一、事件与初步讨论 对话一开始，似乎在讨论某件事的结果，有人提到“医生没通过”。“我就说嘛”暗示了说话者对此结果并不意外。 话题随后转向“军队做什么将领呢？”，又问及“东方得到了吗？”，“阿帕东方没得到，是吗？”这表明可能存在职位或认可方面的竞争。 诺拉特提到自己是“搭车来的”，可能暗示其参与方式或地位较为特殊。 之后出现“爱”、“为什么？”、“反过来怎么说？诺拉特”等简短对话，难以直接判断其含义，但可能与之前提及的职位或事件有关。 “情况很严重啊，解释一下怎么来的，路线怎么走的？”表明事情的发生或发展并不寻常，需要详细的说明。 二、对诺拉特的追问与核心问题 对话的重点逐渐集中到诺拉特身上。“诺拉特，你为什么还在这里？能做到吗？”暗示诺拉特可能肩负着某种任务或责任。“解释一下是怎么回事，路线是怎么走的，还有...”、“怎么样，怎么看到的，说清楚一点”、“详细解释一下”、“怎么知道的，怎么来的，怎么修行的，怎么理解的？”这些追问显示大家迫切想了解事情的真相，以及诺拉特是如何参与其中的。 三、诺拉特的“无为”式修行 诺拉特的回应十分特别。“我什么都没做。我看到别人修行的时候，就...感觉像，就像看到他们的努力一样，然后我就感觉，从听了师父您说的，感觉不需要努力做什么，是...仅仅是知道。”他强调自己没有刻意修行，只是通过观察他人的努力，以及听取师父的教诲，领悟到“不需要努力做什么，仅仅是知道就好”。 这种“无为”式的修行方式，得到了师父的认可：“这样就好。只是知道就好，不需要做什么，就这样。” 四、医生与诺拉特的对比：努力的悖论 对话随后将医生与诺拉特进行对比。“那为什么和医生相反呢？诺拉特做了。医生很努力地做，但是那个努力做的，却是‘我们’本身。是‘我们’本身在努力做。而且是为了‘我们’自己而努力做。” 指出医生的问题在于，他过于努力，且这种努力是为了“我们”自己。 这种“为了自己而努力”的模式，导致了内在的冲突。“就是说，当医生的时候，很努力地去做，结果变成了为了‘我们’自己而努力做。那样一来，‘我们’就为了‘我们’自己而存在，‘我们’总是努力地去做，最后...都是为了‘我们’自己，然后如果不如意，内心就会产生冲突，然后我们又把它藏起来，藏在心里，和家庭产生冲突，藏在心里，一点一点地。” 这揭示了医生职业困境的根源：过度的自我中心，以及由此带来的压力和冲突。 五、修行中的执着与徒劳 对话进一步探讨了修行中的问题。“所以修行的时候，我们也想变得更好，我们也执着，因为修行是为了让我们更好，我们执着于修行。结果发现根本行不通。修行没有用，反而影响到我们，没通过，没通过，我们惹更大的麻烦了，我们，我们为了自己的利益，我们想要快速地逃离，结果变成了‘我们’在加速，我们没有放下‘我们’自己，所以就变成了用蛮力，而不是用智慧。” 这表明，即使在修行中，也容易陷入执着，将修行变成一种“为了自己”的手段，结果适得其反。“说真的。简直就像衔尾蛇一样。就是因为努力过度。” “衔尾蛇”的比喻，形象地说明了这种自我中心的努力，最终只会回到原点，无法真正解脱。 六、洞察与不接受的矛盾 对话中，有人“全都看到了”，包括“强烈的意愿，立志要遵守戒律”，以及“就像他们交作业一样，他交作业交得很快，他以为他有在修行，结果我没看到，感觉就像现在在绕圈圈，他为什么要逼自己呢？ 他修行，是因为他看到有‘我’，有‘我’存在。就在于修行。” 这些观察揭示了修行中“有我”的陷阱。 然而，“但是...好像内心还不是很平静，好像还没有完全接受。所以还没有完全接受，我们也明白，修行是为了放下自我，对吧？ 所谓不接受，其实就是内心在告诉自己，这是不对的。这样做是错的，因为这样做是为了自我，我们不是为了自我而修行，但是就在那个感觉是错的地方，我们又试图找到方法让它变得正确，就在这里，我们好像走入了死胡同，因为想要让它是对的，就又产生了‘我们’自己。产生了那种无论怎么做都做不到的感觉。” 这段话深刻地剖析了洞察与不接受之间的矛盾：虽然理智上明白要放下自我，但在情感上却难以接受，这种矛盾导致修行陷入僵局。 七、寻求帮助与“鬼”的比喻 意识到问题的严重性，有人呼吁“来帮帮忙啊”。对话随后引入了“鬼”的比喻。“医生你也曾经这样过吗？ 之前给你布置的作业，你有没有想过，为什么白天我们走在路上，不觉得害怕鬼？但是为什么晚上，一上来，我们就害怕了？走在路上会遇到鬼啊。这个我们都听过很多遍了，但是那天师父强调了这个，让我回去做作业，我还是不太明白，就打开了YouTube。然后就听到了那个。就会有答案了，师父说，大概的意思是，所有的事情都是我们自己想出来的，自己创造出来的，对...恐惧鬼，也是我们创造出来的，说...有鬼。所以我们才会害怕。” 这个比喻的核心在于：恐惧来自于我们自己的创造，而非客观存在。“鬼”代表了我们内心的恐惧、执着和幻象。 八、“我”的创造与“一切行无常” 对话继续深入。“就像我们现在修行的时候，总是感觉到为什么有‘我’？‘我’在追寻，‘我’在挣扎，‘我’在寻找出路，就是因为这个念头的创造，是吧？ 在创造自我。就像，就像是火花一样，照亮了整个世界。然后就开始思考佛陀说的‘一切行无常’。这都是因缘和合的，都是无常的，它们只是身行的展现。那什么是‘行’呢？‘行’就是无常，无常的东西是苦还是乐呢？就...开始追溯。师父也这样问他的弟子。是苦的，是苦的，那为什么要执着呢？ 为什么要执着那些不能执着的东西呢？” 这段话指出，我们之所以感到痛苦，是因为我们执着于那些无常的东西，包括“我”这个概念。 九、接受真相与自动放手 “就在这里，就解脱了，好像我们已经知道了，明白了，真相就是这样的。 我们之所以放不下，是因为我们不接受每一刻都在发生的真相。 我们知道真相正在发生，如果...我们可以接受真相，就可以放手，放手，但如果不能理解，虽然...看到了真相，但是不理解，不接受，那么...就会...绕回去。但是如果在这里理解了，接受了，就会自动放手。” 这强调了“接受真相”的重要性，只有真正接受真相，才能放下执着，实现解脱。“以前我们放手的时候，会感觉好像有个‘我们’在放手，有个‘我们’在做，但是这次不一样，它直接放开了，每一次都这样，所以感觉...什么都没有了。” 这描述了一种放下后的状态：没有了主观的努力，而是自然而然的发生。 十、杜师父的教诲与“行”的本质 “大概就是这样。无论发生什么，就让它发生，但是要理解这些，就好像师父杜（一位著名的泰国僧侣）教导的那样，‘思考了不明白，但是还是要通过思考才能明白’，思考并比较，无论是苦还是乐，都是被创造出来的现象。‘我们’也是被...创造出来的现象。 苦乐我们尚且可以接受，更何况是‘我们’这个被创造出来的东西，也就是‘行’本身。” 这引用了杜师父的教诲，强调思考的重要性，以及“行”的本质。 十一、“行”的可抛弃性与没有“自我” “所有的事情，就像师父说的那样，都是一揽子。但是我好像是循序渐进的。先遇到这个，再遇到那个，慢慢地越来越细致。但是最终...还是明白了，为什么他说‘行’是需要丢弃的？‘行’是可以丢弃的，那时我们听了还不明白，后来再听，就觉得他太聪明了，他... 他是如何收集这些信息的？ 在我们慢慢地做，慢慢地前进的过程中，才能看到‘行’所说的，所谓的...啊，‘行’就是无常，就是空无。 根本就没有自我，没有‘我们’在那里，也不是‘我们’的。当我们看到了这些，它不是‘我们’，所以我们也无法控制它。 它哪里是‘我们’的？ 思考到这里，它不是‘我们’的，我们又为什么要管它呢？ 然后就放手，看到了就放手，一直放手，它自己就会放手，不是‘我们’去放手，而是它自己放手，就在‘放手’这个词。在心里。” 这段话阐释了“行”的可抛弃性，因为“行”是无常的，空无的，没有“自我”存在的，因此我们无法控制它，也不应该执着于它。真正的放手，不是“我们”去放手，而是“它自己放手”。 十二、平等对待“我们”自己 “好像不愿意放手，变成了‘我们’去放手，医生总是试图用医生的身份去放手，医生并没有... 医生是想用自己的身份去放手，但是放不掉，放不掉。我们应该平等地对待‘我们’自己。但是‘我们’却总是试图去放手，但事实上，‘我们’本身，这个运作的‘我们’，这个思考、说话和做事的‘我们’，我们应该平等地对待它，也就是说，我们应该平等地对待‘我们’自己。平等地对待‘我们’自己，让‘我们’自己随意地去思考、去说、去做，各种各样的情绪不断涌现，只要我们还活着，这些情绪就不会停止，否则，我就不会生气，我不会把‘我们’自己怎么样。 平等地对待‘我们’自己，我们不要把‘我们’自己当成其他什么东西。我们随心所欲地创造，随心所欲地烦恼，这个‘我们’就是这样。 有这样的情绪，有那样的情绪，平等地对待‘我们’自己。 只有平等地对待‘我们’自己，才能放下。 放下‘我们’自己，放下‘我们’自己。医生你...让我们不要执着于‘我们’自己，不要把‘我们’自己视为敌人，就叫做放下‘我们’自己。” 这段话强调，医生的问题在于，他没有平等地对待“我们”自己，而是试图用“医生”的身份去控制和改变“我们”自己。 真正的放下，是平等地对待“我们”自己，允许各种情绪的自然涌现，不将“我们”自己视为敌人。 十三、从疑问到接受 “我最享受的，就是疑问本身，越是疑问，越是思考，就越是头晕，越是思考，就越是痛苦，所以到底它是快乐的还是痛苦的呢？一开始是快乐的，后来就痛苦了，好像一个迷宫一样，正如医生或者师父所说的，是一条蛇...在吞自己的尾巴，不断地循环。直到师父布置了‘鬼’的作业。思考那个。我... 我并没有试图去思考，但是...正如师父所说，我试图去放下，但是...试图去放下，结果变成了‘我们’自己去放下。我明白这个。那就是，我没有试图去...思考什么是什么，但是我在试图去放下。试图去放下，结果...变成了‘我们’自己在行动。” 这段话描述了思考过程中的挣扎和困惑，以及“试图放下”的徒劳。 十四、放掉与放不掉的困境 “在这里，我就试图去做，试图去放下，但是最终还是发现，每一次都有‘我们’自己去放下，我总是会绕到这里，有‘我们’自己，有‘我们’自己，每一次当我们放手，‘我们’又去放手了。 这样放手了，也不会高兴，因为有‘我们’在放手，放不掉，为什么放不掉？ 有什么问题？所以就会有两个结果，放掉了就很好，放不掉也很好。” 这段话进一步揭示了“有我”的困境：即使放手了，仍然有一个“我们”在放手，导致无法真正解脱。“所以就是因为有‘我们’存在的问题。 那个‘我们’是从哪里来的呢？ 它是从‘我们’自己创造出来的，也就是说，它是‘我们’自己创造出来的。 只要感觉到有‘我们’存在，那个‘我们’就会出现。 是因为想要放手，但是却放不掉。就试图去放手，不断地试图去放手，结果还是放不掉，就头晕，就不知道该怎么办。你就在这里思考，该怎么办？ 有的时候能够放掉，有的时候却放不掉，放掉了也会有人去放它。 这到底是怎么回事啊？” 十五、领悟与比较：接受真相 “但是也有一些时候，它自己就放掉了，我们自己都不知道。 也就是说，有的时候放掉了，就是没有了‘我们’，这种感觉就消失了。 我们要怎么让它自己放掉呢？ 那时还不知道。直到领悟了师父所说的，‘鬼’什么都没做，只是知道‘我们’的存在，像这样。医生你可以尝试比较一下这个。我来用这句话比较，就是‘看到真相’。接受。足够了。我感觉如果我接受了真相，它自己就会放掉。” 这里提出了解决问题的方法：接受真相。 “接受”是关键，只要接受真相，就能放下执着，实现真正的解脱。 十六、真相与“行”的再认识 “赞同。我们看到了真相。真理是...就是什么都没有，不是‘我们’的，没有自我。 我们看到了，而且知道无法控制它，它是无常的，正如佛陀所说。但是我们为什么放不掉呢？ 因为我们不接受这个真相。而当我们接受了这个真相，就可以一直放手，知道了就放手，知道了就放手，它来了，然后又知道了，又产生了‘行’，‘行’，‘行’又来了。所有的一切，它一直在来，我们也一直知道，而且立刻就知道了，好像成熟了一圈。它一直都在来，医生你也需要思考，并且观察，它是不稳定的，你应该这样教导自己，它是不稳定的，而且你也无法控制它，它又在思考了，它...无论它在思考什么，无论是好的还是坏的，我们都无法控制它，都已经发生了，是吧？它一直都这样运行着。 我们只是知道，知道，然后接受。” 这段话再次强调“接受真相”的重要性，以及对“行”的再认识。 “行”是不断变化的，无法控制的，我们能做的，就是“知道，知道，然后接受”。 十七、从衔尾蛇到流动的溪流 “接受了，它就会自动放下。再也不会有什么东西留在心里，变成衔尾蛇，而会变成一条流动的溪流，一直流淌，不再是一个迷宫。因为创造出‘我们’的，就是看到了所有正在运作和正在发生的事情，就让它自己发生。 不管它是否合我们的心意，都要让它发生。 无论是喜欢还是不喜欢，都是‘行’的正常表现吗？这是五蕴（构成人类经验的五个方面）的正常表现。当有人让我们开心，让我们满意，当有人让我们不满意，让我们伤心，这些都是正常的，我们接受这些。 如果有人让我们痛苦，一开始可能会挣扎一下，但是后来我们变得更聪明了，我们就既不接受也不拒绝，正如师父所说，放手就好。 这时我们保留了镜子，但是当它变得更细致的时候，就会有新的问题来让我们解决。我们使用相同的原则。” 这描述了接受真相后的状态：从“衔尾蛇”的循环，到“流动的溪流”的自由。“接受”意味着允许一切发生，无论是好的还是坏的，都视为五蕴的正常表现。 十八、五蕴的运作与不执着于“我们” “这是五蕴的现象，是‘行’的运作，它是不稳定的，然后思考它哪里不是‘我们’的。 这个不是‘我们’的，我们无法控制它，它出现了，它存在着，然后又消失了，一会儿它又会再出现，它会一直这样说话，然后就会看到它的无常。看到它的努力，或者说...它内心总是需要做些什么，就让它发生吧。 努力是很正常的，只是知道它在努力，然后它就去努力，然后又知道，它就消失了，这也是五蕴的表现，不要把它当成‘我们’自己。 不要认为它也是‘我们’，只要知道...立刻知道它想要...推开。或者想要拉进来，然后要知道...这种想要拉进来或者推开的感觉...我们是可以阻止的。 但是如果我们阻止不了，也没关系，知道它就好。 我们也许会去体验那种感觉，体验那种感觉，我们会感到痛苦，但我们也要知道它。 有的时候我们真的什么都做不了，医生。” 这进一步阐释了五蕴的运作，以及不执着于“我们”的重要性。 我们要做的，就是知道五蕴的活动，知道它们的不稳定性，知道它们不是“我们”的。 十九、“应该知道”与平等对待 “佛陀曾经说过，对于问题，我们的职责是知道。 但是为什么他不用‘应该放下’，而是用‘应该知道’呢？ 为什么这两种说法会不一样呢？ 我一开始也很疑惑，为什么痛苦不能放下呢？ 医生你越是努力，越是我们不喜欢它这样，我们就越会去控制它。想要...想要去改变它，让它变成我们想要的样子。 也就是说，它发生的时候，不会让我们满意，这样的情绪我们不太喜欢，我们就需要让它顺其自然，让它... 我们就必须接受真相，必须接受。接受了...它就会进入系统，所有的事情都知道了。就是这样，也就是...放下。” 这强调了“知道”的重要性，以及顺其自然的态度。“放下”不是主动的努力，而是“知道”后的自然结果。“医生你就是这样做的。 也就是说，我们应该平等地对待它。” 二十、回到医生的问题：身兼二职的困境 “放下了就结束了。 这就是... 这就是我们一直警惕的地方，警惕内心，在内心观察，在内心放下。 也就是将正念放在内心，也就是时刻觉知内心发生的一切，然后知道它是什么。如果出现了努力或者痛苦，我们就追溯它，追溯痛苦的根源是什么？ 追溯上去，它来自于欲望，来自于挣扎，来自于试图努力得到什么。 也就是说，那些有‘我’的念头，是我们需要放下的，也就是在内心放下，也就是放下它的根源。 也就是放下了这些妄念，循环...就会停止。它会自动放下。但是要达到这个境界，就需要经常思考，医生你醒来的时候就思考，看到什么出现了，就一直看着它，从早到晚，甚至是工作的时候，也看着它。做什么，我们都要知道得清清楚楚。 然后就会发现，它真的不是‘我们’的。 很多人都像医生一样， 因为是医生，所以感觉好像是‘我们’自己不舒服，‘我们’自己生病了。然后我们试图去照顾，去帮助‘我们’自己。结果变成了...好像‘我们’变成了病人。我们...处于一种身兼二职的状态。‘我们’既是病人。‘我们’又是医生。试图去照顾‘我们’自己。从疾病中解脱出来，也就是从痛苦中解脱出来。 结果变成了...医生用自己来治疗自己。自己从痛苦中解脱出来。但‘我们’自己是无法从痛苦中解脱出来的。 医生因此感到沮丧。” 这再次聚焦于医生的问题：他试图用“医生”的身份去解决“我们”的痛苦，导致身兼二职，陷入了无法解脱的困境。 二十一、照顾与不执着：像对待孩子一样 “我们身为医生，有知识有能力。听了很多。即使是身为医生，有知识有能力，听了很多。但是为什么不能帮助自己摆脱痛苦呢？ 因为痛苦的世界是无法用语言表达的，所以医生感到沮丧。 它变成了两个‘我们’，一个是作为医生的‘我们’，我们要来治疗‘我们’，让我们摆脱痛苦，但结果还是痛苦。 它背后有一个‘医生’存在，你明白吗？ 事实上，它不是有一个作为医生的‘我们’。给正在受苦的‘我们’， 佛陀与此相反。 只有‘我们’在受苦。身体。 佛陀身体里的一切。 孩子也是苦，感觉也是苦，认知也是苦，行也是苦，一切都是苦。 在‘我们’之内的‘我们’是痛苦的。 因为痛苦本身就是‘我们’自己。它就...颠倒了。我们好像把‘我们’自己当成孩子一样。 虽然不是说不照顾。是要照顾，但是它仍然...会按照自己的方式来。 如果太顺着它，它就会哭闹，我们就惨了，就会很痛苦。 总是想着它，就会头痛，就会很痛苦。 照顾它，但‘我们’的心里明白，不要... 就这样，我们虽然照顾它，但是我们却不把心和它连在一起。痛苦。然后根据情况来解决问题，但是‘我们’的心不和它连接在一起，不让它变成...痛苦。把‘我们’自己当成我们的孩子吧。 思考一下。” 这提出了一个新的视角：将“我们”自己当成孩子一样对待，照顾但不执着。 二十二、功德、罪恶与修行的错误方式 “我们学过的句子是这样的，功德是存在的，对吗？ 功德是自然存在的。功德可以利益大众，但是修行却不能。不是的。会有三种状态，拥有功德的心，拥有罪恶的心，还有一种既不好也不坏的中间状态。我们看到大家修行，他们通常是试图用‘我们’自己，试图用这个运作的‘我们’，来放下内心的各种现象。 他们修行，思考，也就是说，他们试图用‘我们’自己，这个运作的‘我们’，放下内心发生的情绪和感受，但是师父...就是...放下全部。全部放下。也就是说，把这个思考、说话和做事的‘我们’全部放下，这样就没有‘我们’来放下‘我们’了。 但是，如果又要创造另一个‘我们’来放下‘我们’呢？” 这指出了一种常见的修行错误：试图用“我们”自己来放下“我们”自己，这只会创造出更多的“我们”，无法实现真正的解脱。 正确的方式是“放下全部”，把所有思考、说话和做事的“我们”都放下。 二十三、超越“我们”的纯洁与空 “也就是说，这个思考、说话和做事的全部的‘我们’，都被放下了，而不是创造一个东西，让它来放下‘我们’。这个‘我们’放下之后的那个东西是纯洁的吗？ 也就是说，这个可以思考、可以说话、可以做事的全部的‘我们’，无论它怎么样，它都不是‘我们’了，既然‘我们’已经放下了，它就不是‘我们’了，所以...无论它是什么，我们都看不到，只能看到它本来的样子。就已经越过了‘我们’了，完全没有了‘我们’了。‘我们’已经被放下了，没有了‘我们’了。 但是大家修行的时候，却总是看到，有一个‘我们’来放下‘我们’，然后放下‘我们’，为了要帮助‘我们’自己变得纯洁。 用来放下‘我们’的那个东西...就是。要帮助那个变得纯洁，然后告诉我们说，这个东西不纯洁。 是我们承认了，但这个不是‘我们’，我们不是这个，而是用一个‘我们’来放下这个‘我们’，我们要去帮助那个变得纯洁，不是的。而是这个全部的‘我们’都被放下了，越过这个‘我们’之后，就什么都没有了，完全是空的，可以这样说吗？ 说我们不是...我们想说的是，完全是空的，什么都没有留下，完全没有东西留下，没有任何东西留下是什么样的感觉？” 二十四、解脱与空无：不创造虚假的“空” “然后...越过了‘我们’之后，就什么都没有了。放下了之后...没有纯洁的‘我们’了。没有了，放下了。‘我们’得以解脱。没有了。 为了让‘我们’解脱而做，没有这种修行方式，这样是无法解脱的！因为‘我们’必须完全放下，丢弃...之后，然后越过了‘我们’之后...什么都没有。什么都没有了，那要如何受苦呢？ 为什么不想说空无一物呢？ 丢弃了这个之后，又创造出一个‘空’的概念，抓住了‘空’，但只是丢弃了‘我们’，抓住了‘空’，创造了一个虚假的‘空’的概念。创造了一个新的‘我们’，不要去管那个新的‘我们’会是什么。 那是不存在的。而是我们要把眼前的这个‘我们’放下，彻底放下，没有必要再去管它会变成什么样子。好与不好都无所谓，因为这就是眼前的这个‘我们’，所有的感受、想法都是这样。 刚才他们说的是，它只是行...然后。 这个是被放下的。被放下了。五蕴都没有了。 就越过了五蕴了。什么都没有了。就是没有东西。什么都没有。” 二十五、沮丧与真正的享受 “但是我们...做不到，所以我们感到沮丧。放下了就高兴。放不掉就沮丧。有一个‘我们’来放下另外一个‘我们’，哪个‘我们’才是真正的‘我们’？当它在空中高兴不起来。试着让另外一个‘我们’去努力。还是不行，就沮丧。沮丧。和家人相处有问题。我们就认为...和他们有情绪上的冲突，我们就责怪自己，说我们修行不好。修行不好，所以我们才无法控制自己的情绪，和家人相处很痛苦。 因为痛苦，因为争吵，我们还没有修好，我们还有情绪，我们还在痛苦。我们现在修行，就是要放下这些，让它们消失，让我们可以放手，这样‘我们’就可以从痛苦中解脱出来了。哪有这样的修行方式呢？ 就是说，医生你错了，你试图用‘我们’自己去放下其他东西。然后又创造了另一个‘我们’。” 这段话指出了错误的修行方式的后果：沮丧、痛苦、与家人冲突。 真正的放下，不是用“我们”自己去放下，而是超越五蕴，达到空无的状态。 二十六、任五蕴自然运行 “越过了五蕴之后，就什么都没有了，什么都没有，只有五蕴。 那个五蕴就是有反应、有表现、有感受、有想法的，无论它是合我们的心意还是不合我们的心意，无论它是好的还是坏的，都...很自然。 没有必要再去想我们要变成什么样的‘我们’，那样的话，就没有谁能接收五蕴了。就感觉五蕴不是谁的。 父亲、母亲、老师们，他们都在享受五蕴，只是在享受五蕴。如果让五蕴顺其自然，让它按照它本来的样子运行， 也就是让‘苦、无常、无我’顺其自然，让五蕴按照它本来的样子运行，但没有放下另外一个‘我们’，没有一个放下的主体。也就是说，全部的‘我们’都被放下了。 无论谁来表现，无论它运行，都让它自己去运作，不需要谁来放下谁。有‘我们’来放下。它原本就是如此。” 二十七、不明白的坦诚与开车的比喻 “我真的不明白，修行是为了什么？ 为什么他们所理解的，他们所明白的...我不明白。还是不明白。要说。要说不明白，其实还是明白的。如果真正明白了，就不会再不明白了。 你会开车吗？开了很久就会忘记吗？ 不会忘记。 因为我们没有刻意去记住。 我们没有忘记。 应该不会。 很久以前开过的车，你现在还能开吗？当然能。开了很久。那要我做什么呢？ 我不会开车啊。现在为什么我明白了，一会儿又不明白了呢？ 开的是记忆。只是记忆。但是大脑却放下了自己，一直在放下自己，放下自己。 没有人去放下。今天明白了，但是一会儿又不明白了，就像开车，开了一段路之后，又忘了怎么开了一样。也就是说，它已经在心里放下了。 如果真正明白了，就叫做‘已经学会了’。就像开车，我们不知道我们是怎么把车开到目的地的。也就是说，我们把车开到了心里，但是现在我们没有开车，我们坐在这里。 别人都不知道我们会不会开车，因为我们没有坐在车上。 但是只有‘我们’自己知道，我们是会开车的，我们很有信心。随便给我一把钥匙，别人的车停在那里挡路，我都可以把车开走。因为‘我们’心里明白，我们会开车。 但是别人没有看到我们坐在车上，所以他们不知道我们会不会开车。即使我们没有坐在车上，我们还是知道我们会开车。只有自己知道。” 这段坦诚的不明白，用“开车”的比喻，形象地说明了理解与实践的关系：真正的理解，就像学会开车一样，已经内化于心，即使没有实际操作，仍然充满信心。 二十八、彻底放下与不听他人 “（师父）放下了心，放下了全部，一直放下，一直放下，完全没有人了，就是这样。我不会再听别人说的了。否则我会迷糊。我们会迷糊吗？我们说我们会开车，但是听别人说，如果别人不会开车，那会怎么样？搞砸了。说明你根本不会开车。如果真正明白了，就不会听别人的，不会听任何人的。那不是一样的。太多了。我也几乎都听了，但是为什么不一样呢？” 二十九、接纳与祈祷 “我们能不能住在里面呢？我们住...现在我明白了，但是我不确定别人是不是也明白了。 我只是觉得自己想走...你一定要跟我们学，然后才能从我们这里开车走。我不会接受你所说的。医生...按照你内心的声音去修行。一直要麻烦你的父母。也许可以试试这个方法，医生。 先祈祷，祈祷我们现在遇到的问题，然后祈求这个声音出现，帮助我们解决问题。 有的时候，我们听了很多，但是只有一句话能让我们明白。 我经常遇到这样的情况，我会把师父的开示放在...车里。 但是很少会打开。 有的时候，当我很痛苦的时候，我就会打开。然后它就解决了我们的问题。 至于为什么打开之后就会有帮助，我也不是很清楚。师父也说，他也不知道为什么每个人在祈祷之后，都会得到回应，不知道为什么。 医生你也试试这个方法。 打开YouTube，随便听第一个跳出来的。 它真的可以帮助我们。” 三十、放下与智慧：不同的路径 “医生，你不会算命吗？他就很容易放下了，因为他不复杂。 因为我们想得太多了。 我要告诉你，他聪明极了。 就算告诉他，他还是不相信，他必须要自己找到答案。丈夫和妻子。丈夫是那种爱思考的人。但是妻子却很能放下。很容易放下。妻子也...非常理解我们。并且...还问我，理解天空有什么用？已经放下了，为什么还要...先研究透彻天空中所有的星星，然后再放下？先研究，再放下。这是她的习惯。接受，也说明了和业力有关，因为我们受自身习惯的影响。夫妻就是这样的，丈夫是属于渐悟的。妻子是属于顿悟的。直接用智慧解脱。” 这段话强调了放下的不同路径：有些人可以通过思考和研究，逐步放下（渐悟），而有些人则可以直接用智慧解脱（顿悟）。 三十一、调查与救助：两种不同的反应模式 “那些常年修行的人，知识渊博，他们很难一下子放下。他们会先像警察一样调查清楚，然后才放下。但是对于顿悟的人来说，一开始就是顿悟的。一开始就是，但是对于那些需要像警察一样调查，不调查清楚就不能放下的人来说。他们想要知道为什么会变成这样。想要知道它变成这样的原因。他们试图找到理由。他们并不是...直接放下，而是想要知道来龙去脉。所以他们才没有办法像妻子那样直接放下。妻子为什么这样做？是怎么做的？是谁做的？但妻子直接就放下了。对方开第一枪的时候，她立刻就去救人。对方为什么要开枪？ 我们什么都没做，他们为什么要攻击我们？ 我们不能接受！先去治疗，不去管对方为什么攻击我们。我们什么都没做。佛陀也喜欢这种性格。因为师父也喜欢这种性格。师父也才会告诉我们，要多提问。” 这里用“开枪”的比喻，说明了两种不同的反应模式：一种是先调查原因（丈夫的调查模式），一种是先救助（妻子的救助模式）。 三十二、提问与放下：绕圈与喜悦 “每次听师父说话，如果不明白，就会头晕，为什么是这样？ 为什么是那样？ 然后最后...才会恍然大悟，然后自问为什么自己这么笨，一直在这里绕圈圈。但是我们就是忍不住，真的忍不住，我们忍不住想要去寻找答案。 得到了答案之后，就会很开心，然后又陷入喜悦。然后又困惑了，就又陷入了喜悦。所以到底开心是好还是坏呢？ 开心也执着，痛苦也执着。 我开始变得聪明了一点，既不开心也不痛苦。 当达到这个状态之后，又遇到了不明白的事情，然后又去困惑。 困惑了就会痛苦。一旦解开了困惑，就又开心了，然后又沉浸在喜悦里。然后师父又会让我们放下。” 三十三、陷入喜悦与迷宫：寻找出路 “放下了就开心，然后又沉浸在喜悦里，却不自觉。因为我们要花很久才能放下。 放不下就会痛苦，然后就又沉浸在痛苦里。然后后来才发现，即使是放下了，也还是有‘我们’去放下。所以才会一直走在迷宫里。 最后才会想到行是无常的，一切都是行，无常，不是‘我们’的，也不是‘我们’所拥有的。 我们又要如何控制它们呢？ 师父也说要一揽子都丢弃。 现在才明白，师父所说的一揽子丢弃，是怎么做到的。和我的伴侣比较，他们都这样说。 所以我们也需要思考，如果里面没有‘我们’，那‘我们’又是什么？” 这再次强调了 “一揽子丢弃” 的重要性， 即彻底放下对 “我” 的执着，认识到 “行” 的无常本质。 三十四、搬家与“行”的接受 “我们就不会在意。 医生，你和孩子一起搬家了。诺帕拉特，帕查丽。真的要搬家吗？ 我不问细节。要完全放下。我们会一路开车过去。虽然我们早就放下了，但是爸爸还没放下。先要弄清楚。 但是不知道什么时候才能放下。 但是不会放弃的。我总是故意说一些刺激他的话，但他就是不愿意放下。 他一定要先思考一番。然后才会说“我不知道”，但是他仍然不肯完全放下。还是不肯。继续刺激他，让他放下。 结果他说，好吧，好吧。但是放下之后，他才明白了，医生你也明白了，明白了行是真的。明白了之后， 就好像你明白了一样，它自己就会放下。 就像以前，我们住在马路边，每天都有车经过，噪音很大。 第一天住进去的时候，简直要疯了，心想这要怎么办？ 根本睡不着。但是过了不到一个月，我们就睡着了。 因为...我们接受了现实。 车就是会经过我们的房子，就是会有噪音。行也是一样的，医生。 它就是这样，一直这样来。一直不停，我们...理解它。接受它。 它自己就会放下。 根本不需要谁去放下 ----- 翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；不要包含泰语，全部翻译为中文；原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成整段文章的形式，且保持语言通顺！ เป็นไงบ้างอ่ะ。 หมอไม่ผ่านไว้。 ว่าแล้ว。 ไม่ผ่านหมอไม่ผ่าน。 กองทัพทำแม่ทัพอะไรนะ。 ตะวันออกได้เสค่า。 อาภาตะวันออกไม่เสค่าแมครับ。 หนูติดรถมาเฉยๆค่ะ。 นพ。 รัก。 ทำไม。 กลับด้านนี้ว่าไง。 นกรัตน์。 เป็นมากเลยอธิบายมาไงเส้นทางมาไงเนี่ย。 อยู่ทำไมนพรัตน์มันเป็นทำได้ไหมเนี่ย。 อธิบายมันเป็นไงเส้นทางไปทำได้ไงแล้วก็。 ยังไงเห็นยังไงเอาแต่。 อธิบายเอียดดี。 รู้ยังไงยังไงมันมายังไงปฏิบัติยังไงเข้าใจยังไง。 ก็ไม่ได้ปฏิบัติอะไรค่ะหลวงตาก็เวลาเห็นเขาปฏิบัติหนูก็。 คือเหมือนเหมือนเห็นความพยายามเขาอ่ะแล้วเราก็เลยรู้สึกว่าจากที่ฟังหลวงตาก็รู้สึกวามันไม่ต้องพยายามทำอะไรอ่ะค่ะมัน，แ。 ค่แค่รู้。 เฉยๆอ่ะค่ะ。 รู้。 มันแค่รู้อ่ะค่ะไม่ต้องทำอะไรก็ก็แค่นั้น。 แล้วทำไมกลับได้กับหมอ。 นพรัตน์ทำและ。 หมอพยายามทำมากแต่เป็นว่าไอ้ตัวพยายามทำกับเป็นตัวเรา。 เป็นตัวเราพยายามทำ。 แล้วก็พยายามทำเพื่อตัวเรา。 คือมีการเป็นหมอนี่พยายามทำมากเลยพยายามทำมากกลายเป็นพยายามทำเพื่อตัวเรา。 มันก็เลยอยู่เราเพื่อตัวเราเราพยายามกระทำกระทำตลอดเวลาสุดท้าย。 ก็เพื่อตัวเราแล้วก็มันไม่ได้อย่างใจมันก็เลย。 ในใจมันก็กระทบกันก็เราก็ไปเก็บอีกเก็บไว้ในใจกระทบกับครอบครัวเก็บไว้ในใจอีกหน่อยๆ。 เลยเนี่ยปฏิบัติธรรมเราก็อยากเป็นทุกกระทเราปฏิเราก็ใจเพราะปฏิบัติให้ทุกกันเราทุกเราปฏิบัติ。 ว่าเราใช้ไม่ได้เลย。 ปฏิบัติไม่ได้ใช้ได้กระทบเราไม่ผ่านไม่ผ่านเราเรใหญ่ไปเลยเราเราเราทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเราเราจะเร่งหนีไปก็กลายเป็นตัวเราไปเร่งเราไม่ได้ปล่อยวางตัวเราตรงนี้มันเลยกลายเป็นใช้กำลังได้ใช้สติปัญญาใช้กำลัง。 พูด。 เล่นงูกินหางเลยเนี่ย。 ก็มันมีความพยายามเยอะ。 เห็นหมดเลยเนี่ย。 มีความความตั้งใจตั้งใจเก็บกบปฏิบาทปฏิบัติไปเราปฏิบัที่เหมือนผมก็รู้สึก。 เล่นปฏิบัติเหมือนที่เขาส่งการบ้านเร็วๆเนี่ยเขาว่าเขาเขาเรปฏิบัติกลายเป็นว่าผมก็ไม่เห็นแล้วมันเหมือนเลยล่ะว่าตอนนี้เดินทรงกลมอยู่ก็ทำไมมันตัวเองเนี่ยปฏิบัเขาเห็นว่ามันพลาปฏิบัติเป็นว่ามีตัวตัว。 ตนผล。 การเล่นปฏิบัติ。 แต่มัน。 มันก็ยังไม่ว่า。 มันเหมือนกับใจมันยังไม่ค่อยลงเหมือนวามันยังไม่ค่อยยอมนะครับมันก็เลยยังไม่ค่อยไม่ค่อยยอมว่าเราก็เข้าใจว่าการเล่นปฏิบัติมันเพื่อตัวตนใช่ไหมคำว่าไม่เคยยอมมันมันก็บอกตัวเองว่ามันผิด。 ทำแบบนี้มันผิดเพราะว่าการทำแบบนี้มันทำเพื่อไม่มีตัวตนเราไม่ได้ปฏิบัติเพื่อมีตัวตนแต่กลายเป็นว่าตรงจุดที่ว่าทำแล้วมันผิดเป็นว่าเราพยายามที่จะหาทางทำให้มันถูกผมตรงจุดนี้มันกลายเป็นว่าเราเหมือนเล่นหเพราะว่าเราจะทำให้มันถูกมันก็มีตัวเร。 าอีก。 มันเกิดความว่าทำยังไงก็ทำไม่ได้。 มันเล่นหน้าไหนมันก็ไม่ได้แต่ว่าก็คือเราเยอะเราได้ยินเยอะมาไม่รู้กี่รอบกี่รอบมันก็เข้าใจว่าการกระทำทุกอย่างมันทำไปมั，น。 ก็มีเสวย。 ก็อยากที่จะไม่ทำก็อยากที่จะไม่ทำเหมือนกันอยากนะ。 มาช่วยหน่อยดิ。 เนี่ย。 คล้ายๆแบบนี้แต่แต่จะหลุดได้มาหลุดออกมาได้แล้วคล้ายกันมีครอบครัวภรรยาเป็นอย่างนี้เราอะไรก็เลยเนี่ย。 กับหมอเนี่ยกันเคยเป็นอย่างนี้มาไหนวันก่อนให้กันบ้านว่าจริงไหมในโลกทำไมกลางวันเราเดินไปเราไม่รู้สึกกลัวผี。 แต่ทำไมกลางคืนเนี่ยขึ้นมาปุ๊บ。 เราก็กลัว。 เดินไปแล้วจะเจอผีนะฮะ。 อันนี้เราก็ฟังมาหลายรอบมากแล้วแต่วันนั้นหลวงตาท่านเน้นตรงนี้ให้ไปเป็นบ้านก็ไปพิจารณาก็ยังไม่เก็บเท่าไหร่ก็ไปเปิดไฟล์ในyoutube。 เลยอะไรขึ้นมาฟังอันนั้น。 แล้วมันจะได้คำตอบนะหลวงว่าก็พูดถึงว่าประมาณว่าทุกสิ่งทุกอย่างเกิดจากการที่เราคิดขึ้นมาปรุงขึ้นมาคว，า，ม，ก，ล，ั，ว，ผ，ี，เร，า，ก，็，ปรุงขึ้นมา，ว，่。 ามันมีผี。 เราก็เลยกลัว。 ก็เหมือนกับเราตอนนี้ที่เวลาเราปฏิบัติปุ๊บเราก็จะรู้สึกว่าทำไมมีตัวเราตัวเราแสวงหาตัวเราดิ้นรนตัวเราค้นหาทางออกอยู่ตลอดเวลาก็เลยขึ้นมาเพราะว่า้ความปรุงแต่งนี้เองเนาะไปสร้างตัวพอมันเหมือนมันเหมือนมันเหมือนประกายไฟที่สว่างแล้วก็มาเ。 ลยนะ。 แล้วก็เลยมานั่งนึกถึงพระุทธเจ้าแล้วก็ตัดไว้อยู่แล้วนี่สเพพสังลาณจ๊ะไอ้นี่มันก็สังขารมันจะเป็นแค่กายสังขารไว้ที่สังังขารก็สังขารเหมือนกันหมดสังขารมันคืออะไรล่ะสังขารคือไม่เที่ยงสิ่งที่ไม่เที่ยงมันเป็นทุกข์หรือเป็นสุขเหลอะไรเนี่ยก็。 ไลมา。 ท่านก็ถามสาวสาวกมาตามนี้นะ。 ก็เป็นทุกข์เป็นทุกข์แล้วจะยึดทำไมเล่าอะไรก็ไม่ยึดก็ตรงนี้มันก็หลุดไปเลยเหมือนเรารู้แล้วเข้าใจว่าความจริงเนี่ยมันเป็นอย่างนี้ไอ้ที่เราปล่อยไม่ได้เพราะว่าเราไม่ยอมรับความจริงที่มันเกิดขึ้นทุกขณะทุกขณะความจริงมันเกิดนี้เราก็รู้ไปขณะที่เรารู้ไปถ้าเก。 ิดเรายอมรับความจริงมันก็ปล่อยผ่านปล่อยผ่านแต่ถ้าเกิดมันไม่เข้าใจเข้าใจแต่ว่า。 เห็นความจริงแล้วแต่ไม่เข้าใจแล้วไม่ยอมรับปุ๊บเนี่ย。 มันก็。 วนไปหา。 แต่ตรงนี้พอเข้าใจปุ๊บแล้วยอมรับปุ๊บมันก็ปล่อยปล่อยตัวเองอัตโนมัติ。 ซึ่งเมื่อก่อนเวลาเราปล่อยเนี่ยมันจะรู้สึกว่าเหมือนมีตัวเราไปปล่อยไปปล่อยมีตัวเราจะทำอยู่ตลอดเวลาเราก็ไปครั้งนี้มันไม่ไม่เหมือนเดิมมันปล่อยไปเลยไปเลยทุกครั้งมันก็เลยรู้สึก。 ไม่มีอะไร。 ประมาณนี้ค่ะคุณหมออะไรเกิดให้มันเกิดก็กว่าจะมาเข้าใจตรงนี้นะคุณหมอมันก็เหมือนกับว่าพิจารณาอย่างที่หลวงปู่ดูท่านสอนว่าคิดไม่รู้แต่ก็ต้องอาศัยคิดจึงรู้พิจารณาแล้วก็เทียบเคียงว่าให้ถูกทุกขหรือสุขเนี่ยมันก็เป็นอาการที่ปรุงแต่งขึ้นมาไอ้ตัวเราก็เป็นอา。 การที่ปรุงแต่งขึ้นมาทุกสุขเรายังกเบขาได้เลยแล้วก็นับภาษาอะไรก็ตัวเราที่ปรุงแต่งขึ้นมาเมื่อคือสังขารเหมือนกัน。 ทุกสิ่งทุกอย่างในก็อย่างที่หลวงตาบอดก็เหมาเข่งไป。 แต่ของผมติดมาเป็นstep step。 เดี๋ยวเจอนู่นเดี๋ยวเจอนี่ค่อยๆละเอียดมากขึ้นละเอียดมากขึ้น。 แต่ท้ายสุดเนี่ยก็มาเข้าใจว่าทำไมที่มันไปบอกสังขารก็ทิ้งไปสิก็สังขารก็ทิ้งไปสิตอนนั้นเราก็ยังฟังแล้วก็ก็ไม่เข้าใจนะฮะหลังๆมาฟังก็ทำไมมันๆเขาฉลาดขนาดนี้เลยยเขาเขาเก็บไปอะไรขณะที่เราค่อยๆทำค่อยๆทำไปเรื่อยๆนะก็ถึงได้มาเห็นมันก็สัหาอย่างที่มันๆว่างึง。 อ่ะมันคือความไม่เที่ยงความไม่มี。 ว่าไม่มีตัวตนเลยไม่มีเราอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ของเราด้วย。 เราเห็นอย่างนี้เราก็เลย。 มันไม่ใช่เราแล้วเราบังคับเขาก็ไม่ได้ย。 มันใช่เราตรงไหนอ่ะพิจารณาอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เราก็ไปยุ่งอะไรกับมันแล้วก็ก็ปล่อยผ่านเห็นแล้วก็ปล่อยผ่านปล่อยผ่านไปเรื่อยๆมันก็ปล่อยเองนะเราไม่ได้ไปปล่อยมันผ่านมันไปเองอ่ะว่าตรงคำว่าปล่อยผ่าน。 ในใจ。 มันเหมือนไม่ยอมปล่อยผ่านไปกลายเป็นว่าตัวเราไปปล่อยให้มันผ่านหมอพยายามจะเอาตัวหมอเนี่ยไปปล่อยผ่านไม่ตัวหมอหมอไม่ได้คือหมอจะเอาตัวไปหมอไปปล่อยผ่านมันไม่ผ่านไม่ได้แต่ความคือ。 เราเนี่ยอุเบขากับตัวเรานะ。 แต่ตัวเราเนี่ยเรากลับเอาตัวเราพยายามไปปล่อยแต่ความจริงไอ้ตัวเราเนี่ยตัวเราเนี่ยไอ้ตัวขันหน้าเนี่ยคือที่มันคิดมันพูดก็ทำอะไรได้เนี่ยเราต้องเบขากับมันคือ。 เบขาก็คือว่ากูขากับตัวเราอ่ะไอ้ตัวเรามันสารพัดจะคิดจะพูดจะทำอารมณ์มันสารพัดตลอดและเรายังไม่ตายมันสารพัดเนี่ยไม่งั้นอ่ะตัวก็กูไม่โกรธไม่เอาตัวเราสารพขากับตัวเรา。 เราไม่เอาตัวเราเป็นเด็กอย่างอื่นนะตัวเราเราวัดสารพัดปรุงแตสารพัดสาวุ่นวายตัวเราเนี่ยอย่างนี้อามมอย่างนั้นมึงอย่างนี้แต่ถ้ากับตัวเราปล่อยวางมาปล่อยวาตัวเราปล่อยตัวเรา。 ไปวัดตัวเราครับ。 หมอเนี่ย。 เอาตัวเราเราก็ไม่กับตัวเราเรียกว่าปล่อยวาตัวเราว่าไงของของสนุกขของผมเลยนะมันตาสงสัยก็เป็นคนคุยคนยิ่งมันมากยิ่งมันยิ่งเวียนหัวยิ่งมันยิ่งทุกขตกลงมันทุกหรือมันตอนแรกๆก็มันตอนหลังก็ทุกข์นะฮะมันเหมือนเป็นเขาวงกดจริงๆอย่างที่คุณหมอหรือหลวงตาว่าเป็นงู。 กินหางวนกันอยู่เนี่ยวนกัน。 จนจนหลวงตาบอกไปทำการบ้านเรื่องผีมาเลยย。 พิจารณาตรงนั้น。 จะนาว่า。 ผมเนี่ยคือว่าผมผมไม่ได้พยายามที่จะไปคิดแต่ว่า。 พยายามอย่างที่หลวงตาบอกว่าผมพยายามจะปล่อยแต่ว่า。 การที่พยายามจะปล่อยกลายเป็นว่าตัวผมเองไปปล่อย。 ผมเข้าใจว่าตรงนี้。 มันคือผมก็ไม่ได้พยายามที่จะไป。 คิดว่าอะไรเป็นอะไรนะแต่ผมพยายามจะปล่อย。 ของการพยายามจะปล่อยกลายเป็นว่า。 เป็นการกระทำตัวเอง。 ตรงนี้ผมก็พยายามที่จะทำพยายามที่จะปล่อยแต่ท้ายสุดก็มาเห็นก็มีตัวเราไปปล่อยทุกครั้งผมก็จะมาวนตรงนี้มีตัวเราตัวเราทุกครั้งที่เราปล่อยตัวเราก็ปล่อยอีกละทำทปล่อยอีกละถ้าปล่อยละก็ก็ไม่ดีใจเพราะมีตัวเราปล่อยปล่อยไม่ได้ทำไมปล่อยไม่ได้อะไรเนี่ยนะก็จะมี2เด้งเลยปล่อยได้ก็สววยปล่อยไม่ได้ก็สวยทั้งคู่เลย。 ก็เลยเพราะว่ามีตัวเราอยู่ปัญหาคือไอ้ตัวเราตัวนี้มันเกิดจากอะไรมันจะเกิดจากการที่เรามันปรุงแต่งขึ้นมาใช้คือมันปรุงแต่งขึ้นมาเองมีความรู้สึกว่ามีตัวเราเนี่ยปรุงแต่งขึ้นมาปุมีตัวเราโผล่ขึ้นมาเลยนะเนี่ยเพราะว่าเกิดอาการที่อยากจะปล่อยแล้วปล่อยไม่ได้ก。 ็พยายามที่จะปล่อยพยายามที่จะปล่อยก็ปล่อยไม่ได้ก็เวียนหัวก็มาทำไงทำไงปล่อยก็ปล่อยไม่ได้เลยนี้ย。 คุณคิดอยู่ตรงนี้ทำยังไงบางทีก็ปล่อยได้ทำไมปล่อยได้ปล่อยได้ก็ยังมีคนไปปล่อยมันอีกอะไรของมันอย่างนี้นะฮะแต่มันก็มีบางช่วงที่มันปล่อยเองโดยเราไม่รู้ตัวเหมือนกันก็เลยแบบบางทีมันปล่อยมันไม่มีปล่อยได้คือไม่มีตัวนี้ก็หายไปเลยเนี่ยเราก็ให้มันปล่อยได้ยัง。 ไงนะคะตอนนั้นก็ยังไม่。 จนจนมาเก็บที่หลวงตาบอกเนี่ยไอ้ผีเนี่ยไม่ทำอะไรเลยรู้ว่ามีตัวตนอย่างนี้อีก。 หมอลองลองเทียบ。 ตัวนี้ได้ไหมฮะ。 ผมจะใช้ประโยคนี้และเทียบเคียงคือเห็นความ。 ยอมรับ。 พอ。 ต่างกัน。 ผมรู้สึกว่าถ้าเกิดผมยอมรับความเป็นจริงเมื่อไหร่เนี่ยมันจะปล่อยได้เอง。 นมติ。 เราเราเห็นความจริงแล้วว่า。 สัจะธรรมเนี่ย。 มันคือไม่มีอะไรไม่ใช่ของเราไม่มีตัวตนเราเห็นแล้ววาบังคับมันไม่ได้มันไม่เที่ยงอย่างที่พระเจท่าน。 แต่ทำไมเราปล่อยไม่ได้ล่ะก็เพราะว่าเราไม่ยอมรับความเป็นจริงอันนี้。 แล้วเมื่อไหร่ที่เรายอมรับความเป็นจริงอันนี้มันปล่อยผ่านได้ตลอดเลยรู้แล้วก็ไปรู้แล้วก็ไปมันก็มามาแล้วก็รู้มาก็ออกสังขารมาอีกละสังขาสังขารอีกละ。 คือทุกอย่างเนี่ยมันมาตลอดเลยเราก็รู้ตลอดแล้วก็รู้ทันมาแล้วเหมือนเหมือนเหมือนมันแก่รอบขึ้นนะฮะมันก็ต้องมาอย่างนี้คุณหมอก็ต้องพิจารณาเอาแล้วก็สังเกตเอาว่าเธอมันไม่เที่ยงเวยสอนตัวเองมันไม่เที่ยงแล้วเวยมันบังคับมันไม่ได้อีกแล้วเวมันก็คิดอีกแล้วเวยมั。 นคิดดีมากคิดไม่ดีมากเราก็บังคับไม่ได้ลงไปแล้วอะไรยนะฮะ。 มันก็ไปอย่างนี้ของมันมาตลอดเวลาเราก็แค่รู้รู้รู้แล้วก็ยอมรับ。 ยอมรับปุ๊บมันก็วางวางเองโดยอัตโนมัติ。 มันก็ไม่มีอะไรมาค้างในใจให้มันเป็นงูกินหางอีกละจะเป็นเส้นเส้นกระแสน้ำที่ผ่านไปตลอดผ่านไปตลอดไม่เป็นวงกฎอีกแล้ว。 เพราะเพราะไอ้ตัวเราเนี่ยไอ้ปรแต่งตัวเราขึ้นมา。 ก็คือเห็นทุกๆอย่างที่มันทำงานหรือเกิดขึ้นก็ปล่อยให้มันไปของมันโดยที่ไม่ถูกใจก็ต้องปล่อยให้มันอาการที่เกิดขึ้นเนี่ยถูกใจและไม่พอใจเนี่ยมันเป็นปกติของขวัญหรือเปล่า。 เป็นอาการปกติของฉันัน5เวลามีคนทำให้เราดีใจแล้วก็พอใจเวลาคนทำให้ถูกใจก็เสียใจเป็นปกติอันนี้เราก็ยอมรับเพราะยอมรับใครทำให้เราถข์ใจแรกๆก็อาจจะไปดิ้นนิดนึงเลยตอนหลังเราฉลาดขึ้นเราก็เอาไม่ดูดไม่ผ่านอย่างที่หลวงตาบอกแล้วก็ปล่อยผ่านตรงนี้ก็เก็บกระจกแต่พอมันละเอียดมากขึ้นก็จะมีโจดมาให้เราทำได้เรื่อยๆ。 ก็ใช้หลักการนี้เหมือนกันก็คือ。 มันเป็นอาการของขันห้ามันเป็นสังขารมันไม่เที่ยงแล้วก็พิจารณาที่มันไม่ใช่ยังไงไม่ใช่อย่างนี้อันนี้เราบังคับไม่ได้มันเกิดขึ้นปุ๊บมันตั้งอยู่แล้วก็ดับไปเดี๋ยวมันก็เกิดอีกแล้วเดี๋ยวมันก็ตั้งอยู่แล้วก็หายไปมันก็พูดขึ้นมาตลอดเวลาแล้วก็เห็นถึงความไม่เที。 ่ยงของมันความพยายามหรือว่า。 การที่มันจะต้องทำอะไรอยู่ในใจตลอดเวลานี้ก็เกิดให้มันเกิดขึ้นก็มันเกิดไปคือความพยายามก็เป็นเรื่องปกติแล้วก็แค่รู้ทางพยายามและพยายามก็พยายามไปแล้วก็รู้เดี๋ยวมันก็ตายก็เป็นอาการของฉันเหมือนกันไม่เอามันเข้ามาเป็นตัวเราไม่ได้มองว่ามันก็แค่เรามีความรู。 ้รู้ทันมันว่ามันจะพยายามที่จะไป。 ผัก。 พยายามที่จะดูดเข้ามาแล้วก็รู้ทาง。 คืออาการอาการตรงนี้อาการดูดหรือผักเนี่ย。 เราสามารถที่จะหยุดมันได้แต่ถ้าเกิดเราหยุดไม่ได้ก็ไม่เป็นไรเรารู้มันไปเราอาจจะไปกินอาการนั้นลอไปกินอาการนั้นเราก็ทุกข์มันไปทุกก็รู้มันไปอีกเวลาคือเราทำอะไรไม่ได้จริงๆนะคุณหมอยังยัง。 พระพุทธเจ้าท่านจะตัรัสละปัญหาเนี่ยหน้าที่ต่อปัญหาคือคนรละแต่ทำไมท่านไม่ใช่ว่าควรรู้แต่ทุกทำไมท่านใช้คำว่าควรรู้แต่ไม่ควรละคือ2ครั้งนี้ทำไมใช้แตกต่างกันผมแรกๆก็งงทำไมทุกข์ไม่ละออกไปล่ะยิ่งรักยิ่งยิงทุกคุณหมอยิ่งพยายามยิ่งเราไม่ชอบให้มันเป็นแบบนี้。 เราก็จะเขจะทำมันแล้ว。 ความอยากที่จะ。 อยากเข้าไปแก้ไขให้มันเหมือนอย่างที่เราต้องการอย่างที่คุณนเราก็คือว่าการที่มันเกิดขึ้นมันจะไม่ถูกใจเราหรอกมันอารมณ์แบบนี้เราไม่ค่อยชอบเราก็ต้องปล่อยให้เห็นมันเป็นธรรมชาติให้มันมันก็ต้องยอยอมรับความจริงต้องยอมรับความจริงวามันทำให้ต้องยอมรับยอมรับเ。 นี่ยมันก็จะเข้าระบบเลยทุกรู้แล้ว。 แค่นี้เองก็คือ。 วาง。 วางก็คือจบเลยก็คืออันนี้เราก็อันนี้เราก็ตัดตาก็ที่ใจรู้ที่สังเกตที่ใจและที่ใจปล่อยวางที่ใจคือสติตั้งที่ใจให้คือคอยรู้อาการที่เกิดขึ้นในใจแล้วก็รู้ขึ้นมาแล้วก็สังเกตมาเรื่อยๆวามันเป็นอาการแบ。 บไหน。 ถ้าเกิดเรามีความพยายามมีทุกข์ขึ้นมาเราก็สาวขึ้นไปสิว่าเหตุแห่งทุกข์มันคืออะไรสาวขึ้นไปขึ้นมามันก็เกิดจากความอยากความดิ้นรนพยายามอยากความมีวิชาตัวเราก็คือตัวนี้ที่ที่ต้องละมันออกไปก็คือละที่ใจก็คือละเหตุของมันออกไปก็คือละวิชาปุ๊บวงจรก。 ็ดับ。 วางเองโดยอัตโนมัติ。 แต่แต่จะมาถึงตรงนี้มันก็ต้องหมั่นพิจารณาบ่อยๆคุณหมอตื่นขึ้นมาก็พิจารณาเลยเห็นอะไรโผล่ขึ้นมาเห็นอะไรก็ดูมันตั้งแต่เช้าถึงเย็นแม้กระทั่งการทำงานแล้วก็ดูมันไปตลอดมึงก็ทำงานไปสมองก็คิดว่าคิดนี่คิดวางแผนแล้วก็รู้ม。 ันไป。 ทำอะไรเรารู้ให้หมดเลยเนี่ยนะแล้วก็จะเห็นวามันไม่ใช่เราจริงๆนะไอ้ตัวนี้ความผิดหลายคนเหมือนกับหลายคนปฏิบัติเหมือนกับหมอเนี่ยเป็นหมอก็เลยว่าเหมือนกับพยายามจะเราตัวเราไม่สบายตัวเราไม่สบายเจ็บไข้ได้。 ป่วย。 แล้วเราจะพยายามรักษาช่วยตัวเรา。 มันกลายเป็นว่า。 เหมือนกับตัวเราเนี่ยกลายเป็นคนไข้。 เรานี่。 ในสภาวะการหมวก2ใบคือ。 มีตัวเราเป็นคนไข้。 แล้วก็ตัวเราเนี่ยเป็นหมออีกตัวนึง。 ที่พยายามจะรักษาช่วยตัวเรา。 จากไข้คือหายจากทุกเลยกลายเป็นว่า。 หมอเนี่ยเอามารักษาตัวเอง。 ตัวเองหายจากทุกข์。 ตัวเองเนี่ยมันไม่สามารถหายจากทุกทีหมอก็เลยครับแค้น。 เราเป็นหมอทำไมมีความรู้ความสามารถ。 ฟังเยอะมากเลยเนี่ย。 มันเป็นหมอมีความรู้ความสามารถฟังเยอะมากเลย。 แต่ทำไมมันช่วยตัวเองให้พ้นทุกข์ไม่ได้คือโลกแห่งความทุกข์เนี่ยมันพูดไม่ได้มันก็เลยครับแค้นหมอมันกลายเป็นสองตัวคือตัวเราเป็นหมอแล้วเราจะมารักษาตัวเราให้มันพ้นทุกไม่ได้มันก็ทุกมันมีตัวหมออยู่ข้างหลังตัวเข้าใจไหมเนี่ยปฏิบัติจริงๆมันเป็นเป็นอย่างนี้ค。 ือมันไม่มีตัวเราเป็นหมอตัวนึง。 ให้ตัวเราเป็นตัวทุกขตัวพุทธเจ้ากลับมันมีแต่ตัวทุกข์。 ร่างกาย。 ร่างกายทั้งหมดในพุทธเจ้า。 ลูกก็เป็นทุกขก็เป็นทุกสัญญก็เป็นทุกขสังขารก็เป็นทุกขทุกเป็นทุกขตัวในตัวเราเนี่ยเป็นทุกขจังทุกขมันเป็นทุกตัวไอ้ตัวนี้มันตัวเราเนี่ยอีกตัวเราเนี่ยมันจะเป็นทุกอยู่แล้วนี่。 มันก็。 สถปลวัดมัน。 เราเหมือนกับไอ้ตัวเราในหน้าทั้งตัวเหมือนลูกเรา。 แต่ไม่ใช่ว่าไม่ดูแล。 จะดูแลแล้วมันก็ยัง。 เป็นอย่างนี้แหละไปตามใจมันมากงอแงอะไรมากเราแย่แล้วก็ทุกข์มากเลยเอาไปมันมากแล้วก็ปวดหัวแล้วก็ทุกมันมากแล้วก็ดูแลนี่แหละแต่เราใจเราเนี่ยเข้าใจและอย่าไปอย่างนี้แต่เราดูแลแต่ใจเราไม่เอาไปผูกกันให้เราเป็น。 ทุกข。 แล้วก็แก้ไขไปตามสถานการณ์แต่ใจเราไม่เอาไปผูกพันให้เป็นทุกข์ตัวเราเนี่ยให้เหมือนลูกเราคิดนกว่าสนมัน。 เรียนทำประโยคกุศลมันมีอยู่ใช่ไหมธรรมชาติอยู่。 ประโยคได้ประโยชน์หมู่คณะมีแต่ปฏิบัติไม่。 ไม่。 ก็จะมีสามอย่างจิที่เป็นกุศลกับจิตที่เป็นกุศลแล้วก็จิตที่เป็นกลางกลางไม่เป็นกุศลไม่เป็นสล。 เราเห็นพวกท่านปฏิบัติแบบมันคือท่านเนี่ยส่วนใหญ่เนี่ยเอาตัวเราเนี่ยพยายามจะไปปล่อยวางอาการของใจปฏิบัทั้งหลายปฏิบัติคิดคือท่านจะพยายามเอาตัวเราเนี่ยตัวเราที่เป็นขันหน้าเนี่ยปล่อยวางอาการของใจและไปปล่อยวางอารมณ์ที่มันเกิดขึ้นในใจเราอ่ะแต่ตาเ。 นี่ย。 ปล่อยวางทั้งตัว。 ไปวางทั้งตัวเลย。 คือไอ้ตัวนี้ไอ้ตัวเราทั้งตัวที่มันคิดมันพูดมันก็ทำอะไรได้แต่ปล่อยวางมาทั้งตัวแล้วไม่มีตัวเรามาปล่อยวางตัวเราแต่ถ้าจะไปสร้างตัวเราอีกตัวนึงปล่อยวางตัวเรา。 คือตัวเราทั้งตัวนี้ถูกปล่อยวางไปแต่ไม่ใช่ไปสร้างตัวอะไรตัวนึงก็ปล่อยวางตัวเราแล้วก็ไอ้ตัวเราตัวนั้นอ่ะเป็นตัวบริสุทธิ์ได้ไหมเนี่ยคือตัวเราทั้งตัวที่มันคิดว่าพูดก็ทำได้มันจะเป็นยังไงก็มันไม่ใช่ตัวเราแล้วเราปล่อยวางไปแล้วมันไม่ใช่ตัวเราแล้วฉะนั้นม。 ันจะเป็นยังไงก็เราไม่เห็นแต่สิ่งที่มันเป็นที่มันเป็น。 แต่เลยตัวเราไปแล้วไม่มีตัวเราอีกเลยตัวเราไปที่ถูกปล่อยวางไปแล้วเนี่ยไม่มีตัวเราอีกแต่ทั้งหลายปฏิบัติกับเรามาเห็นดูคือเนี่ยมีตัวนึงมาปล่อยวางตัวเราแล้วก็ปล่อยวางตัวเราเนี่ยเพื่อจะให้ช่วยตัวเราให้บริสุทธิ์ในตัวที่มาปล่อยวางตัวเราไปช่วยตัว。 นั้น。 ไอ้ตัวนั้นให้บริสุทธิ์แล้วไปบอกว่าไอ้ตัวนี้มันไม่บริสุทธิ์ก็ยอมรับพุทธไอ้ตัวนี้หน้าตาแต่เราไม่ใช่ตัวนี้แต่เราตัวนึงที่มาปล่อยวางตัวนี้เราไปช่วยตัวนั้นให้บริสุทธิ์ไม่ใช่。 มันคือไอ้ตัวนี้ทั้งตัวถูกปล่อยวางไปแล้วเลยตัวนี้ไปไม่มีอะไรเลยว่าเปล่าเลยได้เลยใช่บอกว่าเราไม่ก็อยากพูดว่าเปล่าเลยแล้วไม่มีอะไรไม่เหลืออะไรเลยไม่มีอะไรเลยไม่เหลืออะไรเลยเป็นยังไง。 แล้ว。 เลยตัวเราไปแล้วไม่มีอะไรอีก。 ปล่อยไปแล้วเนี่ย。 ไม่มีตัวเราผู้บริสุทธิ์อีก。 ไม่มีปล่อยไปแล้ว。 ตัวเราจะได้พ้นทุกข์。 ไม่มีตัวเพื่อตัวเราจะได้พ้นทุกข์ไม่มีปฏิบัติแบบนี้ไม่พ้นทุกข์ได้ล่ะว่า่อยวาตัวเราตัวเราต้องปล่อยวา，ง，ท，ิ，้，ง，ไ，ป，แ，ล้，ว，ก，็，เลยรีไปแล้，ว，ไ。 ม่มีอะไร。 ไม่มีอะไรแล้จะถูกขได้ยังไงอ่ะไม่อยากจะพูดคำว่าว่างเปล่ามันปล่อยตัวนี้ไปไปเอาคำว่างตัวนึงไปไปอยู่ที่ความว่างไปจับความว่างไว้แล้วแต่ทิ้งในตัวไปแต่ไปจับตัวว่างไว้มีตัวปลอมซตัวปลเรอยคือสร้างตัวใหม่ตัวใหม่สร้างตัวใหม่ตัวใหม่ไม่ต้องสนใจจะเป็นตัวอะไรมั。 นเป็นไม่มีตัวอะไร。 แต่ว่าเราวางตัวข้างหน้าไปเลยวางมันทิ้งไปเลยทั้งตัวมันไปเลยไม่จำเป็นว่าจะต้องมีใครตรงไหน。 ไอ้ตัวดีหรือไม่ดีคือกุมันก็คือไอ้ตัวขหน้าเนี่ยคือทั้งตัวมันความรู้สึกนึกถึงแตได้ไหมกี้เขาก็บอกวามันก็ของ。 แล้วก็。 iตัวถูกปล่อยว่าไป。 ไปวางไปแล้ว。 ไม่มีใครไปขันห้าแล้ว。 มันก็เลยเลยหันหน้าไป。 มันก็ไม่มีอะไรเลย。 ก็ความไม่มีอะไร。 ไม่มีอะไร。 แต่พวกเราเนี่ย。 ความไม่ได้เราเราก็คแคน。 วางได้ก็ดีใจ。 ว่าไม่ได้ก่อนครับแค่วางได้ก็ดีตัวนึงมาวาตัวตัวไหนเป็นตัวไหนตรงตัวเราอยู่ในอากาศดีใจไม่ได้ลองให้อีกนึงมาพยายาม。 มันไม่ได้แล้วก็ครับแขนครับแขน。 แก。 อยู่กับครอบครัวมีปัญหากัน。 เรายื่น。 มีอารมณ์ที่กับแก๊สเราก็โทษอย่าว่าเราปฏิบัติไม่ดี。 ปฏิบัติไม่ดีเราก็เลยเรสปีดไม่อยู่กับครอบครัวเป็นทุกข์อย่างนี้เพราะเป็นทุกข์ทะเลาะเรายังปฏิบัติไม่ดียังมีอารมณ์ได้ทะเลาะกันเรายังทุกขษเลยตอนนี้มันให้มันเด็นไปให้ได้ให้มันปล่อยวางไปได้แล้วก็ตัวเราจะได้พ้นทุกข。 มีที่ไหนเนี่ยปฏิบัติแบบนี้บอกว่าหมอทำผิดหมอจะพยายามตัวเราไปปล่อยวางอย่างอื่น。 แล้วก็มีตัวอะไรอีกตัวนึง。 เลยหันหน้าไปแล้วมันไม่มีอะไรไม่มีอะไรมีแต่ขหน้า。 ตัวที่มันอาการมีการแสดงมีอะไรหรือว่าวามันจะถูกใจไม่ถูกใจหรือมันจะดีจะไม่ดีอะไรทั้งหมดทั้งอย่างเลย。 เป็นธรรมชาติ。 ไม่ต้องไปคิดว่าเราจะต้องเป็นตัวไหนอีกแล้วมันไม่มีถ้าอย่างนั้นมันก็จะไม่มีใครเป็นรับตัวห้าตัว。 ก็รู้สึกว่าแขห้าตัวนี้มันก็ไม่เป็นของใครเรา。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์แต่ละท่านคือเสวยขันห้าเสวขห้าขห้า。 ถ้าปล่อยวางขันห้าไปให้มันเป็นอย่างที่มันเป็นมันเป็นทางทุกขังอนัตาไปปล่อยให้ขันหน้าเนี่ยมันเป็นไปอย่างที่มันเป็นแต่ไม่มีปล่อยอีกตัวนึงไม่มีผู้วางอีกตัวนึง。 คือไม่มีผู้มาปล่อยขัดให้ตัวนึงไม่มีผู้วางตัวนึงคือทั้งตัวถูกปล่อยวางไป。 มีใครมาแสดงอาการตัวนี้ที่มันทำงานไปทำงานเลยไม่ต้องมีใครมาปล่อยใคร。 มันมีเรามาปล่อย。 ที่มันเป็นเลยผมไม่มีความไม่เข้าใจตรงปฏิบัติไปทำไมมันทำไมมันที่มันเข้าใจใจมันไม่เข้าผมเหมือนกับใครเ，ข，้，า，ใ，จ，แ，ล，้，วค，ร，ั，บ，มันก็กลับม，า，ไ。 ม่เข้าใจ。 จะบอก。 ก็แสไม่เข้าใจจริงมันกลับมาไม่เข้าใจได้เข้าใจถึงใจแล้วมันก็กลับมาเข้าใจไม่ได้มันยังไม่ใจมันได้เป็นความจำขับรถเป็นไหม。 ขขับรถนซ์ลืมนะไม่ลืมไม่ได้ตั้งยังไม่ลืมเลยอะไรไม่ใช่ขับรถทำยังไงขับรถทำยังไงขับรถตั้งนานแกขับรถได้เลยแต่ได้。 ก็มันเป็นแล้ว。 ขับรถทำผมจะทำยังไงผมขับรถไม่เป็น。 ตอนนี้ว่าทำไมผมเข้าใจแล้วทำไมผมไม่เข้าใจอีก。 ขับรถขับแต่ความจำ。 แต่ความจำแต่สมองเนี่ยวางตัวเองได้และวางตัวเองไปเรื่อยๆว่าตัวเองไปเรื่อยๆไม่มีคนปล่อยวาง。 วันนี้เข้าใจถึงใจแล้วมันไม่ดีกลับไปกลับมาอีกเหมือนคนขับรถไปแล้วมันจะกลับไปกลับมากลับไม่เป็นอีก。 คือมันเป็นที่ใจไปวางแล้วที่ใจมันลูกเข้าใจถึงใจก็เรียกว่าจะตังค์。 มันขับรถจะตังค์เราไม่รู้หรอกว่าเราขับรถไปไม่เป็นขับรถ。 คือเราขับรถไปที่ใจแต่ตอนนี้เราไม่ได้เราไม่ได้ขับรถเรานั่งอยู่เนี่ยคนทั้งหลายก็ไม่รู้หรอกขับรถไปหรือเปล่าเพราะเราไม่ได้นั่งอยู่บนรถแต่ตัวเราคนเดียวรู้ว่าเราขับรถเป็นเรามั่นใจกุญแจให้เลยรถใครจอดขวางวเรากุญแจเขาไปขับให้ก็ได้ไหนก็ได้อยากได้เลยเพราะว。 ่าเรามาใจขับรถเป็นแต่คนทั้งหลายยังไม่เห็นว่าเรานั่งอยู่บนรถเขาก็ไม่รู้ว่าเราขับรถไปหรือเปล่า。 แต่เราแม้แต่เราไม่ได้นั่งอยู่บนรถแต่เรารู้ว่าเราขับรถเป็นตังค์。 คือเจ้าตัวคนรู้。 พระท่าน。 วางที่ใจไปวางที่ใจทั้งวันที่ใจกว่าทุกกวางไปทุกกวางไปทุกวางไปไม่มีใครก็ยอย่างนี้เป็นอย่างนี้แล้วเนี่ยผมไม่เอาผมฟังเสียงคนอื่นหลายคนพูดบอกนะเข้าใจแล้วผมชัดเจนแล้วผมไม่ไปเสียงคนอื่นเดี๋ยวผม。 มั่ว。 เราจะมั่วไหม。 คือเราบอกว่าเราขับรถไปแล้วเราไปคนอื่นเดี๋ยวไปคนอื่นขับรถไม่เป็นอย่างนี้จะเป็นไงหมอ。 เพ็ด。 แสดงวามันยังขับรถไม่เป็น。 เป็นจริงๆไม่เป็นคนอื่นไม่เอาไม่ยอมฟังของใครมััวเป็นจังมันไม่เหมือนกับเหมือนกับเล่าให้ฟังอย่างนี้。 เยอะมาก。 ผมก็ฟังเกือบหมดทำไมมันไม่เหมือนที่。 ก็อะไรอยู่ไม่ได้。 เราอยู่。 อยู่ตอนนี้เข้าใจผิดแต่ว่าเข้าใจผมไม่รู้คนอื่นผมรู้สึกว่าก็อยากจะเดิน。 มันไม่ต้องเรียนจากเราไปก่อนแล้วก็แล้วก็ขับรถจากเราไปอ่ะอีกขับรถ。 ไปเสียงบัญชีไม่ได้ว่าหมอเนี่ย。 เข้าใจเข้าใปฏิบัติตามเสียงในใจเรา。 จานตลอดลำบากพ่อแม่。 อาจจะเล่นวิธีนี้นะคุณหมอเอาอธิษฐานก่อนตอนนี้เราติดปัญหาอะไรขอให้ปลล์เสียงอันนั้นขึ้นมาแล้วแก้ปัญหาให้เราคือบางทีเราฟังไปทั้งฝ่ายเนี่ยมันโดนประโยคเดียวอ่ะมันก็มันก็เข้าใจเลยแค่ประโยคเดียวนี้ผมผมจะเจอบ่อยๆผมบางทีผมก็ใส่ที่ดีไว้。 ในรถ。 แต่ก็ไม่ได้ค่อยได้เปิดหรอก。 บางทีบางทีมันทุกๆมากๆนี้ก็เปิดปุบ。 อยู่มันก็แก้โจทย์ให้เราได้ไอ้ตรงที่เปิดนะคะก็ไม่รู้เพราะอะไรก็หลบตาท่านบอกว่าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมทุกคนก็เวลาอธิษฐานเนี่ยแล้วมันก็จะได้มีขึ้นมาก็ไม่รู้เหมือนกันก็ๆจะใช้วิธีนี้คุ。 ณหมอ。 เปิดในyoutubeอันไหนที่โพรอันแรกมาฟังอันนั้นเลย。 แล้วมันก็ช่วยเราได้จริงๆ。 หมอเสียงทายไม่เป็นไหม。 เขาเลยกลายเป็นปล่อยวางง่ายไปเลยไม่คิดับซ้อนเพราะเราคิดซ้อนหนูจะบอกว่าเขาช่างมากถึงมากที่สุดบอกบอกไป，เ，ข，า，ก，็，ย，ังไ，ม，่，เ，ช，ื่อก็หาคตอ，บ，ใ。 ห้ได้ค่ะ。 ผัวกับเมีย。 ผัวเป็นเป็นคนนักคิด。 แต่เมียเนี่ยปล่อยวาง。 ปล่อยวางง่าย。 เมียก็。 ความมกับเรา。 ทำความเข้าใจมากเลย。 เลยว่า。 จะความเข้าใจดท้องฟ้าทำไม。 วางอยู่แล้วเนี่ยไปทำไมจะต้องไป。 ศึกษาดวงดาวทุกดวงท้องฟ้าหมดทุกดวงก่อนแล้วเขาจะปล่อยหวาน。 ไปเลย。 ศึกษาก่อนไม่วาง。 เป็นนิสัย。 รับก็บอกว่า。 จริเกี่ยวกับอธิไว้ใช่ไหมเพราะว่าเราก็นิสัยที่เรายังไงตาม。 สามีภรรยาได้ที่นั้นคือสามีเป็นลักษณะของเจจโตวมฒิ。 แต่ของภรรยาเป็นฝ่ายปัญญาวิมุติ。 ปล่อยปัญญาวิๆ。 ร้อนฝึกเกี่ยวกับเรื่องหลายชาติมีความรู้ความเห็นละเอียดมาหลายชาติจะให้ปล่อยวางไม่ได้。 เข้าไปตำรวจตรวจสอบก่อนว่าอะไรเป็นอะไรแล้วก็วาง。 แต่ถ้าเป็นปัญญาวิมุฒิเนี่ยมันคือมันตั้งแต่แรกเลย。 ตั้งแต่แรกเลยแต่ถ้าเป็นของที่เป็นลักษณะของการวามันต้องเข้าตำรวจตรวจสอบไม่ได้อะไรเป็นอะไรอดใจไม่ได้ตํารวจตรวจสอบ。 อยากรู้ว่าทำไมมันถึงจะต้อง。 อยากรู้เหตุผลที่มันเป็นอย่างนี้แล้ว。 เป็นเพราะอะไรมันพยายามจะหาเหตุผลนะครับ。 มันไม่ได้ว่า。 โยนไปเลยแต่ว่าวามันอยากจะรู้อะไรยังไงอย่างไรอะไร。 มันก็เลยไม่ยอมที่จะภรรยาอะไรทำไมอย่างไรใครเป็นคนทำไปเลยแต่ว่าดอกแรกยิงไปแล้วเนี่ยไปรักษายอด。 ใครจริจริงทำไมเราไม่ได้ไปทำอะไรกับเขาทำไมเขาจริจริงเราต้องไม่ยอมไปรักษาแต่โดนยิงไปหาหมอไม่สนใจทำไมมายิงเราทำไมอะไรเราไม่ได้ไปทำอะไรพุทธเจ้าเป็นนิสัยคนตายก่อน。 เพราะก็เป็นนิสัยหนูตา。 หลวงตาก็ถึงได้บอกลูกสงสัย。 เวลาฟังอะไรหลวงตาแล้วก็เวลาไม่เคลียร์ก็จะหัวหมุนเลยคืออะไรทำไมเป็นอย่างนั้นแล้วท้ายสุด。 ก็ถูกแล้วก็มานั่งทวนไหมทำไมโง่ไปวนอยู่งานอะไรเนี่ยนะฮะแต่มันก็อดไม่ได้จริงคุณหมออดไม่ได้หรอกตามันก็อดที่จะไปค้นหาคำตอบพอคนได้ก็ดีใจก็ลงไปดีใจอีกอะไรเนี่ยแก้ได้แล้วก็งงอีกชั้นหนึ่งเป็นหลงดีใ。 จอีก。 ก็เลยตกลงดีใจก็ถูกข์ให้ดีใจก็หลงไปเสียใจก็หลงก็ไปเสียใจกับมันไปทั้งสองข้างเลยเนี่ยนะครับตลาดก็เริ่มฉลาดขึ้นมาหน่อยไม่เอาดีใจก็ไม่เอาทุกขใจก็ไม่เอานี้พอพตรงนี้ไปปุ๊บก็เจอปัญหาที่ไม่เข้าใจก็ไปไปงงกับมันอีกเอางงก็ทุกข์อีกพอแกงงได้เข้าใจได้ก็ดีใจไปล。 งดีใจอีกกูมาอีกสเต็อีกแล้วอะไรเนี่ย。 แล้วพอพออีกท่านเอาปล่อยวางได้。 ปล่อยวางได้ก็ดีใจเอาก็ลงไปดีใจโดยไม่รู้ตัวอีกแล้วอะไรเนี่ยเพราะว่ากว่าจะปล่อยวางได้หนูมันนานมากเลยเนี่ยนะฮะปล่อยวางไม่ได้ก็ถูกอีกแล้วก็ไปอยู่กับทุกข์อีกแล้วอะไรเนี่ยนะฮะแล้วก็ตอนหลังก็มาเจอเอาไอ้ที่ปล่อยปล่อยได้ก็มีตัวไปปล่อยอีกเอาปล่อยอีกแล้วอย。 ่างนี้เป็นวงเขาวงกตอีกอย่างนี้นะฮะก็ท้ายสุดก็ก็ถึงได้มาเก็บสังขารไงทุกอย่างก็สังขารไม่เที่ยงไม่ใช่เราไม่ใช่ของเราเลยไม่มีตัวตนด้วยซ้ำเลยนี้。 เราจะไปบังคับขาได้ยังไงอะไรเนี่ยนะฮะตาก็บอกให้เมาเข่งไงเอาเข่งทิ้งก็เพิ่งมาเข้าใจว่าไอ้เหมาเข่งทิ้งเขาทำกันไงให้ก็ทิ้งเลยเนี่ยเพราะว่าเข้าใจแล้วอะไรนี้。 แฟนเทียบกันพูดอย่างนี้นะครับเราก็ต้องพิณาวามันไม่มีตัวเราก็เราอะไรนะครับก็ไม่ได้สนใจอะไรหมอเนี่ยหมอใครย้ายกับลูก。 นพรัตน์พัชรี。 คลย้ายกันจริงๆก็ไม่เอารายละเอียดไม่วางเลย。 เราเนี่ยเราจะแก้นั่งรถไปนะขับรถไปไปด้วย。 เจวางไปตั้งนานแล้วแต่พ่อเจ้ายังไม่วาง。 ชัดเจนก่อนแต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่แต่จะไม่ยอมมาแต่จะว่าไปแล้ว。 พยายามพูดกระแทกกระแทกบบ่อยเขาไม่ยอมวางเขาจะต้องคิดก่อนแล้วก็บอกไม่รู้วาแต่พ่อไม่ยอมวางแต่ยังไม่ยอมหมด。 แล้ว。 ยังไม่ยอม。 เหมือนกันแทกกระแทกเรื่อยๆจะให้วาง。 ก็ได้วะแล้วก็ได้ก็ได้。 แต่ที่วางนี้พ่อเข้าใจนะคุณหมอก็เข้าใจแล้ววามันสังขารจริงๆพอเข้าใจปุ๊บเนี่ย。 มันก็เหมือนกับที่คุณหมอเข้าใจเลยสักอย่างมันก็วางเองอ่ะเหมือนเหมือนกับว่าเมื่อก่อนนี้บ้านเราอยู่ริมวันนี้รถมันก็วิ่งเสียงดังวันแรกที่เข้าไปอยู่ในจังเลยทำไงดีเลยยยมันนอนไม่หลับอะไรเนี่ยนะแต่ผ่านไปผ่านมาสักไม่ถึงเดือนแล้วก็ก็นอนหลับเลยเนี่ยนะเพราะว。 ่าเรายอมรับความเป็นจริงที่มัน。 รถมันต้องผ่านหน้าบ้านเรานี้เสียงดังนี้ย。 สังขารก็เหมือนกันหมอมันก็มาอย่างนี้มันก็มาอย่างนี้。 มาตลอดไม่มีหยุดเราก็。 เข้าใจมัน。 ยอมรับมันมันก็วางไปเอง。 โดยที่ไม่มีใครต้องไปวางมันด้วยซ้ำมันก็วางเป็นออtต้มัน。 เพราะว่าไอ้ตัวเรา。 ก็ไม่มี。 เจน。 เจนจะกลับไปงงไหม。 งงก็ต้องปล่อยให้มันให้เข้ามา。 ไม่ปล่อยให้มันงงคนงงอ่ะ。 อะไรก็ยกให้ไปขหน้าให้หมดอ่ะหน้ามันงงอะไรเป็นอะไรก็ยกให้หน้ามันหมดอ่ะ。 มันยังไม่เข้าใจก็มันเข้าใจเรื่องตรงนี้หลวงตาเรายมด้วยบอกว่าจะไปค้นอะไรดาวทุกดาวบนท้องฟ้ามีต้องกี่ล้านดวงคุณจะไปหาคำตอบได้ทุกดวงไหมล่ะวามันทำไมจะเป็นยังไงอย่างนี้มันไม่จบหรอกฮะ。 มันไม่จบแต่แต่ดาวแต่ละดวงเนี่ย。 มันคือสมบัติเหมือนกันหมดคือไม่เที่ยง。 ดับเกิดแล้วก็ดับเหมือนกันหมดทุกดวงอันนี้คือสมบัติของมัน。 เพราะฉะนั้นเนี่ยก็เลยต้องเมาเข่งหมดได้เลยว่าเออมันไม่เที่ยงอย่างนี้แหละทุกดวงเป็นอย่าง。 ก็เหมาเข่งยกเข่งเลย。 ใบไม้ต้องฝ่าสนใจหมดเลยทุกเรื่องแต่คุณใบไม้ใบเดียวกูยังไม่ยอมวางแต่จะศึกษาใบไม้ทั้งป่าใบไม้ใบเดียววาไม่ยอมแต่ตัวเรากษาใบไม้ทั้งป่ามันใจรู้เรื่องหมดใบใบเดียวของตัวเรา。 สงสัยกูจะตายก่อน。 จะหมดแล้วแต่ใบไม้ใบเดียวของเราไม่ได้ว่า。 ใบไม้ใบเดียว。 ใบเดียววาง。 เราวาก่อนไปแล้วเนี่ยรู้จักวาไปแล้วปล่วางหมดไม่มีตัวเราไปวางมีแต่ไม่มีใครมา。 ไม่ตายกูอยากศึกษาอะไรกูจะเล่นอะไรอ่ะทดลองอะไรแล้วก็บอกเอาเลยเหมือนกับหมอหมอหงอ่ะเราหมดแล้วเนี่ยเราไม่ถืออะไรเป็นทุกข์แล้วเนี่ยอยากจะเล่นอะไรอยากจะลองอะไรเอาเลยสอนให้วาสนาเก่าหรือเปล่าล่ะนะเก่าไม่เอาเลยถ้าไ。 ม่มี。 สนนาเก่ารัอะไรรู้เรื่องอะไรอะไรแล้วก็ๆบอกให้นะเก่า。 ความอยากมันหมดไปแล้วใครจะไม่อยาก。 อยากก็ไม่อยากแล้วไม่อยากแล้ว。 ไม่เอาแล้วอยากก่อนแล้วก็ยังยังไม่ปล่วางตราย。 ตัวเราเข้าใจพยายามจะไป่อยวางไป่อยวา่อยวางตัวเราไปไปวางตัวเราแล้วก็มีตัวเราตัวนึงจะไปไปวางตัวเราแต่เพื่อตัวเราอ。 ีกตัวนึง。 แต่ตัวนั้นไม่มีแต่หมอไปสร้างงตัวเองไว้อีกตัวนึงไปปล่อยวางตัวเราเพื่อตัวเราเราอยู่ไหนก็ไม่รู้ตัวเราคื，อ，ต，ั，วต้องถูกปล่อย，ว，า。 งตัวเวลา。 หลพ่อแม่ครูบาอาจารย์。 บางไม่ได้เราเลยไม่ได้ใช้คำว่าปล่อยวางเพราะว่าเขาบอกว่าปล่อยวางเนี่ยมันมีผู้ไปวาง。 วาวาเราใช้ใช้คำว่าบอันเดียวกันไป่อยวาง。 เสยตัวนึงอ่ะใส่เราบอกว่าวาตัวเรานี่แหละมันจะมีอีกตัว。 มันกลายเป็นว่าตัวมาวางขันห้าแต่เพื่อไอ้ตัวที่ปล่อยวาง。 คือมันกลวามันจะมาปล่อยวางหน้าตัวมันไปวาหน้ากลายเป็นไม่ปล่อยวาง。 ไป่อยวางเพื่อไอ้ตัวนั้นน่ะไอ้ตัวที่มาปล่อยวางไป่อยวางเพื่อตัวมันเองไปวางไปวางไปวางตัวมันเองไปวาตัวมันเองไปวางพูดมากไม่ได้ไป่อยวางไปว่าวางซะ。 แล้วบอกว่ามีหลวงปู่ออกนึงอ่ะ。 เดินหาตาตาลดูดีกว่าหลวงปู่ปล่อยวางหมดทุกอย่างและไม่มีอะไรยังไม่ปล่อยวางเลยเนี่ยดูสิ。 ไม่หมดหรือเปล่าเนี่ยหมดแล้วนะไม่มีอะไรที่ไม่วางไว้หมดผู้ไปวาง。 เออ。 ไม่ไปวางถ้าไม่พูดอีกตัวเรา。 แต่สุดท้ายไอ้ตัวนั้นไม่วางไว้ไว้ไอ้ตัวที่มาปล่อยวางนั้นไว้ผู้ปล่อยวางไว้เอาผู้ปล่อยวางไปวางอย่างอื่นแ，ต，่，มันไว้ไปวางไ，ป，ว。 างอะไรจบ。 หมอก็ทำให้อย่างนี้เลยว่าไม่ได้หมอเลยครับแกไม่ได้ยินกับแกใหญ่。 อยู่กันครอบครัวธรรมดากับฟันกระทบกันเราอารมณ์。 ความขแคใจปฏิบัติธรรมมาตั้งนานปฏิบัติมาขนาดนี้ได้ยังความทุกข์อะไรอีก。 หนักๆอย่างเลยนะมั่วหมดมั่ววอย่างเดียวไม่เหลือเลย。 เข้าใจไหมเนี่ย。 เสยดีกว่าใช้ว่าปล่อยวางก็ได้มีอยู่แต่ไม่มีใครมาเสวยเข้าใจไหม。 จริจริงมันทั้งตัวทั้งตัวเลย。 จะดีกว่าไป่อยวางมันมันมีตัวเราไปปล่อยวาง。 ไม่มีผู้ได้รับผลของอะไรไม่มีการไปกระทำกระททั้งหมดหยุดการที่จะพยายามจะทำอะไรเพื่อให้ได้อะไรให้ถึงอะไรให้เป็นอะไรเพื，่。 อแสดงได้。 งงเพื่อเรางงไม่รู้นี่เราไม่รู้ว่าเราเพื่อตัวเราระหว่างเราทำไม่ได้ก็ต้องเพื่อตัวเราก็ปฏิบัติมากเลยก็เพื่อตัวเราตัวเราไม่ได้อย่างที่ทำไม่ได้อย่างใจวางไม่ได้อย่างใจก็คแค้น。 กเลสวิชากเลสหาเลย。 มันก็เห็นนะครับแต่ว่าวามันเหมือนกับวามันมันหลุดออกมาไม่ได้ครับเราก็รู้อยู่ดึงเดินออกมาจาก。 แสดงวามันอยู่ในใจลึกๆเลยเนี่ยทำุดออกจากมันไม่ได้ไม่ได้เรารู้ทุกอย่างในความทุกขทำไมเราหลุดออกจากทุกขไม่ได้ถ้าเราจะดึงตัวออกจากทุกข์นะตัวเราที่จะที่จะพยายามออกจากทุกให้ได้。 เข้าใจแม่。 เข้าใจนะอันนี้เดียวกันนั่นแหละนั่นแหละ。 มันนิสัยคล้ายกันเรียกให้มาให้มาคุยกันเราจะเรียกคนนิสัยคล้ายกันให้มาให้มาช่วยคุยกันจะดีเมื่อเชคู่คู่นั้นก็นิสัยคล้ายกันเราก็เรียกให้มาคุยกันเราก็ให้แตงโม。 นี่ก็ขายกัน。 มันไม่ได้บอกเหมือนกันกันจะเข้าใจ。 มันก็ว่าไม่ใช่แล้วต่างคนต่างสกระจกให้กัน。 คือเราคนเดียวเราไม่มีใครต่อกระจกไม่มีคนเหมือนเราเป็นคนนึงต่างคนต่างส่องกระจกให้กันว่าไอ้คนนึงคือกลายเป็นกระจกสะท้อนตัวเราอ่ะเราก็เคยเป็นอย่างนี้เหมือนเขาเลยมันก็เลยเป็นกระจกมันก็เลยเห็นเห็นตัวตนของตัวเองคนเหมือนกันเราเป็นอย่างนี้ดี。 กว่า。 เหมือนกันกูจะเป็นโรงพยาบาลต่างคนต่างกระจกให้แก่กันและกันแต่ไม่ส่งให้ใครหรอกสะท้อนตัวเอง。 การปฏิบัติธรรมคือส่วนใหญ่มันไม่เห็นตัวเอง。 เห็นตัวเองว่าตัวเองเป็นยังไงกระจกเห็นตัวเองแล้ว。 คือสามารถปล่อยวางตัวเองได้เพราะมันส่งกระจกตัวเอง。 ชอบหนังหนังฝรั่งเรื่องแล้วก็บอกว่าคนไทยสร้างประวัติมาพอดีเราไปเปิดเจอก็พอดีที่ว่าสวินเขาคัมภีร์ต่อสู้คัมภีร์คัมภีร์พิเศษอยากได้สุดท้ายมาจนถึงคนครอบครองพระคัมภีร์แล้วก็ถึงคนครอบครองพระคัมภีร์สู้กับคนที่ครอบครองคั。 มภี่。 คนครอบครองพระคัพีก็บอกว่ายังไม่ต้องยังไม่ต้องพาสู้หรอกยังไม่ต้องสู้กันตอนนี้เดี๋ยวไปกินอะไรให้สบายใจให้ไปมีความเป็นอยู่ได้สบายใจก็พยายามพาไปชมชมนี่ตัวเองก็เขาจะหักหลังว่าเขาจะทำร้ายอะไรจะสู้ก็ตลอดเวลาระแวงไม่สุเลยบอกว่าอยากดูจริงๆก็ทำอะไรก็ไม่จะ。 ดูก่อน。 จะไม่ยอมให้ทำอะไรก็ไม่ทำ。 ก็เลยเอาออกพี่มาให้ดู。 ก็ไปแบกคัมภีร์พิเศษกันมา。 เอาให้ดูที่มภีร์พิเศษเลยพิเศษ。 ตัวเองได้。 อุตส่าห์เนี่ยอินนี่。 คำตึกมา。 ดาอะไรคัมภีร์พิเศษ。 ได้แล้วก็เป็นพิเศษ。 เปิดเข้าไป。 คัมภีร์วิเศษ。 เปิดปุ๊บกลายเป็นกระจกเงา。 กระจกหน้าในกระจกเงาด้วย。 2หน้าเห็นตัวเอง。 ทำไมพี่เป็นอย่างนี้วะ。 เปิดเข้าไปมี。 แต่กระจกเงาสองหน้าตัวเอง。 เห็นหน้าเครียดมากเลยเพราะว่าจะสู้。 สู้จะชกับพี่ีร์ยมากเลย。 โอ้โหย。 หน้าอย่างนี้วะเนี่ย。 เป็นอย่างนี้เจอกระจกเอากระจกเอากระจกระจเงา。 สุดท้ายก็เลยเข้าใจว่า。 คัมภีร์พิเศษ。 คัมภีร์ที่2ตัวเอง。 แล้วสุดท้ายก็。 คัมภีร์ที่ว่างเปล่า。 สุดท้ายรู้สึกว่าเราประจำ。 ไม่เคยได้น่าจะ。 สุดท้าย。 กลับ。 คัมภีร์。 ตัวเองแล้วก็。 สุดท้ายของจบสักว่าเปล่า。 พบแต่ความว่าเปล่านี่แหละคือสิ่งที่แสวงหา。 ได้อะไรนะสุดท้ายที่สุดของคัมภีร์คือใจว่า่างเปล่าอะไร。 แสวงหาที่สุดที่สุดมีอะไรเลย。 ที่ได้ไปมีแต่วางหมด。 เห็นตัวเองเสร็จแล้วก็วางตัวเองแล้วตัวเองหายไปก็เลยกลายมีกระจกของตัวเองต่อไปก็ไม่ต้องมา。 กว้างเปล่า。 ก็เลยบอกว่าท่านอยากได้คัมภีร์นั่นแหละท่านจงเอาไปเถอะไม่ต้องต่อสู้หรอก。 เราเนี่ยเฝ้าคัมภีร์นี้มาหลายปีมากแล้วตอนนี้พบผู้เฝ้าคนใหม่แล้วเราจะ。 ผู้เฝคัมภีร์เนี่ยผู้ที่พบแล้วยังยึดถือไว้เนี่ยมีผู้ที่รักปล่อยวางแต่ละพบใจที่เปล่าแล้วพยายามรักษาใจที่่ว่างเปล่าไว้。 มพี่ีร์นี้เจอเจ้าของตัวจริงแล้วเราเฝ้าคัมภีร์นี้มานานหลายปีมากแล้วถ้าจงเฝ้ามภีร์ที่แทนเราฉลาดกว่า。 มันบอกว่า。 เมื่อพบแล้วยายต้องเอาไว้ใหญ่ต้องยึดถือไว้。 แล้วมันก็หัวเราะแล้วก็เดินจากไป。 ลาวามันไม่ยึดยหัวเราะแล้วเดินจากไป。 เดินจากไปแล้วก็เหมือนกับไปไปหาคนที่คุยอยู่กลางป่าคุยอยู่คนเดียวมีความสุขมากคุย。 คุยแล้วก็ก็เดินเข้าไปหาไปหาคนที่คุยคนที่คุยก็เป็นปรมาจารย์แล้วก็บอกว่า。 เจ้าคงได้ไปเห็นคัมภีร์มาแล้วสิ。 ใช่ในคัมภีร์เจ้าอ่านได้ศึกษาไปหมดแล้วมันเป็นยังไงอ่ะ。 ฉลาดก็เลยบอกว่าวมันเลยบอกว่า。 ในเมื่อท่านก็รู้แล้วเราก็รู้แล้วทำไมยายต้องถามกัน。 ดีนะใช้ได้เลยเมื่อท่านก็รู้แล้วเราก็รู้แล้วทำไมถึงต้องถามกัน。 ถ้าอย่างนั้นเอาเจ้าเอาคุยเอาคุยไปเป่าต่อไปเดินหายจากเข้าป่าก็คือมาถึงเจ้าก็ไปทำหน้าที่สอนคนอื่นไป。 คุยก็คือทำให้ทุกคนมีความสุข。 แต่ตัวเขาเนี่ยถึงเวลาจะต้องจากไปอายุใครจากไปแล้วก็คนที่มาใหม่ก็ต้องเปคุยต่อไปให้คนทั้งหลายมีความสุข。 คุยไปแล้วก็พระอาทิตย์ขึ้นมาสว่างสววัย。 ใจที่พ้นทุกข์。 ถืออะไรเลยวางเราดูพ่อแม่ครูบาอาจารย์แอบดูท่านแต่ละท่านเป็นร้าน。 ทำปรากฏว่าท่านสิเสวยไม่มีไม่มีใครเสยเลยมีอยู่แต่สิเสยตัวเดียวเสบ้านตัวเดียว。 ไม่ใช่ว่าไปปล่อยวางแล้วมีตัวเราไว้ที่ตัวเราได้ความบริสุทธิ์。 ในความเป็นทุกขไม่มีมีแต่ว่าขมีอยู่แต่สิพูดเสวย。 มาถึงตรงนี้ก็ถึงความแตกต่างกัน。 ต่างจากตอนที่เดินเข้ามาใหม่ๆมีความรู้สึกวามันไม่ต้องวางมันมันมันหายเหนื่อย。 ตอนแรกมันเหมือนมันต้องมีคนวางบางอย่าง。 พอมาถึงจุดตรงนี้นะไม่จำเป็นต้องมีใครไปวางอะไร。 มันไม่ได้เป็นภาระที่เราต้องหวังอีก。 มันไม่มีอะไรเรา。 ก็ปล่อยให้มันเป็นไป。 สาธ。 มันก็เหมือนคนที่แล้วก็เขาไม่ได้วางแต่เขาไม่ได้ไปยึด。 เขาไม่ได้ยึดคัมภีร์。 เขาไม่ได้วางมันนะแต่เขาไม่เอามันเขาก็จากไป。 โดยที่เขาไม่ได้ยึดมันเขาก็ไม่ต้องวางมันด้วย。 แต่เขาไม่เอามันพยายามจะแล้วต้องแบเอาไว้ต้องยึดถือ。 เขาก็ปล่อยวางเขาไม่ได้เดี๋ยวบอกว่าปล่อยวางให้มีตัวเราปล่อยวางยึถือถือคนที่ไม่ยึดถือนี่แหละ。 คำว่าไม่ยึดถือนั่นแหละคือปล่อยวาง。 เราก็ไม่อยากพูดคำว่าปล่อยวางเลยปล่อยวางเพราะมันมีตัวเราไปปล่อยวาง。 มันไม่เข้าใจ。 เข้าใจ。 มันเหนื่อย。 ธรรมะมันถึงไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย。 คือมันแมมันไม่มีผู้ยึดถือยึดถือแค่นั้นไงมันไม่ได้ต้องมีไปการกระทำอะไร。 กระทำอะไรมันมีการกระทำอะไรเพื่อ。 เพื่อกระจก。 มันไม่มีเพื่ออะไร。 เห็นพ่อแม่ครูบาอาจารย์แต่ละท่านจะแอบดูท่าน。 ตัวเดียวเสวยต้องไปวางอะไรต้องไปปล่อยอะไรต้องไปทำอะไรต้องไปทำอะไรตัวเดียว。 ถามปรากฏว่า。 อุอาจารย์ทำไมไม่มีอะไรว่าเนี่ยไปดูก็พบทำใจว่าท่านเสวยก็เร็ว。 ขออนุญาต。 เขาบอกว่าพ่อแม่ครูบาอาจารย์สิ้นผู้เสวย。 รับรองเลยว่า。 เราท่านว่าแล้วมีคนมีคนอยู่ด้วยมีพระมีพระวาดด้วยเราจะโดนแล้วอะไร。 ผู้บาอาจารย์ฏว่า。 เสยมันคือ。 ผู้บรรทุกเรียกว่าผู้พาน。 ผู้ที่บ้านนี้เขาเรียกว่าอาหาร。 ไม่ว่าจะเป็นพระผมก็เหลือหรือไม่หลผมก็เหลือไปสิเสยนั่นแหละแต่เราทำใจแล้วเสยเราชอบแต่พ่อแม่ผู้บาจะก็บอกว่าอาการไม่，โ。 ดนกันโดน。 ทำแกก่ใจว่าชอบมันทำตรงๆ。 ไม่ได้ทำได้ปรากก็ปล่อยวางด้วยซ้ำ。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์ปรากฏออกมาเป็นภาษาคำว่า。 แม้แต่ชอบทั้งหมดที่ขึ้นเทศก็บอกว่าให้เทศหัวใจของทำคำเดียวๆตลก。 วาง。 เสวยงเข้าใจยากคำเดียวมันเข้าใจง่ายกว่าบอกว่าประเทศบอกว่างงมากเลยอะไรไม่ถูกเลยไม่ถูกเข้าใจมากกว่า。 บอเป็นพฤติกรรมที่ไปกระทำการกระทำปล่อยวาง。 แล้วทุกคนจะดิ้นรนหาวิธีหากรรวิธีการตายเลย。 พยายามมาถามเราแต่เรื่องทำวิธีเรื่องวิธีเดินจะรู้เรื่องเรากลับไปกลับมาบ้างช่างชหัวมันสารภาพใช้。 เข้าใจแล้วก็ดีแล้วล่ะสาธ。 ไอ้สมกับเป็น。 แม่ทัพทำแม่กองฝั่งตะวันออก。