关于禅修经行，或许你疑惑这是否代表着你坚持空性，或仅仅是出于怀疑，渴望摆脱某种状态或是避免某些事物？这种怀疑是正常的，不必压抑，大胆地提问吧。或许你一直在等待，却又迷茫于当下，不确定是否存在什么阻碍或是实践上的偏差，仍在寻求解脱之法。但要知道，寻找解脱本身也是一种行为，并非禁止，只是因为它的行为本质。我们常常只看到行为，却又执着地回头去寻找行为，想要找到解脱之法，却忽略了这种寻找本身也是自动发生的。

当你真正明白时，一切并不难。对于不了解的人来说，理解很难，但一旦理解，便会放下一切。这是一种本来就存在的自然规律，无需人为创造，自然、行为，这些都是自然存在的。我们只是回到了自然，而自然本就存在，无需刻意寻找。当我们放下一切时，一切都会自动发生。那么，何时才能放下？放下之后，我们便不会被困住，即使有，也是总和，一次性解决，无需再去寻找，因为最终还是要放下的。将一切未知都放下，无需寻找，放下一切，全部放下。

父亲、母亲、老师，甚至老虎，都可以是法，说法的是佛法的核心。最终，我们还是要放下，所以不必去寻找任何东西，过去放下，未来也不要执着，当下也不要执着任何事物，这样就能通过。就让它这样，内心也是如此，放下一切。想要涅槃，想要未来的快乐，现在就放下。在当下，将当下的一切都放下，直接放下。无需去寻找什么是行为，什么导致了解脱之法，这样不是很好吗？否则，我们会一直在寻找，直到死去，一直在寻求解脱之法，这可能是因为心中有“我”想要得到什么。没有“我”的话，什么都不会要，和“我”有关的一切都是虚妄的。没有“我”，还想要得到什么呢？根本就不需要。即使想要得到解脱，甚至想要得到涅槃，也是一种执取，一种想要抓住涅槃的幻觉，而这正是导致痛苦的根源。整个过程会导致烦恼、问题、执着、轮回、生老病死，当下就在心中持续不断地创造着痛苦的因。持续不断地创造痛苦，直到一切都放下，没有“我”去执着任何事物。

空性，是没有“我”想要什么，过去不执着，未来也不执着，甚至连想要涅槃、想要快乐、想要舒适的想法都不执着。当下不执着任何事物，只是如实地觉知，不是不觉知，只是不执着。让它按照实相运行，事情如何，就让它如何发生。想睡觉就睡觉吧，我们越是试图改变，就越是糟糕。如果想睡觉，就睡觉吧，与我无关。身体是行为，困倦是行为，想要舒适也是行为，情绪也是行为，想要摆脱什么也是行为。越是想要摆脱，就越会执着于它，情况会变得更糟，因为你一直在犯错，即使试图纠正，依然不明白什么是放下。放下，想睡觉就睡觉吧，和我无关，就在我眼前。就是这样，想睡就睡吧，我不会试图改变你，它会怎么样都与我无关。

放下一切，什么都不要，即使是空性也不要去追求。如果想要抓住涅槃，那就是痛苦的根源。佛陀和阿难陀尊者，佛陀教导，对快乐或涅槃的渴望都应该放下，所有的痛苦都随之消失。不要渴望，佛陀也曾因为错误的渴望而苦修六年，渴望解脱。想做什么就做什么，想睡觉、想舒适、想糟糕都与我无关，我没有自我。试试看，不相信吗？想睡就睡吧，没有任何东西与我有关，我不会去观察它是什么，随它怎样吧，我们不阻止它成为什么。我没有恐惧，恐惧与它有关，如果消失了就随它去吧，不是想让它消失，而是不执着。不执着任何事物，它会怎样都与我无关，我没有自我。放下它，这样会一直轻松自在。强迫自己，会感到疲倦、困倦，会执着于想要摆脱某种状态，有“我”在试图摆脱或获取什么，这样只会带来更多执着。

直接放下，会怎么样都与我无关，我们没有自我。放下一切，无论它是什么，都放下，一遍又一遍地放下。放下一切，就连“空”也放下，如果你执着于空，那也要放下。不再执着任何事物，通过所有的一切，没有人执着于涅槃，这才是真正的涅槃。执着于涅槃就不是涅槃，是虚假的。这些都是长久以来的错误，渴望太多，不断在消除，要消除自己的欲望，这样才会消失。怎样说都可以，只要它消失就好，想要得到什么都可以，只要不执着自我。因为长期以来一直在犯错，一直在修改调整，我们需要经常关注自己，这样才不会重蹈覆辙。

可以使用比以前的语言更强硬的新语言，例如，那天你有很多时间，你会听很多，做很多，醒来就醒来，起床修行吧，一切都随它去吧，好坏都放下，放下又放下，然后又放下。坚持，想要消除它，一直压着它，直到困倦，可怜它，不要试图纠正它。完全臣服，持续了一个月，不害怕，不会害怕。头部被压到睁不开眼，看到眼睛布满血丝，依然不害怕，随它怎样吧，不过只是死去。无论压迫多少辈子，都不会害怕。

这种压迫很快就消失了，不是持续一个月，而是很快就回来了，很快就会变得非常严重。于是学习各种各样的力量，结果只会更压迫。只有一颗很小的心的感觉，不害怕，不逃避，不战斗。就像它单方面攻击一样，就这样持续了大约一个月，彻底消失了，再也没有遇到过。有时旧病复发，然后用同样的方法，坚持不害怕，完全不在乎，即使已经三十多年了。不害怕，不过就是一死，死了之后就什么都做不了了，所以不害怕。单方面攻击吧，不反击，不逃避，会怎么做？完全不在乎。已经到达了极限，一切都达到了顶峰，就像是发烧到了最高点，到达顶点之后就像一切都结束了。心中好像有什么东西破碎了，那种下降的感觉深入内心，无法形容，泪水流出，在内心深处响起声音，赢了，你赢了我很多世，今天我赢了你，你再也伤害不了我了，不会再痛苦了。第一次是最猛烈的，之后再也不会像第一次那样了，强度会减轻，最终，它只是成为了一种症状，不会对内心产生任何影响，所以，不要害怕它。

不是不想消除它，不想去战斗，而是不害怕。没有逃避，也没有抵抗，只是被攻击，实践这个，就会不断轮回，所以不逃避，接受一切，放弃与解脱。如果内心是空性，那就努力读书，即使因读书而死也在所不惜，会成功。


---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；不要包含泰语，全部翻译为中文；原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成整段文章的形式，且保持语言通顺！

มีคำถามค่ะว่าอย่างเดินจงกลมอะไรย。
นัดว่างอันนี้คือการที่นัดไปยึดความว่างหรือมัน。
สงสัยนั้นเนี่ยหรือเปล่าสังขาอยากให้มันขาแหละไม่มีอะไรไปขาั้นแหละไม่มีอะไรไป。
ความสงสัยว่าหรือเปล่าก็เป็นนั่นแหละ。
จะยังไงจ้างมาเลยเปล่าจริงๆ。
รอแล้วอย่างแบบ。
ไม่รู้ว่าตอนนี้นะ。
ติดอะไรหรือเปล่าปฏิบัติอะไรผิดหรือเปล่า。
ยังหาอยู่。
ยังหาพี่สังหาร。
ไอ้ผู้ที่หาไปสังขารมันเป็นสังขารไม่ได้ห้ามนะแต่อยากไปเพราะมันเป็นสังขาร。
เห็นแค่นี้เป็นสังขาร。
แต่เรากลับไปหามีสังขาร。
อยากจะหาพี่สังขารให้เจอ。
พี่หาเป็นไรขาานหรืออะไรเนี่ยไอ้นัเป็นอัตโนมัติ。
เข้าใจค่ะ。
ไม่ได้ยากเลยเหอ。
มันยากสำหรับคนไม่รู้ไม่เข้าใจ。
เข้าใจไปแล้วมันก็ไม่อยากอะไร。
มันเป็นธรรมชาติที่มีอยู่แล้วสร้างอะไร。
ธรรมชาติสงขาสังขาอยู่แล้วธรรมชาติอยู่แล้วมีอยู่แล้ว。
เรามาธรรมชาติมีอยู่แล้วสังมีสังการ。
ไม่ต้องไปหามันเลย。
เมื่อไหรที่เราต้องทั้งหมดเป็นต้องเองอัตโนมัติ。
เมื่อไหร่แล้ว。
สังหารแล้วเราไม่ผ่านแล้วมีสังหารมาเก่งรวมเลยทีเดียวก็ได้ไม่ต้องไปหาสังหารยังไงก็ต้องก็ต้องทิ้งอีกเลยเลยผ่านไปเลยไปเลย。
อะไรก็ไม่รู้ทั้งหมดอะไรก็ไม่รู้ทั้งหมดเลย。
ไม่ต้องไปหาพี่สังขารไปเลยอะไรครับหมดหมดไปเลยนะนเดียวเลยเดียวเลยไม่ไม่ต้องขยแล้วมาขาจะเป็นที่อะไรก，็，ว，่，า，ห，ม，ด，ส，ั，กอ，ย，่，างอะไรก็ว，า，ง。
หม，ดอย่าง。
ชอบ。
พ่อแม่อาจารย์ที่เสือ。
สามารถเทศ。
บอกว่าไอ้หัวใจของ。
หัวใจของธรรมะ。
หลวงพ่อชอบขึ้นเทศ。
ที่สุดแล้วขาก็ต้องทิ้งแล้วก็ต้องทิ้งไม่ต้องไปหาขาสักอย่างไม่เอาอะไรเลยอดีตปล่อยวาง。
อนาคตที่ไม่ปล่อยวางในปัจจุบันก็ไม่ถืออะไรเลยอันนี้ผ่านเลย。
ให้เป็นอย่างนี้แต่ใจเราจริงๆได้เลยวาหมดอนาคตก็ไว้ก็ไม่เอาละ。
อยากได้นพพานอยากได้ความสุขในอนาคตก็วางเดี๋ยวนี้เลย。
ในปัจจุบันอะไรสักอย่างเดียวอนาคตจะอยากได้อนาคตอยากได้ความสุขอยากได้ความสบายก็ไม่เอาละดีที่ผ่านมาไปวางทุกปัจจุบันในปัจจุบันก็อะไรอย่างนี้เลยวางอย่างเดียวเลยเหมือนพี่ชอบวาง。
วางข่าวเดียวเลยไง。
ไม่ต้องไปหาว่าอะไรเป็นสังขารอะไรถึงที่สังขาร。
ดีมากดีกว่าไหมนี้。
เดี๋ยวนัดไปหาตายเลยไปหา。
ไปหาพี่สงสารอยู่。
อาจจะให้ขาดวางมีตัวเราไปเอาอะไรเปล่ามีตัวเราจะไปเอาอะไรเปล่าไม่มีตัวเราไปเอาอะไรเลยกับคนเลยวิเลยตัวเราก็วิชาเลยมีตัวเราจะไปเอาอะไรวิตัวเราจะไปเอาจะไปเลย。
ก็ไม่มีตัวเราไปเอาอะไรเหรอ。
ไม่ถูกเลย。
แม้แต่ตัวเราจะเอาที่ผ่านอย่างทุกเลยมีตัวเราก็เป็นหาวิชาจะไปเอาก็เป็นปัญหาเอาอะไรเอาที่พพานก็เป็นอุปทานที่พาน。
เลยเป็นวิชาการประทานเลยครับวงจรปฏิฐ์จากสมุทบาตรเลยกระบวนการที่ทำให้เกิดกิเลสปัญหาเกิดอุปทานเกิดพบชาติจลามรณะทุกข์และทะเบียนวยตายเกิดเป็นอย่างนี้ในขนาดปัจจุบันสร้างพบสร้างชาติสร้างทุกขอยู่ในใจตลอดเวลาสร้างสรงชาติสร้างทุ。
กอีก。
หมดไม่มีตัวเราไปยึดถืออะไรเลย。
วิชาไม่มีวิดับเลยก็ไม่มีตัวเราจะไปเอาอะไรอดีตก็ไม่ไปยึดถืออนาคตก็ไม่มีตัวเราไปยึดถือแม้แต่อยากได้นผ่านอยากได้ความสุขอยากได้โลกสบายก็ไม่มีตัวเราไปยึดถือ。
ปัจจุบันก็ไม่ยึถืออะไรรับรู้มันตามความเป็นจริง。
มันไม่ยมันมันไม่รับรู้ไม่ยอมไม่ยอมรับรู้ตามความเป็นจริงเป็นยังไงก็ปล่อยให้เป็นอย่างนั้นมันหายหายมันเป็นยังไงก็ปล่อยมันเป็นไปตามความจริงมันอยากจะนั่งหลับนั่งหลับไปหอะ。
เรายิ่งแก้มันก็ยิ่งตันมันยิ่งเป็นเอาวิชาตอุปทาน。
มันอยากหลับก็หลับเลยจ้างมึงไม่เกี่ยวกับกู。
ร่างกายมันก็เป็นสังขารความง่วงเป็นสังขารความโลกสบายก็สังขารความซึซึสังขารความที่ตัวเราอยากจะออกจากอะไรก็เป็นสังขาร。
ยิ่งตัวนี้เป็นตัวเราจะออกจากอะไรก็เป็นเอาวิชาตหาอุปทานตัวสิ่งนั้นเลย。
ยิ่งหนักเลยตอนนี้เห็นทำผิดอยู่ตลอดนะเนี่ยแก้ไม่แก้นั่ง。
ยังไม่เข้าใจเลยว่าปล่อยวาง。
ปล่อยวางอยากจะง่วงจะนั่งหลับช่างมาเลยช่างมึงมึงมึงอยากไปต่อหน้าต่อตากูเนี่ย。
อย่างนี้เลยอยากหลับๆไปเลยกูเนี่ยไม่ต้องไปแก้ปแตๆมันจะเป็นยังไงบอกมาเลยมึงจะเป็นยังไงช่างมึงเลยโลกกับฉันจะแตกจะทำลายช่างมึงเลยไม่เกี่ยวกู。
สักอย่าง。
คือวางหมดนะไม่เกี่ยวกูวางหมด。
ไม่เอาอะไรเลยอ่ะแม้แต่วิสังขารยังไม่ไปเอาเลยอ่ะ。
แต่ที่ผ่านยังไม่ไปเอาเลยอ่ะจะไปเอาที่พานก็เลยทุกตายเลยเนี่ยเป็นวิชาอุปทานสนิพพานทุกตายเลย。
พุทธเจ้ากับอานนท์ทนพุทธเจ้าเจ้าพุทธเจ้าเราความปรารถนาความสุขหรือนภานหมดไป。
ความทุกข์ทั้งหมดไปพร้อมเข้ามา。
ปรารถนาเลย。
พระเจ้าไม่รู้หลงปรารถนาอยู่นานหกปี。
ปรารถนาพบคน。
บอกมึงเลยอยากงงมึงอยากง่วงอยากอยากสบายอยากแย่อยากแย่อยากอะไรช่างมึงเลยไม่เกี่ยวกับกูสักอย่างกูไม่ม，ี，ต，ั，ว，ต，น，บ，อกมา，เลยตัวต้น，ข，อ。
งก，ูไม่มี。
ลองดูไม่เชื่อเลยไม่เชื่อหรือเปล่าครับ。
อยากหลับเลยเลยตัวต้นของกูไม่มีสักอย่างไม่เกี่ยวกูสักอย่างตัวต้นกูไม่มีมึงอยากไปเลยอยากแยแย่ไปเลยอยากหลับหลับไปเล，ย。
กูจะดูสิ。
ไม่ใช่ดูเพื่อนมันเป็นอะไรนะมึงอยากเป็นอะไรช่างมึงเลยไม่เกี่ยวกูช่างมึงช่างมึงเราช่างมอย่าเป็นอะไรช่างม่ง。
ช่างมึงเลย。
มึงอยากจะง่วงอยากจะแก้อยากจะแก้อะไรอ่ะของกูไม่มี。
มึงอยากเป็นอะไรไม่เกี่ยวกับกูเลยอย่างนี้เลยอ่ะเราไม่มีกลัวนะต่อหน้าต่อตาเลย。
กลัวมันช่างมันแต่เมื่อจะหายวะช่างมันไม่ใช่ช่างมันได้เนี่ยช่างมันอยากให้หายไม่ใช่ช่างมันถือ。
ช่างมันก็ไม่ถืออะไรเลยช่างมึงจะเป็นไงช่างมันไม่เกกับกูกูไม่มีตัวตน。
แต่ผู้หญิงอาจจะพูดยังไงก็รู้ภาษาผู้หญิงเราเป็นผู้ชาย。
ก็ลองช่างมันดูสิช่างมันเมื่อวานแล้วจะกลับบ้านแล้วตลอดเวลาเลย。
ขยับไปจะแช่จะง่วงจะแย่อย่างนี้มันจะึถือเนี่ยวางไปเลย。
อย่างนี้มีตัวเราจะพยายามจะไปออกจากอะไรจะไปเอาอะไรไปเอาวิชาการหาอุปทานต่อสิ่งนั่นแหละ。
มันเหมือนกับตอนที่ทำไปที่ศาลที่เขาเคยเล่าให้ฟังว่าถ้าง่วงต้องขยับตัวให้ตื่นหรือเปล่าทำอะไรติด。
ติดมาเป็นอย่างนี้ไม่ไม่ใช่ไม่ใช่。
ปล่อยมันเลย。
จะเป็นไงก็เจมึงไม่เกี่ยวกูเลยพวกกูไม่มีตัวตน。
วางแม่แล้วบอกว่าหัวใจคำสอนหรือเจ้าวางคำเดียวเลยวางมันจะเป็นไงก็วางจะเป็นไงก็วางวางกว่ากว่าอย่างเดียว。
วางหมดก็ว่าเปล่าเลยเปล่าก็วางอีกจะถือแต่ความว่างเปล่าก็วางอีกหมดผ่านานเลยก็ไม่มีใครยึที่พานเรียกว่าวางก็ได้พานแท้。
นพานแล้วยึดถือที่ผ่านไม่พานผ่านปลอม。
อะไร。
ผิดพลาดมานานมากนะ。
อยากมาก。
เมื่อกี้แบบ。
ก็ไล่ๆ。
ยังไม่สุภาพมันถึงจะมันถึงจะไป。
พูดยังไงก็ได้มันสิ้นไปเถอะ。
อยากให้ก็ได้ไม่เกี่ยวเราพูดความมีตัวตน。
ใครจะไปรู้หรพูดอะไรในใจ。
วันนี้เราแค่เราพูดเป็นตัวอย่างให้เลย。
หมออยากก็ลงตาย。
ยังไงก็ได้。
แต่ก็เริ่มมีปัญญาผิดมันเยอะนานมาทำผิดมานานให้แก้ไขกับแตๆอยู่นั่นแหละเราพูดยังไงก็แก้ไขปรับแตๆ。
ต้องสนใจตัวเองบ่อยมันจะได้ไม่กลับไปร่องเดิม。
เดี๋ยวกลับไปลองเดิม。
ต้องสนใจตัวเอง。
ใช้คำพูดที่แรงๆกับมันมากๆขึ้น。
มันคำพูดเดิมเปลี่ยนคำพูดใหม่มากกว่าเดิมก็ได้พ่อแม่ครูบาอาจารย์。
ทีไหน。
ขายท้องเลย。
อย่างสมมุติสมมุติตอนอยู่ที่บ้านหรืออะไรวันนั้นก็ฟังมีเวลาเยอะแล้วก็ก็ฟังทำเยอะ。
เมื่อคืนก็ฟังทำเยอะเหมือนกันนี้ค่ะแล้วปรากฏว่าติดตมันตื่นนี้สิ่งที่。
คือพอติดมันตื่นแล้วก็เออนะรู้แล้วติดมันตื่นอย่างนี้นะช่างม่งตื่นก็ตื่นก็ลุกขึ้นมาปฏิบัติเลยแล้วกันอย่างนี้。
อะไรก็ช่าง。
ว่าแบบอย่างอย่างเมื่อก่อนแล้วก็จะกังวลทำไมไม่นอนสักทีวะเนี่ยคือมันต้อง。
ไม่มีอะไรช่างช่างมันๆช่างอะไรก็เป็นช่างระว่าหว่าง。
ดีก็วางชัก็วางก็ว่าก็วางว่าหมดแล้วก็ว่าแล้วก็ว่าอีก。
แล้วก็วางว่าอีกคืน。
เฮย。
อดทน。
อยากแก้ไขสงมันกดจนมันง่วงเลยนะมันกดจนหัวทิเลย。
สงสารไม่แก้ไขเลย。
มันกดจนมือเท้าโต๊ะเลยอ่ะ。
ตัว。
มันกดหัวไม่พอเอาเราไม่ลงไปกดไล่เลยน้ำหนักเนี่ยมันเอากระสอบทรายไม่รู้ที่กระสอบเพิ่มไปเรื่อยๆหัวกดไล่คนเรา。
กูไม่กลัวมึงกูไม่กลัวมึงมึงจะทำอะไรกูก็ทำอะไรกูไม่กลัวมึงกูไม่กลัวมึง。
อดหัวดไหน。
ลืมไม่ขึ้นเลยอ่ะ。
ส่ง่องกระจกกับตาแดงเป็นไฟเลย。
ตาแดงเป็นสายเลือดเลยกูไม่กลัวมึงอย่างเดียวมึงจะทำอะไรกูทำอะไรกูไม่กลัวมึง。
กดกดเท้าโต๊ะขนาดโต๊ะเนี่ยใหญ่ๆแล้วเหมือนกับมันหักลงบ้านลงไปเลยอ่ะหัวทิลงไปเลย。
ไม่มีพลังมหาศาลเนี่ยไม่แป๊บเดียวนะเป็นเดือนเดือน。
กดแบบนี้。
แต่ไม่กลัวมันกูไม่กลัวมึง。
ก็แค่ตาย。
เก่งแค่ตาย。
กูตายแล้วมึงจะทำอะไรกูไม่ได้。
ตายกดไปเลย。
กดกดหัวกดไล่กดแตๆให้มันตลอดชาติชาติกูไม่กลัวมึงพูดเลยกูไม่กลัวมึงกูไม่กลัวมึง。
มังกดไม่ได้แป๊บเดียวแล้วหายไม่ใช่เดือนนะแป๊บเดียวกลับมาอีกแป๊บเดียวกดหนักมาก。
แล้วคุณูจะไปฝึกพลังฝึกอะไรมามากมายหลายอย่าง。
กดเป็นกดแย่กดจนนมเลย。
วิชามาไม่รู้กี่วิชา。
ทั้งทั้งเรียนทั้งปญาทั้งการทั้งพลังกดมันกดขาดเลยมันจะตายไม่ได้หรือหัวใจเหมือนนิดเดียวกูไม่กลัวมึงอ，่，ะ，ก，็，แ，ค，่，ต，าย，ก，ู，ต，ายแล้วทำอะ，ไ，ร。
กูไม่ได้。
แต่กูไม่กลัวมึงไม่หนีไม่หนีไม่สู้。
ไม่หนีไม่สู้เหมือนกับมึงชอบฝ่ายเดียวเลยกดเลยผมกดกูเลยกูไม่สู้มึงไม่หาทางแก้ไขด้วยไม่หาทางแก้ไขกดตาย。
รู้สึกประมาณเดือน。
ประมาณนั้นแหละ。
หายขาดเลยไม่เจออีกเลย。
ไม่เจอเลยหายขาดเลย。
ไม่ไม่มีอะไรมากดอะไรอีก。
ราคาเวลามันมีการาคาคเริก。
แล้วก็ก็ทำแบบเดียวกูไม่กลัวมึง。
เรายืนยันกูไม่กลัวมึงราคากำเริบบอกว่าเราไม่กลัวมันกูไม่กลัวมึงกูไม่กลัวมึงเพิ่มขึ้น。
มันก็ปริมาณขึ้นในใจเราออกหน้าตา。
ต้องเบอร์ไปเลยอ่ะ。
มันสามสิบปีปีก็ได้สมัยก่อน。
กูไม่กลัวมึงกูไม่กลัวมึง。
เกo o g l e。
กูก็แค่ตายกันแหละ。
กูตายแล้วมึงทำอะไรกูไม่ได้แต่กูไม่กลัวมึงมึงให้ชกฝ่ายเดียวเลย。
เราไม่ไปสู้มันเราไม่หนีมันถ้าไม่สู้ก็ไม่หนีนะกูไม่กลัวมึง。
มึงเอาเลย。
มึงจะขนาดไหนอ่ะเขากูขนาดไหนเป็นไฟเผากูขนาดไหนกูหน้าตาเลขนาดไหนกูไม่กลัวมึง。
ไม่แก้ไขไม่แล้ว。
ไฟเผาตลอดไปตลอดขึ้นทั้งตัวเลย。
หนูหน้าตาเล่อร้อนในหแดง。
แต่。
เพราะมันไปถึงสุดตลอดอ่ะมันขึ้นสูงสุดเหมือนคนเป็นไข้ที่สูงสุดวัดตลอดแล้วขึ้นตลอดนะภูมิเลยอ่ะ。
จะไปไหนอ่ะ。
เหมือนยอดเขาสูงที่สุดหรือจรวดผู้หญิงสูงสุดขึ้นไปไปไหนอ่ะที่สุดแล้ว。
พอถึงจุดสูงสุดเหมือนหมดแล้ว。
เสียงมันแตกในใจเรามันแตกมันแตกอะไรแตกปู่แตก。
โอ้โหตอนลงเนี่ยๆ。
มันเย็นเข้าไปในหัวใจเนี่ย。
บอกไม่ถูกอ่ะมันขนลุกทั้งตัวเลย。
น้ำตาน้ำหูน้ำตาไหลเลยให้มันพูดในใจมันพูดออกมาเลยอ่ะกูชนะแล้วกูชนะแล้วกูชนะแล้วกูชนะแล้วมึงอ่ะ。
ชนะกุมารหลายชาติแล้ว。
กูชนะแล้วกูชนะมึงแล้ว。
มึงชนะกุูมารหลายชาติวันนี้กูชนะมึงนะของมึงอ่ะทำร้ายกูไม่ได้。
ต่อไปอ่ะมึงต่อยกูมันมันไม่มีตำหน่ายอีกต่อไปละ。
เหมือนเราล้มคู่ต่อสู้ได้แล้วแล้วมันกลับมาต่อยใหม่ต่อสู้นะมันเคย。
ปล่อยเราจะกี่บาทตรแล้วปล่อยมันล้มไปทุกที。
อยู่ได้ไม่มีน้ำหนักแล้วมันไม่มีน้ำหนักแล้วแรงที่สุดในครั้งแรกครั้งต่อไปเลยมันไม่เท่าเดิมนะมันเกิดขึ้，น，ไ，ม，่，ใ，ช่เ，ก，ิ，ด，อ，ีกนะแต่มันไ，ม，่，เท。
่าเดิม。
อุณหภูมิมันเคยร้ายแรงไปเคยลุกขึ้นร้าแรงร้อยเปอร์เซ็นต์ใหม่ไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วมันเบาไปด้วย。
ใหม่แปดสิบpercentห0p e r cยี่สิบp c็นแต่เผใจเรานั้น。
สุดท้ายแล้วล่ะมันก็เป็นอาการขึ้นมาเฉยๆแล้วก็ไม่มีอิทธิพลใจ。
มีอาการที่เกิดขึ้นจะไม่。
ก็เลยกลายเป็นมิตรฐาน。
อากาศทั้งหมดก็สังขาดไป。
แล้วไม่กลัวนะ。
เราไม่ใช่วันนี้มันไม่อยากไปดับมันนะไปสู้มันพยายามดับมันแล้วก็ไม่หนีมันด้วยเราไปกลัวมัน。
เราเป็นคนจริจริงเลย。
ไม่หนีก็ไม่สู้สู้กันคือพยายามไปดับมัน。
เราปฏิบัตินี้。
ปฏิบัติแบบนี้มันเท่านี้อย่างนี้เราก็หนีไปอีกหลายชาติ。
เราไม่หนี。
ทุกอย่างเรายอม。
รับทุกขโทษทางยอมแค่พบชาติเดียว。
ระยอมแค่พบชาติสุดท้ายก็ยอมกูไม่มีกูไม่สู้ถ้าไม่มีถ้าไม่สู้มากก็แค่ตาย。
อย่างจบลงใจก็ว่าเปล่า。
เราไปสอบเป็นผู้สาวแล้วอย่างนี้。
อ่านหนังสือหรอบเดียวเราไม่หลับไม่นอนเลยเราทุ่มเทอ่านหนังสือเตออกหมดเลยไม่มีเตียงเลยนอนไม่มีเลยหรือแต่พ，ื，้นก็ะท，ี，่，ด，ู，ห，น，ั，งสืออ่านหนั，ง。
สือเนี่ย。
หนังสือจากเลยเต็มห้องเลยทุกด้านเลย。
ทุ่มเทอ่านไม่หลับให้นอน。
เขียนไว้ที่โต๊ะ。
ชีวิตจะทำอะไรลำบากครั้งเดียวเกินพอ。
ปรารถนาอยากเป็นผู้รักษาลำบากทีเดียวอ่านหนังสือให้มันมันจะตายเพราะอ่าหนังสือมันยอมอาจจะเป็นไข้หวัดใหญ่ตาแดงกลับเลย。
ไปหาหมอหมอเขาจะฉีดยาให้เราบอกว่าเป็นร้ายแรงมากเป็นแหลเป็นเป็นหนักหมอฉีดยาง่วงไหมให้หลับดิ。
เราไม่เอาเลยเราเดินออกคลอีกเลยบอกไม่。
หนังสือการหนังสือไข้หวัดต้องไข้ัดใหญ่。
แค่ตาย。
ก็ไม่นอนเลยถ้าไม่นอนเลยเอาหนังสือถึงเช้าเลยถึงสว่างว่าอ่านต่อถึงแล้วว่าหาต่อไม่นอนเลยเวลาเราแล้วก็ไป。
ขาเราทำอะไรอ่ะลำบากครั้งเดียวเกินพอ。
จบแล้วเราเป็นประโยชน์และประโยชน์ที่เราอยากได้และทั้งโลก。
เราแค่อยากเป็นผู้สาทดลองดูวามัน。
มีความสามารถไปเป็นศาลเป็นเราอยากได้ว่าเป็นพอดีเป็นประชาประธานที่เราอยากเป็นเบื่อมาก。
เราอยากจะเป็นแค่ผู้รักษาที่สุดอยากได้เครื่องหมายสูงสุด。
เข้าๆอยากเข้าเฝ้า。
อยู่ประเทศพสมัยนั้น。
อะไรลครับได้สาสะไปแล้วได้สาสะไปเราอยากวงค์。
ก็ได้เข้าเฝ้าอยู่เลยนะไม่เคยร่วมห้องเสวย。
มีหมดแล้วครอบครัวทรัพย์สินเงินทองตำแหน่งรายทสถานที่เราอยากได้มีได้หมดเลย。
แล้วก็จบทั้งโลกที่เราอยากได้แล้ว。
แต่พานที่เราอยากได้ที่เรายังไม่ยังไม่สำเร็จทางโลกปรารถนาอย่างนั้นแค่นั้นเราพอใจเราก็คิดกลับมาสิ่ง，ย，ั，ง，ไ，ม，่，ย，ั，ง，ไม，่，ส，ำเร็จแล้ว，เ，ร。
าป，ฏิบัติ。
เวลาปัดบัตรก็ทำความเพียเราแข็งแรงแล้วไม่หลับไม่นอนทั้งวันทั้งคืนเราเดินไม่หลับนอน。
เราก็ทำความเสน。
ไม่หนีนะว่ามีอาการแล้วหนี。
ไม่หนีก็ไม่สู้มันคือสู้ก็อย่าไปดับมันจะไม่หนีมัน。
ก็แก้ตายทำอะไรกูได้ทำไป。
แพ้ไปทุกอาการ。
กดร้อยง่วงจนตาแดงกับหัวที่หัวตามตาแดงในสายเลือดหายไปเลยหายไปเลย。
หายแล้วหายขาดเลย。
แต่มันขางใจน้ำหนักแล้วก็เอา。
รู้แล้ววามันทำอะไรกูไม่ได้แล้ว。
เคยจะแล้วก็ก็แพ้มาอยู่เรื่อยๆ。
ชชนาคาร。
อารมณ์่วงความแช่ความแย่มันไม่ตายหรอก。
แชมันติดกันไปก็ตายพยายามหนีมันก็แย่ไปคนมันได้。
ไม่ต้องใจไหม。
แต่ว่าว่ายังยังทำไม่ได้ค่ะแต่ว่าเข้าใจ。
เข้าใจสิ่งทางที่มันต้องทำแบบนี้ตอนนี้ยังแบบ。
เหมือนมันไม่ไม่ต้องเมื่อก่อนของเราที่เรายืนอยากสู้กับมันคือไม่หนีไม่สู้แต่เราเข้าใจเรายังไม่มาถึงขั้นที่สูงสุดเดี๋ยวนี้ถ้าเป็นเดี๋ยวนี้เราไม่ต้องถึงขั้นนั้น。
เมื่อค่ที่เราไม่เข้าใจความไม่มีตัวตน。
ตอนนี้เราไม่เข้าใจความไม่มีตัวตนเป็นสมัยนี้เราไม่ต้องมีความยุยากลำบากขนาดนั้นเราเข้าถึงความไม่มีตัวตน。
ไม่มีใครไม่มีตัวตนไม่มีใครถืออะไรก็จบเลย。
ก่อนเรายืนหยัดมีตัวเรายืนหยัดไม่หนีไม่สู้。
แต่จะยวนี้เราไม่ใช่ละ。
ก็ถึงความไม่มีตัวตนเข้าไปถึงใจที่ว่างเปล่าที่ไม่มีตัวตน。
ส่วนความรู้สึกไม่คิดอารมณ์อะไรต่างๆมันเป็นสังขารที่เกิดขึ้นเหมือนกับมันเกิดดับอยู่เป็นแรกลองฟ้าผ่ากับในท้องฟ้าที่，ว。
่างเปล่า。
ความคิดอารมณ์ความรู้สึกไม่ว่าจะเป็นกุศลและกุศลไม่ว่าจะแย่ไม่แย่เลยครับนะครับ。
มันก็เปลี่ยฟ้าแหลบฟ้าร้องฟ้าผ่าไม่วามันจะเป็นฟ้าแบบฟ้าร้องฟ้าผ่ารุนแรงขนาดไหนมันก็เกิดดับอยู่ในท้องฟ้าที่กว้าเป。
ล่าคือใจ。
เพราะฉะนั้น。
ใจเป็นความว่างเปล่ากับตัวตนไปแล้วมันก็ไม่มีอะไรทำอะไรใจได้。
ขอให้มีความคิดมีอารมณ์มีอาการต่างๆเกิดขึ้นเหมือนกับฟ้าแลกฟ้าร้องฟ้าผ่าที่มันรุนแรงขนาดไหนก็ตาม。
แต่มันไม่อาจทำอะไรใจที่ว่างเปล่าและฟ้าร้องฟ้าผ่าไม่ว่าจะรุนแรงกว่าใดก็ตามไม่เคยไม่ท้องฟ้าเลย。
ไม่เคยคิดแรงมากเลย。
เป็นสายเลยไม่เคยไม่้ท้องฟ้าเลยไม่เคยมีเกิดไฟไหม้ในท้องฟ้าได้เลย。
อะไร。
อากาศของใจนวดรุนแรงกระขนาดใดเข้าใจไม่มีตัวตนสักอย่างไม่มีตัวเราก็ไปรับ。
ไม่มีตัวตนของเราเข้าไปรองรับนะเนี่ยไม่มีใครถูกไม่เลยไม่มีใครถูกลูกไม่ไม่มีใครต้องถูกทำลาย。
มันก็เลยกลายเป็นใจที่เป็นท้องฟ้าที่่ว่างความคิดอารมณ์ความรู้สึกต่างๆดีไม่ดีแย่ไม่แย่ก็เหมือนฟ้าฟ้าร้องฟ้าผ่าไม่ว่าจะรุนแรงฟใดไม่มีตัวเราเข้าไปรองรับ。
ใจมันก็เลยว่างเปล่า。
เกิดอยู่ในใจที่่ว่างเปล่าไม่ความหมายจะมีอาการยังไงใจก็ว่างเปล่าตลอดการ。
สังขารแตกดับอาการทั้งหมดดับหมดเลยแต่ใจที่ว่าเปล่า。
อยากเป็นอมตะ。
อย่างนี้จะตายเมื่อไหร่ก็ได้กลับมาก็ได้ไม่เคยกลัวหรอกเข้าใจเป็นใจที่่ว่างเปล่าไปแล้ว。
ความรู้สึกอารมณ์ต้องมีอยู่ก็ทำงานไปทำประโยชน์ประโยชน์ท่าน。
ประกับต้นแล้วก็ประโยชน์ท่านช่วยเหลือเกื้อกูพุทธศาสนาเรามารู้เห็นจริงอย่างนี้ได้ก็เพราะคุณของพระพุทธเจคุณพระธรรมคุณของพระทรพ่อแม่ครูบาอาจารย์。
คุณของผู้ที่ใส่บาตรเลี้ยดูเรามา。
คนที่เคยมีผู้เกื้อกูเรามา。
เราตอบแทนเขา。
ขอบคุณทุกคนที่แอบช่วยเหลือ。
พระธรรมพระสงฆ์ที่แอบช่วยเหลือว่าแม่ครูบาอาจารย์ที่แบบช่วยเหลือมีอยู่。
อยู่ตลอดเวลาก็ตอบแทนคุณท่าน。
ถ้าไม่หายไปไหนนะอยู่ในธรรมชาตินี่แหละแต่หายตัวไปเป็นอย่างเดียวกับธรรมชาติไม่ได้มีตัวตนของท่านเป็นตัวเป็นตนเป็นรูปร่างเป็นลอยอยู่ในธรรมชาติแต่มันมันกลายเป็นความบ้านเดียวธรรมชาติ。
เจ้าหมาศาสดาโลก。
แต่ว่า。
ตอนที่อานนท์ห้าสิบสี่ตอนจบที่อานนท์เสียใจพระเจ้าดับนพพานแล้วก็เสียใจเดินไปชายทะเลเสียงพระเจ้าอานนท์ก็เสียใจไปเลยไม่เกิดไม่เคยเกิดไม่เคยตายไม่เคยแตกกลับ。
จะหายตัวไปที่มาปรากฏในแต่ละชาติก็คือมาเพียงแต่ปรากฏตัวได้เลยแล้วก็หายตัวไป。
เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติอยู่ในทุกที่อยู่อยู่ในธรรมชาติอยู่ในลงที่โดนตัวเจ้าอยู่ในแสงแดดอยู่ในน้ำอยู่ในเมสายรายที，่。
เจ้าเดิน。
อยู่ในตัวเจ้าอยู่ในใบไม้ที่เจ้าถืออยู่ในร่างกายอยู่ในจิตใจของเจ้า。
ที่ใดมีความว่างเปล่า。
พุทธภาพความว่างเปล่า。
มีอยู่ในทุกที่。
พุทธธนี้มีอยู่ได้ในพุทธเจ้าในพระหารในพุทธชนในสัเดในสรรพสัตวทั้งหลาย。
ใจที่ว่างเปล่า。
ที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอาการใดๆคิดปรุงแต่งได้มีอยู่แล้วในทุกคนแต่ใจที่่ว่างเปล่ามีความรู้แบบทุกรู้แจ้งรู้จร，ิ，ง，ทุกคนที่ยึดร，ู。
้ตื่นรู้。
มันมีอยู่ในทุกตัวคน。
เป็นพุทธธคือใจที่ว่างเปล่าอย่างมีความรู้นั้น。
ลูกศิษยึดหลง。
ตลอดกาล。
ยังเป็นธรรมตะแต่ไม่ได้มีตัวเราไปอยู่ในธรรมชาติเป็นธรรจะเป็นทาตแห่งพุทธอย่างเป็นอมตะ。
เมื่อก่อนเราใช้แต่กำลังเขาไม่ดีไม่สู้。
บัดนี้เราใช้ปัญญาสูงสุด。
มันเหนือชั้นกว่า。
เมื่อก่อนเราขึ้นต่อยมวยเหมือนใช้กำญาแต่นิใช้ปัญญา。
ในพุทธศาสนาเรียกว่าปัญญาสูงสุด。
ไม่ได้เชื่อไม่ได้ให้งมร้ายแต่ให้ใช้ปัญญาสูงสุด。
พุทธเจ้าว่าแม้แต่สถาคตมาสอนมาบอกอย่าเชื่อทันที。
ให้นำไปพิจารณารอบคอบมันเกิดขึ้นจริงในใจเรา。
สอนให้เป็นผู้มีปัญญา。
ไม่ได้สอนให้ยึดติด。
หลวงตาสอนให้ลูกศิษย์ย็ดติดวงตา。
จะสอนให้ทุกคนมีปัญญาไปช่วยเหลือตัวเองแล้วก็ไปช่วยเหลือคนอื่น。
ถึงไม่ให้คนแห่ตามมีคนอยากแห่ตามไปเลยไปไม่คนอยากแห่ตามไป。
ถ้าไม่ชอบ。
เอาคำสอนของต้องตาไปปฏิบัติให้มันพ้นทุกข์แล้วไม่ต้องแห่ตาม。
ทุกข์แล้วก็ช่วยเหลือคนอื่น。
ช่วยคนอื่นตามกำลังความสามารถ。
ไม่ได้ให้มายึดติดที่ตัวบุคคลแต่เอาคำพูดเอาคำสอนไปไปพิจารณารครอบ。
เข้าถึงใจความยึดมั่นถึงมั่นซึ่งตัวตน。
เข้าใจไหมล่ะ。
เรายังอายุยังน้อย。
ช่วยเหลืออื่นได้มากกว่าลูกตาอายุมากนะ。
กำลังเราก็มากกว่าวงการก็กำลังถดถอย。
เลปฏิบัติเข้าทำประโยชน์ตนให้ถึงที่สุด。
ให้คนทั่วไปในปัจจุบัน。
จะได้ช่วยเหลือผู้อื่นได้สำคัญที่สุดช่วยเหลือพ่อแม่ครอบครัวคนใกล้ตัวแล้วก็คนที่เรารู้จักใกล้ตัวก่อนแล้วก็แพ้。
ปฏิบัติที่ใจเราให้รู้แจ้งยแล้วก็ให้ถึงที่สุดแห่งความขทุกข์แล้วก็ทำประโยชน์ท่าน。
การเปิดมา。
ไม่เสียชาเกิด。
ทำคุณจนถึงที่สุด。
บาปกรรมชั่วที่เคยทำมา。
ก็รักจนถึงที่สุดแล้วทำดีที่ดีพูดดีทำดีก็ได้ทำจนถึงที่สุด。
การฝึกฝจิตใจของตัวเองปล่อยวางยึดมั่นก็ทำถึงที่สุด。
ประโยชน์ตนก็ทำจถที่สุดประโยชน์ท่านทำถึงที่สุดแห่งความสามารถจนกว่าจะสิ้นอายุใครจากโลกสามไป。
สิการเปลี่ยเกินอีกชาติใดก็จบที่สมบูรณ์บริบูรณ์การเกิดมาเป็นชาติสุดท้ายที่ทำประโยชน์ที่สมบูรณ์บริบูรณ์ตอบแทนโลก。
ที่สมบูรณ์บริบูรณ์。
ไม่มีอะไรยิ่งกว่านี้อีกนะ。
ชีวิต。
เกิดมาชีวิตหนึ่งมีประโยชน์ที่สุด。
ทำทั้งประโยชน์ตนและประโยชน์ท่านจนถึงที่สุด。
แล้วก็ดับหายไปเป็นอย่างเดียวกับธรรมชาติ。
ไม่อาลัยอาวรณ์สิ่งใด。
ไม่กังวลกับสิ่งใด。
จบพบชาติที่เวียนวนมายาวนานแสนนานไม่รู้กี่。
การจบที่สมบูรณ์บริบูรณ์。
คนดำเนินแบบนี้ทุกคน。
อายุเรายังน้อยอยู่。
ทุกคนสามารถที่จะไปถึงที่สุดได้หมด。
เพนปฏิบัติเท่านะ。
คนที่มีครอบครัวถือศีลปห้าบริสุทธิ์ดูนพพานได้。
แต่ข้อสามคือพรมอาจารย์ปรารถผ่านข้อสามถึงพรอาจารย์。
แต่ทำไมปรารถนาผ่านานก็ได้ถึงสวนบาลก็ได้。
ปรารถนาบนิพาน。
15ข้อ3ถึงพระมาจารรรย์บลนพพานได้。
ข้ออาจารย์หัวเดียวอย่างเดียวน้อยด้วยการร่วมประเวณีกันได้。
แต่ถ้าจะรู้นพพาน。
ก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง。
ตั้งใจปฏิบัติพากันคทุกขนี้ผ่านไปก็。
อยู่ด้วยกัน。
กูนกันแต่ไม่ร่วมประเวณีกันแค่นั้นไม่ทำให้น้ำสุเครื่อง。
สิ5ใบสุนิทาน。
ผู้หญิงผู้ชายว่าเด็กผู้ใหญ่หมด。
บริสุทธิ์ข้ออาจารย์。
จะเป็นประโยชน์ต่อโลกนะ。
เราอยู่อย่างน้อยคนแก่ก็ไปก่อนแล้วไปเราจะนกว่าเด็กจะตายจากก่อนตายทีหลังผู้ใหญ่แล้วก็ก็ไม่แน่เสมอไปแล้วต้องรีบเร่ง。
แต่ส่วนใหญ่นะก็ไปก่อนแล้วก็แล้วก็จะเสรแล้วจะเสรแล้ว。
ต้องรีบเร่งละ。
สอนกำลังความสามารถอยู่ได้ไม่นาน。
สอนเต็พลังความสามารถนั่นแหละ。
ช่วยหลอได้แค่ไหนก็แค่นั้น。
ก็แค่นี้แหละ。