恭敬顶礼佛陀、佛法、僧众。我以至诚之心，将诸佛如来、历代圣僧清净无染的法身舍利，与我自身清净的法身舍利融为一体，传递给一切众生，无论人或非人，无论远近，遍及十方，无边无际，使其与自性合一，自然而然，从此刻开始，直到永远。 （尼维医生开启话题）今天早上我们讨论了一些，简单总结一下。请国家记录员记录一下。早上讨论的内容，你理解了什么？ （沙维）沙维的主要观点是，缘起法则（Paticcasamuppada），它在哪里发挥作用？如何理解？你看到了什么？知道了什么？ （龙达长老）请给我机会说几句。 （沙维）根据我的学习和实践，我对佛法的理解，修行的核心是“无我”。因为没有“我”，无论发生什么，就没有承受者。既然没有承受者，万事万物都按照其自然规律发生，生起、存在、然后消逝。只有自然而然的觉知者，而这也不是“我”，因为根本没有“我”。如果我们理解了这一点，无论我们的感官接触到什么，都不过是因缘和合的产物。如果我们理解了这一点，这里的“我们”不是指“自我”，而是指认知和理解。理解了这一点，当有事物接触时，缘起法则就不会循环流转。因为虽然有生起，但没有承受者，它就无法继续循环。我们只是感觉，我们必须理解，这里的“我们”不是指“自我”，而是一种认知和理解，哦，它在循环。因为我们不承受，不抓取，或者说，没有问题，没有执着，没有贪恋，它就会自行运转。我们的任务是不断地看到这一点，持续这样做，直到有一天，它就结束了。结束就是结束。但这一切的发生和看到，都取决于我们的心。它不会超出我们心的范围。我们所做的就是观察我们的心，专注于我们的心。最重要的是，要经常观察，这样做，对自己而言，如果是执迷，就迷失了，如果不是执迷，就能看到事物的真实面貌，活在当下。当我们有了这样的认知和理解，就叫做在每一个当下，在每一个念头里，都如实地觉知和看见，而不去执着。 （龙达长老）更详细地谈谈，再详细一些。 （沙维）龙达长老一直在引导我们，让我们看到真相，如实地看到。正如尼维医生刚才所说，我们要经常观察。观察哪里呢？就在心门。无论发生什么，一切都可以在任何地方流动，都可以发生。一切都是因缘和合的产物。所以，要放下一切，放下一切，甚至连这些因缘和合的念头，我们也要放下。就是说，什么都不要执着。当我们什么都不执着时，无论发生什么，如果我们不执着于它，不赋予它价值，那就是所谓的“结束了承受者”。当承受者结束时，痛苦就结束了，就解脱了。我们就不需要再次出生，生命轮回就结束了。所有承受者都消失了，痛苦就不会产生。没有什么能让我们痛苦，只要我们不承受它。 （龙达长老）请帕查瑞补充，抓住重要的，直接说。 （帕查瑞）好的，重要的是，在当下熄灭烦恼，获得解脱，证得涅槃，结束生命轮回。我们之所以修行却无法达到目标，关键在于没有切断总开关，就像主电源一样。一切都一样，遍布世界，遍布宇宙，但都熄灭了。如果能彻底改变生死的命运呢？重要的点就在于，今天我们之所以痛苦，之所以挣扎，是因为什么？最重要的一点，只要切断这一点，一切就都结束了。就是“自我”！因为什么？因为我们有“我”。我们所做的一切都是为了什么？为了“我”！今天我们所做的一切，都是因为这个“我”。所以，龙达长老，我今天早上也说过，总开关就在这里。切断“我”这个开关，就像关闭总电源一样，一切都会熄灭，就像关闭总开关一样，就结束了。不需要去一个个地排除，一个个地熄灭。那样如何熄灭呢？就算熄灭了，还会有隐藏在深处的“我”，不会彻底结束，很快又会重新出现。但是，如果要彻底切断根源，就是这个“我”，这个“我”，这个“我想要，我想要更好，我想要成为”的“我”！就是这个“我”！这个主要的原因，这个真正的罪魁祸首。看看这个“我”！这就是今天早上的重点。 （帕查瑞）再补充一点，这个总开关就是“自我”。要看到“自我”是个问题，说难也不难，说容易也不容易。但是，如果我们看到了，这个“自我”并不是真正的“我们”，我们不去赋予它价值和意义，并且看到它是无常的，它没有实体，它不是“我们”。如果我们能在每一个当下都看到这一点，直到我们理解它，看到它的真相，并且接受它，它就会自动切断，立刻切断！“自我”就会消失，彻底消失。那并不是说痛苦消失了，而是我们不再有谁去承受痛苦了。因为没有了“自我”。 （沙维）请允许我再补充一点。早上我们理解的是，“无我”的含义，指的是在我们里面，有肉身（正如龙达长老补充的），有精神（或者说光芒），还有心。而对“无我”的理解，我认为，是佛陀知道的，实际上是没有“我”的，没有真正的“我”，我们是被欺骗了，才认为有“我”的存在。实际上，只有心，那是自然的心。当我们理解这一点，让我们的心相信没有真正的“自我”，那么，当我们死亡时，这个肉身、精神、光芒都会消失，就在那一刻结束了。也就是说，要理解到，最终的目标就在这里。真理是没有“自我”的。当我们没有“自我”，就没有真正的“我”，那就结束了。我想这应该是一种……让我们努力去做吧。 （龙达长老）你可以解释一下这里。我们的自我，坐在那里听的自我，就在这里，是有自我存在的。而我们说的“没有自我”，是指在什么地方没有自我存在？今天在哪里呢？就是这具身体，我们看得见的。我们说“没有自我”，那“我”在哪里消失了？“我”的问题在哪里消失了？我们坐在这里的“我”，彻底死去了吗？说“自我生起”在哪里？看看你如何解释。 （沙维）我可以继续说。并不清楚，总觉得有“我”，有自我，有想法，认为我们是“自我”。然后，我们要如何对待它呢？要如何用智慧来理解它呢？解释一下这一点。也就是说，“无我”的含义，就是一切都不是“我们的”。如果没有“我们的”，就没有“我”。一旦我们执着于“我们的”，就有了“我”。如果没有“我”，还执着于什么呢？既然没有“我”，就没有主人，没有“我们”，也就没有“我们的”。现在，既然我们必须生活，我们有五蕴，我们有身体，我们有思想，当这些因缘和合的念头生起时（那是自然而然生起的，这是我们无法阻止的），当它们生起时，我们所能做的是，它自己生起，不是“我们的”，它自己生起，然后自己消逝，不是“我们的”。只要我们不执着，就是不执着。既然没有“我们的”，就没有“我”。一旦我们执着于那些生起的，那些被称为“行（สังขาร）”的念头，它们就变成了“我们的”。既然有了“我们的”，立刻就会有“我”的存在。但是，如果没有“我们的”，就没有“我”。 （帕查瑞）请允许我从头开始，龙达长老。从头开始，要看到真相，要明白“非我”，“非我的”和“没有自我”的概念，必须从“信仰”开始。如果我们这些修行者，对佛陀、佛法、僧伽没有信心，佛法的纯净就不会流入我们的理解之中。会有傲慢和偏见阻碍我们理解，甚至当我们读到第一句话“认为我们没有自我”时，就会感到困惑，“这不是我们”，“这不是自我”，这样我们就无法继续下去了。但是，如果我们对佛陀有坚定的信心，相信佛陀所说的是真实的，是有益的，那么，这些信息就会进入我们的内心，然后就会启动一个操作流程。首先，从禅定开始；其次，与正确的认知相结合；并且要学会给予和放下。放下世俗的事务是有益的，可以削弱我们的烦恼。烦恼没有食物，我们的对手就会变得虚弱，并且不伤害任何人。这是头两点，属于智慧的范畴。有了信仰，智慧就会随之而来。然后是戒律，也就是正语、正业等等。然后进入禅定，禅定的部分包括：正精进、正念和正定，最后达到舍（อุเบกขา）。舍是智慧的最高境界，可以用来观察所有发生的事情，观察所有的五蕴，它们是恒常的吗？它们是会改变的吗？它们是静止的吗？它们有生有灭吗？我们可以观察五蕴的每一个状态。我们可以观察五蕴的每一个状态。我们擅长哪一个，就从哪一个开始。可以从身体、感受、思想、法这四个方面入手，喜欢哪一个就从哪一个开始。最后，这四个方面都会汇集到三法印上。一切都结束于三法印。万事万物都结束于三法印。虽然它们的功能各不相同，但一切都无法逃脱三法印，也就是苦、无常、无我。我们也按照这个来思考，它是恒常的吗？它是苦的吗？它是无我的吗？它真的有“我”吗？它有实体吗？我们思考真相，当我们越来越接受真相，我们的痛苦就会减少。我们对五蕴的执着也会随之减少。但是，最终的问题还是在于“自我”，如何摧毁它？如何摧毁它？那就是要看到它也只是一个因缘和合的产物。无论是身行（กายสังขาร），还是心行（จิตสังขาร），它都是心行，它一直在塑造着我们，认为我们有自我，想要这样，想要那样，它一直在我们的心中。这个念头就是行（สังขาร）。它在不断变化，不断生灭，不断流动。它不是永恒的。不恒常的事物是苦还是乐？我们会问自己，学生们会回答说：“是苦的，世尊。”然后，我们会问：“既然是苦的，我们应该执着于它吗？”学生们也会回答说：“不应该执着，世尊。”世尊就用这种方式引导我们，从色、受、想、行、识这五蕴入手，问我们五蕴中有哪个是恒常的？五蕴没有一个是恒常的！既然没有什么是恒常的，那我们还执着于它干什么呢？当我们理解并接受这一点，它就会消失。我们就能放下，或者说，结束了承受痛苦的人。痛苦依然存在，但没有人去承受它，就结束了。这就是一步步地，逐步地思考的过程。但是，所有这些，都归结于这个认知，从这里思考也好，从外部思考也好，然后再进入内部，都可以。这取决于你喜欢哪一个。但最终都无法逃脱三法印。一切都无法逃脱。它们的功能各不相同，但一切都无法逃脱三法印。 （沙维）龙达长老使用的术语是“关闭总开关”。如果我们思考，并且深入到我们的内心，当我们要舍弃身体时，阎罗王或者行刑者，就无法拿武器来伤害我们。也就是说，我们必须摆脱“迷于知道”的状态，也就是说，“迷”和“知道”这两个词。刚才帕查瑞解释说，一个人有三个部分：我们看到的肉身，也就是五蕴；以及作为因缘和合产物的心，不断地思考；还有心，或者说精神体。现在，我们的肉身，也就是五蕴，已经消亡了。五蕴消失了，就是死亡。如果我们的精神沉迷于知道，或者说“知道”与“迷”结合在一起，就会形成一种团块，让行刑者可以拿三叉戟来刺穿，然后拖走。这就是龙达长老经常说的光体（โปร่งแสง）。因此，如果我们真正地知道，不让迷惑掺杂其中，我们就没有自我，我们就消失了。那就是“结束了承受者”，生命轮回就结束了。正如帕查瑞解释的，如果我们真的相信，而不是怀疑，那么，正如尼维医生所说，我们就切断了中心，也就是切断了总开关，一切就都结束了。没有人再放出丝线，执着于任何东西。一切都结束了。我们必须不断地思考，思考，思考，直到我们真正相信，而不是怀疑。 （龙达长老）医生也在偷偷地听，不是吗？医生……那个医生在偷听。躲在柱子后面偷听，听到了些什么？听到之后，有什么想法？总结一下。它和你的理解相似吗？说出来，看看你的理解是否正确。都理解得对。说出来，我想听听你的声音，总是看到脸，很少听到声音。 （医生）实际上，我是准备来交作业的。 （龙达长老）没关系，说说你自己的理解，你自己的实践。最近这段时间，它就是不肯放下。必须看到痛苦。必须看到我们没有“我”，但它就是不放下。必须看到痛苦，直接看到，任何从空性中升起的东西，都是痛苦。它很执着，不容易放下。看到了，哦，它生起又消逝了，没有“我”，但它就是不肯放下。烦恼太多了。它仍然期望在这些因缘和合的现象中获得快乐。所以，最近这段时间，我看到越来越多的痛苦。 （龙达长老）再检查一下，帮帮她。因为执着才会痛苦，对吗？它会告诉你去执着，它会不断地执着，才会痛苦，这是怎么回事呢？恳请您。这个执着，这个……当我们睡着时，能感觉到吗？当我们睡得很沉时，能感觉到吗？ （医生）我看到了。只是还没有睡着的时候，还好，我知道任何从空性中升起的东西，但是一旦我睡醒，它又开始执着了。那里是怎么回事呢？ （龙达长老）那就是行（สังขาร）。告诉它就行了。一旦知道是行（สังขาร），就别管它。任何升起的东西，都要知道它是行（สังขาร），然后就别管它。因为它生起又消逝，对吗？ （医生）我的内心深处知道，但它不太愿意。我觉得我还没有看到足够的痛苦。我的感觉是这样的。所以，我以为我必须学习痛苦。看到它生起又消逝，没有“我”。但是，看到之后，一切都还好。过了一会儿，它又开始执着了。 （帕查瑞）那就不断地放下，一旦看到，就立刻放下。不断地放下。直到有一天，它会自动放下。会放下的更快。从看到之后，需要很长时间才能放下，但如果我们练习，经常看到，它就会变得更快，更及时。我们的正念会越来越好。不要紧张。看到痛苦就看到。如果我们不背负它，它就无法对我们做什么。愤怒、憎恨、痛苦，无论是好念头还是坏念头，来了就让它流过。如果我们试图对它做些什么，那就是赋予它价值。一旦赋予它价值，它就会停留在我们的心中，导致痛苦。无论是什么，龙达长老都会说：“不吸也不推。”好的事物，不需要吸进来；不好的事物，也不需要试图推开。越推越累。你有没有注意到？如果我们只是放手，只是看着，无论什么流过，看到就放手，它就无法对我们的心做什么。我们的心中就不会留下任何东西。只有看到，在看到的同时就放手。 （医生）谢谢您。 （龙达长老）关键在于，医生说的一句话引起了我的注意。它仍然会执着，导致痛苦。要如何告诉它不要执着呢？但它仍然会执着，导致痛苦。它就是不听。我现在问问，这个不听话的“它”是谁？ （医生）它又沉迷于认为自己是“我”。 （龙达长老）你说“它沉迷于认为自己是‘我’”，它是真正的“我”，还是因缘和合的产物？ （医生）它是因缘和合的产物。 （龙达长老）它是因缘和合的产物，那就让它去吧。但它不是真正的“我”，因为我们看到了，“因缘和合”这个名字已经说明了，它是一种组合。所以，看到它是组合，它就不是真正的“我”。而我们没有看到它是组合，我们才会认为它是“我”。我们才说“我的自我不肯放下”。有的只是因缘和合。如果我们睡得很沉，还有“不肯放下”吗？当我们睡得很沉时，还有“不肯放下”吗？ （医生）没有。 （龙达长老）没有。它是在清醒的时候才进行组合。沉迷于组合。如果我们看到它是组合，它就不存在。它就不是真正的“我”。因为我们认为“我”只是一种感觉，只是因缘和合的结果。如果我们看到一切都是组合，无论是想同意还是不同意，这个“不同意”也是一种组合。即使是同意，如果我们感到快乐和幸福，那也是沉迷。同意也是一种组合，不同意也是一种组合。我们感受到“我们”，感受到“自我”，感受到“存在”，它并不是真正的“我们”。因为当我们睡得很沉时，根本没有这种感觉。但一旦醒来，这种感觉就会出现，认为那是“我们”，那是“自我”，那是“存在”，或者说，我们会让它同意，但它就是不同意。所有这些都是组合。我们已经说了这个名字，组合。组合就不是真正的“我们”。如果我们看到它不是真正的“我们”，它想要组合，我们也只是看到它在组合。它不是“我们”，所以就不会有“我们”去执着任何东西，导致痛苦。因为没有真正的“我们”。因此，我们才会真的认为我们有自我，所以才会真的感到痛苦。明白了吗？如果不明白，就说出来。 （医生）也许我听龙达长老和老师说了很多，但它还是不听，今天就是这样。 （帕查瑞）你需要经常看到这一点。正如帕查瑞老师教导的。经常看到，怎么看到呢？ （医生）看到它是组合，它自己升起。 （帕查瑞）对！最基本的，真正的“我”不存在。即使是想法，甚至觉得那是“我们”，那是“自我”，那是“存在”，或者是“我们的”，那都是组合。当我们睡得很沉的时候，什么都没有组合。如果我们认为那些组合是“我们”，那是“自我”，那就完了。它没有进行任何组合。如果我们没有看到那些组合是“我们”，那是“自我”，那它就不会组合，它就不是“我们”。所以，不会有任何“我们”去执着任何东西，导致痛苦。这就是总开关。这就是主开关。如果能理解这一点，无论缘起法则有多少个环节，有多少个循环，都会彻底熄灭，彻底熄灭。就像我们进曼谷一样，如果我们找到了主开关，一切就都结束了。所有分支机构都会熄灭。不需要一个个地去熄灭分支机构。直接熄灭总开关。熄灭总开关就是关键。我们不需要用其他任何方法来修行。必须理解这一点，真正的“我们”或者“自我”并不存在。有的只是组合。当我们睡着的时候，什么都没有。“我们”或者“存在”，或者“我们的”感觉，都不存在。他们会告诉你尝试去看一看，思考一下。夫妻之间，吵得死去活来，或者爱得死去活来。“你一刻都不要离开我！”但当他们睡得很沉的时候，甚至发生地震都不知道。根本没有。根本没有“一刻都不能离开我”的感觉。那都是念头，是组合。睡眠很沉的时候，“我们”和“我们的”念头都熄灭了，完全熄灭了。它不会留下任何“我们”再去死亡，不会留下一个光体（กายโปร่งแสง）让其他人来收割成果。因为肉身已经死亡，但并没有完全死去。问题就在这里。它没有完全死去，而是沉迷于认为“我们”是“我们”，是“自我”，是“存在”，或者“我们的”。这种沉迷没有完全死去。我们必须让它完全从我们身上死去，认为它只是组合，只是组合。名称已经说明了，是组合，那么它就不是真正的，它不是真正的“我们”。因为它叫做组合。为什么这样说呢？因为当我们睡着的时候，什么都没有。没有“我们”，没有“我”。夫妻吵得死去活来，但睡着了就忘记了。睡着了就忘记了，没有任何感觉。醒来之后，它就记得了。它又开始扮演这个记忆。这个记忆是五蕴，是组合，它记得了。但如果患了老年痴呆，或者大脑受到了损伤，即使伴侣站在我们面前，就算带了新欢来，我们都不记得。“你是谁？”因为大脑受到了损伤。我已经见过这样的例子，我们的朋友，我们是同学。一个人跳起来踢足球，另一个人跳起来用脚踢。踢足球的人先跳起来，用脚踢的人后跳起来。脚踢的人用脚底踢到跳起来的人的头部，把他踢倒在地。他倒在半空中，然后摔了下来。醒来之后，他什么都不记得了。他问：“你们是谁？”站在他周围的人，他都不记得了。父母兄弟站在他周围，他都不记得了。如果当时那是“我们”呢？看看，无论夫妻还是谁，带了一个新人站在面前。“你是谁？”因为不记得。不记得了，也就无法分辨。没有恐惧，没有痛苦，没有感觉。因为没有记忆。一旦失去了记忆，所有的感觉就都消失了。我们沉迷于和记忆玩耍，沉迷于执着记忆。死亡之后，它仍然会记得，这才会痛苦。这个痛苦就是“我们”。记忆跟着去，然后产生痛苦。孩子离开了人世，产生了痛苦。还沉浸在痛苦之中，还为逝者哭泣，哀悼逝者。哭泣和哀悼逝者是还没有结束的痛苦。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 完整翻译为中文，不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ นะโมตตะโตรหโตสมมาสมพุทธสะนะโมตาโตตสมมาพุทธนะโมมาพุธ。 พุชามีมังมีทางนชามีติยพุทธระมีติยาณังมีติทางรณังคมี。 ตามปพุทธระนังคชมิติธรรมณระณังคชามิติยาทางระณคมีพระพุทธเจ้าพระพุทธเจ้าขอรอบน้อมขอน้อมน้อมนำเอาพระธรรมอันบริสุทธิ์。 นำเอาพระธรรมอันบริสุทธิ์。 ออกจากพระธาตุอันบริสุทธิ์。 จากพระธาตุอันบริสุทธิ์พระพุทธเจ้าทุกพระองค์ของพระพุทธเจ้าทุกพระองค์ประสงฆ์ทุกพระองค์ของพระอริยสงฆ์ทุกพระองค์ในอดีตในปัจจุบันและอนาคตทั้งหมดที่มีมาแล้วในอดีตปัจจุบันและในอนาคตทั้งหมดเป็นหนึ่งเดียวกับภาอันบริสุทธิ์ของข้าพเจ้าเป็นหนึ่งเดียวกับธาอัน。 บริสุทธิ์ของข้าพเจ้าไปยังธาตุอันบริสุทธิ์。 แไปยังธาตุอันบริสุทธิ์ให้แก่สรรพสัตว์ทั้งหลายให้แก่สรรพสัตว์ทั้งหลายมนษย์และไม่ใช่มนุษย์ก็ตามทั้งมนุษย์และไม่ใช่มนุษย์ก็ตามว่าจะอยู่ใกล้หรือไกลเพียงใดไม่ว่าจะอยู่ใกล้หรือไกลเพียงใดทิศทุกทางทุกทิศทุกทางไม่มีที่สุดไม่มีประมาณไม่มีที่สุดไม่มีประมาณ。 ให้ทเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติาตให้ทเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติาตโดยยอัตโนมัติตลอดเวลาโดยอัตโนมัติตลอดเวลาแต่บัดนี้เป็นต้นไปนับแต่บัดนี้เป็นต้นไปด้วยเธอ。 หมอนิเวศน์เปิดประเด็นดิ。 เมื่อเช้าได้คุยกันพอดีไหมด่าเทนิเวศตรง。 สรุปไปถึงจะสั้นๆประเทศบันทึกไว้หน่อย。 เมื่อเช้าที่คุยกันเข้าใจยังไงบ้างไร。 สวิชย์。 เมนใหญ่ของสวิส。 ปฏิจากสมุทบาท。 จะตรงไหนยังไงเห็นยังไงรู้。 ขอโอกาสให้ครับหลวงตา。 ก็คือเท่าที่。 ศึกษาปฏิบัติมานะครับตามความเข้าใจ。 ในเรื่องของการปฏิบัติธรรม。 หัวใจของการปฏิบัติธรรมก็คือ。 การไม่มีตัวเรา。 เพราะว่าในเมื่อมันไม่มีตัวเราแล้วเนี่ยครับ。 ไม่ว่าทุกสิ่งอย่างที่มันเกิดขึ้น。 มันไม่มีผู้เสวย。 ในเมื่อมันไม่รู้สวย。 สิ่งต่างๆมันล้วนเกิดขึ้น。 ตามธรรมชาติของมัน。 มันเกิดขึ้น。 ตั้งอยู่แล้วก็ดับไป。 มันมีเพียงผู้รู้ตามธรรมชาติ。 ซึ่ง。 มันก็ไม่ใช่ตัวเราอีกเพราะเราไม่มีตัว。 ยังไงยังไงมันก็ไม่มีตัว。 ถ้าเราเข้าใจประเด็นนี้แล้วนี่นะครับ。 ไม่ว่า。 ยนะเราจะกระทบอะไรก็ตามเนี่ย。 มันล้นในสิปรุงแต่ง。 ถ้าเราทำความเข้าใจตรงนี้แล้วเนี่ยนะครับคำว่าเราในที่นี้ไม่ใช่หมายถึงตัวเรา。 หมายถึงความรู้ความเข้าใจ。 เข้าใจตรงนี้เนี่ย。 แล้วเวลามันมีสิกระทบ。 ปฏิท์บาทเนี่ยมันจะไม่หมุน。 เนื่องจากมันมี。 การเกิดขึ้นก็จริงแต่มันไม่พูดเสวยมันหมุนต่อไปไม่ได้。 เราเพียงแค่รู้สึก。 เราต้องต้องเข้าใจคำว่าเราในที่ไม่ใช่ตัวเรา。 มันเป็นความรู้ของเข้าใจว่าออกมันหมุน。 ในเมื่อเราไม่เสวย。 ไม่หยิบ。 หรือเรียกว่าไม่มีปัญหาไม่มีการยึดไม่อุปทานกับมัน。 มันก็จะไปของมันเอง。 หน้าที่เรา。 เห็นแบบนี้เรื่อยๆ。 ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ。 จนถึงวันหนึ่ง。 มันก็จบ。 มันก็จบ。 กลับมาจบแล้วมันก็คือจบ。 แต่ทุกสิ่งอย่างนี้。 มันจะเกิดได้จะเห็นได้。 อยู่ที่ใจเราเท่านั้น。 มันไม่เกินเลยออกจากที่ใจเรา。 สิ่งที่เราทำก็คือสังเกตที่ใจ。 เป้าที่ใจ。 สำคัญที่สุด。 ต้องหมั่นสังเกต。 อันนี้อันนี้มันทำ。 สังเกตแล้วก็กับตัวเองได้ที่มันก็หลงลงไม่ใช่กับตัวเองก็ไม่เห็นตามที่มันเป็นจริงปัจจุบันที่ทำในเมื่อเ，ร，า，ม，ี，ค，ว，ามร，ู，้，ค，ว，ามเข้าใจตร，ง，แ。 ล้วเนี่ย。 ก็เรียกว่ารู้เห็นตามที่มันเป็นจริงในทุกขณะจิตในทุกขณะปัจจุบันโดยไม่ไปยึดถือมันเท่านั้นนะครับตา。 ให้ละเอียดเชคุยกัน。 เอียดอีกียดอีกกลับกลับครับคุณตา。 ก็。 ผมว่า。 ก็หลวงตาก็ไล่ประเด็นมานะครับเรื่อยๆนะครับก็คือว่า。 ให้เราเห็นความจริงตามความเป็นจริงคืออย่างที่คุณหมอนิเวศน์ท่านท่านท่านเกิดริ่นเมื่อสักครู่นี้นะครับก็คือว่าให้เราหมั่นเฝ้าสังเกตข้อสังเกตข้อสังเกตที่ที่ตรงไหนก็คือที่ประตูใจ。 อะไรจะเกิดก็ตามเนี่ยทุกอย่างก็คือามันขึ้นื่อนไหวได้ทุกกที่ได้เลยมันเกิดขึ้นมาได้เนี่ยทุกสิ่งก็ล้วนแต，่，เ，ป，็，น，สัง，ข，า，ร，ท，ั้งสิ้นก็ให，้，ท，ิ้。 งไปหมด。 ทิ้งไปหมดจนกระทั่งแม้กระทั่งพี่สังขารเองก็ตามเนี่ยเราก็ต้องทิ้งพี่สังขารไปด้วยเหมือนกันคือไม่ยดอะไรเ，ล，ย，เ，มื่อไม่คิดดอะ，ไ，ร。 เลยเนี่ย。 ไม่ว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นก็ตามเนี่ยถ้าเราไม่ยึดอะไรกับมันไม่ได้ให้ค่าอะไรกับมันนั่นคือคำว่าซึ่งผู้เสวย。 เมื่อสิ้นทุกเสวยมันก็สิ้นทุกข์ก็พ้นทุกข์ไปก็ไม่ต้องกลับมาเกิดอีก。 พบชายก็จบลง。 ผู้เสวยทุกอย่างก็หมดลง。 ทุกข์ก็ไม่เกิด。 ไม่มีอะไรจะทำให้เราเป็นทุกข์ได้ถ้าเราไม่ได้ไปเสวยมัน。 เชิญพัชรีครับ。 เสริม。 รับตรงไหนรับเลยใหญ่ใหญ่。 ครับเอาใหญ่อาจจะดับกเลสคน้นทุกข์นพพพานในปัจจุบันสิ้นพบสิ้นชาติ。 ในปัจจุบันได้เนี่ยที่เราปฏิบัติการในมันปฏิบัติมันไม่เจอเป้าที่สำคัญคือไม่ได้ตช์ใหญ่เมได้เอาใหญ่ได้เหมือนกันทุกอย่างครับกระไปในโลกนี้ในจักรวาลที่ก็ดับไปเลยจะพาไปเปลี่ยได้ตายเกิดใหญ่ต。 ร。 งไหน。 ก็คือที่ทุกวันนี้เราทุกข์。 หรือว่าเราเราดิ้นรนอยู่เพราะอะไรเอาใหญ่ที่นี้ตัดตัวเดียวแล้วจบเลยเนี่ยก็คือตัวเรานี่แหละถูกเพราะอะไรเขามีเรา。 ที่ทำไปทั้งหมดเนี่ยเพื่ออะไรเพื่อเรา。 ทุกอย่างที่ทำอยู่ทุกวันนี้เพราะไอ้เราตัวเดียวนี่แหละ้แหละเพราะฉะนั้นเนี่ยหลวงตาฉันก็เมื่อเช้าฉันก็พูดว่าคเอาใหญ่ก็คือตรงนี้ตัดเราไปตัวนึงแล้วเนี่ยมันเหมือนสับสวิชทหมดเลยไปดับหมดเลยกับคัเอาใหญ่เลยทีเดียวจบไม่ต้องไปนั่งไล่ทำโน่นทำนี่ปล่อยทีละตัวดั。 บทีละตัวอย่างนี้ดับไปยังไงดับดับดับปุ๊บมันก็ยังแอบมีเราลึกๆอยู่。 มันก็ไม่จบเดี๋ยวมันก็มาใหม่เลยอย่างนี้。 แต่ถ้าจะให้ดับแบบตัดต้นตอเลยเนี่ยก็คือไอ้เราเราเรานี่แหละไอ้ตัวเรานี่แหละไอ้ตัวที่อยากได้อยากกี้อยากเป็นนี่แหละไอ้ตัวนี้ตัวตัวการสำคัญเลยตัวผู้ร้ายตัวจริงเลยดูหน้าเมื่อเชเด็นตรง。 แหละ。 ก็เสริมพัชรีนิดนึงนะคะตรงที่คัทเอาท์ใหญ่นี่คือตัวเรานะฮะการจะเห็นว่าตัวเราเนี่ยมันเป็นปัญหามันก็จะวยากก็ไม่เชิงจะว่าง่ายก็ไม่ใช่นะฮะแต่ก็ถ้าเกิดเราเห็นแล้วเนี่ยตัวเราเนี่ยมันไม่ใช่เราจริงๆเนี่ยเราไม่ไปให้ข้าไม่ให้ความหมายมันเ。 นี่ย。 แล้วก็เห็นวามันไม่เที่ยงเนี่ยมันไม่มีตัวตนเนี่ยมันไม่ใช่เราแล้วเราก็เห็นมันทุกขนาดทุกขนาดเนี่ยจนจนเราเข้าใจมันแล้วก็เห็นความเป็นจริงของมันแล้วก็ยอมรับเมื่อไหร่ปุ๊บเนี่ยมันก็ตัดเองโดยอัตโนมัตินะค่ะตัดเลยนะคะตัวเราก็พูดไปเลยไม่มีเลยนะคะฮะเมื่อนั้น。 ก็ไม่ถูกนะทุกข์มีอยู่แต่เราก็ไม่มีใครไปสวยอาการเรานั้นอีกแล้วนะคะเพราะว่าไม่มีตัวเราละ。 โอกาสนิดนึงครับก็ก็คือความที่เข้าใจเมื่อเช้าอาจจะเพิ่มเติมนิดนึงว่าความที่ความรู้ความเข้าใจวามันไม่มีตัวเรานั้นนะครับหมายก็ว่าในตัวเราเนี่ยมันมีมีการเนื้อที่หลวงตาพูดเพิ่มเติมมีการเนื้อแล้วก็การโปร่งแสงหรือการจิแล้วก็มี。 ในใจ。 ทีนี้ความเข้าใจที่ว่าเราไม่มีเราเนี่ยเป็นความเข้าใจที่。 ผมผมขอว่าเป็นสิ่งที่พระท่านรู้ว่าจริงๆแล้วมันไม่มีเราไม่มีจริงๆเราไม่มีตัวแต่ว่าเราเราถูกหลอกให้ให้มันมีตัวจริงแล้วมันไม่มีมันมีแค่ใจซึ่งมันเป็นใจที่เป็นธรรมชาตินะเมื่อเมื่อไหร่ก็ตามที่เราเข้าใจตรงนี้ทำให้ใจว่าเราไม่มีตัวจริงๆก็เมื่อไหร่แล้วตายแ。 ล้วเนี่ยไอ้ตัวไกจิตตรงแสงเนี่ยก็ไปหายไปเนี่ยมันก็ไปอยู่แล้ว。 ก็จบตรงนั้นนะครับคือเข้าใจตรงนี้ว่าสุดท้ายมันก็ตรงนี้。 ความเป็นสัจธรรมมันไม่มีตัว。 เมื่อไหร่เราไม่มีตัวมันก็。 ไม่มีตัวเราจริงๆมันก็。 มันก็จบ。 จบตรงนั้นผมว่ามันก็น่าจะเป็นเป็นเป็นอะไรที่เป็น。 ทำมันละกัน。 วันนี้。 อธิบายตรงนี้ให้ก็ได้。 ตัวตนของเราเนี่ยมีตัวเรานั่งฟังอยู่ตรงตายอยู่เนี่ย。 มีตัวตนอยู่ตรงนี้。 ที่เราพูดว่าไม่มีตัวตนเนี่ยคือมันไม่มีตัวตนอยู่ตรงไหน。 วันนี้อยู่ที่ไหน。 ก็เนี่ยร่างกายเห็นอยู่เนี่ย。 ความที่บอกว่าเราบอกว่าไม่มีตัวตนเนี่ยความจนมันหายมันหายไป。 มันหายไปตรงไหน。 เพราะเราความปัญหาหายไปตรงนั้นแล้วตัวเราที่นั่งอยู่ในมันตายสันทีหรือเปล่าที่บอกวามันตัวตนขึ้นตรงไหน。 ดูที่อธิบายสิ。 ต่อก็ได้มันไม่ชัดเจนมันจะมีความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวตนมีความคิดแต่ว่าว่าเราเป็นตัวตนแล้วเราจะทำยังไงกับมันจะมีปัญญาเข้าใจกับมันได้ยังไงอธิบายตรงนี้หน่อยคือความหมายคำว่าไม่มีตัวเราในมันไม่ใช่ของเราไม่มันทุกอย่างมันไม่ใช่ของเรานี่มันไม่มีตัวมันก。 ็จะไม่มีคำว่าของถ้าไม่ไหร่ก็ตามที่เรายึดว่ามันมีของนั้นก็มีตัว。 ใช่ไหมครับมันไม่มีตัวมันจะไปยึดอะไรแล้วมันไม่มีตัวมันก็ไม่มีเจ้าของไม่มีตัวเราแล้วก็ไม่มีของเราทีนี้ทีนี้ถ้าเกิดว่า。 ทำเมื่อไหร่ก็ตามเนี่ยเนื่องจากเรายังต้องมีชีวิตเราต้องมีขันธ์ห้าเรายังมีร่างกายเราต้องมีความคิดเมื่อไหร่ก็ตามความปรุงใจ่งที่มันเกิดขึ้นซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติอันนี้เราต้องทำไม่ได้มันเกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติเราไม่สามารถห้ามมันได้เวลามันเ。 กิดขึ้นแล้วสิ่งที่มันสิ่งที่เราจะถนัดก็คือมันเกิดขึ้นเองมันไม่ใช่ของเรามันเกิดเองแล้วมันก็ดับเองมันไม่ใช่ของเราเมื，่，อ，ไหร่ก็ตามที่，เ。 ราไม่ยึด。 มันก็คือไม่เยอะมันก็ไม่มีของเรา。 เมื่อไหร่ก็ตามที่เราไปยึด。 สิ่งที่เกิดขึ้นที่เรียกว่าสงการสังขารเนี่ย。 มันก็เป็นของเรามันในเมื่อเรามีของเราเนี่ยมันจะมีตัวเราทันที。 แต่ามันไม่มีของเรา。 มันก็จะไม่มีตัวเรา。 ขอขอเริ่มต้นเลยนะหลวงตาเอาเริ่มต้น。 คือการการที่จะมาเห็นสัจธรรมคำว่าไม่ใช่เราไม่ใช่ของเราแล้วก็ไม่มีตัวตนเนี่ยนะฮะต้องต้องเริ่มคำว่าศรัทธาก่อนนะฮะถ้าเราผู้ปฏิบัติธรรมยังไม่มีศรัทธาในพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์นะฮะ。 ทำมันบริสุทธิ์เนี่ยมันก็ไม่หลั่งไหลเข้าใจเรามันจะมีมานะที่เสียขวางกั้นเราไม่ให้เข้าใจ。 แมแม้กระทั่งคำแรกที่อ่านเจอปุ๊บเนี่ยสมาชิกถือว่าตัวเราไม่มีอันนี้ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวตนเนี่ยอ่านตรงนี้เ，ร，า，ก็งงแล，้，ว，แ，ค，่，น，ี，้เราก็ไปไ，ม，่。 เป，็นแล้ว。 แต่ถ้าเกิดเรามีความเชื่อมั่นในพระพุทธเจ้านะฮะ。 วันนี้โสเข้ามาสิ่งที่พุทธเจ้าพูดเนี่ยเป็นเรื่องจริงมีประโยชน์วันนี้ส่งเข้ามาในใจแล้วท่านก็ออกระบบปฏิบัติการมาเลยนะฮะหนึ่งเริ่มจากสมาธิสองสมาสกับโรจำริชอบและออกจากการให้ได้ก่อน。 การละออกราชการก็มีประโยชน์นะฮะเป็นการตัดทอนกเลสให้มันกเลสยังไม่มีอาหารคู่ต่อสู้เราก็จะอ่อนแรงลงนะฮะไม่่งร้ายไม่มีเบียนใครนะอันนี้คือสองข้อแรกคือในหมวดของปัญญาศรัทธามาแล้วก็ปรัชญามาตาม。 นะฮะ。 แล้วก็ศินก็คือสัมมาวาจาสัมมากรรมตะอะไรพุ่งนี้นะคะแล้วก็มาสมาธิหมดสมาธิก็มีสมมาวยามะสติแล้วก็สมาธิแล้วก็ไปจบที่อุเบกนะอุเบอันนี้คือเป็นปัญญาคสูงสุดและพิจารณา。 ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นเนี่ย。 หันห้าทั้งหลายทั้งปวงที่เกิดขึ้นมาเนี่ยมันเที่ยงไหมมันแปรปรวนได้ไหมมัน。 มันมันอยู่นิ่งๆไหมมันมีเกิดมีดับไหมเราพิจารณาสังเกตได้ทุกๆอาการของของขันทั้งห้าเนี่ยเราถนัดขันไหนก็พิจารณามันมีทั้งสี่หมวดกายเวทนาจิตทำชอบอันไหนก็เอาอันนั้นก็ได้แล้วก็ท้ายสุดเนี่ยทั้งสี่หมวดเนี่ยมันก็มารวมกันอยู่ที่กดไปรักเหมือ。 นกัน。 ทุกสิ่งทุกอย่างมันจบที่จังทุกขังอนาตาก็พิจารณาตามนี้ว่าเออมันจังไหมทุกครั้งไหมหน้าตาไหมมันมีเราไหมให้เราจริงไหมมันมีตัวตนไหมพิจารณาความจริงมันก็เกิดขึ้นเกิดขึ้นเมื่อเรายอมรับความจริงมากขึ้นเนี่ยทุกข์เราก็น้อยลงควา。 มรัก。 ที่เรายึดในขัน์หน้านี้ก็จะลดลงตามเรื่อยๆแต่ท้ายสุดเนี่ยที่มีปัญหาที่สุดก็คือไอ้ตัวเรานี่แหละจะทำลายมันไปได้ยังไง。 จะทำลายไปได้ไงก็คือต้องเห็นว่าเนี่ยมันก็คือสังขารตัวหนึ่งเหมือนกันคัญมันจะเป็นกายสังขารที่สังขารจิตสังขารเนี่ยมันก็คือไอ้ตัวจิตสังขารในที่มันปรุงแต่งตัวเราขึ้นมาตลอดเวลาว่ามีตัวเราข。 ึ。 ้นมา。 อยากได้นั่นอยากได้นี่มันอยู่ในใจเราตลอดเวลาไอ้ตัวนี้ยมนก็สังขารมันมีความเปลี่ยนแปลงมีความเกิดดับมีความ。 เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลามันไม่เที่ยงอยู่ตลอดเวลาอะไรที่เที่ยงอะไรที่ไม่เที่ยงเนี่ยมันเป็นทุกข์หรือเป็นสุขเราก็จะจะตัดถามเราสาวกเราตอบว่าคุณตอบว่าก็เป็นทุกข์พระเจ้าข้าอะไรเนี่ยนะฮะแล้วจะตัดถามว่าเอาแล้วมันเป็นทุกข์เนี่ยควรยึดหรือไม่ล่ะก็ไม่ควรยึดพร。 ะเจ้า้าขท่านก็ไล่หมดเลยตั้งแต่ลูกไปทนาสัญญาสังขารวิญญาณทั้ง5ตัวนี้ฮะ。 ถามว่าตัวไหนมีเที่ยงไหมทั้ง5ตัวเนี่ยไม่เที่ยงสักตัวเลยนะฮะ。 ไอ้ไม่เที่ยงกเนี่ยมันก็ถูกหมดแล้ว。 ไอ้ที่เราจะยึดทำไมล่ะเนี่ยอะไรย。 แล้วก็。 เข้าใจยอมรับปุ๊บ。 หายไป。 มันก็วางได้ปล่อยวางหรือหมดผู้เสวยอาการ。 ไปนะตรงนั้นเลยนะทุกก็มีอยู่แต่เราไม่มีคนไป。 กินอาการทุกข์ก็จบนะตรงนั้น。 อันนี้ก็คือstep stepขึ้นมา。 ในการไล่ไล่พิจารณา。 เป็นขั้นเป็นตอน。 แต่ทั้งหลายทั้งปวงเนี่ย。 ก็คือการกระจายนี่แหละก็พิจารณาตรงนี้ก็ได้นะหรือจะ。 ข้างนอกก็ได้แล้วน้องเข้ามาข้างในก็ได้แล้วแต่แล้วแต่แล้วแต่ชอบนะฮะแต่ท้ายสุดมันก็อยู่ในไม่พ้นกดไตรรักนะฮะทุกอย่างนี่ไม่พ้นมันทำหน้าที่แตกต่างกันก็จริงแต่ทุกอย่างก็หนีไม่พ้นกฎนี้ไ。 ปรัก。 การครับก็คำนึงที่หลวงตาใช้แล้วก็เป็นการปสวิตช์ใหญ่แล้วถ้าสมุดว่าถ้าเราพิจารณานะครับแล้วก็ลงมาทั่งถึงใจแล้วเนี่ยมันจะหมดคคำนึงตอนที่เราลสังขารแล้วเนี่ยยมทูตหรือว่าจ่ายยบาลเนี่ยจะมาเอาสางามมาแทงเราไปไม่ได้คื。 อว่า。 เราต้องหมดคำว่าหลงรู้。 หลงที่จะไปรู้ก็คือว่า。 ไอ้หลงกับรู้เนี่ยคือ。 เมื่อกี้พี่。 อธิบายก็คือว่ากายทั้งหมดมีคนเรามีทั้งหมด3ส่วน。 คือไก่เนื้อที่เราเห็น。 เป็นข5แล้วเนี่ยฮะ。 แล้วก็มี。 ที่เป็นสังขารก็คือจิต。 ที่。 คิดไปมา。 แล้วก็กันคือใจหรือว่าเป็นพี่สังขาร。 ทีนี้。 กายเนื้อเนี่ยของเราที่เป็นขันห้าเนี่ยดับไปแล้ว。 ดับขัน์คือตาย。 ถ้าจิตเราเนี่ย。 หลงไปอยู่กับ。 รู้หรือว่ารู้กับหลงเนี่ยมันรวมกันเนี่ยมันก็ทำให้เป็นก้อน。 ที่。 จ่ายๆจะเอาสามหน้ามาแทงแล้วก็ลากไปได้โปร่งแสงที่หลวงตาพูดบ่อยๆนะครับเพราะฉะนั้นเนี่ยถ้าสมมุติว่าเรารู้เป็นรู้จริงๆโดยที่ให้เอาความหลงเนี่ยเข้ามาเกี่ยวข้องกับเมื่อนั้นเราก็ไม่มีตัวตนเราก็ห。 ายไป。 นั่นก็คือสิผู้เสวย。 ผู้กินินอาการ。 พบชายก็จบแล้วก็ตามที่พัชลีอธิบายคือว่าถ้าเราเข้าใจโดยโดยเชื่อจริงๆสงสัยว่าตัวเราอย่างที่คุณหมอนิเวศน์บอก。 มันก็ตัดเซ็นtอร์คือเขาใหญ่ทิ้งไปเลยทุกอย่างก็จบ。 ไม่มีใครปล่อยเยื่อปล่อยใหญ่อะไรไปยึดกับอะไรอีกทุกอย่างก็จบลง。 จะต้องพิจารณาพิจารณาพิจารณาเรื่อยๆจนเชื่อแก่ใจจริงๆซึ่งสงสัย。 ไหม。 ถึงหมอก็แอบฟังอยู่นะใช่ว่าหมอหมออะไรหมอแอบฟังเห็นหลังแอบฟังอยู่หลังเสาอ่ะ。 ฟังก็ได้ข้อความยังไงบ้างฟังอยู่ข้างหลังเห็นหมอแอบฟังข้างหลัง。 ได้ความว่าไงบ้างเอาตอนที่ได้ยินแล้วยังไงสรุปเลยดิ。 มันเหมือนไหมล่ะเอาใหม่พูดหน่อยอ่ะมันเป็นไงตามที่เราเข้าใจเหมือนเหมือนที่เหมือนแต่เข้าใจไงดูสิว่าเข้าใจถูกไหม。 ถูกนะทุกท่านก็เข้าใจถูกแล้วพูดใหม่เราพูดหน่อยอยากจะฟังเสียงหน่อย。 อยากจะฟังเสียงหน่อย。 เห็นแต่หน้าไม่ค่อยได้ยินเสียง。 จริงๆเตรียมมาส่งการบ้านค่ะไม่เป็นไรที่เข้าใจก็คือที่ปฏิบัติมาเองงวดหลังนี้นะคะคือมันไม่ยอมวางค่ะมันต้องเห็นทุกข์ค่ะเห็นว่าเราไม่มีแต่มันไม่วางค่ะต้องเห็นทุกข์เลยเห็นเลยว่าอะไรขึ้นมาจากความว่างก็คือทุกขทั้งนั้น。 นะคะ。 มันติดตมันไม่ยอมไม่ง่ายค่ะเห็นแล้ววาเออมันเกิดแล้วมันดับมันไม่มีนะแต่วามันไม่ยอมค่ะกเลสมันมากค่ะมันยังหวังความสุขในในในสังขารในค่ะก็เลยช่วงนี้ก็เลยเห็นทุกข์มากขึ้นนะคะ。 ตรวจสอบใหม่。 ช่วยหน่อยให้ถึงใจมันเลทุกข์เพราะวามันเข้าไปเยใช่ไหม。 มันจะบอกให้มายึดมันก็จะยึดอยู่นั่นแหละจะเป็นทุกๆมันจะเรียกว่าไงอ่ะ。 ขอกาดค่ะ。 ความยึดความอะไรเนี่ยตอนหลับไปเนี่ยรู้สึกไหม。 ตอนหลับถูกไหมคือเห็นค่ะแค่ยังแค่ยังไม่หลับเนี่ยคือเคๆก็เห็นแล้วว่าอะไรปรขึ้นมาจากความว่างทั้งนั้นแต่ตเต็มที่มันมันก็ต่อแล้วมันก็มีความยึดกลับมาใหม่ตรงนั้นมันคืออะไรคะมันก็คือสังขารก็บอกมันแค่นั้นนะคะ。 พอรู้ว่าสังขารปุ๊บก็ช่างมัน。 อะไรที่ขึ้นมาปุ๊บก็ให้รู้ว่าเป็นสังขารแล้วก็ช่างมันเพราะวามันเกิดแล้วมันก็ดับ。 ใช่ไหมใจลึกๆมันรู้วามันมันยังไม่ค่อยยอมค่ะมันยังเห็นทุกข์ไม่พอค่ะความรู้สึกมันเป็นอย่างนั้นนะคะก็เลยคิดเอาเองว่ามันก็คงต้องเรียนรู้ทุกขไปอ่ะค่ะเห็นวามันเกิดแล้วมันดับมันไม่มีนะคะว่าเพราะเห็นมันก็เหมือนโอเคหลังจากนั้นสักพักนึงมันก็กลับมายึดอ。 ี。 กค。 ่ะ。 ก็วางไปเรื่อยๆเห็นเมื่อไหร่วงเมื่อนั้น。 วางไปเรื่อยๆวางจนถึงวันนึงเนี่ยมันจะวางaอโต้มันจะวางได้ไวขึ้นจากที่เห็นปุ๊บบางทีมันยาวยาวๆไม่มันไม่ยอมวางแต่เดี๋ยวเราฝึกมันจะเกิดจากการเห็นเห็นเห็นได้บ่อยมันก็จะเร็วขึ้นเร็วขึ้นทันขึ้นทั้งขึ้นสติมันจะดีขึ้นเรื่อยๆไม่ต้องเครียด。 เห็นความทุกข์ก็เห็น。 ถ้าเราถ้าเราไม่แบมันไว้เนี่ยมันทำอะไรเราไม่ได้。 ความโกรธความเกลียดความทุกๆอย่างทั้งคิดดีคิดไม่ดีเข้ามาแล้วก็ให้มันไหลผ่านไป。 แต่ถ้าเราไปพยายามทำอะไรกับมันเนี่ยมันคือการให้ข้ามาให้ข้าปุ๊บเนี่ย。 มันจะค้างอยู่ในใจแล้วมันจะทำให้เกิดทุกข์ไม่ว่าไม่ว่าจะอะไรก็ตามหลวงตาจะบอกว่าไม่ดูดและไม่ผลัก。 สิ่งดีก็ไม่ต้องดูดเข้ามา。 สิ่งไม่ดี。 ก็ไม่ต้องพยายามผลักใสยิ่งหักใสยิ่งเหนื่อยสังเกตไหมคะคือถ้าเราปล่อยเนี่ยเราแค่เห็นเนี่ยอะไรก็ตามผ่านเข้ามาเห็นป。 ุ๊บปล่อย。 มันจะไม่ไม่สามารถทำอะไรกับใจเราได้เลย。 มันจะไม่มีอะไรค้างอยู่ในใจเลย。 เห็นระหว่างเห็นระหว่างปล่อยผ่านอย่างเดียว。 ขอบคุณค่ะ。 อยู่ที่น่าว่าสนใจที่หมอพูดอยู่คำนึงว่า。 มันก็ไปยึดให้เป็นทุกข์บอกมันยังไงว่าอย่าไปยึดมันก็ไปยึดเป็นทุกข์อยู่นั่นแหละมันไม่ยอมมันไม่ยอม。 เดี๋ยวถามหน่อยว่า。 ไอ้ที่มันไม่ยอมคือใครไม่ยอม。 มันไปหลงเป็นตัวเราขึ้นมาอีกอ่ะค่ะ。 ที่วามันหลงเป็นตัวเราเนี่ย。 มันเป็นตัวเราหรือวามันเป็นสังหารปรุงแต่งล่ะมันเป็นสังหารปรุงแต่งเป็นสังปรุงแต่งสังุงแต่งเป็นตัวเราก็แล้วกัน。 แต่มันสังขารปรุงแต่งเป็นตัวเราแต่มันไม่ใช่ตัวเราเพราะเราเห็นว่าชื่อมันก็บอกแล้วว่าปรุงแต่ง。 เพราะฉะนั้นเห็นวามันเป็นปรุงแต่งมันก็ย่อมไม่ใช่เป็นตัวเราแต่เราไม่เห็นวามันเป็นปรุงแต่งที่เราถึงเห็นวามันเป็นตัวเรา。 เราเลยบอกว่าตัวเรามันไม่ยอม。 มันมีแต่ตัวเรามันก็เราก็บอกกว่ามันมีแต่ปรุงแต่งก็ถามตอนเราหลับสนิทมันมีไหมตัวยอมไม่ยอม。 มีไหมหมอกลับสนิทมีตัวยอมไม่ยอมไหมยังไม่ยอมไม่มีมันมาปรุงแต่งตอนตื่นหลงหลงปรุงแตมันปรแตถ้าเห็นมันเป็นปรุงแต่งมันก็ไม่มีมันก็ไม่เป็นตัวเราจริงๆเพราะเราเห็นว่าไอ้ความรู้สึกว่าเป็นตัวเราได้เป็นตัวปรุงแต่ง。 ถ้าเราเห็นว่าทุกอย่างเป็นตัวปรุงแต่งมันอยากจะยอมไม่ยอมไอ้ตัวไม่ยอมก็เป็นตัวปรุงแต่งแม้แต่ไอ้ตัวยอมมันก็เป็นตัวปรุงแต่งถ้ายอมแล้วเรามีความสุขสดชื่นมากเลยกับไอ้ตัวที่ยอมแสดงว่าเราหล。 งอีก。 ไอ้ตัวที่ยอมก็เป็นตัวปรุงแต่งไอ้ตัวที่ไม่ยอมก็เป็นตัวปรแต่งความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรามันไม่ใช่ตัวเราอยู่จริงเพราะว่าตอนหลับสนิทมันไม่มีความรู้สึกอย่างนี้เลย。 แต่พอตื่นมาความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราหรือว่าเราจะให้มันยอมมันไม่ยอมทั้งหมดให้มันปรุงแต่งทั้งนั้นเราก็บอกชื่อแล้วว่าปรุงแต่งปรุงแต่งมันไม่ใช่ตัวจริงไม่ใช่เป็นตัวเราจริงๆถ้าเราเห็นวามันไม่ใช่ตัวเราจริงๆมันอยากจะปรแต่งเราก็เห็นวา。 มันปรแต่งตัวเราไม่มันก็เลยไม่มีตัวเราไปึอะไรให้เป็นทุกข์เพราะตัวเราไม่มีมีตัวเราจริงๆอ่ะเลยตัวเราก็เลยจริงๆ。 ว่าเราคิดว่ามันมีตัวเราอยู่จริงมันก็เลยทุกจริงนะเนี่ย。 เข้าใจ。 ว่าไง。 ไม่ยอมก็ว่ามา。 หรือว่าหนูฟังหนูตาแล้วหนูฟังอาจารย์แล้วมันยังไม่ยอมเลย。 วันนี้หรือเปล่า。 ก็ต้องไปเห็นบ่ๆที่คุณพัชรีเขาสอนนะคะ。 ไม่เห็นได้บ่อยว่ายังไงเห็นยังไง。 เห็นวามันมันเป็นสังขารมันขึ้นมาเอง。 ใช่แล้วมันเป็นสังขารฐานแรก。 ตัวตนจริงๆไม่มีแม้แต่ความคิดความรู้สึกว่าเป็นเราตัวเราตัวตนของเราหรือเป็นของของเรามันเป็นสังขารปรุงแต่งสนิทมันไม่ได้ปรุงอะไรเลยพเรานี้มันจะเป็นปรุงแต่ง。 ถ้าเราไม่เห็นว่าไอ้ความปรุงแต่งเป็นเราเป็นตัวเราจริงงชื่อปรุงแต่งปรุงแต่งไม่ใช่ตัวเราจริงๆมันก็จะไ，ม，่，ม，ี，ต，ั，ว，เ，รา，ไ，ป，อ，ะไรต่อให้ม，ั，น。 ปรุงแต่ง。 หรือคิดว่าเป็นเราตัวเราตัวเป็นของเราจริงๆก็ไม่มีคนไม่มีตัวเราอะไรก็เลยไม่มีตัวเราเป็นทุกข์。 เนี่ยคือสวิตช์ใหญ่คือสวิตช์เมนใหญ่เลยอ่ะถ้าโทรศัพท์เอาตรงนี้ได้นะ。 จากสมุทบาทเนี่ยไม่ว่าจะมีกี่ตัวกี่วงจรเนี่ยดับหมดเลยสนิทเลยเหมือนกับที่เป็นเข้ากรุงเทพฯเนี่ยเราไปเจอสวิตช์ใหญ่ทางตรงไหนตรงนั้นได้ไปกรุงเทพฯดับเลยทุกสาขาไม่ต้องไปดับทีละสาขาเลย。 ดับเมนใหญ่เลยตรงนี้ดับขึ้นดับตรงนี้คือใหญ่เลยไม่ต้องไปปฏิบัติไม่กับวิธีอื่นได้เลยต้องเข้าใจตรงนี้ให้ได้เลยว่าตัวเราหรือตัวตนของเราไม่มีอยู่จริงมันเป็นแต่ความปรุงแต่งตอนหลับสนิทไม่มีเลยความรู้สึกว่าเป็นเราตัวเราหรือของของเราไ。 ม่มี。 เขาบอกว่าลองดูดิลองพิจารณาดูดิผัวกับเมียเนี่ยทะเลาะกันแทบตายหรือรักกันดูดดื่มมากเลยเธออย่าห่างฉันเลยแม้แต่ขนาดที่เดียวเธอจอย่าห่างฉันแม้แต่ขนาดที่เดียวแต่หลับสนิทเนี่ยก่อนว่าจะตายเขาลกไปยังไม่รู้เรื่อ。 งเลย。 ไม่มีหรอกในความรู้สึกว่ามันมีแต่ความคิดความปรุงแต่งสำหรับสนิทความปรุงแต่งว่าเป็นเรากับของของเรามันดับสนิทไม่มี。 ตายเข้าใจอย่างนี้มันก็ตายสนิท。 มันไม่เหลือไอ้ตัวนอกก็ตายไกเนื้อก็ตายไอ้กายโป่งแสงกายในก็ตายตายสนิทตายสนิทมันจะไม่เหลือตัวเราที่ไปตายโปร่งแสงออกมาให้เขาล่าสุดลูกกลางก็ไปทำมันให้ให้ผลได้เพราะว่ามันตายแต่กายนอกตายมันไม่ตายสนิทตรงนี้้แหละปัญหามันจะตายสนิทความหลงเนี่ยถือว่าเป็นเรา。 ตัวเราตัวตนของเราเนี่ยหรือของของเรามันไม่ตายสนิท。 มันไม่ตายสนิท。 เราต้องให้ตายสนี่ไปจากเราจริงวามันเป็นแต่ปรุงแต่งปรุงแต่งชื่อมันก็ว่าสังขารแต่ว่าปรุงแต่งมันก็ชื่อว่าบอกแล้วว่าปรุงแต่งมันจึงไม่ใช่ตัวจริงๆเพราะมันชื่อว่าปรุงแต่งทำไม。 ถึงบอกว่าก็เราหลับแล้วไม่มีแม่ความเป็นเราตัวเราผัวเมียทะเลาะกันจะตายก็หลับลืมเลยรู้สึกตัวตอนทะเลาะก，ั，น，ไ，ม，่，ว，่าม，า，ก，่，อ，นหลับทะเลา，ะ，ก。 ันต่ออีก。 โอยตอนหลับไปไม่มีหรอก。 เป็นเคยเป็นอย่างนี้。 ไม่มีหรอกตอนตื่นมามันจำได้มันเอาความจำมาเล่น。 เอาความจำมาเล่นความจำเป็นความจำเป็นถันห้าเป็นตัวปรุงแต่งมันจำได้แต่ถ้าอไปเมอร์เมื่อหรือสมองได้รับกระทบกระเทือน。 ต่อให้สามีภรรยามาอยู่ต่อหน้า。 เข้าไปพาคนใหม่มาอยู่ต่อหน้าเราด้วยซ้ำไป。 จำไม่ได้เธอเป็นใคร。 สมองได้รับการกระทบเทือนแล้วเคยเห็นมาแล้วเพื่อนเราอ่ะมันเคยมาก่อนเนี่ยเราเราเป็นนักเรียนเพื่อนเรากระโดดเตะกระโดดมงฟุตบอลอีกคนนึงกระโดดเตะเอาสตาร์ทเตะก่อนเข้าไป。 ไอ้คนกระโดดมไอ้คนเอาสตาร์ทเตะฟุบลอยอากาศสตาทหัวตาร์ทไปมับเนี่ยมันลบลงกลางอากาศลร่วงลงมาขึ้นมามันจำไ，ม，่，ไ，ด，้，เลยตรงนี้เป็น，ใ，ค，รว。 ะเนี่ย。 จำไม่ได้ใครที่ยืนอยู่แถวนั้นมันจำไม่ได้เลยพ่อแม่พี่น้องใครต้องใครมาอยู่แถวนั้นอ่ะจำไม่ได้เลยถ้าตอนนั้นน่ะเป็นเราล่ะดูดิสามีภรรยาหรือใครก็ตามเนี่ยก็พาคนใหม่อยู่ต่อหน้าคุณเป็นใครแล้วคุณจะมาอยู่เป็นใครไม่รู้เรื่องเลยไม่ถูกบเลยไม่ถูกอะไรเพราะจำไ。 ม。 ่ไ。 ด้。 จำไม่ได้ก็เลยกูไม่ได้。 ผมจำได้ก็พรได้พรได้ทุกได้แล้วก็เป็นจริงเป็นจัง。 เราไม่เห็นว่าไอ้ความจำมันพรมาแล้วก็ความคิดก็ผมมาแรกเป็นตัวตนเป็นเรานะเป็นของของเราเอาคนใหม่ไม่ได้ยังไงมันได้เมอร์。 จำไม่ได้ว่าเราเป็นใครแล้วเขามายืนเป็นใครเป็นใครไม่รู้เรื่องเลยแต่เขาจะตายไปต่อหน้าต่อตาลูกเราเนี่ยลูกของเราจำไม่ได้สมลูกเราไปต่อเนี่ยอยู่ข้างเตียงเราจะตายแล้วไม่ได้。 ไม่มีอะไรเลยเขาจะตายเขาจำไม่ได้นี่ใครเลยเขาตายแล้วก็ตายไปเฉยๆเนี่ยว่าเราจำเขาไม่ได้เราทุกต้องหมดเนี่ยก็อยู่กับความจำ。 แล้วเราก็หลงว่าความจำนี้เป็นความจริงคือพอเราตายสมองเสียหายปุ๊บแล้วความจำก็ดับไปแล้วความคิดก็ดับไปแล้วกลับหมดทุกอย่าง。 เราหลงหลงเล่นอยู่กับความจำหลงยึดถือความจำตายแล้วมันก็ยังจำไปอีกอ่ะทุกเลยกลายเป็นไอ้ตัวทุกข์ความจำมันจำไปด้วยแล้วมันไปทุกข์ด้วยเด็นออกไปนอกตัวแล้วไปทุกขร้องไห้ร้องไห้ด้วยด้วยฝากครอบครัวด้วยเด็นแล้วไปงานศพมันจะมานั่งร้องไห้อยู่ในงานศพอีกอ่ะมันยังไ。 ม่ถูกเลิกทุกข์กับความจำเลย。 มันก็เลยติดไฟแม้แต่เป็นกายโปร่งแสงมันเลยตายแต่กายเนื้อ。 แต่การโปร่งแสงมันไม่ตายเนี่ยทุกขมากเลยเนี่ยตรงนี้。 เออทำมันไม่。 ไม่ไปยึดเอาความจำว่าเป็นความจริง。 มันก็ไม่มีตัวเราเลย。 ไม่มีตัวเรา。 ถืออะไรเลย。 มีตัวเรายึดถืออะไรเลย。 การใช้ชีวิตอยู่ก็คงใช้ชีวิตไปตามความเหมาะสม。 ถูกต้องตามการละเทะบุคคลโอกาสสถานที่。 แค่นั้นเองดำเนินไปเพื่อประโยชน์ตนประโยชน์ท่านจนกว่าชีวิตจะหาไม่。 แล้วก็รอวันเวลาที่。 กายเนื้อตายนอกมันตายสนิทและตายในก็คือกายโปร่งแสงมันตายสไปตั้งแต่ตอนยังมีชีวิตอยู่แล้วเพราะว่าไม่มีตัวตนของเราไปยึด，ถ，ื，ออะไรเลยมีแต，่。 กายเนื้อ。 มีแต่กายเนแล้วก็ที่ขันห้าที่เป็นกายเนื้อ。 แต่ไอ้โปร่งแสงมันไม่มีอีกแล้วมันดับไปสนิทไปแล้วไอ้ตัวไอ้ตัวไอ้ตัวที่ยึดถือมันไม่มีไอ้ตัวที่ยึดขันหน้าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราหรือเอาขันหน้าเราเนี่ยไปยึดอะไรมันไม่มีแล้วนะเป็นตัวเราแล้วก็ตัวเราเป็นของของเราของเรามันแล้วตั้งแต่แรกมันเลยไม่。 มีแล้วไอปลแสงไม่อีกแล้วเหลือกายเดียวที่ไหนเราก็ตายไป。 การดับหายไปเลย。 ไม่มีใครโปร่งแสงเหลืออีกไอ้ก็ความคิดื่นหมดสิ้นไปแล้ว。 ลงไปหมดแล้ว。 ไอ้ตัวที่มันเหลืออยู่ตัวหลงที่เหลืออยู่เนี่ย。 เราเป็นสังขารสังขารหลสนิทไม่มีหรอกผัวเมีย。 ลูกพ่อแม่พี่น้อง。 เรื่องความรักความชังไม่มีเลยสับสนับจริงๆไม่มีอยู่ในจิตเลย。 มาก็หลงกับความจำลงเล่นความจำว่าเป็นความจริงแล้วมาคิดปรุงแต่งแล้วก็หลงไปต่อความจำความคิดปรุงแต่งโดยไม่เห็นโดยไม่เข้าใจวามันเป็นความจริงแล้วเราก็ไม่เห็นว่ายังไม่ต้องดับและความจำความคิดไม่ช้าหรอกเราตายสนิทระดับเลยแต่ความจริงไม่ตายสนิทมันก็เกิดเกิดด。 ับอยู่แต่ตอนฉันหน้าแตกดับสนิทไม่เหลือหรอก。 หรือไม่ใช่ไม่ทันตายสมองได้รับการกระทบกระนหรือเป็นอัลไซเมอร์จำไม่ได้แล้วกูเป็นใครก็ยังไม่รู้จะกินข้าวแล้วก็ยังไม่รู้ว่ากินเลยกินข้าวหรยังนะเนี่ยจำไม่ได้นอนหรือยังเนี่ยจำไม่ได้เห็นแล้วคนตายแต่ผู้ปฏิบัติธรรมเนี่ยยึดถือเนี่ยถือว่าว่างว่าจะใกล้ๆแกก่ๆ。 มาเข้าหลงหมดเลยกินข้าวยังเนี่ยข้าไม่ได้กินไปแล้ว。 ก็ยังไม่ได้กินนอนไปแล้วก็ยังว่าไม่ได้นอนปตัวหมดอ่ะ。 มัน。 อะอะๆเรือนใหญ่เลย。 เนี่ย。 ไอ้ที่ไปจับความว่างว่างอย่างเดียวเนี่ยเรือนจริงๆเลย。 และเรียนือนไม่เห็นสังขารเป็นอะไรเป็นสังขารแต่งสังขารแต่งตัวตนของเราไม่มีหรอกมีแต่สังหารขึ้นมาในใจ。 ธรรมชาติของใจถ้าไมไม่มีสังขารขึ้นมามันก็ไม่มีอะไรมันก็มีแต่ความไม่มีอะไรไม่มีแม้แต่ตัวใจนะตัวตนของใจก็ไม่มี。 เดี๋ยวสังขารขึ้นมาเนี่ยมันจะมีขึ้นมาสังขารอะไรก็คือมีความรู้สึกอารมณ์ต่างๆขึ้นมา。 แล้วประดับขึ้นไปสู่ความไม่มีแล้วจากไม่มีก็มีความรู้สึกกคิดอารมณ์อะไรขึ้นมาแล้วก็ดับสู่ความไม่มีแม้แต่ความคิดความรู้สึกว่าเป็นเราตัวเราที่ของของเรานะ。 ก็ไม่มีทำงานก็ไม่มีอะไรหรอกก็มีขึ้นมาในใจเรา。 ขึ้นมาแล้วก็เห็นว่าไว้ก่อนกูก็ไม่ได้มีกว่าความคิดความรู้สึกว่าเราตัวเราของเราเจอหน้าเขาก็เราตัวเราของของเราของเราเนี่ยเราก็ลืมต้องทำงานเพื่อนก็ลืมไปเลยเขามีเราเห็นว่ามันเจอกันเราก็ได้ว่ามันไม่มีในใจว่าเขากับเราเลยเนี่ยเรากับเขาเ。 นี่ย。 แต่พอเราเจอหน้าเขาก็มันก็มีเรามีเขาขึ้นมาในใจมีเรามีเขาขึ้นมาในใจก็มีมันก็ไม่มี。 เราเขาอะไรเนี่ยพอเจอหน้าเขาเราเราทำงานอยู่ก็เจอหน้าเขามีเรามีเขาขึ้นมาในใจเราสังเกเห็นแบบนี้ตอนนี้มันก็ไม่มีไว้ให้เราเขาในใจแต่พอมีขนาดหายไปใจก็มีเขามีเราเจอหน้าเขาเราไปทำงานไปทำอะไรให้เราเขาก็ดับไปจ。 ากใจ。 เดี๋ยวพอเรานึกถึงเขาไอ้เราเขาก็เป็นเราเป็นเขาก็ผมไม่ในใจ。 เดี๋ยวต้องไปทำงานอะไรอีกให้เราเขาก็หายไปอีกมันก็เกิดตลอดเวลาเราให้เขาให้เขาเราเนี่ยของของเรานี่ของของเขาเลยนี่มันมันมันก็ไม่มีในใจเราก็มีลักษดับหายไปแท้ธรรมชาติของใจปกติมันไม่มีอะไรไม่มีแม้แต่ตัวอะไรแล้วอยู่ๆเราไปคิดเราไปปรขึ้นมามันจะมีขึ้นมาแล้。 วดับหายกลับคืนไปสู่กว่าไม่ดี。 ถ้าผู้ใดเห็นอย่างนี้。 จึงรู้ว่าแท้จริงเนี่ย。 มีแต่ความว่างเปล่า。 เปล่าแม้แต่ตัวใจ。 ว่าเปล่า。 แม้แต่มีเรามีตัวเรากว้างเปล่าแม้แต่สัตว์บุคคลตัวตนเราเขา。 ในใจมีชื่อแต่ใจแต่ตัวใจก็ไม่ดี。 ไม่มีสัตว์ไม่มีบุคคลไม่มีตัวตนไม่มีเราไม่มีเขา。 ก็จะมีใครทุกวันนี้。 เข้าใจไหมหรอ。 จะบ่นอีกไหมมันไม่ยอมเราไม่ยอมเขาไม่ยอมให้เขาใครไม่ยอมเลยใครไม่ยอมหมอ。 เข้าใจใครเป็นคนไม่ยอมพูดใหม่รู้ว่าใครเป็นคนไม่ยอมบ้างไม่ยอม。 มันไม่ยอมก็ปล่อยมันดิไอคนที่ไม่ยอมมันไม่ยอมมันไม่ใช่คนมันเป็นความปรุงแต่ง。 ไม่ต้องบังคับให้มันยอมหมอไม่ต้องบังคับให้มันยอมนะถ้าหมอไปพยายามไปบังคับให้มันยอมหมอก็เท่ากับว่าหลงมีตัวตนของเราตัวใหม่ซ้อนขึ้นมาอีกมีตัวใหม่ของเราตัวตนตัวใหม่ซ้อนมาเรื่อยๆเราไม่ต้องบังคับให้มันยอมมันจะยอมหรือไม่ยอมปล่อ。 ยวาง。 ก็เห็นวามันก็เป็นเพียงสังขารตรงแตก。 แต่ถ้าเราไม่เข้าใจเราไปสร้างตัวใหม่มาบังคับให้มันยอมไปบอกให้มันยอมไอ้ตัวใหม่ตัวหลังนี่แหละคือตัวเจปัญหาไอ้ตัวหน้าไม่ใช่ตัวปัญหาแล้วแต่ไอ้ตัวหลังคือตัวปัญหา。 หลวงตากลับเลยหนาวค่ะคือคือก็รู้ว่าตัวเองหลงสังขารเพื่อนเขาทกว่าเออหลงสังขารเห็นมันเป็นสังขารลงไปเรื่อยๆจนมจนเลยเนี่ย。 ที่สุดเป็นไงสบายแ้เลยก็ไม่มีตัวเรา。 สอนกี่ชั้นกี่ชั้นกี่ชั้น。 ไม่มีสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาในนั้นมันเป็นสังขารทั้งหมดไม่มีเราไม่มีเขาไม่มีสัตย์บุคคลตัวตนเราเขาในนั้นวันนี้ก็ไม่มีไม่มีความปรแต่งทั้งนั้นแต่มาในใจที่ไม่มีอะไร。 มีอะไรเลย。 พุทธเจ้าแต่ว่าให้ดูให้ดีความคิดอารมณ์ทั้งหมดอะไรต่างๆเนี่ยมันก็เหมือนเป็นคลื่นดูให้ดีว่าต้นกำเนิดที่เกิดของขึ้น。 มาจากไหน。 มันมาจากไหนดูไม่ได้ดีวันนี้มันมีที่ไหนวันนี้มาจากไหนไอ้ความขึ้นความคิดอารมณ์ต่างๆเนี่ยวันนี้มันคลื่นเนี่ยมันก่อนเกิดมันเกิดไหนแล้วมันดับมันดับหายไปที่ไหนดูให้ดีแล้วเราจะรู้ว่ามันมีแต่ความว่างเปล่าจ。 ริงๆ。 มีแต่ความว่างเปล่าแล้วว่างเปล่าจริงๆเลยไม่มีอะไรเลยไม่ใช่ว่ามีตัวเราไปยึดความว่างเปล่า。 ไม่ใช่ว่ามีตัวเราไปยึดความว่างเปล่านะ。