无着：洞悉真相，超越苦痛，导人向善 不执着于任何事物，方能通达无碍。唯有如此，才能真正帮助教导他人，引导他人领悟真谛。这才是对佛法的真正裨益，因为我们日复一日地目睹着生命的消逝。 有时，脑海中累积的“死亡景象”仿佛一个取之不尽的“银行账户”，沉重得让人难以承受。那些逝去的生命，仿佛永远定格在了画面之中，令人不忍释怀。与临终病人相处时，这种感受尤为强烈，死亡的阴影如此逼近，促使我们竭力放下。然而，每日面对死亡，仿佛已是习以为常，接受人出生后终将走向死亡的必然。 曾有人建议，若执念过深，便应练习观“无常”；若父母执念顽固，更应引导他们领悟无常之理。也有人建议，修习“不净观”。然而，越是观想，反而越能清晰地看到，也越发执着于那些我们认为重要的事情。 当下，我仍难以从这些景象中抽离。有时，遵循他人的建议反而适得其反。比如，有人建议与其执着于“美”，不如练习观“不净”。结果，越是观看，内心越发痛苦，为什么世间存在如此丑陋、不美观、毫无吸引力的事物？为什么人初生时可爱美好，备受喜爱，而临终之际却面目全非？ 因此，越是观想，就越执着于影像，纠结于临终或死后的丑陋与不美观。即使有人为病人化妆，描眼线、修眉，也无法让自己摆脱这种状态，更不知该如何继续观想，如何从中解脱，以及为什么我们会如此沉浸在悲伤之中。 无论每日目睹何事，都仿佛变得与自身的感受息息相关，仿佛“银行账户”里的负面情绪积压过多，以至于深陷悲伤与孤独之中。悲伤是真实存在的，但这恰恰是我们执着的地方。有些人因此哭泣、沮丧，甚至患上抑郁症，这便是情感上的执着。 事实上，一切本应如此。当情绪介入，当感到沮丧时，这仅仅是我们的情绪。我们需要觉察，持续地观照，不要让情绪支配我们，不要被情绪吞噬，否则便会滑向抑郁的深渊。 只有看清真相、真相、真相本来的样子，才能真正放下。但这放下绝非失去理智，也并非哭天抢地。如果我们只关注他人，放下便无从谈起。只有关注自身，才能真正做到放下。只关注他人的死亡，关注自己所爱之人的逝去，别人的死亡永远令人悲伤，唯有关照自身，才能获得真正的解脱。 我们需要放下什么？必须放下什么？答案是：放下迷恋与执着。 我们需要放下，因为一切原本就是如此。 出生是为了死亡。 拥有是为了失去。 所有的相遇都是暂时的。 这就是真理，无法逃避的真理。 审视我们自己。 我们的真实存在在哪里？ 我们为何如此爱自己？ 我们为何如此爱别人？我们的真实存在到底在哪里？他人的真实存在又在哪里？在我们出生之前，一片虚无；在“我们”存在之前，一无所有。无论是丈夫还是孩子，在我们拥有他们之前，他们并不存在。拥有之后，他们终将消逝，回归虚无。 在相遇之前，我们互不相识。相遇之后，我们终将分离。 在我们来到这个世界之前，没有“我们”的概念。在我们拥有丈夫之前，世上没有丈夫。在我们有孩子之前，世上没有孩子。他们并非一出生就如此成熟，所有人都来自虚无，然后当他们出现之后... 大自然会强迫他们，这就是所谓的“苦”，强迫他们走向衰败、消逝、变老、变弱的状态。就像医生在医院看到的那样，最终是死亡，身体破碎消散，面容扭曲，然后被火化，最终什么也找不到。 如此反复地观看，直到内心百分之百地相信，没有丝毫的犹豫和怀疑。 然而，即便内心相信了，也切莫轻易相信它。内心会欺骗我们，让我们误以为已经相信，已经接受，已经变得平和。它会欺骗我们，说：“我已经相信了，我已经接受无常了”。不要相信它，它会欺骗我们。 随后，它又会潜伏在哪个角落呢？我们需要告诉自己：“我不相信你，告诉我，还有什么？”继续深入挖掘，直到它不得不承认：“我承认了，我承认了，我不需要观照了，停止观照吧。” 我们依然不相信它。 继续深入，继续深入，直到我们能够放下，能够真正放下。 我们会自己知道“为什么会这样”。我们会开始感到奇怪，但不要在意。越是感到奇怪，就越不要在意。无论是内在还是外在，都会开始出现奇怪的事情。 不要在意，只是知道有奇怪的事情正在发生，有越来越多的奇怪事情正在发生。 但我们心里深处知道，这次就要结束了。 虽然不知道在与什么对抗，但感觉到这次会看到、会明白。就像拳击比赛，当对手开始摇晃，就抓住机会，攻击旧伤，反复攻击。知道再过几轮，对手必定会被击倒。 虽然不知道在与什么对抗，但知道一切就要结束了。 所以要全力以赴。就像拳击手进入角落，知道对手即将崩溃。就像寻找莲花，躲入营地，关闭城门，然后攻入城内。相信一定能获胜，攻入城市的最深处，攻入那颗一直隐藏、不肯屈服的心。深入真理、真理、真理。 突然之间... 不知道发生了什么。 它... 就像世界崩塌。 它从内部爆炸，向外扩散。 就像整个世界都崩塌、爆炸了一样。 完全崩塌，然后... 震惊，不知道发生了什么。 震惊了很久。 然后新的情绪又来了，新的念头又来了。 但还是不知道是什么。 但不要相信它，不要相信新的情绪和念头。 它会说：“我承认了，我承认了”，但那并非真相。我们花费了几个月的时间，不断地寻找真理，为什么它还是不肯屈服，不肯回来？ 新的念头来了，它又消失了。它消失了，我们和它斗争了很久，过了一会儿，它又回来了。我们责备自己说：“你吃饱饭了吗？” “如果身体快死了，你还能思考还能做吗？有本事你吃饱饭试试看！” 就这样。不知道发生了什么。 它不仅无法思考死亡，甚至无法思考其他事情。 这件事不需要询问任何人，完全是个人体验。 我们自己甚至会感到困惑，不知道发生了什么，但我们自己心里清楚。 所以你问的问题是正确的。我就是这样走过来的，这是我亲身的经历。所有的老师都这样走过来的。我不需要记住什么，因为这都是我亲身经历的，是整个世界都崩塌的体验。 不是把东西放到锅里煮，而是整个世界都爆炸。 然后陷入震惊。 最终，声音传到了内心深处，然后从内心深处爆炸。 震惊地站在那里，走来走去。 但在震惊中，因缘际会，发生了一种状态。但现在已经冷静下来，知道这次战斗已经获胜了。虽然现在还很震惊，但它已经触及到内心了。 就像一棵大树，站立枯死。 母树站立枯死，而它的幼苗...幼苗比母树还要高大。 幼苗比母树还要高大，而母树却枯死。 这件事深深地触动了我，不要说人会遭受分离。 幼苗已经长大，幼苗比母树还要高大，而母树却站立枯死。即使是植物也无法避免。那一刻，我不知道什么东西倾泻而出，无法触及内心。不要说人了，就连植物也无法幸免。幼苗比母树还要高大，而母树却站立枯死。 然后... 幼苗茁壮成长，取代了母树。大自然是如此残酷，相遇是为了分离，拥有是为了失去。 不再出生，才是真正的解脱。如果再次出生，就必须再次经历这些痛苦。 难以形容，这真是世界崩塌。 整个世界都震惊了，不知道发生了什么。 你问的非常正确，这就是让我们厌倦轮回的方法，让你厌倦这个身体。身体不是永恒的，生命不是永恒的。就在我们自身上，其他人也是如此。甚至其他众生也是如此。 就连树木也会在幼苗长成后枯死。想一想，幼苗取代了母树。 出生是为了繁衍后代，最终自己也会死去。无数众生都不明白，直到今天，他们仍然在无尽的轮回中。他们满足于创造孩子、孙子，繁衍后代，然后死去。 他们不知道，这仍然是在痛苦的轮回中。 家庭的痛苦，孩子和孙子的痛苦，然后自己死去。 当孩子长大，祖父母就会死去。 当孙子长大，我们也会死去。 当孙子生下孩子，我们的孩子也会死去。 大自然是如此残酷，没有谁能够幸免。无论是国王，还是将军，还是大富豪... 最终的结果都一样。 内心完全放下了。 这意味着如果仍然执着于印象，可以感知到，但不去思考，不去理会。知道之后就不要在意。 内心完全放下了。印象毫无意义，甚至身体也毫无意义。世上的一切都毫无意义。完全放下了。 没有执着，没有印象。 医生在医院工作，优势太大了。每天都能看到人们的痛苦，活着的人在痛苦中挣扎，濒临死亡的病人非常痛苦。 死去的人也会给活着的人带来痛苦。 看到只有痛苦、痛苦、痛苦。 出生就伴随着痛苦，痛苦一直存在，痛苦最终消逝。佛陀说，只有痛苦产生，只有痛苦存在，只有痛苦消逝。除了痛苦，没有什么是产生的；除了痛苦，没有什么可以存在；除了痛苦，没有什么可以消逝。 我们去看电影、听音乐、聊天、玩手机，都是为了掩盖痛苦。但事实上，生命在衰败消逝，走向衰老、疾病、死亡，走向分离，走向哭泣。我们自己，以及医生口中那些即将死去、拼命挣扎的病人，最终... 要么自己痛苦，要么让周围的亲戚、兄弟姐妹、孩子、配偶哭泣。 除了自己痛苦之外... 不要为了死亡而让别人痛苦。 我们自娱自乐，但... 最终我们也无法逃脱这种境地。我们最终也会来到ICU，也会经历这种状态。即使我们不为自己的死亡感到痛苦... 但我们的死亡也会让别人痛苦。 我们的人生，那些看电影、听音乐、聊天、玩手机、购物、聚会，都只是为了掩盖... 痛苦。 掩盖真实的痛苦。 没有任何作用，无法消除真正的痛苦，只是掩盖起来。最终，生命仍然沉浸在痛苦之中。 不是吗？ 所有这些，我都经历过了，但并没有看到它们能够消除痛苦。只有了解真相，才能摆脱痛苦。现在就能摆脱痛苦，永远都能摆脱痛苦。 抓住一切事物不放，以为它们是永恒的。 你坚持了很久，真是太好了。 平时我们每天都在行善，然后我们将慈悲散发给那些“债主”（指导致我们痛苦的人），就像他们来阻碍我们一样，他们导致我们产生痛苦，导致我们感到悲伤，使我们的心蒙上阴影。这些会让我们更快地摆脱痛苦吗？还是说这些和让我们悲伤、沮丧的原因是不同的？ 这些和让我们悲伤、沮丧的原因无关。“债主”来阻碍，是因为他们不想让我们摆脱痛苦，他们必须让我们还债，他们会想方设法地阻碍。因为如果我们摆脱了痛苦，他们就无法向我们索债了。我们的灵魂会消失，就像火焰熄灭一样，他们就无法再向任何人索债了。所以他们会用尽一切手段来阻碍。 例如，当你们这些好人想要来听法，他们就会阻碍。 有时，他们甚至会一起包车来接你，费了很大劲才把你接来，已经上了车，在路上了。 就在这时，你丈夫打电话来说，家里不知道发生了什么事，结果车只能把你放在加油站，然后等你丈夫来接你。 直到今天，你还没能来见我。 你看。 那些“债主”不会轻易放弃。 但你已经来到这里了。至少我们是误打误撞地来到这里的。但最终... 你还是来到了正法之中。这意味着他们已经放手了。 如果他们不放手，你是不可能来到这里的，不可能做这些事情的。他们已经放手了。 正常情况下。 你明白的，医生，你明白的。 就像我刚才说的那样，要不断地观看，因为医生你有很多机会。在医院里，你可以看到死亡，你可以看到身体的无常，你经常能看到这些。这是一个很大的优势。 我过去... 过去我必须先... 过去没有YouTube。 就算有了YouTube，我也没办法直接在医院里请求观看那些画面。 有一位在Siriraj医院当医生的学生，我必须请求他给我一些在Siriraj医院拍到的腐烂的照片。 过去，照片都是胶卷，必须一张一张地看。过去我必须去医院，拿一堆照片来观看。 但现在我们不需要这样了。你每天都能看到这些。 今天有人死了，明天有人死了，后天也有人死了。 这是一个黄金机会。 你的大脑应该更容易理解，因为我们刚才聊天的时候... 你收缩，你收缩进来了，你看得很清楚。 收缩进来。 收缩到内心，以便放下。 我的意思是说，这种症状...表面的症状是一方面，收缩到内心，以便放下又是一方面。 我们刚才说到那些泰国人的死亡，说到那些人的死亡，医生每天都能看到生命不是这样的，只有痛苦，只有痛苦，只有痛苦。医生你刚才说的话直达人心，直达人心，直达人心。这种收缩到自身的状态是对的。但是有些人，说的时候会向外发散，飞走了。 “死亡啊...”，内心没有收缩进来，没有收缩到内心以便放下。 这样是不够清晰的。 如果我们想要帮助那些从未修习过正念的人，当他们走到生命尽头，当他们知道自己即将离世，但他们无法控制自己，无法保持正念。 我们应该... 我们应该如何帮助他们，将他们的心拉回到平静的状态，让他们感到自己能够平静地离开？因为当面对那些从未修习过任何东西的人，当他们即将离世时，总是会挣扎、痛苦、烦躁不安。我们想要帮助他们，但我们不知道该怎么做。 既然... 既然我们自己还没有修习到平静的境界。 我们会努力告诉他们，为什么他们无法平静，为什么他们还在挣扎、还在痛苦。虽然他们也知道自己的身体状况。 他们已经... 这种情况已经有一段时间了，他们也知道自己已经走到了最后。 但是到了那一刻，他们还是无法接受。我们想要让他们平静，在他们即将离世的时候，我们不知道如何将他们带到平静的状态，我们应该如何... 如何让他们明白？ 除了帮助他们入睡之外，如果他们睡着了，也许能够平静一些，能够让身体平静下来。但他们不会真正平静，他们会觉得... 觉得不安。如果他们不能平静地离去，他们会觉得可能会下地狱，会进入恶道。 他们感觉到... 感觉到自己被困住了。事实上，他们应该知道。我们可以告诉他们，但我们不知道该怎么做。在那种情况下，他们无法... 无法倾听我们想要告诉他们的话。 太难得了。 你不仅要治疗疾病，还要治疗他们直到最后一刻的心灵。很少有人有你这样的善心。 你有很大的机会帮助别人，因为你离病人很近。 你不用担心要对他们说什么，因为你已经告诉过一些病人，让他们平静下来。我记得你曾经说过，你曾经让那些挣扎、害怕死亡的病人平静下来，你必须捆住他们的手脚，直到他们能够脱离束缚。 而今天... 我们会告诉他我们的心。因为你已经提升了你的内心，你已经经历了冥想，直到内心深处崩塌。 你会知道该如何告诉他们。 所有这一切，都会从内心传达出来，无需言语，无需文字。它会直接在那里说出来。 你看到什么，就说什么。这会从内心深处直接说出来。我们感觉如何，就说出来。因为内心没有“应该”。 最重要的是... 我们内心已经明白了。 我们已经领悟了真相。 我们已经领悟了真相，所以我们可以直接说出来。 直接说出来，不要害怕那时候会说些什么。因为你已经修习到这个境界，当你去告诉病人时，你只能达到这个境界。你修习的... 你修习的境界... 达到了百分之六十的解脱，达到了百分之六十的放下，那么你只能将这些告诉病人。超出这个范围，就只是承诺了，病人无法感受到你的内心。但是你内心流淌出的百分之六十的真实，会进入病人的内心。 如果你能够达到百分之百的放下，当你谈论放下时，就会有百分之百的力量。 这种力量会进入病人的内心。当我们教导别人时，无论是病人还是其他人，当我们教导他们放下，当我们开始教导他们该做什么的时候... 你的内心放下了多少，领悟了多少，你就能传递多少真实的、发自内心、毫无保留的教导。超出这个范围，就只是承诺了。 你的学生们就会感到困惑。 你的学生们就会感到困惑。 因为你所传递的，只有真实的那一部分。 如果你领悟了百分之五十的真理，另外百分之五十还是记忆，还没有成为现实，那么当你传递给... 传递给学生时... 学生会感受到百分之五十是清晰、直达内心的，而另外百分之五十是困惑的。 含糊不清。 “老师今天教这个，昨天教那个，试试这个，试试那个”，总是感到困惑。 “我该如何结束？总是感到困惑，总是感到困惑，总是找不到出口，总是找不到出路，总是找不到出路。”然后又会遇到新的老师，新的老师会教新的方法。 结果总是困惑的。剩下的一切都只是承诺。 不要担心。不需要准备。 直接说出来就好。 今天见面就今天说，明天见面就明天说。根据你的心灵状态说出来。根据你所证悟的境界说出来。 直接说出来。当医生的领悟达到百分之百时，无论病人多么挣扎，你都能够说出更多直达人心的话，胜过那些只是承诺的人。 想一想，那些没有修行过的医生去告诉那些害怕死亡、拼命挣扎的病人时，医生都要崩溃了。没有修行，什么都没有。 带着慈悲心告诉他们。 我们不仅希望他们停止肉体的痛苦。 我们更希望他们的心灵能够摆脱痛苦。 我们说... 从希望他们的心灵摆脱痛苦的层面出发。 直接说出来。 告诉他们放下，放下，放下这个身体，放下心灵，这都不是我们，这都不是真实的我们。 放下它吧，它即将破碎消散，不要执着于它，它不是我们。但是我们说的话和我们内心的想法是不同的。 现在有很多人想要帮我准备教导的内容，他们告诉我应该准备什么，应该准备什么主题，告诉我在哪里应该说什么。 我做不到。当面对听众时，我只能根据情况说。 面对的人可能并不准备好听你准备好的东西。 无论如何，我都会根据情况说，因为没有标准答案，没有固定形式。 不用担心要如何说。但是很少有你这样的医生，你有一颗高尚的心，因为... 你希望病人能够平静地离去，希望他们的灵魂不会遭受痛苦。你不仅治疗病人的身体，还治疗他们的内心，直到最后一刻，这真是太棒了，你应该经常这样做。 为什么总觉得还没到达最终的境界？ 难以置信，你已经改变了很多，已经完全不同了。 今天的你和过去完全不一样。 最终是改变了你内心的状态。 想要帮助你们，希望你们去帮助别人。就像过去的老师一样，过去的老师会创造出伟大的东西，他们会被铭记。过去的老师培养老师，培养人去教导别人。他们不是只创造出痛苦的人。现在是在培养你们去帮助别人，培养医生。 你... 我能否放下，帮助医生去帮助别人，去告诉别人该如何放下？ 在人们的心中创造佛陀，培养人们成为佛陀，这真是太棒了。 希望你们能够继续在人们的心中创造佛陀，因为我们很快就会死去，很快就会消失。 只要还活着，就去帮助别人吧。 帮助别人... 教导人们成为佛陀，让他们成为佛陀。 你已经改变了很多，一次比一次改变更多。 和第一次见面的时候完全不一样。 过去你总是抱怨，现在已经平静了很多。 过去你总是抱怨房间里的病人声音太大，吵到了隔壁三个房间，病人总是抱怨。 你的性格也发生了变化。 过去你总是抱怨，现在你的内心和性格已经融为一体了。 全部放下了吗？ 我想... 我想把一些内容添加到应用程序中，帮助其他人，所以我想要问问，为什么有些病人的病情好转得很慢，或者没有好转，即使他们的症状相同？他们同时开始住院，同时接受治疗，同时接受检查，但为什么有些人出院后就好多了，而有些人的指标仍然很差。 所以我们努力告诉他们，就像... 治疗身体的疾病一样，我们努力给他们开药，尽我们所学。 有些事情... 有些事情我们告诉他们，有些事情我们知道这取决于业力。我们告诉他们，如果他们的业力很好，身体的业力很好，他们的病情应该会比预期的更好，比科学能够解释的更好。但是有些人，我们告诉他们，病情可能不会好转，从一开始我们就能看出来。 “你的心脏功能只有百分之五六十，正常人应该是百分之五十。” 我们告诉他们... “病情可能不会好转，你可能无法再次行走了，甚至无法来复查了。你可能需要心脏移植，你的情况不太好。” “你想要一个更好的机会吗？我们可以把你送到医学院，让我们的老师帮你看看。” 他回答说：“今天这样我就很满意了。” “满意什么？你以前能做什么？现在你只能做这些了。你的心脏功能只有百分之四十，你这样就很满意了吗？虽然只能维持生命，虽然只能吃药，虽然有很多事情做不了，但是你还能够勉强做到。你这样就很满意了吗？我们还有很多方法可以帮助你，我们可以帮你换心脏，或者使用其他的辅助设备。” 但他还是说：“这样我就很满意了。”好吧，如果你满意，那就满意吧。每次见到他... 直到今天，他还是走来复查。 我很惊讶。 “我告诉你过，这会好起来的，我已经告诉过你了，我会好起来！” 我问：“外面也有和你情况一样的人，为什么他们看起来比你差呢？”他们是否真的比他差？他们说差不多吧，差不多和住院的时候一样。他说：“我感觉身体上的疾病医生可以帮助我，但是精神上的疾病医生就帮不了我了。” “好了，我会忘记我听到的话，我不再听你的了。”然后他就走了。但我想，另外一个人听进去了医生的话，他想了很多，他向我抱怨说：“情况不太好，情况正在恶化。” “医生总是说病情正在恶化，情况不太好。” “我认为你应该改变一下说法，说一些病情正在好转的话。” “天啊！” 病人教导我说要说什么，告诉我应该说病情正在好转。他说：“说一些好转的话。如果每次都说病情又恶化了，又水肿了，又不听话了...” “如果你总是这样说，如果我一直听你的话，我现在肯定已经不行了。” 然后他就走开了。我坐下来想了一会儿，护士来叫号，我说：“今天遇到一个奇怪的人了。” “一个病人教导了我一个小时。” “让他走吧，他不会听你的。” 我告诉护士。护士回答说：“他对你说的就像对我们说的一样，每次来叫号的时候，两个人一起叫他，他都不听。”然后我坐在那里，和过来拿药的护士聊天。 她告诉我：“今天医生不一样了。每次来医生的声音都不一样，但今天一切都变了，所有人都觉得想要接受治疗，想要吃药，想要好起来。” 好吧。 我想：“有人教导我了，让我知道自己是什么样的人。有时我们只关心身体上的健康，但我们从来不知道病人需要更多，他们只是需要一些鼓励的话，让他们觉得有力量去接受治疗，有力量去吃药，想要继续治疗，或者想要拥有一些小小的能量，让他们觉得自己能够在未来继续战斗下去。”今天我也这么说了。 好像... 好像身边的人都在教导自己一样。 过去我总是... 总是封闭自己，只是想着不吃药，或者只是在医院里住院不到一个星期，就出院。但这次我告诉护士，她紧紧地跟着我，说：“你说话小声一点，小心仪器爆炸了，吓到大家。” 我感觉自己改变了很多。我的同事也说：“你现在冷静多了，可以耐心地和病人交流了，而且不抱怨了。你可以花更多的时间给病人做检查了。”平时如果今天有四十个病人，到了下午两点， 我就会开始... 开始不耐烦了。开始受不了了，想要抱怨，觉得很累。“怎么会有这么多人？！”我总是会抱怨。但现在没有人抱怨了。 确实改变了很多。过去我接受不了的事情，现在可以接受了。第一次和你见面的时候也是这样。 你就像一个夜叉，但现在完全变了。你的外表、肤色、性格都变了。你现在就像一个天女。 而且还会继续改变。 第一次见面的时候，我就想：“这应该是因缘吧。”但第一次见面的时候，我就对你说了一些很重的话。我说：“如果你回来的话就好了。 如果你不回来，那就太可惜了。”我对你说了一些很重的话。你困惑地回来了。 你还说... 连你的女儿都在帮你解释，说你当时赶着去开会。 你已经改变了很多。首先是对自己有益，然后才能对别人有益。 你应该经常这样做，你应该去那些地方。 继续修行吧。 环境可以不断地教导我们，可以不断地帮助我们进行观照。病人在不断地教导我们。 所以我们觉得，事实上，佛法就是自然，它就在我们身边。我们只需要... 用一颗平静的心，用一颗中正的心，用一颗被训练过的心，才能让我们看到自然，看到每天都在发生的佛法。 当我们执着、心烦意乱的时候，就会让我们无法平静，无法放下，让我们觉得一切都应该归咎于环境，一切都是因为环境造成的，但从来没有责怪过自己的心，是自己的心在思考，是自己的心在引导我们思考。 或者当它去想的时候，它会执着于某些事物，然后我们就会一直想着它，不断地想着它，不断地添加自己的想法，感到愤怒，或者对某些事物感到怨恨，例如我们不满意，我们没有得到我们想要的东西。 这会导致情绪上的执着，导致失眠，导致精神上的痛苦，最终导致身体上的痛苦。早上睡不着觉，喝了很多咖啡，感到心悸，无法工作。手抖得厉害，甚至无法写处方，也看不懂处方的内容。有一天，我想问你写的什么，我都看不懂。 “这药丸有多少毫克？”我说：“今天你写的字很漂亮！”护士走过来，告诉我：“我可以帮忙打印，你不用总是打电话给我。”所以我觉得...就像一切都源于我们的内心一样。 我们不冷静、不放下、不认识自己，这就像是自然在惩罚我们。 所以我们知道，事实上一切都源于我们。如果我们先从自身开始调整，先从内心开始调整，先从我们的执着开始调整，一切都会顺其自然。 这就是自然每天都在发生的事情，但我们却从来没有看到，因为我们从来没有想过去看。 我们总是责怪一切，责怪自然。责怪自然对我们不利，责怪自然让我们无法更好地工作。责怪自然让我们无法感到安全，让我们无法... 让我们在工作中感到快乐。 现在我平静了很多，呼吸也轻了很多。 如果换作以前，我早就觉得受不了了，早就罢工了。 现在我觉得还好，可以做就做吧。 就像昨天你告诉我的那样，通常有五个医生一起值班。昨天因为是周一，我没来得及，所以只有三个医生一起值班。他们告诉我工作量太大了，他们快受不了了。我这才意识到，确实是这样。有一段时间，我的一个同事辞职了，工作量变得很大。 那时我觉得... 一切都很痛苦。我想让一切都保持原样，但这是不可能的。结果，我对自己要求很高。 我也很焦虑。 我把情绪发泄在身边的人身上，他们也觉得有压力。他们开始躲着我，他们不想和我一起工作，因为他们觉得我开始变得暴躁，总是发脾气。在心脏内科，通常五个医生负责，现在只有我一个人负责。 当工作量很大时，我就会觉得... 我坐立不安。我想要快速地完成工作，快速地完成工作，快速地完成工作，快速地完成工作。这样就会犯错。 当犯错时，我就会责怪自己。“为什么我早上没有仔细检查？只要再看一眼就能发现了，但我却放过了它。”或者在病房里发现有人在重复我做过的事情，而我过去做错了。“为什么会出错？”所以，我不再告诉他们。 我说：“做我们力所能及的事情。” “尽我们所能去做。” “但是我们的心不能被环境所影响，不能因为工作量太大、太累、太赶而感到焦虑。”如果我们保持正念，我们的心与自己同在，那么我们所做的每一件事都应该会顺利。 如果实在做不完，就停止吧。可以重新安排，重新做，这样应该更好。 好过匆忙地完成，结果出错。 那天我已经平静了三年了，没有再对护士发脾气。 我说出来的每一句话都充满了正法。 我说的一切都对她们有益。 一切都很棒。 我的心平静了。 当我观察自己、观察身体和心灵时，我看到周围的一切都在不断地教导我，一切都在不断地教导我。 但是当我们被执着和烦恼所困扰时，我们只会看到痛苦和烦恼，我们什么都看不到。我们看不到周围的一切，也看不到自己。 我们看不到衰老。 我们只能看到美丽、英俊和华丽。 但当我们转变心态，平静下来时，我们就能看清一切。 我们能够看到那些... 那些跳舞的人。我们看到他们... 就像那些在燃烧的炭火上跳舞的人，那些玩着火把的人，他们感到非常快乐，但事实上他们是在燃烧的炭火上玩耍。 他们生活在痛苦的世界中，他们看不到真理，看不到正法。 无论是什么，我们都能够看到正法，包括聚会、社交活动，这些都只是掩盖了痛苦。 只能看到欢乐，看不到痛苦，看不到真相。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；不要包含泰语，全部翻译为中文；原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成整段文章的形式，且保持语言通顺！ ไม่ติดขัดอะไรเลยนะให้ผ่านตลอดทะลุหมดเลยอ่ะจะได้ช่วยสอนคนอื่นก็ได้ใช้ชี้ให้คนอื่นก็ได้。 จะได้เป็นประโยชน์ต่อพระศาสนาก็ก็ด้วยความที่ว่าเห็นคนตายทุกวันนะคะ。 นะบางวันก็รู้สึกว่าธนาคารตัวเองเยอะมากจนบางชีติดอยู่กับ。 ติดอยู่กับภาพ。 ที่เห็นไงค่ะก็รู้สึกว่าบางทีก็จมอยู่กับมันนะบางช่วงขณะเวลาที่เรากำลังอยู่กับคนไข้อยู่กับ。 ความรู้สึกที่เป็นความรู้สึกใกล้ตายจนบางทีมันทำให้เราพยายามจะวางก็เห็นทุกวันว่าความตายเป็นเรื่องปกตินะคะก็คือเห็นทุกวันว่าคนเราเกิดมาก็ต้องตายนะคะ。 ก็เลยมีคนบอกไปว่าถ้าวิฒนาข์มันแรงมากก็ให้ฝึกกเนี่ยเขาฝึกกวางเรื่องวัฒนาขันธ์พ่อแม่จะฝึกกวางมีคนบอกไปว่าก็ให้พิจารณาเรื่องอภะแทนก็บอยิ่งพิจารณาก็ยิ่งเห็นกว่าเดิมยิ่งติดกว่าเดิมไงนะคะก็เลยรู้สึกว่าอะไรเป็นสิ่งที่เราควรปฏิบัติควรทำมากกว่。 ากัน。 รู้สึกว่ายังยังยังไม่สามารถแยกตัวเองออกจากสิ่งนี้ได้นะคะแล้วบางทีก็ทำตามที่ผู้อื่นแนะนำก็เลยไม่รู้วามันรู้สึกดูแย่ให้เห็นบอกไปธนาขรมากกว่าให้มันฝึกพิจารณาเรื่องอสุภะแทนก็ลูกยิ่งเห็นก็ยิ่งบอกเวทนากว่าอีกว่าทำไมมันดูไม่สวยไม่งามไม่น่าสนสัยเล。 ย。 ทำไม。 คนเราตอนเกิดมามันก็ดูดีนะมีแต่คนเล่นกันก็น่ารักน่าชังทำไมตอนก่อนใกล้ตายทำไมมันดูสภาพมันดูไม่ได้เลยนะเนี่ย。 ก็เลยพอยิ่งไปพิจารณามากเลยยิ่งกลายเป็นติภาพมากนะคะรู้สึกแบบทำไมมันดูไม่สวยไม่งามเลยตอนก่อนใกล้ตายหรือหลังความตายตอนที่เขาจะแต่งตัวให้คนไข้กรีดหน้ากรีดตายกีดคิ้วก็เลยไม่รู้ว่าเราจะพยายามจะเอาตัวเองตรงส่วนนั้นยังไงแล้วก็จริงแล้วก็ต้องเป็นย。 ังไง。 พิจารณาไปเรื่อยๆล่ะไปเรื่อยๆเป็นยังไงหนีออกตรงกันทำไมเราก็ต้องบไไปเลย。 พิอะไรทุกวันกลายเป็นกลายเป็นอย่างที่อย่างที่ตัวเองรู้สึกว่าฒนาคารมันเยอะมากจนบางทีมันซึเศร้าหอยเหงาไปกับความความรักความจริงคือความจริงเป็นความจริงแต่นั่นแหละที่เราแล้วบางคนไปร้องไห้แล้วซึมเศร้าเป็นโรคซึมเศร้าไปอันนั้นอันนั้นมันติดเข้าไปในอ。 า。 รมณ์。 มันไม่ได้เป็นความจริง。 ความจริงคือต้องเป็นเช่นนั้นแต่พอมีอารมณ์เข้าไปหดหู่อันนี้คือมันอารมณ์เราต้องมีความรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วก็พิจารณาให้ต่อเนื่องโดยไม่มีอารมณ์เข้ามาแทรกดูดูดเข้าไปในรมณ์ให้เป็นโรคซึมเ。 ศร้า。 เห็นความจริงความจริงความจริงเช่นนั้นมันจะเป็นการปลปล่อยวางแต่เป็นการปลปล่อยวางตรงไป่อยวางแต่ไม่ใช่ว่าตรงไป่อยวางจนเสียสติฟูมฟายรห่มร้องไห้แต่มันจะไม่เป็นเช่นนั้นหรอกเพราะว่าถ้าเราไปพิจารณาแต่คนอื่นถ้าเรามาพิจารณาที่ตัวเรามันจะมีแต่คงไปวางแต่ถ้าเ。 ราไปพิณาถึงคนอื่นตายเลยจะไปพิณาถึงคนที่เรารักตายเลยต่างๆเป็นคนอื่นตายมันน่าเศร้านั่นแหละแต่เรามาพินาที่ตัวเรามันจะไ，ม。 ่เป็นไม่。 มันจะมีการปลไปวา่าง。 ว่า。 ไปวางอะไรต้องไปวางอะไรก็คือต้องไปวางความหลงยึดมั่นถือมั่น。 ว่า。 แท้จริงมันจะเป็นเช่นนี้。 เกิดก็เพื่อตาย。 เกิดก็เพื่อตายมีทุกอย่างก็เพื่อจากที่เราหามาทั้งหมด。 คบกันทุกอย่างก็เพื่อพักๆไป。 นี่คือสัจธรรมความจริงไม่อาจจะที่หนีความจริงที่ไปได้。 น้องพี่นาดูอ่ะ。 ตัวตนของเราเนี่ย。 มันมีตัวตนอยู่แน่นอนที่ไหน。 ทำไมเราเรารักตัวเรามาก。 ทำไมเราถึงรักคนอื่นมากแล้วตัวตนของเราจริงๆที่ไหนแล้วคนอื่นเขาก็มีตัวตนจริงๆอยู่ที่ไหนก่อนมาก็ไม่ก่อนมีก็ไม่มีก่อนมีตัวเราขึ้นมาก็ไม่มีไม่ว่าจะสามีแล้วลูกก่อนมีก็ไม่มีมีแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี。 ก่อนมาเจอกันก็ไม่ได้เจอกันนี่แล้วเจอกันแล้วก็พัดจากกันไป。 ก่อนมีตัวเราขึ้นมาในโลกนี้ก็ไม่มีตัวเราก็ไม่อย่างนี้ก่อนมีสามีเราก็ในโลกนี้ก็ไม่มีสามีเราก็มีลูกในโลกนี้ก็ไม่มีลูกเขาไม่ได้เกิดขึ้นมามีเราก็ตัวโตขนาดนี้เลยทุกคนมาจากความไม่มีแล้วเมื่อมีขึ้นมา。 แล้ว。 ธรรมชาติก็บีบบังคับที่เขาเรียกว่าเป็นทุกข์บีบบังคับให้กลับคืนสภาพที่เสื่อมไปสิ้นไปแก่ไปเก็บไปแล้วก็อย่างที่หมอเห็นที่โรงพยาบาลที่สุดก็ตายแตกดับหน้าเปิดพาก็ไปเผาหมดทุกคนจนหาตัวตนไม。 ่เจอ。 น้องอย่างนี้ซ้ำซ้ำจนใจมันไม่เชื่อร้อยpercent。 ไม่มีงอนง่นคอนแนเลย。 แม่ใจมันเชื่อแล้วอย่าเชื่อใจแมใจมันเชื่อแล้วนะก็อย่าเชื่อใจมันหลดมันหลอกได้ว่าเชื่อแล้วยอมแล้ววยอมแล้วจะเป็นนามัยอีกยอมแล้วเชื่อแล้วว่าไม่เที่ยงสังหารไม่เชื่ออย่าเชื่อมันหลอกเรา。 แล้วก็นอนที่ไหนอีกมึงกูไม่เชื่อมึงบอกมาเลยน้องอีกน้องนั้นอีกน้องอีกน้องอีกทีมันบอกเลยยอมยอมยอมแล้，ว，ย，อ，ม，แ，ล，้，ว，ไ，ม่，ต，้，อ，งพี่นาแล้，ว，เ。 ลิกพี่นา。 เราไม่เชื่อมันอยู่。 น้องไปน้องไปน้องไปน้องไปจ่ายมันจะตรงไปวางตรงไปวางตรงไปวาง。 เรารู้เองอ่ะทำไมมันเป็นอย่างนี้ว่ะเราจะรู้สึกเริ่มจะรู้สึก。 แปลกๆและไม่สนใจแปลกๆก็ไม่สนใจความยิ่งแปลกๆมันรู้สึกแปลกๆเลยและอยากทั้งภายในและภายนอกเริ่มมีอะไรแปลกๆ。 ไม่สนใจมันได้แปลกๆก็คือรู้อยู่ว่ามีอะไรแปลกๆมีอะไรแปลกๆมากขึ้น。 แต่เรารู้ว่ามันมีความรู้สึกลึกในใจว่าครั้งนี้ก็จะติแล้ว。 ไม่รู้มันสู้กับอะไรแต่ไม่รู้สึกว่าครั้งนี้。 มันจะรู้สึกเห็นรู้แก่ใจเลยอ่ะเหมือนต้องมวยอ่ะที่มันต้องต่อยเอาคู่ต่อสู้เริ่มเซแล้วก็ซ้ำแผลเก่าซ้ซ้ำซ้ำต่อสู้จุแล้วอีกแล้วอีกแต่แล้วอีกรู้เลยว่าตอีกไม่กี่บาทัดกู่ต่อสู้ต้องโดนน็อกอย่าง。 นั้น。 มันก็ไม่รู้กับอะไรแต่มันรู้แล้วว่าทุกอย่างจะจบลงแล้วทุกอย่างจะจบลงแล้ว。 แต่ก็ลุยเลยลุยเหมือนตอนเข้ามุมตเหมือนก็ตีมึงจะแตกแล้วที่ตามหาบัวว่าตีแล้ว。 เลสหรือพบชาติอะไรเนี่ยมันหนีหนีเข้าค่ายปิดประตูเมืองแล้วเข้าไปตีถึงตัวเมืองเลยคิดว่ายังไงชนะแน่นอนตีเข้าไปถึงเมืองก้นเมืองหัวใจที่ไปซ่อนไม่ยอมเลยพี่ไปถึงความจริงความจริงความจริง。 อยู่ๆมันก็。 ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น。 มัน。 เหมือนกับโลกกระททาน。 มันระเบิดออกมาจากข้างในไปส่งข้างนอก。 มันเหมือนโลกระททาตุทั้งโลกกระททาตระเบิดไปหมดเลย。 บรรทุกไปหมดแล้วก็。 ตกตะลึงไม่รู้คืออะไร。 ตกตะนึงแล้วอย่างนี้นะพักใหญ่。 น้องอีกแล้วก็น้องใหม่น้องใหม่。 แต่ก็ไม่รู้คืออะไรน้องใหม่。 แต่น้องไปเชื่อมันนะน้องน้องก็บอกว่า。 ยอมแล้วยอมแล้วน้องไม่ได้ว่ะนึกถึงความจริงจะทำความจริงมาตั้งนานตั้งหลายเดือนทำไมมันมันไม่ติดไม่กลับเลย。 น้องมามันหายเลยมันหายเลยเราก็สู้กับมันนานพมันสักพักใหญ่จะทำก็ขึ้นมากระกว่าเจ้ากินข้าวอิ่มในเรื่องของ。 ความจริงของร่างกายจะตายแล้วจะคิดจะทำได้เลยแน่จริงจะกินให้ได้ดิ。 แค่นั้นแหละไม่รู้มันเกิดอะไรขึ้น。 มันไม่แต่จะคิดขึ้นมาถึงความตายมันจะคิดไม่ได้เหรอ。 อันนี้มันจะไม่ต้องถามใครเลยมันเป็นปัจจัตังค์เลยอ่ะ。 เจ้าตัวแม้แต่จะต้องงงไม่รู้ว่าอะไรแต่เจ้าตัวรู้แก่ใจเลย。 น้องเลยเนี่ยคือถามถูกต้องนะหลวงตาก็ทำทางนี้มาเป็นประสบการณ์ตรงเลยอันนี้พ่อแม่ครูบาอาจารย์ก็ทำลงตาไม่ต้องจำอะไรทำมาเองเลยอย่างนี้น้อมโลกทาระเบิดไปเลย。 ระเบิดไม่ต้องลงกระทะเลย。 แล้วก็ตกตะลึงไปเลยเนี่ย。 มันถึงสุดท้ายมันเสียงก็ไปถึงถึงหัวใจมันระเบิดออกมาเลย。 ยืนตกตะลึงนะเดินไปเดินมาเลย。 แต่ตอนที่ตกลบังเอิญมันเป็นเหตุให้้นั่นตอนนี้มันเกิดสภาวะแต่ตอนนี้ก็นๆๆมาก็รู้แล้วว่าเหมือนกับศึกครั้งนี้มันชนะแหละแต่ตอนนี้มันตกตะลึงมันเสก็ไปถึงคนหัวใจนะมัน。 มันไอ้ต้นไม้ต้นใหญ่มันยืนต้นตาย。 ต้นหรือยืนต้นตายของต้นแล้วก็ไอ้ที่โกต้นอ่ะมีลูกมันลูกมันเนี่ยต้นลูกมันเนี่ยตัวขึ้นกว่ากว่า。 ต้นลูกมันโตขึ้นกว่าๆแต่แม่มันยืนตายทั้งต้นแล้วแค่่นั้นน่ะทำกระแทกใจว่าอย่าว่าแต่คนตัดเลย。 ที่ลูกมันเนี่ยเป็นคลื่ลูกหลังไล่คลื่นลูกแรกลูกมันโตแค่ครความแม่มันยืนต้นตายและแม้แต่พืชก็ยังไม่เว้นแค่นั้นแหละโอ้โหมันไม่รู้อะไรมันหลั่งไหลก็ไม่ถึงใจจะกไม่ถึงใจเลยอย่าว่าแต่คนเลยแต่พยังไม่เหลือเลยลูกมันโตแค่กว่าแม่มันตายยืนต้น。 แล้ว。 ขึ้นลูกหลังช่างไร่ขึ้นลูกแรกธรรมชาติจะโหดร้ายที่ดีเกิดก็เพื่ตายพบกันก็เพื่อผภาคมีทุกอย่างก็เพื่อจากไป。 ไม่เกิดนั่นแหละคือไม่ถูกเกิดอีกก็ต้องทุกแบบนี้อีกแค่นั้นแหละมัน。 มันบอกไม่ถูกเลยอ่ะหลกธาส。 ตั้งโลกกระทงงไปเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น。 ถูกต้องแล้วพี่นาอย่างนี้แหละจะเป็นพิธีที่เวทนาให้พี่นาที่ความจริงของคุณจะทำความจริงสังขารร่างกายไม่เที่ยงชีวิตไม่เที่ยงที่ตัวเรานี่แหละแล้วก็คนอื่นก็ต้องเป็นเช่นนี้ตัวเราแต่ลงที่ตัวเราแต่คนอื่นก็ต้องเป็นเช่นนี้แม้แต่สัอื่นก็เป็นเช่นนี้ที่สุดแต่ต。 ้นไม้ก็ยังยืนต้นตายเมื่อลูกมันโตขึ้นมาคิดดูสิเอาขึ้นลูกหลังไล่ขึ้นลูกแรก。 แล้วทำก็ปรากฏว่าเกิดมาก็สร้างเผ่าพันธุ์แล้วที่สุดตัวเองก็ตายหลายกับโลกทั้งหลายไม่เข้าใจเลยถึงกลับวันนี้ทุกขทรโลกนี้คุณพอใจกับการสร้างลูกสร้างหลานสร้างเผ่าพันธุ์และตัวเองก็ตายจากไปแล้วไปเกิดใหม่สร้างลูกสร้างหลานสร้างเผ่าพันธุ์แล้วก็ตัวเองก็。 ต。 ายไป。 ไม่รู้เลยว่าอันนี้มันเป็นอยู่ในวัตถะของความทุกข์。 ทุกข์ครอบครัวทุกข์ลูกกับหลานแล้วตัวเองก็ตายจากไปเมื่อลูกโตขึ้นปู่ย่าตายหายก็ตายจาก。 เมื่อหลานโตขึ้นเราก็ตายจาก。 เมื่อหลานไปมีลูกลูกเราก็ตายจาก。 ธรรมชาติจะโหดร้ายสิ่นดีไม่มียกเว้นใครเลยไม่ว่าจะเป็นพระราชามหากษัตริย์ไม่ว่าจะเป็นจอมทัพไม่ว่าจะเป็นมหาเศรษฐียา。 จบที่สุด。 เหมือนกันหมด。 แกนะใจมันวางบึลงไปเลย。 แสดงว่าถ้ายังยังติดอยู่บ้านเรื่องเวฒนาคารรับรู้ได้แต่ไม่แต่ไม่แต่ไม่คิดต่อรู้แล้วก็สนใจเลยสนใจสนใจ。 หัวใจมันวางหมดแล้วเวทนามันไม่มีในความหมายเลยแม้แต่ร่างกายยังไม่มีความหมายในโลกนี้ไม่อะไรมีความหมายเลยมันวางหมดเลย。 เดี๋ยวว่าจะไปทนาเลยไม่สนใจเลย。 หมอเนี่ยทำงานอยู่โรงพยาบาลได้เปรียบมากเลยมันเห็นคนทุกข์ทุกข์กับทุกข์ที่เขามีชีวิตอยู่คนไข้จะตายเป็นทุกข์มากเลย。 แล้วก็จะคนแล้วคนไข้ที่ตายก็ทำให้คนที่อยู่เบื้องหลังเป็นทุกข์มากเลย。 บเห็นว่ามีแต่ทุกข์กับทุกข์เท่านั้นแหละ。 เกิดมามีแต่ทุกข์เท่านั้นที่เกิดขึ้นมีแต่ทุกข์นั้นที่ตั้งอยู่มีแต่ทุกขเท่านั้นที่ดับไปที่พระองค์ตัดพระพุทธองค์ตดว่ามีแต่ทุกข์เท่านั้นที่เกิดขึ้นมีแต่ทุกเท่านั้นที่ตั้งอยู่มีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ดับไปนอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากทุกข์แล้วไม。 ่มีอะไรตั้งนอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรดับไป。 ที่เราจะไปดูหนังฟังเพลงเล่นแชทเล่นไลน์เล่นโทรศัพท์มือถือมันกลบเกื่อนทุกนั้นแหละแต่แท้จริงชีวิตเสื่อมไปสิ้นไปเสื่อมไปสิ้นไปไปสู่ความแก่ความเจ็บความตายความพัดภาคร้องห่มร้องไห้ทั้งตัวเราเองคนไข้ที่ว่าหมอบอกคนไข้จะตายดิ้นรนก็เสื่อมกระสนแล้วที。 ่สุด。 ไม่เช่นนั้นก็ทำให้คนที่อยู่แวดล้อมเขาต้องญาติพี่น้องลูกหลานสามีภรรยาร้องห่มร้องไห้。 นอกจากเขาจะเป็นทุกข์แล้ว。 อย่าทำให้คนอื่นเป็นทุกข์เพื่อความตายนะ。 เราเล่นตลกสังเวศ。 ที่สุดเราเองก็ไม่อาจจะหนีพ้นจากสภาพนี้ไปได้เราเองที่สุดก็มาต้องมาจบที่ไอc uแล้วก็ต้องมีสภาพอย่างนี้ความตายถึงแม้เราจะไม่เป็นทุกข์กับความตายของ。 เ。 ราแต่ความตายของเราก็ทำให้คนอื่นเป็นทุกข์。 เราเลย。 ชีวิตคนเราอ่ะไอ้ที่ดูหนังฟังเพลงเล่นจะเล่นl i nเล่นโทรศัพท์ซื้อไปช้อปปิ้งไปคุยกันสังสรรค์กันเลยมันกบเกลื่อ。 น。 ค。 วามทุกข์。 บเกินความทุกข์แท้จริง。 ไปวิ่งเป็นอะไรไม่ได้มันไม่ได้หายทุกข์จริงๆมันไปกบเกือนไว้ที่สุดชีวิตก็ยังจมอยู่กับทุกข์。 ใช่ไหม。 สิ่งเหล่านั้นหมอก็เคยผ่านมาหมดแล้วก็ไม่เห็นวามันจะพ้นทุกข์เลยจะทำความจริงนี่แหละพี่น่าจะจะทำความจริงถึงจะพ้นจากทุกข์ได้พ้นจากทุกข์เดี๋ยวนี้ในปัจจุบันนี้และพ้นจากทุกข์ตลอดกาล。 คนจับทุกอย่างเป็นอมตะ。 พี่นานมากๆนะความจริงอันนี้。 นถ้าปกติการทำความดีทุกวันนี้นะคะแล้วเราแผ่เมตตาให้เจ้ากรรมนายเวรที่เหมือนกับตามาทำให้เรายังเกิดทุกทำให้เกิดมีความเศร้าหรือมีความคุณหมองได้ติดใจนะคะทำให้เราคว้นทุกข์ได้เร็วขึ้นหรือไม่มันคนละอย่างกันที่ทำให้เราเ。 ศร้า。 ทำให้เรากดหู่ไม่เกี่ยวกัน。 เจ้าการนักเรียนที่มาขัดขวางเฉพากรณีที่。 ไม่อยากให้เราพ้นทุกข์จะต้องเอาคืนให้ได้ขัดขวางให้ได้เพราะว่าถ้าเราคน้นทุกกไปหาตัวใช้หนี้ไม่ได้เดี๋ยวมันจิตวิญญาณมันหายไปเลยเหมือนดังเปลไฟที่สิ้นเชื้อหรือจะตามใช้หนี้กับใครมันก็เลยมาขวางทุกวิถ。 ีทาง。 ความทุกวิธีตามเช่นแบบว่าจะพี่นายวินายดีๆจะมาฟังมาหลายคนบางทีเนี่ย。 ขนาดเขาชวนกันมาขึ้นรถตู้มาอย่างดีเลยนะเขาอุตส่าห์ประกบตัวมากว่าจะมาได้นะขึ้นรถตู้มากลางทางเลยมามาถึงตรงสายได้เลยตอนนี้เขาเรียกประกตัวมาได้แล้วขึ้นนั่งรถตู้มาต้องมาถึงแน่นอนอ่ะ。 เดี๋ยวสามีโทรเข้ามาในรถ。 บอกว่าที่บ้านไม่รู้เกิดเรื่องอะไรรู้สุดท้ายรถตู้ต้องไปปล่อยไว้ที่ปั๊มน้ำมันแล้วรอให้สามีมาขับรถรับ。 มาไม่ถึงทุกวันนี้ยังไม่ได้มาพบสงกนต์เลย。 ดูดิ。 เจ้ากรรมในเวร。 ไม่ยอมง่ายๆ。 แต่หมอมาจนถึงนี่แล้วยังน้อยเราก็เดินตามเข้ามามั่วๆแต่มั่มาสุดท้าย。 ก็มาเป็นธรรมเป็นธรรมแสดงว่าเขาเปิดมาแล้ว。 ไม่เปิดมามีโอกาสถึงนี่ได้ไม่โอกาสไปทำอย่างนี้ได้เปิดหมดแล้ว。 ปกติกับตัว。 เข้าใจนะหมอเข้าใจนะ。 อย่างที่น่าจะที่ลูกตาว่านั่นแหละให้ต่อเนื่องเพราะว่าหมอมีโอกาสมากเลยอยู่โรงพยาบาลความตายนะอันตราย。 ความไม่เที่ยของสังขารมันเห็นอยู่ประจำได้เปรียบมาก。 น้องเขาน้อง。 สมัยก่อนลงตาเนี่ยต้องมาก่อนมันไม่มี。 ไม่มีyoutubeไงสมัยyoutubeก็ไม่ได้ว่ามไปขอที่โรงพยาบาลนะ。 มีมีลูกศิษย์อยู่ที่เป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลศิริราชต้องไปขอให้ภาพเน่ามาจากโรงพยาบาลศิริราช。 เมื่อก่อนภาพถ่ายเป็นฟิล์มเป็นภาพถ่ายต้องมานั่งดูนะมานั่งเอามาเป็นปึกเลยนะมานั่งนั่งดูสมัยก่อนไม่มีพสมัยนี้มันเทคโนโลยีก็ไปพิมพ์เต็มไปหมดแล้วเมื่อก่นี้ต้องไปขอโรงพยาบาลมาเอามานั่。 งดูๆ。 แต่นี่เราไม่ต้องเลยเอาหมอให้เห็นอยู่ทุกวัน。 เดี๋ยวพรก็ตายเดี๋ยวพรนี้ก็ตายเดี๋ยวพรนี้ก็ตาย。 เปโอกาสทองเลย。 สมองน่าจะตรงง่ายๆเพราะว่าพอคุยคุยหมอพูดพูดแล้ว。 มันหดตัวมันหดตัวเข้ามาเห็นชัด。 ตัวเข้ามา。 เข้ามหาใจที่ตรงไปว่าง。 หมายถึงว่าอาการอาการที่อาการเป็นเครื่องมันก็ส่วนดตัวก็มาใจที่ตรงไปว่า。 เราหมอพูดพูดถึงเรื่องความตายของคนไทยเรื่องความตายของคนนั้นคนนี้หมอเห็นชีวิตมันไม่เป็นแบบนี้มีแต่ความทุกข์มีแต่ความทุกข์ความทุกข์หมอพูดมันเข้าถึงใจถึงใจถึงใจเลยอ่ะมันเข้าย้อนเข้ามาหาใจตัวเองอย่างนี้ถูกแต่คนพูดพูดพูดแล้วมันๆๆออกไปนอกนะร้อยไปเลยควา。 มตายอะไรเนี่ยลอยใจมีอะไรเลยในใจมันไม่หมดเข้ามาก็มาหาใจที่จะตรงไปวาง。 อันนี้มันยังไม่ไม่ชัดเจน。 ถ้าเรามีจิตจะช่วยใครสักคนไงว่าที่เขาไม่เคยฝึกสติฝึกติดมาก่อนแล้วถึงเวลาสุดท้ายที่เขาต้องเขารู้ตัวเขาถึงเวลาสุดท้ายเขาจะกำลังจะไปกันจะจากกันแต่เขาคุมตัวเองไม่ได้คุติไม่อยู่กันนะคะเรา。 ค。 วรจะ。 เราควรจะทำยังไงให้เขา。 ดึงขากลับไปสู่ที่ที่เขาสงบเขา。 รู้สึกว่าเขาเป็นการจากไปอย่างสงบดีกว่าเนี่ยเพราะว่ามาถึงตอนนั้นเวลาเจอคนที่ไม่เคยฝึกอะไรมาก่อนไงนะนะเวลาจะจากไปทุกครั้งก็จะมีภาวะที่ว่าดิ้นรนควรควายเหนื่อยเดือดร้อนหรืออยู่ไม่นิ่งนะคะเราก็จะช่วยเขาเหมือนกันแต่เราก็ไม่รู้จะทำยังไงในเ。 มื่อ。 ในเมื่อตัวเองยังฝึกไม่ถึงขั้นที่ว่าสงบได้นะ。 เราก็จะพยายามบอกว่าทำไมมันถึงไม่ไม่สงบสักทีทำไมมันถึงยังดิ้นรนยังรู้สึกยังทรมานในเมื่อเขาก็รับรู้ว่าอาการของโลก。 เขาเนี่ย。 มันไม่ได้เพิ่งเป็นนะมันเป็นมาระยะหนึ่งแล้วเขาก็เคยรู้เหมือนกันว่าบอกเขาแล้วนะว่าเดี๋ยวถึงระยะสุดท้ายเขาเป็นอย่างนี้。 แต่มาถึงตอนนั้นเขาก็รับไม่ได้อ่ะเราอยากให้เขาสงบนะจุดที่เขาต้องต้องจากไปนะคะเราควรจะไม่รู้ว่าเราควรจะถ่ายทอดให้，เ。 ขารับรู้。 นอกจากการที่เราช่วยเขาเพียงแค่ให้อยากให้เขาหลับไงเขาก็หลับเขาก็สงบได้ภาวะทางกายเราให้อยากหลับแต่ติดเขาคงไม่สงบเท่าไหร่เขาคงบอกไปเลยบอกติดไม่สงบคงน่าจะไม่ลงนรกก็ไปใส่สักภูมิยังไงเนี่ยเขารู้สึกว่。 าเขา。 ติดขาดับไปนะจริงๆแล้วจริงๆแล้วก็น่าจะรู้ว่าเราบอกก็ได้แต่เราก็ไม่ทำยังไงในเมื่อตอนนั้นเขาไม่สามารถที，่，จ，ะ，ร，ั，บฟั，ง，ส，ิ，่，งที่เราอยาก，บ，อ，กข。 าได้นะ。 หายากนะ。 หมอรักษาโรคแล้วยังจะรักษาจิตใจเขาจถึง。 ดับจิตสุดท้ายในยากมากที่มีคนมีน้ำใจแบบนี้。 หมอมีโอกาสพ้องมากคนอื่นเพราะอยู่ใกล้คนไข้。 หมอไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นว่าจะพูดกับเขายังไงดีเพราะว่าบอกก็เคยบอกให้คนไข้สงบมาได้แล้วแต่ที่หมอไล่ฟังหมอก็เคยบอกให้คนไข้ที่ดินทุลนทุลายกลัวตายก็เกิดคนต้องมัดแกนมัดขาจกระทั่งกดที่มัดออกได้สามารถสงบได้แล้วเคยบอกมา。 แล้ว。 วันนี้。 เราจะบอกเขาว่าใจเราเพราะหมอพัฒนาจิตใจของหมอเนี่ยหมอมาพิจารณาพิจารณาพินาจนมาลงถึงใจระเบิดโลกธาตุไปหมดเนี่ย。 หมอจะรู้เองว่าจะบอกกับเขาอย่างไร。 ทำทั้งหมดเนี่ยมันถ่ายทอดออกจากใจไร้คำพูดไร้ตัวหนังสือมันพูดออกไปตรงนั้นเลย。 คือมันเห็นอะไรก็มันควงจะพูดอะไรมันก็จากใจตัวนั้นเลยเรารู้สึกยังไงก็พูดออกไปจากใจเลยรู้สึกก็พูดไปใจมันไม่มีตัวต้。 องท่องมา。 สำคัญที่สุดคือ。 เราก็เป็นในใจเราบเป็นแล้ว。 มันเป็นมันเป็นจริงแล้วเพราะเราในใจเราเป็นจริงแล้วเราไปผสมให้เราพูดออกมาเลย。 พูดออกมาเลยจะพูดกับมันเลยไม่ต้องกลัวว่าตอนนั้นมันจะพูดอะไรกับเขาคือหมอฝึกได้ระดับนี้เวลาหมอไปบอกคนไข้ห，ม，อก็ได้，แ，ค，่，ร，ะ，ด，ั，บนี้หมอฝึกม，า。 ได้ระดับ。 หกสิบpercent。 ของการพ้นทุกข์ของการปล่อยวางหมอก็จะพูดคนไข้ให้คนไข้ได้ถึงแค่หกสิบpercentพูดจากนั้นก็เกินกว่านั้นก็เป็นเพียงแค่สัญญาคนไข้ก็จะไม่รู้สึกถึงใจแต่หกสิบpercentที่หมอไหลออกไปในจ่ายของหมอเนี่ยมันเป็นความจริงมันจะเข้สู่กระแสเนี่ยมันจะเข้ถูกใจของคนไข้。 ถ้าหมอเนี่ยไปวางร้อยpercentเวลาหมอพูดถึงความปล่อยวางมันจะออกจะจ่ายร้อยpอร์c e nต์เลยกระแสเนี่ยมันจะเข้าไป。 ดูใจของคนไข้เวลาเราไปสอนใครทุกคนเหมือนกันไม่ว่าจะเป็นคนไข้หรือไม่ใช่คนไข้อย่างสอนเนี่ยเราสอนเรื่องการปล่อยวางสอนเร，ื，่，องเริ่มทำต่อ，อ。 ะไรเนี่ย。 ใจของเราปล่อยวางกี่เปอร์เซ็นต์เป็นทำกี่เปอร์เซ็นต์เราก็จะให้ส่วนจริงเนี่ยมันจะไปถึงใจสุดใจเป็นการถ่ายทอดทำจากทำสุดใจโดยตรงแต่ส่วนที่เกินกว่านั้นไปอ่ะเราไปทำกี่เปอร์เซ็นต์อ่ะส่วนที่เกินกว่าไปธรรมเนี่ยเราเป็นสัญญา。 ก็จะ。 ลูกติดก็จะฟังงงๆ。 ไม่ว่าจะคนกับลูกศิษย์ก็จะฟังงงๆนะเนี่ย。 เพราะว่าผู้ที่ถ่ายทอดออกไปในใจอ่ะมันเป็นธรรมเท่านั้นเปอร์เซ็นต์。 เป็นทำห้าสิบpercentอีกห้าสิบpercentยังเป็นความจำอยู่ยังไม่มีความจริงเวลาถ่ายทอดไปให้。 ลูกศ็จลูกศ็จก็。 ห้าสิบpercentที่รู้สึกว่าถึงใจชัดเจนเกิดห้าสิบpercentไปถึงทำที่มันเป็นที่สุดงงๆ。 วนวนๆ。 เดี๋ยวอาจารย์สอนอย่างนี้วันนั้นอาจารย์สอนอย่างนี้ลองอย่างนี้ลองใหม่ลองยังงงๆอยู่。 จะจบยังไงมันยังงงจะก็ยังหาที่จบหาที่จบไม่ได้ยังงโดนยังวนมันยังหาหาช่องลงไม่ได้เดี๋ยวสจะได้สาใหม่มาสอนนี้ใหม่มาสอนวิธีนี้อย่างนี้ดีกว่าอย่างนี้นะอะไรยก็ยังงงๆส่วนที่เหลือสัญญาจานเป็นร้อยเปอร์เซ็นต์เ。 นี่ย。 ไม่ต้องห่วงหรอกมันไม่ต้องเตรียมการสอนหรอกมันก็。 พูดไปเลย。 เจอหน้าวันนี้ก็พูดไปเลยเจอหน้าวันนี้ก็พูดไปเลยพูดๆตามสภาวะจิตผมจิทำที่เป็น。 พูดไปเลยเดี๋ยวหมอหมอผมหมอพได้ได้ร้อยpอร์เซ็นต์แล้วจะหมอเจอคนไข้ก็ดิ้นทุรนเท่าไรหมอจะพูดได้ขาได้ถึงใจมากกว่าคนที่เป็นสัญญา。 ลองคิดดิหมอที่ไม่ได้ปฏิบัติธรรมนะไปบอกคนไข้คนไข้ที่กลัวตายดิ้นลนแทบแตกหมอแทบแตกเลยไม่ปฏิบัติธรรมให้แบบนี้ไม่ได้ตัวเปล่าอะไรก็แค่นี้แค่นี้ยนี้。 พูดให้เขา。 เรามีใช้เมตตา。 เราไม่ได้ว่าปรารถนาเขาแค่ดับไปแค่กาย。 แต่ปรารถนาให้ใจเขาคน้นทุกข์เลย。 เราพูด。 ระดับปรารถนาใจคนทุกข์เราก็。 พูดเลย。 พูดว่าให้ปล่อยวางปล่อยวางปล่อยวางสังขารกายปล่อยวางสังหารจิตไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรา。 ปล่อยวางเสียมันจะแตกดับแล้วอย่าไปยึดบ้านถือมันมาเลยไม่ใช่ตัวเราใจมันโอนคนละเรื่องกันเราคนพูดแต่ใจคนละเรื่องกัน。 มาสอนไม่เคยเตรียมกันตอนนี้มีคนหลายคนพยายามมาเตรียมการสอนให้ลุงตาบอกว่าจะต้องเตรียมเรื่องนี้นะเตรียมเรื่องนั้นเรื่องเรื่องนี้ที่นี่แจ้งหัวข้อมาว่าให้ประเทศเรื่องนั้นแล้วก็จะต้องพูดแล。 ้วนะ。 ไปถึงพูดไม่ได้หรอกเจอหน้าเขาพูดไปเลยเหมือนที่เขาเตรียมมาให้เลยเขาเตรียมมาให้เราแต่เราไปแล้ว。 คนนั่งต่อหน้าเรามันไม่พร้อมจะฟังเรื่องที่เขาเตรียมมาให้。 พูดยังไงเราก็ไปเลยไม่มีวิธีดีต่อไม่มีรูปแบบ。 ไม่ต้องกลัวหรอกว่าจะพูดให้ให้เราเนี่ยที่ไหนมากแต่หายากนะหมอที่มีใจหมอแต่ว่ามีใจประเสริฐเพราะว่า。 ปรารถนาให้คนไข้ถึงขั้นที่สามารถตายดีจิตไม่ไปบายด้วยไม่ใช่ว่าหมอรักษาแต่แค่รักษาคนไข้ไปแต่นี่ถึงใจเขาเลยรักษาใจเขาถึงส่งถึงจนถึงสุดท้ายสุดยอดและทเยอะไงให้ใกล้ๆ。 ทําไมมันยังไม่ค่อยถึงที่สุดงานนี้。 ไม่น่าเชื่อนะหมอตะกาแล้วเนี่ย。 จะกระโดดกระเดกมากเลยอ่ะคือมันมากับวันวันนี้ไม่เห็นสภาพเดิมเลย。 คนละเรื่องเลยไม่น่าเชื่อเลยอ่ะมันมานี่กับวันนี้。 สัภาในใจคนที่สุดแล้ว。 มาช่วยผมท่านอยากให้พวกท่านไปช่วยผู้อื่นต้องวงตาเหมือนเป็นมีอะไรครูสมัยก่อนเป็นมีอะไรครูจะพัจะชื่อสมัยก่อนมันโดนมากกว่าอะไรครูสร้างครูสร้างคนให้เป็นครูสร้างคนให้ไปสอนคนไม่สร้างท่านอ่ะให้คนทุกไปอย่างเดียวนะเนี่ยคือสร้างท่านให้ไปช่วยคนเนี่ยสร้างหมอ。 เ。 น。 ี。 ่ย。 ไม่สามารถผมไปอยวางได้ไหมหมอไปช่วยคนไปช่วยพูดให้คนเนี่ยผมไปวาง。 สร้างพระในใจคนสร้างคนให้เป็นพระสุดยอด。 เพื่อหวังให้พท่านน่ะไปสร้างพระในใจคนต่อไปเพราะต้องตายไม่นานก็ต้องดับไป。 มีชีวิตอยู่ก็ช่วยช่วยไป。 ช่วยคนอื่นไปช่วยให้เขาเนี่ยไป。 สอนคนเป็นพระให้เขาเป็นพระเป็นพระ。 เช้าที่ละทีละแบบมากระพูดไม่ได้นะทีละ。 เห็นกระเลยเปลี่ยนไปมากเลยมาวันแรกได้。 ยังไม่เรียบร้อยเหมือนเดิมกระโดนเลย。 ตรวจห้องใกล้ๆกันคนไข้เสียงดังไปสามห้องคนไข้กิน。 บุคลิกอีกเรื่องนึง。 สมมาก่อนไม่เป็นที่ใจเลยเดี๋ยวนี้ใจกับบุคลิกไม่เหมือนกัน。 ละหมดแล้วไหม。 สงสัย。 เหมือนบางอย่างก็เอาไปa p pไปปรับช่วยให้บางคนได้ก็จะถามไปว่าทำไมถึงโลกเขา。 มันถึงดีช้าหรือมันไม่ดีในบางคนที่อาการของโลกเหมือนกันเนี่ยค่ะเริ่มนอนพร้อมๆกันที่ตึกแล้วก็ตื่นมาตรวจพร้อมๆกันแล้วก็บอกว่าทำไมคนนึงนั่งเปิดข้างนอกเขาดีกับผมเนี่ยทำไมเขาดูหายแล้วอย่าเหลือไม่กี่เมตรของผมยาวเต็มโตได้จากที่ตรวจคนไข้ที่ที่ผู้ป่วยนอกอ่。 ะ。 น。 ะ。 คะ。 ก็เลยพยายามบอกเขาว่าเหมือนกับว่า。 รักษาโรคทางกายรัสายขาได้นะที่ยันเราพยายามจะให้ยาเขาในสิ่งที่เรารู้มาถึงโรงเรียนมา。 นะบางอย่างก็บอกไปว่าบางอย่างก็ขึ้นกับกรรมก็รู้ว่าสิ่งที่บอกเขาถูกว่ากรรมแต่ละคนด้วยถ้าเขากรรมก็ดีเนี่ยเราจะเขากายเขากรรมเขาดีเขาดีโลกเขาก็น่าจะหายได้มากกว่าสิ่งที่ควรจะเป็นเรื่องวิทยาศาสตร์อธิบายได้แล้วบางคนก็บอกเขาวามันไม่น่าจะดีนะไงเนี่ยบอกเขา。 ตั้งแต่ตอนที่เห็นที่ตมันไม่น่าจะดีกว่านี้นะ。 หัวใจเต้นอยู่แค่ห้าหกp e rเซ็นต์เนี่ยคนทั่วไปตั้งห้าสิบp e rเซ็นต์เนี่ย。 เราก็บอกเขาไปไหว้。 ไม่น่าจะดีนะไม่น่าจะกลับมาเดินได้นะแล้วก็ไม่น่าจะกลับมา。 เดินมาตรวจไหวเนี่ยเดี๋ยวคงต้องรอเปลี่ยนหัวใจมั้งไม่น่าไหวหรอกแค่นี้。 อยากมีโอกาสที่ดีกว่าไหมเดี๋ยวเราจะส่งไป。 โรงเรียนแพทย์อาจารย์เราดู。 เขาก็ตอบไปว่าขาได้วันนี้เขาพอใจ。 พอใจอะไรคะนี้เนี่ย。 อารมณ์บอกว่าแต่ก่อนเดี๋ยวมาอะไรเท่าุนี้เนี่ยมันอยู่แค่40เองก็พอใจเลยกับหัวใจเท่านี้เนี่ยมันอยู่ได้มันกินยาได้มันรักษาได้นะมันทำไม่ได้ตั้งเยอะอันนี้เราทางไกลขาได้นะแต่บอกว่าบางทีแล้วก็ปรับยาแล้วนะปรับได้ไม่ดีนะคะว่าเรามีระอย่างอื่นให้เขามากกว่านี้นะว่าเป็นนหัวใจได้แล้วมีเครื่องช่วยนู่นนี่นั่นเขาก。 ็บอกเขาพอใจเท่าเนี่ยโอเคพอใจก็พอใจตัวเองกี่ทีก็。 จนวันนี้เขาเดินมาตรวจ。 ตกใจ。 ให้ไมมันดีขึ้นขนาดนี้เขาก็บอกไปว่า。 หมอไม่เชื่อผมผมบอกแล้วมันดีดีได้นะเนี่ย。 ผมรู้ตัวผมเองว่าผมอยู่ได้อย่างนี้。 ก็เลยถามไปว่า。 คนข้างนอกก็เหมือนกันนอนพร้อมผมเนี่ยเขาก็ดูแย่กว่าผมนะแอบถามว่าแย่กว่าจริงไหมแย่กว่าจริงก็บอกว่ามาสูสีกันเลยนะตอนที่นอนโรงพยาบาลเนี่ยเขาก็บอกไปว่าผมรู้สึกว่าผมน่ะ。 โรคแต่งกายหมอช่วยผมได้แต่โลกทางจิตเนี่ยหมอคงช่วยได้เท่านี้แหละนี่แหละ้แหละไม่ได้ไปผมก็ลืมอะไรมั้งไม่ต้องฟังแล้วก็ออกไปเหมือนเดิมนะเนี่ยแต่ผมว่าอีกคนนึงอ่ะเขาฟังที่หมอเอกนะเขาก็คิดเยอะเขาบ่นบอกผมเหมือนกันเขาคิดตลอดเวลาเลยว่าเนี่ยมันไม่ดีมันแย่ลงห。 มอพูดแต่คำว่าแย่ลงไม่ดีมันแย่ลง。 ผมว่าหมอควรจะเปลี่ยนนะบอกวามันดีขึ้นบ้าง。 ตาย。 วันนี้。 คนไข้สอนว่ากว่าจะเป็นคำพูดนะบอกคนไข้วามันดีขึ้นบ้างบอกว่าดีขึ้นเล็กน้อยนะเนี่ยไม่ใช่ว่าเข้ามากี่ทีก็บอกว่าทำไมวันนี้มันแย่อีกแล้วอันนี้ผมฟังผมยังรู้สึกหอยเหี่ยวเลย。 พูดความจริงทำไมถึงจะมาเราล่ะว่าเราพูดในสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหอยเหี่ยวเขาบอกว่าผมว่าบางคนมันก็รับไม่ได้，น，ะในจิต，บ，า，ง，ค，น，เ，ข，ารู้สึกว่าเ，ข。 าต้องการ。 thinkingในการที่มา1ครั้งเช่นรู้เหมือนกันว่าหัวใจเต้นนิดเดียวกันนะถ้าบอกวามันดีขึ้นอย่างนี้ผมว่าในบางคนน่ะเขาก็รู้สึกว่าเขาอยากกินยาเขาอยากรักษาเขาอยากมาตรวจหมอบอกให้เขาว่าดีขึ้นนิดนึงแต่ถ้าเขามาถึงก็หมอบอกเขาว่าวันนี้ก็น้ำหนักตัวขึ้นอีกแล้ววันนี้ก็บวมอีกแล้ววันนี้ก็อีกแล้วอย่ากินหรือเปล่าเนี่ย。 ทำไมไม่ไปตามที่บอกอันนี้。 ถ้าผมฟังหมอทั้งหมดนะตอนนี้ผมคงแย่ไปแล้ว。 ก็เดินออกไปเสร็จก็นั่งคิดแป๊บนึงน้องเรียกบัตรก็บอไปว่าวันนี้เจอของแปลก。 คนไข้หมอเป็นชั่วโมง。 ก็ปล่อยเขาไปเถอะเขาไม่ฟังหรอกนะเนี่ยก็บอกไปว่าน้องหันมาบอกว่าหมอบอกเขาว่าน้องคนนี้เล็กบัตรเธอบอกว่าเขาไปเถอะเขาไม่ฟังหรอกว่าน้องก็เหมือนกันกับคุยกันน้อยคนนึงช่วยกันเรียกบัตร2คนบอกพี่ว่าคนไม่ฟังขึ้นเออจริงนะคนนี้ก็เลยเธอนั่งลองดูนั่งดีก็นั่งคุยกับน้องที่มาเอายามาเอายามาเสนอนะคะว่าเอายาเข้าใหม่。 เขาก็บอกไปว่าเออเนี่ยเดี๋ยวเอาไปมันใครเดินสวนผมออกไปเขาก็บอกเหมือนกันว่าเออวันนี้หมอเปลี่ยนไปเนาะแต่ทุกครั้งละวาดเสียงนั้นดีแต่วันนี้ทุกอย่างมันดูกลายเป็นthinkingทุกคนรู้สึกว่าเออดูอยากรักษาอยากกินยารู้สึกวามันจะดีขึ้น。 โอเค。 ก็บอกว่ามีคนสอนเราให้เรารู้ว่าสิ่งที่เราเป็นคืออะไรกันนะบางกี้เราก็รู้สึกว่าโลกทางกายเราอยากเขาดีแต่เราไม่เคยรู้เลยว่าคนไข้ในต้องคืนเขาต้องการมากกว่านั้นต้องการคือแค่คำพูดเล็กๆคนนี้ทำให้เขารู้สึกว่าเขาอยากมีแรงรักษาอยากมีแรงกินยานะคะหรืออยากจะรั。 กษาต่อหรืออยากจะมีพลังงานเล็กๆให้ให้เขารู้สึกว่าเขาจะสู้ต่อไปในอนาคตไงวันนี้ก็บอก。 เหมือนกับ。 มีคนรอบข้างเป็นครูให้ตัวเองด้วยมาหางานนี้。 แล้วแต่ก่อน。 ปิดไงมากแค่ไม่กินยาหรือแค่มันนอนโรงพยาบาลซำแค่ไม่ถึงอาทิตย์เดียวนะที่ออกจากโรงพยาบาลไปก็จะ123ขึ้นไปนี่บอกพยาบาลมันเดินตามเลยบอกจะเย็นนะเดี๋ยวจะเสียงระเบิดไปเตเขาจะตกใจหมด。 รู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปหลายๆเลยพรุ่งนี้ดีกว่าถ้าเพื่อนร่วมงานก็บอกเหมือนกันว่าบอกว่าเดี๋ยวนี้ใจเย็นขึ้นเยอะนะอันนี้เดี๋ยวนี้สามารถสามารถคุยกับคุยกับ。 คนไข้แล้วไม่ปี๊บเยอะนะมีความใจเย็นในการตรวจคนไข้ได้นานขึ้นปกติถ้าคนไข้สักสี่สิบคนวันนี้ตอนบ่ายเนี，่，ย，ค，น，ท，ี，่，ย，ี，่ส，ิ，บ，ห，้าก็จะเริ，่，ม。 เอาละงาน。 เริ่มตรวจไม่รอดแล้วเริ่มปิดีแล้วมันเหนื่อยนะเนี่ยเยอะนะเนี่ยมีคนพูดบออะไรนะ。 รับเปลี่ยนไปเยอะเมื่อก่อนมาเนี่ยอรัได้มาในเมื่อก่อนเนี่ย。 หมอก็บอกมาแล้วไปจะกลับของตัวเองกูจะกจะรับได้เมื่อก่อนหมอประรับตอนมาลตาครั้งแรกเหมือนกัน。 เหมือนยักษ์เดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปหมดเลยหน้าตาผิวพรรณลักษณะบุคลิกอะไรเหมือนเทพธิดาเปลี่ยไปอีกเปลี่ยไปอีก。 ต้องเปลี่ยนไปอีก。 วันแรกเราก็เราก็บอกว่าสงสัยจะเป็นวาสนามาวันแรกเราก็ดุเลยว่าอะไรว่าสองวันแรกเลยว่าเราก็นกว่าไปถ้ากลับมาก็จะดีเลย。 ถ้าไม่กลับมาก็เสียียของไปเลยเราก็เลยว่าแรงไปเลยจะยาแรงกลับมาให้งงมากเลย。 ว่าอะไรไปกลับมาอีกได้ว่า。 โยมลูกยังช่วยพูดเลยบอกว่าเขากำลังจะรีบไปประชุมเลยนะ。 โดนดช่วยแก้ตัวให้。 เปลี่ยนเยอะแล้วชดกับคนไข้นะเป็นประโยชน์ตัวเองก่อนนั่นแหละแล้วจะเป็นประโยชน์ต่อคนอื่น。 ที่ไหนมากๆนะส่งไปที่ไหนมากๆ。 ต่อเรื่องทำได้ตลอดเวลานะ。 สิ่งแวดล้อมเนี่ยมันจะเป็นสอนเรามาพิจารณาได้หมดคนไข้ก็สอนเราเรื่อยๆเนี่ย。 ก็เลยรู้สึกว่าจริงๆธรรมะคือธรรมชาตินั้นจริงก็มีอยู่รอบกายเราทุกวันนะคะแต่เพียงแค่ว่าน่าจะต้องใช้。 ใช้ใจที่มันใจที่สงบและใจที่เป็นกลางและใจที่ถูกฝึกนะหรือจะทำให้เรามองเห็นธรรมชาติทุกวันที่มันเป็นธรรมะที่เกิดขึ。 ้นทุกวัน。 ตอนที่ใจหรือตอนที่ติดมันวๆเนี่ยมันก็จะทำให้เรานิ่งไม่ลงวางไม่ลงแล้วก็ทำให้เรารู้สึกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นไปโทษสิ่งแวดล้อมมากกว่าว่าทุกอย่างที่มันเกิดมันแย่เพราะว่าสิ่งแวดล้อมมันพาไปแต่ไม่เคยโทษเลยว่าสิ่งที่มันเกิดเพราะว่าจริงงใจเราเป็นคนคิดไปใจเ。 ราเป็นคนพามันไปคิด。 หรือทีมันไปแล้วมันก็ไปติดไปติดอยู่กับสิ่งนึงกลายเป็นว่าเราก็เลยเก็บไปคิดเก็บไปคิดต่อเก็บไปมุมแต่งเก็บไปรู้สึกว่ามีความอาฆาตหรือไปมีความรู้สึกความแค้นกับบางอย่างเช่นที่เราไม่พอใจแล้วเราไม่ไม่ได้อย่างใจในนะวัน。 นั้น。 เลยทำให้กลายเป็นอารมณ์ติดช่างนอนไม่หลับกลายเป็นทุกข์ทางใจเกิดเป็นทุกข์ทางกายพอเช้านอนไม่หลับงานนี้ก็ตัดกาแฟเสร็จก็ใจสั่นทำงานไม่ไหวเดินมือสัเขียนวิธีการ์ดก็ยังเขียนตรวจอ่านไม่ออกนะแล้วก็ผ่านไปทั้งวันว่าห้องอยากถามว่าเขียนอะไรแกกไปอ่านไม。 ่ออก。 นี่มันยาวกี่มิิกรัมเลยบอกวันนี้เขียนสวยแล้วนะงานนี้ก็ไกลไปแล้วก็บอกพี่นก็อ่านพิมพ์ก็ได้งานนะไม่ต้องโทรมาตลอดได้ไหมเรากดไม่ได้งานนะก็เลยรู้สึกบอกว่าเหมือนกับเวลาทุกอย่างที่เกิดเกิดจากใจเรามากกว่านะทำให้ทุกอย่างตายหรือว่าสิ่งแวดล้อมธรรมชาติก็เลยเห。 มือนกับย้อนกลับมาลงโทษใจที่เราไม่นิ่งไม่วางไม่ไม่รู้ตัวเองมากกว่านี้มากกว่านั้นนะคะ。 มันก็เลยรู้ทุกอย่างจริงๆเกิดจากที่เรานะถ้าเราเริ่มปรับที่เราก่อนเริ่มที่ใจเราเริ่มที่。 เริ่มที่ติดเรานะมันก็ทุกอย่างก็ดูแบบมันก็ไหลไปตาม。 ปกติของมันก็คือธรรมชาติมันทุกวันที่มันเกิดกันนะแต่ไม่เคยเห็นมันเพราะเราไม่คิดจะมองมันอยู่นะ。 ความคิดจะบอกมันแล้วก็พยายามจะบอกโทษทุกอย่างธรรมชาติบอวามันเกิดวามันไม่เอื้ออำนวยกับเรามันไม่มันไม่。 มันไม่เอ่มให้เราทำงานให้มันดีขึ้นเราไม่เอมาให้เรารู้สึกว่าเราทำงานแล้วเรารู้สึกปลอดภัยรู้สึก。 รู้สึกดีขึ้นมากับการทำงาน。 ก็รู้สึกตอนนี้นิ่งขึ้นเยอะหายใจเบาขึ้นเยอะ。 ถ้าเป็นแต่ก่อนดีป่านนี้ก็รู้สึกงานอย่างนี้ไม่ไหวแล้วต้องประท้วงทำงานไม่ไหว。 ตอนนี้ก็โอเคก็ทำได้ก็ทำไปไง。 ก็อย่างที่เมื่อวานที่พี่ไม่บอกว่ามีหมอกันห้าคนวันน่าจะวันจันทร์มาเมื่อวานมาไม่ทันเรามีกันสามคนทำงานกันก็บอกวามันโหลดแล้วแล้วนะทำงานไม่ไหวก็เลยรู้สึกก็จริงนาะช่วงนึงที่มีพี่คนนึงโรงพยาบาลลาออกหงานโหล。 ดมาก。 ตอนนั้นก็รู้สึกแบบ。 เป็นทุกขทุกวังทุกอย่างกับเพอร์เฟคอยากให้ทุกอย่างมันอยู่ที่เดิมแต่มันทำไม่ไหวจริงๆพอมันก็เลยกลายเป็นโ，ห，ล，ด，ตัวเองเยอะพอเ，ร，า。 ก็เครียด。 เราก็ระบายกับคนรอบข้างเขาก็เครียดกับเราด้วยเขาก็ทำให้เราเขาก็รู้สึกเขาจะหาเราไปเรื่อยๆเขาไม่อยากทำงานกับเรารู้สึกเราเริ่มอาละวาดเขาเยอะขึ้นทำไมมันนะทีอะไรกันอันหัวใจที่สิ5。 คนเนี่ยเราคนเดียวทำนี้ไว้เนี่ยแต่ก่อนทำแค่วันละห้าก็หมดไปครึ่งวันละ。 พอเวลามันเยอะก็ทำให้รู้สึกว่า。 ไปมันไม่นิ่งนะรีบทำเร็วๆเร็วๆให้มันเสร็จให้มันเสร็จให้มันเสร็จให้มันเสร็จเนี่ยมันก็จะหลุด。 เพราะมันหลุดหรือมันพลาดขึ้นมาก็มาโทษตัวเองว่าพี่ทำไมเมื่อเช้าเราดูไม่ดีนะแค่ตรงนี้เองเปิดอีกนิดนึงก็เห็นแล้วเราปล่อยไปได้ยังไงหรือไปเจอมันตึกมีคนมาทำซ้ำในสิ่งที่เราทำไว้วันนั้นที่เราทำเร็วๆแล้วมันผิดอ่ะก็ทำไมมันผิดก็เลยกลายเป็นว่ารู้สึกว่ามันที่。 ไม่บอกคือบอกทำเท่าที่เราไหว。 ทำเท่าที่เราทำได้。 แต่ใจเราต้องไม่ไม่ไปตามสิ่งแวดล้อมคือไม่ไม่ได้ไปโลดเต้นกับมันวามันทำไม่ทันทำไม่ไหวมันเหนื่อยมันต้องรีบไงถ้าเรามีสติมีใจอยู่กับตัวสิ่งที่เราทำทุกอย่างทุกงานมันก็น่าจะไปได้ดี。 แล้วก็ไม่ไหวก็คือหยุดไงบอกว่านัดมาใหม่ทำใหม่ก็ได้นะ。 ดีกว่าทำแล้วมันหลุดมันพลาดน่าจะดีกว่านะก็。 ตอนนั้นคุยก่อนวันนั้นสามปีแล้วก็ไม่อาละวาดน้อง。 และ。 แต่เป็นคำพูดอะไรออกมาก็เป็นธรรมหมดอ่ะ。 พูดอะไรไปทำหมดเลย。 ทุกอย่างดีใจ。 หัวใจสงบแล้วมัน。 มองอะไรที่ตัวเรามองที่ร่างกายจิตใจเรามองรอบตัวเราไปทำหมดเลยทำให้สอนเราตลอดเวลาทุกอย่างเลย。 แต่ตอนที่เราติดตใจและวุ่นวายมีแต่ความทุกข์มีแต่กเลสเรามองไม่เห็นเลยมองไม่เห็นทำที่รอบตัวเราและตัวเราเลย。 มองไม่เห็นความเสื่อม。 เรามองเห็นแต่ความสวยความหล่อความงามอะไรก็เลิดเรอ。 เราหันได้มองเข้าใจสงบแล้วมองเห็นไป。 เห็นคนที่มัน。 มีเพลงอะไรที่เตๆกันมองเห็นมัน。 เหมือนอะไรเราที่เรามองเห็นเหมือนไอไอไอ้พวกที่มันพืมันเป็นถ่านไฟแดงไอ้พวกที่ไอ้พวกผ่านไฟแดงแล้วก็มันก็เตๆมีความสุขที่สุดแต่ความจริงมันเล่นอยู่บนถ่านไฟแดง。 มันอยู่ในโลกแห่งความทุกข์มามันจะมองไม่เห็นทำมองเห็น。 ไม่ว่าจะอะไรทุกอย่างเราเห็นเป็นทำหมดไม่แต่การดิ้งกันสังสรรค์กันอะไรมันกบเกือนเอาบ。 เอามากบเกลื่อนทุกเลยมองไม่เห็นทุกมองไม่เห็นสัจธรรม。