความคิดและอารมณ์ใดใดแค่รับรู้รับทราบจริงจริง. ถ้าเราแค่รับรู้รับทราบที่ประตูใจได้จริงๆเราจะแค่รับรู้รับทราบตั้ง6ประตูได้อย่างเป็นธรรมชาติ. พอตายแล้วกระดาษจิตสุดท้าย. ใจมันเป็นธรรมชาติที่แค่รู้แค่รับรู้รับทราบตัวตนมันไม่มีเมื่อไม่ฝากไว้กับอะไรไม่ไปยึดอะไรแล้วไม่เอามาติดไว้ในมันมันก็หายตัวไปเหมือนแบบจิตวิจัยหรือวิญญาณของพระโกธิกะที่ดับหายไปเหมือนด่างเปลวไฟที่สิ้นเชื้อเนี่ยที่พระพุทธเจ้าตรัสกับ. ไปบอกกับเนี่ย. สวัสดีครับยมทูตครับ. จิตวิญญาณของหรือใจของพวกโอกะสิ้นยึดแล้ว. หายไปมันดังไปที่สิ้นเชื้อหาไม่เจอเลย. บาปกรรมเวรทั้งหลายก็กรรมทั้งหลายก็เป็นโมฆะกรรมไป. อย่ามาพูดหรือพวกเชิงวิญญาณทั้งหมดก็เอาไปหาไม่เจอแล้ว. กรรมเวรก็หาหาผลที่จะหาสิ่งที่จะให้หาผู้ที่จะให้ผลก็ไม่มีเลยจบมาเลย. ที่บอกว่าแล้วเราจะฝึกงานต่อไป. ก็อัดอยู่ตัวคนเดียวเงียบเงียบแต่อยู่ประเด็นมันจะออกไปนั่งนิ่งนิ่งหลับตาทําอะไรไม่ใช่ไปอยู่กับอารมณ์ใดแค่รู้เพื่อฝึกแค่รู้ทางประตูใจ2ตัวรับรู้ทางประตูใหญ่. เนี่ยจะเป็นเหมือนกับเณรอะล้าน7ขวบสอนพระโพธิระใบลานพระใบล้านเปล่าพระโพธิระพระไปล้านเปล่าเนี่ยจําคําสอนพระเจ้าดิ. ได้มากและเป็นไปสอนคนแต่ทําไม่ได้ไปสอนเค้าอย่างที่หมอแต่ไปสอนเค้าอะไรตัวเองอะน่าจะแค่จําได้แต่ตัวเองทําไม่ได้เลยเลยเลยแบบว่าพระพุทธเจ้าว่าง่ายง่ายว่าไปล้านเปล่ายังไงก็ไปล้านเปล่าก็เลยอายอับอายไปซะแล้วก็พยายามจะไปถอดให้ใครหาคนสอนเค้าก็ไม่เคยสอนเพราะตัวเองรู้มากนะนิติเยอะแล้วไม่มีใครสอนเลยจนกระทั่งต้องยอมไปฮะไปกราบเป็นอาหาร7ขวบเป็นอาจารย์. ช่วยหน่อยช่วยหน่อยให้เด่นอาหาร7ขวบช่วยสอนหน่อยเณรกําลังจะไม่ยอมสอนจนอ้อนวอนจนหาใครสอนไม่ได้เลยยอมสอนเลยให้ปริศนาธรรมบอกว่าเอ้ยอะไรเอ่ยมีจอมปลวกอยู่จอมปลวกมั้ยยาววาฬหนาคืบกว้างศอกเฮ้ยยาววาฬให้ตัวเราเนี่ยหนาคืบเนี่ยกว้างศอกไอ้ตัวเรานี่เองไงเจ้าพวกไม่ยาววาฬหนาหนาคืบกว้างศอกเจ้าพวกนี้มีรูอยู่6รูในจอมปลวกนี่มีตัวเหี้ยอยู่. มีตัวเหี้ยชอบออกไปหากินกิเลสต่างๆหูจมูนี่แกใจทํายังไงให้คนที่เราจะจับตัวเหี้ยได้อ้าวถ้าปกติเราบอกว่าง่ายนิดเดียวมันออกต้องรู้ไหนก็ตะครุบจับรู้นั่นแหละ. อ๋อมีตั้ง6รูแหละไม่มีตั้ง6รู้จะจับรู้นี้มันออกรู้ได้จังหวะรู้นนี่ออกรู้นนี้จับไม่ได้แล้ว. เออในตลาดหาร7ขวบมากนะในอาหารแล้วบอกว่าเป็นบรรดา5รูเปิดมันรูเดียวแล้วคอยเนี่ยคอยรู้กันอยู่ที่ประตูใจส่วนประตูตาหูจมูกลิ้นกายอยากเอาไปอย่าไปยุ่งกับอะไรอย่าเอาไปนันทิเป็นความเผลอใจกับสิ่งใด. แล้วก็เฝ้าที่ประตูใจเปิดมาร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่หนีไปอยู่กับไอ้ไอ้โซนที่ปลอดภัยอะไรแค่รับรู้รับรู้แค่รับรู้สร้างทําประตูใจแค่รับรู้เราทราบก็ได้รู้ว่ามันติดไปจะได้รู้มันติดไปจะได้รู้มันหลงไปจะได้รู้มันไม่หลงจะได้รู้มันหลงจะได้หลง. รู้มันไม่หลงจะได้รู้เรียนจากความจริงเลยเราจะเก่ง. เกี่ยวกับทางสามารถสักต้องรู้ได้โดยไม่หลงและก็ไม่หนีไม่หลงก็ไปบวกไปรบคือบวกคือสิ่งใดที่พอใจก็ถูกดูดเข้าไปความคิดอารมณ์ความรู้สึกที่ถูกใจก็ดูดเข้าไป. มันโปร่งมันโลกมันเบามันสบายมันว่ามันซอบๆอะไรกันดูดเลยดูดดื่มเลยพอเลยโป่งไม่โล่งไม่เบาไม่สบายไม่ว่างโอ้โหยหงุดหงิดโมโหมากเลยร้องห่มร้องไห้ก็ก็ไอ้นี้ก็ติดลบอีกไอ้ที่ดูดึงไว้ติดบวกเข้าไปอีก. มันไม่พอใจกับอาการที่ไม่พอใจติดลบอีกหรือว่ามันคิดอะไรก็หลงคิดเอาตัวเองอ่ะเป็นคนคิดไม่รู้ว่าตัวเองกําลังคิดแต่เอาตัวเองเอาไปคิดนู่นคิดนี่คิดนั่นคิดนี่แล้วก็มองจะมองเอ้ยนี่มันเอาตัวเราไปคิดดีกว่าไอ้ไอ้ธรรมชาติของใจเนี่ยมันได้แต่รู้แต่ทําไมเรากลายเป็นคนคิดวะเนี่ยอ้าวมันเป็นคนคิดเสียแล้วไม่เป็นใจได้แต่รู้ว่าเฮ้ยไอ้ใจมันได้แต่รู้มันคิดไม่ได้มันเป็นธรรมชาติที่ได้แต่รู้มันคิดไม่ได้ไอ้ธรรมชาติคิดว่ามันเป็นเรื่องของขอให้ขัดหน้าที่ปรุงแต่งได้. ร่างกายที่ปรุงแต่งได้จิตใจที่ปรุงแต่งได้รูปเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณมันถึงมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ได้แต่ธรรมชาติของใจมันได้แต่รู้ใจไม่ใช่ข่านหน้าข้างหน้าไม่ใช่ใจใจหรือธาตุรู้เนี่ยมันได้แต่รู้แต่ตัวตนนั้นไม่มี. แต่มันอ่ะคิดไม่ได้เอาอยู่ๆเราไปกลายเป็นเราเป็นคนคิดว่าไม่เป็นใจซะละไปเป็นคนคิดซะแล้วอ้าวหลงอีกแล้วเว้ยอ้าวเราก็จะรู้เองอ่ะเราก็เรียนรู้จากอันนี้ของจริงมาหลงแล้วสมัยนั้นแล้วก็ต่อไปมันคิดเราก็ได้จะรู้มันคิดอะไรก็ได้แต่รู้แต่ถ้าเราพยายามไปแทรกแทรงไม่ให้มันคิดอ้าวหลงอีกแล้วเอ๊ะธรรมชาติของใจมันได้แต่รู้แต่ทําไมไปแทรกแซงได้ว่ะเนี่ยเอ้าเฮ้ยทําไมหลงอีกแล้ววะเนี่ยเอาใหม่ใหม่อย่างเงี้ยเดี๋ยวจะเก่งอะไรแป๊บเดียวเนี่ยอยู่กับมันน่ะตรงตรงไปตรงตาไม่มีอะไรเป็นตัวช่วยไม่ได้บริกรรมไม่ได้กําหนดไม่ได้อะไร. หยุดเรียนรู้จากของจริงเนี่ยอ้าวเฮ้ยอ้าวใจมันธรรมชาติของใจมันได้แต่รู้ตัวตนไม่มีเอ้าทําไมเป็นเรานั่งคิดอยู่เลยไอ้รู้ว่าจะทําอย่างงี้เปล่าเอ้ยเรื่องนี้จะทํายังไงมันถูกหรือผิดวะเนี่ยอ้าวว่าเป็นคนรู้แต่ทําไมนั่งคิดหาเหตุผลอยู่นั่นแหละอ้าวหลงไปตั้งนานละสักครู่นึงนั่นแหละอ้าวไม่รู้สึกตัวขึ้นมาว่าอ้าวหลงนี่หว่าเอาใหม่ใหม่พอใหม่. อันนี้พยายามไม่ลงให้ไปรู้ไว้พยายามไม่ลงพยายามพยายามไม่ให้ไปหลงนะให้ไปรู้ไว้ต้องเผื่อว่าอยู่ในตั้งนานหลงอยู่ในตั้งนานสักครู่นึงอ่ะแหละ. อ้าวมันจะเร็วใจเฮ้ย. ธรรมชาติของใจมันก็ได้แต่รับรู้ต่างต่างหูจงอุทิศกายใจธรรมชาติของการรับรู้มันพยายามไม่ให้หลงได้เหรอวะเนี่ยอ้าวและไอ้พยายามไม่ให้หลงนี่มันไม่ใช่หลงหรอเนี่ยอ้าวมันก็หลงปรุงแตกล่ะสิเนี่ยเอาเลิกเลิกเลิกซึ่งเราเราก็เทียบกับประตูประตูเราชอบเทียบกับประตูตาประตูหูมันไงมันง่ายดีคือมันการรับรู้ตรงทวารทั้ง6กับประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูลิตรประตูกายประตูใจมันก็การรับรู้ทางประตูใจมันก็เหมือนกับรับรู้ทางประตูตาของประตูหูเนี่ย. การรับรู้ทางประตูตามมันก็ได้แต่รับรู้. อ่อแต่ทําไมตอนเนี้ยการรับรู้เราประตูตาก็ได้แต่เห็นลูกแต่ทําไมไปแทรกแซงรูปได้แล้วเนี่ยไปแทรกแซงรูปอย่างนี้จะเอารูปอย่างงี้ไม่เอาหรือพยายามไม่ให้รู้ให้มันไม่ให้มันหลงให้มันไปรู้เอ๊ะธรรมชาติของรู้มันแทรกแซงอย่างนี้ได้เหมือนกับมันก็แค่ธรรมชาติของรู้ก็ได้แต่เห็นเลยเพราะมีอะไรปุ๊บมันก็น่าจะเห็นธรรมชาติของหูพอพอมีอะไรก็มาได้ยินได้ยินเสียงเลยแต่มันไปพยายามพยายาม. พยายามอย่าหลงไปกับเสียไหมพยายามเอ้ไม่ได้ยินก็คือได้ยินมันมีความพยายามไม่ได้เว้ยไม่ได้ยินก็ได้ยินเห็นก็เห็นมันมีความพยายามไม่ได้เอ๊ะแต่ประตูใจทําไมมีความพยายามได้ว่ะเนี่ยเอ๊ะทําไมการรับรู้ตรงประตูใจไม่เหมือนกับประตูตาประตูหัวเนี่ยเอ๊ะมันมั่วเว้ยทําไมไม่ไม่ไม่มันก็เป็นอย่างเงี้ยเราก็ฝึกเราก็หลงโหงวอย่างเงี้ยโหงวงอะเฮ้ยไหนว่าเป็นรู้ทําไมมันปรุงแต่งด้วยอะไรวะเนี่ยเฮ้ยไอ้ธรรมชาติรู้มันทําไมมันรู้ประตูใจไม่เหมือนรู้ประตูประตูอื่นวะว่าทําไมกลายเป็นพุงแต่งผิดกับเค้าไปทุกประตูเลย. อ้าวแล้วเมื่อไหร่พระพุทธเจ้าแต่อภัยยะหรือมาลุงพญาบุตรว่าถ้าเธอสัตวต้องตาหูจมูกนี่ไกลใจอย่างเป็นธรรมชาติปกติเนี่ยหรือว่าพ้นทุกข์เลยอ้าวแล้วทําไมไม่สักแต่ว่ารู้ได้ว่าทําไมเรารู้ประตูใจไม่เหมือนประตูตาวะมันไม่มีศัพท์ประรู้ตามธรรมชาติประตูตาไม่เห็นมันยุ่งวุ่นวายแทรกแซงดิ้นรนผลักไสอย่างงี้จะเอายังงี้จะเอาอย่างงี้ไม่เอายังงี้ไม่เอาเอาอย่างงี้เอ๊ะมันทําอย่างงี้ไม่ได้เพราะประตูอื่นอะมารู้อะไรก็ต้องรู้อย่างนั้นน่ะมารู้อะไรก็ต้องรู้อย่างนั้นตรงไปตรงมาตามสิ่งที่มารู้ในขณะปัจจุบันอาการที่เกิดขึ้นในปัจจุบันมารู้ยังไงก็ต้องรู้อย่างงั้นอะอ้าวแต่. ใจมันทําไมมั่วน่าดูเลยเพ่งมั่งจ้องมั่งจะเอาอย่างนี้ไม่เอาอย่างนี้จะเอาอย่างนี้ไม่เอาเอ๊ะมันทําไมมั่วแบบนี้เพราะประตูใจเนี่ยเราก็มั่วมั่วกับมันอยู่ตั้งนานไอ้ไอ้ประตูใจเนี่ยกว่าเราจะมาเป็นรู้ได้เนี่ยคือจนมันจะเป็นไงก็ช่างแม่งเอาวะอ้าวสบายด้วยนะเนี่ยมันจะเป็นยังไงก็ช่างมันละช่างมันช่างหัวมันช่างมัน. อ้าวเลยอ้าวเลยแค่รู้ตรงประตูใจได้เลย. แบบตัวแรกอ่ะมั่วน่าดูเลยพยายามจะให้มันไม่คิดเอ๊ะมันทําไมทั้งรู้ทั้งคิดทั้งนู้นทั้งคิดอย่างเงี้ยปวดหัวมากเลยเมื่อไหร่จะเลิกรู้. มันจะได้ว่าง. ไปหลงแบบนี้อยู่นานเหมือนกันมันต้องรู้ต้องคิดทั้งรู้ต้องคิดแล้วเหมือนมันต้องนอนหลับอยู่ก็ต้องรู้ต้องคิดต้องรู้ตื่นมาก็ต้องรู้ต้องคิดต้องรู้จะเข้าห้องน้ําก็ต้องรู้ต้องคิดเอ๊ะมันทําไมอย่างงี้ว่ามันหลับมันจะว่างั้นดีวะเนี่ยเราก็เป้าหมายวางไว้อยากจะว่างอย่างเดียวอ่ะให้อาจารย์มันว่างอย่างเดียวมันทําไมไม่ว่างเลยวะอย่างเงี้ยแล้วไม่รู้ว่าหลงนะตอนนั้นน่ะโอ้โหตอนนี้ดับไม่ได้จะปวดหัวเลยตอนเนี้ยเพราะว่าเป็นคนขยันฝึกไงพอขยันฝึกเลยมันรู้มากรู้ทุกทิศเลยตรงเนี้ยรู้ทุกคิดดูทุกอาการเลยขยันฝึกตอนเนี้ยพอนอนหลับมันก็ไม่หลับตอนนี้มันต้องมันรู้ทุกทิศ. ทุกประการตอนเนี้ยจะทําให้มันไม่รู้มันไม่เลิกรู้เลยตอนเนี่ยเออพอตื่นเช้ามาตอนเช้ามันไม่ทันลืมตาเลยมันก็รู้เลยรู้ทุกกิ๊ฟรู้ทุกอาการปวดหัวมากเลยตอนเนี้ยอุ๊ยไม่รู้จะทํายังไงปวดจนตายช่างมัน. พอจ้างไปให้อยากกินอะไรกระทืบหรอมึงอย่าเยอะมึงอย่าเลิกนะมึงอย่าเลิกรู้นี่มึงอย่าเลิกคิดนะมึงอย่าเลิกรู้อย่าเลิกคิดนะ. มันก็เหมือนเดิมไงมันต้องรู้ต้องคิดแต่สิ่งที่มันเราไม่เคยเจออีกอีกหน้านึงมันเกิดขึ้นคือมันก็ทั้งรู้ทั้งที่เหมือนเดิมแหนะเพราะช่างมันจะไปเกิดมึงทั้งรู้ทั้งที่มึงจะเลิกนะมึงจะเลิกนะเอามันคิดไปเลยมึงต้องรู้ทั้งคิดเนี่ยมึงจะเลิกนะช่างไม่. สิ่งที่เราไม่เคยเจออ้าวเฮ้ย. ทําไมใจเราไม่ทุกข์หรือไม่ต้องรู้ต้องคิดว่าเนี่ยเราทุกข์กับมันมาตั้งนานนะ. แต่ทําไม. พอมันตอนนี้มันก็มันก็จะไม่หายไปไหนก็รู้ต้องคิดมันยังมันยังเหมือนเดิมเฮ้ยแต่สบายใจแล้วไม่เป็นทุกข์ต่อไปไอที่ไม่รู้ไว้คิดว่า. แล้วเรารู้ได้ไงว่ามันมันทั้งรู้ตั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดอยู่ตลอดเวลาเลยไม่เลิกราก็ไอ้ไอ้ทั้งรู้ต้องคิดอะมันเป็นธรรมชาติปรุงแต่ง. แต่ธรรมชาติของพุทธเนี่ยมันได้แต่การรับรู้ว่ามันมีการยัดเยียดเกิดขึ้นพฤติกรรมอย่างนี้เกิดขึ้นและมันก็ไม่ไปยึดถือธรรมชาติผมรู้มันไม่ได้ยึดถือมันได้แต่รู้แต่มันยึดถืออะไรไม่ได้อ้าวก็อันนี้ไม่ใช่เหรอที่ธรรมชาติของรู้ทางประตูใจ. มันก็ไอ้ตะรุ้ตะกี้มันก็จะเป็นอยู่กับมันอ่ะแต่ทําไมเฮ้ย. แต่ทําไมมันไปทุบหัวเนี่ยมันไปทุบกับไอพฤติกรรมของจิตแบบนี้วะเนี่ยเราทุกข์กับมันมาตั้งหลายคืนหลายวันแล้วทําไมอยู่อยู่พฤติกรรมมันยังเหมือนเดิมแต่ใจเราทําไมจึงไม่ทุกข์อยู่แล้วเนี่ย. แปลกมากเลยจึงมาพบว่าหัวใจที่ไม่ทุกข์มันมีเว้ย. คือความวุ่นวายมันมีอาการของใจมันมีแต่ใจไม่วุ่นวายมีใจไม่วุ่นวายไม่ใช่ว่ามารักษาใจให้ไม่วุ่นวายไว้นะไม่ใช่ว่าไม่รักษาใจให้นิ่งนิ่งไว้นะคือไม่ทุกข์กับสิ่งที่ที่มันมีที่มันเป็นที่มันแสดงอาการนั่นน่ะคือใช้. รู้อยู่เห็นอยู่รับรู้อยู่แต่ไม่ทุกข์กับสิ่งที่มันมีสิ่งที่มันเป็นสิ่งที่มันมีอากาศแน่นเร็วเร็วกว่าใจแต่ไม่ใช่หัวใจคือหว่าหวังว่านิ่งนิ่งเฉยเฉยมารักษาใจไว้อันนั้นไม่ใช่ใจนะอันนั้นคือความปรุงแต่งเป็นอาการ. ถ้าแยกอาการไม่กลับใจไม่ออกอะการปฏิบัติธรรมมั่วที่สุดเลยอ่ะมันจะแยกใจออกมาจากจากความปรุงแต่งแล้วพอทําเป็นใจนิ่งนิ่งว่างว่างเฉยเฉยแล้วหลายคนพยายามทําอย่างเงี้ยทําทําไม่ได้กับทุกข์อยู่นั่นแหละเพราะว่าเข้าใจผิดก็ไม่ยอมแก้ความเข้าใจผิด. เพราะว่าไอ้เนี่ยมันทําไม่ได้ไง. เพราะมันเป็นปรุงแต่งอะแล้วเราจะมาปรุงแต่งคาวไว้ได้ไงตลอดเวลาได้ไงอะประทําใจให้แยกออกจากอาการแล้วให้ใจมา. นิ่งนิ่งเฉยเฉยว่างว่าง. เบาๆซอฟท์ๆอะไรก็ไม่รู้แล้วแต่จับงูเห่าอะแต่ไอ้อาการให้มันมีอาการไปอ้าวอย่างนี้ก็มันก็เหมือนกับที่ว่าอะไรเรามามาซ่อนอยู่ในโซนอะไรแคปซูลของเราโซนปลอดภัยถ้าอย่างงี้มันก็มันก็ปรุงแต่งอะสิถ้าเราทําไว้อย่างเงี้ยมันไม่ใช่เรามาเห็นเนี่ยของจริงมันก็ต้องรู้ต้องคิดต้องรู้ต้องคิดต้องรู้ตั้งคิดไม่เลิกราเลยเราปวดหัวกับมันมาตั้งหลายวันแต่อยู่อยู่เราก็ช่างไงนะจะเป็นก็ช่างมันวะมึงจะเลิกนะมึงต้องรู้ต้องคิดมึงจะเลิกแล้วมึงทําอย่างเงี้ยจะเลิกคือตอนเราอยากให้มันเลิกปวดหัวไงแล้ว. พอให้ใจมันว่างไงเมื่อไหร่มันจะว่างจากไอถึงนู่นต้องคิดทั้งลูกต้องคิดแหละเราเห็นหลับก็ไม่ได้หลับมันมันรู้กันเองนะหลับก็ไม่ได้หลับ. เอรถเราเนี่ยที่เราทุกข์กันเพราะอะไรเราอยากให้มันหายไปใจเราจะได้ว่างเราเข้าใจผิดเราเนี่ยทุกข์ก็เพราะเราเข้าใจผิดวิจารณ์นิติเป็นอวิชาไงเฮ้ยเพราะช่างแม่งอยากจะมึงอยากจะรู้จะคิดถึงช่างมึงเหอะมึงช่างมึงอย่าเลิกนะมึงอย่าเลิกเค้าไปเลยคิดไปเลยคิดไปเลยชั้นไม่ต้องคิดไปอย่าเลิกช่างแม่งจะคิดกับช่างมันเหอะ. อ้าวเห้ย. ทําไมใจไม่ทุกข์ว่ะเนี่ย. ใจไม่ทุกข์. ไอ้ไอ้ทะลุทะคิดก็ยังมีอยู่เว้ย. แต่ใจไม่ทุกข์เลยเว้ยเฮ้ย. แปลกมากเลย. ใจไม่ทุกข์เลย. ไม่รู้ไอ้เหงื่อการในสนามมันมาจากไหนไม่รู้. มันเหมือนกับไอ้ของเสียในร่างกายเนี่ยมันถูกขับออกหมดเลยทุกทุกทวาร. บอกไม่ถูกเลยอะ. เฮ้ยไอ้สิ่งนี้เราไม่เคยเจอเว้ย. มันอยู่กับเราเนี่ยแหละแต่เราไม่เจอเพราะเรามัวแต่ไปยุ่งวุ่นวาย. ก็เป็นสิ่งที่มันเป็นสิ่งที่มันคิดสิ่งที่มันปรุงแต่งเรามัวแต่ไปยุ่งวุ่นวายดับมัน. แล้วเรามัวแต่เพลินพยายามไปหาสิ่งที่ไม่ปรุงแต่งเราเนี่ย. ผมไปยุ่งวุ่นวายกับสิ่งปรุงแต่ง. หรือพยัญชนะเราก็มัวแต่ยุ่งวุ่นวายจะพยายามทําให้มันไม่ปรุงแต่ง. แต่มันจะปรุงแต่งหรือไม่ปรุงแต่งจํามันเหอะแค่นั้นแหละ. อ้าวเห้ย. ไอ้สิ่งนี้มันก็มีอยู่แล้วนี่หว่าแต่ทําไมเพิ่งมารู้ว่าเนี่ยคือมันจะไม่พุงแต่งมันยังเหมือนเดิมต้องคิดต้องรู้ต้องคิดอะไรมันก็ยังเหมือนเดิมแต่ทําไมเฮ้ยทําไมเธอจึงไม่ไปทุกข์กับมันวะเนี่ยเราก็เลยเห็นว่าใจที่ไม่ได้ทุกข์กับมันเนี่ยไม่ได้มันผิดกับไอ้ที่เราคาดหมายไว้เราคาดหมายที่ผิดไว้คือใจที่มันว่างลอยตัวออกมา. ที่มันว่างนิ่งสงบลอยตัวออกมาไม่ใช่นี่หว่าเนี่ยคือมันไม่ทุกข์กับสิ่งที่มันเป็น. ตรงนี้สําคัญมากนะผู้ปฏิบัติธรรมเนี่ย. เราพูดตรงเนี้ยซ้ําซ้ําก็เพราะว่าคนปฏิบัติธรรมเนี่ยก็เข้าใจผิดอย่างเรานี่แหละเราเคยเข้าใจผิดมาคือเราเข้าใจว่าใจที่ว่างใจที่ยิ่งจิตสงบเนี่ยเราก็เลยโหยหาตัวเนี้ยเราก็แยกแยกใจออกมาจะพยายามแยกใจออกมาจากสังขาร. แต่ไม่ใช่เป็นเข้าจริงจริงอ่ะ. ไปพบใจเค้าจริงจริงอะมันไม่ใช่ใจแยกเป็นอิสระจากสังขาร. แต่สังขารมันมีอยู่ใจมันก็รู้อยู่เนี่ยเห็นอยู่เนี่ยเหมือนเดิมเนี่ยแหละแต่มันไปทุกข์กับสิ่งที่มันเป็นสิ่งที่มันมีสิ่งที่มันเกิดดับมันจะเป็นยังไงอะมันก็ได้แต่รู้อยู่เห็นอยู่รับรู้อยู่แต่มันไม่ทุกข์กับไอ้นี่อีกแล้วเพียงนั้นแหละมันไม่ใช่ว่าไอ้การไม่ทุกข์เนี่ยไอ้ใจมันลอยออกไปเลยแล้วไปอยู่นิ่งนิ่งว่างๆเฉยๆแยกออกจากทุกสิ่งเนี่ยไอเดียอย่างนั้นอ่ะคือไปสร้างโซนแคปซูลเหมือนที่เราบอกว่าโซนปลอดภัยมันไม่ใช่มันคนละเรื่องกับที่เราคาดหมายไว้เราคาดหมายตอนแรกคาดหมายผิดว่า. ไอ้ทั้งรู้ทั้งคิดต้องปรุงแต่งอะไรมันก็ต้องดับไปเหลือแต่ใจว่างเปล่าคาดหมายผิดเลยคนละเรื่องเลยมันก็ยังมีอยู่น่ะไอ้ความปรุงแต่งก็ยังไม่อยู่เนี่ย. แต่ใจมันไม่ทุกข์กับสิ่งที่ปรุงแต่ง. เราเรียนรู้เข้าใจเพราะอย่างงี้ปุ๊บพอรับรู้แต่ทางโลกเออคนดีคนชั่วพวกอะไรมันก็มีอยู่แต่ไม่ไปทุกข์กับ. สิ่งเหล่านั้นส่วนสังขารก็ทําไปตามสิ่งที่ชอบ. ชิดชอบพูดชอบก็ทําชอบประกอบอาชีพชอบมีปัญญาเห็นชอบแล้วก็ชอบไปเรื่อยเรื่อยเปลี่ยนชอบสติชอบในอริยมมีองค์8ดําเนินชีวิตชอบไป. การประกอบอาชีพก็ชอบคิดชอบพูดชอบก็ทําชอบ. อือผลประโยชน์ตนประโยชน์ท่านเราก็ทําไปอันไหนเป็นประโยชน์เราก็ทําเออเออแล้วก็ดําเนินชีวิตไปได้ตามปกติเพียงแต่มันไม่ไปทุกข์อะไรแค่นั้นเองอ่ะมันก็รับรู้ตรงตาหูจมหูไกลใจอย่างเป็นปกติแต่ไม่ทุกข์กับสิ่งนั้นมันไม่ทุกข์กับสิ่งที่รับรู้แค่นั้นเองอ่ะแต่ไม่ได้วิจัยแยกรอยอิสระออกไปนิ่งๆหว่างๆเฉยๆไอ้อย่างนี้เราเข้าใจผิดมานานเหมือนกัน. เราก็พยายามจะหาตัวมันเราโหยหามากเลยว่าแล้วอีกอย่างหนึ่งอ่ะแต่นิพพานมันคือความว่างยิ่งเราไปอ่านบอกว่า. มันว่างเวิ้งว้างหยุดอวกาศโอ้โหเราโหยหามมากเลยเมื่อไหร่ใจเราเป็นแบบนั้นนะเมื่อไหร่ใจเราเป็นว่างเว้ยว้างแบบอวกาศโอ้โหเราทุกข์มากเลยตรงเนี้ยมันไม่เป็นสักทีอะเราเลยอยากให้อะไรมันหายไป. อยากให้อะไรมันหายหมดเมื่อใจเราจะได้ว่างไว้ตอนนี้เราก็คับแค้นอีกอะไรมันไม่หายความคิดอารมณ์ความรู้สึกมันไม่หายดีเราเลยคับแค้นเรายังพยายามจะทําให้มันหายมันยิ่งปวดหัว. อยู่อย่างนึงทําเป็นปัญหามันยิ่งปวดหัวเพราะอะไรก็ธรรมชาติมันหายไม่ได้ครับมันไม่ตายเหมือนกัน5มยังไม่ตายยังทําให้มันหายได้ไง. มันก็ต้องมีอยู่พัน5. รูปเวทนาสัญญาตั้งแต่วิญญาณมันก็ต้องมีอยู่เออเว้ยแต่ไอตอนที่มันไม่ทุกข์กันนั่นน่ะ. มันไม่ทุกข์กับสิ่งที่มีสิ่งที่ไม่เป็นในทุกขณะกระทบทุกขณะปัจจุบันทางเตาหูเจ้าหมูลิ้นกายใจมันรับรู้อย่างที่มันเป็นตามความเป็นจริงอย่างที่มันเป็นดีก็รับรู้ชั่วก็รับรู้สุขก็รับรู้ทุกข์ก็รับรู้ผ่องใสก็รับรู้เศร้าหมองก็รับรู้ว่าก็รับรู้ไม่ว่าก็รับรู้มันรับรู้ตามอย่างที่มันเป็นทุกขณะกระทบในปัจจุบันอย่างที่มันเป็นที่เคยกล่าวว่าประตูก้าวข้ามข้ามโลกไปสู่นิพพานก็คือยะถาภูตะยาทัศนะ. ยะถาภูตญาณทัษณาคือใจยอมรับตามความเป็นจริงอย่างที่มันเป็นในขณะที่กระทบทุกขณะปัจจุบันต่างต่างวุฒิลิ้นไก่ใจยอมรับตามความเป็นจริงก็แค่ยอมรับยอมรับตามความเป็นจริงก็คือว่าเออมันก็มีอยู่เห็นอยู่นะมันไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยเนี่ยทั้งคู่ต้องคิดทั้งรู้ต้องคิดกิริยาอาการใดใดมันก็ยังมีอยู่แต่ใจเนี่ยมันไม่เป็นทุกข์กับสิ่งที่มันสิ่งที่มันมีที่ที่มันที่มันรับรู้สิ่งที่มันมีสิ่งที่มันมันเห็นอยู่ที่มันรับรู้ในปัจจุบัน. ไอ้สิ่งที่ที่มันเคยนิสัยเราเคยเป็นยังไงมันก็เป็นอย่างงั้นอ่ะ. นิสัยเราเป็นคนกระดุกกระดิกนิสัยเราเป็นคนพูดไวอาจารย์พูดไวมากเลยพูดช้าช้าฟังไม่ค่อยทันเราก็มาฝึกพูดช้าช้าแล้วติดอ่างแล้วทําก็ไม่ไหลเลยมันมันเป็นไปไม่ได้ไงคือเราพอเราพอฝึกพูดช้าอาจารย์บอกกูไม่พูดไม่ทันแล้วฟังไม่ทันเลยอาจารย์พูดเร็วมากเลยฟังไม่ทันเราก็เออพยายามจะช่วยลูกศิษย์ดังนั้นเรามาพูดช้าช้าเราพูดช้าช้าทําให้ไหลเลย. เราก็ไปไม่ถูกอึกอักอึกอักอึกอักอะไรอย่างเงี้ยคือเราเป็นคนพูดเร็วแล้วจะมา. ให้เราพูดจามันไม่เกี่ยวกันเออมันไม่เกี่ยวกันมันไม่เกี่ยวกับเรื่องใจที่ไม่ยึดคือไอ้บุคลิกอะไรต่างต่างเนี่ยมันไม่เกี่ยวกันนะบางคนก็บอกว่าชอบพวกเราอะทําไมเค้าเป็นอย่างนู้นแล้วเค้าฝึกจิตได้แล้วทําไมเค้ายังเป็นอย่างงี้เค้ายังเป็นอย่างงี้ไปดูที่บุคลิกแล้วเราเอาเอาบุคลิกของตัวเองมาวัดตอนนี้พอปฏิบัติเองก็ผิดเลยดิเพราะอะไรไปสร้างบุคลิกของตัวเองมาในขณะที่ใจไม่ได้ยืดเยื้อ. งั้นหลายคนนะปฏิบัติธรรมเนี่ยผิดเป็นส่วนใหญ่คือช้าช้าพูดจาช้าช้าหันช้าช้าตาไม่กรอกแต่ใจมันไม่ได้สิ้นยึด. แต่ไกด์เนี่ยบุคลิกเปลี่ยนแล้วไอ้นี่เข้าใจสิ้นยึดแต่บุคลิกไม่เปลี่ยนเราเห็นพ่อแม่ครูบาอาจารย์อุ้ยแต่เราท่านเอาไปไปอยู่กับท่านมาภาษีส่งตั้งหลายท่านน่ะเราไปอยู่มาเนี่ยท่านเนี่ยบุคลิกไม่เปลี่ยนเลยแต่ใจท่านเปลี่ยนใจท่านสิ้นแต่บุคลิกก็ท่านเป็นยังไงก็เป็นอย่างงั้นอะองค์ไหนแล้วชอบดุนะดุจริงจริงเลยดุ. เราก็บอกว่าโอ้โหองค์นั้นดุมากเลยหลวงปู่. เราไม่เคยกล้าเข้าใกล้เฮ้ยดูที่ไหนท่านพูดเสียงดังเท่านั้นแหละเออเฮอะแล้วถ้าเราโอ้โหท่านเหมือนดุจริงจริงอะเราก็ไม่ก้าวเข้าไกล่อะไรเงี้ยแล้วท่านดุก็ดุว่าท่านเสียงดังถ้าพูดเสียงดังอ่ะเราก็ไปกาเข้าเสียงก็ให้ทันอะไรอย่างเงี้ยเออ. เพราะงั้นนิสัยไม่เปลี่ยนเรียบร้อยก็เรียบร้อยตรงไหนจะระเบียบพวกเจ้าระเบียบโอ้โหเราไปอยู่กับองค์ที่เจ้าระเบียบระเบียบจริงจริงเป็นคนเจ้าระเบียบแก้ไม่ได้ไอ้เนี่ยแก้ไม่ได้มันแก้ไม่ได้แต่มันแก้ได้แก้ใจที่ไม่ยึดแค่นั้นเองอะแต่ไอ้แก้พวกนี้ไม่ได้เจ้าระเบียบเป็นคนจุกจิกจุกจิกแต่ไม่ใช่จุกจิกแบบว่าแบบยึดถือน่ะคือเป็นคนที่จะระเบียบเป็นคนที่กระดกกระเดกไม่เรียบร้อยก็คงไม่เรียบร้อยเท่านั่นแหละ. ไม่เรียบร้อยอยู่นั่นแหละโอ้โหเนี่ยแต่เราอย่าไปดูที่บุคลิกภายนอกถ้าไปดูบุคลิกภายนอกเสียหายนะเราจะปฏิบัติผิดแล้วไปเลียนแบบผิดผิด. เราเพราะไรเราคาดหมายเองมันต้องเป็นอย่างเงี้ยเออมันต้องเป็นอย่างงั้นแล้วก็ไปสร้างบุคลิกของเราแล้วเนี่ยมันมีอยู่นี่รูปเสียงกลิ่นรถสิ่งที่มาสัมผัสผิวกายเราแล้วก็ทําอารมณ์คือความรู้สึกนึกคิดตึกตอนปรุงแต่งแต่จะต่างในใจเนี่ยมันมีอยู่อย่างที่มันเป็นเนี่ยทุกขณะที่มากระทบมันก็เปลี่ยนหน้าไปเรื่อยเดี๋ยวนี้บ้างไม่ดีบ้างภูมิใจมั่งไม่ถูกใจบ้างผ่องใสมั่งเศร้าหมองมั่งสุขมั่งทุกข์บ้าง. สว่างมั่งมืดบ้างแล้วแต่เราจะเรียกว่ายังไงก็ตามแต่คือมันถูกใจเราเราก็เรียกว่าดีอันไหนไม่ถูกใจเราก็เรียกว่าไม่ดีแต่ความจริงอะมันไม่เรียกว่าตัวมันไม่เรียกว่าดีไม่ดีหรอกมันก็คือผ่านมาแล้วก็ผ่านไปผ่านมาแล้วก็ผ่านไปผ่านมาแล้วก็ผ่านไปแต่ในถูกใจเราเรียกว่าดีไม่ถูกใจเราเรียกว่าไม่ดีแต่ถ้าคือไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจเราก็บอกว่ามันเป็นการมันก็เป็นกลางกลาง. มันก็เลยมีสุขกรเวทนาทุกเวทนาอุเบกขาเวทนาเหลือสุโขสุขเวทนาคืออะไรถูกใจเราเราก็บอกว่าเป็นสุขอันไหนไม่ถูกใจเราก็บอกเป็นทุกข์ก็เวทนาอันไหนมันไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจเราก็บอกว่ามันเป็นอุเบกขาเวทนาหรือทุกคําถูกเวทนา. เนี่ยมันก็อยู่ที่ใจเรา. พอมันกระทบปุ๊บมันมันถูกใจเราเราก็เลยสุขเป็นสุขไม่ถูกใจเราเราก็เลยรู้สึกเป็นทุกข์แต่ไม่ใช่ว่าทุกข์ก็ยึดนะคือเป็นทุกข์เวทนาแล้วก็ก็ตีมันเจ็บไงตีมันเจ็บอืมเจ็บมันไม่ถูกใจเว้ยมันก็เป็นทุกข์อเวทนาเออสัมผัสนุ่มนุ่มเออรู้สึกว่าเออมันไม่ถูกเวทนานี่มันถูกเวทนาพอตีมันเจ็บไงเจ็บทุกเวทนาก็ตีมันเจ็บคนบอกว่าเป็นสุขเวทนาเออไอ้พวกไอ้พวกไม่แน่นะพวกซาดิสท์อะไรพวกนี้ก็ก็อาจจะเป็นสุขก็ได้เออ. แต่มันไม่ได้ยึดอะไรไม่ว่าจะเป็นสุขเวทนาทุกข์เวทนาหรืออุเบกขาเวทนาหรือว่าหรือว่าอุกก็มาสุขเวทนาที่มันรู้สึกเป็นกลางกลางก็ไม่ได้คิดอะไรได้แต่รับรู้. รับรู้ว่ามันเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปตามความเป็นจริงไม่ได้ยึดหน้าในไว้ไม่ยึดหน้าใดไว้เลย. เออรับรู้ตามความเป็นจริงแล้วก็. ใจไม่ทุกข์กับสิ่งที่มันที่รับรู้ทุกขณะที่กระทบดังนั้นน่ะจึงบอกว่าเราต้องมาอยู่เดี่ยวเดี่ยวมั่ง. เพื่อให้มารับรู้ตามความเป็นจริงยอมรับตามความเป็นจริงที่ประตูใจแล้วเราจะยอมรับตามความเป็นจริงที่ประตูอื่นได้หมดปัญหามันอยู่ที่ประตูใจอย่างเดียวที่เราเนี่ยยังปฏิบัติกันไม่ได้ที่ฝึกผิดผิดพลาดจะปรุงแต่งอย่างนี้จะเอาอย่างนี้ไม่เอาเพราะตรงนี้อยากจะเป็นอย่างนี้เพราะเป็นยักษ์อยากให้เป็นอย่างนี้มันมั่วไปหมดอ่ะไอ้เพ่งมั่งไปยึดบ้างไปแทรกแซงบ้างเออมันจะเป็นอย่างงี้อยากให้มันว่างมากไม่อยากให้มันเป็นงี้บ้างมันผิดที่ประตูจ่ายประตูเดียวประตูตาเนี่ยเราก็รู้อยู่มันแก้ไขไม่ได้เห็นก็ต้องเห็นอย่างงั้นอ่ะ. อู้หูเราได้ยินปุ๊บก็ได้ยินเลยเออจมูกประตูกี่ประตูลี้ประตูกายมันก็เราก็รับรู้ตามความเป็นจริงเรายอมรับมาเลยทุกประตูไอ้ประตูตาหูจมูกนี่ไกลใจอะเราเราเรารู้อะไรเรายอมรับตามความเป็นจริงที่มารับรู้. เราสังเกตมั้ยประตูตาหูจมูกลิ้นกาย5ประตูภายนอกเราเนี่ย. ย้อนให้มารับรู้ตามความเป็นจริง. ไม่ใช่เรายอมนะธรรมชาติธรรมชาติมันให้เรารับรู้ตามความเป็นจริงเพราะว่าอะไรก็ตาเราเนี่ยเราบอกว่าตาให้มันรู้แต่รูปสวยรูปหล่อรูปไม่สวยรูปไม่หล่อไม่ให้เห็นก็ไม่ได้อีกสั่งไม่ได้กูก็ได้ยินแต่เสียงเพราะเพราะเสียงไม่เพราะไม่ให้ได้ยินกินให้ได้กินแต่กินหอมกลิ่นเหม็นไม่ให้ได้กินลิ้นให้รู้แต่รสชาติที่ถูกฝากรสชาติไม่ถูกฝากไม่ให้ไม่ให้รับรู้กายที่มาสัมผัสให้รู้แต่สิ่งที่สัมผัสที่ถูกใจ. สิ่งที่ไม่ถูกใจไม่ให้รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นในใจให้รับรู้แต่สิ่งที่ถูกใจสิ่งนี้เป็นอาการที่ไม่ถูกใจไม่ให้รับรู้มันจะเป็นไปได้ยังไงธรรมชาติ. แต่ประตูใจปรุงแต่งกันแหลกลานเลย. แต่ประตูตาหูจมูกลิ้นกายเรายอมรับว่าเราปรุงแต่งไม่ได้เรากลับไปยอมรับว่าปรุงแต่งไม่ได้แต่พอการรับรู้ประตูใจปรุงแต่งแหลกหลานเลยเพราะจริงจริงมันเป็นอย่างงี้อะจะเป็นอย่างงั้นเป็นงานหยาดเป็นอย่างงี้เพราะมันไม่ถูกใจอยากให้มันหายไปเพราะมันถูกใจอยากเอาไว้. มั่วทั่วไปหมดเลยอ่ะเอาไปคิดเอาไปแทรกแซงเอาไปปูแต่งไม่เป็นรู้เลยไปเป็นคิดหมดเอาไปการปรุงแต่งหมดมันก็เลยทุกข์อยู่ทุกวันเนี้ยแล้วถ้าคุณรับรู้จากแต่ว่ารับรู้ทําเตานี่แกอย่างเป็นธรรมชาติรับรู้มันอย่างเป็นธรรมชาติคือธรรมชาติคือยถาอุทยานทัศนะรับรู้มันเรายอมรับใจยอมรับจากที่มันเป็นตามความเป็นจริงหรือพ่อแม่ครูบาอาจารย์เราหลวงปู่ธาจะรู้ทั้งหมดท่านก็. 胡思思，不晒伞，胡思思，吐个脑子斑。 ที่มีหนังสือร้อยเล่มนึงฮูซื่อซื้อนิพพานรู้ซื่อซื่อนิพพานแม้แต่เราเขียนอย่างงี้นะว่ารู้ซื่อซื่อนิพพานแต่คุณก็ไปแปลผิดแล้วก็มาร้องไห้กะเรามีหลายคนบอกว่าอาจารย์มันไม่ยอมรู้สู้ซื่อ. มันไม่ยอมลุกซื่อซื่อมันเป็นยังไงไม่รู้สู้สู้. ก็มารู้แล้วมันควรจะไปแทรกแซงรู้แล้วมันควรจะเป็นอย่างงู้นรู้แล้วคอยจะเป็นอย่างเงี้ยมันก็ยอมรู้ซื่อๆรู้ทื่อเป็นไงคือมันจะต้องรู้เฉยเฉยมันก็ต้องรู้เฉยเฉยอ้าวแล้วบอกว่ามาแทรกแซงเราก็รู้ซื่อๆ. มันรู้ไม่เฉยเราก็รู้ซื่อซื่อมารู้แล้วใจเฉยๆก็รู้ซื่อซื่อมาเฉยก็ซื่อๆมันไม่เฉยเราก็รู้ซื่อซื่อมาแทรกแซงเราก็รู้ว่ามันแทรกแซงซื่อๆมันไม่แทรกแซงเราก็รู้มันไม่แทรกแซงซื่อซื่อแหนะ. ตอนนี้มีคนแปลกๆว่ะ. ให้รับรู้ด้วยใจเป็นกลางอาจารย์ตั้งแต่เป็นกลางซักทีแล้วก็พยายามแล้วก็บอกว่าคุณรู้มั้ยว่าไม่เป็นกลางรู้ว่ามันไม่เป็นกลางโมโหมากเลยแล้วพยายามจะทําให้เป็นกลางอ้าวก็ไม่เป็นกลางกูก็รู้ว่ามันไม่เป็นกลางซื่อซื่อก็แล้วพอเป็นกลางเอาเป็นกลางกูก็รู้ว่ามันเป็นกลางซื่อๆกูก็จะไปยึดความเป็นกลางไว้นะยึดใจที่รับรู้เป็นกลางไว้นะแล้วกูก็รับรู้ว่ามันรู้ว่าตอนเนี้ยมันมันรับรู้ด้วยความเป็นกลางเป็นกลางซื่อซื่อรับรู้ความเป็นกลางอีกทีว่าเนี่ยความเป็นกลางมันเพราะว่าคุณก็รู้ไงก็คุณก็รู้อยู่ว่ามันน่ะกูตอนเนี้ยกูรู้ด้วยความ. ไม่บวกไม่ลบไม่หนีไอ้ที่ไม่บวกไม่ลบไม่หนีเนี่ยคุณก็รู้อยู่อะว่าไม่บวกไม่ลบไม่หนีแล้วคุณก็รู้อยู่เนี่ย. แล้วคุณพยายามจะยึดตรงนี้ไว้ยึดสภาวะตรงนี้ไว้อ้าวแล้วไอ้ตอนที่เมื่อไหร่เนี่ยคุณไปมีบวกลบคุณรู้มั้ยล่ะถ้าคุณบวกลบแล้วคุณรู้ไว้มันก็ไปรู้ซื่อซื่ออื่นแล้ว. คืออะไรเกิดขึ้นเห็นลูกซื่อซื่อมีอะไรเกิดขึ้นลุกซื่อซื่อเดี๋ยวเอาอีกละอาจารย์มันไม่รู้ซื่อซื่อแปลไงวะคือมันไปหมายวะถ้ารู้ซื่อซื่อหรือรู้เป็นกลางแล้วมันต้องมันเป็นยังไง. แต่ไม่ใช่คือรับรู้อย่างที่มันเป็นนั่นแหละ. มันเป็นยังไงในปัจจุบันก็รับรู้อย่างที่มันเป็นนั่นแหละมันเป็นยังไงในปัจจุบันก็รับรู้อยู่ไม่เป็นอะมันไม่เป็นกาก็รู้มันไม่เป็นกาของมันซึ่งก็รู้มันซื้อมันไม่ซื่อก็รู้ไม่ซื่อมันเป็นยังไงก็ก็รู้เหมือนอย่างที่มันเป็นเนี่ยอย่างเงี้ยเค้าเรียกซื่อซื่อแต่ที่เราจะพยายามไปทําให้มันซื่อซื่อเนี่ยไม่ซื่อไอที่มันไม่กางเราก็รู้มันไม่กาง. กติการอบรุ่นเป็นกลางแต่ที่เราพยายามจะรักษาความเป็นกลางไอ้เนี่ยคือไม่เป็นกลางไม่ซื่อเข้าใจมั้ยมันมีกิเลสเราก็รับรู้มันแป๊บนึงมันมีกิเลสเกิดขึ้นมาเราก็รู้เออเราก็รู้มันซื่อซื่อไม่หลงไปกับมันมันก็ไม่มีบวกไม่มีลบไม่หนีมันไม่มีกิเลสเราก็รู้ไม่มีกิเลสเราก็ไม่ล้มให้กับมันเรื่องซื่อๆ. มันแวะมาเป็นอกุศลไม่ได้ไปกิเลสนะเพราะว่ากุศลถ้าเราเข้าไปยึดถือมันต้องเป็นกิเลสถ้าเป็นอกุศลมันแค่เป็นจิตเป็นอกุศลแรดขึ้นมาถ้าเรารู้มันซื่อซื่อมันก็มันก็เป็นปกติเดี๋ยวจิตมันก็เป็นกุศลมากกุศลมากมันก็รู้ซื่อๆมันก็เป็นปกติแต่ถ้าเขาไปยึดที่จะเป็นกิเลส. ทําไมยึดซื่อๆก็ทุกข์เลยแม้แต่จิตเป็นอาวุโสแป๊ปนู้นแป๊บนี่แบบนั่นแป๊บนี่. แต่ก็รู้สึกซื่อก็ก็. ก็ไม่มีอะไรที่เรายกตัวอย่างบ่อยที่บอกว่าเอ๊ะทําไมรู้ซื่อซื่อศัพท์ต้องมารู้นี่มันมันคิดอกุศลได้เหรอ?เอ้าไม่ใช่ไม่ได้ก็จิตที่มีจิตเนี่ยมีสักกี่ประเภทอ่ะไปอ่านดูในพระอภิธรรมเนี่ยจิตมีธรรมมีทั้งประเภทที่เป็นกุศลทํากุศลและจิตที่เป็นกลางกลางมีตั้งหลายประเภท. ที่นั่นน่ะจิตที่เป็นอาวุโสก็ต้องมีตั้งหลายประเภท. มันก็มี. อยู่กับหลวงปู่ธาตุอาจารย์ตํารวจนวดท่าน. ตอนอายุ97998มันก็นุ่มนิ่มไปหมดเลยไปนวดโดนฟันตรงไหนนุ่มนิ่มแหมมันนุ่มนิ่มเหมือนเด็กเลยตรงเนี่ยมึงคิดอกุศลงี้ได้ไงวะอะไรอย่างเงี้ยเราว่าแต่เราพยายาม5มมันมีสติอยู่ตลอดเวลาแต่จิ๋วก็ยังคิดอยู่นั่นแหละถูกแว๊กซ์วอกแวกก็แวะไปกราบขอขมาท่านนั้นบอกว่าก็เลยว่าเพราะว่าปกติหลวงปู่เนี่ยอยู่อยู่ไกลๆกับท่านเนี่ยคิดแป๊บนึงท่านรู้ทุกคิดเลยเราคิดอะไรท่านรู้ทุกคิดยิ่งไปอยู่ใกล้ใกล้ท่านไปไปนวดไอ้ท่านเนี่ยท่านยังยิ่งรู้หมดเลยทุกคิด. เราเลยกรอกคอเข้ามาท่านเมื่อกี้ไอ้เราก็เอ้ยไม่ใช่คิดอย่างนี้สิอย่าคิดอย่างเรารู้ทุกตัวรู้ทุกอย่างเลยแต่เป็นไปนู่นตรงไหนนิ่มนิ่มแล้วก็อดแล้วก็คิดได้ไปเรื่อยจิตมันก็สนว่ากุศลบ้างอะไรอย่างเงี้ยตรงนี้นิดดีอะไรอย่างเงี้ยอะไรอย่างเงี้ย. แล้วก็ได้กราบพอประมาณท่านก็บอกว่าไอ้ที่ที่ที่มันคิดอกุศลเนี่ยมันมีสติรู้ตัวอยู่มั้ยเหรอมันจะเป็นโทษบาปเป็นภัยอะไรอะไอ้ตอนที่ทิ้งสติหมดเนี่ยนะกับเราไปโทษอะเพราะฉะนั้นเนี่ยถ้าเรามีสติแค่กับเรารู้ทุกอย่างตามความเป็นจริงนั่นแหละเราก็จะพ้นทุกข์ได้นะฮะไม่ใช่ว่าเราหนีหรือไปบวชกระทบกับอะไรไอ้คําว่าบวกลบก็จะว่าหนีก็หมายถึงว่าเราขาดสติแล้วเราก็ไปร่วมจริงจริงอันนี้เราก็มีสติกลับมาแล้วก็แค่รู้สําหรับรู้สติตัวเดียวที่ขาดไม่ได้. อย่างอื่นอะปล่อยมันไปเหอะมันเป็นยังไงแต่กุศลอกุศลก็ให้มีสติแค่สักวันลูก.