徒： 从昨天开始，听了龙达的开示后，晚上就出现症状。身体好像不受控制，一直在动来动去，动来动去。直到现在还是这样。如果回顾一下，会发现这种状况在昨晚之前就出现过，就是会看到这个身体好像是迷路的人一样，迷路但是知道，知道自己迷路的时候，身体也在动。心也知道，正在动的东西不是我们，也不会为此感到痛苦。说到这种状态，应该是之前一周左右吧。但也会有那种，有时候会迷路，但因为感觉而痛苦，就是知道自己迷路，但还是痛苦。

昨晚的情况是，感觉在不进入、不抓住任何东西的时候，就能看到身体在动，心里也有苦，有身体和心理上的症状，感到痛苦，但感觉可以承受。就这样，直到昨晚，回到住处，龙达说不要睡，就去走动。刚开始走的时候，感觉回到某个地方，感觉自己很明亮。自己明亮，走动的时候身体不受控制，它自己会走，就是会自己走。走啊走啊走，但出现了那种状态，就是很明亮，但不是什么坏事，但也不是迷失，是清醒的状态。然后走了一会儿，就开始改变，从紧凑的状态开始变得...也许是因为疲惫，不确定。就开始慢下来，从慢下来之后，就开始不像之前那么明亮了，这可能是在展示无常。然后就开始模糊，继续走，开始非常疲惫，快到凌晨三点多的时候，就去坐下。但平时坐下的话，就会进入恍惚的状态，然后进入到以前的状态，就是会进入到，会专注。

就会有特别的人阻止我进入原来的状态。就这样，直到四点多才去睡。状态就变了，专注的状态还在，但是在去走动之后，在睡觉之前，在昨晚最初去走动时的状态，是不一样的。就好像没有...没有明亮，没有像刚开始走的时候那么清醒。然后就睡着了。但是醒来的时候，大约睡了一个多小时醒来，就不觉得有什么损失，或者发生了什么。就能和状态待在一起。但是要说的话，就是要下去，那就是会进入到原来的状态，会去看，会专注于某个部分，而不是去看整体，会专注于症状，专注于当时的症状。现在是这样。

当困倦的时候去睡觉，醒来之后，那种清醒的感觉，那种清醒的觉知，明亮，会消失吗？醒来之后会消失，会改变状态，就好像能看到症状，心理上也有症状，但是...那是一种不怎么明亮的状态。但知道它的存在，然后会有思考，会有类似的事情，然后会有进入专注，去压迫在之前状态的症状。

师： 也就是说，原来的状态更强大了，因为醒来之后，之前所有的努力都消失了，醒来之后又回到了原来的状态？

徒： 是的，回到了原来的状态。

师： 我们一定不能输给原来的状态。不睡觉也可以，就坐着打盹，但我们的正念不要断。睡着了，醒来之后又回到原来的状态，那之前的光明跑到哪里去了？醒来之后，又回到原来的状态，又回到痛苦、悲伤、难过的心情。这样的状态更有力量，比起一个小时的状态。以前的状态更有力量，那些不好的东西，那些让我们回到痛苦、烦恼、业力、问题、轮回的状态，它们的力量比24小时的光明更强大。如果我们在白天睡觉，就又会回到原来的状态，好像之前所做的一切都记不起来了。什么都记不起来了，然后就把一切都抛弃了，又回到了原来的状态，是吗？去行走，看到那些，最后都放弃了，之前的努力都白费了，就像小孩子玩过家家一样。要下定决心，直到死亡为止。我们最害怕的就是这一点，我们自己最害怕的就是会回到原来的状态。我们自己，如果我们像世界一样光明，如果都光明了，然后突然睡着了，然后我们应该记不起来了，我们非常害怕，害怕睡着了，醒来之后会做不到。如果我们像是可以彻底翻身，有很大的力量，但我们害怕睡着了，醒来之后就全部忘记了。然后就真的像那样，醒来后迷迷糊糊的。因为睡得少，总是迷迷糊糊的，睡着后做了什么呢？为什么会变成那样呢？完全不一样了，又回到了原来的路。

师： 这就像一个比喻。就像以前人们去海上采矿，当他们找到第一个矿点时，他们会做一个标记。如果他们不做标记，其他人就会来，看到标记就知道有矿，他们就会来开采。但自己不知道，必须记住矿点标记的海域。然后他们再回来，因为燃料用完了，他们回来了，想继续采矿。他们找不到矿点在哪里。是一样的道理，这种情况是无形的。他们打电话，记不清了。这是无形的。他们是怎么到达那里的？那是什么状态？这些都消失了，又回到了原来的状态，又回到了痛苦，拥有所有的情绪。我们拥有所有的悲伤、喜悦，所有的情绪，一切都消失了，又回到了原来的状态。所以，不要睡觉，整天整夜地行走。如果有时间，就坐在椅子上打盹，但打盹的时候要有正念。24小时里，我们就坐在那里打盹，吃饭，吃完饭就打盹，醒来后就工作，我们不回去睡觉，我们会坐在那里打盹。我们吃饭。如果我们还没死，我们就可以回来教导，可以每天教导，我们会很健康的。我们就这样打盹。这样做是有工资的，而且不少。我们就坐在那里打盹，但就是不睡午觉，我们中午打盹一个小时或一个半小时，然后醒来工作，然后继续工作。持续行走，整天整夜地行走，那些不好的东西就消失了。我们最害怕的是问题，但当我们醒来的时候，问题就消失了。我们的心，做到最后，它变成了一种状态，它不再害怕问题，它可以在任何状态下翻身。如果不这样，怎么教导你们呢？如果不能一直保持这种状态，就必须闭着眼睛做。去观察，去教导，这一切都不会消失。我们有比我们的习惯、脾气更大的力量，我们可以超越那些带给我们痛苦和压力的事情。而且我们有能力超越它们。要更加努力，如果是那样，就要准备牺牲生命，不怕死。阿索卡拉姆寺，饿了就爬上嘎单崖。在洞穴里放一个梯子，爬上去，然后进入洞穴，里面只有一瓶水。然后要坚持15天。告诉弟子，不要提前把梯子放好，15天后再来。然后只能喝一瓶水。15天，只能喝一瓶水，一定要节省，不能分15天喝，只能死扛。一定要撑到15天，不用再说了，已经没有了。15天就好像没有了食物一样，这样就不会忘记了。这样就不会忘记了。结束后就不会忘记了，结束后就立刻结束了，直接结束。弟子们来接他下来，然后给他食物。我们的父母、老师、克鲁巴阿赞（Kru Ba Ajahn），龙普布、龙普占塔拉塔瓦诺（Luang Pu Boob、Luang Pu Jantra Thawano），三个月。龙普加（Luang Pu Jia）、龙普杰亚（Luang Pu Jeya），也是三个月。一旦发誓，如果违反誓言，就让雷劈死，水淹死，火烧死，大地吞噬。如果能做到遵守誓言，就能够证悟涅槃的果位。世界毁灭，宇宙爆炸。那些人太厉害了，那些心狠的人。正念必须控制，必须能够控制心灵，正念必须坚定。不要让它顺着欲望走，不要让身体顺着欲望走，不要让外力进入，我们必须有超越这些的正念，正念必须比这些更加强大。智慧也必须强大，正念和智慧必须超越身体和心灵。我们让它顺其自然，然后又可以回到座位上。如果他们顺其自然，然后就放弃了，因为正念和智慧不够强大，他们就待不住。就完全放弃了，100%地放弃了正念和智慧。然后就顺着身体的症状，顺着心灵的症状走。我不会动的，但你们可以动，你们可以那样动，心可以自然地动，身体可以自然地动，心的状态就像我们身处的海水。身体和心的症状就像...我们变成了鱼，而没有剩下水。就是这样。昨天，当那个女孩在家里行走的时候，她的身体不受控制，但她说她并不痛苦，因为她感觉自己很清醒。只是放任身体行走，如果倒下，她也知道。就像死亡一样，不是我们控制的。这个身体是它自己在运作。但过了一会儿，我就想，要不要试着抓住她的手呢？因为抓住她的手，就好像一起走一样，控制着她，左、右、左、右。但走了几圈，她说这样就不清醒了，好像要回到专注的状态。但放开她，她又开始行走。同样，她控制不住身体。我就想，为什么她控制不住身体呢？因为正常情况下，我们可以控制身体。不要试图让运动停止。不要试图让身体停止颤抖。我们就可以从这里解脱痛苦。不要试图让它停止震动。不要试图让心理症状停止。我们。但我们不是。心是可以颤抖的，我们把心想象成海水。它在震动，那是在思考，那些都是鱼。无论它如何移动，它都是鱼，它会穿过水。海水是海水。海水变成了鱼也是有可能的。就像鱼想去，但我不去，因为我是不能震动的水。所以我们看着鱼去。但心是不震动的，心是可以依靠的。不是我们去控制心，不是说我们是能控制心的心。心是可以移动的心，然后要保持百分之百的坚定，那就是任何能移动的东西都不是心，任何能移动的东西都不是心。要做一颗持续的心，它不能移动。它那样移动，它就不是心。但我们理解错了，我们试图让震动的东西停止震动，为了让它成为一颗不动的心。于是就产生了斗争。不要停止任何东西，不要再误解了。不要进入并与震动的症状作斗争，让它停止震动。我们一直都理解错了，长期以来，我们不明白，试图让那些震动的东西停止震动，为了让它成为一颗不动的心。就是在这里。不是别人，不是明天，就是现在。你看看。我们理解错了很久，完全颠倒了。我们理解错了，我们一直站在另一边。我们一直以为我们站在这里。我们一直误以为想要让震动停止，然后我们的心灵才能平静。当我们能够停止那些震动的时候，当我们理解了能够控制震动症状的时候，我们就会进入平静的状态，会进入涅槃。我们一直都这样误解了。那些是五蕴的部分，身体是能够移动的五蕴，但心不是。心是自然的。心是涅槃。它不是五蕴。五蕴不是涅槃，但心是涅槃。我们不是在错误地修行，不是让心的症状停止。不要误解了，那些是五蕴，我们不能把五蕴当成心，也不能把心当成五蕴。

徒： 是不是因为她一直习惯于进入专注的状态？然后一旦释放，她就会进入专注，然后让它静止？

师： 就是这里，就是这里，就是这里，好好听着，就是这里，我们理解错了。我们说了，还是继续误解。我们一直以为，只有我们不专注的时候，我们才能证悟涅槃。我们以为只有当我们停止专注的时候，才能证悟涅槃。但佛陀不是这么说的。专注是一种虚构，我们要专注什么呢？心是水，专注的症状是鱼。我们想要做什么呢？专注于症状，那就只是虚构。那些移动的东西只是虚构，心不是虚构，它是可以移动和不移动的。它是一种虚构。

所以当遇到症状的时候，那就是鱼。放任它吧，不是要让它消失，也不是要让它不存在。我们试图让什么东西不存在是不对的。不是要让它消失，不是要努力让这个东西不存在。不要干涉，不要那样说，不要那样做。我们努力让它变成那样，不让它变成这样。我们以为如果我们能做到那样，就能证悟涅槃。这样下去，只能死路一条。看看。我不能动，因为我是虚构的，我是不能移动的虚构。身体是能移动的虚构。心有任何症状，那都是能移动的虚构。身体是一种虚构，心灵是一种虚构。但心不是虚构。不要和虚构作对。让它去吧。我们就会找到自己的心。当我们找到心，到达心，证悟涅槃。我们一直都在担心那些震动的症状，一直都在和那些震动的症状作斗争，所以才找不到心。因为我们一直都在担心那些震动的症状，我们变成了鱼。所以，放任它行走，它想怎么样就怎么样。只要知道它的存在。做一个持续的心。心不会是虚构。它知道虚构的虚构。持续知道，持续知道，持续知道，持续知道，持续知道。如果我们现在能够做到，现在就能战胜。如果我们战胜不了，我们就一直都会失败，多生多世都会失败。如果我们现在能够战胜，就能战胜我们所存在的世界。我们所存在的这个世界，我们生病的身体，都能痊愈。

理解了吗？谁是心？如果我们现在战胜了，就能战胜我们所存在的世界，战胜身体和心灵。如果失败了，就会一直失败，生生世世都失败。有些人出生就是特殊儿童，都是因为他们迷失在症状中。因为我们逃避了太久，一直待在我们心中安全的地方，不愿接受一切的真相。如果谁有问题，我就不愿接受，我的心只想要舒适，那就糟糕了。那样出生就会是特殊儿童。如果我们现在战胜了，我们就能痊愈，就能彻底摧毁一切。不要退缩，不要逃避。要知道心是可以移动的。不要逃避症状，不要躲在空房间里。不要试图让心理症状停止。只要知道它的存在。它想怎样就怎么样，它和我们没有关系。如果你们和它作对，那会非常糟糕。不要呆在心里。不要接受一切的症状。那是老毛病了。战胜身体的世界，战胜心灵的世界，战胜所有痛苦的世界。就在眼前。不要担心那些不震动的东西。那些症状是和心完全不同的东西，那些症状是鱼。心是水。完全是不同的东西。心是水，不会和它在一起，不要和它在一起。不要担心那些会消失的鱼。是一样的。一直都知道。知道那些能移动的东西，它们没有本体，没有形状，什么都没有。那些能移动的症状是鱼。和心没有关系。和水没有关系。佛陀...如果我们知道佛陀有多么强大的力量。他就是“宁静胜于运动”这句话的来源。宁静胜于运动。剧烈、快速的运动都会被宁静所战胜。一颗空虚的心，拥有最高的力量，高于世上任何力量。很久以前，我们认为禅定具有力量，拥有最高的威力。我们试图修行并学习那些东西。老师告诉我们要去看空性，让我们去看树木，去看那些被装饰的东西。那些被装饰的东西，然后要去看那些没有被装饰的东西，去树木的自然状态。看看大自然，然后给它力量。那些强大的力量能延伸到多远呢？它可以向上延伸，向上生长。它可以被摧毁吗？可以摧毁多少呢？就像禅定的密集程度一样，大概有60%。但当我们去看空旷的空气时，其密度的倍数是几百万倍，远远多于树木的。为什么大自然比那些被装饰的东西拥有更多的能量呢？我们说，装饰的东西怎么能和自然的东西相比呢？要记住这一点。手机不要丢了，丢了就只是一个症状。只是一个症状。就这样走下去，就能彻底战胜。我们所承受的痛苦就会彻底消失。是真的。听好了，怎么做才能让它不是真的，让它发生在我们眼前？要持续知道。没有那些症状，什么都没有。不是要让什么东西停止。只是知道，只是知道。它只是有一个名字叫做“知道”，但它没有本体。就这样出去吧。然后就能到达心。如果我们没有到达它，我们就无法到达平静。我们什么都没做。过来一直说不要做什么，不要做什么。但你一直在做。努力去平静是不对的。一直在努力让它平静是不对的。真的说出来了，为什么一直说呢？走了，走了。说了，什么都没做。

徒： 老师，我们应该看什么才能平静下来？

师： 平静跑到哪里去了？小事一桩。就在我们眼前，我们却看不到，其他人都不懂，就好像在这里能立刻解决问题。这个方法可以解决身体上的疾病，也可以解决精神上的疾病。可以把特殊儿童变成特殊的人，老人也可以变成特殊的老人。这样的人才能成为老师，成为导师，分享从哪里入手，为什么我们不能再跟着感觉走了。因为我们还没有到达心。到达心，就是成为一颗永远的心。到达心就会消失。持续消失。症状。它包含了很多症状。这很果断。这样就能结束一切。所有的病痛都会结束。不认识它的人就会像我一样。知道。现在，只要我们放下，保持一颗平静的心，和空气在一起，那颗平静的心就不是觉知。那种状态还不是心，只是虚构的知道。但是我觉得那颗平静的心和心是虚构的。走吧。那颗平静的心会消失。被虚构的心会消失。遵循波迪亚桑玛努（Buddhadasa Bhikkhu）所说的，心不是心，心只是一种装饰，心不是心，心不是装饰，心是自然。它不需要做什么才能平静下来。所以又回到了虚构。一直都是虚构。所以必须完全放下，放下装饰，放下虚构，这样它才能成为一颗永远的心。就这样。如果我们不理解这一点，我们就会一直找理由，为什么我们找不到心，为什么我们到达不了涅槃。一切都错在哪里？我们不看世界，不看虚构，不把平静的心放在首位。我们说，我们知道，但我们却把一切都给了装饰。但是先要找到心。不要知道在虚构中的平静。你们说要放下装饰，放下虚构，但我们不明白，怎么放下虚构呢？做了很多次，我才真正明白，当心平静下来，世界就平静了。就会恢复原状，又回到虚构，就是这样的循环。我们以为明白了，我们以为平静了，世界安静了，然后我们就会放弃觉知，但实际上我们只是知道了，仅此而已。现在，如果我说放下，那是因为它是与自然合一的。它没有做什么，就一直在那里。如果能做到，就能得到安宁。又回到了原来的状态，就好像只是找到了心，到达了心，但还没到达很久。快到达了，就结束了。很多人都到达了，老师也认证他们是圣者和永恒的。他们已经找到了它。他们已经相遇了。但还没有到达永恒。

徒： 老师说，我们怎样才能永远摆脱痛苦？怎样才能永远战胜一切？

师： 我也要成为一种永恒的自然，成为一种永恒的自然，而不是虚构的。这样的状态就是进入并抓住。总是想要试图抓住什么，总是想要避免抓住什么。忘记我们之前说过的话了。忘记我们说过不要做任何事情了。我们一直努力试图抓住什么东西。一开始就说了放手。为什么心不能成为一种自然的，不虚构的，平静的状态呢？我什么都没做，但现在我要回到原来的状态了。现在，我要开始抓住，努力抓住自然，抓住不虚构的东西。我们什么都没做，我们只是在努力避免忘记，仅仅是一会儿。这就是还没有到达心。找到心，没有到达心。我们以为我们明白了，但是我们不明白，为什么我们找到了心，到达了心，我们仍然要循环往复，为什么我们没有找到心，然后直接走下去。那是因为我们还没有到达心。不要忘记。不要忘记，要努力不抓住任何东西。努力，努力，努力。没有努力。知道，遵循，持续地知道。什么是遵循，追随什么？什么是发生的，什么都不是。就像我们的父母、老师一样。所以又回到了龙达所说的，如实地知道，就是什么都不做。记住。

徒： 谢谢。走了吗？空空荡荡的。有没有到达什么？头疼。在当前，现在的状况。老师说，在现在，它才能通过。然后在所有的时间，它都会消失。为什么不放下所有的当下呢？就又回来了。老师有点像是在说，它强迫人走一条路。不能离开僧团。必须出家，只能出家。如果不出家，就会面临生死抉择。你不让他出家？身体就会残疾。立刻就会生病。这已经是他出家之后的状态了。如果他从涅槃中，从佛陀的觉悟中离开，系统就会开始运作，就会变成这样，会越来越严重。头疼到脑袋快要爆炸了。身体会变得很大，把它压在脚下。不停地踩踏。要求也不行。他们不愿意。只有一个办法。我不知道今天是否会更加伟大，但这是件好事。这就像，如果不修行，就无法认识到当下渴望涅槃的人。只是出家而已，还是空虚的。但如果不修行，在当下修行，头疼是吗？那真是幸运。我们有什么好痛苦的呢？一直以来我们都很快乐。让人们来到当下，然后把功德回向给他们。他们说，出家了，修行了，然后回向。为什么不愿意呢？如果不够果断，仍然有机会犹豫。他们就会失去犹豫的机会。他们说即使是出家了，仍然会犹豫，想要回到世俗。虚构的东西是不可靠的。他们就会受到惩罚。一直都会有东西伴随着我们。

徒： 结果怎么样呢？

师： 感觉大脑一直都昏昏沉沉的，就好像，会有大脑症状，和普通人不一样。会感觉到不正常。头疼。

徒： 现在好点了吗？

师： 平静了很多。还有，但它，还有，能感觉到它的存在，但即使有，也只是很多时候才有。如果变少，就会少一点。还没有完全结束。说他的心，会藏起来，像火车一样，从这里经过，就又藏起来了。这颗心，已经没有了。会为他做功德。相遇了，完成了，然后祈祷让他身体里的疾病能够痊愈，恢复正常，从现在开始生生世世。我们把慈悲送给那些害怕死去的人，我们永远不会死去。要一直保持觉知，觉知，觉知。不要放弃这一点。奥卡斯从孔敬走过来，一直在忍受。龙婆也是这样说的，让我们回来，要修行，不要犹豫。他们要收回东西了。这就像，有个医生，医生的外甥想成为一位龙达的弟子。突然，这个原本是学校足球运动员，非常健康的孩子，却无法行走了。他们带他去看了很多厉害的医生，但都没有用。怎么做都没有用。他们就带他去找龙达。龙达说，必须要答应他会让他出家。他们很惊讶，我现在还在上学呢。这是最后一年了。先答应会让他出家。如果没用，就带他走。如果还没好，就再回来。他回来了，说我答应了。我会让他出家。我至少会让他出家三个月。然后就让他走了。走的时候他也没去看医生。他立刻就好了。要告诉人们出家要答应，但不要没有做到。出家，学习，而且修行得非常好，修行得非常好。他有一个儿子。只有一个儿子，父母都很富有，所以想让儿子回来帮忙做生意。他们就花钱把他买了出来。他本来已经出家三个季度了。第一个季度，他们就来求着让他还俗，说不能让他在这里，说他的功德还不够。如果强行让他还俗，肯定会出问题，肯定会死。老师就是这么说的。阿赞就是这么说的。所以她就去了。但还是同样需要努力修行。会被惩罚。帮助老师做寺庙的事务，做这个做那个做这个做那个，都是在拖延修行，会被惩罚。今天寺庙的事情也很多。我看到了。会有这个那个这个那个，很多事要做。你们之后会有很多事情要做。现在先减肥，看起来。很健康。很久以前，见到那些光明的人，几乎都认不出来了。去往帕南尼密寺，沙功那空。很久没有见面了，三年多了，四年了。四年多之后再见面，都没怎么见过面。他住在孔敬。还有什么疑问吗？我一直都在工作，一直在寺庙里忙碌，帮助修路，帮忙做这个做那个，帮忙浇筑佛像，帮忙做这个做那个。如果修行松懈了，那些东西就会来惩罚你，之后就更严重了。现在如果不严重就很难解决。如果健康严重受损，就难以修行。行走禅也走不了，身体也不够强壮，所以要谨慎。寺庙里的事务，建筑事务，浇筑佛像，做这个做那个，帮忙去做，但我们的心要放在首位。我们只是帮助而已，要保持一颗正念的心。我们一直用心去帮助，所以才迷失了。所以才会让我们生病，病得越来越重，越来越糟。理解了吗？

徒： 其他人呢？

师： 我去撤回了愿望，撤回之后，我就开始思考，真的没有什么值得留恋的了吗？龙达，然后我就想，好像真的没有什么让我留恋的了。然后我就撤回了愿望。感觉就好像放下了什么，感觉好多了，比一开始来的时候轻松多了。就像爬山一样。要上来，就必须要上来。

徒： 快到山顶了，掉下去了，太奇怪了，但还没下来，还在，那座山掉了，又开始走新的路。不是被山压着，是已经上来超过一半了，但是仍然有下山的道路，还是有下山的道路。

师： 有拉下去的路。有什么能把山拉下去呢？已经上来了，但还是有拉下去的路，但没有被山压着，但是仍然有拉下去的路。还在犹豫。拉下去的路就是还在犹豫。还在犹豫，还在留恋，还在依依不舍。真的是不是已经结束了？女人的习惯，真的是女人的习惯。

徒： 为什么总是这样呢？

师： 已经决定要放弃了，却总是无法彻底下定决心。下定决心要放弃了，都说要分手了，但又回头了。真的已经放弃了吗？刚刚你不是说都已经放弃了吗？不是已经下定决心了吗？但是你又回来了，然后又坐在里面想着，还有什么好留恋的？是不属于你的东西吗？是因为你太丑了吗？你在留恋什么？是世间的东西吗？你在留恋什么？你在留恋世间的三界吗？你在留恋身体吗？你要明白，你在留恋身体，你在抓住身体，那下次就会再回到三界，那样就像山压着我们。我们还在留恋什么？它还会再回来抓住你吗？它回来后就像山一样压着你。理解了吗？必须要切断留恋，否则我们又会回到山下，再次被山压着。所以要每天撤回愿望，思考心里还有没有其他的东西，还有没有其他东西，然后要彻底地切断。要看到痛苦，出生时就没有我们。出生在这个世界上就没有我们，因为母亲来了，我们才出现，慢慢慢慢长大，长到今天，已经老了。为什么要说已经老了呢？你说没有老，如果你没有老，那刚出生的婴儿呢？去看看我们的照片，去看看小时候的照片，我们肯定比小孩老多了。我们再也无法回到原来的状态了。我们会越来越衰老，渐渐地，我们会衰老，会崩溃，会死亡，会消失，然后会被火化，会被埋葬，会回归自然。身体会回到原来的状态。我没有身体，无法拥有，心灵也是。感受、感知、想法、意识。感受、感知、想法、意识都会消失。当木头不再有感受的时候，想法也会消失。就像刚才有人说的，照顾患有老年痴呆症的母亲。她的感受没有了。记忆也丧失了。母亲患有老年痴呆症，大脑退化，记忆力衰退。大脑停止运作。死亡，大脑腐烂。已经完全无法接收信息。眼睛也腐烂了，耳朵也腐烂了，鼻子也腐烂了，舌头也腐烂了，身体也腐烂了，连内心也腐烂了，都腐烂了。所有的门都腐烂了。所有能接收意识的门都坏了，所以意识就消失了。意识消失，是因为那些形色都消失了。那些形状，身体都腐烂了。眼睛也腐烂了，耳朵也腐烂了，鼻子也腐烂了，舌头也腐烂了，身体也腐烂了，连内心也腐烂了，都腐烂了。这就是形状消失了。形状消失，那些形状需要通过身体，通过内在的感官系统来接收外在的感官信息。但是这些都已经消失了。所有的门都无法接收信息。所以意识才会消失，无法运作。感觉、感知、想法，另外三个蕴，是和意识一起运作的。如果意识无法运作，它们也无法运作，因为意识已经消失了。如果意识消失了，感觉、感知、想法就都消失了。当意识消失，感觉也消失，感知也消失，想法也消失，意识也消失，五蕴都没有了。我们还在依恋什么呢？我们为什么要那样呢？要看到这样的真相，从来都没有。我们甚至感受不到自己，那个思考的我们。感觉如何？感觉怎么样？感觉难过，感觉高兴，感觉有想法，感觉...感觉，感觉在我们的心中。甚至想法，感觉就是我们，我们最重要。

师： 别把五蕴当做山压着自己。

-----

翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：”
2. 完整翻译，不遗漏内容
3. 翻译结果输出为对话问答的形式
4. 不要包含泰语，全部翻译为中文
5. 保证翻译后的文本通顺，易读
6. 同一个角色（例如师 或 徒）如果有连续说话，请合并到一起

---

ตั้งแต่เมื่อวานนะคะ。
ตอนฟังที่หลวงตา。
ตอนกลางคืนมันก็มีอาการ。
ร่างกายมันเหมือนคุมไม่ได้มันก็ขยับไปขยับมาขยับไปขยับมาอยู่ตลอดเวลา。
จนเวลานี้มันก็ยังเป็นจริงๆถ้าจะพูดถึงถ้าเราย้อนไปเนี่ยมันก็จะเจอ。
สภาวะอย่างนี้ก่อนก่อนเมื่อคืนนี้คือมันจะเห็นว่าร่างกายนี้。
เหมือนเป็นคนหลงๆอ่ะค่ะหลงแต่ว่ารู้รู้วามันหลงในขณะที่มันหลงมันก็มีร่างกายที่มันเคลื่อนไหวเคลื่อนไหวใจมันก็รู้ว่าไอ้สิ่งที่มันกำลังเคลื่อนไหวตรงนี้มันไม่ใช่ตัวเราแล้วมันก็ไม่ได้ทุกข์กับมันเลยพูดถึงสภาวะคือก่อนหน้านั้นก็น่าจะเป็นอาทิตย์มาแล้วอ。
่。
ะค。
่ะ。
แต่ก็มันก็จะมีสภาวะที่ว่าบางครั้งมันก็。
มันก็หลงแต่หลงด้วยความรู้สึกมันก็ยังเป็นทุกข์กับการที่ว่ารู้ว่าหลง。
แต่มันก็รู้ว่าหลงแต่ยังมีความทุกข์อยู่。
ยังเมื่อคืนเมื่อคืนที่เป็น。
มันก็รู้สึกว่า。
ในขณะที่มันไม่เข้าไปไม่เข้าไปยึดจับอะไรมันก็เห็นร่างกายที่มันเคลื่อนไหวมันก็มีสภาวะในใจมันก็มีทุกข์มีอาการอาการทางกายอาการทางใจมันอยู่มันก็มีทุกข์แต่ก็รู้สึกว่ามันก็รับรับอยู่กับมันได้ก็จะเป็นอย่างนี้ถึงเมื่อคืนก็กลับไปก็ที่หลวงตาบอกไม่ให้นอนเข้。
าไปเดิน。
ช่วงที่โดนแรกๆก็รู้สึกกลับไปตรงรู้สึกว่ามันสว่าง。
ตัวเองสว่างเดินไปร่างกายมันคุมไม่ได้มันเดินมันก็ถูกไปมันก็จะไปของมันยังไงน่ะก็ก็เดินไปมันจะก็เดินเดินเดินแต่มันก็เกิดสภาวะมันก็สว่างมันก็ไม่เป็นอะไรกับแต่สภาพอย่างนั้นแต่มันก็ไม่ใช่ความหลงก็เป็นความรู้ตื่นตรงนั้นนะคะแล้วก็พอเดินไปสักพักมันก็เริ่。
มเปลี่ยนจากที่มันกระชับกรก็เริ่ม。
อาจจะเป็นข้อความที่มันกลายมันเหนื่อยล้าหรือเปล่าไม่แน่ใจ。
มันก็เริ่มเริ่มช้าลงจากช้าลงปุ๊บมันก็เริ่มไม่สว่างเหมือนอย่างเดิมก็คงจะแสดงถึงความไม่เที่ยงให้เห็นก็มันก็จะมันก็มันก็คนที่เริ่มจะเบลอไปก็เดินเดินเดินต่อไปอย่างนั้นจะเริ่มเหนื่อยเหนื่อยมากก็ใกล้ๆจะตีมันก็ประมาณต3。
กว่าก็ไปนั่งแต่ปกตินั่งเองเนี่ยมันก็จะเคลิ้ม。
แล้วก็เข้าไปอยู่ในรูปเดิมที่เคยเป็นก็คือจะเข้า。
จะเข้ไปดูที่เข้าไปเพ่งขนาดนั้น。
ก็จะรู้ถึงก็มีพิเศษคอย。
ไม่ให้ลงหลบเข้าไปหลบเดิม。
ก็อย่างนี้ค่ะจนจนถึงประมาณ。
ไป4ถึงไปนอนก็สภาวะมันก็。
มันก็เปลี่ยนเลยในสภาพของอาการเพ่งมันก็ยังมีอยู่。
แต่ว่าสภาวะในช่วงที่ที่ไปเดินครั้งตอนแรกๆในเมื่อคืน。
ก่อนก่อนที่เข้าไปนอนเนี่ยมันจะต่างกัน。
มันเหมือนกับมันไม่ได้。
ไม่ได้สว่างไม่ได้รู้ตื่นมาตอนที่เดินเดินตอนต้นๆ。
แล้วก็หลับไป。
แต่กลับตื่นขึ้นมาประมาณนอนไปประมาณชั่วโมงกว่าๆ。
ตื่ขึ้นมามันก็ไม่รู้สึกวามันเสียหรือมันเป็นอะไรเลย。
ก็อยู่กับสภก็อยู่ได้。
แต่ามันจะามันจะลงไปบอกไปคือมันก็เป็นสภาวะที่มันจะเข้ไปดูเดิมเข้าไปดูเข้าไปดูเฉพาะไม่ได้ไปดูไม่ได้ดูกับองค์รวมจะไปดูเฉพาะส่วนที่เป็นอาการนะคะอาการของจิตรงนั้นนะคะตอนนี้นะคะ。
เวลามันมันง่วงแล้วเราไปหลับ。
กลับมามันตื่นมาก็หายไปหายไปที่มันรู้สึกวามันตื่นมันมีความตื่นรู้มันสว่างสัยมันหายไหม。
ตื่นมาแล้วหายไปนอนจะหายจะเปลี่ยนสภาวะมันเหมือนมันก็เห็นอาการนะคะมันก็ว่ามันอาการทางใจมันก็มีแต่ว่ามันก็มันมันเป็นอาการที่มันมันไม่สว่างมันก็จะเป็นแต่ก็รู้ว่ามันมีแล้วมันก็จะมีคิดมีอะไรอย่างนี้แล้วก็มีอาการเข้าไปเพลงไปกดอยู่ที่ที่เคยเคยเป็นอย่า。
ง。
น。
ั。
้น。
คือมันร่องเดิมกำลังมากกว่าเพราะตื่นมาหายหมดเลยของเดิมก่อนก่อนนอนเพราะตื่นมากลับไปเป็นอย่างเก่ารเก่า。
เราจะต้องไม่แพ้ร่องเก่าเลย。
มันไม่นอนก็ไม่นอนนั่งหลับกันอยู่นะเนี่ยแต่เราสติอย่าขาด。
หลับไปตื่นมากลับไปร่องเดิมความสว่างไว้ความมีสติตื่นรู้อยู่มันไหนไปหลับตื่นมาปุ๊บกลับไปร่องเดิมมันทุกข์โศกเศร้าเสียใจครับใจเหมือนเดิมตัวนี้มีกำลังมากกว่าชั่วโมงเนี่ย。
ของเดิมมีมากกว่าไอ้ของที่ไม่ดีเนี่ยของที่มันกลับไปเป็นไอ้พวกความทุกข์ยากกเลสปัญหาหาประทานพบชาติเนี่ยมันไม่มีกำลังมากกว่ายี่สิบสี่ชั่วโมงสว่างสวายมีแป๊บเดียวตามที่ที่สี่เราจะนอนกลางวันครับก็กลับมาอยู่กับร่องเดิมหมดเลยว่าอ่ะที่ปฏิบัติมาจำไม่ไ。
ด。
้เ。
ลย。
จำไม่ได้เลยแล้วก็ทิ้งหมดแล้วก็กลับไปลอง่องเดิมใช่ไหมไปเดินเห็นว่าเราเห็นแล้วเนี่ย。
มันทิ้งหมอสุดท้ายอ่ะทำความเพียรมาเสียเปล่าเหมือนเด็กเล่นขายของเลยบอกว่าจะดีไซน์เวลาจะเลิกกันแล้ว。
ทำความเพียรทุกขยำบากหน่อยเดียวแล้วก็กลับไปอยู่ก็กลับไปเหมือนเดิม。
คือเพก็ต้องเพียงจนถึงความตายก็ยอมเราเรากลัวที่สุดเลยตรงนี้เราเราสำหรับเราเองอ่ะกลัววามันจะกลับไปเป็นอย่างเก่าตัวเร，า。
เองอ่ะนะ。
เราถ้าเราเนี่ยสว่างไสวเหมือนโลกถ้าสว่างไสวหมดแล้วบกวนหลับไปแล้วเราควรจะจำไม่ได้ตื่นมาเรากลัวมากเลยว่าเรากลัวว่าหลับไปจะตื่นมาตื่นมาแล้วเราจะทำไม่ได้เรารู้ทำยังไงก็เป็นอย่างนี้วะเนี่ยเราจะกำลังถ้าเหมือนเราจะพลทั้งใบได。
้เลย。
มีกำลังมากเลยอ่ะแต่เรากลัวว่าเราหลับไปแล้วตื่นมาแล้วลืมหมดเลย。
แล้วก็เป็นยังไงจริงๆคนตื่นมางงๆ。
นอนน้อยมางงๆทุกทีเลยนอนทำอะไรว่ะมันทำอะไรที่เป็นอย่างนั้นว่ะไม่ได้เลยใหม่วนทางเดินมาทำไง。
ไม่เหมือนเป็นรูปธรรม。
เหมือนเมื่อก่อนคนก็ดูดแร่ในทะเลลเรือไปทะเลก็เจอแหล่งแรก่บเขาก็จะไปทำเครื่องหมายก็ไม่ได้ทำเครื่องหมายปุ๊บเดี๋ยวก็อื่นก็มาที่เครื่องหมายก็รู้มีแรกเขาก็มาดูดหมดใช่ไหมแต่ตัวเองไม่รู้ว่าต้องจำให้ทะเลขตรงเครื่องหมายไงมาทำเหมือนกันพอได้มันจำเป็นต้องกลั。
บมาน้ำมันหมดกลับมาแล้วจะกลับไปดูต่อ。
หาแหลไม่เจอว่าอยู่ตรงไหนวะ。
เหมือนกันเลยแบบนี้มันเป็นนามธรรม。
โทรศัพท์ไปจำไม่ได้ว่า。
เป็นนามธรรม。
เดี๋ยวมันทำยังไงมาถึงมันเป็นอย่างนั้นไอ้ๆเป็นยังไงมันหายบเลยกลับไปเหมือนเดิมมีความทุกข์มีอารมณ์ทุกอย่างเลยเรามีทุกครับใจอะไรในอารมณ์หมดไปหมดเลยกลับไปเหมือนเดิม。
เราเลย。
ไม่นอนหรอวะ。
เดินทั้งวันทั้งคืนทั้งคืนเลยนะใช้เวลานั่งหลับที่เก้าอี้แต่นั่งหลับแล้วก็มีสติ。
นั่งหลับแล้วก็นั่งหลับอีก。
ยี่สิบสี่ชั่วโมงอ่ะเรานั่งหลับเรากินข้าวเที่ยวเสร็จแล้วหลับแล้วเราตื่นมาทำงานเลยเราไม่กลับมานอนเลยเร，า，จ，ะ，น，ั，่งห，ล，ั，บ，ท，ี่พี่แล้วก็，เ，ร，าก。
ินข้าว。
ไม่รู้ว่ายังไม่ตายก็กลับมาสอนได้สอนได้ทุกวันได้แข็งแรงเลย。
นั่งหลับเอาเนี่ย。
ทำอย่างนี้มาเป็นเงินเดือนไม่ใช่ว่าได้น้อยนะเป็นเดือนเดือน。
แล้วก็นั่งหลับที่อแต่ก็คือก็ไม่นอนกลางวันก็ไม่นอนมันนั่งหลับตอนเที่ยงชั่วโมงนึงชั่วโมงครึ่งแล้วก็ตื，่，น，ท，ำ，ง，านแล้วแล้วก็ท，ำ，ง，าน。
ต่อเลย。
ระบบเดินเดินทั้งวันทั้งคืนเดินทั้งวันทั้งคืนแล้วกูมันหายไป。
แล้วกลัวปัญหากลัวที่สุดคือกลัวปัญหาเลยอื่นมาแล้วปัญหาหายเลย。
หัวใจเรา。
ทำจนกระทั่ง。
มันเป็นจิตเลยอ่ะมันไม่ต้องกลัวปัญหาหายตีลังกา。
อยู่ในทั้งหมดใดตลอดเลย。
ไม่เป็นจะมาสอนลูกท่านได้ยังไงอย่างนี้ได้ยังไงไม่เป็นตลอดต้องนั่งหลับตาทำเลย。
ว่าไปดูไปว่าไปดูไปนั่งหลับตาทำแขกเลยว่าไปสอนไปว่าเลยไม่ไม่หายไปเลย。
เรามีอำนาจเหนือกว่านิสัยสันดรเดินที่ผ่านเราไปหาความทุกข์ความเครียด。
แล้วก็มีอำนาจเหนือมัน。
เพียนมากกว่านี้ถอย่างนั้นน่ะ。
เรียนยอมชีวิตเข้าแรกเลยยอมตาย。
วัดอโสกรามเนี่ยหิวน้ำขึ้นไปกาเดียวขึ้นไปในถ้ำเอาบันไดพาดขึ้นไปเอาไม้ขึ้นไปแล้วปีนขึ้นไปในถ้ำอยู่น้ำไปเดียว。
แล้วก็สิบห้าวัน。
บอกลูกศิษย์ว่าค่อยเอาไม้มาพาดมาก่อนนี้หว่าเด็ดขาดสิบห้ามา。
แล้วหิวน้ำนาฬิกาเดียว。
น้ำตาเดียวอยู่สิบห้าวันมันจะต้องแบ่งน้ำไม่ได้สิบห้าวันนะตายอย่างเดียวกินต้องสิบห้าวันไม่ต้องพูดถึงแล้วไม่มีละ。
สิ5วันนั้นก็รู้อาหารไปเลยจะได้ไม่มีลืมอีกแล้ว。
มันก็ไม่มีลืมอีกเลย。
เดี๋ยวจบไม่ลืมนะเดี๋ยวจบไปเลยอ่ะขาดเลยลูกไปรับท่านลงมาอาหารแล้ว。
พ่อแม่ครูบาอาจารย์รลบูลลบู่จันทราถาวโนสามเดือน。
หลวงปู่เจียหลวงปู่เจยะจุโธสามเดือน。
ถ้าหลังแต่พอธิษฐานหลังแต่พืกระดานเมื่อไหร่ขอให้ฟ้าผ่าตายน้ำท่วมให้ไฟไหม้ธรณีสูบ。
ถ้าทำได้อย่างปัจัยฐานขอให้รู้พักผลที่พาน。
โลกธาตพลิกคว่ำโลกทะระเบิดหมดเลย。
คนที่ผ่านานเลยคนใจเด็ด。
สติต้องสติต้องควบคุมการควบคุมจิตได้สติต้องเนการเนจิตปล่อยเป็นไปตามสติต้องแข็งแกร่ง。
จะปล่อยให้เป็นไปตามไกลเป็นไปตามอำนาจของมันกายและเป็นไปตามอำนาจเข้ามาเราต้องมีสติที่เหนือกว่าสติต้องเข้มแข็งกว่า，ป。
ัญญาต้อง。
สติปัญญา。
เหนือเนือกว่าร่างกายจิตใจที่。
เราปล่อยเป็นไปเป็นเป็นได้เนี่ยกลับมานั่งได้เขาปล่อยไปเอง。
เขาปล่อยปล่อยทิ้งสติปัญญาขาดเพราะแข็งแกร่งขึ้นมาก็อยู่ได้ปล่อยปล่อยหมดแล้วก็ปล่อยปล่อยหมดร้อยpercentเลยปล่อยสติปัญญาร้อยpercentเลย。
เป็นเป็นไปไปตามอาการรถจิตอาการน้องกายเลย。
กูไม่เคลื่อนไหวแต่มึงเคลื่อนไว้เคลื่อนไหวไปแบบนี้ใจเป็นธรรมชาติเคลื่อนไหวได้มันเป็นธรรมชาติเคื่อนไหวได้่างเคลื่ใจเคลื่ไหวสภาพใจเปรียเหมือนน้ำทะเลที่เราอยู่ในน้ำทะเลเนี่ยอาการของกายอาการใจเปรียเหมือน。
เราไปเป็นปลาหมดไปเหลือน้ำ。
คืออย่างนี้เจ้าเมื่อวานเนี่ยตอนที่น้องเขาเดินอยู่ที่บ้านคือเดินตกคอนโทรร่างกายอะไรไม่ได้เลยแต่เขาบอกเขาไม่ถูกเลยเพราะเขารู้สึกว่าตื่นรู้แค่นี้ปล่อยเดินก็ถ้านก็รู้ไปเห็นไหมว่าตายไม่ใช่เราคุมไม่ได้เลยบอดี้นี้มันทำงานของมั。
นเอง。
แต่พอสักพักเนี่ยหนูก็เลยเหมือนกับว่าไหนลองดูซิจับมือเขาเนี่ยเพราะจับมือเขาเนี่ยเหมือนเดี๋ยวไปด้วยกันนะคุมซิขวาซ้ายขวาซ้ายเพราะไปได้สักไม่กี่รอบเขาบอกว่าอย่างนี้มันไม่ตื่นรู้เลยเหมือนเขาจะกลับไปเพ่งแต่พอปล่อยเขาก็กลับ。
เดิน。
เหมือนกันคุมกายไม่ได้นะ。
หนูก็ให้ทำไมมันคุมไม่ได้นะเพราะปกติมันจะคุม。
เรา。
อย่าพยายามทำให้การหยุดนิ่ง。
อย่าพยายามทำให้เสร็ดหยุดนิ่ง。
เราจะพ้นทุกขทุกตรงนี้เลยนะเนี่ย。
อย่าพยายามไปทำให้การมันหยุดสั่น。
อย่าไปอย่าไปทำให้อาการทางจิตหยุดสั้น。
เรา。
แต่เราไม่。
ใจเป็นธรรมชาติที่สัไม่ได้เราเป็นใจเหมือนกับเป็นน้ำทะเล。
มันสั่นเป็นปลาจิตใจมันสัมันมีความคิดกังวันมันปลา。
จะเคลื่อนไหวเป็นยังไงมันก็เป็นปลายวันจะข้าม。
น้ำทะเลน้ำทะเลน้ำทะเลน้ำทะเลกลายปลาก็เป็นไปได้。
ทำนองมึงอยากไปแต่กูไม่เพราะกูเป็นคนไหวไม่ได้มึงอยากไปดูสิเราเลยดูที่。
ไปจไป。
แต่ใจไม่สัันคือใจได้ไม่ใช่ประคับใจนะไม่ใช่ว่าตัวเราเป็นเป็นใจประคับใจคือใจเคลื่อนไหวได้เป็นใจที่ขึ้นได้แล้วให้อยู่ในใจมั่นคงร้อยp e r。
เซ็นต์ว่าสิ่งใดที่เคลื่อนไหวได้ไม่ใช่ใจสิ่งใดที่เคลื่อนไหวได้ไม่ใ，ช，่ใจเป็นใจเรื่อยไปมันเคลื่อนไหวแบบนี้มันไม่ใช่。
ใจเคลื่อนไหวไม่ใช่ใจแต่เราเข้าใจผิดเราพยายาม。
จะไปทำให้ที่ศาลนะให้มันหยุดสั่นเพื่อให้ไปเป็นใจ。
เกิดการต่อสู้กัน。
อย่าหยุดอะไรไหม。
เลิกเข้าใจหยุดเลย。
เข้าไปต่อสู้กับอาการสัให้มันหยุดสัไปเข้าใจผิดมาตลอดเลยแล้วก็เนี่ยเป็นเป็นนานยาวนานมามากเลยนะไม่เข้าใจว่าจะไปทำให้ที่มันสั่นไหวได้ให้มันเพื่อให้เป็นใจที่ไม่สั่น。
จะตรงนี้เลยนะไม่ใช่คนไหนไม่ใช่ไปพ้นทุกพรุ่งนี้เดี๋ยวนี้เลยอ่ะเนี่ยดูสิ。
เราเข้าใจผิดมานานกลับด้านเลยแบบเข้าใจผิดกลับบ้านแบบ。
เหมือนโลกใหม่เลยที่เราเข้าใจผิดมาเนี่ยมันก็อยู่ฝั่งนู้นได้ยังไงว่าเรานึกอยู่ฝั่งนี้。
เราไปเข้าใจผิดว่าอยากจะทำสั่นเนี่ยให้มันหยุดสั่นแล้วเราก็จิตใจหยุดๆหยุดคิดหยยุดตอนหยุดอาการไปแทรกแซงเมื่อไหร่ที่เราเข้าใจหมายว่ามันไปหยุดอาการแทรกแซงได้。
เราจะไปใจที่สงบระหว่างเปล่าเป็นนพพาน。
เราเข้าใจแบบผิดไปอย่างนี้ตลอดเลย。
ไอ้ส่วนที่มันอาปรแต่งขันห้ามันจะเป็นขันหน้าร่างกายที่แต่งเคลื่อนไหวได้ก็เป็นขันหน้าแต่ใจไม่ใช่ค่ะหน้าใจมันเป็น。
ธรรมชาติ。
ใจมันเป็นธรรมชาติมันเป็นนพพาน。
มันไม่ใช่ขันห้าขันห้าไม่ได้เป็นนพพานแต่ใจเป็นนพพาน。
เราไม่ใช่ว่าปฏิบัติผิดแล้วทำให้อาการของใจมันมันหยุดแล้วมันไม่เข้าใจผิดหน้าก็คงเป็นคันหน้าเราไม่สามารถ，เ，อ，าหน้ามาเป็นใ，จ，ใ。
จหน้าได้。
หมายถึงจากความเคยชินที่เขาเข้าไปเพ่งมันใช่ไหมคะตรงนั้นที่มันเป็นผลลอปุ๊บมันก็จะเขเพ่งแล้วก็ทำให้มันนิ่งอย่างนั้นนะ。
เดี๋ยวตรงนี้้แหละตรงนี้้แหละตรงนี้ตรงนี้ฟังให้ดีเลยตรงนี้ที่เราเข้าใจผิด。
ตรงนี้เราพูดแล้วจะหมายหมายเข้าใจผิดอยู่เลย。
ยังหมายก็ใจผิดว่าไอ้ตรงนี้จะไม่ได้ลอๆเข้าไปเพ่งถ้าเรายังไม่เพ่งมันเมื่อไหร่เราจะพ้นทุกนพพานเราหมายวาเมื่อไหร่ที่เราเลิกเพลงอ่ะมันจะเป็นที่พานแต่ปลาไม่ได้พูดอย่างนั้นเลยไอ้เพลงไปเป็นป่าเราจะเป็นเพลงอะไรล่ะเป็นใจเป็นน้ำปลากับน้ำมันโครากันใจเปรียบเ。
หมือนน้ำอาการเพลงเปรียบปลาเราจะพยายาม。
ทำยังไงมันเลแทกซงกกแดงอาการเพลงๆมันก็เป็นจิแตแตแต่ใจมันไม่แตได้เป็นสังขารอาที่มันเคลื่อนไหวไม่ไหวนะมันเป็นสังขาร。
ก็เหมือนมันเจออาการอาการยังไงมันก็คือก็คือปลาทั้ง。
ปล่อยมันไม่ใช่ทำอะไรหายไปหรือว่าไม่ไม่ใช่ว่าทำอะไรให้ไม่มีเราจะพยายามไปทำอะไรให้ไม่มีเนี่ยมันไม่ถูกแล้วไม่ใช่ว่าไม่มีให้มันหายไปแล้วพยายามจะไม่ให้ไอ้สิ่งนี้มันไม่มี。
ไม่ให้แทรกแซงไม่อย่างนี้แต่งไม่ให้อย่างพูดไม่ให้อย่างนี้เราพยายามทำให้เป็นอย่างนั้นไม่ให้เป็นอย่างนี้เราเข้าใจว่าถ้าเราทำได้อย่างนั้นมันจะรีผ่านอย่างนี้ก็คงแต่ตายเลย。
ดูสิ。
กูไม่อาจเคลื่อนไหวได้ว่ากูเป็นพี่สังขารที่ไม่แตเคลื่อนไหวได้ร่างกายเป็นสิ่งที่ผมแตเคลื่อนไหวจิมันมีอาการยังไงก็เป็นเคลื่อนไหวเป็นสังขารร่างกายเป็นสังขารจิปรแตเป็นสังขารแต่ใจเป็นสังหารอนไหได้ใจเวยไม่ใช่เป็นสังขา。
รไหว。
ไปสังหารมันก็เคลื่ไหวไปกูไปขึ้นื่อนไหว。
ปล่อยมันดูดิแล้วก็เราจะพบใจเองอ่ะเมื่อไหร่พบใจพบทำถึงใจถึงบริผ่านเรามัวจะไปกังวลกับอาการสั่น。
ไปกับอาการสัดดมันเลยไม่พบใจเพราะว่าไอ้ที่เราเป็นกังวลกับอาการสัวดเป็นปลาเราเป็นปลาเลยเป็นอาการเลย。
เพราะเราไปกังวลกับอการสั่น。
ก็ปล่อยเดินมันจะเป็นยังไงก็ก็รู้มันไปอย่างที่มันเป็น。
เป็นใจเรื่อยไปอ่ะเราก็เป็นใจเรื่อยไปใจไม่หาสังขารได้เป็นที่สังขารที่สังขารได้。
ตามรู้อย่างเดียวรู้อย่างเดียวรู้อย่างเดียวรู้อย่างเดียวรู้พูดอย่างเดียว。
ถ้าเราจะตรงนี้ได้เดี๋ยวนี้นะไม่ได้เนี่ยแพ้เลยนะแล้วแพ้มาเนี่ยแพ้มายาวนานครับเพราะชาติแพ้เลยแพ้อะไรถ้าเราชนะตอนนี้ได้ชนะโลกที่เราเป็นได้。
เลยเนี่ย。
โลกที่เราเป็นอยู่เนี่ยโรคร่างกายที่ป่วยอยู่เนี่ยหายเลย。
รู้อย่างนี้ใช่ไหม。
ใครเป็นใจเลยไปวพุชนะตอนนี้ได้ชนะโลกที่ตัวเองเป็นหมดเลยโลกทางกายทางจิชนะขาดเลย。
ถ้าแพ้ตอนนี้แพ้เลยแต่ตลอดครับไปแพ้ๆข้ามชาติเลย。
ที่คนจะเกิดมาเป็นเด็กพิเศษเป็นอย่างนี้หมดเพราะว่าเป็นเด็กที่หลงไปตามอาการหมด。
เพราะว่าเราหนีมานานมากแล้วไปอยู่กับอะไรนะเขาเรียกในใจของเราอ่ะที่ปลอดภัยอ่ะสร้างที่ปลอดภัยในใจไม่ยอมรับรู้ทุกอย่างตามความเป็นจริงใครมีปัญหาไปฉันไม่ยอมรับรู้อาการหัวใจมีปัญหาอะไรฉันก็ไม่ยอมรับรู้ใจฉันสบายอย่างเดียวแย่เลยพเนี่ยเกิดมาเป็นเด็กพิเศษห。
ม。
ด。
เ。
ลย。
เนี่ยถ้าเราชนะตอนนี้ได้เราจะหายหายเลยระเบิดได้หมดเลยไม่เหลือหรอเลย。
ก็ไปถอยไม่หนีไม่หลบเลยแล้วก็รู้อย่างนี้ใจไม่อ่ะเคลื่อนไหวได้ไม่หนีอาการไปหลบอยู่ในห้องว่างแล้วก็อย่าให้พยายามให้อย่าไปพยายามให้อาการทางการอาการอังจิตวันหยุด。
แต่เราไปจ่ายเลยไปมันจะเป็นไงช่างมึงไม่เกี่ยวกูเวยมึงจะกาไม่เกี่ยวกับกูนี้เข้าไปอยู่ในอยู่กับมันไม่ยอมรับรู้ว่าการเลยอยู่ในๆในใจเลยอันนี้เป็นโรคเก่าเลย。
นี่ชนะโลกคทางกายด้วยนะเราชนะโลกคทางจิฤตคือโลกแห่งความทุกข์เลยทีเดียวทั้งคู่เลย。
ต่อหน้าตานี้เลยอ่ะ。
ไม่ต้องไปกังวลกับ。
กลับไม่สััน。
เป็นคนละเรื่องเลยอาการที่ทางอาการที่กลายเป็นปลา。
ใจเป็นน้ำเลยื่ไปคนละเรื่องกันใจเป็นน้ำคือไม่ยุกับมันเลยต้องวลจะขอให้อาการนปลาหมด。
เหมือนกัน。
ไม่รู้เรื่อยไป。
รู้ไม่อยากเคลื่อนไหวได้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรอาการที่เคลื่อนไหวได้。
มันเป็นปลาเหมือนไม่เกี่ยวกับใจเลยไม่ได้เกี่ยวกับน้ำ。
สัวตะพุทธพสัวพุทะพอ。
แล้วเราจะรู้ว่าพุทธมันมีอำนาจขนาดไหน。
เขาจะเป็นที่มาของคำว่าความสงบสยบความเคลื่อนไหว。
ความสงบสงยบความเคลื่อนไหวความเคลื่อนไหวรุรุนแรงรวดเร็วผ่านใดแพ้ความสงบ。
ใจที่ว่างเปล่าได้มีอาุภาพสูงที่สุดและกว่าอนุภาพใดๆในโลกนี้。
เมื่อสมัยก่อนเราเข้าใจว่าการเที่ยวี่ยวจิต。
สิมีพลังมีอำนาจจะมีอนุภาพสูงสุดเราพยายามจะปฏิบัติศึกษาเรื่องนั้นแล้วก็ทำอาจารย์ท่านบอกว่าให้เราดูในความว่างสิ。
ให้เราดูในต้นไม้ดูในสิ่งที่เขาปรุงแต่ง。
ไอ้กระโปรงแต่งมากับดูไปในต้นไม้ที่มันไม่ปรุงแต่งดูในธรรมชาติต้นไม้。
ดูในธรรมชาติแล้วก็พลังให้ดูพลังที่รุนแรงขนาดไหนเขียปเลยสามารถขึ้นื่ได้รายได้เลยสามารถทำลายรายได้อันไหนพพเที่ยวเหมือนกับความหนาแน่นเรียบร้อยเนี่ยของท่านมีประมาณหกสิบเปอร์เซ็นต์。
แต่พอไปดูในอากาศที่ว่างเปล่าเนี่ย。
มวนของความหนาแน่นเนี่ยกี่เท่าเป็นล้านเท่าเลยมากต้นไม้ต้นไม้ทําไมมมากกว่าที่ธรรมชาติแล้วมของพลังงานมากกว่า。
บอกว่าคงแต่งหรือจะสู้ธรรมชาติที่ไม่ปรแต่ง。
ให้เป็นสัรู้นะไอ้โทรศัพท์ลูกอย่าหายนะ。
หาย。
หายเป็นอาการอย่างเดียวเลย。
อาการสๆอย่างเดียวเลย。
ให้ไปลูกเลยได้ชนะหาขาดเลยความทุกข์ที่เราเป็นจะหายขาดเลย。
ของจริงเลยอ่ะฟังทำยังไงมันจะไม่ใช่ของจริงที่เกิดขึ้นจริงจริงๆเลยต่อหน้าต่อตาเนี่ย。
วะ。
รู้เนี่ยไม่มีนะไม่มีอาการไม่มีอะไรไม่ใช่ว่าไปทำให้อะไรนี่มันนิ่งมารู้นิ่งๆนะรู้มันมีชื่อแต่เพียงว่ารู้แต่ตัวตน。
มันไม่มี。
ออกไปเลยอ่ะ。
ก็เข้าถึงึงใจล่ะ。
เราไม่เข้าถึงจะที่สงบได้。
ไม่ได้ทำอะไรอ่ะมันไม่ได้ทำอะไรก็มาตั้งบอกไม่ต้องทำอะไรไม่ต้องทำอะไรก็จะทำอยู่นั่ะ。
บความสงบไม่ต้องทำจะทำให้มันสงบอยู่นั่นแล้วก็สู้พูดจริงๆทำไมทำไมต้องบไปเลยไปเลย。
บอกไม่ได้ทำอะไรก็พูดเอง。
อะไรไหมดูที่ทำไมสงบได้。
หายไปไหนใช่ไหม。
เรื่องเล็กจะตาย。
อยู่ต่อหน้าเราไม่อยู่แต่คนอื่นไม่รู้เรื่องเลยเนี่ย。
แก้ได้เลย。
อันนี้แก้โรคทางกายแก้โรคทางจิฤตเลย。
เป็นเด็กพิเศษเป็นคนพิเศษคนแก่กับคนแก่พิเศษ。
นี่แหละเป็นครูเป็นอาจารย์เลยว่าจะฝจากตรงไหนอ่ะถึงทำไมถึงไม่。
ไปสัตามอาการอีกแล้ว。
เพราะเรายังไม่ถึงใจ。
ถึงใจคือ。
เป็นใจถาวรสิ้นเชิงถึงใจ。
หายไป。
ถาวสิิง。
อาการ。
เมื่อหลายรอาการเลย。
เจ้าเด็ดขาดมากเลยอ่ะ。
ยผ่านจบเลย。
พยาธิจบเลยไม่รู้ที่ผ่านมาเลย。
ะมพบุตรก็แบบเดียวกัน。
รู้。
เดี๋ยวพอเรา。
ละ。
ใจนิ่งๆ。
อยู่กับอากาศใจนิไม่เป็นรู้。
ไอยังไม่ใจนะไอ้สั์รู้เนี่ย。
รู้。
แต่ผมถือไอใจนิ่งๆ。
เท่ากับยสังหาร。
ไปว่า。
ใจนิ่งๆ。
iรู้หายไปเลย。
ใจสังขารเนี่ย。
ใจใจนิหายไปเลยสังขาไปยึดใจ。
ตามบัวยสมมมโนที่บอกว่าใจใจไม่ใช่ไม่ใช่ใจยึใจเป็นของปรุงแต่งใจไม่ใจไม่ปรแตแตสงธรรมชาติก็มันไม่ต้องทำอะไรให้มันสงบ。
เลยวิต่อกลับไปอีก。
สังหารเลย。
ว่าไปอยต้องไปให้วางหมดเลยสังขารและมีขารมันก็จะเป็นใจถาวร。
ไปเลย。
ไม่ได้สงแล้วก็。
เราก็ไม่เข้าใจตรงนี้เราก็หาเหตุผลทำไมพบใจพบทำใจถึงผ่านผิดตรงไหนวะรอบ。
ไม่วโลกกธาตุสงบคัญใจสงบ。
บอกได้รู้แต่เราไปเอาใจหมดเลย。
แต่พบใจก่อน。
อย่ารู้ที่สงบในการสังขาร。
ท่านบอกว่าปล่อยวางสังขารและมีสังเราก็ไม่เข้าใจไปไปวางสังหารได้ยังไงวะ。
ก็หลายรอบรู้จริงๆเวยพอใจสงบโลกาสเลย。
กลับคืนเลยเกิดวนกลับไปเป็นสังขารเป็นอย่างนี้หว่าหลายรอบ。
เข้าใจว่าเข้าใจสงบโลกสงัดทิ้งรู้เลยแต่ว่ารู้เลยแตเลยตอนนี้。
บอกว่าไปเลยเนี่ย。
เป็นเดียวกับธรรมชาติไปเลยล่ะไม่ได้ทำอะไรแล้วอยู่เลยได้นี่เลยสงบ。
กลับไปเหมือนเดิมว่าพบใจพบทำถึงจะแค่พบเฉยยังไม่ถึงบนานใช่จะถึงแล้วจบแล้วไม่ใช่หลายคนถึงอาจารย์รับรองว่าเป็นพระหั。
สและถาวร。
ได้พบมันแล้ว。
ได้บกันแล้วแต่ยังไม่เป็นถาวร。
กล่าวว่า。
เราจะพ้นทุกอย่างถาวรได้ยังไงจะทุกอย่างถาวรได้กูก็ต้องไปเป็นธรรมชาติถาวรเป็นธรรมชาติที่เป็นปรุงแต่งอย่างถาวร。
ลักษณะอย่างนี้คือมันเข้าไปยึดแล้ว。
แจ้งกลับงงพยายามทำให้มันกงจะทำให้มันไม่ยึลืมคำพูดเดิมของเราเลยว่าหนูไม่ได้ทำไม่จะไปพยายามทำให้มันไม่ใช่แต่ทำพยายามให้มันไม่ตอนแรกก็บอกว่าเลยบอกว่าทำไมมันเป็นใจที่เป็นธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งได้ล่ะที่มั。
นสงบ。
หนูไม่ได้ทำอะไรตอนนี้จะกลับไปวนเหมือนเดิมแล้ว。
ตอนนี้หนูเริ่มหนูเริ่มเข้าไปยึดพยายามทำให้ยึดมชาติไม่ได้ทำอะไรพยายามไม่ลืมแป๊บเดียว๊บเดียว。
จะบอกวามันยังไม่ถึงใจ。
พบใจจะไม่ถึงใจ。
เราเข้าใจพ่อแม่วาใจแล้วเราไม่เข้าใจทำไมพบใจพบทำถึงใจพรผ่านทำไมไม่พบใจแล้วไปเลยว่ะมันยังไม่ถึงใจ。
ไม่ลืมเลยเนี่ยลืมจะพยายามให้ไม่กแจงพยายามให้ไม่ไปยึดอะไรพยายามพยายามพยายามไม่มีความพยายาม。
รู้พุตามรู้แต่ตามรู้คำว่าตามไปตาม。
อะไรเกิดขึ้นอะไร。
ว่าูบาจารย์เรา。
ก็กลับมาอย่างที่ต้องตาบอกว่ารู้อย่างที่มันเป็นก็คือไม่ทำอะไร。
จำ。
ขอบพระคุณ。
ไปนะ。
ทิ้งแล้ว。
เฉยๆอ่ะยังไม่ได้ถึงเลยถึงใจเลยแค่ไปทำทำมีอะไรไหม。
ปวดหัวแล้วนะ。
ในปัจจุบันสถานปัจจุบัน。
แนมันที่บอกว่ามันจะเป็นผ่านในปัจจุบันยะแล้วกันในเวลาทั้งหลายทั้งหมดเขายอม。
ทำไมไม่ท้งทุกปัจจุบันก็กลับมา。
คือท่านคล้ายกับว่า。
มันบังคับให้เดินทางเดียว。
จะออกจากบวชไม่ได้ก็ต้องมาบวชเท่านั้น。
จะต้องบวชเท่านั้นไม่บวชไม่ได้ไม่บวชได้เจการเป็นเอาตายเลย。
ท่านไม่บวชนะ。
พิกงพิการเป็นเป็นนี่เลยลำบากเลย。
นี่ขนาดท่านบวชแล้ว。
แต่ถ้าจารย์ท่านออกจากนพพานออกจากพุทรู้เนี่ย。
ระบบมันเล่นงานระบบจะเป็นเป็นเนี่ยหนักก็ไปเรื่อยๆปวดหัวจนหัวแทบจะระเบิดแทแตกเงียบตายเลยมันจะตัวใหญ่เ，ล，ย，ก，ร，ะ，ทืกระทืไว้ใต้，ฝ，่，าเ。
ท้าเลย。
กระทืบกระทืบกระทืบเลยอ่ะ。
ขอก็ไม่ยอมขอให้เขาไม่ยอมมีทางเดียวต้อง。
ก็ไม่รู้วันนี้มันก็คงจะยิ่งใหญ่แล้วแหละแต่ก็เป็นผลดีคือ。
มันเหมือนกับว่า。
ถ้าไม่บวชมันไม่ไม่ไม่ไม่รู้ไม่ปรารถนาคนที่ผ่านในปัจจุบัน。
แค่บวกเฉยๆนะผมก็เหลือเฉยแต่ถ้าไม่ไม่มาปฏิในปัจจุบันปวดหัวปวดใช่ไหมได้เลยโชคดีเลยนะเนี่ยเราสบายเดือดร้อนอะไรอ่ะตลอ，ด。
เลยเราก็。
ให้ไปปัจจุบันนี้แล้วก็อุทิศส่วนกุศลให้เขาบอกว่าบวชแล้วปฏิบาทแล้วก็อุทิศ。
ทำไมไม่ยอม。
แต่ถ้าไม่เด็ดขาดยังมีโอกาสลังเล。
หมดโอกาสลังเลบอกว่าขนาดบวชแล้วนะลังเลจะไปในโลก。
เลสมันไม่แน่อะไรย。
เล่นงานเลย。
วัตถุ。
ประกบตลอดเลยอ่ะ。
แล้วเป็นไงเลย。
สมองมันจะรู้สึกมันงงตลอดเวลาเหมือนกับคน。
อาการทางสมองครับ。
มันไม่เหมือนคนที่。
โดยทั่วไป。
มันจะรู้สึกว่ายังไม่เป็นปกติ。
ปวดหัวเลย。
ปวดหัว。
ตอนนี้ดีขึ้นศาลที่ดีเลย。
มันยังมีอยู่แต่ว่ามันก็。
มันมีอยู่ก็รับรู้ว่ามีอยู่แต่ว่า。
มันมีเป็นมากก็เป็นมากๆ。
มีว่าเป็นน้อยกว่ายังไม่ขาด。
ว่าใจของท่านเนี่ย。
แอบแปบ。
รถไฟจาก。
ผ่าน。
ก็ไปแอบอีกแบบโดนเล่นงาน。
ใจ。
ไม่มีแล้ว。
จะมีรัชกาธิฐานฐานให้เขาเลย。
เจอกันแล้วก็。
เสร็จแล้วก็อธิษฐานให้ปรับทขานขอให้การความบ้านในร่างกายแล้วกลับมาเป็นปกติต่างชาติชาติตั้งแต่เป็นต้นไป。
เราแผ่เมตายไม่ตายตาแล้วอยากหายไป。
มีสติตลอดนะตนรู้ตื่นรู้ตื่รู้สัวรรรู้นะอย่าทิ้งตรงนี้นะ。
อุกาศเดินตามจากขอนแก่น。
อด。
หลวงพ่อก็บอกมาอย่างนี้เหมือนกันว่าเจ้านาเวมาคืน。
ปฏิบัตินั่นแหละ。
อย่ามชักช้า。
จะจะเอาแล้วนะจะเอาคืนแล้วนะ。
ก็เหมือนเหมือนคนเนี่ยหลานของหมอหลานของหมออยากจะเป็นลูกศิษย์ตาคนนึง。
อยู่ๆเป็นนักฟุตบอลของโรงเรียนบ้างร่ำสันแข็งแรงนี่เดินไม่ได้เฉยเลย。
ก็พาไปหาหมอมาตั้งตั้งหลายที่ดีๆเก่งๆก็ไม่หายทำไงก็ไม่หายยังไงก็ไม่หาย。
เขาก็เลยพามาหาลูกวงตา。
วงตาบอกว่า。
ต้องรับปากเขาจะบวชให้เขา。
ก็ตกใจผมยังไม่พอผมเรียหนังสืออยู่อะไรเนี่ย。
ปีสุดท้ายแล้ว。
รับปากก่อนตอนนี้จะบวชให้。
ปากก่อนไม่หายเอากลับไปเลย。
ไม่หายไปอีกก็ไม่หายกลับมาใหม่ผมยอมแล้ว。
ผมจะบวช。
ผมจะบวชให้น้อย3เรื่องหน้าห้ามภาษาแล้วก็ให้นะ。
กลับไปได้ละ。
ไม่ได้ไปเจอหมอได้เลย。
ได้เลย。
จะบอกว่าบวชนะรับปากแล้วไม่ได้นะเนี่ย。
บวชบวดพรษปฏิบัติและปฏิบัติได้ดีมากเลยปฏิบัติได้ดีมากเลยจะไม่ลูกชาย。
ลูกชายคนเดียวอ่ะพ่อแม่ร่ำรวยก็เลยอยากให้ลูกออกมาช่วยทำธุรกิจทำอะไร。
ได้ก็เลยต้องซื้อออกมา。
น่าจะได้กวดได้ตั้งสามพรษาแล้ว。
บภากษาแรกเที่ยวเขกันจะให้เธอออกมาไม่ได้นะยังไม่พอไม่พอแล้วมีปัญหาแน่นอนเลยตายแน่นอนจ้าก็พูดว่าอย่าง，น，ี，้，เ，ล，ย，อาจ，า，ร，ก，็，พูดว่าอย่า，ง，น。
ี้ไม่ได้。
อาจารย์อย่างนี้สา。
หนูจะไป。
เหมือนกันคือ。
ต้องเร่งเร่งปฏิบัติยโดนเล่นงานโดนเล่นงานไหมช่วยครูบาอาจารย์ทำกิจการวัดทำนู่นทำนี่ทำนั่นทำนี่ก็ย่อน，ไ，ป，เ，ร，ื，่，อ，งการ，ปฏิบัติโด，น，เ。
ลย，รับรอง。
วันนี้ที่วัดงานเยอะด้วยผมเห็น。
จะมีงานนู่นงานนี่งานอะไรเนี่ยเพนะเนี่ยอีกหลายโลกจะตามมา。
ตอนนี้ผอมลงไปก่อนดูแล้ว。
รำสันสงราศีของใสมากมาเจอสมัยก่อน。
ใจจริงเกือบจำไม่ได้。
ไปที่วัดปหน้านิมิตสกลนคร。
ไม่เจอตั้งนานแล้วนะหลายปีสามปีได้นะสาสี่ปีสี่ปีกว่ามาเจอกันอีกทีไม่เคย。
อยู่ขอนแก่น。
มีอะไรสงสัยไหม。
ฉันอยู่มันงานงานยุ่งงานหลังวัดงานช่วยผมเห็นทำรุ่น่นทำนี่ทองหล่อรอนี่เจทองหล่อน่นหล่อนี่หล่อพระมีส่วนช่วยด้วย。
การภาวนาจะย่อหย่อนเขาก็เล่นงานแย่เลยต่อไปไม่เล่นจะลาอื่น。
ลูกจะตามมาอีกแล้วตอนนี้แก้ยากถ้าสุขภาพเสียไม่มากแก้ยาก。
สุขภาพเสียไปมากมันจะมีปัญหาต่อการปฏิบัติจะเดินตรงกลมก็ไม่ค่อยได้ร่างกายก็ไม่ค่อยแข็งแรงก็ป้องก็ต้องก็แปนะ。
งานทางนงานงานก่อสร้างงานทองหล่อพระงานนูนี้แล้วก็ช่วยมาแต่ใจเราต้องไปทำก่อน。
เราช่วยช่วยนั่นแหละให้ใจเป็นธรรมไว้นะนี่เราไปช่วยทั้งการตั้งใจเลยมันก็เลยทำหลุดไปจะ。
มันก็เลยทำให้เราเจ็บเจ็บไข้ได้ป่วยมากขึ้นเป็นมากขึ้นแย่มาก。
เข้าใจนะ。
คนอื่นว่าไง。
ก็ไปถอนถคอดิษฐานมาแล้วค่ะคือมันก็ลองนั่งพิจารณาดูก่อนว่าเออร่างกายนี้มันมีอะไรให้แบบมันน่าเสียดายจริงๆ，ห，รือเปล，่，า，ค，ะ，ห，ล，ว，งตาแล้วก็คิ，ด。
จนเหมือน。
ก็ดูแล้ววามันไม่ได้มีอะไรค้าในใจแล้วค่ะแล้วก็เลยถคอธิษฐานค่ะค่ะ。
เหมือนใจมันก็แบบ。
มันก็โอ่งขึ้นมันก็หลับเหมือนไม่สบายขึ้นเลยกับตอนแรกที่มากับราบหลวงตาแล้วเนี่ยแล้วเหมือนภูเขาที่สบายตอนออกมาจากๆภู，เ。
ขาแล้วนะ。
ขึ้นมามันจะเดินมาขึ้นมาก็ขึ้นมาต้อง。
เกือบถึงปลายอดเขานั่นแหละหลุดแล้วมันหลุดเลยแปลกมากแต่ก็แต่ก็ยังไม่ลงอยู่ก็มันก็ไอ้ภูเขานี้หลุดไม่เริ่มต้นเดินให。
ม่ไม่ใช่。
จากภูเขาทับมันก็ขึ้นมาถึงเกเกินกว่าครึ่งเขาแล้ว。
แต่มันยังมีเส้นลงเส้นลงภูเขาที่พร้อมจะลงได้อีก。
เส้นที่มันลากลง。
เส้นที่ลากลง。
อะไรคือเส้นที่จะลากลงภูเขาเนี่ยขึ้นแล้วนะแต่มีเส้นลากลงแต่ไม่ได้ไม่ได้โดนภูเขาทับเหมือนเดิมแต่มีเส้นลากลงเส้นลากลง。
ยังลังเลเส้นลากลงคือยังเลงลังเล。
ยังลังเลยังเสียดายยังอาลัอาวรณ์。
คือแล้วไม่แล้ว。
นิสัยผู้หญิง。
ยังลังเลอะไร。
นิสัยของผู้หญิงจริงๆเลยเนาะ。
ยังไงมันอะไรนะกว่าจะทิ้งเขาก็ตัดใจไม่ค่อยขาดลังเลลังเลนก็จะทิ้งกว่าจะทิ้งกันจะเลิกกันก็เลิกกันแล้วก็ตายอีกละอะไร。
มันก็เมื่อกี้ตสาเอาไปนั่งอะไรว่าอยู่ตั้งนานพบชาติอะไรวันก่อนหน้าเสร็จกลับมามานั่งข้างในใจ。
จะมีอะไรวอนไม่เป็นอันนารายหรือฉยาเราขี้หน้าอะไรผู้สิ้นอะไรอาวร。
อะไรอะไรอะไรอะไรอะไรอะไรโลกทั้งสาม。
อะไรอะไรลงสามอะไรร่างกายอะไรขาดการลัยอาวรณ์ต่อร่างกายจิตใจไว้ร่างกายจิตใจในไปยึดมันเกิดโลกสงสามในครั，้，ง，ห，น，้ามั，น，เ，ห，ม，ื，อนภูเขาทับเ，ร，า。
นั，่นแหละ。
เรายังอะไรวมันจะกลับไปยึดมันอีกอ่ะมันกลับมาเป็นภูเขาทับเราเราจะขึ้นเขากลับเอาภูเขามาทับเรา。
เข้าใจไหมล่ะต้องตัดความลัยวรขให้ค่ะแม่ก็กลับว่าไปอยู่ใต้ภูเขาบนทับเราอีก。
ก็ต้องถอนทุกวันคือพิจารณาดูว่าใจมันยังมีขึ้นมาอีกไหมยังอะไรอีกไหมแล้วก็รักให้มันขาดความหน้าเห็นความ，ท，ุ，ก，ข，์，ม，ันถ，ู，ก，เ，ก，ิดมาก็ยังไ，ม，่。
มีตัวเรา。
เกิดมาในโลกนี้ยังไม่มีตัวเราเพราะแม่ก็มาไม่มีตัวเราค่อยๆค่อยๆแก่ขึ้นมาเรื่อยๆแก่มาจถึงทุกวันนี้ก็แก่แล้วว่าทำไมเรียกว่าแก่แล้วบอกว่ายังไม่แก่ก็ไม่แก่ก็ออกมาแรก。
เด็กตัวนี้ไปดูรูปเราดิไปดูรูปเด็กๆดิสมัยก่อนเด็กเนี่ยไปมากกว่าเด็กเยอะแล้วเรอยสภาพเดิมหรอกน้องไปเรื่อยๆตอนนี้ก็ไม่มีแกเสเรื่อยๆถึงวันนี้ก็เริ่มแก่กว่าเด็กและ。
แกก็แก่กว่าเด็กไปเรื่แล้วก็แกี่ยวย่นแล้วก็กูพังสลายตายไปไปหายไปแล้วก็ไปเผาไปที่เทตรงนี้กลับคืนสุชาติาตุตามเดิมดินน้ำลไปอากาชาติกลับไปตามเดิมเหลือตัวต้นลงถือว่าร่างกายมันก็จะถือไม่ได้แล้วก็จิตใจการพัสัญญาต้องการวิญญาณความรู้สึกอารมณ์ที่สุดพอดับไป。
ท่อนไม้ความรู้สึกอารมณ์ระดับไปเหมือนเมื่อกี้ที่ใครบอกว่าดูแลแม่ที่เป็นอัลไซเมอร์อยู่ที่สุดนั้น。
ความจำได้ไหมรู้ก็เสื่อมได้ไหมเนี่ยแม่เป็นอัลไซเมอร์ที่สุดแล้วก็สมองเสื่อม。
ความจำก็เสื่อมตายเลยสมเสือก。
ตายสมองเน่าหมดไม่รับรู้เลย。
ปลาก็เน่าหนูก็เน่าจมูกก็เน่าลิกระเน่าตายก็เน่าประตูใจก็เน่าเน่าหมดตอนนี้วิญาณขันหมดดประตูที่จะรับรู้วิญญาขันก็เลยดับ。
หันดับเพราะหมดประตูที่รับรู้ประตูเน่าหมดเลยประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูนี้ประตูกลางประตูใจเน่าหมดเลยประตูหน้าหมดวิหลักฐานจะรับรู้ต้องผ่านประตูฐานไม่มีประตูผ่านฐานเลยดับดับสาเวทนาสัญญาณสังหารสาฐานที่ทำงานร่วมกับวิญญาหลักฐานทำงานไม่ได้เพราะวิญญาณไ。
ม่เกิด。
วิญญาณดับ。
สัญญาวิญาณดับ。
เหตุที่วิญญาณดับก็เพราะว่าไอ้รูปปดับคือไอ้รูปปกายมันดับลูกปกายมันดับตาก็เน่าหูก็หน้าจมูกก็เน่าลิ้นกันเน่ากายก็เน่าประตูใจก็เน่ามันเน่าหมดเรียกว่ารูปดับรูปดับขันเนี่ยมันต้องทำงานผ่านระบบร่า。
งกาย。
ระบบของอายตนะภายในไปรับรู้อายนะภายนอกหน้าหมดแล้วภายในหมดหมดประตูรับรู้。
วิธนาการเลยดับไม่สามารถทำงานได้เวลาสัญญาสังขารอีก3ขัน。
ที่ทำงานร่วมกับวิญญาหลักขันทำงานไม่ได้ไปแล้วเพราะมีอาหารดับไปแล้วเวลาสัญญาสังหารเลยดับระดับแล้วเวลาระดับเวลาระดับสัญญาระดับดับดับเลยขันไม่เหลือหรอกไอขันเหลือจริง。
กินอะไรอาวรณ์ที่ไหนๆให้เห็นความจริงอย่างนี้ไม่มีเลยเรารู้สึกแม้แต่ตัวเราผู้พิจารณามีความรู้สึกรู้สึกยังไงรู้สึกยังไงรู้สึกเสียใจดีใจรู้สึกมีความคิดรู้สึกรู้สึกรู้สึกยังไงในใจเราเ。
นี่ย。
แมแต่ความคิดรู้สึกว่าเป็นเราเราตัวเราที่สุดหรอ。
มีนาเดี๋ยวมเอาขันหน้ามาเป็นภูเขาครับเราแบตั้งแต่。
จริงๆก็เหมือนเคยพิจารณาอย่างนี้แล้วก็คิดว่าเคยมาอยู่ตรงจุดอย่างนี้รู้สึกแบบนี้แล้วนะคะมันเคยเป็นอย่างนี้แต่ว่าก็เป็นอย่างที่หลวงตาบอกว่าแล้วเดี๋ยวมันก็ลงใหม่มันก็ลงมาเรื่อพอเราแบบพิจารณาครั้งเดียวเราคิดว่าเราพูดละอย่างนี้แล้วเราก็ไม่ดูแล้วไม่พิจ。
ารณาแล้วค่ะมันก็ลงมาดมาก。
ความตายวันละกี่ครั้งว่าละครั้งฉันเข้าฉันคงตายและชีวิตอยู่กับอาหารได้อะไรก็ตายเมื่อไหรหายใจ่ออกหายใจหาใจออกหาใจเข้า，ก。
็ตายแล้ว。
ตายทุกลมหายใจเข้าออกนี่。
พี่นายต่อเนื่องว่าเนี่ยเราหายใจเข้าหาจะออกกระต่ายแล้วจะออกใจเข้ากระต่ายแล้ว。
พี่นาความตายตายตายตายตายมันจะไปนั่งสูดลมหายใจเฉยๆตายทุก。
โดนดูดโดนไปนานแล้วเนี่ยครั้งเดียวแล้วก็รู้สึกว่า่อยวาได้เยอะแล้วก็เลิกไปเลย。
ประมาณมา。
ขอบคุณ。