徒： 师父，过去我一直在观察修行的进展，观察心的状态和各种法。当时我以为这不是“心外驰”、“心外求”，而是心随着被觉知的对象（所缘）走。但最近，我觉得好像又落入了“心外驰”或者“心内求”的另一种状态。虽然当时我觉得可能需要阶段性地观察，因为我们不知道它如何变化。最近我很少去检查了，只是偶尔看看。我得到了您的建议，要努力回到内观的正轨。我不知道自己做得对不对，所以来请您指导，因为当我们什么都不做的时候，就什么都不知道了，就想把一切都放下。现在，请您看看，我做得对不对，或者还需要怎么做？ 师： 不对。你还在说“我”，还在说“我”要去得到什么，只剩下“行”（สังขาร, sankhara）和“非行”（วิสังขาร, visankhara）。心是“非行”，而“行”的本质只是两种自然现象。但是你还有一个“我”，一个“我”要去得到什么。这个“我”你看不见，所以你以为已经放下了自己。如果你认为放对了，就应该能放得下；如果放不下，就说明你还没有放对。 徒： 如果心完全变成了“行”，就没有机会成为“非行”了。 师： 你还有一个目标，你还没有砍倒那个目标。你没有砍倒那个目标，就还有一个“我”要去达到那个目标。你立了一个目标，你就紧紧抓住它，一定要达到那里，有一个“我”要去达到你立下的目标，这本身就是“行”。这是一个“邪见”（วิชชา, miccha）。要砍倒那个目标。没有目的地，就没有“我”在行走；如果有目的地，就一定有“我”在行走。目的地就是“我执”（อุปาทาน, upadana）。“我执”一定会有“我”这个“邪见”（miccha）。“邪见”和“我执”是相伴而生的。如果有目的地，就一定会有“邪见”，而对这个目的地有“邪见”，就是有一个“我”对这个目的地或者目标有“邪见”。如果我们能砍倒心中的目标，完全没有目标，“邪见”就会熄灭，“我”要去达到那个目标的想法也会熄灭，“我执”也会完全熄灭。现在，所有的造作都会熄灭。 徒： 我理解，但是做不到。我理解，但是做不到，说明你还设定了什么目标。 师： 如果你理解了，你的心应该也做到了。如果你理解了，但是心做不到，说明你还设定了什么目标，“我执”。“邪见”还存在，所以还做不到。到底是谁做不到？谁得到了什么？必须有一个“我”。这个“我”得到了，这个“我”就是“邪见”和“我执”。你对什么有“我执”？对你设定的目标。你对那个目标有“邪见”。谁是“邪见”的主人？有一个“我”。“邪见”就会具足，“我执”就会具足，并带来烦恼和痛苦，你心里一直都有痛苦。 徒： 我听了很多遍，也理解了，但是就是做不到不执着任何东西。 师： 你怎么“砍倒目标”？你要一直听，直到完全理解。 徒： 我向佛法顶礼，向老师顶礼，向僧团顶礼，向所有值得尊敬的佛法僧顶礼，向所有人和非人顶礼，向当下的佛法顶礼。请允许我发言。 师： 实际上，“我”是不存在的。涅槃也不是一个地方。如果我们设定了一个目标，也就是说，每个人心中可能都有一个不同的涅槃形象。有些人认为涅槃是死后我们会去的一个地方，有这样的外貌，处于这样的状态。它不是一个地方。当你不再执着，没有“我”要去得到什么，没有“我执”，没有“我”，那就是涅槃。但是如果你期望做一些事情，然后将来我们会去涅槃，那么你永远也到不了，它总是在你前面。我们追不上它，它就一直逃跑，我们就一直追，永远追不上，因为它总是在前面。实际上，如果没有“我”，要接受这个没有“我”的事实。师父反复教导，出生前有“我”吗？没有。我们出生，然后变老、生病、死亡。死后，这个“我”就消失了，完全消失了。要看到从无到有，然后消失，回归到无。要看到“我”实际上是不存在的，“我”本来就不存在。让心接受这个事实。要用理解力，慢慢地思考这一点。 师： 如果没有“我”，就没有人要去寻找涅槃。当心没有执着，没有想要得到什么、成为什么的欲望，它就会停止挣扎，停止寻找。所有的努力都消失了，因为没有人来等待努力的结果。放下。放下烦恼，放下想要得到、拥有、成为什么的欲望。仔细看看，有没有？有没有人在偷偷地想要得到什么？想要涅槃吗？想要去某个我们想象的地方吗？那个地方实际上不存在。真相是什么都没有。佛法的最高境界是什么都没有。要让心看到这一点。只要还有人在挣扎，在行走，就永远到不了。 徒： 按照之前那位师兄说的去做，我就觉得这个“我”错了，修行方向反了，执着于“我”。 师： 心是“非行”，就像空性，是空性的本质。但是它有觉知的能力。这个空性的本质，它知道我们正在感受什么、想什么、有什么情绪，也就是说，无论我们偷偷地想什么、说什么、做什么，在明处或暗处，都逃不过这个心的觉知。它不在我们体内，但是它是一种没有形体、没有界限、什么都没有的状态，就像与空性的本质合一。但是它有觉知，它知道我们在明处或暗处偷偷地想什么、说什么、做什么，都逃不过这个心的觉知，因为它不在我们体内。在我们体内有三种东西：物质的身体（色身），它是“色行”（rūpa-saṅkhāra）；精神的身体（心），它是“心行”（citta-saṅkhāra）；还有语言，它是“语行”（vacī-saṅkhāra）。“语行”就是心用来表达的。总结来说，就是心能觉知我们体内的这三种东西，它们是佛性（buddha-dhātu），是真正的觉知、觉醒、光明、喜悦。 师： 但是你却把“我”（“色身”和“心”的结合）当作“能知”，这个“能知”在努力地寻找涅槃，或者我们把那个空性、无我但有觉知的“心”当作目标。我们却让这个“行”去找“无我”。但实际上，“无我”知道它自己是“无我”，而且它一直在工作。你方向反了，修行方向反了。 师： 自然就像空性，它知道我们，但是我们却要去找涅槃。空性的本质，也就是“心”，如果它觉知，它就是一种来觉知“五蕴”（khandha）的状态，觉知我们，没有人执着于这个“五蕴”，也没有人执着于“心”，这就是涅槃，这就是解脱。我们不执着，但是我们觉知，就像“心”。我们是“心”，我们觉知，但是我们不是那个“能知”的“我”。“五蕴”是“心”，但是那个有思想、有欲望、有造作的“心”，是“心行”，而心的本质是不能思考、不能造作、不能被干扰的。它不能动摇。但是你却把“五蕴”当作“能知”，它有思想、有欲望、有造作、有期待、有渴望发生，但是心的本质没有这些东西，它不能有思想、有造作、有期待、有渴望。你明白吗？ 师： 我们觉知一切法的本质，有“行”和“非行”。“行”就是可以动摇、可以造作、可以思考、可以感受、可以做各种事情的；“非行”就是不能动摇、不能思考、不能造作、什么都不能做的，就像空性。但是我们，因为我们从出生起就没有“我”，没有“我”可以行走，没有“我”可以去得到什么、去做什么、为了什么。只剩下自然现象，就是“行”和“非行”。它们就各自运作，“行”就造作，“非行”就是“觉知”，只是觉知，仅此而已。它们是两种自然现象在运作。但是问题在于，有一个“能受者”、“执着者”，认为那个可以动摇的“行”是它自己，是它的“我”，“我”。所以就执着于那个发生的“行”，认为是“我”，是我们的“我”。实际上，这是“邪见”，它不是“我”，它是“邪见”。这个执着、迷恋“行”的“我”，是“邪见”，它不是“我”，它没有真实的“我”，它是“邪见”，它是从过去世带来的，它现在表现出来，让我们误以为“色行”、“心行”是“我”，“我”。实际上没有，只有两种现象。 师： 如果你能回答这个问题，那么你现在比以前理解得更多了吗？ 徒： 是的。 师： 谁在理解？是“行”还是“非行”？ 徒： 是“行”。 师： 但是你还认为“我”在理解。 师： 为什么不让“心”成为“非行”，让“能理解”成为“行”呢？“行”就是“行”，“非行”就是“非行”，不能互换。不能把“行”当作“非行”，这样就结束了，没有话可说，因为“非行”不能说话、不能思考，所以不能回答。“非行”没有理解和不理解，只有平静的空性，但是“五蕴”还没有破灭，还没有死，就让它工作吧。 师： 你就像我们学习的知识一样。心只有平静的空性，仅此而已。它不能做什么，但是因为这种平静和空性，心就不会执着于任何东西，不会有痛苦。它解脱了，因为心没有“我”，没有“心”，不能被任何东西影响，因为它是空性，是平静的，没有造作，没有“我”。它只能做到这样，它的最高价值就是解脱，不能执着于任何东西，没有“我”可以执着于任何东西。没有人可以去达到什么，没有“心”可以去达到什么，没有“我”可以去达到什么。什么都不能得到，只能得到平静、寂静和空性。 徒： 我明白了。 师： 心只能这样，与自然一样。它不能造作，只有寂静、平静、空性，没有造作。所有的疲惫都消失了，所有的痛苦都消失了，因为心没有造作。“五蕴”还在工作，我们还要谋生、还要赚钱、还要忙碌，但是心不忙碌，没有忙碌的心，仅此而已。它们就共存。从现在起，没有痛苦的心，因为心不能忙碌，心不能动摇，心不能思考、不能造作，没有快乐、没有痛苦、没有光明、没有黑暗，什么都没有。快乐、痛苦、光明、黑暗、思考、造作、有欲望、有理解、有愚蠢、有聪明，这些都是“行”的造作，与“心”无关。自然只有这些，只有“行”和“非行”，或者说“心”。 师： 我的儿子只有九岁，他也能理解，因为它不复杂。有自然的心，就像天空或水。所有“行”的本质就像飞在天空中的鸟，或者像在水中游动的鱼。他理解这些，孩子们能理解没有造作的心，而造作的心就像飞在天空中的鸟，或者像在水中游动的鱼。他很简单地理解了，自然只有两种：心就像天空或水，不能动摇，不能飞翔；而造作的心就像飞在天空中的鸟，或者像在水中游动的鱼。心不能动摇，不能飞翔，不能思考、不能造作。所以他成为“心”或“水”，让思考、造作成为鸟或鱼。他理解鸟不是天空，天空不是鸟，鱼不是水，水不是鱼。不能把思考、造作、挣扎去寻找天空，成为天空；不能把鱼，无论怎么挣扎，鱼都不能成为水。鸟，也就是思考、造作、挣扎、寻找，无论如何都不能成为天空，没有办法。鸟无论怎么挣扎、寻找方法，鸟都不能成为天空，不可能。鱼无论怎么挣扎、奋斗、努力、学习、理解，鱼都不能成为水。 师： 他理解水就是水，天空就是天空，造作就是鱼或鸟，仅此而已。他理解这些，所以他成为“无造作”，让造作成为“无造作”，但是心是天空或水，造作是他的鸟或鱼。他不执着于造作，他能回答很多问题，他理解只有两种：鸟、鱼、水，仅此而已。 师： 生命的终结只有两种：27.1（可能是指某种佛教教义的章节）。仅此而已。我的儿子已经成为了佛法，他的母亲也成为了佛法，什么都没有了。鸟、天空、鱼、水，你理解了吗？ 徒： 我理解，但是我好像还是做错了。您解释，我能理解，但是您看，我就做错了。 师： 我们把鸟当作天空，把鱼当作水。你的心不能思考、不能造作、不能努力、不能干扰、不能挣扎、不能寻找原因、不能寻找结果、不能寻找正确、不能寻找错误、不能寻找涅槃，它不能寻找涅槃，天空。你理解它是一个空性，天空会挣扎着寻找涅槃吗？不能。但是你却把“心”当作鸟或鱼，在挣扎、寻找。为什么不成为“心”呢？让思考、造作成为鸟或鱼。放下它，不要去做什么，放下它，放下它，就成为天空或水。不是去努力做什么，我们不能努力让它成为天空或水，做不到。如果努力，就一定是鸟或鱼，因为它能动摇，它能行动。放下它，放下“行”，随它去，心就是天空或水。它就是鱼或鸟，随它去。没有人得到什么，没有人成为什么，没有人可以得到什么。 师： 当您成为天空的时候，您在做什么？ 师： 什么都没做。心是空性的，与心在一起。我的心是造作的，但是思考、造作是存在的，但是我没有把天空当作鸟，仅此而已。我没有把天空当作鸟，鸟在我的心里飞翔，思考、造作一直在飞翔，但是我没有把天空当作鸟，仅此而已。 徒： 什么让您从鸟变成了天空？ 师： 理解，就像我解释给你的那样，心就像天空，它不能造作，所以造作不是天空，仅此而已。心的本质，或者说“能知”的本质，是“非行”或“非造作”，是不能思考、不能造作的。所以，这应该是心，不是全部的心。这样就结束了，结束在我们的心里，心不能思考、不能造作，任何能思考、能动摇的，我们都不禁止它，但是让它成为鱼，成为鸟。心没有责任去杀死鸟或鱼，就像天空没有责任去杀死鸟，水没有责任去杀死鱼。它们共存，但是它们不执着于对方，它们不互相伤害，它们是自由的，但是它们不分离。我们用理解力，我们不用努力，我们用理解力。 徒： 为什么你还是一只鸟？ 师： 理解是纯粹的，佛陀几乎都理解了，但是没有放下那个想要去理解、想要去达到的人。 师： 一开始，我们俩很接近，但是后来你理解了师父最后给你的建议，如果倒回去5分钟，那是现在的理解。你仔细看看，实际上在我们内心深处，还有一个“我”要去得到，有人设定了涅槃的目标，还有一个“我”，是“行”，或者师父慈悲地说，那是鱼或鸟，无论如何，它在动摇，想要去得到。试着去看它，如果我们能看到它，就说明我们不是它，对吗？ 师： 有一个人，有一个人在看，有一个人在看。但是如果它是自然的，是自然的“能知”，就那样觉知，不用刻意去觉知，就那样自然地觉知。觉知，不需要有同伴，不需要有“想”（saññā）和“行”（saṅkhāra）来帮助它觉知，就自然地觉知。觉知是“能知”，觉知是“非行”，是自然的觉知，不需要造作，不需要理解。 师： 首先要理解，我们从零开始，没有“我”，什么都没有，我们没有“我”，什么都没有，所以没有人可以行走，去得到什么、得到什么、得到什么，然后去达到什么目标。 师： 我和你聊了几个月，我注意到你有一个“我”，要去得到什么，要去达到你设定的目标，那就是存在的“我”，有时候我们不知道。消除这个“我”，就只剩下两种自然现象：造作的和不造作的，它们各自发挥作用，一个造作，一个不造作，只是觉知，仅此而已。放下那个“我”，那个想要去得到什么的“我”。然后就只剩下两种，就结束了，两种：“行”和“非行”。“行”就工作，我们就看到它工作，仅此而已，只是看到。看到我们的“我”，我思考、我做这做那、我感受这感受那、我想这想那，我们的“我”，仅此而已，看到我们的“我”，它就会平静下来。 师： 你一直在思考，都是“行”，因为这是你的习惯，你必须收集信息，在内心理解，让自己明白，说不出来，就一直理解，就像吃东西，吃下去，到肚子里。但是你是一种动物，就像牛吃草，吃东西，还没有吃饱，就去睡觉，吃饱了，然后反刍，有胃可以反刍，然后咀嚼，直到吃饱，然后就走了。昨天哭了，但是很多人回去练习，就成功了。 师： 我们看到它，它不需要做什么，但是知道有“行”和“非行”。实际上，一切都和以前一样，只是觉得实际上没有“我”，但是所有看到的、觉知的，和以前一样，只是增加了没有“我”的理解。我不知道我对不对。 师： 就像你说的那样，放下那个觉得有“我”的“我”，然后我们看到这个“我”在工作。实际上，之前我觉得我在看，看我们的“我”在想什么、做什么，但是那个看，我没有意识到，或者说没有反思，它是从觉得有“我”的感觉出发的。我不知道我理解得对不对，我只是觉得实际上忘记了没有“我”，看到什么、觉知到什么，都和以前一样，但是好像忘记了我们没有“我”，我们在做什么。 徒： 几乎都对了，还差一点。 师： 现在你觉得你都理解了，什么都对了，但是当你都理解了，你都成为了，那个正在成为什么的“我”，把那个正在成为什么的“我”当作“我”。这说明你还不完全理解，还执着于“成为”。差一点，就是当你看到我们是什么样的，它就会轻松、安心，轻松和安心交替出现，伴随着沉重。你把所有的状态，所有的变化，都当作“我”。我们不看到它是“行”，是鱼或鸟，而让“能知”的本质像天空或水一样。那个“能知”的本质没有任何状态，但是它知道，但是有这样的状态。你现在有这样的状态，有理解的状态，谁在理解？ 师： 你说“能理解”是“行”，仅此而已，心就是“非行”。 徒： 理解也是“行”。 师： 你说那个正在成为的，既要理解，心也要成为。那个理解的和那个正在成为状态的，你说是什么？是“行”的造作，还是鸟或天空，还是它是像天空一样的心？ 师： 那个坐在那里、在做任何事情的“我”，都是“行”，所有的一切，都没有，没有“我”，什么都没有。这个“我”，整个“我”，拿着麦克风，有感觉和情绪，整个拿着麦克风的“我”，正在理解，这个“我”，有心的状态，正在怎么样，都是鸟，都是“行”的造作。心的本质，就像空旷的天空，它没有责任去觉知“行”的造作，它就像另一个世界，心是空性，它与“行”的世界完全不同。我们还在觉知这个“我”，就说明还是“行”。现在，最后，如果你理解了，那个正在觉知我们的，实际上也是“行”。 师： 刚才你说“能知”的本质没有责任去看鸟，天空没有责任去看鸟。它是自然的，鸟飞翔，感觉不留下痕迹，就像在天空中一样。它就像什么感觉都没有，说不出来是什么。任何可以显现的都是“行”，都是鸟，天空不会显现。任何可以显现的都是天空中的鸟，都是水中的鱼。心不能思考，不能说话，它是空性，但是造作没有责任去做什么。那个做任何事情的都是“行”，仅此而已，没有人得到什么，没有人成为什么，没有人可以去得到什么，都是“行”。“我”要去得到什么、得到什么、成为什么，都是“行”。 师： 你现在在玩，也是“行”，只是知道它在动。是的，所有的一切。“我”要去得到、去知道、去看、努力理解，无论是什么，都是“行”，都是天空中的鸟，不是天空。天空没有责任去觉知鸟，它是不同的自然现象。天空只是平静、寂静、空性、无我、无造作，不需要觉知天空知道什么。 徒： 问题是我们总是怀疑，现在“能知”知道什么吗？ 师： 随它去，鸟吃天空，随它去，它是鸟。就像说，如果我离开您，然后过我的生活，就不用去管什么了？我困惑在这里。知道了，就知道什么？天空。 师： 离开我之后，还要知道什么是鸟，什么是天空吗？这样可以吗？ 师： 你要理解，用心理解，不是说记住。你出去，你开车，对吗？开车，你拿着车钥匙去开车，发动汽车，你需要记住吗？为什么你可以直接开车？ 徒： 因为我已经会了。 师： 为什么你会？你现在没有开车，你没有坐在车里，但是为什么你知道你会开车？ 徒： 为什么我困惑？为什么我反复？为什么？ 师： 刚开始学开车的时候，需要向导吗？不需要，因为你会开车，你把车扔掉，你不会开车了。当你开车的时候，它就在你的心里，你需要记住吗？就像刚才，如果你会了，就不需要记住，因为你已经感觉到心是天空，思考、造作可以表现出来，鸟和天空无关，但是它们共存。 徒： 我坦白地说，我觉得我好像不太理解。所以我才问，当别人会了、理解了什么的时候，我什么都没看到，只是静静地坐着。 徒： 刚才你说你开始理解了，你说实际上我们从一开始就没有“我”，所以我告诉自己，实际上，我们的理解和以前一样，只是我们意识到我们从一开始就没有“我”。这个理解，要一直这样理解，直到它变成不是记忆，而是事实。理解，直到心理解。理解有很多层次，师父慈悲地让我们理解到心，当你理解到心的时候，就回去练习，回去真正地理解，现在，马上，一直这样理解，直到没有偏差。如果有偏差，它自己就会理解到心。当你理解到心的时候，问问自己，如果理解到心，那就是百分之百了，还会有偏差吗？ 师： 没有了。但是之前，你理解这些，是在师父的庇护下理解的。出去之后，你看看，我们出去之后做了什么？我们困惑，然后问这个人、问那个人，对吗？然后就像教你开车的老师，你的老师是师父，你不敢问师父，去问别人，他们可能会走另一条路，或者解释得不清楚，所以就变成了，整个过程都错了。所以我觉得师父多次强调，如果你理解了，这里，就结束了，就去练习，不要有偏差。如果还有偏差，我建议你直接问师父。否则，你会发现偏差很大。 师： 你要理解“无我”的概念，“无我”从一开始就没有“我”，这已经成为一种“想”（saññā）。最后，它会在心里成为事实。首先要帮助，就像开车，首先要依靠“想”，去哪里、去哪里、怎么开车，都要依靠“想”，然后你就会开车了，就像“想”消失了，变成了事实，说“想”熄灭了。“我执”，也就是认为有“我”、有“我”、有“我”的执着，就熄灭了。当它真正到达心的时候，它还不能真正地放下，要依靠“无我想”和“想”，要依靠它们。就像刚学会开车，过了一个月，他已经会了。 徒： 当修行者卡住的时候，别人怎么帮助他们？他们是经行然后回去，还是像师父那样工作、思考，用“想”来比较？ 师： 我们的“想”是没有“我”的，从一开始就没有“我”，我们这样做，就不用去管别的了。意识、“想”不会断，所以意识、专注、智慧一直在那里，就像“八正道”。他们要直接抓住“想”，直到心，“我”没有“我”，从一开始就没有“我”。记住所有的一切，直到“想”。 师： 从经验来说，“想”是从经验来的，就像你说的那样，有哪句话打动了你，你就思考那句话，然后思考，想象，要用智慧，它就是智慧，就是思考。对吗？没有“我”，我在哪里？就思考，教导，就像教猫教狗，教导，直到心相信百分之百，偏差就不会发生。反复教导，不要让理解随着时间而消失。既然我们找到了我们理解的点，就一直教导这个点，一直教导，一直教导，它不相信，还是一直教导，直到有一天，这句话开始不打动你了，就寻找新的角度，寻找新的角度来教导它，教导它，直到它接受。 师： 要有耐心，没有固定的形式，只是理解，就像理解与旧习惯、旧记忆作斗争。就像教导一个固执的孩子，要一直教导，有一天它就会相信我们。 徒： 师父更好，不怎么打回去，不怎么退回去成为“行”，成为鸟或鱼，已经成为可以飞翔的鸟，已经在水中的鱼，已经成为“行”，但是没有成为“非行”的心，已经成为了。 师： 你要一直专注于它，不要放弃“想”，直到它成为心的事实。智慧有三种，就像你说的，现在是“闻慧”（suta-maya-paññā），也就是从听闻而来的智慧。然后是“思慧”（cintā-maya-paññā），把听闻的智慧用来思考。然后是“修慧”（bhāvanā-maya-paññā），也就是当它到达心，直到心，也就是放下，直到心。 师： 怀疑就要去做。 徒： “想”的练习。 师： 练习。刚才听到你们的对话，就像自己心里出现了一个画面，这样做可以吗？ 师： 就看到这是事实，有时候如果我们没有到达心，就去看youtube。去看，这样也可以，对吗？ 师： 用一切方法来帮助放下。任何用来执着的方法都是错误的。 师： 你可能需要这样做，因为“我”太大了，用“无我想”来帮助，因为“我”实际上不存在，但是你设定错了，目标错了，目标是消除错误的“我”。“我”有很多，我必须去哪里、做什么来消除“我”。我经常说，白天不害怕鬼，去各个地方，鬼不来，鬼不存在，晚上鬼来了，谁是鬼？它们不一样，不一样。鬼的“我”在晚上出现，我们的“我”也在晚上出现，就像说，我必须用所有的智慧，作为武器，来消除鬼的“我”。但是我们不应该用所有的智慧、所有的工具来消除鬼的“我”，我们应该改变想法，要重新理解。 师： 我们要消除的鬼的“我”，或者说我们的“我”，从一开始就有吗？还是我们想象出来的？鬼的“我”和我们的“我”，是一样的。师父比喻说，它是我们想象出来的，但是我们却要去消除那个想象出来的“我”，而不是用智慧来思考从一开始就没有“我”，感觉有“我”是后来想象出来的。用智慧这样理解。出生在父母那里，什么时候有“我”？没有我们的“我”。然后是父亲的精子和母亲的卵子结合，母亲吃东西、喝水、吃饭，血液越来越多，然后精子和卵子结合，成为受精卵，产生“色行”和“识”（viññāṇa）。“行”就是结合。“识”进入结合，产生受精卵，受精卵可以思考、造作，它后来才出现，它不能思考、造作。 师： 要去哪里来消除“我”？如果我们没有智慧回溯，“我”从哪里来？它从一开始就没有，就像鬼从一开始就没有，然后想象出来，然后要去消除鬼的“我”，怎么可能？从一开始就没有“我”，只有“行”和“非行”，“行”可以造作，“非行”是心，是“非行”，不能造作。我们要从一开始就没有“我”，就像他们说的那样。 师： 看“十二因缘”（paṭiccasamuppāda）到受精卵就够了。无明（avijjā）熄灭，迷惑熄灭，头部就熄灭了。“十二因缘”从头部熄灭，无明是“行”产生的因，“行”是“识”产生的因，“识”是“名色”（nāmarūpa）产生的因，“名色”是“六入”（saḷāyatana）产生的因，“六入”是“触”（phassa）产生的因，“触”是“受”（vedanā）产生的因，“受”是“爱”（taṇhā）产生的因，“爱”是“取”（upādāna）产生的因，“取”是“有”（bhava）产生的因，“有”是“生”（jāti）产生的因，“生”是“老死”（jarāmaraṇa）产生的因。无明熄灭，所有的一切都熄灭了，迷惑熄灭了。 师： 师父引导你，“想”消除“我执”。“想”消除“邪见”，也就是错误的见解。认为不是“我”、不是“我”，就错误地认为有“我”、有“我”、是永恒的、不是永恒的，就错误地认为是永恒的。身体是永恒的，心是永恒的，他们要看到，“想”是看到身体是不永恒的，就成为不永恒的，成为“我”的永恒。 师： “想”消除认为有“我”是永恒的迷惑。不是接受，因为人们听了很多，永恒、永恒、永恒。“想”到达没有“我”，从一开始就没有“我”，这是一种不同的“想”，这是一种“无我想”。因为“有”从“无”中产生，我们就思考，“我”从哪里来？从无而来，然后有了“我”，最后怎么样？消失，回到“无”。心也一样，在有感觉和情绪之前，它从“无”中产生，然后消失。 师： 哪里更大？“无我”，也就是没有“我”，什么都没有，它是最大的基础。我们的身体从没有“我”的自然中出现，然后有了我们的“我”，最后死亡、腐烂、分解，回到“无”。精神的身体，也就是感觉和情绪，现在没有，然后有感觉和情绪，然后消失，回到什么？回到“无”。我们看到“有”中的“无”，这就是“想”，用心看到。但是我们，“想”引导，然后真正地用心看到。所有的一切都从“无”中产生，然后消失，回到“无”。与“有”无关。 师： 当你不与“有”在一起，就成为没有“我”的心，仅此而已。我们这样看，它很简单。 师： 观察，它静静地，就看到感觉、思考、情绪，有，然后没有，然后有，到哪里去了？从一开始就没有，然后消失，回到没有，然后又出现，有感觉、思考、情绪，然后消失，回到没有，然后从没有中出现，然后消失，回到没有，一直是这样，一整天。 师： 这样，就成为没有“我”的心。那个有和没有，随它去，感觉，随它去，因为它在“无”中生灭。心就成为“无”。没有“心”，没有“我”，让造作的心，也就是感觉、思考、情绪，在“无”中生灭。所以就成为感觉、思考、情绪在当下生灭，没有人到达那里，因为心成为“无”，成为没有“我”、没有“行”的心，让“行”在“非行”的心中生灭，也就是在空性中。 师： 不执着于那个“行”是“我”，是“能知”，是“能思”。但是那个“我”，“能思”，是“能”，是“行”。超越这个，超越“行”，成为空性。 师： 把“行”变成“无”。语言上称为“心”或“本心”、“本觉”。 师： 用心看到，一开始是“想”，当真正看到的时候，用心真正地看到。所有的一切都从“无”中产生，然后消失，回到“无”。 师： 就像说，在佛陀时代，有人要去问佛陀问题，在树下，佛陀在下雨，他不等雨停，就问佛陀问题。雨从天空中落下，击打下面的水面，形成水滴，他看到水滴从水面产生，然后破裂，回到水面。水滴不会有水滴，然后有水滴，水滴消失，回到水面，然后又出现水滴，水滴消失，回到水面。就像我们心里，原来的感觉、思考、情绪，水滴，它从“无”中来，然后消失，回到“无”。“无”和水面，就像水，水滴就像心的状态。 师： 它们是自然的，是相伴的。心的状态从心中产生，然后消失，回到没有“我”的心。然后有心的状态，然后消失，回到没有“我”的心，仅此而已。水，从水中产生，然后消失，回到水面。真正的自然，最大的，是水面，或者说是“心”，是“本觉”的空间，或者说“本觉”的宇宙，就像宇宙空间。 师： 没有“心”，没有“我”，什么都没有，没有任何“行”。但是所有的状态都生灭，但是心不生不灭，就像水面。心的状态就像水滴，下雨。 师： 消除执着，或者说不执着的心，就是涅槃。然后他就回去了，不去问佛陀问题了。 师： 当他用心看到的时候，称为“修慧”，还没有用心看到的时候，就依靠“思慧”，依靠思考，依靠“无我想”。 师： 或者有人去用“无常想”，或者用“慈心观”，或者用“不净观”，或者用“数息观”，或者用任何“禅修”方法，随你喜欢。不要去问别人。我们自己知道，就专注于这一点，专注于我们突然明白的那一点。我们听了，突然明白了，就回去专注于这一点，它就符合“思慧”，然后是“修慧”，也就是它深入内心，到达内心，也就是放下，直到内心。 徒： “想”的练习是怎样的呢？ 师： 练习…刚才听到你们的对话，就像自己心里出现了一个画面，这样做可以吗？让我们看到这是事实，有时候如果我们没有到达内心，就去看 YouTube。去看，这样也可以，对吗？思考，利用一切方法，为了放下。任何用来执着的方法都是错误的。 徒： 您可能需要这样做，因为“我执”太重了，用“无我想”来帮助，因为“我”实际上并不存在。但是您设定错了，目标错了，设定了消除错误的“我”。“我执”有很多，“我”必须去哪里做什么来消除“我执”呢？我经常说，白天不害怕鬼，去各个地方，鬼不来，鬼不存在，晚上鬼来了，谁是鬼？它们不一样。鬼的“我执”在晚上出现，我们的“我执”也在晚上出现。就像说，“我”必须用所有的智慧，作为武器，来消除鬼的“我执”。但是我们不应该用所有的智慧、所有的工具来消除鬼的“我执”，我们应该改变想法，要重新理解。 师： 我们要消除的鬼的“我执”，或者说我们的“我执”，从一开始就有吗？还是我们想象出来的？鬼的“我执”和我们的“我执”，是一样的。师父比喻说，它是我们想象出来的，但是我们却要去消除那个想象出来的“我执”，而不是用智慧来思考从一开始就没有“我执”，“感觉有我”是后来想象出来的。用智慧这样理解。出生在父母那里，什么时候有“我”？没有我们的“我”。然后是父亲的精子和母亲的卵子结合，母亲吃东西、喝水、吃饭，血液越来越多，然后精子和卵子结合，成为受精卵，产生“色身”和“识”（viññāṇa）。“行”就是结合。“识”进入结合，产生受精卵，受精卵可以思考、造作，它是后来才出现的，它（一开始）不能思考、造作。 师： 要去哪里来消除“我执”？如果我们没有智慧回溯，“我执”从哪里来？它从一开始就没有，就像鬼从一开始就没有，然后（被我们）想象出来，然后要去消除鬼的“我执”，怎么可能？从一开始就没有“我执”，只有“行”和“非行”，“行”可以造作，“非行”是心，是“非行”，不能造作。我们要（认识到自己）从一开始就没有“我执”，就像他们说的那样。 师： 看“十二因缘”（paṭiccasamuppāda）到受精卵就够了。无明（avijjā）熄灭，迷惑熄灭，（十二因缘的）头部就熄灭了。“十二因缘”从头部熄灭，无明是“行”产生的因，“行”是“识”产生的因，“识”是“名色”（nāmarūpa）产生的因，“名色”是“六入”（saḷāyatana）产生的因，“六入”是“触”（phassa）产生的因，“触”是“受”（vedanā）产生的因，“受”是“爱”（taṇhā）产生的因，“爱”是“取”（upādāna）产生的因，“取”是“有”（bhava）产生的因，“有”是“生”（jāti）产生的因，“生”是“老死”（jarāmaraṇa）产生的因。无明熄灭，所有的一切都熄灭了，迷惑（我执）就熄灭了。 师： 师父引导你，“想”消除“我执”。“想”消除“邪见”（micchā-diṭṭhi），也就是错误的见解。认为不是“我”、不是“我”的，就错误地认为有“我”、有“我”、是永恒的、不是永恒的，就错误地认为是永恒的。身体是永恒的，心是永恒的。他们要（通过“想”）看到，身体是不永恒的，就成为不永恒的，（而不是）成为“我”的永恒。“想”消除了认为有“我”是永恒的迷惑。不是接受（某种教条），因为人们听了很多（关于）永恒、永恒、永恒。“想”到达没有“我”（的境界），从一开始就没有“我”，这是一种不同的“想”，这是一种“无我想”。因为“有”从“无”中产生，我们就思考，“我”从哪里来？从无而来，然后有了“我”，最后怎么样？消失，回到“无”。心也一样，在有感觉和情绪之前，它从“无”中产生，然后消失。 师： 哪里更大？“无我”，也就是没有“我”，什么都没有，它是最大的基础。我们的身体从没有“我”的自然中出现，然后有了我们的“我”，最后死亡、腐烂、分解，回到“无”。精神的身体，也就是感觉和情绪，现在没有，然后有感觉和情绪，然后消失，回到什么？回到“无”。我们看到“有”中的“无”，这就是“想”，用心看到。但是我们，“想”引导，然后真正地用心看到。所有的一切都从“无”中产生，然后消失，回到“无”。与“有”无关。 师： 当你不与“有”在一起，就成为没有“我”的心，仅此而已。我们这样看，它很简单。 师： 观察它，它静静地，就看到感觉、思考、情绪…有，然后没有，然后有，到哪里去了？从一开始就没有，然后消失，回到没有，然后又出现，有感觉、思考、情绪…然后消失，回到没有，然后从没有中出现，然后消失，回到没有，一直是这样，一整天。 师： 这样，就成为没有“我”的心。那个“有”和“没有”，随它去，感觉，随它去，因为它（们）在“无”中生灭。心就成为“无”。没有“心”，没有“我”，让造作的心，也就是感觉、思考、情绪，在“无”中生灭。所以就成为感觉、思考、情绪在当下生灭，没有人（“我”）到达那里，因为心成为“无”，成为没有“我”、没有“行”的心，让“行”在“非行”的心中生灭，也就是在空性中。 师： 不执着于那个“行”是“我”，是“能知”，是“能思”。但是那个“我”，“能思”，是“能…”，是“行”。超越这个，超越“行”，成为空性。 师： （语言上）把“行”变成“无”，语言上称为“心”或“本心”、“本觉”。 师： 用心看到，一开始是“想”，当真正看到的时候，用心真正地看到。所有的一切都从“无”中产生，然后消失，回到“无”。 师： 就像说，在佛陀时代，有人要去问佛陀问题，在树下，佛陀在（那里），下雨了，他不等雨停，就问佛陀问题。雨从天空中落下，击打下面的水面，形成水滴，他看到水滴从水面产生，然后破裂，回到水面。水滴不会有水滴（的状态），然后有水滴，水滴消失，回到水面，然后又出现水滴，水滴消失，回到水面。就像我们心里，原来的感觉、思考、情绪…水滴，它从“无”中来，然后消失，回到“无”。“无”和水面，就像水，水滴就像心的状态。 师： 它们是自然的，是相伴的。心的状态从心中产生，然后消失，回到没有“我”的心。然后有心的状态（生起），然后消失，回到没有“我”的心，仅此而已。水滴，从水中产生，然后消失，回到水面。真正的自然，最大的，是水面，或者说是“心”，是“本觉”的空间，或者说“本觉”的宇宙，就像宇宙空间。 师： （那里）没有“心”，没有“我”，什么都没有，没有任何“行”。但是所有的状态都生灭，但是心不生不灭，就像水面。心的状态就像水滴，（比如）下雨（时）。 师： 消除执着，或者说不执着的心，就是涅槃。然后他就回去了，不去问佛陀问题了。 师： 当他用心看到的时候，称为“修慧”（bhāvanā-maya-paññā），还没有用心看到的时候，就依靠“思慧”（cintā-maya-paññā），依靠思考，依靠“无我想”。 师： 或者有人去用“无常想”（anicca-saññā），或者用“慈心观”（mettā-bhāvanā），或者用“不净观”（asubha-bhāvanā），或者用“数息观”（ānāpānasati），或者用任何“禅修”方法，随你喜欢。不要去问别人，谁会知道你对哪一点有困惑呢？ 师： …（关于）阿那含（ānāpānasati）的“入出息念”，那些都是“想”，不要想太多。你会去尝试，然后想太多，它会一直循环，跟不上“行”，也就是说，你会一直迷失在“行”里，进入“行”的运作过程，无法从“行”中解脱出来。你必须彻底转变，成为“无我想”，成为不能造作的“心”，让“行”自己运作。也就是说，我们要完全反过来。现在，我们一直在“行”里玩，就像坐在高速列车上，思考的速度非常快。我们要改变，我们要从火车上下来，让火车自己跑。你一直在思考，寻找原因，寻找结果，一直在这个运作过程中，在高速列车的思考过程中，寻找思考的方法… 师： …你必须下定决心从火车上跳下来。从火车上跳下来，让高速列车自己跑。我们不参与这个过程，成为不能动摇的“心”，让思考、造作像高速列车的速度一样，思考、造作过去、过去、过去，但是心不跳上去。心没有“我”，没有“我”。我们可以这样站着交谈，这取决于每个人的擅长之处。 师： …（这）和师父（教导的）一样，“想”一样，就像火车一样，就像…但是没有深入内心，感觉自己一直有“我执”，这就要靠“想”了。我觉得我一直有“我执”，而那个“我没有我执”的感觉，是“行”还是“非行”？…就在这一点上… 徒： 是“行”。 师： …看到了，看到了，你自己…“放下”这个词，对你来说，就是你努力地压制，不让它…压制它。无论思想产生什么，我们…尝试了很多方法，尝试…任何有“我”的努力，去…所有的一切都是…“行”… 徒： …在…之间… 师： …不用去…烦恼，不要把烦恼叠加在烦恼上。这样，这样…就像…那样…也就是说，去干涉它。 徒： …看到它… 师： …就…没事了，就重新开始。就这样一直下去，直到有一天，我们不再…不再陷入其中。 徒： 这是一条道路，对吗？ 师： 我认为…也就是说，我曾经做过，但是它没有到达内心。 徒： 到达内心会是怎样的？ 师： 回答这个问题更好。如果到达内心，就不会错了。 徒： …我们很熟，彼此了解。你总是设定目标，无论大目标还是小目标，你仔细观察，你会设定目标，好像必须去、必须去、必须去到这里，然后就会得到这个，然后到这里，就会得到那个，然后来向师父汇报。也就是说，做“奢摩他”（samatha）…直到今天，它一直伴随着你。你注意看，你向师父汇报，师父会慈悲地问你，你会得到什么。它没有到达内心，到达内心…它可能会是这样。 徒： 你仔细观察，就像刚才，突然之间，还没有…就说了一个小时。没有设定任何目标，它是自然的。当因缘具足的时候，一切都会自然发生，没有人需要去安排任何事情。 徒： 好，让我们听听…的看法。 徒： …这是一种加持。我刚来，也和…一样，我们也在家或者…做我们自己的事情。但是来到这里，我感觉实际上我们有目标，但是我们没有注意到。…我有一个目标，要思考，让自己没有“我”。刚才思考的时候，我就反思自己，怀疑我们真的有这个（目标），因为为什么我们思考了，还是没有看到呢？这说明…目标。我们听…然后明天要拿这个（思考）给谁？我们要思考得到什么，或者得不到什么。要思考给谁？…有人说我们没有（“我”），但是我们的心很固执，它想要有“我”，它不接受。 徒： 如果我认为…但是内心…它没有在所有时刻都…因为我们有很强的执着。如果真的深入内心，就自然而然地结束了，不需要做什么了。现在还在挣扎、还在做，或者说做得对不对…是因为我们想要…因为我们还不相信，我们还不愿意放下，我们实际上没有（“我”）。 师： 这也是一种想法。 徒： …还是要一直反思自己，还是感觉，就像有目标，要去思考，让它深入内心。当做很多事情的时候，我们感觉…做得对，做得对…知道得越多，就越痛苦，就想…什么都不用… 师： …停止寻找镜子，每次寻找镜子…它就不痛苦，不烦恼…有自然… 徒： …为什么？ 师： …但是…我知道了，不要去… 师： …结束，不理解就结束了，它结束了…理解…什么都不…所有的镜子。 师： …已经理解了。有理解…我们必须…还没有死，但是任何…自己是…自己是痛苦的，它是什么样的？让别人…痛苦，仅此而已。 师： …我们有责任赚钱、养家糊口，就去做。心已经理解了，寻找、努力去做什么、成为什么，就结束了…“我”，没有“我”，就去挣扎成为什么、让什么成为什么，它也没有了。 师： “行”就工作，心不是“行”，就工作，心不是“行”，它们共存。 徒： …是…和停止思考…我们寻找，结果怎么样？ 师： …我什么都没做，我只是静静地坐着听，也没有注意… 徒： …开始…和…游戏。 师： …不知道…就会迷失，就要去思考、教导… 徒： …但是心… 师： …后来用心理解了，它必须自己到达内心…我们不跟随它，就…造作在…但是我们不跟随它，…知道…没有…它就消失了，消失了疲惫，消失了痛苦，消失了烦恼。 师： …看到这样，然后…为什么…让它正确？…要，要，要…要这个，要涅槃，痛苦，涅槃，痛苦…现在…焦虑…现在…就这样。 师： …什么都没有，停止寻找，停止努力去做什么、成为什么…人们就平静了。…从挣扎中…从造作中…没有烦恼、痛苦、…不痛苦…不用来… 徒： …有什么？ 师： …就看，就看，停止…心的活动就停止… 徒： …错误，寻找错误就是错误…没有人去得到什么，得到什么…这样去做什么？…做什么？ 徒： …怎么样？要一直这样做吗？ 师： 我不知道我理解得对不对，但是对我自己来说，上次回去…师父说，什么都不需要，佛陀有，狗有，猫有，我们也有。所以，就像心停止了…因为…啊，这就像…它在一个点上结束了，说不出来，就像…不需要…就像…我今天都没有想到…今天师父问我理解了吗？意思是…否则我就…就… 师： …说…都是佛法，在一个点上结束。这样说…在一个点上结束，结束在心…心…一样，什么都不要，什么都不成为…一样…得到什么…什么都不…它…挣扎，造作，没有…去得到什么，不成为什么，它停止了，在当下，仅此而已，就结束在当下，在当下…所以…它就不痛苦，但是没有人得到什么，但是没有得到…就是它结束在当下，没有得到什么，没有成为什么，但是…停止了…就…去得到什么，痛苦，不成为什么，痛苦… 师： …去看…他们说…纸…蜂蜜…去看…纸…去买蜂蜜…纸… 师： …去找… 师： …给…心更好。佛陀的教导。有人问佛陀，修行佛法，最后我们会得到什么？佛陀回答说，什么都得不到。又问，如果是这样，您为什么要修行呢？佛陀微笑着说，我可以告诉你们失去了什么，那就是愤怒消失了，忧郁、焦虑消失了，悲伤、沮丧消失了，不安、不舒服消失了，自私、嗔恨、愚痴这三种恶消失了。无明，也就是遮蔽众生的无知，消失了。 师： …没有到达内心… 徒： …你要去得到什么？ 师： …这样…你会得到什么？ 师： …所以必须…接受…佛陀… 师： 有人问佛陀，修行佛法，最后会得到什么？佛陀回答说，什么都得不到。又问，如果是这样，您为什么要修行呢？佛陀微笑着说，我可以告诉你们失去了什么，那就是愤怒消失了，忧郁、焦虑消失了，悲伤、沮丧消失了，不安、不舒服消失了，自私、嗔恨、愚痴这三种恶消失了。无明，也就是遮蔽众生的无知，消失了。 师： …你要去得到什么？ 师： …完全错了。 徒： …认为自己停止了… 师： …停止了，为什么还要寻找正确、寻找错误？ 师： …动就痛苦，稍微动一下…动，去得到什么、成为什么，动，挣扎，寻找，它就成为问题。…带着…稍微动一下…动，稍微思考一下，去得到什么、成为什么，寻找正确、寻找错误、寻找原因、寻找结果、努力成为什么、得到什么、达到什么、证悟涅槃…痛苦，成为问题，成为“我执”（upādāna），成为“有”（bhava），成为“生”（jāti），成为痛苦（dukkha），马上。 师： …问题，就是“苦集圣谛”（samudaya）的真正根源。问题…去寻找什么？寻找解脱的方法，寻找证悟的方法…稍微动一下心，就成为问题，成为问题的原因，成为“苦集圣谛”，产生“我执”，“我执”产生“有”，“有”产生“生”，“生、老、病、死”。 师： …它停止了，它就会自己成为天空，对吗？ 师： …它是一样的，一样的。因为天空不能动摇，所以它就成为天空，因为天空不能造作，所以它自动成为天空，因为天空不造作。但是我们…去努力让天空不造作，做不到。但是在心里…天空…它停止造作，或者说不能造作。当下的造作… 师： …现在，马上，现在。 师： 心就像天空一样，不能造作，当下，消除造作，去得到什么、成为什么、达到什么、证悟什么、理解…消除造作，就成为天空，成为不造作的自然…“行”。 师： 但是如果我们努力去达到“心”是天空，是“非行”，是…造作的自然，它就越造作、越造作、越造作、越造作。…造作…没有机会成为不造作的自然…造作…去达到不造作…它就…不造作，必须停止…“行”，停止造作，或者说不能造作，成为“非行”，成为“心”，是…天空的自然，是空性。是“心”，没有…不是说是一种空虚的感觉，是没有…痛苦，没有痛苦、焦虑、担忧…说…消失了，消失了，那就是…没有那个，不是说得到了空虚。但是…那就是… 师： …当下的造作… 师： …消失的东西，那就是“心”。什么消失了？…烦恼消失了，贪、嗔、痴、…忧虑、…痛苦、…像火一样的痛苦消失了。无明消失了。所有的焦虑都消失了，消失了，消失了…没有得到什么，得到平静，得到空虚，得到…状态…消失了。 师： …当下的“行”…现在，可以证明，不用去…现在。 师： …就去寻找…寻找原因、寻找结果…寻找…成为问题，问题成为“我执”…“生”… 师： …寻找的人，就是“行”…就是…“行”…是…真正的…“行”是…不造作的自然，不造作的自然就不痛苦、不烦恼、不…不焦虑。 师： …但是…消失了…我没有得到什么，不是我得到了什么，不是…消失了…现在…不烦恼…现在…不用来…哭…可以笑。 师： …为什么…没有得到什么…哭？ 师： …可以证明…佛教…“行”…造作…去得到什么、成为什么、得到什么…笑。 师： …成为没有…的快乐…人们…可以证明…宗教…是…可以证明的…现在，马上。 师： …没有得到什么…我放下了…我…放下了…正确…还在寻找正确。 师： …问题…就是问题…寻找…寻找…成为问题，问题…自己…它是…最大的…是原因…导致痛苦…“我执”…“有”…“生”…问题…“我执”…“生”…“生、老、病、死”…每天都在发生…“我”…所以必须…不能…在心里…去得到什么。 徒： …什么？ 师： …没事找事…没事找事… 师： …没有…甚至…理解…问…理解了，理解了。 徒： …理解了… 师： …理解是“行”还是“非行”？ 徒： …理解… 师： …理解…带着理解？ 师： …理解…什么… 师： …理解… 师： …死了。 师： …没有得到什么…真的，没有得到什么。只有痛苦、烦恼消失了，仅此而已。只有痛苦、烦恼消失了，仅此而已。 ----- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 6. 同一个角色（例如师 或 徒）如果有连续说话，请合并到一起 ที่ผ่านมาครับก็จะเป็นลักษณะที่คอยสังเกตครับว่าการปฏิบัติเป็นยังไงก็จะสังเกตลักษณะของของใจของสภาวะธรรมต่างๆซึ่งตอนนั้นก็เข้าใจว่าอันนี้ไม่ใช่สจิตออกนอกส่งจิออกนอกคิดวามันเป็นการส่งจิตไปกับอารมณ์ที่ถูกรู้แต่ว่าล่าสุดที่คุยก็คื。 อว่า。 มันมันก็เหมือนส่งออกนอกหรือส่งเข้าในอีกอันนึงนั่นแหละซึ่งอันนี้ก็ก็ไม่ควรจะปฏิบัติแต่ตอนนั้นก็เข้าใจว่าอาจจะต้องดูเป็นระยะหรือเปล่าเพราะว่าเราก็จะไม่รู้วามันเปลี่ยนแปลงอะไรยังไงจะเป็นคนอย่างนี้ครับช่วงหลังก็นานๆค่อยเข้าไปเช็คดูทีนึงอ่ะครับก็ได้ร。 ับคำแนะนำจากหลวงตาให้พยายามกลับเข้ามาล่องในของวิปัสสนา。 ตัวเองจะทำถูกมากน้อยแค่ไหนก็เลยมาส่งกันบ้านหลวงตาเพราะว่าเวลาเราไม่ใช่็ดอะไรแล้วก็จะไม่รู้อะไรแล้วก็คือจะพยายามทิ้งทุกอย่างที่นี้ตอนนี้ก็ได้แต่ให้หลวงตาช่วยดูครับว่าถูกต้องผิดหรือจะต้องไปยังไ。 งต่อ。 ไม่ถูกนะมันจะมีพูดยังจะมีพูดไปเอาจะมีตัวเราจะไปเอาอะไรไม่เหลือแต่สังขารกับพี่สังขารใจเป็นพี่สังขารกับธรรมชาติของสังขารแค่ธรรมชาติสองอย่างแต่หมอจะมีตัวหมอเนี่ยตัวเราอีกตัวนึงที่จะไปเอา。 อะไร。 ไอ้ตัวนี้แหละมองไม่เห็นแล้วก็คิดว่าก็เลยปล่อยวางตัวเองแต่ถ้าคิดว่าปล่อยถูกมันก็ต้องปล่อยได้มันปล่อยไม่ได้ก็เลยคิดว่าไอปล่อยมันยังปล่อยไม่ถูกหรือเปล่า。 ก็เลยไปหาการเป็นสังขารหมดเลยมันจะไม่มีโอกาสที่เป็นใจวิที่เป็นวิสังขารที่ไม่สังขารได้。 คือหมอยังมีตัวมีธงที่ปากไว้หมอยังไม่หักธง。 ยังไม่หาักถที่ปากไว้แล้วก็มีตัวเราจะไปถึงธงนั้น。 ปตรงอะไรไว้แล้วก็หมอก็ยึดแน่เดี๋ยวจะต้องไปถึงตรงนั้นเลยมีตัวเราจะไปถึงตรงนั้นที่ฝากไว้ก็เป็นสังขารเราจะไปถึงก็เป็น，ส，ั，งขารเป็นวิชา，ต。 ้องหักธง。 ไม่มีที่หมายก็จะไม่มีตัวเราเดินทางถ้ามีมีที่หมายต้องมีตัวเราเดินทางคือที่หมายอุปทาน。 อุปทานจะต้องมีตัวเราเป็นปัญหาวิชามีปัญหามีอุปทานวิชาปัญหาจะคู่กันถ้ามีที่หมายจะต้องมีปัญหาให้แล้วเป็นปัญหาต่อที่หมายนั้นก็คือมีตัวเรานะมีปัญหาต่อที่หมายนั้นหรือเป้าหมายหรือคนที่ปา。 กไว้。 ถ้าเราหักคงในใจเราได้ไม่มีหรอกหักงหมดเลยในใจปัญหาก็จะดับตัวเราจะไปที่ไปถึงคงนั้นก็จะดับเอาวิชาประทานก็ดับหมดเลยตอนนี้ปฏิจากสมุดปราดับหมดเลย。 มันก็เข้าใจแต่มันไม่เป็นบอมันเข้าใจแต่มันเป็นดงว่าหมอไว้ว่าจะต้องเป็นอะไร。 ถ้าเข้าใจเสร็จแล้วในจารย์จะต้องเป็นหมอเข้าใจแต่ใจไม่เป็นแสดงว่าหมอหมายอะไรไว้。 วิชาอุปทานไว้มีปัญหามันยังไม่เป็นเลยมันยังไม่เป็นมันทำไม่ได้จะได้อะไรใครเป็นคนได้ก็ต้องมีเนี่ยไอตัวที่เราเนี่ยเราได้คือตัวเราเนี่ยเป็นเป็นวิชาปัญหาอุปทานเรามีอุปทานต่ออะไรล่ะที่ปากไว้เป้าหมายที่ปากไว้。 จะมีปัญหาต่อสิ่งนั้น。 ใครเป็นเจ้าของปัญหาก็มีตัวเรานะวิชาก็จะคบบาทและวิชาตประทานวิชาประทานพบชาติและทุกขมีความทุกข์อยู่ในใจตลอด。 คิดในใจ。 พ่อบอกก็มีธง。 ก็คือฟังหลายเที่ยวมาก็เข้าใจแต่ว่า。 ทำแบบไม่เอาอะไรสักอย่างความหลังนา。 ถ้านพรนี้หักยังไง。 หมอฟังไปเลยเนี่ยจบไปทีเดียวเลยเหมือนกัน。 น้อมขอโอกาสต่อพระธรรมน้อมนนำธรรมกันไปสอาจารย์ไปสู่เจ้าพระสงฆ์ในอาจารย์แล้วก็ใจของเราไปยังผู้ที่เครบนับถือธรรมพระสงฆทั้งหมดมนุษย์และไม่ใช่มนุษย์ทั้งหมดทำธรรมในปัจจุบันได้。 โอกาสค่ะ。 ก็จริงๆแล้วเนี่ยตัวเราไม่มี。 แล้วก็นพานเนี่ยนพานก็ไม่ใช่ดินแดน。 คือถ้าเราไปสร้างเป้าหมายไว้เนี่ยคือคือทุกคนอาจจะมีภาพของนิภาในใจที่ไม่เหมือนกัน。 นิผ่านของบางคนเนี่ยจะคิดว่าตายแต่ละเราจะไปอยู่ตรงดินแดนแบบนี้หน้าตาอย่างนี้ในสภาวะอย่างนี้。 มันไม่ใช่ดินแดน。 มันเกิดขึ้นณติดนี้เมื่อคุณสิ้นยศ。 เมื่อไม่มีตัวเราจะไปเอาอะไร。 ไม่มีอุปทานความยึดมั่นถือมั่นไม่มีตัวเราอันนั้นน่ะคือนพานแต่ถ้าหมอหยงไปคาดหมายว่าเดี๋ยวทำอย่างนี้。 แล้วเดี๋ยวข้างหน้าเราจะไปนพพานที่ผ่านมามาไม่ถึงมันอยู่ข้างหน้าหมอยองตลอดเวลาเราไปไม่ถึงแล้วมันก็หนีเราไปเรื่อยๆเราก็ไล่ไปเรื่อยๆตามไม่ทันมันอยู่ข้างหน้า。 คือจริงๆถ้าไม่มีตัวเรา。 นอมน้อมให้ให้เห็นความไม่มีตรงนี้ที่หลวงตาสอนซ้ำๆซ้ำเนี่ยตอนก่อนเกิดมีเราไหมไม่มี。 เราเกิดมาแล้วเราก็แก่เจ็บตายตายไปแล้ววันที่เราตายไปแล้ว。 ตัวเราคนนี้มันก็หายวับหายวับศูนย์ไปเลยให้เห็นจากที่มันไม่มีแล้วมามีแล้วก็ดับหายไปสู่ความไม่มีให้เห็นว่าไม่มีเราจริงๆแล้วเราเนี่ยไม่มีตั。 ้งแต่ต้น。 ให้ใจเนี่ยมันยอมรับความจริงตรงนี้ให้ได้คือต้องใช้ความเข้าใจค่อยๆพิจารณาตรงจุดนี้。 ามันไม่มีเรามันก็ไม่มีใครต้องไปเดินทางไปหานิพพาน。 เมื่อขนาดจิตที่มันปราศจาก。 ความยึด。 ปราศจากความอยากจะได้อะไรจะไปเป็นอะไร。 มันก็หยุดดิ้นรน。 หยุดค้นหาความพยายามทุกอย่างเนี่ยมันก็หายวางทุกอย่างหมดเพราะมันไม่มีใครมารอผลของทำของการกระทำของความพยายามที่ดิอ。 ยู่เนี่ย。 วาง。 วางกเลส。 อยากได้อยากมีอยากเป็นอะไรที่มันอยู่ในใจเนี่ย。 ดูให้ชัดๆว่ามีไหม。 มันต้องมีใครแอบอยากได้อะไร。 อยากได้นิทานไหม。 อยากไปดินแดนอะไรบางอย่างที่เราวาดหวังไว้ไหม。 ตรงนั้นมันไม่มีอยู่จริง。 ความจริงคือไม่มีอะไรเลยสูงสุดของธรรมะคือไม่มีอะไรเลย。 น้อมน้อมเข้ามาให้ให้ใจนะมัน。 มันมันเห็นเห็นตรงนี้。 ตราบใดที่ยังมี。 คนไปดิ้นรนคนเดินทางไปยังไงก็ไม่ถึง。 ตามคำที่พี่พี่พัชรีพูดไปเรื่อยๆครับ。 มันก็รู้สึกว่ามันผิดตัว。 กลับด้านปฏิบัติกลับด้านติดตัวบักลับบ้านติดตัว。 คือเราปฏิบัติกลับด้านผตัว。 ใจเนี่ยมันเป็นใจเนี่ยคือกสมบัติมันเหมือนกับเนี่ยเป็นความว่างเปล่าเป็นความว่างปากธรรมชาตินี้。 แต่มันมีความรู้ได้ในตัวของมันเอง。 แล้วเนี่ยธรรมชาติที่เป็นความว่าเปล่าเนี่ยเนี่ยมันมันรู้ว่าตัวเรากำลังมีความรู้สึกคิดอารมณ์อะไรที่บอกว่าไม่ว่าเราจะแอบคิดแอบพูดก็ทำอะไรในที่ที่แจ้งเนี่ยเราไม่อยากกรูนี้เลยไม่รจะใจหรือลูกนี้ได。 ้เลย。 มันไม่อยู่ในตัวเรานี่เองอ่ะ。 แต่มันมีสภาพที่ไม่มีตัวใจไม่มีไม่มีวงไม่มีไม่มีอะไรครเลยมันเป็นสภาพเหมือนหนึ่งเดียวกับธรรมชาติของความว่าง。 แต่มันมีความรู้อยู่ในตัวมันแล้วก็มันก็ไม่รู้ตัวเราว่าตัวเราแดพูดแบบจะทำอะไรในที่เราที่แจ้งเนี่ยไม่เคยรอดพจากใจเลยหรือถ้ารู้ไม่ได้เลยเพราะวามันอยู่ในตัวเราเนี่ยในตัวเรามันมี3。 อย่างคือกายเนื้อที่เป็นกาสังขารแล้วก็กายจิตที่เป็นจิตสังขารถ้าจะรววาจาด้วยกับวาจาสังหารได้วาสังขารก็คือการจิที่เอ，า。 มาใช้พูด。 สรุปที่เนที่เป็นสังขารอีกอก็คือเนี่ยใจรู้3อย่างในตัวเราที่เป็นพุทธธ。 ที่เป็นพุทธธรู้จริงรู้แจ้งรู้ตื่นเบิกบานยึดรู้นตื่นเบกบาน。 แต่หมอหยงเนี่ย。 กลับประว่าได้ก็เหมือนกันกันที่นั่งดูหน่อยนะคือกลับเอาตัวเราเนี่ยที่เป็นสังขารเนี่ยกลเนื้อกับกายจิ，ต，ร，ว，ม，ก，ั，น，เ，น，ี่，ย，เ，ป็นขหน้าเ，น，ี。 ่ย，ตัวนี้。 ไปพยายามดิ้นรนค้นหา。 นพพาน。 ที่ผ่านไปพยายามดิลนค้นหาที่พานหรือเราหมายเอาไปเป็นใจหรือธาสุรู้ที่ที่เป็นความว่างเปล่าไม่มีอะไรแต่มีความรู้อยู่。 ในตัวมัน。 เรากลับไว้ตัวนี้ตัวสังขารเนี่ยไปหาความไม่มีอะไรแต่ความจริงความไม่มีอะไรอ่ะมันรู้ว่าตัวมันในความไม่มีอะไรแล้วมันรู้หันหน้าทำงานตลอดเวลามันกลับด้านนะปฏิบัติกลับด้านกัน。 คืนนี้ธรรมชาติเหมือนกับธรรมชาติที่เป็นความว่ามารู้ตัวเราแต่เราตัวเราในไปหาที่พพานธรรมชาติของความว่างเนี่ยใจถ้า。 รู้เนี่ย。 มันเป็นสภาพที่มารู้ไอขันห้านี่รู้ตัวเรานี่แล้วไม่มีใครไปยึดทั้งไอ้ขันห้านี้แล้วไม่มีใครยึดใจน่าจะเป็นนพพานฝนทุกข์。 เราไม่ยึดแต่ว่าเรารู้แต่เราก็รู้เหมือนใจคือเราเป็นใจที่เรารู้แต่ว่าเราก็ไม่ได้เนี่ยเอาตัวเราเป็นผู้รู้ตัวตัวขันเนี่ยวามันเป็นใจแต่เอาใจที่มันมีความคิดมีความอยากมีความปรแต่งที่การกแจงได้แต่ธรรมชาติของใจแท้ๆมันคิดมันคงแต่งมันแทรกๆไม。 ่ได้。 ก็เพื่อนไม่ได้ไหวตัวไม่ได้แต่หมอโยงกับจังหวัดเนี่ย。 เห็นชัดๆเลยว่า。 ตัวเราที่เป็นขันห้าเนี่ยมาเป็นมาเป็นผู้รู้แล้วมันมีความคิดความอยากว่าปรุงแต่งรอความหวังรอความปรารถนาที่จะเกิดขึ้นได้แต่ธรรมชาติของใจถ้ารู้นะมันไม่มีไม่มีสิ่งเหล่านี้เลยไม่อาจจะมีความคิดความปรุงแต่งมีความหวังมีความปรารถนาได้เลยไม่ทเข้าใจไหมเนี่ยไ。 งช่วยกันเลยรู้เรารู้ธรรมชาติของสรรพสิ่งว่ามันมีสังขารที่สังขาร。 ตัวสังขารก็คือตัวที่มันเคลื่อนไหวได้คงแต่งได้คิดได้รู้สึกได้อะไรต่างๆได้ที่มันมีการเคลื่อนไหวได้ส่วนสังขารก็คือตัวที่ไม่เคลื่อนไหวไม่มีคิดไม่ได้คงแต่งไม่ได้อะไรไม่ได้เลยเป็นรเสมือนความ。 ว่าง。 แต่เราเพียงแต่คือเนื่องจากว่าเราก็ไม่มีตั้งแต่เกิดแล้วมันไม่มีตัวตนที่จะที่จะเดินทางตัวตนที่จะไปเอาอะไรหรือไปทำอะไรเพื่ออะไรมันเหลือแต่ธรรมชาติของสิ่ง่นั้นเองก็คือธรรมชาติฝ่ายปรแต่งกับฝ่ายไม่ปรแตก็คือสังหารที่สังขาร。 นั้น。 มันก็แค่มันก็ทำงานของมันไปในไปแล้วฝ่ายฝ่ายนั้นก็ทำงานปรุงแต่งฝ่ายนั้นก็ทำงานแบบเป็นธาตุรู้ทำงานหน้าที่ทีคือรู้แค่นั้นเองแล้วก็มันไม่มีมันก็เป็นธรรมชาติสองสองฝ่ายที่ทำงานแค่นั้นเองแต่ที่มันมีปัญหาคือมันมีตัวผู้เสวยผู้ผู้ยึดมั่นถือมั่นที่ไปคิดว่าไ。 อสังขารที่มีการเคลื่อนไหวได้เนี่ยเป็นตัวมันเป็นตัวตนของมันเป็นตัว。 เป็นตัวใหม่เป็นตัวเรา。 ตัวเรา。 มันก็เลยไปยึด。 ไอ้สังขารที่เกิดขึ้นว่าเป็น。 เป็นตัวเราเป็นเป็นตัวตนของเราจริงไอ้นี่มันคือวิชามันไม่ใช่มันเป็นวิชาไอ้ตัวไอ้ตัวผู้ผู้ยึดผู้หลงยึดมั่นถือมั่นสังขารมันเป็นตัววิชามันไม่ใช่มันไม่มีตัวจริงๆมันเป็นวิชาที่มันที่มันคงฟังมาแต่。 อดีต。 ไม่ชาติแล้วก็มันก็มาแสดงอาการต่อแล้วทำไมเราหลงว่า。 สังขารกายสังขารจิตสังขารเนี่ยเป็นตัวตนเป็นตัวมันจริงแล้วไม่มีมันมีแค่สองสองฝ่ายฝ่ายไม่。 นิดเดียวเองนะคนจริงอ่ะถ้าตอบคำถามนี้ได้แล้วผู้ที่เข้าใจที่กำลังเข้าใจอยู่ในใจตอนนี้ตอนนี้เข้าใจกว่าเดิมเยอะใช่ไหมไม่เข้าใจนี้ผู้ที่กำลังเข้าใจอันนี้。 สังขารสังขารสังขารแต่ยังเอาตัวเราเข้าใจตัวเราเป็นเข้าใจตรงนี้ให้ได้ผู้ที่เข้าใจในเป็นฐานแต่ใจเนี่ยไม่เข้าใจไม่ได้เกี่ยวเรื่องเข้าใจไม่เข้าใจใจเนี่ยมันเป็นความว่างเปล่าไม่อาจเข้าใจไม่เข้าใจนะกี้ที่ถามบอกว่า。 พี่กำลังเข้าใจอยู่เนี่ย。 เข้าใจกว่าเดิมมากมายเลย。 เลยถามว่าผู้ที่กำลังเข้าใจเนี่ย。 เป็นใจหรือว่าเป็นสังขารเป็นใจที่เป็นมีสังขารหรือเป็นสังขาร。 สังขารสังขาร。 ในใจยัง。 เราเข้าใจตัวเราเข้าใจ。 ทำไมไม่เป็นใจแล้วปล่อยให้้ผู้เข้าใจมันเป็นสังหารไป。 สังขารก็เป็นสังขารที่สังหารก็เป็นที่สังขารจะสลับหน้ากันไม่ได้ไม่อาจเอาสังขารไม่เป็นที่สังขารได้ก็จบเลยเนี่ยไม่มีคำพูดเลยเพราะพี่สังขารพูดไม่ได้คิดไม่ได้ก็พูดไม่ได้เงียบไปตอบไม่ได้สังขารไม่มีความเข้าใจไม่เข้าใจมีแต่ใจที่สงบเปล่าแต่คันหน้ายังไม่แต。 กกลับยังไม่ตายก็ปล่อยมาทำงาน。 s t eมเต็ละกว่ามาที่เราเรียนเกียนอ่านมา。 ใจมีแต่ความสงบระหว่างเปล่าแค่นั้นเนี่ย。 ทำได้ใจไม่ได้แต่แค่นี้。 ระหว่าง。 ไม่ได้ไปช่วยอะไรได้เลย。 แต่เพราะความสงบและว่างเปล่าเนี่ยมันจะไม่มีตัวใจไปยึดอะไรให้เป็นทุกข์。 มันพ้นทุกข์ได้ก็เพราะว่าใจไม่มีตัวตนไม่มีตัวใจไม่อาคิดของแสงได้ไม่มีอะไรถูกกระทบได้เพราะเป็นความไม่มีอะไรเลยจะเป็นสงบหรือว่าป่าจากความปรุงแต่งมากกว่ากับตัวตนมันทำได้แค่นี้เองประโยคของมันสูงสุดแล้วคือคนทุกข์ยึดไม่อาจอะไรได้ไม่มีตัวตนยึดอะไรได้ไม่。 มีใครจะไปถึงอะไรไม่มีตัวใจจะไปถึงอะไรไม่มีตัวเราจะไปถึงอะไรไปได้เลยเป็นอะไร。 จะดูดิแต่ความสงบเงียบสงัดทางหลประทาน。 ไปก็เข้าใจเลยนะนะ。 ใจมีได้แต่แค่นี้เดียวกับธรรมชาติ。 การเป็นธรรมชาติคงแตไม่ได้แล้วก็มีแต่ความเงียบความสงบความสงัด。 ความกว่าจากความสงใจ่งให้หมดเลย。 หมดเหนื่อย。 ขายทุกอย่างลำบากอะไรหมดเลย。 หน้ายังทำงานกันไปดิ。 ต้องหาอยู่หากินต้องทำมาหากิน。 ต้องวุ่นวายอยู่แต่ใจอ่ะไม่วุ่นวายไม่มีหัวใจวุ่นวายก็แค่่นั้นแหละ。 มันก็อยู่ด้วยกันไปไงเนี่ย。 แล้วแต่นี้เป็นต้นไปไม่มีใจให้เป็นทุกข์เลยเพราะใจวุ่นวายไม่ได้ใจก็เพื่อไม่ได้คิดของแต่ไม่ได้ไหวตัวไม่ได้。 ไม่มีสุขไม่มีทุกข์ไม่มีผ่องใสไม่มีเศร้าองในนั้นไม่มีอะไรเลยสุขทุกข์ของใสเศร้าองคิดิดถึงถต้องแต่งได้มีความอยากอย่างนั้นได้มีความเข้าใจได้มีความโง่ได้ฉลาดได้ล้วแต่เป็นสังขารของแต่งหมดเลยเกี่ยวกับใจเข้าใจไม่มีอะไ。 รเลย。 แค่นั้นเอง。 ธรรมชาติมีแค่นี้จริงๆมีแค่สังขารกับพี่สังขารหรือใจนั้นว่ามีแค่นี้。 ลูกชายกีวีมันเข้าใจได้เก้าขวบก็เข้าใจได้เพราะวามันไม่ได้ซับซ้อนอะไรมีธรรมชาติของธรรมชาติของใจ。 ที่เหมือนกับท้องฟ้าหรือน้ำ。 ธรรมชาติของสังขารทั้งหมดเหมือนนกที่มีในท้องฟ้าหรือเหมือนปลาว่ายในน้ำเขาเพเข้าใจแค่นี้เด็ก。 เขาถึงใจที่ไม่ปรุงแต่งเลยแล้วปล่อยให้จิตที่ปรุงแต่งเหมือนนกที่มีอยู่ท้องฟ้าเหมือนปลาที่ว่าในน้ำแค่นั้นเนี่ย。 เขาก็ใจง่ายๆตรงไปตรงมาเลยธรรมชาติมีแค่2อย่างอ่ะใจเปรียบเหมือนท้องฟ้าหรือเหมือนกับน้ำที่ไม่ได้ไห่ายไปมาไม่ได้บินอยู่ในท้องฟ้า。 ส่วนจิตปรแต่งเหมือนนกที่มีอยู่ในท้องฟ้าเหมือนปลาที่ว่าในน้ำ。 สนใจไม่อาจไว้ได้ไม่อาจบินได้คถึงไม่คิดถึงปรแต่งได้。 เขาก็เลยไปเป็นใจหรือเป็นน้ำกันเลย。 ก็ปล่อยให้ความคิดตรงแต่งมันเป็นนกหรือเป็นปลาไป。 เขาก็เข้าใจว่านกย่อมไม่ใช่ฟ้าฟ้ายมไม่ใช่นกปลาย่อมไม่ใช่น้ำน้ำมันย่อมไม่ใช่ปลาไม่อาจจะเอาความคิดปรแต่งดิ้นลนไปหาท้องฟ้าไปเป็นท้องฟ้าได้ไม่อาจจะเอาปลาลนยังไงก็ตามปลาไม่อาจจะเป็นน้ำได้นกเนี่ยคนคิดปรแต่งที่ลนค้นหาไงไม่อาจจะเป็นท้องฟ้าได้ไม่มีทางเลยน。 กจะดิ้นคนค้นหาหาหนทางหาวิธียังไงนกจะไปเป็นท้องฟ้าเป็นไปไม่ได้。 ปลาชดิิดรนกระสือกกระสน。 มีความพยายามมีความรู้ทำความรู้ทำความเข้าใจยังไงก็ตามปลาเนี่ยจะกลายเป็นน้ำไม่ได้。 เรียนนแต่เข้าใจว่าน้ำก็คงเป็นน้ำ。 ฟ้าากับคงเป็นฟ้าา。 ปรแต่งก็เป็นปลาเป็นนกไปก็แค่นี้แหละเข้าใจแค่เนี่ยแต่เขาก็เลยเป็น。 เป็นความไม่ปรุงแต่งปล่อยให้คงแต่งไม่คงแต่งจะด้วยความไม่ปรุงแต่งแต่ใจเป็นท้องฟ้าหรือเป็นน้ำความปรุงแ，ต，่，ง，เ，ป，็นนกหรือเป็นป，ล，า，ขอ。 งเขาไป。 แล้วเขาก็ไม่หลงไปกับความปรุงแตกเขาก็ตอบได้แตกลูกแตกหลานตอบแยกอธิมายมากมายเลยเข้าใจแค่2อย่างเนี่ยเรื่องนกปลาอาบน้ำแค่นี้เองอ่ะอะไรฟังชีวิตของชีวิตจบสองสองสองนะยี่สิบเจ็ดเจ็ดจุดหนึ่ง。 แค่นี้แหละ。 ลูกชายก็เป็นทำไปแล้วแม่เขาก็ไปทำอะไรไม่มีอะไรแล้วนกฟ้าปลาอาบน้ำเข้าใจนะเพื่อนเข้าใจไปแล้วเอายังว่าไงอีกเข้าใจเข้าใจก็ไม่ได้เข้าใจครับแต่ว่าพอหลวงตามาดูมัน。 มันก็เหมือนน่าจะผิดตัวให้หลวงตาอธิบายมันก็อธิบายได้แหละแต่ว่าหลวงตาดูมันก็ผิดอ่ะ。 แล้วก็เราเข้าใจผิด。 เราเราเอานกเอาไปเป็นฟ้าเอาปลาไปเป็นน้ำไง。 สงตาก็เลยเห็นว่าเราผิดตัวเรานกไปเป็นฟ้าปลาไปเป็นน้ำ。 ความมันคิดปรแต่งไม่ได้มีความพยายามไม่ได้มีการแทรกแซงดิ้นรนค้นหาหาเหตุหาผลนะถูกหาผิดหานพพานมันไปหานพพานไม่ได้ท้องฟ้าเนี่ยเข้าใจมันเป็นความว่างเปล่าบนท้องฟ้าเนี่ยมันจะดิ้นลนหาที่พพานไ。 ม。 ่ได้。 แต่อยู่อ่ะพอใจเนี่ย。 แต่สิ่งที่ว่าเบเป็นใจเป็นต้องปลาแต่เป็นนกหรือเป็นปลาว่าเย็นๆรีโดนค้นหาแล้วเห็น。 ทำไมไม่เป็นใจเลยอ่ะแล้วก็ปล่อยให้ความคิดปรุงแต่งมันเป็นนกหรือเป็นปลาไป。 ก็วางไปเลยอ่ะไม่ต้องไปทำอะไรอ่ะไปวางมาเลยวางึลงไปก็เลยกลายเป็นใจที่เป็นฟ้าหรือเป็นน้ำไปเลยไม่ได้ไปทำอะไรนะเราพยายามทำไม่ได้พยายามให้พยายามทำให้มันไปเป็นท้องฟ้าเป็นน้ำทำไม่ได้เลยทำไม่ได้เลยถ้าพยายามทำมันยังไงก็ต้องเป็นนกหรือเป็นปลาแน่นอนมันดิ้นได。 ้มันมีการกระทำได้。 วางมันไปเลยปล่อยวางจะสังขารช่างมันช่างมันนั่นแหละ。 ใจท้องฟ้าหรือเป็นน้ำ。 ก็เป็นปลาหรือเป็นนกไปตามเรื่องของเขาใครไม่ได้เลยแล้วจะไปหาใช้ได้เลยให้เป็นอะไรไม่มีไม่มีใครไม่ได้เลยไม่มีใครไม่เป็นอะไรเข้าใจเครอะไรเลยตอนที่หลวงตาเป็นฟ้าตอนนั้นหลวงตากำลังทำอะไรอยู。 ่อ่ะ。 ความได้ทำอะไรเลย。 ใจมันก็ว่างเปล่าอยู่ด้วยอยู่กับใจ。 หลตาตนปรุงแตแตความคิดปรแตเนี่ยมันมีอยู่แต่ตาลเนี่ย。 ไม่หลงเอาฟ้าไปเป็นนกแค่นั้นแหละคือหลวงตาไม่หลเอาฟ้าไปเป็นนก。 นกบินอยู่ใจลงตาความคิดแต่งยังบินอยู่ตลอดเวลาเลยแต่ตาไม่หลงฟ้าไปเป็นนกแค่นั้นเอง。 อะไรที่ทำให้หลวงตาพริกจากนกไปเป็นฟ้าครับตอนนั้นอ่ะอะไรที่ทำให้พริกนั้น。 ความเข้าใจอย่างที่ลูกตาอธิบายให้ฟังแล้วว่า。 เออใจมันเปรียบเหมือนฟ้ามันปรุงแต่งไม่ได้ว่ามันคงแต่งไม่ใช่ฟ้าทั้งหมดเลยก็แค่นั้นแหละแค่นี้จริงๆ。 ก็ธรรมชาติของใจหรือถ้าารู้เนี่ย。 มันเป็นธรรมชาติที่เป็นวิสังขารหรือสังกทาตมันเป็นทตที่ไม่อาจคิดปรุงแต่งได้เลย。 เพราะฉะนั้นน่ะอย่างนั้นใจก็ได้เลยดีกว่าได้เหมาเก่งยกเก่งเลยไม่ใช่ใจทั้งหมด。 แค่นี้เราก็จบเลยจบที่ใจเราเลยคือใจไม่อาจคิดปรุงแต่งได้อันไหนมันคิดมันกระดุกกระดิกได้เราไม่ห้ามมาเลยแต่。 ให้มันเป็นปลาหมดเป็นนกหมดเลย。 ใจก็ไม่มีไม่มีหน้าที่ไปฆ่านกหรือฆ่าปลาเหมือนกับท้องฟ้าไม่มีหน้าที่ไปฆ่านกน้ำก็มีหน้าที่ไปฆ่าปลา。 มันก็อยู่ด้วยกันนั่นแหละแต่มันก็ไม่ยดกัน。 แล้วมันก็ไปทำร้ายกัน。 เป็นอิสระต่อกันแต่มันก็ไม่แยกันเราก็ใช้ความเข้าใจนะเราไม่ได้ใช้ความพยายามเราใช้ความเข้าใจเข้าใจขอ，ง，เ，ร，า，อ，ย，่，า，ง，นี，้，อ，ย่างนี้เป，็，น。 อย，่างนี้。 ทำไมแกเป็นนกอยู่ได้。 ทำไมเป็นนกอยู่ออกมาช่วยเหรอเนี่ย。 กันเข้าใจบริสุทธิ์พุทธเจ้าได้เข้าใจเกือบหมดแล้วนะครับเข้าใจเกือบหมดแต่คือไม่วางคนที่จะพยายามไปเข้าใจแล้วก็พยายามไป，ถ。 ึงนะครับ。 ประวัติเนี่ยคือตอนแรกมาคู่นี้ใกล้ๆกันเลยนะครับแต่ว่าหมอวัดเขาเข้าใจในบริบทสุดท้ายที่หลวงตาเสียให้ที่ให้ถ้าย้อนกลับไปสัก5นาทีแล้วก็เป็นความเข้าใจณปัจจุบันนะครับมะยงลองดูดีๆว่าจริงๆในใจลึกๆเราเนี่ยยังมีผู้ที่จะไปเอามีคนปักธงในเรื่องของพระผ่านไว้ยังมีตัวเราเนี่ยนะครับ。 ที่เป็นสังขารหรือที่หลวงตาท่านเมตตาว่านั่นคือเป็นเป็นปลาเป็นนกล้วแล้วแต่มีการกระดุกกระดิกเพื่อที่จะไปเอา。 ก็พยายามมองมันเห็นมันถ้าเรามองมันเห็นมันก็ก็แปลว่าเราว่าคนใช่ไหมก็มีคนก็มีคนไปมองมีคนไปมองอีกแต่ถ้ามันมันเป็นธรรมชาติเป็นทาตุรู้ตามธรรมชาติจริงๆก็รู้อย่างนั้นเลย。 ไม่ต้องตั้งรู้ขึ้นมาก็รู้อย่างนั้นรู้ตามธรรมชาติเลย。 รู้โดยที่ไม่ต้องมีพรรคพวกไม่ต้องมีไปทนาสัญญาสังขารมาช่วยให้มันรู้รู้ตามธรรมชาติไปเลยรู้ที่เป็นธาสุรู้รู้ที่เป็นวิสังขารเป็นธรรมชาติรู้ไม่ต้องปรุงรู้。 ต้องเข้าใจ。 แต่ต้นก่อนว่าเราเราเป็นศูนย์มาไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยเราไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยแล้วก็ก็เลยไม่มีผู้เดินทางไปเอาอะไรไปเอาเองได้อะไรมีแล้วจะไปเอาไปถึงธงอะไร。 พี่หงที่คุยกับหยมาตลอดหลายเดือน。 สังเกตว่าหนูมีตัวตนอยู่ที่จะไปเอาอะไรที่จะไปถึงเป้าหมายที่จะอยู่งตั้งเอาไว้นั่นแหละคือตัวตนที่มันมีอยู่บางทีเราไม่รู้ตัววาตัวนี้ก่อนตัวนี้มันก็จะเหลือแค่ธรรมชาติสองอย่างและ。 คือธรรมชาติฝ่ายปรุงแต่งก็ไม่ปรแต่งซึ่งมันก็ทำหน้าที่ของมันแต่ละฝ่ายฝ่ายหนึ่งก็คงแตฝ่ายนึงก็ไม่ปรคือแ，ค，่，ร，ู้เฉยๆเป็นรู้，แ，ค。 ่นั้นเอง。 วาง้ตัวตัวตัวตัวตนที่จะที่จะไปเอาอะไรก่อน。 แล้วก็ก็เหลืออีกแค่สองอย่างและก็เหลือสองอย่างมันก็จบและสองอย่างสังขารกับพี่สังขารสังขารก็ทำงานของมันเราก็เห็นมันทำงานแค่นั้นเองเห็นเฉยๆเห็นตัวเราที่เห็นตัวเราที่ที่ผมคิดที่ทำนู่นทำนี่อยู。 ่ที่。 รู้สึกน่นรู้สึกนานอยู่หรือคิดนคิดนานอยู่ตัวเราแค่นั้นเองเห็นเห็นตัวเราก็เห็นตัวเรามันก็จะสงบมันเอง。 บาล。 ของเนี่ยไปนั่งคิดอยู่เลยการสังหารหมดเลยเพราะวามันเป็นของนิสัยคือวามันจะต้องเก็บเอาข้อมูลมาทำความเข้าใจข้างในที่ตัวเองให้มันรู้แจ้งพูดไม่เป็นไปเลยทำเข้าใจไปเลยเหมือนกับว่ากินอะไรกินไปเลยอินท้องไ。 ปเลย。 แต่เป็นสัตว์ประเภทหนึ่งคือควายกินหญ้ากินอะไรก็ไปแล้วยังไม่อิ่มท้องไปนอนกินเต็มท้องก่อนแล้วเอายออกมามีกระเพาะขยออกมาได้ออกมาแล้วมาอยู่นานกว่ากว่าอิ่มไปแล้วก็ไปเลย。 เมื่อวาน。 ไปเลยก็เลยร้องไห้เลยแต่หลายคนกลับไปสมกันแล้วก็บทวนเป็นมาทั้งหมดก็เป็นไป。 ไปดูอาหารหมดเลยเนี่ย。 เราเห็นพี่ไม่ได้เลยมันมัน。 ไม่ต้องทำไม่ต้องรู้ว่าทำอะไรแต่รู้ว่ามีสังหารมีสังขารไม่มี。 จริงๆแล้วทุกอย่างมันเหมือนเดิมเพียงแค่รู้สึกว่าจริงๆมันไม่มีเราแต่ทุกสิ่งที่ดูหรือรู้เห็นมันกับเกลยาที่จิตเราดูหรืออะไรหนูรู้สึกวามันเหมือนเหมือนเดิมเพียงแต่วามันเพิ่มความเข้าใจที่วามันไม่มีเราหนูก็ไม่รู้ว่าหน。 ูถูก。 เหมือนกับว่าก็ดีหนูบอกว่าพูดที่บอกว่าให้วางตัวที่รู้สึกว่ามีตัวเราก่อนแล้วเราก็เห็นว่าไอ้ตัวนี้มันทำงานจริงๆก่อนหนูมาหนูก็รู้สึกว่าหนูดูแบบนี้อยู่ว่าดูว่าตัวเรามันคิดมันทำอะไรเลยอ่ะแต่ว่าการดูอันนั้นหนูไม่ได้เฉลี่ยวหรือว่าย้อนมองเลยวามันดูจากควา。 มรู้สึกว่ามันมีตัวเราไม่รู้เข้าใจถูกไหม。 ไม่รู้แค่รู้สึกว่าจริงๆลืมไปหาตัวเราไม่มีอย่างนี้ดูรู้เห็นอะไรมันก็เหมือนเดิมแต่ว่าเหมือนลืมไปเราไม่มีแล้วเราทำอะไร，อ。 ยู่เนี่ย。 หรือเปล่า。 ก็ถูกเกือบหมดแล้วล่ะหรือหน่อยนึง。 คือตอนนี้。 มีความรู้สึกว่า。 ตอนนี้เราเข้าใจหมดแล้วอะไรก็แล้วก็จะไม่ต้องถูกต้องเลยแล้วก็แต่พอเข้าใจทั้งหมดแล้วเราเป็นทั้งหมดแล้วก็ตัวเราที่กำลังเป็นอะไรอยู่ไปเอาไอ้ตัวที่กำลังเป็นอะไรเป็นตัวเรา。 พูดมันไม่เข้าใจทั้งหมดเลยแล้วก็ติดก็เป็นด้วยแต่ภาพนิดเดียวคือ。 พอรู้เราเห็นเราเป็นยังไงแล้วมันก็เบาไกเบาใจเบาๆใจเบาสลับกันไปกับการหนักหนักอะไรเนี่ย。 เนี่ยกลับเอาไว้。 ทุกสภาวะที่ที่เป็นมีสภาวะที่เปลี่ยนไปที่เป็นเป็นตัวเรา。 เราไม่เห็นวามันเป็นสังขารเป็นที่ได้ที่ว่าในน้ำแต่ให้ธรรมชาติของลูกเหมือนกับท้องฟ้าหรือน้ำคนเป็นธรรมชาติกัน。 ไอ้ธรรมชาติของไอ้กูรู้มัน。 มันไม่มีอาการอะไรเลยแต่ไม่รู้แต่ว่ามีอาการอย่างนี้。 เอกกำลังมีอาการอย่างนี้มีสภาวะที่เข้าใจทำใครเป็นคนเข้าใจ。 เขาบอกว่าผู้เข้าใจเป็นสังขาร。 แค่นั้นแหละใจก็เป็นที่สำขารเลย。 เข้าใจยังเป็นสังขารเลย。 ระบบอผู้ที่กำลังเป็นเนี่ยที่ต้องเข้าใจด้วยแล้วก็ใจเป็นด้วย。 ผู้เข้าใจเข้าใจถูกนะไม่ใช่ถูกเข้าใจถูกเพียงแต่พลาดนิดเดียวเหมือนหลวงตาที่ให้ว่าจิพูดที่เข้าใจแล้วก็จิที่บอกว่ามีความรู้สึกว่าใจในกำลังเป็นเป็นยังไงก็ตามเป็นสภาว่าก็ตามทั้งสองอันทั้งจิตผู้ที่เข้าใจหรือว่าใจเข้าใจแล้วก็ผู้ที่กำลังเป็นสภาวะเข้าใจเล。 ยเกิดเป็นผู้มีเป็นสภาวะทั้งที่เข้าใจและเป็นสภาวะ。 บอกว่าเป็นอะไรเป็นสังขารกุแต่งหรือวาเป็นนกไฟฟ้าหรือวามันเป็นใจที่เป็นท้องฟ้าผู้ที่เข้าใจและผู้ที่，ใ，จ，เ，ป，็，น，ม，ั，น，เป，็，น，น，กหรือเป็น，ท，้。 องฟ้าเอา。 ทั้งตัวเราที่นั่งที่ทำอะไรอยู่นี่ก็เป็นสังขารหมดเลยทั้งหมดเลยไม่มีเลยไม่มีมีตไม่มีอะไรเลย。 ไอ้ตัวเราเนี่ยตัวเราทั้งตัวที่ถือใหม่ที่มีความรู้สึกและจิอารมณ์ทั้งตัวเราที่ถือใหม่เนี่ยที่กำลังเข้าใจแล้วก็ตัวเราเนี่ยที่มีสภาวะจิตใจกำลังเป็นยังไงเป็นนกหมดเลย。 เป็นสังหารปรแต่งทั้งหมดเลย。 ธรรมชาติของใจเนี่ยเปลี่ยนเหมือนท้องฟ้าที่่ว่างเปล่านะมันไม่มีหน้าที่มาคอยรู้สังขารผมแต่งนะมันเหมือนกับ。 มันกลายเป็นอีกโลกนึงเลยอ่ะใจมันเป็นความไม่มีอะไรเลย。 มันคนละโลกกับไอ้โลกของสังขารเลย。 เรายังมาคอยรู้ตัวเราตัวนี้ก็แสดงว่าก็ยังเป็นสังเลยตัวนี้เลยตอนนี้เลยสุดท้ายสุดท้ายถ้าหนูเข้าใจแล้วที่，ก，ำ，ลังคอย，ด，ู，ด，ู，เ，ร，า，เนี่ยแท้ก，็，ค。 ือ，สังขาร。 พี่ใส่เมื่อกี้ที่บอกว่าธรรมชาติของดูเนี่ยมันไม่มีหน้าที่บอกให้ดูนกของฟ้าไม่มีหน้าที่ค่อยดูนก。 มันเป็นธรรมชาตินกกระบินไปความรู้สึกไม่ลงก็มีขึ้นบ้านไปแต่มันไม่ทิ้งร่องรอยเลยในท้องฟ้า。 มันเหมือนไม่ความรู้สึกเหนียวอะไรสักอย่างพูดไม่ถูกเป็นไรอ่ะ。 อะไรก็ตามที่ปรากฏได้เป็นสังขารหมดเลยเป็นนกหมดเลยท้องฟ้าหมดเลยจะไม่ปรากฏเลยอะไรที่เปิดได้เป็นท้องนกใน，ท，้，อ，ง，ฟ，้าห，ม，ด，เ，ล，ยเป็นปลาที่，ไ，ป，ใน。 น้ำหมด。 สนใจเลยคิดอะไรไม่ได้เลยพูดอะไรไม่ได้ไปความไม่มีอะไรเลยรู้จกว่าเป็นใจที่มันไม่มีสงบจากสังขารมันว่างเปล่าแต่ความปรุงแต่งมันไม่มีหน้าที่ต้องทำอะไรเลยผู้ที่ทำหน้าที่เป็นสังหารทั้งหมดแค่นั้นไม่มีใครได้อะไรไม่เคยเป็นอะไรไม่มีใครไปเอาอะไรได้สังขาทั้งหม。 ดเลยกูจะไปเอาอะไรไปได้อะไรเป็นอะไรเป็นสังทั้งหมดเลย。 เล่นอยู่เนี่ยก็เป็นสังขารแค่รู้วามันดิ้นๆอยู่。 ใช่ทั้งหมดได้ได้กูจะไปเอาได้ไปรู้ไปเห็นพยายามทำความเข้าใจอะไรก็ตามมันเป็นสงหารเป็นนกที่มีต้องฟ้าทั้งหมดเลยไม่ใช่ฟ้ามีหน้าที่ค่อยรู้นกด้วยมันเป็นธรรมชาติคนละอย่างกันฟ้าเป็นเพียงแค่ความมีความสงบความสงัดความเปล่าไร้ตัวตนไร้การปรุงแต่งก็ไม่ต้องคอยรู。 ้ด้วยว่าท้องฟ้ามันรู้อะไรหรือเปล่า。 ปัญหาก็คือเราชอบสงสัยว่า。 ตอนนี้รู้มันรู้อะไรอยู่หรือเปล่า。 ไปมันนกกินฟ้าก็เรื่องมันแต่ละคือเป็นนก。 มันก็เหมือนกับว่าแล้วถ้าเกิดเราใช้ว่าหนูออกไปจากโรงตาแล้วอย่างนีแล้ว。 แล้วก็ใช้ชีวิตร้านลาไปเรื่อยๆก็ไม่ต้องไปสนใจอะไรอ่ะงงตรงนี้รู้ไปแล้วก็รู้อะไรนอะไรท้องฟ้า。 ก่อนไม่ออกจากลงตาไปแล้วก็ต้องรู้ว่าอะไรคือนกอะไรคือท้องฟ้าได้ไหมคะแบบนี้ได้ไหมเข้าใจต้องเข้าใจใจ。 เข้าใจด้วยใจไม่ได้ว่าจำออกไปนะ。 ยังหมอหมอขับรถไปใช่ไหมขับรถไปเนี่ยเอาหมอกุญแจรถไปไปขับรถขยับรถให้หน่อยหมอต้องจำไหมทำไมหมอหมอขับรถไปเลยเหรอ。 มันเป็นอยู่แล้ว。 ทำไมมันจะเป็นอ่ะหมอไม่ได้ขับรถเลยตอนนี้หมอไม่ได้นั่งอยู่ในรถแต่ทำไมหมอรู้ว่าหมอขับรถเป็นซ์。 แล้วทำไมคนถึงงงแล้วทำไมหนูถึงงงแล้วทำไมถึงวนมันเป็นเพราะอะไรถึงวนอ่ะไปเลย。 ตอนขก็ครั้งแรกต้องหาต่อไหมไม่เป็นเลยเพราะขับรถทิ้งเลยรถไม่เป็นเลย。 ไปขับรถไปแล้วเนี่ยมันเป็นจริงก็เป็นอยู่ในจิตมันต้องจำมันไปเลยแกไปขยับรถให้หน่อยขยับรถได้เลยบอกว่าต้องจำไหมก็เหมือนกับกี้ถ้าเป็นแล้วไม่ต้องจำ。 เพราะมันเป็นอยู่ในความรู้สึกว่า。 ใจเป็นท้องฟ้าก็แล้วกันความคิดความปรุงแต่งได้แสดงกิริยาการได้เป็นนกฟ้ากับนกไม่เกี่ยวกันแต่อยู่ด้วยกัน。 สารภาพตามตรงว่าหนูรู้สึกว่าหนูไม่เห็นจะค่อยเข้าใจนะคะเนี่ยค่ะหนูก็เลยถามว่าเวลาคนอื่นเขาเป็นแล้วก็เข้าใจอะไรหนู。 มันเราก็ไม่เห็นอยู่เฉยๆ。 ครับนิดนึงของอที่กี้หมอบอกว่าหมออเริ่มเข้าใจละของหมอที่หมอบอกว่าจริงๆเราก็ไม่มีตัวตนมาตั้งแต่แรกก็เลยส่งมากับตัวเองว่าจริงๆนะเรามีความเข้าใจทุกอย่างคล้ายเดิมเพียงแต่วามันระลึกได。 ้ว่า。 เราไม่มีตัวตนตั้งแต่แรกความเข้าใจตรงนี้แหละ。 ทำความเข้าใจอย่างนี้เข้าใจอยู่เรื่อยๆจนมันกลายเป็นไม่ต้องเป็นความจำแต่มันเป็นความจริง。 ไม่เข้าใจโดยถึงใจเข้าใจความเข้าใจมีหลายระดับที่หลวงตาเมตตาคือให้เข้าใจจนถึงใจที่พอหมอเข้าใจจนถึงใจแล้วเนี่ย。 ก็กลับไปทำความเพียรกลับไปทำจริงๆเข้าใจนะหน้าบัตรนาวเลยนะตอนนี้เลยแล้วก็ทำความเข้าใจอย่างนี้อยู่เรื่อยๆจนมันไม่มีความคาดเคลื่อนละเขามีความเคลื่อนมันก็เข้าใจไปเองถึงใจไปเองที่นี่พอถึงใจไปเองแล้วถามว่าถ้าถึงใจนะอย่างนั้นเนี่ยมันร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วม。 ันมีความคาดเคลื่อนอีกไหมครับก็ไม่มีแหละ。 แต่ว่าประเด็นที่ผ่านมา。 คือหมอโอเข้าใจตรงนี้。 ภาใต้ใต้ร่มโพธิ์ของของของหลวงตาเนี่ยเข้าใจออกไปหมอลองพิจารณาดูว่าเราออกไปแล้วเนี่ยพฤติกรรมที่ผ่านมาเราเราไปทำอะไรบ้าง。 เราก็งงงงเสร็จแล้วก็ถามคนนู้นคนนี้คนนั้นใช่ไหมแล้วเราทีนี้ก็เหมือนกับว่าครูที่สอนขับรถหมอโอเนี่ยมาเตอร์คือหลวงตาไม่กล้าถามวงตาไปถามคนอื่นซึ่งเขาอาจจะอีกทางหนึ่งหรืออธิบายทุกอย่างไม่เคลียร์ก็เลยกลายเป็นว่าทีนี้ก็กระบวนการกระบวนทัไ。 ปหมด。 เพราะฉะนั้นผมว่าที่หลวงตาท่านนั้นอยู่หลายครั้งก็คือว่าถ้าเข้าใจนะตรงนี้แล้วเนี่ยติดจจอแล้วก็ทำความเพียรไปเลยไม่ให้มีความคลาดเคลื่อนถ้ามีความคลาดเคลื่อนอย่างนั้นอีก。 แนะนำนะครับกรณีโอนเนี่ยโอกาสของตาตรงๆ。 ไม่อย่างนั้นสังเกตดูจะมีความคลาดเคลื่อนพอสมควรครับหลวงตาสัาสัญาช่วยเข้าใจ。 ตรงนี้เนี่ยเรื่องอนตาความตัวตนไม่มีไม่มีตัวตนตั้งแต่แรกเนี่ยช่วยเป็นอนสัญญาไปแล้วที่สุดแล้วก็ไปเป็นจริงที่ใจแรกต้องช่วยก่อนขับรถต้องช่วยสัญญาไปก่อนที่ไปไหนที่ไหนที่ไหนขับรถยังไงก็ต้องอาศัยสัญญาไปก่อนแล้วจะต้องขับรถเป็นสนใจแล้วแบบเดียวกันสัญญาก็ห。 ายไปเลยกลายเป็นจริงบอกว่าสัญญาที่ดับมิมานะความหลงว่ามีตัวตนมีตัวเรามีตัวตนของเรามันก็เลยดับไป。 เมื่อมันถึงใจจริงๆตอนนี้มันยังไม่ถึงแก่ใจจริงๆที่มันปล่อยวางจริงๆอ่ะต้องใช้อนสัญญาสัญญาอนตาบวกกับสัญญาสัญญามันต้องอาศัยก่อน้ว่าขับรถเป็นใหม่ๆที่ไม่ได้ไปเดือนอีกเขาไม่เป็นแล้ว。 เวลากติดจอดให้คนอื่นขากลับยังไงคะหลวงตาเขาเดินกลมแล้วกลับไปด้วยหรือว่าเขา。 เหมือนไม่หลวงตาทำงานไปด้วยแล้วพิจารณานอกพังแล้วก็คิดไปด้วยแบบนี้หรอเทียบกันการอะไรก็ใจสัญญาแต่ของเราที่พูดสัญญาไม่มีตัวตนมาแต่แรกที่เราทำแบบนี้เราก็ไม่ต้องไปสนใจอย่างอื่นว่าสติ。 สัญญาไม่ขาดก็ต้องมีสติมีสมาปัญญาอยู่ในนั้นตลอดเวลาแล้วเหมือน8ถึง86。 อ่ะเขาต้องเอาต้องเอาต้องเอาเลยเขาตรงที่สัญญาณเนี่ยถึงใจแล้วก็วางถึงใจตัวตนเราไม่มีไม่มีตัวตนแต่แรก。 จำได้หมดถึงสัญญาโดยแท้。 เสียอะไร。 บอกว่าจากประสบการณ์อะไรสัญญาจากประสบการณ์ตรงพัรีก็ได้ที่บอกพูดว่ามันมีจุดไหนที่เราโดนใจประโยคนี้แหละพิจารณาซ้้นึกถึงประโยคนี้แล้วก็คิดตามนึกภาพตามจะต้องใช้ปัญญามันก็เป็นปัญญาก็คื。 อคิด。 ใช่ไหมใช่ไม่มีเรา。 เราอยู่ไหนก็คิดสอนสอนสอนๆเหมือน。 สอนมาสอนแมว。 สอนสอนสสสอนสอนจนกระทั่งใจมันเนี่ย。 เชื่อแบบร้อยpercent。 มันก็จะความคลาดเคลื่อนมันก็ไม่ไม่เกิดแล้ว。 สอนซ้ำอย่าปล่อยให้。 ให้ความเข้าใจแต่มันจางหายไปกับเวลา。 คือในเมื่อเราเราเจอจุดที่เราคลิกแล้วเนี่ยเอาตรงนี้มาสอนตลอดเวลาสอนไปเรื่อยๆสอนไปเรื่อยๆมันไม่เชื่อก็ยังสอนไปเรื่อยๆแล้วสอนจนวันนึงเนี่ยประโยคนี้มันมันเริ่มเริ่มไม่โดนละหามุมใหม่ไปหาไปหาแง่มุมใหม่ๆมาสอนมันสอนมันจกวามันจ。 ะยอม。 ก็ต้องใช้ความเพียรกับอย่างนี้ไม่ท่าทางไม่ไม่รูปแบบแค่ความเข้าใจเหมือนความเข้าใจสู้กับความเคยชินเดิมกับความจำเก่าป，ร。 ะมาณนั้น。 สอนเด็กดื้อต้องคอยๆสสอนไปเรื่อยๆวันนึงมันก็จะยอมเชื่อเรา。 หลวงตาดีกว่าเหมือนกันไม่ค่อยตีกลับไปไม่ค่อยลอไม่ได้เลยสกลับไม่ค่อยตีกลับไปเป็นสังขารเป็นนกหรือเป็นป่าไปแล้วดีเป็นนกที่บได้เป็นที่ในน้ำไปแล้วไปเป็นสังขาแตไปแล้วไม่เป็นใจที่เป็นสังหารไม่เป็นแล้วมันเป็นเ。 ลยนะ。 ไปรับเนี่ยจดจอกมันอยู่เรื่อยๆไม่อดทิ้งเลยอ่ะสัญญาเนี่ย。 กระมันเลยสัญญาจนเป็นความจริงที่ใจปัญญามีปัญญาสามอย่างที่พัตรีว่าตอนนี้มันขั้นสุดญปัญญาคือปัญญาที่เกิดจากการฟังปแล้วก็ตามปัญญาเอาไปเนี่ยเอาไปบพิจารณาญาแล้วก็เอาไปเป็นสัญญาสัญญาก็เป็นอันนี้จากส。 ัญญา。 แล้วแต่ว่าจะอะไรที่บอกว่าเนี่ยที่หลวงปู่หลุยจะสารเราราบว่าเป็น。 ถ้าเป็นราคา่าจริตก็ใช้อสมกรรมฐานบกรรมฐานมานานสติเอาให้มากๆอันนี้ระดับดับราจริตจริตเมตตาที่ฟังสทำยังไงก็คือปัญญาตัวเองตรงไหนก็เอาไปเนี่ยตามปัญญาในการจดจ่อกับจดจ่อไปปัญญาของคนอื่นรู้แต่ปัญญาเราตรงนี้จดจ่อต้องปิ้งเราเลยไปถามคนถามคนเล。 ะหมด。 ใครจะไปรู้ว่าเราปตรงไหนล่ะ。 เรารู้ตัวเองก็ติดจจอดตรงนีเนี่ยตรงที่เราจะปิ้งมาเนี่ยเราฟังแล้วเราปิ้งมาไปกลับติดจจอดตรงนี้มันก็กินตามระยปัญญาแล้วก็ภาวนามยปัญญาคือมันลงแก่ใจมันถึงใจคือปล่อยวางจนถึงใจ。 สงสัยต้องไปทำ。 ณสัญญาการทำเนี่ยครับ。 การทำเนี่ย。 เมื่อกี้พอพอพอได้ยินสนทนาธรรมกันก็。 เหมือนกับตัวเองเป็นนึกภาพขึ้นมาในจิตอันนี้มันทำได้ไหมครับทำให้เรา。 ก็ให้เห็นอย่างนี้เป็นเรื่องแล้วก็บางทีถ้าถ้าเราไม่ถึงใจแล้วก็ไปดูyoutube。 ดูไปอย่างนี้ก็ได้ใช่ไหมครับคิดเอามาใช้มันทุกอย่างเลยเพื่อความปล่อยวางอะไรก็ตามที่เอามาใช้แล้วทำให้เรายึดมั่นมันผิด。 อาจจะต้องไปทำอย่างนี้ครับเพราะว่าตัวตนมันคงเยอะ。 ใช้นตรสัญญาช่วยเพราะว่าความเป็นตัวตนมันมีอยู่จริงแต่หมอไปตั้งว่ากมันตั้งผิดตั้งเป้าผิดตั้งเป้าทำลายผิดตัวตนมันมีเยอะเดี๋ยวผมจะต้องไปที่ไหนมาเพื่อทำลายความเป็นตัวตนเคยพูดอยู่เสมอว่ากลางวันยังไม่ได้กลัวผีเลยไปอยู่ตามที่ต่างๆพี่ไม่มาพี่ไม่มีตกกลางค。 ืนผีมาแล้วใครผีมันไม่เหมือนกันนะไม่เหมือนกันเนี่ยแล้วก็ตัวตนของผีมาตอนกลางคืน。 ตัวน้องพี่มาต้องคืนแล้วเหมือนกับบอกว่าเดี๋ยวจะต้องไปใช้ปัญญาทุกวิถีทางเอาเป็นอาวุธมากำจัดความเป็นตัวตนของผีให้ได้。 แต่แทนที่เราจะไปใช้ปัญญาใช้เครื่องมือทุกวิถีทางมากำจัดความเป็นตัวตนของผีเราต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ต้องมามาทำความเข้า，ใ。 จใหม่ว่า。 แล้วผีที่เราจะไปกำจัดมันตัวตนของมันเนี่ยหรือความเป็นตัวตนของเราเนี่ย。 วันนี้มาแต่แรกหรือเราคิดผมแต่งขึ้นมา。 ตัวตนของผีกับตัวตนของเราความเป็นตัวตนของเราเนี่ยมันเหมือนกันได้เลยวงตาเลยเปรียบเทียบว่ามันมีขึ้นมาเพราะเราปรุงแต่งขึ้นมาแต่เรากลับจะไปทำลายความปรุงแต่งขึ้นมาที่ว่าเป็นตัวตนแทนที่จะเรามีปัญญาพิจารณาความไม่มีตัวตนมีมาแต่แรกความรู้สึกมีตัวตนมาปรุงแ。 ต่งเป็นที่หลัง。 ปัญญาเข้าใจอย่างนี้ก่อนมาเกิดในพ่อแม่มีตัวเราเมื่อไหร่ไม่มีตัวตนของเรานะ。 แล้วก็ก็ธาตุกินของพ่อธานะของแม่สมกันแล้วแม่กินซพืกินกน้ำกินลงกินไปเลือดมันโตมากแล้วนะอีกที่จะรวมสมของเรานะเป็นน้ำรูปนะเกิดสังขารเกิดวิญ。 ญาณาดรู้。 สังขารคือการผสมกันติด。 แล้วก็วิญญาณปฏิสนที่วิญญาณธาดลูกเข้ามาผสมแล้วเกิดน้ำลูกให้น้ำลูกที่คิดปรแต่งได้มันเนี่ยมันมาที่หลังนะมันคิดแต่งอะไร，ไ。 ม่ได้เลย。 ต้องไปที่ไหนมาเพื่อทำลายความเป็นตัวตน。 ถ้าเราไม่มีปัญญาย้อนกลับมาความตัวตนมันมาจากไหนวะมันไม่มีมาแต่แรกเหมือนผีมันไม่มีแต่แรกแล้วกูขึ้นมาแล้วจะไปคิดทำลายตัวผีได้ไงก็ไม่มีตัวตนแต่แรกว่าแล้วไม่มีสังขารมีสังขารสังหารความปรุงได้มีสังขารเป็นจ่ายที่เป็นมีสังขารปรุงแต่งไม่ได้เลยแล้วก็เข้าไป。 นั้นเลยเรามีตัวตนแต่แรกเหมือนกับมีเหมือนกับกเขาพูดอย่างนี้เลย。 ที่。 ยาวงจรปฏิจักักษ์สมุทบาทก็。 ดูแค่ถึงน้ำลูกก็พอแหละ。 วิชางานดับความหลง。 ดับหัวกระบวนเลย。 ปฏิดับหัวกระบวนเลยวิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขาสังใจเกิดวิญญาณนามรูปจริริยตนสเวฒนาตปทานพบชาติทุกขวิชาดั，บ，ห，ม，ด，เ，ล，ย，ก，ั，บค，ว，า，มเป็นหลวง，พ，่。 อม，ีตัวตน。 ท่านดึงให้เนี่ยสัญญาเนี่ยสัญญาที่ทำลายมีมานะ。 สัญญามันทำลายที่ติที่เป็นวิชาติคือความเห็นผิด。 เห็นว่าไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตนก็เห็นผิดยืนยันเป็นตัวเป็นตนว่าเป็นของเที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยงก็ยืนยันว่าเป็นของเที่ยงร่างกายเป็นของเที่ยงที่ใจเป็นของเที่ยงเขาต้องให้ให้เห็นจากสัญญาคือเห็นว่าสัญญาร่างกายเป็นของไม่เที่ยงก็เป็นของไม่เที่ยงอย่างกลายเป็นของ。 ตัวตนเที่ยงเป็นของตัวตนเที่ยงการ。 สัญญาในมันทำลายความหลงว่าเป็นตัวตนเที่ยงไม่เอาการไม่ก็ได้ยอมรับเพราะว่าคนตายฟังเยอะแต่เที่ยงเที่ยงเที่ยงสัญญาเนี่ยมันเข้าถึงความไม่มีตัวตนเลยมันมีตัวตนตั้งแต่แรก。 มันจะเป็นสัญญาคนละตัวกันอันนี้จะสัญญากันสัญญา。 เพราะว่าความมีมันมีขึ้นมาจากความไม่มีแล้วเราก็พิจารณาไปสิความมีตัวเราได้ก่อนมาก็ไม่มีแล้วก็มีมาตัวเราแล้วก็ตัวเราก็สุดท้ายก็เป็นไงก็ดับกลับขึ้นไปสู่ความไม่มีใจก็เหมือนกันก่อนที่มีความรู้สึกอารมณ์ขึ้นมาเนี่ยมันก็เกิดขึ้นมาจากความไม่มีแล้วดับกลับไ。 ปไหนกว่าไม่มีไม่มีมันเป็นฐานใหญ่คืออนตอนตาคือความไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยมันเป็นฐานใหญ่。 แล้วร่างกายเราเนี่ยก็โผล่ขึ้นมาจากธรรมชาติที่ไม่มีตัวเราแต่แรกแล้วก็มีตัวตนของเราก็มาแล้วก็สุดท้ายก็ตายแตกหนักเน่าบุพังกับคือไปสู่ความไม่มีจิตใจที่เป็นความรู้สึกึกอารมณ์เนี่ยตอนนี้มันก็ไม่มีแล้วก็มีความรู้สึกนึกอารมณ์ขึ้นมาแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ค。 วามอะไรความไม่มีเราเห็นความไม่มีในความมีอย่างนี้สัญญาเห็นหน้าตาเห็นด้วยใจของเราแต่เราเนี่ยสัญญาณนำร่องไปก่อนแล้วก็เห็นจริงๆในใจของเราอ่ะความมีทั้งหมดมันเกิดมันเกิดขึ้นมาจากความไม่มีแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มียุ่งอะไรกับคว。 ามมี。 เมื่อไม่อยู่กับความมีเลยกลายเป็นใจที่เป็นความไม่มีก็แค่นี้เองนะเราก็เห็นอย่างนี้。 เรามันง่าย。 คือ。 สังเกตมันอยู่เงียบๆมันก็เห็นว่าความรู้สึกกคิดอารมณ์เนี่ยก็มีมันก็ไม่มีแล้วก็มีขึ้นมาก็มีไปไหนมีแต่ความไม่มีมันแต่แรกแล้วก็ดับกลับคืนไปสกว่าไม่มีแล้วก็มีขึ้นมาอีกมีความรู้สึกคิดอารมณ์ยังไงขึ้นมาแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีแล้วก็มีขึ้นมาจากความไ。 ม่มีแล้วก็ดับกลับคืนไปสไม่มีเป็นอย่างนี้ตลอดเวลาทั้งวัน。 อย่างนั้นนนก็เป็นใจที่ไม่มีไปเลยอย่างนั้นน่ะไอที่นี้ก็มีไปปล่อยมันความรู้สึกช่างมันนะเพราะว่ามันก็เกิดกับเกิดลดับอยู่ในความไม่มีใจก็เลยกลายเป็นความไม่มีไป。 ไม่มีตัวใจไม่มีตัวตนนะแล้วก็ปล่อยให้จิที่ปรุงแต่งที่เป็นสังขารความรู้สึกและคิดอารมณ์เนี่ยมันเกิดดับอยู่ในความไม่มี。 มันก็เลยกลายเป็นความรู้สึกคิดอารมณ์ที่มันเกิดเกิดระดับในทุกขนาดปัจจุบันไม่มีใครมากถึงบ้านเลยเพราะมันใจมันกลายเป็นความไม่มีและการเป็นใจที่ไม่มีตัวตนไม่มีสังขารและปล่อยสังขารมันเกิดดับอยู่ในสังขารเกิดอยู่ในใจที่เป็นสังขารที่เป็นความไม่มีอะไ。 รเลย。 ไม่ยึดเอาเวยไอ้ตัวสังขารเป็นตัวเราเป็นผู้เป็นผู้คิด。 แต่ว่าไอ้ตัวเราผู้คิดเนี่ยเป็นตัวเมเป็นตัวสังขาร。 แล้วเลยอันนี้ไปคน้นสังขารไปเป็นความไม่มีอะไรเลย。 ให้พสังขารไปเป็นกว่าไม่มี。 ภาษาสมมุติเรียกหัวใจหรือจิเดิมแท้ๆจิดั้งเดิมแท้เขาก็เรียก。 มันเห็นด้วยใจนะตอนแรกมันเป็นสัญญาก่อนแล้วเวลาเห็นเห็นจริงมันเห็นจริงด้วยใจความมีทั้งหมดมันเกิดขึ้นมาจา，ก，ความไม，่，ม，ี，แ，ล，้，ว，ดับกลับคืนไ，ป。 สู่ไม่มี。 ที่ว่าบอกว่าพระสารสมัยพุทธกาลที่จะจะไปถามปัญหาพุทธเจ้าอยู่ใต้ใต้คดีหรือได้พุทธเจ้าฝนตกลงมายังไม่รอให้ฝหายก่อนถามปัญหาพุทธเจ้าฝนตกกลงมาจากใจไปกระทบกับปืนน้ำข้างล่างแล้วเป็นตกน้ำขึ้นมาเต็มเลยเลยมองเห็นต่อน้ำเนี่ยมันเกิดขึ้นมาจากพื้นน้ำแล้วก็แตกดับ。 กลับไปสู่พื้นน้ำ。 ต่อน้ำเนี่ยจะไม่มีต่อน้ำแล้วมีต่อน้ำขึ้นมาแล้วต่อน้ำก็ดับกลับคืนไปสู่พื้นน้ำแล้วอยู่ๆก็ตน้ำน้ำแล้วก็ตน้ำระดับกลับคืนไปสู่พื้นืน้ำมันก็เหมือนในใจเราว่าเดิมความรู้สึกึคิดอารมณ์มันต่อน้ำเนี่ยมันก็มาจากไม่มีแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ไม่มีความไม่มีกับพื้น。 น้ำเนี่ยเหมือนกับน้ำและต่อน้ำก็เหมือนกับอาการของใจ。 ก็เป็นธรรมชาติอยู่คู่กันเนี่ย。 คืออาการของใจก็เกิดขึ้นมาจากใจ。 แล้วดับกลับไปสใจที่ไม่มีตัวตน。 แล้วก็มีอาการของใจเกิดขึ้นมาแล้วก็ดับกลับไปสใจที่ไม่มีตัวตนแค่นี้เองน้ำได้เลยน้ำเนี่ยเกิดขึ้นมาจากน้ำแล้วก็ดับกลับไปสู่พื้นน้ำธรรมชาติแท้จริงอ่ะที่ยิ่งใหญ่ก็คือพื้นน้ำหรือใจที่เป็นอวกาศแห่งจิเดิมแท้หรือจักรวาลเดิมที่เป็นเหมือนกับอวกาศจักรวา。 ล。 เด。 ิม。 ไม่มีตัวจ่ายไม่มีตัวตนมีอะไรเลยไม่สังขารอะไรเลย。 แต่เป็นอาการทั้งหมดเลยที่เกิดอันดับๆแต่ใจมันไม่เกิดไม่ดับด้วยเหมือนพื้นืน้ำอาการใจเหมือนต่อน้ำ。 ฝนตกน่ะ。 สิ้นความยึดมั่นหรือมั่นใจที่ไม่ยึดมั่นหรือบ้านบรรุผ่านไปเลยแล้วเป็นทุถามพุทธเจ้าเลยเดินกลับกุฏิเลย。 ตอนที่มันเห็นได้ใจในเขาเรียกว่าภาวนามาในปัญญายังไม่เห็นได้ใจมันก็อาศัยกินตามระยะปัญญาอาศัยการคิดพ，ิ，จ，า，ร，ณ，า，แ，ล，้，วก，็，อ，าศัยอนสัญ，ญ，า。 เข，้าช่วย。 หรือใครจะไปเอาอันนี้จังจะสัญญาก็แล้วแต่หรือจะใช้ภาพหรือจะใช้เมตตาก็แล้วแต่ของใครของมันหรือว่าจะใช้อนาคดับวิวิชาก็แล้วแต่ใช้กรรมฐานของใครของมันไปถามมั่วจะไปถามคนตายใครจะไปรู้ว่าเราลงอะไรกับตายตรงไหนอ่ะ。 อาจารย์หลวงตาพูดถึง。 อนาปนสติวิตกวิจารณ์มันคือสัาต้องเป็นสัญญาอื่นจะคิดมาก。 พี่จะไปเล่นไปลองแล้วไปคิดมากแล้วก็มันจะควรไปเรื่อยๆมันจะไม่ทันสังขารนะคือมันกลายเป็นหลงเข้าไปสู่สังหารตลอดเข้าไปในกระบวนการของสังหารตลอดมันจะไม่หลุดพ้นจากสังขารมันต้องพลิกลับได้เลยว่าเป็นอนาสัญญาเลยเป็นจ่ายที่ไม่อาจคงแต่งได้แล้วปล่อยสังขารมันเดิ。 นหน้ามันไปคือเราจะกลับด้านเลยอ่ะคือตอนนี้ผมเนี่ยเราเล่นอยู่。 เล่นอยู่ในสังขารเหมือนกับว่ารถขึ้นอยู่บนรถไฟความคิดที่เป็นความเร็วสูง。 เรากลับได้มันใหม่เราปล่อยเราลงมาจากรถไฟแล้วปล่อยรถไฟมันวิ่งไปเนี่ยยอมที่จะคิดไปหาเหตุผลไปอย่างนี้ไปอยู่ในกระบวนการกระบวนรถไฟความเร็วสูงที่สุดอยู่ในกระบวนรถไฟความคิดเป็นความเร็วสูงเลยหาวิธีคิดดิไปเร。 ื่อย。 ต้องตัดใจกระโดดลงจากรถเลย。 กระโดดลงจากรถแล้วปล่อยให้รถไฟความเร็วสูงมันวิ่งไปกระบวนแล้วกระบวนเหลเราไม่ขึ้นเลยการเป็นใจที่ไม่หาเพื่อนื่อนที่ได้แล้วปล่อยให้ความคิดปรแต่งเหมือนความเร็วของรถไฟรถไฟความเร็วสูงที่เป็นความคิดความคิดผมแต่งผ่านไปผ่านไปผ่านไปแต่ใจอ่ะไม่กระโดดขึ้นไปด้。 วยหัวใจไม่มีตัวใจไม่มีตัวตน。 เราจะยืนคุยอย่างนี้ก็ได้แล้วแต่ว่าใครจะถนัดตรงไหนอ่ะ。 ลงหน้าตาเหมือนกันสัญญาเหมือนกันเหมือนทำรถไฟเหมือนน่าจะเหมือนตอนที่ทำที่นะครับมันไม่ลงใจรู้สึกว่าตัวเองมีตัวตนอยู่ตลอดแล้วมันต้องสัญญานี่แหละ。 ผมรู้สึกว่าผมมีตัวตนตลอดเวลาและที่มีความรู้สึกว่าผมไม่มีตัวตนตลอดเวลาเนี่ยมันเป็นสังขารหรือมันเป็นมิสั，ง，ขารมัน，เ，ป，็，น，ต，ร，ง，นี้เลยอ่ะยั，ง。 ไงสังหาร。 เห็นนะคะเห็นนี่แหละ。 เห็นเลยตัวเองตลเลยเนี่ย。 คำว่าวางของหมอหยงคือหมอหยงพยายามพักใสไม่ให้มันเป็นพักใสมันไงว่าความคิดมันเกิดมาก็เราใสลองทำหลายหลายวิธีลองฟัง。 คืออะไรก็ตามที่มีความพยายามมีตัวตนของเราพยายามที่จะไปกระดูกกระอะไรทุกอย่างมันก็เป็นไปสังขารเห็นระหว่างลอไประหว่างอีก。 ไม่ต้องไปไปมีขเลสไปซ้อนกเลสอีกรอบนึงอย่างนี้อย่างนี้ก็ก็ก็เหมือนเป็นหหอย่างนั้นก็ว่าแล้วนะครับไปยุ่งกับมัน。 ก็เห็นมันลอไปก็ก็ไม่เป็นใหม่ก็เอาใหม่。 อยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆจนกระทั่งวันนึงเราก็ไม่ไม่ลอไม่ไผ่ไม่ลงกับมัน。 เป็นทางเดินนะพี่คิดว่าพี่บอกก็คือก็เคยทำแต่วามันไม่ถึงใจยังไง。 นใจแล้วจะเป็นยังไงตอบคำถามดีกว่า。 ถ้าถึงใจมันก็ต้องไม่ผิดนะเวลาไม่ให้。 ก็คือพี่หยง。 คุกคลีกันมานะครับคุณ้นเคยกันมาคือที่หมอวัดว่าจะมีตั้งธงไม่ว่าธงใหญ่ธงเล็กเนี่ยสังเกตดีๆนะพี่จะตั้งธงไว้เหมือนต้องไปต้องไปต้องไปให้ถึงตรงนี้แล้วมันจะได้อันนี้พอไปถึงขั้นก็จะได้อันนี้แล้วก็มาส่งให้บ้านหลวงตาหมายถึงทำสมถะถเลยเป็นจริตจนทุกวันนี้มันต。 ิดมาทุกวันนี้สังเกตดูที่พี่ถวายรายงานหลวงตาก็จะมีเมตตาถามที่ว่าเราจะได้อะไร。 มันไม่ถึงใจถึงใจว่าวจะได้อะไร。 มันมันก็อาจจะเป็นแบบ。 สังเกตดีๆแล้วดีๆแบบเหมือนกี่อยู่ดีๆยังไม่เป็นทำพูดอะไรเป็นชั่วชั่วโมงเลย。 ไม่ได้ตั้งธงอะไรมันเป็นตัวเองโดยธรรมชาติเมื่อเหตุปัจจัยมันพังพร้อมทุกอย่างก็เป็นไปเองโดยธรรมชาติไ，ม，่，ม，ี，ใ，ค，ร，ต，้，อง，ไ，ป，จ，ัดการอะไร，ก，ั。 บอะไรเลย。 ครับเดี๋ยวลองฟังมาโอดูนะฮะ。 ถือว่าอนเคราะห์。 ก็เพิ่งมาก็คิดเหมือนยงว่าเหมือนกันเราก็。 อยู่ที่บ้านหรืออะไรแล้วก็ทำเราไปเรื่อยๆ。 แต่พอมาตรงนี้รู้สึกว่าจริงๆแล้วเรามีทองอยู่จริงๆแต่เราไม่ได้สังเกต。 ยังก็มีธงว่าจะพิจารณาให้มันไม่มีตัวเราให้ได้ที่คิดตามเมื่อกี้มันก็สำรวจตัวเองแล้วก็สงสัยเราจะมีอันนี้จริงๆเพราะว่าทำไมเราถึงพิจารนาแล้วไม่เห็นได้เลยอ่ะ。 แสดงว่าเนี่ยกระทถงละเราพอฟังไปให้มันแล้วพรุ่งนี้จะเอาไปเพื่อใครเนี่ยไอ้ที่เราจะพิจารณาได้หรือไม่ได้。 จะพิจารณาไปเพื่อใครก็มันก็ใใครก็บอกว่าเราไม่มีแต่ใจเรามันดื้อเองมันอยากจะมีเราอ่ะมันไม่ยอมเอง。 ก็ถ้าหนูคิดว่าามันลงแต่ใจแต่คือมันไม่ได้ลงในทุกขนาดที่นะคะเพราะว่าเหมือนกับว่าเราก็มีความยึดอันเหนียวแน่น。 ถ้าลงแกใจจริงๆแล้วว่ามันก็จบไปเองโดยปยายไม่ต้องทำอะไรแล้วอ่ะ。 ทุกวันนี้ที่ดินอยู่ทำอยู่แล้วหรือว่าว่าทำถูกบ้างไม่ถูกบ้างอะไรยก็เพราะว่าเราอยากจะ。 มันก็เพราะว่าเรายังไม่ชื่อว่าเราไม่ยอมปล่อยว่าเราไม่มีจริงๆ。 อันนี้ก็เป็นความคิด。 ก็ยังต้องคอยสำรวจตัวเองก็ยังรู้สึกว่าก็เหมือนกับมีธงว่าไปพิจารณาให้มันลงแก่ใจ。 เวลาที่แบบทำอะไรมากๆเราคือรู้สึกว่าอดถูกกอ่ะทำแล้วมันถูกจัง。 รู้มากก็ถูกข์ก็อยากจะเป็นแบบน้องบมไม่ต้องอะไรมากเลย。 หยุดพูดแสวงหากระจกแสวงหากระจกทุกครั้ง。 มันก็ไม่ถูกข์ไม่ร้อนอะไร。 มีธรรมชาติให้ตาย。 ทำไม。 แต่พรไงก็เข้าใจแล้วว่าอย่าไป。 จบไม่เข้าใจมันจบไปมันจบบเข้าใจ。 ตายที่อะไรเลย。 กระจกทั้งหมดเลย。 ใหม่เข้าใจแล้ว。 มีความเข้าใจมันเราต้องมียังไม่ตายแต่อะไรที่มันียเบตัวเองเป็นผู้เดือดร้อนอยู่แล้วมันเป็นยังไงให้คนอื，่，น，ท，ุ，ก，เดือดร้อนแล้ว，แ，ค，่น。 ี้แหละ。 ไม่แตกเรามีหน้าที่ต้องหาเงินต้องเลี้ยงดูครอบครัวอะไรก็ทำไปสิ。 ใจมันเข้าใจแล้วค้นหาที่จะพยายามจะไปทำอะไรเป็นอะไรก็จบตัวตน。 โดยไม่มีตัวเราก็ไปดิ้นรนที่จะจะเป็นอะไรให้เป็นอะไรคืออะไรมันก็ไม่มีอีกนะ。 สังขารก็ทำงานไปใจก็ไม่สังขาดก็ทำงานไปใจก็ไม่สังขาดอยู่คู่กันอย่างนี้。 เป็นพูดกับหยุดคิดเราค้นหาแล้วเป็นไง。 หนูก็ไม่ได้ทำอะไรหนูก็นั่งฟังไปเฉยๆก็ไม่ได้สนใจด้วยว่าสจะรู้ใจ。 เริ่มทำและทำเกม。 ไม่รู้ว่าก็จะหลงระเริงก็ต้องไปพิจารณาสอน。 หนูแต่ใจจิต。 ตอนหลังก็เข้าใจด้วยใจมันต้องแก่ใจเองๆทุเราไม่ตามมันไปก็ไม่。 ปรุงแต่งอยู่ในหหน้า。 แต่เราไม่ลงไปตามมันไปแกล้งหรอกจะรู้อยู่แล้ว。 ไม่มีหลายก็มันก็หายเหนื่อยหายเหนื่อยหายทุกข์หายร้อนหายวุ่นวาย。 เห็นแบบนี้แล้วมันก็ทำไมให้มันถูก。 จะเอาจะเอาจะเอาลูกจะเอานี่จะเอาที่พานทุกเลยนะที่พานทุกเลยอ่ะเดี๋ยวนี้เลยเครียดเลยเอาเลยอย่างนี้เลยนะ。 ไม่มีอะไรหยุดหยุดค้นหาอยู่พยายามจะทำอะไรเป็นอะไรละคนก็สงบเลย。 ระบบจากความดิ้นลนบจากความตกแต่งก็ไม่มีความเล่าร้อนทุกขร้อนอะไรไม่เดือดร้อนเป็นไปไม่ต้องมานั่ง。 มีอะไร。 ก็ดูก็ดูหยุดกริยาจิก็หยุด。 ๆ。 ผิดหาผิดคือผิดๆไม่มีใครไปเอาอะไรเอาอะไรไปหาทำอย่างนี้ไปเรทำอะไรก็。 ไงว่าไงต้องทำนี้ไปเรื่อยๆไหม。 หนูไม่รู้ว่าหนูเข้าใจถูกหรือเปล่าแต่ว่าสำหรับหนูเองที่ไปกลับที่ศรีราชาครั้งสุดท้ายแล้วหลวงตาบอกว่ามันมันไม่ต้องอะไรเลยอ่ะรู้มีพระพุทธเจ้าก็มีหมาแมวก็มีเราก็มี。 หนูก็เลยเหมือนกับว่าใจมันก็เลยหยุดน่ะเล่นเพราะว่า。 อ้าวนี่มันเหมือนกับวามันจบที่จุดเดียวยังไงพูดไม่โทรหาเหมือนกับวามันไม่ต้องเหมือนกับวาผมรีหนูเลยไม่ได้คิดถึงเลยวันนี้ผ่านไม่วันนี้หนูเรื่องที่หลวงตาถามว่าเข้าใจไหม。 หมายความว่า。 ไม่งั้นหนูก็อยู่หนูไปเรก็。 ระโดน。 พูดเป็นธรรมหมดเลยจบในจุดเดียว。 พูดแบบนี้จบจบจุดเดียวจบลงที่ใจยอมใจดิแตกเหมือนกันพูดอย่างนี้แต่เหมือนกันไม่เอาอะไรเลยไม่เป็นอะไรเลยเลยอย่างเดียวเห，ม，ื，อนกันจบได้อะ，ไ。 รอะไรเลย。 มันอยู่ที่ดินรนอยู่ปรุงแต่งมันไม่มีไปเอาอะไรไม่เป็นอะไรมันหยุดแล้วในปัจจุบันแค่นี้เองก็จบลงในปัจจุบันอยู่ในปัจจุบันก็ก็เลยกมันก็เลยไม่ถูกบแต่ไม่มีใครไม่ได้อะไรแต่ไม่ได้เลยทั้งไม。 ่ได้。 คือมันจบลงในปัจจุบันไม่ได้อะไรไม่เป็นอะไรเลยแต่ว่าหยุดแล้วต่อเลยติดต่อจะไปเอาอะไรทุกเลยจะไม่เป็นไรทุกไปดูที่ที่แที่ว่าที่เขาบอกว่ากระดาษ。 ที่มันมา。 หัวน้ำผึ้งมาดูดิ。 เอกดาษที่เข้าไปซื้อซื้อขวดน้ำผึ้งแล้วก็กระดาษพานมาเดี๋ยว。 ไปหาเจอก่อนไหม。 ให้ให้มาดีกว่าใจ。 คำสอนของพระพุทธเจ้า。 มีคนถามพระพุทธเจ้าว่าปฏิบัติธรรมแล้วสุดท้ายเราจะได้อะไรพระพุทธเจ้าตอบว่าไม่ได้อะไรเลยถามต่อไปว่าถ้าเช่นนั้นท่านจะปฏิบัติไปเพื่ออะไรพระพุทธเจ้าทรงแย้มพระองค์กับว่า。 สถาคตสามารถบอกเธอถึงสิ่งที่หายไปนั้นคือความโกรธได้หายไปความหม่นหมองวิตกกังวลก็หายไปความเศร้าท้อแท้ก็หายไปความกังวลไม่สหาใจได้หายไปความเห็นแก่ตัวโทสะโมหะผร้ายทั้งสามก็หายไป。 วิชาคือความไม่รู้ที่ปิดกั้นปุชนทั้งหลายก็สูญสิ้นไป。 ไม่ถึงใจยกอ่ะ。 หนูจะไปเอาอะไร。 ตัดไปอย่างนี้แล้วมึงจะเอาอะไร。 มันเลยต้องยอม。 ยอมพระองค์เลยล่ะ。 มีคนถามพระพุทธเจ้าปฏิบัติธรรมแล้วสุดท้ายได้อะไรพระพุทธเจ้าตอบว่าไม่ได้อะไรเลยถามต่อไปว่าถ้าเช่นนั้นท่านจะปฏิบัไปเพื่ออะไรพระพุทธเจ้าทรงยพระโอดตรัสว่าจะคตสามารถบอกเธอถึงสิ่งที่หายไปนั่นคือความได้หายไปความม่นมองวิตกกังวลก็ห。 ายไป。 ความเศร้าท้อแท้ก็หายไปความกังวลไม่สบายใจได้หายไปความเห็นแก่ตัวโทรศัพท์โมพิร้ายทั้ง3。 ก็หายไปวิชาคือความไม่ที่ปกั้นประชาชนทั้งหลายก็สูสิ้นไป。 จะไปเอาอะไร。 มันผิดทางหมดเลย。 คิดว่าตัวเองหยุดแล้วนะครับอยูุ่ดแล้วจะถามหาถูกหาผิดทำไม。 ดินก็ทุกหมดขยับตัวนิดเดียวกับ。 ขยับที่จะจะไปเอาอะไรได้เป็นอะไรขยับดิ้นลนค้นหามันเป็นปัญหาทันที。 บรรทุกขยะที่ิดเดียวกับทุก。 ขยับคิดนิดเดียวจะไปเอาอะไรให้เป็นอะไรหาถูกหาผิดหาเหตุหาผลหาความพยายามจะเป็นอะไรให้ได้อะไรให้ถึงอะไรให้บรรลุนิพพานยเที่ยวทุกเลยเป็นปัญหาหมดเลยเป็นอุปทานไปพบเป็นชาติเป็นทุกขทันที。 พระเจ้าปัญหานั่นแหละมันเป็นสมุนไทยตัวใหญ่ที่แท้จริงปัญหาลงกับคำดิปัญหาไปหาอะไร。 หาทางปลทุกข์หาทางบรรลุธรรมเดียวที่ขยับจิตเป็นปัญหาเลยเป็นปัญหาเหตุเป็นสมุดไทยเกิดอุปทานอุปทานเหตุเ，ก，ิ，ด，พ，บ，พ，บ，เป็น，เหตุให้เก，ิ，ด。 ชา，ติมรณะ。 คือามันหยุดมันก็จะเป็นท้องฟ้าไปเองใช่ไหมครับมันคืออันเดียวกันเดียวกัน。 เพราะว่าท้องฟ้ามันดิไม่ได้ไงเพราะมันก็เลยกลายเป็นต้องฟ้าเพราะว่าต้องฟ้ามันไม่ได้แตไม่ได้ก็เป็นท้องฟ้าอัตโนมัติเพราะท้องฟ้ามันไม่ตรงแต่งแต่เราน่าจะไปทำให้พยายามไม่ไปทำให้ท้องฟ้าเนี่ยมันไม่ตรงแตมันทำไม่ได้แต่ในใจเราแต่งท้องฟ้าเลยฟ้ามันมันหยุดปรแต่。 งหรือไม่อาปรุงแต่งได้。 ความปรแต่งในปัจจุบันนี้。 เหรอ。 เดี๋ยวนี้นะต้องเดี๋ยวนี้เลย。 ใจเปรียบเหมือนท้องฟ้าที่ไม่อาจปรุงแต่งได้ขนาดปัจจุบันนี้สิ้นความปรแต่งจะไปเอาอะไรไปเป็นอะไรให้ถึงให้ได้ให้บรรลุอะไรให้เข้าใจเส้นความปรแต่งเป็นท้องฟ้าเลยเป็นธรรมชาติที่ไม่ปรแต่งได้เลยสังขา。 รเลย。 แต่ถ้าเราพยายามจะไปทำให้ถึงใจที่เป็นท้องฟ้าเป็นที่สังขารเป็นธรรมชาติซึ่งความปรุงแต่งมันยิ่งปรุงแต่งปรุงแต่งปรุงแต่，ง。 ปรุงแต่ง。 หมดโอกาสเป็นธรรมชาติที่ไม่คงแต่งแต่งให้ไปถึงความไม่ปรแต่งแต่งมันก็ต้องจะความไม่ปรแต่งต้องเลิก。 สังขารเลิกปรุงแต่งหรือไม่อาจปรแต่งได้เลยเป็นวิสังขารเป็นใจที่เป็นธรรมชาติกระทท้องฟ้าที่ความเปล่า。 เป็นใจที่ไม่มีอะไรไม่ใช่บอกเป็นความรู้สึกว่างนะคือไม่มีความทุกข์อะไรไม่มีความทุกข์ความเครียดความกังวลจะบอกว่าไอ้นั่นที่หายที่หายหายไปนั่นแหละคือไม่มีอันนั้นไม่ใช่ไม่ได้บอกว่าไปได้ความ。 ว่าง。 แต่นั่นแหละ。 ความปรแต่งเดี๋ยวนี้ปุบ。 สิ่งที่หายไปนั่นแหละคือใจ。 อะไรหายไปบ้างล่ะที่อ่านขเลหายไป。 ราคาโทรศัพท์ะโมหะความโลกวนหลหายไปความทุกข์เดือดร้อนเป็นปืนเป็นไฟหายไป。 เอาวิชาหายไป。 ความวิตกกังวลทั้งหมดหายไปหายไปหายไปเลยนะไม่ได้อะไรได้ความสงบได้ความว่างเปล่าได้ได้สภาวะอะไรจะหายไป。 สังขารเดี๋ยวนี้ว่าเดี๋ยวนี้พิสูจน์ได้เลยไม่ต้องไปก็ได้เนี่ยเดี๋ยวนี้。 เที่ยวก็ไปตามหาและหาตหาเหตุหาผลพทานไปหาเป็นปัญหาปัญหาเป็นอุปทานชาติสเลย。 คนที่หาแหละสังขารนี่แหละแหละ。 สังขารที่ทำที่มั่นคงนี่แหละคือองค์ทำเอกวิเวจริงการเป็นธรรมเป็นธรรมชาติที่ไม่คงแต่งมชาติไม่แตก็ไม่ทุก，ไ，ม，่，เ，ดือด，ร，้，อ，น，ไ，ม่วุ่นวายไม，่，ว。 ิต，กกังวล。 แต่ที่หายไปนันั้นได้ผมได้อะไรเลยไม่ใช่ผมได้อะไรเลยไม่ใช่นะหายไปเดี๋ยวนี้ก็ไม่เห็นเดือดร้อนเดี๋ยวนี้ไม่ต้องมานั่ง，ร。 ้องไหเลย。 นั้นเราะหัวเราะได้。 ทำไมไม่เห็นมันได้อะไรเห็นลองไห้อยู่。 มันพิสูจน์ได้เลยพุทธศาสนาเนี่ยสังขารนะความปรุงแต่งเลยเนี่ยจะไปเอาอะไรจะไปเป็นอะไรจะได้อะไรก็ได้หัวเราะ。 กลายเป็นความสุขที่ไม่มีความสุข์กับว่าคนลพิสูจน์ได้เลยจะศาสนาและเป็นของที่พิสูจน์ได้ครับเดี๋ยวนี้เลยทันที。 ไม่ได้อะไรหรอกผมวางหมดแล้วผมได้เลยผมว่าหมดแล้วถูกอย่างยังจะหาถูก。 ปัญหาอยู่เป็นปัญหาตรงนี้นั่นเลยปัญหากับคำนั้นเลยหาตันหาตันเลยเป็นปัญหาปัญหาจะเอาตัดเองวามันเป็นสมตัวใหญ่เป็นสาเหตุเลยที่ทำให้เกิดความทุกข์ประทานพบชาติทุกขปัญหาอุปทานชาติการเป็นว่ายตายเกิดขึ้นทุกวันตัวตนด้วยเลยต้องยอมไม่ได้เลยในใจไปเอา。 อะไร。 อะไรกัน。 อยู่ดีๆหาเรื่องทุกข์อยู่ดีๆหาเรื่องทุกข์。 ไม่มีก็ได้หรอกแม้แต่ความเข้าใจเลยจะถามเข้าใจแล้วเข้าใจแล้ว。 เข้าใจแล้วเข้าใจเป็นสาขาหรือสาขา。 เข้าใจแล้วก็แบกความเข้าใจไปเหรอ。 เข้าใจอะไรเลย。 ว่า。 ความเข้าใจพี่。 ตายเลย。 ไม่ได้อะไรเลยพูดจริงๆไม่ได้อะไรเลยจริงๆ。 มีแต่ความทุกข์ความเดือดร้อนมันหายไป。 แค่นั้นเองมีแต่ความทุกข์ความเดือดร้อนมันหายไปแค่นี้。