我一直在听您重听。您寄给我一些书让我阅读，还听了隆达（Luang Ta）通过Line发送给我的佛法开示。从六月到现在，我一直在修行。我的儿子刚在上周一还俗。我们母子俩一直按照惯常的方式修行，遵循着我的信仰。但我一直在寻找一位能教我禅修的导师。有位长辈亲戚，Luang Phra Luang Ajahn Sompoj 建议我一定要找到我的导师。我不明白为什么一定要找到，以及谁是我的导师。他说，找到了自然就知道了。我当时并没有太在意，只是按照佛陀的教诲，按照僧侣们的教导去做。直到今天，我已经61岁了，并没有证悟什么。直到有一天，Khun Ji 把书给了我，我才开始听闻。 我听到了隆达对别人的教导和指引，并与自己进行比较，有些内容是符合的，其实所有内容都是正确的。我虚心接受并修行。其中一个原因是我母亲病重，而我父亲已经去世了。他们都很长寿，父亲94岁，母亲那时也快90岁了。我加紧修行，其中一个原因也是希望自己能少些悲伤。我开始明白，一切事物真的没有实体。母亲病得很重，我明白作为孝顺的子女应该带她去治疗。她非常痛苦，直到她告诉我她受不了了。我带她回家。一个月后，儿子出家，让奶奶能看到袈裟。我尽一切努力让奶奶能够放下。我用隆达教导的佛法和母亲交流。 最后，母亲平静地离开了。在给孙子做了布施、吃了饭、吃了药之后，她就睡着了。我明白隆达的佛法帮助我减轻了痛苦，让我内心平静，不再迷茫，有力量处理母亲的后事，直到今天。我加紧修行，知道出生是可怕的，死亡并不可怕，如果我们已经准备好面对死亡。但现在，我认为我必须修行到极致，已经走上了正确的道路，就要走到尽头，彻底结束。 如果让我提问，我并没有什么特别的问题，就像隆达说的那样。它没有一个微小的实体，我不明白，它也没有一个实体，我能看到它在疼痛，但我明白它只是暂时聚合在一起的，它是一堆聚合体。我开始明白，这是真的，我看到了父亲、母亲，看到了我爱的人在我面前离去。我将是下一个。我开始明白“没有实体”是什么意思，它没有一个“我们”的实体。但是，要放下一切，放下我习惯性执着的东西并不容易，但我正在努力，因为我知道如果不放下，如果紧抓不放，就会痛苦。我正在努力消除痛苦。非常感恩。 痛苦不会消失，因为只要还有这个身体和心灵，色身就是牢笼。身体是无常的，一直在变化。会生病、疼痛、疲倦，会饿，吃了又要排泄。吃了又要喝水，大小便。一直都有痛苦，色身只有痛苦。如果我们不执着它，痛苦虽然存在，但心不会痛苦。 心一直在造作。这个也没有，有了又消失，又生起；那个也没有，有了又消失，又生起。它本来很平静，然后又造作起来；它本来很平静，从造作中平静，从纷扰中平静，从没有任何状态中平静，然后又造作起来，生起状态，生起念头，变得不平静，然后又消失，回到没有造作的平静中。在念头之前，没有那个念头；在情绪之前，没有那个情绪。然后，念头和情绪生起，状态生起，让我们烦恼，让我们痛苦，然后它又消失，回到什么都没有的状态，也就是从造作中平静，从纷扰中平静，从痛苦中平静。 我们身体里的“行”（sankhara）有两种，即身体的“行”和心的“行”。身体的“行”是无常的，心的“行”是感受和情绪，从“无”中生起，然后又消失，回到“无”，这是无常的本性，因此是苦的。身体的“行”和心的“行”都是“无我”（anatta），不是“我”，不是“我的实体”，不是恒常不变的“我的自性”。生起然后又消失，有了又没有，经历衰老、疾病和死亡，回到地、水、火、风四大元素，回到自然的“知”（dhātu-ñāṇa），回到它们原本的状态。没有一个恒常不变的“我”在里面，没有一个坚实的核心。 我们看到身体是无常的，会经历衰老、疾病和死亡。我们说，祖父母、外祖父母、父母都已经去世了，我们说，母亲已经九十多岁了，都走了，看到了吗？最终，我们每个人，祖父母、外祖父母几乎都去世了，因为我们都老了。长大一点，父母去世了。我们的孩子长大一点，有了孙子，我们自己也去世了。我们的孙子长大一点，我们的孩子也去世了。就是这样一代一代地过去。问题是，没有一个恒常不变的实体。 说到身体的无常，每个人都能理解，都能思考。您说，您试图用“我”去放下，在死之前努力放下。在我们死之前，我们必须努力放下认为“我”、“我的”、“我的心”、“我的身体”的想法和感受。实际上，这是一种造作，它不是一个恒常不变的实体，就像我们的身体一样，它有实体，但它是一种造作，是一种认为“我”、“我的”、“我的身体”的想法和感受。当我们完全睡着的时候，认为“我”、“我的”的想法和感受就会消失，什么都没有了。我们和丈夫吵架，夫妻吵架，或者夫妻、子女、父母之间相爱，但当我们睡熟了，爱和恨都没有了，因为我们没有造作，没有去想。这个“我”、“我的”、“我的孩子”、“我的丈夫”、“我的父母”、“我的东西”，这些都只是一种造作。当我们醒来，我们又开始造作，并沉迷于这种造作的想法，认为它是真实的，但当我们睡熟了，它就不存在了，心里什么都没有。当我们醒来，我们又沉迷于这种造作的想法，认为它是真实的。 当我们看到身体和“行”都是无常的，就放下它们。看到心的造作，我们也知道它是无常的，即使它认为“我”、“我的”，它也只是一种造作。我们并没有把丈夫放在心里，没有把妻子放在心里，没有把子女、父母、兄弟姐妹放在心里。心里本来是空无一物的，甚至连“心”本身都不存在。没有什么东西能留在心里，但我们去想、去造作，沉迷于这种造作的想法，因此而痛苦。我们错误地认为“我”、“我的”，然后用“我”去执着它们，让我们自己痛苦。当我们明白了这一点，我们就要不断地回顾这种认识和理解。 每天睡觉前，放下身体的“行”，也就是维持生命的气息——呼吸。呼吸是身体的“行”，让身体能够存活。没有了呼吸，身体就会死亡、分解、腐烂、消失。让身体的“行”，也就是呼吸，自己生起、自己运作、自己熄灭。然后睡熟，或者死亡的时候，我们就看不到它了，感觉不到呼吸了。让它自己生起、自己熄灭，进进出出，这就是身体。不要去执着呼吸，不要去干涉它，让它自己运作，自己熄灭，这叫做放下身体。放下身体的“行”，也就是呼吸，呼气然后吸气，吸气然后呼气。长呼吸、短呼吸，都是无常的，看到它是无常的。放下它，让它自己生起、自己运作、自己生起、自己熄灭。没有人去执着它，没有人去干涉它，没有人去盯着它看。但要知道，身体是无常的，通过呼吸这个身体的“行”来看。 观心，不用去追逐它的状态，从我们的心里去感受它。心有各种各样的想法和造作，这些都是无常的。让它自己生起、自己熄灭，自己生起、自己熄灭。心就这样知道，无论是身体的“行”，也就是呼吸，还是心的“行”，也就是想法和造作，都是自己生起、自己运作、自己熄灭的。没有人去执着它们，没有人去享受它们，没有人去干涉它们。“知者”什么都没有，没有实体，没有形状，“知者”没有状态。心的造作不是“知者”，“知者”不是心的造作，因为“知者”是“非行”（visankhara），或者说是“知”的本质，没有实体，没有形状，没有具体的形态，不能思考，不能造作，就像宇宙自然的空性一样。 让身体的“行”和心的“行”慢慢地熄灭、熄灭、熄灭，然后睡着。死亡也是这样，放下身体的“行”和心的“行”。我们已经知道，在每一个当下，它生起了就要熄灭，生起了就要熄灭。我们的心接受这个事实，不断地接受。去感受它，了解它，这是我们心的工作。至于那个“知者”，它不会动摇，不会造作，不会表现出任何状态，它从“行”中平静，从造作中平静。让身体的“行”，也就是呼吸，熄灭。让心的“行”，也就是感受、念头和情绪，熄灭。“知”或“心”的本质，没有实体，没有形状，没有具体的形态，不能思考，不能造作，不能表现出任何状态，就像宇宙自然的空性一样。它与宇宙自然的空性融为一体，其中有佛陀的“知”。宇宙自然的空性只有空性，没有“知”。但是“知”或“心”的本质，有佛陀的“知”，但它是空性的，与宇宙自然融为一体，因此变成了存在于宇宙自然空性中的“知”，也就是佛陀的“知”。 佛陀“知”什么？他觉悟到身体的“行”和心的“行”都是无常的（anicca），是苦的（dukkha），是无我的（anatta），不是“我”，不是“我的实体”，不是恒常不变的“我的自性”。结束了对它们的错误执着，这被称为“觉者”，是觉醒的人，从无明中觉醒，从漫长的沉睡中觉醒，也就是从迷失中觉醒，成为一个快乐的人，因为痛苦已经结束。这是佛陀的“知”，是觉悟者，是真正知道的人，是解脱的人，是觉醒的人，是永远快乐的人，是永恒的，是不朽的。 要练习。当我们熟练了，就不用等到睡觉，我们可以随时练习放下身体的“行”和心的“行”。没有人执着，没有人享受，心是空无一物的，从实体中平静，从造作中平静，从一切“行”中平静。平静不是一种平静的感觉，而是一种极度的平静，不是心的造作出来的平静，那是初级的平静。这种平静是从造作中平静，不能思考，不能造作，它本身就是平静的，而不是去让“行”平静，而是从“行”中平静。它不能被“行”所影响，它从实体中空无，从“行”中空无，因此是一种极度的快乐。任何生灭的东西，任何“行”，任何造作，都是苦的，因为它是无常的，因此是苦的。任何不能生灭，不能造作的东西，都是离苦的。放下一切造作，心就完全从造作中空无，而不是去错误地让造作慢慢地熄灭，让它静止，让它平静。而是要放下，去觉知，放下每一个当下的“行”，放下每一个念头，每一个状态，无论喜欢还是不喜欢，无论善还是不善，放下、放下、放下、放下。心就空无了，心空无了就没有人执着，没有人执着空无的心，放下空无的心，不去在意空无的心，不去执着空无的心，因此它是纯粹的空性。这叫做放下“行”和心，放下身体的“行”，放下心的“行”，找到不能被“行”影响的心。放下心对心的执着，放下“行”和“非行”，解脱痛苦。不是消除痛苦，而是解脱痛苦，因为身体的“行”和心的“行”，作为痛苦的本质，仍然存在。结束了执着，就解脱了痛苦。但身体的痛苦和心的各种状态，作为痛苦的本质，仍然存在。心不去想，就不会痛苦。 这就像每天晚上睡觉一样，回到不能被造作影响的“心”或“本心”。至于身体和心灵，它会思考，会造作，会表现出各种状态，都随它去吧，这是“行”的事情，与作为“知”的本质、不能被造作影响的“心”无关。放下它们，无论好的念头还是坏的念头，身体是生病、是健康、是衰老、是死亡，都放下它们。这与作为“知”的本质、空性、不能被造作影响、永恒的“心”无关。可以说，真正的“我们”就是“心”或“本心”，不能思考，不能造作。它与地、水、火、风四大元素结合，地元素是父亲的精子，水元素是母亲的卵子，从受精开始就结合在一起了。母亲吃植物、动物、地、水、火、风、空五大元素。在胎儿长大之前，“知”或者“本心”就进来了。它本来就是纯粹的“知”，没有实体，没有形状，什么都没有，不能思考，不能造作。但是，当它与父亲的精子、母亲的卵子、我们每天吃的食物结合在一起，母亲吃进去，我们通过脐带吸收血液和淋巴，吸收地、水、火、风、空五大元素，胎儿就长大了。“知”进来了，“知”没有实体，没有形状，它进来结合，最终形成了五蕴（khandha），也就是开始有了感受、念头和情绪。有了眼、耳、鼻、舌、身、意，有了感受、念头和情绪。在父母受精之后，才有了身体和感受、念头、情绪。纯粹的“知”，没有实体，没有形状，没有具体的形态，没有快乐，没有痛苦，没有黑暗，没有光明，没有清澈，没有悲伤。只有“知”，没有实体，不能思考，不能造作，不生不灭，什么都没有，只有“知”。 但由于我们还不明白，我们错误地执着，把五蕴，也就是造作，当成“我”、“我的”，把它们当成“我的东西”，到处乱认。当死亡的时候，这种错误的执着还没有消除，我们就会继续迷失，继续出生，继续经历爱、恨、痛苦和烦恼，因为在死之前，这种错误的执着还没有消除。但是，这种错误的执着可以在当下消除，解脱痛苦。没有人执着，就没有烦恼，没有痛苦，解脱痛苦。执着多，痛苦就多；执着少，痛苦就少；不执着，就解脱痛苦。修行就是这样。 关键在于是否有正念、定力和智慧，是否有耐心去放下，去看到事物的真相，然后放下。您明白如何练习了吗？我会怎样？我也会放下，放下喜欢和不喜欢。我从正念开始，如果正念具足，就像隆达说的那样，就会自动地、及时地阻止“行”走得太远。我及时地觉知到它们，然后继续这样做。就是这样，不要自己陷入“行”中，不要自己去思考、去造作。而是要看到，心的造作是从“无”中生起，然后又消失，回到“无”。它从“无”中生起，然后又消失，回到“无”。念头生起，然后又消失，回到念头之前的“无”，什么都没有。任何情绪，任何状态，在情绪和状态之前，都没有那个情绪和状态。情绪和状态生起，然后又消失，回到原本没有情绪和状态的状态。自然界就是这样。有的东西，是从无中生起，有了又消失，回到原本的无。即使是我们的身体也不例外，今天，在这个自然界中，没有一个有这个形状、这个名字的“我们”。然后，这个有这个形状、这个名字的“我们”又消失，回到无。我们来自于无，这个有这个形状、这个名字的“我们”，然后这个有这个形状、这个名字的“我们”又消失，回到无。心也是一样，感受、念头和各种情绪，都是从无中生起，然后又消失，回到无，一直如此。 就是这样，要安住于那个“无”，那个什么都不是的“无”。安住于那个什么都没有的“无”，放下一切生起然后又消失的东西，消失、消失。安住于那个什么都没有的“无”，然后任何东西生起，又消失，回到无。要熟练地这样做，不要迷失在念头中，不要迷失在心的造作中，不要迷失在情绪中。而是作为一个“知者”，看到念头和各种情绪是从无中生起，然后又消失，回到无。从无中生起，然后又消失，回到无。要安住于那个什么都没有的“无”，什么都不是，什么都没有。然后让一切“有”，从生起中生起，从熄灭中熄灭，也就是呼吸，这是身体的“行”，是“有”，是造作。它生起、熄灭，吸气然后呼气，呼气然后吸气，消失、消失。心有各种感受、念头和情绪，生起然后又消失，消失然后又消失。要永远安住于那个什么都没有的“无”。然后让“我们”，无论是呼吸，还是感受和情绪，在那个“无”中生起、熄灭。 但不要误解，试图用“我们”，也就是五蕴，去让它变成一个什么都没有的东西，也就是试图去熄灭念头、熄灭感受，让它空空的、静止的、平静的。这是非常错误的，是非常严重的错误。因为五蕴的本质是造作，名字已经说明了，造作。身体是造作，生命需要造作，它需要呼吸来维持生命。我们需要吃饭、喝水、呼吸、呼吸空气，每天吃几顿饭，需要不断地补充身体的“行”，让生命能够存活。如果我们去熄灭身体的“行”，生命就会结束。至于心灵，它的“行”就是念头、想法和造作。但很多人修行，试图去熄灭念头和造作，然后去熄灭生命的“行”，然后生命就真的会死亡、熄灭。但实际上，那些说自己能熄灭念头和造作的人，并没有真正做到。他们是把自己放在空性中思考，然后只看到空性，但看不到自己在空性中思考和造作，因此他们迷失了，永远无法熄灭自己的念头和造作，并且已经死了很久。 因为呼吸是身体的“行”，是维持生命的“行”，谁能熄灭呼吸呢？根本做不到。最多只能做到呼吸几乎不明显，也就是进入“想受灭尽定”（saññā-vedayita-nirodha），这是第八禅定，进入“想受灭尽定”，熄灭身体的“行”——呼吸，以及心的“行”——感受和想。它就不会造作起来。但即使是佛陀，曾经进入这种状态，也不能永远保持，必须回到正常状态。因此，没有人能永远熄灭它，只要还有生命。因此，那些修行者，试图去追逐、熄灭念头，让它静止、平静，这是非常错误的，违背了自然的，严重的迷失。我说“严重的迷失”，因为几乎百分之百的修行者都是这样做的，并且这样错误地教导和修行。 很多人来找我，有时坐两三辆面包车来，都是“空”的，但他们是把自己放在空的感觉中，但“我们”在空的感觉中思考和造作，却看不到，只看到“我们”，只看到空性，但看不到“我们”。所有来的人都是这样，只看到空性，但看不到“我们”。有个人，他坐在那里，对着电话，别人在听法，他对着电话。我问：“你在干什么？别人在听法，你却在打电话，打给谁？”他说：“打给我的学生，告诉他们，我现在来见老师了，正在和老师交谈。”这是重点。然后，第三个、第四个、第五个、第六个，都要小心。他说，他这样已经很多年了，都是空的，什么都不想。但打电话却不知道。那些修行的人，对他说：“你去跪在老师面前。”他不肯，跪在老师面前，好几个小时，像死人一样，一动不动。我问他：“你跪在那里想什么？”他说：“我想，我这么空，为什么老师要说我？”就说了一句，他想了一整天，就因为“打电话”这一句话。当我们说出来，他才看到，才意识到自己修行错了。他说，他看到了“行”的造作，他站起来争辩说：“我不相信，老师您可以看看，我心里什么都没有，连念头都没有，但心是空无的。”我们说：“你怎么做到的？这么空，怎么做到的？”他把念头放在脑子里，当他修行的时候，就用脑子去看身体，说：“心。”念头在脑子里，但脑子去看身体，说身体是空的，但念头在脑子里，所以他看不到。很多人都是这样，说念头在脑子里，脑子去看身体，修行观心，用脑子去看心，念头在脑子里，所以看不到自己的脑子，脑子只看到空性，念头在脑子里，脑子是空的，但脑子却不空，有念头，看不到念头。因此，他们把“我们”放在脑子外面，然后去看身体，看到脑子是空的，但那个在思考的人，那个在脑子外面的人，在看自己的脑子，他想什么都不知道，但那个看不到自己脑子的人，却一直在思考。很多人都是这样修行，很混乱。 另一个人说：“我已经空了，安住于当下，什么都没有。”我去看，空什么？安住于当下，什么都没有，安住于当下？空什么？一点也不空，心里都是丈夫。心里都是丈夫，什么都没有？什么都没有？当丈夫要吃什么的时候，说，这个没有营养，那个更有营养，什么都管，一直管，什么都管。哪里空了？一点也不空，都是丈夫。然后说，心是空无的，安住于当下，心里看不到丈夫。正好丈夫坐在后面，举手说：“老师，她百分之百都是为了我，什么都管。”你自己说的。 我们必须看到，我们身体和心灵的本性，有两种造作：身体的造作，身体的“行”是呼吸，这是最容易看到的，它是身体的“行”，如果呼吸停止了，身体就会死亡，生命就会结束。心有念头、想法，这些都是造作。如果念头不动，生命就会结束。生命没有结束，是因为身体的“行”还在，生命结束是因为心的“行”还在，也就是念头。当解脱身体的“行”和心的“行”的时候，解脱痛苦，是什么“行”？最根本的“行”就是念头，想法和造作。它造作生命。解脱身体的“行”和心的“行”，解脱痛苦。为什么解脱了“行”，就解脱了痛苦？因为“行”是苦的，佛陀说，“行”是无常的，是苦的，是无我的。“行”是苦的，佛陀说，只有“行”或者说只有苦生起，只有苦存在，只有苦熄灭。除了“行”或者说除了苦，也就是解脱了“行”，解脱了苦，就没有什么生起，没有什么存在，没有什么熄灭。除了“行”，也就是除了苦，解脱了苦，就是“行”，没有什么生起，没有什么存在，没有什么熄灭。 要解脱痛苦，只有一个方法，必须解脱“行”，解脱自己的念头。但不是去熄灭自己的念头，这是做不到的，因为这是生命。因为呼吸是身体的“行”，熄灭呼吸就会死。念头、想法和各种情绪，是生命的“行”，是心的“行”，我们去熄灭它，生命就会结束。我们只能熄灭对它们的错误执着，对念头和造作的错误执着，可以熄灭。看到什么，就对它产生愉悦的念头和造作；听到什么，就在心里产生念头和造作；看到什么，就在心里产生愉悦的念头和造作；对自己的工作产生愉悦的念头和造作，这些我们是可以熄灭的，如果我们有正念。 如果我们有正念，就可以熄灭对色、声、香、味、触、法、情绪和各种状态的错误执着和造作，也就是我们不把它们带到心里来造作爱和恨，这是念头和造作，愉悦。但如果我们正念不失，这些念头就无法熄灭，这是做不到的。我们可以简单地观察，比如，我们有觉知，念诵“Buddho, Buddho, Buddho”（佛陀），吸气“Buddho”，呼气“Buddho”，吸气“Buddho”，呼气“Buddho”，有些人吸气和呼气之间的间隔很长。但对于那些正念具足的人来说，吸气就是吸气，呼气就是呼气。用呼吸，觉知呼吸，作为安住的地方，以便觉知每一个念头和造作，不沉迷于念头。通过觉知，保持正念和正知，觉知呼吸，不干涉呼吸，然后看到那个呼吸的人，也就是“我们”，那个呼吸的人，它有念头和造作，一直都有。当我们有觉知，安住于呼吸，就不会迷失在念头和造作中。觉知从呼吸中出来，跟着念头走，就迷失在念头中了。觉知回来，对念头的迷失就消失了。但如果我们一直有觉知，吸气“Buddho”，呼气“Buddho”，吸气“Buddho”，呼气“Buddho”，或者那些喜欢愉悦的人，就念诵“Buddho”，不用配合呼吸，而是保持觉知，“Buddho, Buddho, Buddho, Buddho, Buddho, Buddho, Buddho, Buddho, Buddho, Buddho”，保持觉知。 不要失去对呼吸的觉知，或者不要失去对念诵“Buddho”的觉知，然后看到那个念诵“Buddho”的人，也就是“我们”，那个念诵“Buddho”的人，它会在心里不停地说，不停地想，即使我们有觉知，安住于念诵“Buddho”，或者安住于呼吸，但“我们”，作为五蕴，不会停止自己，感受和念头，它怎么会痛苦呢？它会在哪里做对、做错、做错、做对呢？这些是无法熄灭的。那个说话、抱怨的“自我”，是无法熄灭的，只能熄灭对它的愉悦、沉迷，对它的愉悦、沉迷的造作。沉迷于看到的东西，看到什么就对它产生念头和造作；沉迷于声音、气味、味道、触觉、颜色、情绪，这些是可以熄灭的，因为通常情况下，它会生起，对色、声、香、味、触、法的错误执着和造作会生起，但如果我们保持正念，安住于呼吸，“Buddho, Buddho, Buddho”，这些是可以熄灭的。但在心里，它不会停止，那个念诵“Buddho”的“我们”，那个呼吸的“我们”，它不会停止，它不会停止抱怨，它自言自语，自言自语。 有觉知，安住于呼吸，心里就像蜜蜂一样在自言自语。觉知不在，它就抱怨。只要正念不失，它就一直抱怨。或者很明显，很简单，说话，没有飘到寺庙外面，没有走神，没有发呆，什么都明白，听也明白，听到声音也明白，但ลองสังเกตดูถามถามได้เลยว่าข้างในไม่ไม่คิดอะไรเลยไม่เคยคิดอะไรเลยมีไหม。知道一切，一直在想，没有看到谁死了，看到了，知道了，但不执着于它。那个说话、抱怨的“自我”，随它去吧，随它去吧，放下它，看到它，但随它去，随它去，随它去，随它去，放下它，放下它。 实际上，您还在工作，但只是作为一种爱好，去帮忙教书，没有利益关系。我们还在履行我们的职责，还在分配时间去帮助社会，那是职责，我们做了，我们也要做这个，就必须分配时间，当我们在做那个工作的时候，尽量使用隆达的方法，也就是知道这是职责，就去做，就像隆达说的，就像母牛吃草，眼睛看着小牛，小牛不听话，跑到离母牛很远的地方，母牛就担心孩子的安全。她吃饱了，孩子也安全了，然后就做到了。现在，政府的工作与我们无关，但我们仍然快乐地做着。接下来会遇到的事情，就像普通人一样，就像隆达说的，会有问题出现，让我们思考和解决，但我们不会迷失，努力寻找，因为一开始，正念会时断时续。必须保持正念，必须有定力，必须静止，然后觉知，但不要一直想下去。您仍然在履行那个职责，并且认为会一直这样做，直到没有力气为止。 我原来想停止一切，专心做自己的佛法，修行，但现在看来，如果专注于这条道路，而不把自己的能力奉献给社会，似乎不太对。我会像隆达说的那样做。我尽量快点说，但实际上，想了很多，一直都有插话。一开始，我感到很烦，想去熄灭它，但它无法熄灭。我就一直听Line上的录音，必须跟着觉知，及时地觉知。以前不明白什么是及时地觉知，想象中就是不跑到前面去，不强迫，跟着它，不要让它跑得太远，紧紧地跟着它。一直在思考，但跟着它，不跑到前面去，不压迫它，这很累，很紧张。当练习到一定程度，就知道，哦，跟随心，跟随“知”，就是这样做的。我就慢慢地练习。然后我认为，我接下来要做的事情，就是履行作为老师的职责，继续教书，直到没有机会为止，也就是他们不再需要我们了，或者我们没有机会去做了。但在做其他事情的同时，也就是我的修行。沿着这条道路走，我不会默默地走，什么都不做，我仍然会奉献自己的能力给社会，也就是学生。感恩。 这似乎是对的，但没有击中目标，就像开枪没有击中靶心。虽然击中了纸，但没有击中靶心，没有击中黑色的靶心，与隆达刚才说的不同。请帮忙解释一下，朋友们，你们认真听了吗？您说，您似乎要去熄灭念头，但您似乎在努力去熄灭念头，看到那个在心里说话、抱怨的东西，然后说，要觉知它，不要对它做什么，不要干涉它，看到它，它说话、抱怨，但不要去，不要去熄灭它，只是觉知它，思考它，它是“行”，那个在心里说话、抱怨的东西，就是“行”，也就是一直存在的念头，它一直在说话、抱怨，无论我们是否有正念，无论我们是否及时地觉知，无论怎样，我们心里都会一直说话、抱怨。但您似乎在努力去熄灭它，不让它，让它平静，对吗？这里不需要，它必须思考，这是生命，我们无法去控制它，它必须一直思考、说话。但是，我们不去干涉它，不去纠缠它，只是觉知它，看到它，对吗？您明白朋友执着于熄灭念头的问题了吗？ 还没有什么，让其他人来解释，有细节。首先，我们要知道，我们没有，要设定正确的目标，要有正确的见地，我们没有，没有“我们”去涅槃，没有“我们”去寻找道路，没有“我们”必须这样做，没有“我们”必须那样做，或者“我们”必须做什么，因为我们没有。一切都是，我们没有，但我们看到、遇到的，是自然，它显现，它是“非行”，它一直是“非行”，它会思考，会造作，会表现，我们看到它，隆达用“知”和“放下”这个词，也就是看到它都是“行”，不对任何东西执着，不与任何东西纠缠。就是这样，但您从一开始做的步骤，似乎是努力保持正念，然后觉知，然后去放下念头，对吗？去放下念头，每次都觉知。这是不同的。 一开始说的没有“我们”，要觉悟到真的没有“我们”，从生活中看到的各种道理，直到今天，真的没有“我们”。但要彻底放下，走向彻底结束的道路，就是要用正念、定力和智慧，努力去做，但这是您自己的问题，不是只去做它，唯一的解脱之路，就像我们什么都不要了，不是的。仍然要履行职责，但不是那种有工资的、有束缚的职责，那是烦恼，那是束缚，就像契约一样，我做就像隆达说的，作为一种爱好，我不收钱，我不希望与他们有任何契约，这让我们的心不静，心散乱，过于在意职责。但现在，我们努力让自己像母牛一样，我们做一切，保持正念，就从这里开始，如果我们努力让自己像母牛一样，我们没有，只是看到，只是看到那个说话、抱怨我们努力让自己像母牛一样的“自我”，却看不到“自我”的语言，请允许我这样说，不用去看到，不喜欢，不是“我们”去看到。我们知道，接下来的方法会让我们做到这一点，这个方法会让我们解脱，一开始，就像刚才说的，没有“我们”。但无论如何，都必须有方法，有步骤，在思想中，必须知道，必须理解，才能接受。不是从不知道开始，然后去放下，但隆达说，无论知道还是不知道，都要放下一切。就像直接射中目标一样，也就是无论发生什么，无论有什么造作，就像鱼跳跃、挣扎，它要死了，它会怎样，都不要去管它，让它成为水，让它空，但不是那种空。但是，那是充满力量的空，那是佛陀的空，我们必须知道。 我正在谈论的是我接下来的生活，来这里和隆达交谈，就是关于我们的生活。即使在思想中，没有“我”是真的，真的没有“我”，一切都是假设的，但生活必须是正确的，要对社会有益，才会觉得剩下的生命有益于社会。就是这样，就像母牛一样，我不是强迫自己去做什么，而是它自己的运作，自己的方法，知道这不会束缚，可以更容易地放下，通过自己的工作或者“行”。这些话是否正确，隆达？ 今天，我们要观察到的更细微的东西是，当我们一个人安静地待着，没有去教书，也没有学生，在那个间隙，没有学生，一个人安静地待着，比如在家里，我们也可以安静地待着，比如在卧室，在卫生间，我们也可以一个人安静地待着。那时，我们要完全地放下，不要去想任何事情，不要试图去造作任何东西，不要去修行，甚至连念诵都没有。要完全地放下任何行为，完全地放下任何想法，让一切都放下。 在我们身体里，有两种东西会自己动，显现出来，然后又自己熄灭：一部分是身体，也就是呼吸，它显现出来，吸气、呼气，呼气、吸气，自己生起，然后又自己熄灭，吸气自己生起，然后又自己熄灭，不是“我们”去帮助呼吸。另一部分是心灵，也就是念头或者各种状态，自己生起，自己造作，然后又自己熄灭。没有“我们”去思考，没有“我们”去有意图、有目的、有计划或者努力去做什么，让它变成什么，甚至连念诵的“我们”都没有。 而是要放下、放下、放下，放下身体的“行”和心的“行”，身体的“行”就是呼吸，心的“行”就是念头。放下、放下、放下，全部放下。那个放下一切的人，甚至放下了“我们”这个有念头、有造作的“我”，甚至放下了那个努力放下的“我们”。那就什么都不剩了。 您自己会明白，不用问任何人。放下一切，甚至放下那个放下的“自己”，放下那个去看、去观察、去看到呼吸的“自己”，放下那个去看、去观察、去看到念头和造作的“自己”。放下甚至那个“观察者”、“看者”。放下甚至“我们”，也放下。放下甚至那个放下的“我们”，这非常困难，我还做不到，我理解，就像隆达说的。但这里没有行为，只有放下。如果困难，说明您还在努力，这就是问题所在。努力去放下，您说，您还在努力放下，努力去放下，我们去。但不是让它不来，但如果它有努力生起，我们就要放下它，因为它是一种“行”。还有念头，它很难，认为它很难的念头是什么？它也是。即使是认为它很容易的念头，它也是什么？它也是。没有什么东西是不需要放下的。 这就是我执着的地方，这里必须什么都没有，我也不需要去放下，必须什么都没有，为什么？修行就是放下，不是什么都不做，我们不是什么都不做，也就是没有任何努力去做什么。但放下就是修行，放下甚至修行。如果这样，就什么都不用做了，甚至修行也要放下，放下修行就是修行。如果我们不明白，有错误的见解，会觉得这像绕口令，像我在绕口令，反复说，颠倒词语。但实际上，如果从没有“我们”开始，就根本不需要去放下什么。我就是，我就是执着于这里。然后隆达，隆达，会插话，我们想不起来要说什么，这里卡住了，找不到卡住的地方，它消失了。 再解释一遍。没有“我们”，就没有人，没有什么需要放下，没有什么可以放下，没有东西说没有什么需要放下。当没有“我们”，正确地理解到没有“我们”，就不需要再去放下什么，没有什么可以放下。从一开始就没有“我们”，没有什么，没有“我们”可以放下。不需要放下的状态，就是放下。因为没有“我们”需要去放下什么，因为我们理解到，没有“我们”，没有“我们”需要去放下什么。如果是这样，我们放下一切事物，放下我们身外的一切事物，放下“我们”的存在，那个不需要放下任何东西的念头，就触及到心了，您已经放下一切了。您放下一切，与没有“我们”去执着任何东西一样，等于没有“我们”去与任何东西纠缠。无论它有什么，它会怎样，都随它去，随它去，只有“随它去”，因为没有“随它去”这个词，我们不需要去说、去教导，它是自然而然地“随它去”，也就是没有任何一个“我们”。无论它是好是坏，是善是恶，没有“我们”去参与其中，没有“我们”参与其中，就等于我们完全放下了。 不需要再做什么放下的动作。但如果我们努力放下，就等于我们没有放下。举个例子，孩子，隆达说，他长大了，让他自由。我们可以作为母亲，告诉他，不要去做坏事，不要违背戒律，要做好事，要思考、说话和行为善良，为自己和他人谋求利益，达到究竟解脱，这是每一位佛陀的教诲，身、口、意。过去做过的坏事，都放下。善行，思考、说话和行为善良，持戒、禅修，达到最高的境界。为自己清除烦恼，也就是放下，不把任何东西带到心里，让它痛苦，让它成为烦恼，让它成为心中的火。这三个方面是每一位佛陀的教诲。我们勤奋地教导他，告诉他。但他是否接受，他是否去做，是他的业力、福报和因缘。但我们说，我们已经说了，但他不做，我们已经说了，但他不做，我们因此而痛苦、烦恼，这等于我们没有放下。 隆达说，他长大了，我们教导他。他在隆达面前，他还不听，即使已经出家了。他很顽固，让他念经、祈祷，他也不肯，心很硬。隆达没有帮助任何人，即使是隆达的弟子，即使是孩子、弟弟、妹妹、亲戚，也没有帮助所有人。隆达让佛陀的教诲进入他的心里，当他听法的时候，心就会成为法。但他不肯，怎么办？不肯，我们就要放下，这就是放下，放下，放下，必须放下，要有舍心（upekkha），但不是没有慈悲心（metta），首先要有慈悲心。但我们慈悲了，教导了，建议了，让他发愿，每天早上、晚上都教导，无论是弟子还是亲戚，都一样教导，家庭也一样教导，一起教导。祈祷也帮助祈祷，每天都祈祷。慈悲每一天，每天都发送佛法，问答也发送到他的房间，无论是视频、音频、图片，还是佛法图片，无论是早上还是晚上，让他私下问答，让他通过Line问答，打开机会，全世界，进入卧室、卫生间、厕所。真的很努力，认真地去做，他不会不成功的，他一定会懂法、见法，每个人都可以。他真的无路可走了，就像把饭喂到他嘴里，他还不嚼、不吞，怎么办？放下。 对于心的状态也一样，放下念头和情绪。我们必须有舍心，放下它，但不是熄灭它，不去和它纠缠，然后我们说，我们放下了，我们放下了，为什么还要去和它纠缠，为什么不这样做，为什么不那样做，就等于一直在念叨孩子，一直抱怨，为什么孩子这样，为什么孩子那样，为什么孩子这样，为什么孩子那样。我们就没有放下，这说明我们还在关心。这叫做没有放下。 当老师说，我正在放下，我正在努力放下，这样等于没有放下，又陷进去了，又烦恼了。正在努力放下，这样等于没有放下。放下就是，随它去，随它去，放下它，放下它。放下在我们的心里，在我们的心里。不要执着于让状态变好，让心变好。就像孩子一样，无论它好还是不好，无论它有让我们喜欢还是不喜欢的状态，就像孩子一样。我们尽一切努力帮助它，把佛法教给它，喂给它，告诉它，告诉我们的心，不要和它纠缠，关心它。身体和心灵，就像孩子一样，我们必须在心里放下。但要保持慈悲心。 隆达说，教导、建议，来找老师，他已经出家、学习，跟随老师，他已经来了，我们就教导、告诉他，他是否接受，是他的事情。我们的职责，我们的职责是把饭喂到他嘴里，他不嚼、不吞，是他的事情。害怕他会痛苦，会像孩子、孙子、家人一样痛苦，最终会像自己的身体和心灵一样痛苦，希望它好，如果它不好，就和它一起痛苦，希望它平静，希望它静止，希望它平静，它不平静、不静止、不平静，我们就和它一起痛苦，就开始和它纠缠。无论它好还是不好，无论它平静还是不平静，无论它静止还是不静止，都随它去，随它去，不要和它纠缠。这就是觉知，不是和它纠缠，和它对抗，我们看到它，它存在，但随它去，它存在，就像孩子一样，不是我们看不到，我们看到他，我们关心他，我们的心和我们在一起，我们也看到它存在，孩子存在，我们慈悲他，不杀他，爱护他，供养他学习，抚养他长大，让他出家，出家后，带他来找老师，我们พามาครูบาอาจารย์ก็พามาแล้วอบรมอยู่นานมากแล้ว。然后就教导他，直到他死，或者我们死，但心里要有舍心。我们不知道什么是舍心，我们不选择，不知道什么是舍心。关于我们的身体，如果我们不知道什么是对孩子的舍心，我们就不理解什么是对身体的舍心，什么是对心的舍心，就像我们的孩子一样。我们不了解什么是舍心，我们就会和它纠缠，为什么它不平静，为什么它不好，为什么它不快乐，为什么它不轻松，为什么它不空，为什么它不解脱痛苦，为什么它这样，为什么它那样，我们会让它，帮助它解脱痛苦。结果我们自己没有解脱痛苦，因为我们去帮助它解脱痛苦。我们去帮助别人的身体和心灵解脱痛苦，我们自己就成了痛苦的人。 听法就不知道什么是关心。关心孩子，关心烦恼，现在，一秒钟都不知道，心里在关心。身体和心灵就像我们的孩子，如果我们去关心它，我们不舍弃它，就无法解脱痛苦。我们可以解脱痛苦，就是我们开始不和我们的身体和心灵纠缠。身体和心灵就像我们的孩子。如果我们能对它有舍心，让心里平静，平静，它就是孩子，就是孩子。心平静，心很平静，听从佛陀的教诲，它非常平静，坐禅，非常平静，我们非常喜欢，非常爱。它不听从佛陀的教诲，我们非常生气，非常生气。平静的心不是心，是心的状态。但如果我们的心去和那个平静的心纠缠。如果我们的心对那个心有舍心，舍心不是漠不关心，不做任何事情，做一切事情，但不会去纠缠、牵绊，看到、知道，无论是外在的，还是内在的，身体和心灵是怎样的，都按照实际情况去觉知，每一个当下，对那些事物有舍心，每一个当下，心不进去。心就烦恼，即使是静止、平静、空、轻松、平静的状态，也没有心去执着那些事物。没有人去执着那些事物。即使是静止、平静、空、轻松、快乐的心，当没有执着者，没有执着的实体，就没有，这叫做解脱痛苦，涅槃。 但涅槃不是去以心的状态为目标，今天，状态或者心灵必须有什么状态，必须快乐，那不是，那是感受，是五蕴。解脱痛苦是因为，无论心灵好还是不好，我们都对它有舍心。但不是放任它，不管它。我们慈悲它，把它带来听法。身体和心灵从曼谷来听法，因为我们对它有慈悲心。我们对它有慈悲心，然后我们必须理解，我们必须有舍心。我们慈悲身体和心灵，让它来听法。如果我们不慈悲它，不带它来听法，它就无法理解佛法，无法修行，它就会一直痛苦下去。就像养孩子，没有慈悲心，一开始就很糟糕，让我们痛苦。我们教导、抚养、供养他学习，无论是世间的还是佛法的，尽一切努力帮助他。慈悲。慈悲我们自己，带我们自己来听佛法，来修行，让它不走上邪路，不走上导致痛苦的道路，不让自己痛苦、烦恼，不让别人痛苦、烦恼。 这必须是第一步，下一步，心没有快乐、平静、舒适，这是第二步，也就是不制造痛苦、烦恼，做什么都没有，只有念头和造作，烦恼得头疼，纠缠得哭泣，流泪，只有痛苦，然后又是痛苦。我们带我们的身体和心灵来听法、修行，慈悲我们自己。心就因此而平静、安宁，但要保持舍心。空、广阔、空、轻松、舒适、静止、平静、光明，非常好。它成为一个好人，孩子也成为一个好人，就必须保持舍心。不是爱到死。当他一开始不好的时候，我们就讨厌他，我们不慈悲他，然后我们慈悲他，直到最后，直到他长大，供养他学习，带他去出家、学习，带他来找老师，慈悲。就去问隆布连沃波，我的老师，一位阿罗汉，圆寂了，有什么可以作为修行的指导。但我不想说这个词，因为很多人都是没有理解就舍弃，对牛、对马一样，漠不关心，看到、听到任何东西，父母、老师说什么，都像牛一样，听了很多次，牛也听到了，听到了，听到了，心慈悲。无论它好还是不好，无论它有什么念头和造作，无论它思考好还是不好，我们都觉知它，但我们帮助它不迷失。这就算是我们的慈悲了，帮助它不迷失，保持正念具足。 但当我们不迷失，不造作善与不善，也就是善、不善、中性的“行”，我们都不执着。它不迷失，但我们不允许它停止工作，五蕴有各种各样的心，善心、中性心、不善心，每一个当下。因为没有执着的实体，好也不执着，坏也不执着，善也不执着，恶也不执着，疑也不执着，惑也不执着，空也不执着，不空也不执着。不执着。没有实体。或者理解到，心没有实体，没有实体，就没有“我们”去执着任何东西，结束痛苦。当说，没有执着的东西，没有我们的实体。如果没有我们的实体，就没有“我们”会痛苦。这个世界上有各种各样的东西，但没有感觉有“我们”与任何东西有关系，没有快乐。身体和心灵有感受、情绪，有各种各样的东西，但没有感觉有“我们”与那些东西有关系，没有。或者说，终点，也就是执着的对象，没有，对那个对象的执着没有，自我的概念就没有。当有目标，有终点，有执着的对象，自我的概念就有。 在终点熄灭，在起点也熄灭，在终点熄灭执着的对象，也就是心对任何东西的执着，对任何东西的执着没有，自我的概念，作为“我们”、“我们的”、“我们的东西”就没有。因此，在终点，也就是对任何东西的执着，没有。在起点和终点都熄灭，一切痛苦就熄灭。自我的概念，不是心，不是错误。就像牛一样，来开车，它会看到人。制造出一种感觉，认为“我们”在房间里，然后看不到“我们”。各种各样的造作，看不到自己的造作，但认为。 ----- 翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；不要包含泰语，全部翻译为中文；原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成整段文章的形式，且保持语言通顺！ การ。 ฟังใหม่。 คุณเขส่งเป็นหนังสือให้อ่านค่ะแล้วก็ฟังทำจากหลวงตาจากlน。 ์ที่ส。 ่。 ง。 ไ。 ป。 ใ。 ห。 ้ค่ะ。 ตั้งแต่เดือนมิถุนายนจนถึงวันนี้。 ก็น้องปฏิบัตินะคะ。 ลูกชายเพิ่งศึกออกมาเมื่อวันจันทร์ที่แล้วนะคะ。 เราสองแม่ลูกที่ปฏิบัติธรรมก็ทำมาโดยปกติ。 ตามความศรัทธาของดิฉันแต่ว่าฉันจะได้ค้นหา。 ครูอาจารย์ที่จะสอนกรรมฐานดิฉันโดยมีหลวงพระหลวงอาจสมพจน์ซึ่งเป็นพระญาติผู้ใหญ่ท่านได้แนะนำดิฉันว่าฉันต้องไปหาครูอาจารย์ของดิฉันให้เจอฉันไม่เข้าใจว่าทำไมต้องหาให้เจอแล้วใครคือครูอาจารย์ของดิฉันท่านก็บอกหาแล้วเจอแล้วรู。 ้เอง。 ยงก็ไม่ได้ได้กังวลตรงนั้นหรอกค่ะฉันก็ทำตาม。 พระุทธเจ้าท่านส่งสอนที่พระจะสงฆ์ส่งสอนสั่งสอนให้ทำตามนั้นจนวันนี้อายุหกสิบเอ็ดแล้วค่ะก็ไม่ได้บรรลุทำอะไรมากมายจนวันที่คุณจิเขาเอาหนังสือไปให้จบสักที。 แล้วก็ได้ฟัง。 การสอนการชี้แนะที่หลวงตาสอนคนอื่นนะคะเปรียบเทียบตัวเองว่าบางเรื่องก็มันตรงแล้วก็ใช่แต่จริงๆทุกเรื่องมันก็ใช่หมดก็น้อมใจปฏิบัติด้วยเหตุปัจจัยข้อหนึ่งก็คือคุณแม่。 ป่วยหนัก。 คุณพ่อซึ่งสิ้นไปแล้วทั้งสองท่านอายุยืนมากคุณพ่อหกเก้าสิบสี่คุณแม่ก็กำลังจะสิ้นช่วงนั้นประมาณจะเก้าสิบอยู่แล้วค่ะ。 ก็เร่งที่จะปฏิบัติเพื่อจริงๆปัจจัยหนึ่งก็คืออยากจะทำให้ตัวเอง。 เศ้าส่งน้อยที่สุด。 ก็เริ่มเข้าใจค่ะว่าทุกอย่างมันไม่มีตัวตนจริงๆ。 คุณแม่เจ็บมากดิฉันเข้าใจลูกกตัญญูพาไปรักษาเจ็บปวดมากจนแม่บอกไม่ไหวแล้วฉันพากลับบ้าน1。 เดือนลูกชายบวชให้เพื่อให้คุณยายได้เห็นผ้าเหลืองฉันก็ทำทุกอย่างให้คุณยายได้。 ละ。 ปล่อยวางเรียนก็เอาธรรมะที่หลวงตาสอนให้ค่ะก็คุยกับแม่。 สุดท้ายแม่ก็จากไปเพื่อการสงบก็คือ。 ใส่บาตรพระหลานชาย。 รับประทานอาหารทานยาแล้วก็หลับไปสิ่งหนึ่งที่ฉันเข้าใจว่าธรรมะของตาช่วยเลี้ยงได้ก็คือ。 ทุกข์น้อยลงเข้าใจสงบ。 ไม่ไม่สม้าองมีกำลังที่จะทำ。 ของการที่จะลงศพมารดาด้วยสงบจนถึงวันนี้ค่ะก็เร่งที่จะปฏิบัติรู้ว่าการเกิดนั้นมันน่ากลัว。 การตายสิไม่น่ากลัวถ้าเราพร้อมที่จะตายแต่ตอนนี้เรียน。 คิดว่าจะต้องทำให้มันถึงที่สุด。 เดินเข้ามาในรในทางที่ถูกต้องแล้ว。 เดินมาต่อไปจนถึงที่สิ้นสุดแล้วก็จบสักทีเจ้าค่ะ。 ถ้าจะให้กินคำถามฉันก็ไม่ได้ถามว่าอะไรถามตามถึงตาบอกอดค่ะ。 มันไม่มีตัว。 เล็กๆไม่เข้าใจแล้วก็ไม่มีตัวอีกก็เจ็บมองก็เห็นแต่พอเข้าใจวามันเป็นแค่มันมารวมกันในชั่วขนาดหนึ่งมันเป็นกองของขันดิฉันก็เริ่มมองเห็นแล้วล่ะค่ะวามันจริงๆด้วยฉันเห็นพ่อฉันเห็นแม่ฉันเห็นผู้คนที่รักที่เขาจากไปต่อหน้าต。 ่อตา。 ดิฉันจะเป็นคนต่อไป。 ก็เลยเริ่มเข้าใจว่าให้ไม่มีตัวมันคืออะไรมันไม่มีตัวเราอ่ะ。 แต่การที่ฉันจะละทุกอย่างปล่อยวางสิ่งที่ยึดมาโดยชำนาญนั้นน่ะไม่ใช่เรื่องง่ายแต่ฉันก็พยายามค่ะเพราะที่ฉันรู้ว่าถ้าไม่ละ。 ถ้ากอดเขาไว้ยึดเข้าไว้มันเป็นทุกข์ฉันพยายามที่จะสิ้นทุกข์เจ้าค่ะ。 กราบขอบพระคุณเจ้าค่ะ。 ความทุกข์มันไม่สิ้นไปหรอกเพราะว่าตราใดยังมีร่างกายจิตใจอยู่เจ้าตสังขารเป็นคุก。 รังการร่างกายมันไม่เที่ยงปวนตลอดเวลา。 เจ็บเจ็บป่วยเดี๋ยวไข้เจ็บปวดเมื่อยเดี๋ยวไปหิวเดี๋ยวกินแล้วก็ต้องไปถ่ายทุกข์。 กินแล้วเดี๋ยวก็คงน้ำสาย。 ขายทุกข์หนักทุกเบา。 มีแต่ความทุกข์ตลอดเวลาสังขารมีแต่ความทุกข์。 หากเราไม่ยึดถือเขาความทุกข์มีอยู่แต่ใจไม่ทุกข์。 จิตใจปรุงแต่งของมันตลอดเวลานะ。 คนนี้ก็ไม่มีมีแล้วก็ดับก็ขึ้นไปถูกก็ไม่มีกว่านี้ก็ไม่มีมีแล้วก็ดับกับขึ้นไปถูกก็ไม่มี。 มันสงบอยู่ดีๆแล้วก็กับปรุงแต่งขึ้นมาสงบอยู่ดีๆสงบจากความปรุงแตกสงบจากความวุ่นวายสงบจากความไม่มีอาการใดๆ。 แล้วก็ปรุงแต่งขึ้นมา。 มีอาการขึ้นมามีความคิดขึ้นมา。 ทำให้ไม่สงบ。 แล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความสงบจากความสงแต่งความไม่มีอะไร。 ก่อนคิดก็ไม่มีความคิดนั้นก่อนมีอารมณ์ก็ไม่มีอารมณ์อย่างนั้น。 เดี๋ยวเสร็จแล้วก็มีความคิดมีอารมณ์อย่างนั้นขึ้นมามีอาการอย่างนั้นขึ้นมาทำให้เราต้องวุ่นวายไม่ต้องเป็นทุกข์และมันก็ดับกลับขึ้นไปสู่ความไม่มีอะไรเรียกความสงบสงบจากความสงแตกสงบจากความวุ่นวายออกจากความท。 ุกข์。 ธรรมชาติสังขารในร่างกายของเราก็มีอยู่สองอย่างที่แหละที่เป็นสังขารคือ。 ธรรมชาติของสังขารร่างกายของไม่เที่ยงธรรมชาติของจิตใจซึ่งเป็นความรู้สึกอารมณ์ที่ผมแตขึ้นมาจากความไม่ดีและดีขึ้นมาระดับไปสู่ความไม่มีมันเป็นธรรมชาติที่ไม่เที่ยงทำให้เป็นทุกข์。 ธรรมชาติทั้งสังขารกายและสังขารจิตเป็นอันัตาไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเรา。 ไม่ใช่ตัวตนของเราที่คงที่。 เกิดขึ้นแล้วก็ดับไฟมีแล้วให้ไปมีความแก่ความเกลียดความตายกลับไปสู่ธาตุดธาตุน้ำธัดลมธาตุไฟอากาศธาตุ。 กลับไปสู่ธารู้ตามธรรมชาติ。 ตามเดิมของเขา。 มีตัวตนของเราเราอยู่ในนั้นอ่ะ。 เป็นเที่ยงแท้เป็นแก่นก้อนไม่มีเลย。 ไอการที่เราจะเห็นร่างกายเป็นของไม่เที่ยงมีความแก่ความเจ็บความตายก็บอกว่าปู่ย่าตายย้าย。 พ่อแม่ก็ตายแล้วเราก็บอกว่าแม่เหลืออยู่เก้าสิบกว่าแล้วนะไปหมดแล้วเห็นไหม。 ที่สุดแล้ว。 ถึงตัวเราทุกคน。 ปู่ย่าตายายทุกคนก็แทบจะตายจากไปหมดแล้วเพราะเราก็อายุมากขึ้นกันแล้ว。 โตขึ้นมาหน่อยพ่อแม่ก็ตายจาก。 ลูกเราโตขึ้นมาหน่อยหลานมีหลานโตขึ้นมาหน่อยตัวเราก็ตายจาก。 หลานเราโตขึ้นมาหน่อยลูกเราก็ตายจาก。 มันก็เป็นไร่กันไปอย่างนี้。 ปัญหาความเป็นตัวตนที่เที่ยงแท้ไม่。 เมื่อพูดถึงความไม่เที่ยงของสังขารร่างกายเนี่ย。 ทุกคนพอที่จะเห็นได้พิจารณาตามได้。 สิ่งที่โยมบอกว่าพยายามที่จะเอาพยายามจะเอาตัวเราไปปล่อยวางให้ได้。 พยายามจะปล่อยวางให้ได้ก่อนที่เราจะตาย。 คนที่เราจะตายเราต้องพยายามปล่อยวางให้ได้ให้ความคิดความรู้สึกว่าเราเราตัวเราตัวตนของเราของเราของเรา。 ของเราใจของเรา。 คือจิตใจของเรา。 อันนี้้จริงมันเป็นความปรงแตง。 มันเป็นความปรุงแต่งมันไม่ใช่เป็นตัวเป็นตนอยู่เที่ยงแท้แน่นอนคที่เหมือนกับร่างกายของเรานั่นแหละก็เป็นของมีตัวตนของที่มันเป็นความปรุงแต่งเป็นความคิดความรู้สึกปรุงแต่งมาว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเราของเราใจของเราร่างกายขอ。 งเรา。 มันเป็นความปรุงแต่งเวลาหลับสนิทแล้ว。 ความคิดความรู้สึกที่ปรุงแต่งขึ้นมาว่าเป็นเราตัวเราของเรามันก็ดับหมดไม่มีไม่มีเหลืออยู่ในนั้นหรอก。 เราทะเลาะกับสามี。 ภรรยาทะเลาะกันหรือว่ารักกันตายจะคืนกินทั้งสามีภรรยาและลูกหลานพ่อแม่。 แต่เราหลับสนิทแต่ความรักความจังไม่มีอยู่ในนั้น。 อะไรเราไม่ได้ปรุงแต่ง。 ไม่ได้คิดปรุงแต่ง。 วันนี้คือตัวเรา。 เขาเป็นของของเราว。 ในคำว่าเราตัวเราของของเรานี่ลูกเรานี่สามีเรานี่พ่อแม่ของเรานี่ของของเรามันเป็นแค่ความปรุงแต่ง。 เมื่อเราตื่นมาแล้วก็ปรุงแต่งแล้วก็หลงไปกับความคิดปรุงแต่งว่าเป็นจริงจังเพราะหลับสนิทก็ไม่มี。 ไม่มีอยู่ในใจเลยหลับนี่ไปลืมไปหมดเลยว่านี่คือตัวเรานี่คือของของเรา。 ตื่นมาแล้ว。 เราก็หลงไปกับความคิดปรุงแต่ง。 เป็นจริงเป็นจัง。 เมื่อเราเห็นว่าทั้งร่างกายสถานตรงแสงไม่เที่ยงแล้วก็ปล่อยวางไป。 เห็นจิตที่มันคิดแต่ง。 เราก็เห็นวามันไม่เที่ยงแม้แต่มันจะคิดว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นของของเรา。 มันก็เป็นแค่ความปร่งแต่ง。 เราก็ไม่ได้ยึเอาสามีเข้าไปไว้ในใจไม่ได้ยเอาภรรยาไว้ในใจไม่ได้ยึดลูกพ่อแม่พี่น้องเอาไว้ในใจ。 ในใจมันเป็นธรรมชาติที่ว่างเปล่าไม่มีแม้แต่ตัวใจ。 มันจะไม่มีอะไรมาค้างอยู่ในใจได้งแต่ว่าเราไปคิดปรุงแสงลงไปกับความคิดปรุงแสงทำให้เป็นทุกข์。 หลงคิดปรุงแต่งว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราแล้วเอาตัวเราไปยึดเขา。 ความให้เราจะเป็นทุกข์。 เวลาเราเข้าใจอย่างนี้แล้วเนี่ยน้ำมันทบทวนความรู้ความเข้าใจอย่างนี้。 เวลาก่อนจะนอนหลับทุกวัน。 แล้วก็ปล่อยสังขารปรุงแสงร่างกายสิ่งที่ปรุงแตงร่างกายทำให้มีชีวิตอยู่ได้ก็คือลมหายใจเข้าออก。 ลมหายใจเข้าออกเป็นเครื่องปรุงแต่างกายทำในร่างกายมีชีวิตอยู่ได้สิ้นลมหายใจเข้าออกแล้วร่างกายก็ตายแตกดับน่าผูกพางสลายไป。 ก็ปล่อยให้สิ่งที่ผมแต่งกายคือสังขารคือลมหายใจเข้าออกแล้วเนี่ย。 วันเกิดเองกับเองเองดับเอง。 แล้วก็หลับสนิทหรือตอนตาย。 เราก็ไม่เห็นมันแล้วไม่รู้สึกว่าแล้วถึงลมหายใจเขาออกกัน。 ปล่อยให้มันเกิดเองดับเองเองดับเองก็น้ใจเขาออกคือกาย。 ไม่เข้าไปยึดถือในลมหายใจเข้าออกไม่เข้าไปแทรกแซงมันอย่างไร。 ปล่อยให้มันตัวเองกับเองเรียกว่าปล่อยวางกาย。 ไปวางกายที่ปรุงแต่งคือลมหายใจเข้าแล้วก็ลมหายใจออกลมหายใจออกแล้วก็ลมหายใจเข้า。 ลมหายใจยาว。 มันเป็นของไม่เที่ยงเห็นวามันเป็นของไม่เที่ยงกลายเป็นของไม่เที่ยง。 ปล่อยวางมาให้เกิดขึ้นเองกับเองเกิดเองกับเอง。 ไม่มีใครเข้าไปยึดถือมันไม่มีใครเข้าไปแทรกแซงมัน。 ไม่มีใครก็ต้องไปจ้องดูมัน。 แต่รับรู้รับทราบว่าร่างกาย。 เป็นของไม่เที่ยงก็ดูจากลมหายใจก็ออกที่เป็นเครื่องปรุงแต่งกาย。 ดูจิตเห็นจิตดูจิตไม่ต้องเป็นไล่ดูอาการมาหรอกมันรับรู้มันก็รับรู้รับทราบจากใจของเรานั่นแหละว่า。 จิที่มันมีความคิดตรงแส่งแสดงอาการต่างๆและมันเป็นของไม่เที่ยง。 ก็ปล่อยมันเกิดขึ้นเองดับเองเกิดเองดับเองเกิดเองดับเอง。 ใจมันก็รู้อยู่อย่างนั้นแหละก็ทั้งสังขารกายคือเราไม่ใช่เขาออกสังขารจิตความคิดปรแต่งนั้นเป็นสิ่งที่เ，ก，ิ，ด，เ，อ，ง，ก，ับเอ，งเองกับเอ，ง，เ。 อง，กับเอง。 ไม่มีใครเข้าไปยึดมั่นถือมั่นไม่มีใครเข้าไปเสวยไม่มีใครเข้าไปแทรกแซง。 เพื่อนผู้รู้ไม่มีอะไรเลย。 ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีตัวตนของผู้รู้ไม่มีอาการของผู้รู้。 จิคิดงแต่งไม่ใช่ผู้รู้ผู้รู้ไม่ใช่จิคิดปรแต่งเพราะผู้รู้มันเป็นวิสังขารหรือเป็น。 เป็นภาพารู้ที่ตัวตนไม่มี。 ไม่มีรูปร่างไม่มีรูปัณฑ์สฐานใดๆไม่อยากคิดไม่อยากปรุงแต่งใดๆได้。 มันเหมือนกับเป็นความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาล。 ปล่อยให้สังขารกายสังขารจิตมันค่อยๆดับไปดับไปดับไป。 แล้วก็หลับไป。 มันจะตายก็เป็นแบบนี้。 รับไปอยวางสังสังขารกายสังขารกิตติ。 เราก็รู้อยู่แล้วว่าทุกขนาดปัจจุบันแล้วก็เห็นวามันเกิดขึ้นแล้วก็ต้องดับไปเกิดขึ้นแล้วก็ต้องดับไป。 ใจเราก็ยอมรับตามความคิดจริงมันไปเรื่อยๆ。 รับรู้รับสาดมันอยู่อย่างนี้แกก่ใจของเรา。 ส่วนผู้รับรู้รับทราบให้เคลื่อนไหวไม่ปรแต่งอาจจะแสดงอาการใดๆเรียกว่าสงบจากสังขาร。 สงบจากความปรุงแต่ง。 ปล่อยให้สังขารกายคือลมหายใจก็ออกกันดับไป。 ปล่อยสังขารจิตคือความรู้สึกและคิดอารมณ์มัน。 ธรรมชาติของธาตุรู้หรือใจ。 เขาไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีรูปภาพณพื้นฐานใดไม่อาจคิดไม่อาจคงแสงไม่อยากแสดงอาการใดๆได้เป็นเหมือ，น，ค，ว，า，ม，ว，่，า，ง，เป，ล，่，าของธรรมช，า，ต。 ิจ，ักรวาล。 เขาก็ไปเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างเปล่าธรรมชาติจักรวาล。 ซึ่งมีความรู้แบบพุทธะ。 ธรรมชาติของความว่างเปล่าธรรมชาติจักรวาลได้แต่มีแต่ความว่างไม่มีความรู้。 แต่ถ้าารู้หรือใจที่เป็นธรู้เนี่ยหรือจิแท้ที่เป็นชาติรู้ก็มีความรู้แบบพึก。 แต่เขาเป็นความว่างเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติจากจักรวาล。 เลยกลายเป็นความรู้ที่อยู่ในความว่างในธรรมชาติในจักรวาลเป็นความรู้และพุทธะ。 พุทธรู้อะไรอ่ะก็รู้แจ้ง。 ว่าสังขารร่างกาย。 สังขารจิตใจแต่เป็นของแม่เที่ยงอันนี้จังเป็นทุกข์。 อนัตาไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรา。 สิ้นความหลงยึดมั่นคือมั่น。 เรียกว่าเป็นผู้รู้แจ้งเป็นผู้รู้ตื่นตื่นตื่นจากวิชาตื่นจากความหลับมานานมากหลายพบหลายชาติก็คือหลง。 ขึ้นจากความหลง。 เป็นผู้เบิกบาน。 เกดและความทุกข์แล้ว。 เป็นความรู้อย่างพุทธธเป็นผู้รู้แจ้ง。 เป็นผู้รู้จริงเป็นผู้รู้พ้น。 เป็นผู้ตื่นเป็นผู้เบิกบานตลอดกาล。 นิรันดยังเป็นอตะ。 ต้องฝึกนะ。 เมื่อเราฝชำนาญแล้วเราก็ไม่ต้องรอนอนหลับ。 เราสามารถที่จะฝึกได้ตลอดเวลาที่จะปล่อยวางทั้งสังขารการสังขารจิต。 ไม่มีกู้ยึดถือ。 ไม่มีผู้เสวย。 ใจมันก็ว่างเปล่า。 สงบจากตัวตนสงบจากความปรุงแต่ง。 ออกจากสังขารทั้งมวล。 สงบไม่ใช่เป็นความรู้สึกสงบ。 แต่มันเป็นความสงบอย่างยิ่ง。 ไม่ใช่ที่ก็ปรุงแต่งเป็นความสงบในการสมถะนั้นก็เป็นความสงบเบื้องต้น。 แต่ความสงบอันนี้คือความสงบจากความปรุงแต่ง。 ที่ไม่อาจปรคิดไม่อ่ะปรุงแต่งได้。 เป็นความสงบในตัวเขาเองโดยไม่ได้ไปทำให้สังขารเขาสงบ。 แต่เขาสงบจากสังขาร。 สงบพวกเขาไม่อาจสังขาได้。 เขาว่างเปล่าจากตัวตนว่างเปล่าจากสังขาร。 มันจึงเป็นความสุขอย่างยิ่ง。 สิ่งใดเกิดดับสิ่งใดเป็นสังขารสิ่งใดเป็นความปรุงแต่ง。 สิ่งนั้นย่อมเป็นทุกข์เพราะว่าไม่เที่ยงจำเป็นทุกข์。 สิ่งใดไม่อาจเกิดจากไม่อาจคงแต่งได้สิ่งนั้นพ้นจากคุก。 ปล่อยวางความสงแสงไปให้หมดสิทธิ์。 ใจก็จะว่างเปล่ากับความปรุงแต่งสิ้นเชิง。 ไม่ใช่ว่าไปหลงทำให้ความปรุงแต่งมันค่อยๆดับไปให้มันนิ่งให้มันเฉย。 แต่เพราะปล่อยวารู้เห็น。 ไปวางสังขารทุกขนาดตปัจจุบัน。 ปล่อยวางทุกคิดทุกอาการไม่ว่าจะถูกใจไม่ถูกใจไม่ว่าจะเป็นกุศลกุศลปล่อยวางปล่อยวางปล่อยวางไป่อยวาง。 ใจก็ว่างเปล่า。 ใจว่างเปล่าแล้วไม่มีใครยึดถือไม่มีใครยึดมั่นถือมั่นใจที่่ว่างเปล่า。 ปล่อยวางไม่ใส่ใจที่ว่างเปล่าไม่เคยคิดหรือมั่นใจที่ว่างเปล่า。 มันก็เลยเป็นความว่างเปล่าอย่างบริสุทธิ์。 เรียกว่าปล่อยวางทั้งสังขาร。 พบใจปล่อยวางสังขารการปล่อยวางสังขารจิตกับพบใจที่เป็นมิสังขารที่มีสังขารได้。 ปล่อยวางใจให้เข้าไปยึดใจปล่อยวางทั้งสังขารและสังขาร。 ผลทุกๆยึด。 พ้นทุกข์ไม่ใช่สิ้นทุกข์แต่พ้นทุกข์เพราะว่าสังขารกายสังขารจิตสภาพทุกข์โดยธรรมชาติของเขายังมีอยู่。 สิ้นยึดข้นทุกข์。 แต่ความทุกข์กายทุกสภาพอาการของใจซึ่งเป็นทุกทนายังมีอยู่。 ใจไม่คิดให้เป็นทุกข。 เรียกว่าฝนตก。 วันให้หลับสนิท。 กลับเข้าไปถึงึงใจหรือจิเดิมแท้ที่ไม่อาจแสงได้。 ส่วนกายร่างกายจิตใจมันจะคิดปรุงแต่งมันจะแสดงอาการอะไรกับช่างมันเถอะมันเป็นเรื่องของสังขารไปไม่เกี่ยวกับใจที่เป็นธร，ร，ม，ชาติรู้ที่ไม，่。 ปรแสงได้。 ปล่อยวางทิ้งไปจะคิดดีคิดชั่วร่างกายจะเจ็บจะป่วยจะไข้จะแตกจะดับจะตาย。 ว่อยวางมันไปมันไม่ได้เกี่ยวกับใจที่เป็นธาสรู้。 ซึ่งเป็นความว่างเปล่าความไม่อาจตรงแสงได้อย่างเป็นอมตะ。 เราแท้ๆอาจจะกล่าวได้ว่าเราแท้ๆนั่นแหละเป็นใจหรือติดตั้งเดิมมาแต่แท้ๆนั้น。 ที่ไม่อาจคิดไม่อจปรแต่งได้。 แล้วก็มาผสมกับธาตุดินน้ำลมไฟ。 คือธาตุดินก็คือสเปิมของพ่อ。 อาดน้ำก็ใครของแม่เริ่มผสมพันธุ์ตั้งแต่ผสมพันธุ์กันตั้งแต่ตอนนั้น。 แม่ก็กินข้าพืชซสัตว์กินถาน้ำถัดดไฟถัดลม。 อากาศธาตุเข้าไป。 ก่อนเลือกโตขึ้น。 ถ้ารู้นะหรือถ้าจิเดิมหรือถ้าใจได้แต่ก็เข้ามาผสม。 เขาเป็นของแท้ๆแต่เดิมเขานั่นแหละก็ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลย。 ไม่อาจคิดไม่อยากปรุงแต่งได้。 แต่พอมาสมกับ。 ขาดดินขาดน้ำที่เป็นส่วนของพ่อไข่ของแม่。 สัตว์ที่เรากินทุกวันทุกวัน。 แม่กินกันไปก่อนเราดูดเอาน้ำเลือดน้ำเหลืองออกจากดูดมาทางลบ。 กินถัดลมถัดไปกินอากาศก็ไปก็เลือดมันก็โตขึ้น。 ถรู้ก็เข้ามาถรู้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างเข้ามาผสมและจนเกิดเป็นขันห้าขึ้นมาคือเริ่มมีความรู้สึกกคิดอารมณ์ได้。 มีตาหูจมูกนิ้นไกยใจ。 มีความรู้สึกคิดอารมณ์ขึ้นมาในฐหน้าร่างกายและความรู้สึกอารมณ์มันจะมีที่หลังจากการผสมพันธุ์กันของพ่อของแม่เสร็จแล้ว。 ถ้ารู้แท้ๆๆนั้นน่ะ。 เป็นทรู้อันบริ่อยสุดทธิ์นั้นไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีรูปัณฑฐานใดๆไม่สุขไม่ทุกข์ไม่มืดไม่สว่างไม่โปร่งใสไม่เศร้ามอง。 มีแต่ความรู้ตัวตนไม่มีไม่อาจคิดไม่อยากปรแปลงได้ไม่เกิดไม่ดับ。 ความไม่มีอะไรเลยมีแต่ความรู้อย่างเดียว。 แต่พาความที่เรายังไม่เข้าใจสักทีลงยึดหน้าลงยึดหนี้ไปเอาไอขันห้า。 ที่มันเป็นความปรุงแต่ง。 เอามาปรุงแต่งว่าเป็นเราเป็นตัวเราไปยึดเอามาเป็นของของเราไปมั่วไปทั่วหมด。 เวลาตายไร้ความหลงอยู่ึยังไม่ดับ。 แล้วก็ต้องไปหลงเกินหลงรักหลงช้างหลงทุกข์ยากลำบากต่อไปเพราะความหลงยังไม่ดับไปก่อนตาย。 แต่ความหลงนี่มันสามารถที่จะดับไปได้ในปัจจุบันนี้ยึดไปฝนทุกข์ไปเลย。 ไม่มีผู้ยึดก็ไม่มีกเลสไม่มีความทุกข์คนทุกข์。 ย็ดมากกว่าทุกข์มากย็ดน้อยกว่าทุกข์น้อยยึดก็คน้นทุกข์。 การประพฤติปฏิบัติก็มีอยู่แค่นี้แหละ。 อยู่ที่。 มีสติสมาธิปัญญาอดทน。 จะปล่อยวาง。 เห็นตามความเป็นจจริงและไป่อยวางไป。 เข้าใจแม่ว่าจะฝึกยังไง。 บจะยังไง。 ก็ต้องเวลา。 ทุกขของดิฉันฉันก็ปล่อยวางก็ปล่อยวางชอบไม่ชอบก็ปล่อยวาง。 ฉันเริ่มต้นที่สติอ่ะถ้าสติ。 รู้ตัวทั่วพร้อมโดยมาอัตโนมัติที่หลวงตาว่าก็ทัน。 ไม่ให้สังขารเตลิดไปไกล。 รู้ทันเขาค่ะแล้วก็ทำ。 คงทำต่อไปล่ะ。 นั่นแหละ。 อย่าลงไปสังขารซะเองอย่าลงไปคิดปรุงแต่งไปเอง。 แต่เห็นว่าคิดที่ผมแตเนี่ยมันเกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรแล้วก็ดับกับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรมันคิดผมแตขึ้นมานะมันคิดผมแต่งขึ้นมาจากความไม่มีอะไรแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรก็คิดก็ไม่ได้คิดแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ก่อนที่คิดก็ไม่มีอะไรไม่มีความคิดนั。 ้นก็มีอารมณ์มีอาการใดๆก็ไม่มีอารมณ์มีอาการอย่างนั้น。 มีอารมณ์มีอาการอย่างนั้นขึ้นมาแล้วก็ดับขึ้นไปสู่ความไม่มีอารมณ์ไม่มีอาการอย่างนั้นดังเดิม。 ธรรมชาติไม่มีอยู่แค่นี้แหละ。 สิ่งที่มีมันก็มีขึ้นมาจากความไม่มีมัน。 พี่มาแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีวันดังเดิม。 แม้แต่ร่างกายเราก็ไม่เว้นวันนี้ตัวเราในธรรมชาตินี้ก็ไม่มีตัวเราในธรรมชาตินี้ที่มีรูปร่างหน้าตาชื่อเสียงเรียงนามแบบนี้。 เสร็จแล้วตัวเราที่มีรูปร่างหน้าตามีชื่อเสียงเรียงนามแบบนี้ก็ดับกลับขึ้นไปสู่ความไม่มี。 เราก็มาจากความไม่มีตัวเราที่รูปร่างหน้าตราชื่อเสียงเรียนามแบบนี้รูปร่างแบบนี้。 เสร็จแล้วเราที่มีรูปร่างหน้าตาแบบนี้ชื่อเสียนำแบบนี้ก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี。 ดีตใจก็เหมือนกันความรู้สึกถึงคิดอารมณ์ต่างๆก็เกิดขึ้นมาจากความไม่มีแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอยู่ตลอดเวลา。 นั่นแหละ。 ให้อยู่กับความไม่มีนั่นแหละอยู่กับความไม่มีไม่เป็นนั่นแหละ。 อยู่กับความไม่มีไม่เป็นอะไรเลยไม่มีอะไรเลย。 ปล่อยทุกอย่างที่มันมีขึ้นมาแล้วมันดับปล่อยหายไป。 ดับไปหายไป。 อยู่กับความไม่มีไม่เป็นนั่เดี๋ยวก็มีสิ่งใดขึ้นมาแล้วก็ดับกลับคืนไปสก็ไม่มี。 ฤตัสอย่างนี้ให้ชำนาญอย่าหลงความคิดไปอย่าหลงคิดตรงแสงไปอย่าหลอารมณ์。 แต่เป็นผู้รู้ผู้เห็นว่าความคิดและรมณ์การต่างๆนั้นเกิดขึ้นมาจากความไม่มีระดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี。 เกิดขึ้นมาจากความไม่มีระดับขึ้นไปสู่ความไม่มี。 ให้อยู่กับความไม่มีไม่เป็นนั่นแหละไม่เป็นอะไรเลยไม่มีอะไรเลย。 แล้วก็ปล่อยให้。 ความมีทั้งหมดเนี่ยมันเกิดเกิดจากเกิดจากดับของมันเองคือลมหายใจเข้าออกคือสิ่งที่ปรุงแต่งกายเป็นความมีมีความปรุงแต่ง。 แล้วมันก็เกิดเกิดดับๆหายใจเข้าแล้วก็ต้องหายใจออกหายใจออกแล้วก็ต้องหายใจเข้าทิ้งไป。 กลับไป。 จิตที่มีความรู้สึกคิดอารมณ์ต่างๆเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปหายไปแล้วก็ดับไปหายไปให้อยู่กับความไม่มีไม่เป็นตลอดกาล。 ก็ปล่อยให้。 ตัวเราเนี่ยทั้งลมหายใจก็ออกทั้งความรู้สึกอารมณ์มันเกิดดับดับของมันอยู่ในความไม่มีเป็น。 แต่ไม่ใช่ว่าเข้าใจผิด。 พยายามเอาตัวเราซึ่งเป็นขัน์ห้าไปทำให้มันเป็นสิ่งที่ไม่มีไม่เป็น。 คือพยายามดับความคิดดับอารมณ์ความรู้สึกให้มันว่างๆนิ่งๆเฉยๆ。 อันนี้จะเป็นเรื่องของผิดพลาดมหันนะเป็นความผิดพลาดมหัน。 เพราะธรรมชาติของขันห้ามันเป็นสิ่งผมแต่งชื่อก็บอกแล้วว่าผมแต่ง。 ร่างกายเป็นสิ่งปรุงแต่งเป็นชีวิตที่ต้องปรุงแต่งอยู่มันต้องมีลมหายใจเข้าออกปรุงแต่งกายให้มีชีวิตอยู่ได้。 ผมกินอาหารกินน้ำกินลมหายใจกินอากาศ。 กินถาดหินสาพสัตว์ทุกวันเราก็กินวันละหลายมื้อวาด。 บัต้องเติมเครื่องปรุงแต่งกายให้มีชีวิตอยู่ได้。 ถ้าเราไปดับเครื่องปรุงแต่งกายเสรแล้วชีวิตก็ต้องดับลง。 ส่วนจิตใจเนี่ยเครื่องปรุงแตงของมันก็คือความคิด。 ความคิดปรุงแต่ง。 แต่หลายคนปฏิบัติพยายามไปดับความคิดปรุงแต่งแล้วไปดับเครื่องปรุงแต่งชีวิตเสร็จแล้วชีวิตมันก็ต้องตายระดับได้จริงๆ。 แต่แท้จริงคนที่บอกว่าดับความคิดผมแตได้เขาไม่ได้ดับได้หรอก。 คือเขาเอาตัวเขาเองอ่ะไปคิดอยู่ในความว่าง。 แล้วก็ก็เห็นแต่ความว่างแต่เขาไม่เห็นตัวเองที่มันไปคิดปรุงแต่งอยู่ในความว่างมันก็เลยหลง。 ประดับความคิดปรุงแต่งของตัวเองตลอดกาลแล้วก็ตายนานแล้ว。 เพราะลมหายใจเป็นเครื่องปรุงแต่งกายเป็นเครื่องปรุงแต่งชีวิตให้มีชีวิตอยู่ได้ใครจะไปดับลมหายใจได้เลยืยังไม่ได้。 สูงสุดที่สุดที่ระดับได้。 จนความลมหายใจแทบจะไม่ปรากฏเลยนะก็คือเข้า。 สัญญาเวทยศนิโรธ。 ศาที่แปดและฐานจิตเข้าสัญญาวิทยุนิโรธ。 ดับเครื่องปรุงแต่งกายลมหายใจเข้าออก。 แล้วก็เครื่องปรุงแต่งจิตเสนาสัญญาสังขาร。 มันก็ไม่ปรแต่งขึ้นมาเลย。 แต่แม้แต่พุทธเจ้าก็เคยเข้าไปอยู่ในสภาวะนั้นก็ไม่สามารถจะอยู่ได้ตลอดไปก็ต้องออกไปอยู่ในสภาวะปกติ。 ถึงไม่มีใครดับไม่ได้ตลอดไปก็ยังมีชีวิตอยู่ดังนั้นคนที่ปฏิบัติผที่พยายามไปไล่ดับความคิด。 ให้มันนิ่งๆเฉยๆ。 นี่มันผิดพลาดประหในปฏิบัติผิดธรรมชาติอย่างร้ายกาจหลงอย่างรุนแรง。 เสียใจถึงว่าหลงอย่างรุนแรงจะพูดว่าหลงอย่างรุนแรงเพราะว่าผู้ปฏิบัติเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ในโลกนี้ปฏิบัติทำแบบนี้กัน。 แล้วก็สอนผิดปฏิบัติผิดกันแบบนี้。 หลายคนมาหาใจว่างบางทีเหมารถตู้มา23คัน。 ว่างทั้ง。 หมดเลย。 แต่มันเอาตัวนี้ไปอยู่ในความรู้สึกว่างแต่ตัวเรามันคิดปรุงแต่งอยู่ในความรู้สึกว่างแล้วก็ไม่เห็น。 เห็นแต่ตัวเราเห็นแต่ความว่างแต่ไม่เห็นตัวเรา。 ทุกคนที่มาทั้งหมดเลย。 เห็นแต่ความว่างแต่ไม่เห็นตัวเรา。 โยมเขาก็เลยพูดว่า。 องูสร้าง。 มานั่งต่อหน้าแล้วก็นั่งโทรศัพท์อยู่。 คนก็จะฟังทำแล้วก็นั่งเผหน้ากับโทรศัพท์อยู่。 เราก็ถาม。 ก็ไม่โทรจังเลยเขาจะฟังทำกันแล้วก็โทรศัพท์แล้วก็โทรศัพท์โทรไปไหน。 โทรไปบอกลูกศิษย์ตอนนี้มาพบอาจารย์แล้วกำลังนั่งคุยอยู่กับอาจารย์。 นี่สาระสำคัญ。 วันนี้เสร็จแล้วก็คนที่สามคนที่สี่คนที่ห้าคนที่หก。 นี่ระวัง。 แล้วบอกว่าว่าอย่างนี้มาร้านหลายปีมากแล้วหลายปีด้วยนะ。 ว่างหมดเลยไม่คิดว่าแต่งอะไรเลย。 แต่โทรศัพท์ผู้สร้างไม่รู้ตัวเลย。 คนที่นั่งปฏิบัติธรรมคนเขาก็เลยบอกว่าคุซ่า。 ลุกไปนอนจ่ายหน้าผาก。 ไม่ลุกเลย。 นอนขายหน้าผาก。 มากเลยหลายชั่วโมง。 ไม่รู้เหมือนคนตายเลยมันก็ดูกระดิเลย。 เราเลยถามว่านอนขายหน้าผากคิดอะไรอ่ะ。 ก็คิดว่าว่างขนาดนี้ทำไมมาว่าผม。 แล้วก็ว่ากี่ครั้งครั้งเดียว。 เขาว่าแค่นี้นะคิดเป็นวันเลยเนี่ยนะไม่พุ่ง。 แค่คำเดียวโทรศัพท์จะ。 พอเราพูดนกว่าจะได้เห็นบอกว่าจะได้รู้ตัวเองปฏิบัติผิด。 บอกว่าเห็น。 สิิติพุงแต่ง。 ลุกขึ้นมาแล้วก็มาเถียงเลย。 ไม่เชื่ออาจารย์ดูก็ได้อาจารย์ลองส่องดูก็ได้ภาในใจแม้แต่คิดอย่างนี้นะแต่ใจว่างเปล่า。 เราก็ทำได้ยังไง。 ขนาดนี้เปล่าทำยังไง。 เขาก็เอาความคิดไว้ในหัวเขา。 แล้วเวลาเขาปฏิบัติธรรมก็เอาหัวเขาเนี่ยมากดูในตัวเขาบอกว่าใจ。 ความคิดมันอยู่ในหัวแต่หัวกดูตัวมันก็ว่ากันในตัวเนี่ยแต่ความคิดอยู่บนหัวมันก็เลยไม่เห็น。 หลายคนก็เป็นอย่างนี้แล้วก็บอกว่าความคิดจะอยู่ในหัวเราหัวกไปดูตัวปฏิบัติแบบดูจิตเอาหัวเข้าไปดูจิตแล้วมันก็ความคิดในหัวมันก็เลยไม่เห็นหัวตัวเองหัวก็เห็นแต่ความว่าง。 คิดในหัว。 หัวตัวว่างแต่หัวมันไม่ว่างกับความคิดไม่เห็นความคิดเลยเห็นความคิด。 ก็เลยเอาตัวเราเนี่ยไปไว้นอกหัวแล้วก็ไปดูในตัวเรา。 ก็เห็นหัวว่างแต่ไอ้คนที่มันคิดมันอยู่ไอ้คนที่อยู่อยู่ไอ้คนที่นอกหัวเนี่ยที่มันเข้ามาดูหัวตัวเองตัวเองมันคิดอะไรมันคิดอะไรเลยแต่คนที่ไม่เห็นหัวตัวเองมันคิดอยู่นั่นแหละ。 ถ้าปฏิบัติกันแบบนี้หลายคนมั่ว。 อีกคนก็。 ว่างแล้วอยู่กับปัจจุบันไม่มีอะไรเลยจ๊ะ。 เรากระดู。 ว่างอะไรวะ。 อยู่กับปัจจุบันจริงๆไม่มีอะไรเลยอยู่กับปัจจุบัน。 ว่าอะไรวะ。 ไม่เห็นจะว่างเลยในใจมีแต่สามี。 ในใจมีแต่สามีหมดเลย。 ไม่มีเลยไม่มีไง。 เวลาสามีก็จะกินอะไรนะกินอันนี้ไม่มีไม่มีประโยชน์มีประโยชน์มากกว่าหมดเลยจะ。 กว่าตลอดเลยทุกอย่างเลยจัดการเขาหมดเลย。 ไหนว่างแล้วแบบนี้ไม่ว่าจากสามีเลย。 แล้วก็บอกว่าใจว่างเปล่าอยู่กับปัจจุบันใจว่างเปล่าไม่เห็นสามีเลยในใจ。 พอดีสามีก็มานั่งหลังเลย。 ยกมืออาจารย์。 แท้ร้อยpercentกับผมตลอดเลย。 อะไรบอกตัวเอง。 มันต้องเห็น。 ธรรมชาติของร่างกายจิตใจในตัวเราไม่มีธรรมชาติปรุงแต่งอยู่สองอย่างคือร่างกายปรุงแต่งปรุงแต่งกายเป็นลมหายใจ。 ที่มันเห็นง่ายดีที่สุดแล้วมันเป็นเครื่องปรุงแต่งกายถ้าลมหาใจขาดร่างกายก็ตายแตดับชีวิตระดับลง。 จิที่มันมีความคิดิดถึงของกรแต่งนี่แหละนะ。 ความคิดมันที่มันไม่กระเพื่อนไม่ไหวตัวชีวิตมันต้องดับลง。 ชีวิตไม่ดับก็เพราะว่าเครื่องปรุงแต่งกายมันยังมีอยู่ชีวิตมันดับลงว่าเครื่องปรุงแต่งจิตยังมีอยู่ความคิด。 เวลาสังขารในสังขากายสังขารจิตเวลาพ้นทุกอ่ะสังขารนี่แหละจากสังหารอะไรสังขารที่ที่สุดก็คือความคิดนี่แหละ。 คิดปรุงแสงนี่แหละมันปรุงแต่งชีวิต。 หลุดพ้นจากสังขารกายสังขารจิต。 พ้นจากทุกข์เหตุใดแล้วพ้นจากสังขารพ้นจากความคิดถึงพ้นทุกข์ก็เพราะว่าสังขารเป็นทุกข์ของพุทธเจ้าตะ。 สังขารมันเป็นอันนี้จังเป็นทุกขังเป็นอนัตา。 สังขารมันเป็นทุกข์พุทธเจ้าที่ตัดว่ามีแต่สังขารเท่านั้นหรือทุกข์เท่านั้นที่เกิดขึ้น。 ทุกขเท่านั้นที่ตั้งอยู่ทุกเท่านั้นที่ดับไป。 นอกจากสังขารหรือนอกจากทุกข์แล้ว。 คือพ้นจากสังขารพ้นจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่มีอะไรตั้งอยู่ไม่มีอะไรดับไปคือนอกจากสังขารก็คือนอกทุกขพ้นทุกก็，ค。 ือสังขาร。 ซึ่งไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่มีอะไรตั้งอยู่ไม่มีอะไรดับ。 จะพ้นทุกข์มีวิธีเดียวเท่านั้นต้องหลุดพ้นจากสังขารหลุดพ้นจากความคิดของตัวเอง。 แต่ไม่ใช่ไปดับความคิดของตัวเอง。 มันดับใได้เพราะเป็นชีวิต。 เพราะลมหายใจเป็นเครื่องปรุงแต่งกายดับลมหายใจก็ตายความคิดปรุงแต่งความคิดของทั้งหลายมันเป็นเครื่องปรุงแต่งชีวิตเครื่องปรุงแต่งจิตเราไปดับมันชีวิตระดับลง。 เราดับได้เฉพาะความหลงคิดมลลลินคิดคงแต่งไฟดับได้。 ลงหลมือเพแต่งอะไรไปทั้งวันดับได้นะดับได้。 เห็นอะไรก็มลเพลินคิดปรแต่งเขาไปได้ยินอะไรก็ก็มาคิดปรแต่งในใจเห็นอะไรก็มลินเอามาคิดปรแต่งในใจ。 ปรุงแต่งคิดปรุงแต่งเพอใจไปกับกิจการงานที่ตัวเองทำอยู่ในทุกขนาดปัจจุบันอันนี้เราสามารถดับได้ถ้าเรามีสติ。 มีสติอยู่เนี่ยระดับได้ความหลงเพลินคิดไปกับรูปรถจิเสียสัมผัสดสีทำอารมณ์อาการต่างๆได้คือเราไม่เอาเข้ามาคิดปรุงแต่งความรักความต่างภายในใจเป็นความคิดปรุงแต่งเพลินไปไม่มี。 แต่ขณะที่เราสติไม่ขาดเนี่ย。 ความคิดเหล่านั้นในระดับไม่ได้มันเป็นขหน้าดับไม่ได้。 วิธีเราสังเกตสังเกตง่ายๆเช่น。 เราได้มีความรู้สึกตัวอยู่คำบริการพุทธพุทธพุทธธพุทธพุทธธพุทธพุทธธหายใจเข้าพุดหายใจออกหายใจเข้าพูดหายตาไปบางคนช่องว่างหระหว่างหายใจเข้าหาใจออกตั้งเยอะแยะมากมายแล้ว。 แต่สำหรับคนที่เขามีสติสมบูรณ์บริบูรณ์ก็แก้หายใจลมใจก็ออกเขาก็ลงใจก็ออก。 เอาลมหายใจรู้ลมหายใจเข้าออกเป็นเครื่องอยู่เพื่อให้รู้จิที่คิดตรงแต่งทุกคิดแล้วไม่ลงไว้กับความคิด。 โดยใช้ความรู้สึกตัวเนี่ยให้มีสติสัมปชัญญะโดยมีความรู้สึกตัวอยู่กับลมหายใจเข้าลมหายใจออกไม่ไปยุ่งววาายไม่ไปแทรกใจลมหายใจเข้าออกแล้วก็เห็นผู้ที่หายใจเข้าหายใจออกนะคือตัวเรานี่แหละที่เป็นหน้าหายใจเข้าหายใจออกนั่นแหละมันมีความคิดปร。 แต่ง。 อยู่ตลอดเวลา。 เมื่อมีความรู้สึกตัวอยู่กับลมหายใจเข้าออกมันเลยไม่หลงไปกับความคิดของแสง。 ความรู้สึกตัวมันหลุดออกจากลมหาใจเขาออกมาไปกับความคิดแหละมันก็หลงคิดไปละคิดไปความรู้สึกตัวกลับคืนขึ้นมาความหลงคิดม，ั。 นก็ดับไป。 แต่ถ้าเรารู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลาว่าลมหายใจเข้าพูดุทธลมหายใจออกลมหายใจเข้าพูดุดลมหายใจออกโรหรือคนที่ชอบมเพลินมากๆก็บริการพุทธโดยไม่ต้องปลูกกับลมหาใจก็ให้ด้วยความรู้สึกตัวพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุทธพุด้วยความรู้สึ。 กตัว。 อย่าทิ้งความรู้สึกตัวอยู่กับลมหายใจก็ออกหรืออย่าทิ้งความรู้สึกตัวอยู่กับคบริการพุทธพุทธพุทธพุทธธแล้วก็เห็นผู้บริการพุทธโธเนี่ยตัวเราเนี่ยผู้บริการพุทธเนี่ยมันจะพูดไม่หยุดคิดไม่หยุดอยู่ในใจเนี่ยแม้แต่เรามีความรู้สึกตัวอยู่คการพุทธธหรืออยู่กับความ。 รู้สึกตัวอยู่กับเราไม่ใจคพูดแต่ตัวเราเนี่ย。 เป็นขันห้าเนี่ยไม่ตัวเราเป็นขันไม่หยุดตัวเองคนเดียวอ่ะ。 ความรู้สก็คิดแบบนี้มันจะทุกได้ยังไงวะมันจะเป็นคนตรงไหนจะถูกทำถูกทำผิดทำผิดทำถูกอะไรเกิดขึ้นอันนี้ระดับมันไม่ได้นะ。 ไอ้ตัวที่มันพูดมันบ่นซ้อนเนี่ย。 ระดับมันไม่ได้ระดับได้เฉพาะความเหมือนลอเพลินหลงมือลอเพลินที่ปรุงแต่งไป。 มลอเพแต่งไปกับเวลากระทบลูกก็เห็นลูกก็คิดแต่งกลับไปกับลูกกับเสียงี้ยกับกินกับรถกับสัมผัสเสียดสีกับทำอารมณ์อันนี้ระดับได้เพราะปกติมันขาดขึ้นมาความหลงปรุงแต่งไปกับลูกเสียงสัมผัสหลงปรุงแต่งไปมันดับได้แต่ถ้าเราปกติไม่ขาดได้ความมีความรู้สึกโอยู่กับหลม。 หาใจเข้าออกพุทธตัวพุทธพุธ。 กลับไม่ได้หรอกข้างในพูดไม่หยุด。 ไอ้ตัวเราผู้บริการตัวเราพูดหายใจมันพูดไม่หยุดมันบ่นไม่หยุดมันพูดอยู่คนเดียวหมดอยู่คนเดียวนั่นแหละ。 มีความรู้สึกตัวอยู่กับลมหายใจเข้าออกในใจก็อากาศปฏิบัติ。 บกินผึ้งอยู่ในคนเดียวในใจอ่ะ。 ความรู้สึกตัวไม่อยู่。 มันไม่ได้นะคนขี้บ่นเนี่ย。 ไม่ขาดขี้บ่น。 ขอให้สติได้ขาดก็บ่นอยู่ได้เนี่ย。 หรือเห็นชัดๆง่ายๆเลยเนี่ย。 ไม่ขาพูดแล้วก็ไม่ได้ลอยออกไปนอกวัดเลยนะ。 ไม่ได้เพินใจลอยตาลอยไปนอกรู้เรื่องหมดเลย。 ฟังก็รู้เรื่องกูก็ได้ยินเสียงฟังก็รู้เรื่องแต่ลองสังเกตดูถามถามได้เลยว่าข้างในไม่ไม่คิดอะไรเลยไม่เคยคิดอะไรเลยมีไหม。 รู้เรื่องหมดเลยนะคิดตลอดเลยไม่เห็นใครตายคนตายแล้ว。 เห็นมันรู้มันแล้วก็ไม่ติดไปกับมันไอ้คนที่พูดขี้บ่นนะปล่อยมันไปว่ามันไปปล่อยมันไปวางมันไปเห็นมันอยู่แต่ปล่อยมันช่างมันช่างมันช่างหัวมันพูดก็ช่างมันมันเป็นแต่ง。 แล้วก็ช่างมาช่างมันปล่อยวางมันไปปล่อยวางมันไปนะคะจริงๆตัวอย่างยังทำงานอยู่แต่เป็นงานอดิเรกก็คือไป，ช，่，ว，ย，ส，อ，น，เ，ฉ，ยๆ，ไ，ม，่มีผลประโ，ย，ช。 น์，ต่อกัน。 เรายังทำหน้าที่ของเรายังแบ่งเวลาไปช่วยประโยชน์ส่วนรวมส่วนนั้นน่ะมันเป็นหน้าที่ที่ก็ทำแล้วเราก็จะทำตรงนี้ด้วยก็ต้องแบ่งเวลาอีกว่าขณะที่เราทำงานของเราตรงนั้นก็พยายามที่จะใช้。 วิธีการของหลวงตาก็คือก็รู้วามันเป็นหน้าที่ก็ทำมันไปเหมือนอย่างที่หลวงตาบอกว่าเหมือนแม่วัวเขาเล่นย่าสาตาก็มองดูลูกน้อยที่ลูกน้อยนี่ก็ไม่ธรรมดาของสนเขาก็จะออกไกลตัวแม่แม่ก็คอยระวังภัยให้กั。 บลูก。 ที่รักคือเขาก็อิ่มท้องลูกเขาก็ปลอดภัยน้องๆลงมาทำมาว่าตอนนี้ราชการงานเมืองอะไรไม่มีเกี่ยวกับเราแต่เรา，ย，ั，ง，ท，ำที่，น，ั，้，น，ด，้วยความสุขเ，ท，่。 าน，ั้นเอง。 และเหตุการณ์ที่จะเจอต่อไปชื่อคนธรรมดามันก็คือเหมือนที่หลวงตาว่าก็มันต้องมีเรื่องออกมาให้เราต้องคิดแก้ปัญหาแต่ยังก็ยังไม่หลงพยายามหาเพราะแรกๆก็อยังไม่ได้สติมันจะขาดเป็นระยะ。 ก็คือต้องนิ่งสติแล้วต้องมีสมาธิต้องนิ่งแล้วรู้。 แต่ไม่คิดลุงไปเรื่อยๆอย่างนั้น。 ยังคงทำหน้าที่นั้นอยู่。 แล้วก็คิดวามันจะทำได้เรื่อยๆจนกว่าจะหมดเรี่ยวแรงไป。 เดิมคิดว่าจะหยุดทุกอย่างแล้วมานั่งทำธรรมะของตัวเองอย่างเดียวปฏิบัตินั้นมองว่าให้มันชักจะไม่เข้าท่าถ้าจะเน้นที่เรามาเดินตามเส้นทางนี้อย่างมุ่งมั่นโดยไม่เอาประโยชน์ที่ตัวเองมีอยู่ไปให้กับส่วนรวมนก็จะไม่ถูกถูกจริตนะก็คงทำเหมือนที่หลวงตาบอกว่าฉันพยา。 ยามพูดเร็วๆแต่จริงๆแล้วอ่ะ。 ของนะเนี่ยคิดเยอะมากเลย。 มันมีการแทรกตลอด。 แรกๆก็รู้สึกรำคาญ。 เหมือนจะดับมันมันดับไม่ได้。 ก็ฟังเทปไปเรื่อยๆในในlineนะ。 เขาต้องตามรู้。 รู้ให้ทัน。 เมื่อก่อนไม่เข้าใจรู้ทันเป็นไง。 นึกภาพก็คือไม่วิ่งไปดักหน้า。 ไม่บังคับ。 ตามไม่ทัน。 อย่าให้เขาไปไกลจนเตลิดเปิดเปลืองตามติดๆ。 คิดๆกันแต่ตามไม่ดักหน้า。 ไอบีบ。 มันเหนื่อยมันเครียด。 พอฝึกได้ระดับหนึ่งก็รู้ว่า。 ออตามใจตามจิตก็ทำกันอย่างนี้。 ก็ค่อยๆฝึกไปค่ะ。 แล้วก็เลยคิดว่าสิ่งที่ฉันทำต่อไปนี้ก็คือทำหน้าที่。 ของครูที่จะสอนต่อไป。 จนกว่าจะหมดโอกาสคือเขาไม่ทำเขาไม่เขาไม่มาไหว้วานเราแล้วนะหรือเราไม่มีโอกาสไปทำตรงนั้น。 แต่ที่ทำตรงอื่นต่อไปในขณะนั้นน่ะคือการปฏิบัติธรรมของฉันนั้นเองนะคะว่า。 การเดินตามเส้นทางทำดิฉันคงไม่ไปเดินเงียบๆโดยไม่ทำอะไรยังคงเสียสละประโยชน์。 ที่พอมีอยู่บ้างให้กับส่วนรวมคืนนักเรียนนะคะ。 ขอบคุณค่ะ。 มันเหมือนจะถูกแต่มันก็ไม่ไม่โดนเป้ามันยิงปืนไม่โดนเป้า。 โดนกระดาษก็จริงแต่ไม่โดนเป้าไม่โดนเป้าดำมันไม่ตรงเป้าที่ตาพูดมากี้ไม่ตรงกัน。 ช่วยหน่อยหน่อยอ่ะเพื่อนมาเนี่ย。 ตั้งใจฟังไหม。 เห็นว่าเหมือนจะไปดับความคิดแตที่ผมเหมือนกับพยายามที่จะไปดับความคิดิดเห็นสิ่งที่พูดบ่นอยู่แล้วแล้วก็บอกว่าให้รู้รู้เห็นอยู่กับมันไม่ไปไม่ไปทำอะไรกับมันไม่ไปแจ้งมันเห็นมันมันพูดมันบ่นแต่ไม่ไปไม่ไปไม่ไปดับก็แค่รู้ว。 ามัน。 คิดมันเป็นสังแตที่พูดบอยู่ในใจมันก็คือสังแต่งที่มีอยู่เป็นความคิดที่。 มันพูดบ่นอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าเราจะมีสติหรืออะไรเนี่ยเราจะรู้ทันรู้อะไรก็แล้วแต่จะในใจเราเนี่ยมันจะพูดบ่นตลอดเวลาแต่อะไรจะไปเหมือนจะไปพยายามจะดับตรงนี้มันไม่ให้ไม่ให้มันให้มันสงบใช่ไหมตรงนี้มันไม่ต้องมันต้องคิดชีวิตชีวิตเราคือมันเราไม่สามารถที่จะไป。 บังคับมันได้มันต้องคิดต้องพูดอยู่ตลอดเวลา。 แต่ว่าพี่แต่ว่าเราไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวไม่ไปเกาะเกี่ยวหัวพันกับมันแค่รู้อยู่เห็นอยู่เท่านั้นนะคะ。 เข้าใจว่าเพื่อนติดอยู่เรื่องของการที่จะดับความคิด。 ก็ยังไม่ไม่มีอะไรเอาคนอื่นธิบธมีรายเอียดเอียดแรกเราต้องต้องรู้ก่อนว่า。 เราไม่มีคือตั้งค์ให้ถูกก่อนเป็นสามารถที่ติก่อนให้มันถูกก่อนว่าเราไม่มีแล้วจะมีเราไปนิพทานมีเราไปค้นหาทางเดินมีเราต้องทำอย่างนั้นมีเราต้องทำอย่างนี้หรือเราต้องทำอะไรในเมื่อเราไม่มีค่ะทุกอย่างคือเราไม่มีแต่สิ่งที่เราเห็นเราพบเนี่ยมันเป็นธรรมชาติที。 ่มันปรากฏมันเป็นวิสังขาร。 มันเป็นที่สังขารอยู่ตลอดเวลามันจะจะนึกจะปรุงจะแต่งเราก็เห็นมันที่หลวงตาใช้ความว่ารู้แล้วปล่อยวางคือเห็นมันเป็นสังขารทั้งหมดไม่เป็นอะไรกับอะไรแล้วไม่ติดไปกับอะไรกับอะไรอ่ะค่ะ。 ก็ประมาณนี้แต่ขั้นตอนที่ที่คุณครูทำทำตั้งแต่ที่แรกเหมือนกับว่าพยายามจะตั้งสติแล้วก็รู้แล้วก็ไปวางความคิดใช่ไหมคะไปว，า。 งความคิด。 รู้รู้ทุกครั้งอ่ะค่ะคนละตัว。 ขั้นต้นที่บอกไม่มีตัวเราอ่ะ。 รู้。 แจ้งวามันไม่มีตัวเราจริงๆจาก。 จากหลักการเหตุผลทั้งหมดที่เห็นในชีวิตมาจนถึงวันนี้มันไม่มีตัวเราแต่ขั้นตอนที่จะละให้ขาดนั้นน่ะ。 เส้นทางที่จะเดินไปสู่การที่จะจบไปทีถึงแต่ว่าว่าน่ะก็คือใช้สติใช้สมาธิใช้ปัญญาพยายามที่จะทำมันแต่นี่กำลังคำถามของตั，ว。 เองก็คือ。 ไม่ใช่ไปทำมันอย่างเดียวหนทางเดียวที่จะไปหลุดพ้นก็คือเหมือนกับเราไม่เอาอะไรแล้วนะมันไม่ใช่ค่ะยังคงทำหน้าที่ที่ไม่ใช่หน้าที่ที่มาผูกมัดที่มีเงินเดือนอะไรอย่างนี้มันเป็นกังวลมันเป็นความผูกพันเหมือนพันธสัญญาฉันทำเหมือนเป็นงานดีเลที่หลวงตาว่านั้นใช่เ。 ลยฉันไม่รับเงินฉันไม่อยากมีสัญญาอะไรกับเขาทำให้เรา。 จิตไม่นิ่งจิตมันฟุ้งซ่าน。 มันไปรู้หน้าที่เกินไป。 แต่ขณะนี้เราพยายามทำตัวให้เป็นแมวัว。 เราทำทุกอย่างให้มีสติโอกาสเอาตรงนี้เลยถ้าเราพยายามทำตัวให้เป็นแม่วัวเราไม่มีแค่เห็นแค่เห็นที่ว่าไอ้ตัวที่พูดบ่นว่าเราทำตัวพยายามที่จะเป็นแม่วัวกับไม่เห็นตัวเราภาษาขออนุญาตนะก็ไม่ต้องไปเห็นไม่ชอบไม่ได้เป็นตัวเราไปเห。 ็นนะ。 เรารู้ว่าวิธีการต่อไปนี้จะทำให้เราทำตัวนี้ได้วิธีการตัวนี้จะทำให้เรามีการหลุดออกไปได้เนี่ย。 เริ่มต้นที่ว่าเมื่อกี้คือไม่มีตัวเรา。 แต่อย่างไรเสียก็ต้องมีวิธีการมีขั้นตอนในความคิดต้องต้องรู้ต้องรู้ต้องเข้าใจถึงจะรับได้。 ไม่ใช่เริ่มต้นจากไม่รู้แล้วไปละแต่ลูกตาก็บอกไม่ว่าจะรู้หรือไม่รู้ให้ละมันออกไปให้หมด。 นั่นคือเหมือนยิงตรงมากเลยก็คือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นไม่ว่าจะมีการปรุงอะไรขึ้นเหมือนเป็นปลาที่มันโดดมันดิ้นมันจะตายมันจะเป็นไม่ต้องไปยุ่งกับปลาให้เป็นน้ำให้มันว่างแต่ไม่ใช่ว่างแบบ。 แต่ว่าว่านะมันเป็นว่างที่มีพลังมันเป็นว่างที่พี่เป็นพุทธมันต้องรู้ถึงเราเนี่ยดิฉันกำลังจะพูดถึงชีวิตที่กำริญต่อไปของดิฉันนั้นเองที่มาที่คุณจะบอกมาคุยกันวันนี้กับหลวงตาก็คือการดำเนินชีวิตของเราอ่ะดิฉั。 นน่ะ。 แม้จะไม่มีตัวแล้วก็จริงในความคิดวามันไม่มีตัวจริงตัวจริงๆหรอกมันเป็นทุกอย่างสมมุติแต่การดำเนินชีวิตนั้นน่ะมันต้องถูก。 จะทำให้มีประโยชน์ต่อส่วนรวมด้วยจึงจะรู้สึกว่าชีวิตที่เหลืออยู่นี้มีมีประโยชน์。 ต่อตัวรวมเท่านั้นเองหรอค่ะเทียบกับแม่วัวนั้นเองว่าไม่ได้กดดันตัวเองที่จะทำอะไรต่อไปนี้หรอกแต่มันเป็นการทำงานของมันของวิธีการตัวเองที่รู้วามัน。 ให้ผูกมัดมันปล่อยวางได้ง่ายขึ้นโดยตัวเองการทำงานหรือสังขารที่มีอยู่นะคะมีประโยชน์เท่านั้นเองถึงเหล่านี้ที่ยังจะพูดอย่างนี้มันใช่หรือไม่ใช่อย่างไรน้ำตา。 วันนี้สิ่งที่ละเอียดกว่านี้เข้าไปอีก。 ที่เราจะต้องสังเกตเห็น。 ที่พูดมาในถูกต้องแล้วล่ะถูกต้องในระดับหนึ่ง。 เป็นความถูกต้องในระดับหนึ่งแต่มันมีความถูกต้องสูงสุดกว่านี้กว่านี้คือ。 เมื่อเราอยู่คนเดียวเงียบๆในขณะที่เราไม่ไปสอนหรือไม่มีนักเรียน。 จังหวะที่เว้นวรรคตอนนั้นยังไม่มีนักเรียนอยู่คนเดียวเงียบๆ。 ไม่ถึงในบ้าน。 เราก็สามารถอยู่เงียบๆได้ฉันอยู่ในห้องนอนอยู่ในห้องน้ำ。 เราก็อยู่คนเดียวเงียบๆได้。 ตอนนั้นเนี่ยเราต้องเว้นขาดโดยสนิทอย่าเอาเรื่องอะไรมาคิด。 แล้วอย่าพยายามปรุงแต่งทำอะไรให้เป็นอะไร。 อย่ามีการฝึกจิตแม้แต่คำบริการก็ยังไม่มีเลย。 จะมีการทำอะไรเด็ดขาดเป็นขาดจากการจัดำใดๆเด็ดขาดขาดจากเอาเรื่องใดๆมาคิดเด็ดขาด。 แล้วปล่อยทุกอย่าง。 ในร่างกายเรามันเกิดเองเองได้บ้างเล่าที่เราเห็นชัดเกิดเองก็คือที่เป็นร่างกายคือลมหายใจเข้าออกมันเป็นสิ่งที่เกิดเองเองจิตใจคือความคิดความอาการต่างๆเนี่ยเป็นสิ่งที่เกิดเองเองขนาดนั้นเ。 นี่ย。 เราไม่มีปรากฏเลยในนั้นน่ะไม่มีปรากฏไม่มีเจตนาไม่มีความจงใจไม่มีความตั้งใจไม่มีความพยายามใดๆหมด。 ไม่ขาดสิ้นจากเจตนาจงใจตั้งใจความพยายามใดๆ。 แล้วอยู่คนเดียวเงียบๆ。 ปล่อยให้ในร่างกายเราอ่ะ。 สองอย่าง。 ที่มันเคลื่อนไหวตัวเองปรากฏขึ้นมาแล้วก็ดับเองคือส่วนที่เป็นร่างกายคือลมหายใจออกที่มันปรากฏหายใจเข้าหายใจออกหายใจออกหายใจเข้าหายใจออกขึ้นมาเองแล้วก็ดับเองหายใจเข้าขึ้นมาเองแล้วก็ดับเองโดยไม่ใช่ตัวเราไปช่วยห。 ายใจ。 กับอีกส่วนหนึ่งคือส่วนจิตใจที่ความคิดหรือมีอาการแตกต่างขึ้นมามีความปรุงแต่งขึ้นมาเองแล้วก็ดับไปเอง。 โดยที่ไม่มีตัวเราไปเป็นคนคิด。 ไม่มีตัวเราเข้าไปมีเจตนาจงใจตั้งใจหรือพยายามจะทำอะไรเพื่อให้เป็นอะไรต่อไปแม้แต่ตัวเราที่จะบริกรรมก็ไม่มี。 แต่การปล่อยวางปล่อยวางปล่อยวางสังขารกายและสังขารจิตสังขารกายก็คือใจเข้าออก。 สังขาจิคือความคิดของ。 ปล่อยวางปล่อยวางปล่อยวางไปวางหมด。 จะรู้ว่า。 ผู้ที่ปล่อยวางทุกอย่างหมสิ้น。 ไปไปวางแม้แต่ตัวเราผู้มีความคิดของแสงไปให้วางแม้แต่ตัวเราผู้พยายามปล่อยวางไปให้วางแม้แต่ตัวเราผู้พยายามปล่อยวาง。 มันก็จะไม่เหลืออะไรเลย。 ตัวเองอ่ะจะเข้าใจในตัวของตัวเองไป。 โดยไม่ต้องถามใคร。 ปล่อยวางแม้แต่ตัวเองพูดปล่อยวางได้หมดสิ้นปล่อยวางแม้แต่ตัวเองพูดไปดูไปดูไปเห็น。 ผู้ไปดูไปดูไปเห็นลมหายใจเข้าออกผู้ไปดูไปดูเห็นความคิดตรงแตกแต่ง。 ไม่อยวางแม้แต่ผู้ดูผู้ดูผู้เห็น。 ปล่อยวางแม้แต่ตัวเราก็ปล่อยวาง。 ปล่อยวางแม้แต่ตัวเราพูดที่ปล่อยวางมันยากมากเลยอ่ะยังทำไม่ได้เข้าใจอ่ะเหมือนกับที่ผมตา。 แต่อันนี้ไม่มีการกระทำ。 มีแต่การปล่อยว่าปล่อยว่าถ้ายากแสดงว่ายากพยายามอยู่นั่นแหละค่ะตัวไงคะ。 ความพยายามที่จะปล่อยวางบอกว่าฉันก็ยังมีความพยายามที่จะปล่อยความพยายามที่จะปล่อยวางเนี่ยเราไป。 แต่ไม่ใช่ว่าทำให้มันไม่มาแต่ถ้ามันมีความพยายามขึ้นมาเราจะต้องไปวางมันเพราะมันเป็นสังขาร。 แล้ว้แต่ความคิด。 มันยาก。 ความคิดความรู้สึกว่ายากมันก็เป็นอะไรมันก็เป็น。 แม้แต่ความคิดตรงแตวามันง่ายเหลือเกินความคิดตรงวามันง่ายเหลือเกินมันก็เป็นไรมันก็。 ไม่มีอะไรเลยที่ไม่ต้องปล่อยวาง。 นี่แหละล่ะค่ะที่ดิฉันจะติดมันตรงนี้มันต้องไม่มีอะไรเลยแล้วดิฉันก็ไม่ต้องไปปล่อยวางมันต้องไม่มีอะไรเลยทำไม。 การปฏิบัติได้คือการปล่อยวาง。 ไม่ใช่ว่าไม่ปฏิบัติอะไรเลยเราไม่ได้ปฏิบัติอะไรคือไม่มีการพยายามจะำอะไรเลย。 แต่การปล่อยวางคือการปฏิบัติ。 ให้ปล่อยวางแม้แต่การปฏิบัติ。 ถ้าอย่างนี้ก็ไม่ต้องปฏิบัติอะไรเลยแม้แต่การปฏิบัติก็ต้องปล่อยวางปล่อยวางการปฏิบัติคือการปฏิบัติ。 ถ้าเราไม่เข้าใจนะแล้วมีมิจฉตินะคะจะบอกวามันเหมือนเล่นลิ้นเหมือนฉันเล่นลิ้นกลับไปกลับมากลับคำเวดิ้งกันจริงๆแล้วล่ะค่ะ。 ถ้าเริ่มต้นที่ไม่มีตัวเรา。 มันก็ต้องไม่มีอะไรให้เราต้องไปปล่อยวางเลยฉันกำลังใช่ฉันมันติดอยู่ตรงนี้ค่ะ。 แล้วก็พ่อลูกค้าพ่อเลยไปแล้วลูกตาลูกตา。 จะเอาทำแทรกแทกไม่ได้มันเลยเรานึกไม่ออกแล้วว่าจะพูดอะไรพูดออกอะไรไม่ตรงนี้เลยไม่สะดุด。 เลยไม่พบว่าสะดุดแล้วทำมันหายไปแล้ว。 อธิบายใหม่。 ไม่มีตัวเรา。 มันไม่มีใครค่ะไม่มีอะไรต้องปล่อยไม่มีอะไรต้องปล่อยวาง。 ไม่มีอะไรให้ปล่อยวาง。 ไม่มีอะไรว่าไม่มีอะไรต้องปล่อยวาง。 เมื่อไม่มีตัวเราเข้าใจอย่างตรงได้ว่าไม่มีตัวเรา。 ก็ไม่ต้องไปปล่อยวางอะไรอีกไม่มีอะไรให้ปล่อยวาง。 ไม่มีตัวเราตั้งแต่แรกไม่มีอะไรไม่มีตัวเราให้ปล่อยวาง。 รายการที่ไม่ต้องปล่อยวางนั่นแหละคือการปล่อยวาง。 ก็เพราะว่าไม่มีตัวเราต้องไปปล่อยวางอะไรเพราะเราเราเข้าใจแบบนี้แหละตัวเราไม่มีที่ไม่มีตัวเราต้องไปปล่อยวางอะไรถ้าอย่างนั้นเราปล่อยวางทุก。 สิ่งแล้ว。 ไป่อยวางทั้งสิ่งที่อยู่นอกตัวเราและค่อยวางความเป็นตัวเราหมดแล้ว。 ความคิดที่ไม่ต้องปล่อยวางอะไรนั่นแหละคิดถึงใจแล้วนั่นแหละท่านได้ปล่อยวางหมดแล้ว。 การที่ท่านปล่อยวางหมดแล้ว。 เข้ากับไม่มีตัวตนของเราไปยึดถืออะไรเลย。 เท่ากับไม่มีตัวตนของเราเนี่ยไปยุ่งวุ่นวายกับอะไรเลย。 มันจะมีอะไรมันจะเป็นอะไรมีแต่ช่างมันช่างมันลูกเดียวเลยเพราะไม่มีคำว่าช่างมันว่าเราต้องไปบอกไปสอนเลยค，ื，อ，ม，ันช่างมันโดยธ，ร，ร。 มชาติคือ。 ไม่มีตัวเราสักอย่างนึงจิมันจะดีไม่ดีจะเป็นบุญเป็นบาปเป็นกุศลกุศลไม่มีตัวเราเข้าไปไปมีส่วนร่วมเลยไม่มีตัวเรามีส่วนร่วมและเท่ากับเราไปวางไปทั้งหมดสมบูรณ์。 ไม่ต้องกระทำการปล่อยวางอะไรอีก。 แต่ถ้าเราพยายามปล่อยวางเข้ากับเราไม่ปล่อยวางยกตัวอย่างลูกเนี่ย。 ตาบอกว่าเขาโตแล้ว。 ปล่อยเข้าเป็นอิสระ。 เราก็ได้จะบอกสอนเขาอยากในฐานะแม่ว่าอะไรอย่าไปลำบากกกรรมนะอย่าผิดศีลผิดธรรม。 คิดดีพูดดีทำดี。 ทำประโยชน์จนนประโยชน์ทางให้ถึงที่สุดในความพ้นทุกข์นี่คือคำสั่งสอนของพระเจ้าทุกพระองค์ภาษากาณาการพระส่วนกับ。 กบาก。 ทำอีกกายวาจาใจ。 สิใดที่ทำมาแล้วก็ลาากไปหมด。 กุปทา。 คิดดีพูดดีทำดีทศีลภาวนาทำให้。 จถึงคั้นสัญญาสูงสุด。 กิปโยชน์ทฒนังการชำระสิทธิ์ของตนให้สะอาดใบสุก็คือปล่อยวาง。 จะได้ไม่เอาอะไรมาผมทำจิตใจให้เป็นทุกข์。 ให้เป็นกิเลสให้เป็นไฟใจสถามสามข้อคสอนของเจ้าทุกครั้ง。 เราก็หมั่นเพียนสอนเขาอย่างนี้บอกเขาอย่างนี้。 แต่เขาจะเอาหรือไม่เอาเขาจะทำหรือไม่ทำ。 คุณใครบุญวันณวาสนาใครวาสนา。 แต่เราบอกว่าเราก็บอกแล้วแต่เขาไม่ทำก็บอกแล้วก็ค่อยทำ。 เราก็เป็นทุกข์เป็นร้อนอย่างนี้เท่ากับเราไม่ปล่อยว่า。 หาลูกตาลแต่ก็บอกว่าเขาโตแล้ว。 เราสอนเขา。 มาอยู่ต่อหน้าหลวงตาเนี่ยเขาก็ยังไม่ฟังเลยขนาดบวชมาแล้ว。 เขาก็แข็งกระด้างเขาจะเกิดมนต์ให้อธิษฐานเขาก็ไม่ลงใจแข็ง。 หลวงตาก็ไม่ได้ช่วยอะไรทุกคนแม้แต่ลูกศิษย์หลวงตาแม้แต่ลูก。 แม้แต่น้องแม้แต่พี่แม้แต่ญาติพี่น้องเนี่ย。 ก็ไม่ได้ช่วยใครได้ทุกคน。 สงวงตาให้น้อง。 เขาทำของพุทธเจ้าเข้าสู่ใจ。 เวลาฟังทำมันจะได้ใจเป็นธรรมแต่เขาก็ไม่น้องจะทำยังไง。 ไม่น้องเราต้องปล่อยวางนี่แหละคือวางปล่อยวางปล่อยวางต้องปล่อยวางเบขาแต่ไม่ใช่เมเมตตาซะก่อนก่อนเบต้องเมตตากรุณาขา。 แต่เราเมตตาแล้วสอนแล้วแนะแล้วให้น้องแล้วให้แผอธิษฐานสอนเช้าสอนเย็น。 ที่เช้าที่เย็นทั้งลูกศิษย์ทั้งญาติพี่น้องและสอนเหมือนกันหมดเหมือนกันทุกคน。 ครอบครัวสอนหมดเหมือนกันสอนเหมือนกันพร้อมกัน。 อธิษฐานก็ช่วยอธิษฐานอธิฐานทุกวันร้านทุกวันแต่เมตตาทุกวัน。 ควลเสียงก็ส่งทุกวันถามตอบก็ส่งให้ถึงในห้องนอนทุกวัน。 ทุกอย่างทั้งวีดีโอทั้งไฟล์เสียงทั้งรูปภาพทั้งภาพธรรมะ。 ทั้งตอนเช้าตอนเย็นให้ไปถามตอบส่วนตัว。 ต้องให้ถามตอบในlineเปิดโอกาสหมด。 ทั่วโลก。 เข้าไปถึงห้องนอนห้องน้ำห้องท่วม。 ขยันจริงๆอ่ะเอาจริงๆอ่ะให้มันไม่รอดคนหรอก。 มันจะต้องเป็นธรรมรู้ธรรมเห็นทำคนทุกนได้แหละ。 มันหมดหนทางจริงมันเหมือนกับเอาข้าวใส่ปากให้มันกินแล้วมันยังไม่เกี่ยวหรือไม่คืนเลย。 ช่วยไงได้ไป่อยวาง。 ไอ้ไก่ปล่อยวางอาการของใจเหมือนกันปล่อยวางความคิดอารมณ์เหมือนกัน。 เราต้องเบรขากลับมา。 ปล่อยวางมันแต่ไม่ใช่ไม่ดับมันไปยุ่งกับมันแล้วเราบอกว่าเราปล่อยวางเราปล่อยวางแล้วเราจะไปยุ่งกับกับมันกับมันไม่ทำไมไม่ทำไม่ก็เท่ากับเรื่องลูกตลอดแล้วไปวางลูกก็บ่นตลอดเลยทำไมลูกเป็นอย่างนี้ทำไมลูกเป็นอย่างนี้ทำไมลูกเป็นอย่างนี้ทำไมเป็นอย่างนั้นอยู่。 เลยเล่น。 เราก็。 ไม่ปล่อยวางความทำให้รู้เรื่องว่าห่วงใย。 อย่างนี้เรียกว่าไม่ปล่อยวาง。 เวลาอาจารย์。 หนูกำลังปล่อยวางอยู่กำลังพยายามปล่อยวางอยู่อย่างนี้กลับไปปล่อยวาง。 ไปเข้าไปเลย。 อีกละ。 เขาวุ่นวายละ。 กำลังพยายามปล่อยวางอยู่。 อย่างนี้เท่ากับไม่ปล่อยวาง。 ไปอยวางคือ。 มันไปเลย。 ว่ามันไปเลย。 ไปวางวางมันไปเลย。 วางที่ใจเราที่ใจเรา。 อย่าไปจบที่ให้อาการมันดีจิตมันดี。 มันก็เหมือนลูกนี่แหละ。 มันจะคิดดีคิดไม่ดีมันจะมีอาการถูกใจไม่ถูกใจมันก็เหมือนลูกนั่นแหละ。 เราก็ช่วยมันทุกอย่างอ่ะเอาทำมาสอนมันมาป้อนมันมาบอกมันก็บอกใจเราอย่าไปอยู่กับมัน。 ยุกับมันห่วงใยกังวลจิกับกายเนี่ย。 เหมือนกับลูกอ่ะเราก็ต้องปล่อยวางที่ใจเรา。 แต่เมตตากรุณาไว้ตาก็บอกว่าสอนแนะเข้ามาหาครูบาอาจารย์เขาก็บวชแล้วเรียนแล้วพาอาจารย์เขาก็มาแล้ว。 แล้วก็สอนบอกเขาจะเอาไม่เอา。 หน้าที่เรา。 หน้าที่เราป้อนข้าวใส่ปากมึงไม่เคยเรื่องมึงเวย。 กลัวข้าวทำให้กินต้มโต๊ะและจับใส่ปากมันไม่เกวไม่คืน。 มาถึงอาจารย์แล้วพามาถึงครูบาอาจารย์บวชให้。 เรารู้จักปล่อยวางชีวิตจะเป็นทุกข์ตายแบบมันจะเป็นทุกข์แบบรูปแบบหลานแบบครอบครัวมันจะเป็นทุกข์สุดท้ายก็แบบสังหารตัวเองแบบจิตใจของตัวเองอยาก。 ให้มันดี。 ผมไม่ดีก็ถูกขกับมันอยากให้มันสงบอยากให้มันนิ่งมันเฉยมันไม่สงบไม่นิ่งไม่เฉยไม่ว่ากับมันก็เริ่มยุ่งกับมัน。 มันจะดีไม่ดีมันจะสงบไม่สงบมันจะนิ่งจะเฉยไม่ไม่นิ่งไม่เฉยช่างมันช่างมันจะยุ่งกับมันนั่นแหละขาทำเจอควรับรู้อะไรไม่ใช่ยุกับมันกับทางมันหอะก็เห็นมันอยู่มันอยู่แต่ช่างมันอยู่มันอยู่ว่าลูกไม่ใช่เราไม่เห็น。 เห็นขาตาทำตาทำใจเราเนี่ย。 อยู่กับเราแล้วก็ไม่เห็นมันอยู่ลูกมันอยู่。 แล้วก็เมตตาก็ไม่ตายแล้วกรุณาแล้วตายแล้วส่งเสียเราเรียนแล้วเลี้ยงดูจนโตแล้วบวชให้บวชแล้วฟังก็พามาครูบาอ，า，จารย์ก，็，พ，า，ม，า，แ，ล，้วอบรมอยู่น，า。 นมากแล้ว。 แล้วก็อบรมอบรมไปจะไม่ตายก็อบรมกันไปดีกว่าเราจะตายแต่ใจต้องเบรกขา。 ก็ไม่รู้จะเอาเบขาเราไม่เลือกไม่รู้จักเบขาเรื่องของร่างกายเราถ้าเราไม่รู้จักเบกับลูกแหละเราก็ไม่เข้าใจเรื่องเบขากับกายเรื่องเบก็เหมือนลูกเรานี่แหละนะ。 เราไม่เลกนกับเบขา。 เราวจะยุ่งวุ่นวายกับมัน。 ทำไมสงบมันทำไมไม่ดีกว่าทำไมไม่เจอมันทำไมไม่เบามันทำไมไม่สบายมันทำไมไม่ว่างมันทำไมไม่พ้นทุกข์มันทำไมเป็นอย่างนี้อย่างนี้เราจะให้มันไปช่วยมันมันพ้นทุกข์。 เลยเราเลยไม่พ้นทุกข์เลยเพราะเราจะไปช่วยมันพ้นทุกข。 จะไปช่วยร่างกายจิตใจตัวเราที่เป็นขาหน้าคนทุกข์เราเลยเป็นคนทุกข์เลยเท่าอะไรเราไปช่วยคนอื่นเขาร่างกายจิตใจเป็นให้คนทุกข。 ใจเราเป็นคน้นทุกข์เลยฟังคำก็เลยไม่รู้เรื่องว่าห่วงใย。 ห่วงใหญ่ลูกห่วงใหญ่กังวลนะทุกวันนี้วินาทีเดียวฟังไม่รู้เรื่องใจมันห่วงใหญ่。 ร่างกายจิตใจมันก็เหมือนลูกแล้วเนี่ย。 ถ้าเราไปห่วงใยมันเราไม่อุเบขาต่อมันก็ทุกไม่ได้。 เราจะนทุกได้คือเราเริ่มไปยุ่งกับร่างกายจิตใจของเราต่ายมันก็เหมือนลูกเรา。 ถ้าเราเนี่ยกูไปขากับกันได้ขาทำใจเฉยๆเฉยๆมันคือลูก。 ลูกขนาดนั้นแหละใจมันเฉใจมันสงบเชื่อฟังทำของพุทธเจ้าแล้วมันสงบมากเลยนั่งสมาธิทำสงบเราชอบมากเลยรักมากเลย。 ผมไม่ฟังถามเพื่เจ้าเราแค้นมากโอ้โหมาก。 ใจสงบไม่ใช่ใจนะ。 เป็นอาการของใจ。 แต่ถ้าใจเราเนี่ยไปยุ่งวุ่นวายกับใจที่สงเนี่ย。 ถ้าใจเราเป็นอุเบกขาต่อใจที่。 กูเบขาไม่ใช่เฉยมือไม่ไม่ไม่ทำกิจการงานใดทำกิจการทุกอย่างจะไม่เข้าไปก่อเกี่ยวี่ยวัวพันเห็นอยู่รู้อยู่ทั้งภายนอกเห็นอยู่รู้อยู่ทั้งภายในร่างกายจิตใจมันเป็นยังไงรู้เห็นตามความเป็นจริงทุกขนาดปัจุนั้นมันเป็นกขากับสิ่งเหล่านั้นปัจุวันใจเข。 ้าไป。 ใจก็วุ่นวายแมแต่อาการที่นิ่งที่เฉยที่สงบที่เบาที่สบายสงบไปอีก。 แต่ก็ไม่มีใจเข้าไปยึดถือสิ่งเหล่านั้นเลย。 ไม่มีใครเข้าไปยึดถือสิ่งเหล่านั้น。 สิความยึดถือแม้แต่ใจที่นิ่งเฉที่สงบที่่ว่างที่เบาสบายไหนก็ตามเมื่อไม่มีผู้ยึดถือไม่มีตัวตนถือก็ไม่มีเรียกว่าคนทุ，ก。 ข์นิผ่าน。 แต่นพพานไม่ใช่ว่าไปเอาอาการของใจไปที่หมาย。 วันนี้พาแล้วสภาวะหรือจิตใจต้องมีอาการเป็นยังไงต้องสบายนั้นไม่ใช่เป็นเวทนา。 เป็นขันห้า。 ฝนถูกก็เพราะว่า。 จิใจมันจะดีไม่ดีแต่เราก็ไปอุเบกพากลับบ้าน。 แต่ไม่ใช่ว่าลบปล่อยมันปล่อยป่าละเลยมัน。 เราเมตตามันแล้วขึ้นเอามันมาฟังธรรมเนี่ย。 ร่างกายจิตใจมาจากกรุงเทพฯฟังทำเนี่ยเพราะว่าเรามีความเมตตากรุณาตาต่อมัน。 เราเมตตากรุณาวิตายต่อมาเนี่ยแล้วเราก็ต้องเข้าใจเรื่องเราต้องมีอุเบขา。 เราเมตตาร่างกายจิตใจได้มาฟังธรรม。 ที่เราไม่ตตาตาต่อวันเราต้อง。 ถ้าเราไม่มีตาส่งมันไม่พามันไม่ฟังทำไม่。 มันเข้าใจทำ。 ไม่ผ่านพฤปฏิบัติธรรม。 มันก็ก่อนแต่ทุกโทไป。 แล้วก็เหมือนกับเลี้ยงลูกไม่มีเมตตาเขาก่อนบอกตั้งแต่แรกเลยแย่ไปเลยให้เราเป็นทุกข์。 เรา。 อบรมเลี้ยงดูส่งเสียเรา่าเรียน。 ทั้งโลกทั้งธรรมช่วยเหลือเต็มที่。 เมตตา。 ค่ะ。 เมตตาตัวเราพาตัวเรามาฟังพระที่ใจมาฟังครับ。 เรามาประพฤติปฏิบัติ。 ให้มันไม่ทำไปตกไปทางที่ชั่ว。 ไปทางที่ทำให้ก่อเรื่องทุกข์ใจ。 ทำให้ตัวเองต้องเป็นทุกข์เดือดร้อนทำให้ผู้อื่นต้องเป็นทุกข์เดือดร้อน。 มันก็ต้องขั้นแรกซะก่อนขั้นต่อไปก่อนใจไม่มีความสุขความสงบความสบายแล้วแต่ขั้นที่สองคือไม่ไปสร้างทุกข์，ค，ว，า，ม，ท，ุกข์เดือดร้อน，ท，ำ，อะ。 ไรแล้ว。 ไม่มีแต่ความคิดผมแตวุ่นวายจนปวดหัวก็เกี่ยวัวพันจนวุ่นร้องไห้ร้องๆอีกน้ำตาไหลตามีแต่ความทุกข์แล้วก็ทุกขอีก。 เราพาร่างกายจิตใจเรามาฟังธรรมประพฤติปฏิบัติธรรม。 เมตตากับตนเอง。 ใจมันก็เลยมีความสงบร่มเย็นแต่เบขา。 ความสงบกว้างโลโป่งเบาสบายนิ่งเฉสงบสว่างมากเลยครับมัน。 เขาเป็นคนดีแล้วลูกก็เป็นคนดีแล้วก็ต้องเบรกขา。 ไม่ใช่หลงรักกันจึงตาย。 ตอนเขาไม่ดีตอนแรกก็หลงเกลียดหลงทางแล้วก็ไม่ไม่เมตตาแล้วก็เมตตามาจถึงที่สุดแล้วยังจนโตแล้วส่ง่งเสเราเรียนพาไปบวชเรียน。 พระมาครูบาอาจารย์เมตตา。 ก็ไป。 ถามหลวงปู่เหรียนวโพธิ์พระแม่ครอาจารย์ที่เป็นพระอาราย์。 มรณภาพภููมีอะไรเป็นที่หารกรรม。 แต่เราไม่อยากพูดคำนี้เพราะว่าคนทั้งหลายมันอุเบกขาโดยที่ยังไม่เข้าใจอะไร。 กูเบขามันวัวมันควายเฉย。 เห็นรับรู้อะไรฟังอะไรพ่อแม่ครูบาอาจารย์เฉยว่าเหมือนควายก็แบบนี้มากี่กี่กี่กี่ชาติควายรับรู้มันการร，ั，บ，ร，ู，้，ร，ั，บ，รู，้，ท，ุ，กอย่างใจเม，ต，ก。 รุใจต้อง。 มันจะดีไม่ดีมันจะมีความคิดตรงแต่งจะคิดดีไม่ดีไงเรา。 รับรู้มันอยู่แต่เราไม่เราช่วยมันไม่ให้มเพลิน。 นี่ก็ถือว่าเรามีเมตตาแล้วช่วยมันไม่เหมือนเพลินมีสติสมบูรณ์บริบูรณ์。 แต่เมื่อเราไม่ลลอ5ต้องปรุงแต่งไปกุลกุศลเนี่ยที่เป็นขหกุศลกุศล。 กลางแต่เราก็ไม่ยึดเลย。 มันไม่ลอแล้วกันห้ามไม่ดับทำงานตามปกติของขห้ามีทั้งจิกุศจิกลางจิตทุกชนิดทุกขณะปัจจุบัน。 ได้。 เพราะว่า。 ถึงยึดตัวตนของผู้ยึด。 ดีก็ไม่ยุดชัก็ไม่หยุดบุญก็ไม่ยุดเปล่าก็ไม่หยุดก็ไม่ยุดก็ไม่ยุดของสัยก็ไม่ยุดก็หมอก็ไม่ยุดระ่างก็ไม่ยึดก็ไม่ยึก。 ปยึบ้าน。 ยตัวตน。 หรือเข้าใจถึงใจสิตัวตนไม่มีตัวตนก็ไม่มีตัวเรายึดสิ่งใดสิ้นทุกข。 ตอนที่บอกกับจสิ่งที่ยึดไม่มี。 ตัวตนของเรา。 ถ้าไม่มีตัวตนของเราก็ไม่มีตัวเราใด。 ให้เป็นทุกข์。 ของในโลกนี้มีทุกอย่างแต่ไม่มีความรู้สึกว่ามีตัวตนของเราเข้าไปมีส่วนได้เสียกับสิใดไม่มีความสุข。 ร่างกายจิตใจมีความรู้สึกที่อารมณ์มีทุกอย่างแต่ไม่มีความรู้สึกว่ามีตัวเราก็มีส่วนได้เสียกับสิ่งเหล่านั้นไม่。 หรือถ้าปลายทางคือสิ่งที่ไปยึดที่ไปหมายไว้คือมีปัญหาอุปทานต่อสิ่งนั้นไม่มี。 วิชาความเป็นตัวตนก็ไม่มี。 เมื่อมีเป้าหมายมีปลายทางที่ไปยึดไว้วิชาความเป็นวิชาตัวตนก็มี。 รถระดับที่ปลายทางระดับต้นทางเหมือนกันระดับปลายทางดับสิ่งที่ยึดถือคือใจที่เข้าไปยึดปัญหาอุปทานต่อสิ่งใดปัญหาอุปทานต่อสิ่งใดวิชาความเป็นตัวตนเป็นเราตัวเราเป็นตัวตนของเราเป็นของของเราไ。 ม่มี。 คนน。 ปัญหาอุปทานที่ปลายทางที่ประยุติอะไรก็ไม่มี。 ดับไปต้นทางและปลายทาง。 ความทุกข์และทั้งหลายก็ดับ。 วิชาตอุปทาน。 ไม่ใช่ประยุใจที่。 ไม่ใช่ผิด。 ดภาพ。 ควายมาเป็นขรถขับรถเลยมันจะมารับรองเห็นคน。 สร้างความรู้สึกว่าขึ้นมาตัวเราไปอยู่ในห้องเราแล้วก็ไม่เห็นตัวเรา。 สาพััดจะปรุงแต่งไม่เห็นตัวเองปรุงแต่งแต่ความว่า。