有一个执着点，是人们一直寻找，也是最高的追求，那就是涅槃。 我们中的“我”啊，一直在寻找最终的目的地——涅槃。 然而，我们没有意识到这种“寻找”本身就是一种心理活动，是จิตสังขาร (saṅkhāra，行) 的一种体现。 但是，我们却用“我”去寻找，忘记了这本身就是一种จิตสังขาร (saṅkhāra，行)，甚至想要消灭จิตสังขาร (saṅkhāra，行)，这是行不通的。 正是因为我们忽略了这一点，才会变成一个永远在寻找终点（涅槃）的人。 当有了涅槃这个目标，就会产生一个永无止境的旅行者——“我”。

解决之道在于： 不要设定终点，而是把“我”放下。 不是说“我”要到达什么地方，而是要放下“我”。 也就是说，要看清那个分析、研究、寻找理由的“我”， 并思考我们还沉迷于什么， 执着于什么， 有什么还不理解， 有什么还不了解。 这所有的“我”才是真正的“我”。 解决问题要从这里入手， 我们的功课不要去做其他的。 我们的功课有两个要点。 第一点是： 那个寻找终点（涅槃）的“我”， 误以为自己是真实的“我”， 误以为“我”真的在寻找。 忘记了它只是จิต的活动，是念头和想法。 如果我们能看清它只是念头和想法，那么真正的“我”就不存在。 如果不存在，就不会执着于这些活动，不会盲目地跟随它去追寻涅槃。

那个寻找涅槃的“我”会设定目标、目的地， 会有要去的地方，也就是涅槃。 然后“我”就会成为跟在它身后的旅行者， 永无止境。 这种旅行，目标总是不断向前移动， 永远无法到达。 如果“我”一直追逐目标， 目标就会不断远离。 如果没有“我”， 涅槃就在眼前。 如果“我”在身后， 如果“我”在身后，而涅槃在前方， 那就没有涅槃了。 因为如果“我”在身后，寻找涅槃就会变成一种贪求和执着， “我”会不断追求所执着的事物。 如果想要达到涅槃， 必须从根本上消除贪求和执着， 彻底断绝这个循环。 这样就不会有目标。

如果没记错的话， 佛陀的儿子罗睺罗曾经说过， 要把目标放在心中， 把涅槃放在眼前。 这样才不会有“我”在身后追逐， 也就不会有“我”到达涅槃。

另一个要点， 也是你们的功课， 是当我们知道、看到、获得、成为、明白之后， 也就是我们修行到一定程度， 体验到身体的舒适、内心的平静、轻松和明亮时， “我”又出现了。 会对所获得的、所知道的、所看到的、所成为的感到满意和喜悦。 这个“我”会对我们所体验到的光明、内心的平静产生贪求和执着。 无论世界多么光明， 内心多么平静， 这都是问题。

说完了， 应该没有遗漏了。 允许我总结一下， 这两个功课就是， 在做功课的时候，要明白这些都只是จิต (citta，心) 的活动， 念头和想法。 没有人可以执着。 该做什么就做什么， 想成为什么就成为什么， 但不要让“我”参与其中。 无论光明多么闪耀， 都只是จิต (citta，心) 的一种状态， 没有任何“我”在享受它， 没有任何“我”在体验那种光明。 要明白这是一种状态的反转， 人们会陷入其中。

如果没有“我”， 谁会陷入困境呢？ 正是因为有了“我”， 才会陷入困境。 另一方面， 如果我们不理解这一点， 就会试图把“我”从困境中解救出来。 这又会变成一种执着， 会让“我”继续沉溺其中。 如果没有“我”， 谁会沉溺其中呢？ 这只是一种平静的状态， 一种困境的状态， 根本没有“我”。 因此， 不需要做什么， 只需要知道自己正处于困境中， 只需要有正念和觉知。

没有“我”沉溺其中， 问题就不会存在， 而是“我”在沉溺其中，“我”很糟糕。 如果没有“我”， 只有一种状态， 但“我”并不存在， 如果没有“我”， 执着就不会停止。 “我”要真正地意识到， 现在只是一种จิต (citta，心) 的状态， 被觉知到。 它是一种จิตสังขาร (saṅkhāra，行)， 我们要知道， 这种จิต的状态也是一种จิตสังขาร (saṅkhāra，行)， 都要放下。 如同 Ajahn Chah (查禅师) 所说， 当你找到了觉知者， 就杀了觉知者。 许多住持和大师， 比如 Ajahn Mun (满禅师) 和 Ajahn Maha Bua (布瓦禅师) 都会说， 要放下觉知者， 觉知者不是涅槃。 涅槃之上没有觉知者， 没有目标， 不要设定目标， 不要插旗。

不要执着于觉知者， 认为觉知者就是“我”， “我”就是觉知者。 如果这样， 就无法摆脱痛苦， 会陷入烦恼。 有时候， 为了教导他人， 我们需要表达或不表达。 要表达，是为了消除对จิตสังขาร (saṅkhāra，行) 的执着， 为了消除对จิตสังขาร (saṅkhāra，行) 的迷惑， 看到它只是一种จิตสังขาร (saṅkhāra，行)， 是念头和感受。 “我”不是真正的自我， 只是一种จิตสังขาร (saṅkhāra，行)， 只是จิต (citta，心) 的一种状态。 我们应该努力教导， 为了消除迷惑和执着。

但不是为了增加别人的迷惑。 消除迷惑是为了让“我”从某些事物中解脱出来。 帮助“我”解脱出来， 就意味着一直在强化贪求和执着。 允许我重申， 教导他人 เพื่อสังขาร (pheụ̄̀xs̄ạnḡkhār，为了สังขาร，行) ，是为了不断重申和理解， 但不是为了让我们理解， 而是为了让我们放下。 如果我们的所作所为是为了“我”， 那么，无论我们做什么， 即使是为了涅槃， 也无法达到， 因为还有对“我”的贪求。

必须清楚地认识到， 现在所做的是否带有目标、期望或希望。 为了让我们获得什么、达到什么、成为什么， 都应该放下这些希望。 相反， 为了加深理解， 为了让被教导者理解， 应该只是为了让他们知道和理解， 这才是应该做的。 佛陀也说过， 智慧来自于听闻。 从聆听和学习中获得的智慧， 只是สุตมยปัญญา (sutamaya paññā)， 学习的智慧。 更进一步的智慧是， 把所听到的、所了解的、所理解的， 铭记于心。 不断地反思和分辨， 不要让自己迷失， 不要让自己有“我”， 不要让自己执着任何事物， 不要为了“我”而追求任何利益， 这样才能消除烦恼和痛苦。

这就是จินตามยปัญญา (cintamaya paññā)， 思维的智慧。 更高阶段的智慧是ภาวนามยปัญญา (bhavanamaya paññā)， 修习的智慧， 是放下对迷惑和执着的追求， 是放下“我”和“我”所拥有的一切。 甚至连最高境界的幸福， 涅槃， 也要放下， 这样才能彻底解脱。

将会知道， 对幸福的渴望和追求消失了， 痛苦也随之消失。 涅槃会自动到来， 不是因为我们如愿以偿， 而是因为我们放下了欲望、渴望、希望， 放下了对最高幸福（涅槃）的执着。 当彻底放下这些时， 贪求和执着也会消失， 烦恼也会彻底止息。

佛陀说过， 因为对幸福的渴望消失了， 痛苦也随之消失。 因此， 涅槃就在当下。 要放下对欲望和渴望的执着， 不要留下任何残余。 这三种智慧必须合而为一。 聆听和学习的智慧， 聆听老师的教导并深入理解。 จินตามยปัญญา (cintamaya paññā)， 必须用心体会。 ภาวนามยปัญญา (bhavanamaya paññā)， 通过修行真正地放下。 不断地放下， 不要让“我”执着任何事物， 不要为了“我”而行动， 为了获得什么、成为什么。 一切的努力、 一切对利益的追求， 一切的希望和渴望都会停止，烦恼也会止息。

理解、认知并实践。 感谢您的慈悲。 很久没有交作业了。 上次没来，是因为身体不适， 有点小问题。 前几天， 快到晚上十点的时候， 我感到平静。 我觉得， 就像昨天另一个人说的那样， 当我们感到不舒服或心烦意乱的时候， 我们会躲到平静中， 这就像一个避难所。 不应该这样做， 是吗？ 的确不应该这样做。 因为没有“我”可以躲到避难所里。 平静会自然发生。 我不常打坐， 而是通过行走禅来体验。 我知道这是否正确， 很快就会到来， 只要我们曾经体验过平静， 就能很快回到那种状态。

没有关系。 如果觉知到平静， 并且没有“我”进入其中， 没有“我”处于平静之中， 没有“我”在平静中获得或失去， 那就没有问题。 知道平静就在那里， 就可以了。 但是， 如果我们总是想要平静， 渴望它尽快到来， 那就不好， 会变成一种习惯。 让一切顺其自然。 就像在行走禅中， 我们只是不断地行走， 顺其自然。 幸福会自然发生， 不需要去寻找。 只需要专注于当下。

当下发生的状态和感受， 没有人可以享受， 没有“我”去体验， 没有“我”参与其中。 在当下、在眼前、在心中发生的， 没有“我”可以参与。 这就是涅槃的当下。 如果我们在行走时， 还想着一直走下去， 为了获得平静， 这就是贪求。 贪求会生起。

每一个当下都会产生痛苦， 但没有“我”在经历痛苦， 只是觉知和了解。只是觉知和了解。 无论当下内心发生了什么， 即使没有“我”参与其中， 也不要试图去了解它。 还有什么建议吗？ 不应该害怕， 不应该担心， 应该放下更多， 不应该像以前那样参与和干预。 我们已经放下了很多。

还有一种习惯， 是你的一种习惯， 我们认为那就是“我”。 这是什么呢？ 是什么最深层、最微妙？ 这是一种习惯， 是我们与จิต (citta，心) 的互动方式。 无论发生什么， 都会非常迅速地做出反应。 过去，这并没有什么大不了的。 因为我们误以为那就是“我”。 它是一种จิตสังขาร (saṅkhāra，行)， 一种จิต (citta，心) 的状态。 如果我们认为“我”就是那个状态， 我们就会这样生活。 就像英语里有一个词， 就是当遇到问题的时候，会马上说出来。

也许自己知道， 内心正在发生着某种活动， 但是如果是更严重的情况， 比如喜欢干涉别人的事情。 其实这并不是真的。 这只是一种状态。 也许只是一个小小的状态， 也许是很强烈的状态。 但无论如何， 都已经变成了“我”。 当它变成“我”的时候，就会马上行动。 事实上， 并不是整个จิต (citta，心) 都是“我”， 而是把จิต (citta，心) 当成“我”， 把“我”当成จิต (citta，心)， 认为“我”在行动。

要放下จิต (citta，心)， 也要放下身体。 如果能放下จิต (citta，心)， 它就不会再是“我”了。 就像我问， 提到身体的时候， 很多人都能理解， 身体不是“我”， 不是真正的自我。 我们的祖父母和亲人去世后都腐烂了， 所以很容易放下。 但是当我说จิต (citta，心) 也不是“我”， 我们应该放下จิต (citta，心) 的时候， 那个不是“我”的จิต (citta，心)， 就会感到痛苦。 很多人无法理解这一点。

จิต (citta，心) 会感到痛苦。 它一直认为自己是一个人， 但它只是一种状态。 如果我们能看到它只是一种状态， 而不是“我”， 就能放下它。 我们要知道， 它不是“我”， 只是จิต (citta，心) 的一种状态。 要通过智慧来摆脱痛苦。 要看见这一点。 看见它只是一种จิตสังขาร (saṅkhāra，行)， 并且没有人试图去阻止它。 它不是“我”， 我们也不是它， 因为“我”并不存在。

修行非常微妙， 已经达到了很高的境界。 如果没有人指引， 就很难做到。 每个人都要深入内心， 才能完全理解。

你想要交作业， 想要回家了。你说你在寺庙待了三天， 听到很多，想要一些额外的建议， 因为过去你一直执着于空性。 只要发生什么事情， 就会一直执着于空性。 你喜欢空性。 在没有听到这些之前， 你会迷失在另一种舒适的状态里。 但是连续听了三天， 你又会迷失在另一种状态里， 会急于求成， 会努力帮助自己， 会为了“我”而努力。 你又会陷入另一种极端。 你发现了吗？

连续听了三天， 就会变得急于求成、努力和紧张， 甚至变得紧绷， 无法放松。 连续听了三十天， 就会变得紧绷、焦虑， 开始专注、盯着看， 努力、努力、再努力。 这样做就完全迷失了。 但是如果没有努力就不会迷失。 既不放纵，也不努力。 功课就是这样， 如果放纵是错的，努力也是错的。 既不放纵，也不努力， 不知道该做什么。 这样就不会有“我”参与其中， 也就不会迷失在任何一种极端。 为什么这么难呢？ 这是因为想要有“我”。 我们不想让“我”消失。 事实上， 在任何一种极端中都有“我”， 我们一直试图保持“我”在中间，这很难。 因为有“我”想要保持在中间。

即使有“我”沉溺其中也是错的。 有“我”想要努力、努力、再努力也是错的。 所以不要沉溺， 也不要试图保持“我”在中间。 如果没有“我”沉溺其中， 即使有快乐， 也不会沉溺其中。 如果有客户来了， 没有“我”会努力取悦他们。 努力地取悦，直到感到压力。 因此， 既不放纵， 也不试图保持在中间， 保持既不沉溺也不努力。 智慧就是， 要把这些道理铭记于心， 要用思维和修行来理解。 真正的ภาวนา (bhāvanā，修行) 是， 没有“我”在中间， 没有“我”沉溺其中， 没有“我”为了达成什么而努力。

理解这些， 然后再来告诉我。 很好， 下次见。 老师，上次见到您，您让我停下来。我有点困惑，但今天我总结了一下。事实上，停下来就像是让我们的จิตสังขาร (saṅkhāra，行) 停止寻找我们没有的东西，就像是在已经拥有的东西中寻找不存在的东西，那样是找不到的，对吗？ 然后，一位女士告诉我，要有正念， 身体在哪里， 心就在哪里。 让一切聚集在一起， 后来发现， 真的不难， 只要有正念。 但是平静是什么？ 当我被告知要平静的时候， 我很困惑。 今天我终于明白了， 平静是为了让我们知道， 在我们所做的事情中， 没有“我”。 我们所寻找的一切都只是จิตสังขาร (saṅkhāra，行)。 我意识到， 因为没有“我”， 所以我们要对当下的一切有正念。 无论发生了什么， 如果消失了， 那就不是“我”。 守护一切， 就要放下。 所有的一切， 都要放下。

这就是顺其自然。 我这样理解对吗？ 或者我只是在想象？ 我想请教您， 我理解的对吗？ 我已经放下了所有的一切， 我现在的生活很轻松， 因为我放下了所有。 我很舒服， 因为我放下了所有， 但我并没有放下自己。 我很舒服， 但并没有放下自己。 明白了吗？ 是的， 我明白了。 一切都很舒服， 行走很舒服， 心也很舒服。 但我没有放下自己。 我想放下所有， 所以我放下了其他的一切， 因此感到舒服。

我放下了其他的一切， 但还没有放下自己。 那个感到舒服的“我”仍然存在。 如果发生了什么事情， 如果“我”感到不舒服， 就会感到压力。 那是什么样的压力呢？ “我”感到不舒服。“我”的感受、想法和情绪都是不舒服的。“我”不是那些不舒服的感受， 那些感受只是一种状态。“我”很舒服，“我”不舒服，“我”有这种或那种感受和情绪。 其实， 那个“我”并不是真正的“我”， 只是一种状态。 那个去执着“我”的人并不存在。

所以你要放下所有的一切，“我”很舒服，但你并没有放下“我”。 明白了吗？ 看起来好像明白了， 但实际上并没有理解。 事实上， 我们好像是在观察自己是什么， 我们在做什么。 我们努力地观察自己是什么。 无论发生什么， 即使只是一瞬间， 即使只是努力地观察， 那也是จิตสังขาร (saṅkhāra，行)。 要放下它。 一直放下它。 但是， 如果我回去试图观察自己， 那个试图观察自己的“我”， 也是一种จิตปรุงแต่ง (citta prung taeng，心造作)。 我们会误以为那就是“我”。 那个试图观察我们自己的จิตปรุงแต่ง (citta prung taeng，心造作)， 我们并没有放下自己， 而是让自己一直处于จิตปรุงแต่ง (citta prung taeng，心造作) 的状态。

永远无法结束。 如果回去试图寻找那个试图观察“我”的“我”， 就不会有“我”去执着， 也没有人去支持它。 明白了吗？ 会让我们不断后退， 永远退到后面。 老师说我总是在思考和造作， 但我只看到了空性。 我一直都是空性的。 老师却说我总是在思考， 我并不是在思考。 我从来没有思考过。

那个喋喋不休的人没有在思考吗？ 他一直在思考。 他说自己一直都在思考， 他只有空性。 但是为什么老师说他没有在空性里， 他一直在思考呢？ 那些喋喋不休的人没有在思考吗？ 一直都在思考， 他说自己只有空性， 但是为什么老师说他没有在空性里， 他一直在思考呢？ 但是所有人都看到他在思考。 一直都有人说， 他已经这样好几年了。 一直都是空性的， 什么都没有。 但是当他站在我们面前的时候， 他就在不停地打电话。 他一直在给别人打电话。 他一直在给弟子们打电话说， 我现在在老师这里， 老师在这里。 这些事情并不重要。 他说他的内心是空性的。 但房间里的每个人都看到他非常散乱， 一直在打电话。

这就像是把“我”放在了其他地方， 让“我”的内心空虚， 却没有看到自己。 这种修行就是这样。 我们告诉他不要再反驳老师了， 安静下来， 思考一下， 他却看不到。 他看不到自己正在思考。 就像是有一个人， 已经修行了很多年， 一直都是空性的， 什么都没有。 但是当他站在这里的时候， 他就在不停地打电话。 我们告诉那些正在听法的人， 现在在老师这里， 这些并不是重要的事情。 其实他在空性里。

他没有承认他在创造幻觉。 就像他在整天都在说谎一样。 老师不相信， 老师可以看看他， 即使他现在正在思考， 他的内心也是空性的。 他是怎么区分的呢？ 他把想法放在脑袋里， 让内心保持空性。 他一直在欺骗自己。 他没有看到自己一直在散乱。 如果一直这样下去， 当他去世的时候， 会失去正念。 他一直都在说话， 却不停止。 他要看到自己， 然后放下自己。

有一位老师走过来， 抓着我的手臂说， 我已经放下所有的一切了。 我的内心是完全空性的， 没有什么是我没有放下的。 我已经放下所有的一切了， 没有什么是我没有放下的。 但老师说还有一样没有放下， 你真的都放下了吗？ 其实还有一样没有放下， 你还没有放下自己。 听完后我震惊了。 我只放下了一样东西， 就是还没有放下我自己。 我用“我”放下了所有的一切， 但没有放下作为施舍者的“我”。

他好多了， 对吗？ 好像老师说的是真的。 我看到自己正在挣扎着想要逃离。 我必须放下自己。

放下自己。 也要放下过去。 在内心中， 无论发生什么， 都只是看到了它是一种จิตสังขาร (saṅkhāra，行)。 并不认为它是真实的。 不要有任何为了“我”而行动的企图， 没有为了让“我”解脱的企图。 因为一切的努力都只是看到了它是一种จิตสังขาร (saṅkhāra，行)。 真正的自我是不存在的。 只有当下的จิตสังขาร (saṅkhāra，行)。 没有为了帮助自己而行动。 如果为了帮助自己， 或为了让“我”从某些事物中解脱出来， 就会迷失。 这就是为了“我”而产生的贪求和执着。

一切都只是它本来的样子。 内在和外在都保持原样。 我们的身体和内心在每一个当下都是如何变化的， 它们就保持它们本来的样子。 但是要记得， 不要让“我”去享受， 不要让“我”去执着， 不要让“我”去制造任何事情， 也不要感到“我”正在获得或失去。 我们的内心不应该有“我”参与其中。 不应该有任何为了“我”的利益， 没有了“我”的贪求和执着。 只不过是它本来的样子。 一切都是它本来的样子， 没有任何“我”参与其中。

因此， 不会有“我”感到痛苦。 没有了“我”的痛苦。 回忆过去， 没有了痛苦。 过去只是 Dharma (法)， 没有了痛苦。 过去发生的事情， 没有了遗憾。 没有了悲伤。

过去就像一场梦， 醒来后就消失了。 醒来后会怎么样呢？ 醒来后要面对当下的真相， 放下当下的真相。 过去就像一场梦。 醒来后就要觉知当下， 放下当下的真相。 不要悲伤。

不要灰心。 面对过去的事情， 不要感到苦恼。 就像一场梦。 放下当下， 活在当下。 真相是什么， 它就是什么。 但是没有“我”可以参与。 履行我们应尽的职责。 但不要感到苦恼。 不要渴望未来， 甚至不要渴望涅槃。 只是让当下顺其自然。 只需要履行正确的职责。

思考好的、说好的、做好事、 选择正确的职业。 履行我们应尽的职责。 妻子对丈夫的职责， 丈夫对妻子的职责， 父母对孩子的职责， 孩子对父母的职责。 哥哥对弟弟的职责， 弟弟对哥哥的职责， 老板对员工的职责， 员工对老板的职责。 作为生活在同一个世界， 共同经历生死轮回的朋友， 我们要对所有众生慈悲， 要彼此友爱， 不要互相伤害。 这是完整而正确的职责， 是 Dharma (法)。 这就是正确的职业选择。 思考好的、说好的、做好事， 履行我们应尽的职责。 专注的正念， 专注的禅定。

在每一个当下。 过去就像一场梦。 要从梦中醒来， 觉知当下的一切， 如实地履行我们应尽的职责， 并依法行事。 不要渴望未来。 不要渴望未来的幸福或涅槃。 只是放下。

放下一切。 没有了“我”， 没有了自我， 没有了任何参与其中的人。 只是จิตสังขาร (saṅkhāra，行)， 一种造作的状态。 它出现了， 然后又消失了， 不断地变化。 没有“我”在那里成为什么， 如果说这种感觉是“我”在那里成为什么， 就要明白那只是一种จิตสังขาร (saṅkhāra，行)， 是一种造作。 事实上， 没有人真的会执着。 通过修行， 不会再有任何“我”成为什么。 没有了当下的“我”， 没有了未来的“我”。

永远摆脱了“我”。 从当下开始， 就能摆脱痛苦。 摆脱贪求和执着， 摆脱一切的烦恼， 就能在当下摆脱痛苦。

就会体验到涅槃。 聆听结束。 彻底放下。 没有了“我”， 也就不会有任何执着。 如实地觉知一切， 按照它本来的样子， 就能在当下体验到涅槃。

从现在开始， 就要依法履行职责。 佛陀已经说过了。 每个人都有义务依法履行职责。 佛陀说过。 你已经睡了太久了。

你已经迷失了太久了。 要从迷失中醒来。 要履行我们应尽的职责。 不要执着于。 我们一起出生、一起生活。

世上没有巧合。 万事皆有因。 我们因为业力而相遇。 通过正确和公正地履行职责， 就能化解彼此之间的业力。 一切都会结束， 都是最后一次。

不要愤怒， 不要怨恨， 如果一直怀恨在心， 就会让业力不断循环。 不管对方是好是坏。 都是为了偿还业债。 明白了吗？ 还有其他问题吗？ 所发生的事情都是จิตสังขาร (saṅkhāra，行)， 只是观察它， 身体履行职责， 对吗？ 不要让“我”去观察。 要放下心中当下的所有จิตสังขาร (saṅkhāra，行)， 要明白， 一切都是它本来的样子。

还有什么问题吗？

如果老师不在。 大家都会按照自己的方式去生活。 世界会变成什么样呢？ 世界会变得好坏参半。 几乎没有平静。 只有快乐和痛苦交织在一起。 没有了烦恼， 就无法获得平静。 老师的到来， 让我们还能有一点时间从烦恼中平静下来。 也许我们一生都没有体验过平静和宁静。 如果一生都没有体验过平静和宁静。 也许一生都没有体验过。 也许从来没有体验过宁静的喜悦。 也许一生都没有与自然合为一体。

也许一生都没有体验过。 只有好坏参半。 宁静。

内心的平静， 就好像是世界的宁静。

宇宙的宁静。

要让内在和外在合为一体。 也许我们一生都没有体验过。 我们的生活充满了喧嚣。 在世俗世界中， 我们充满了喧嚣。 充满了爱、依恋。 担忧。

当修行的时候， 我们也充满了喧嚣。 我们想要得到， 我们想要得到。

远离世俗。 即使修行也充满了喧嚣， 我们想要得到。

想要从平静中获得幸福。

想要神通、智慧、禅定。

想要身轻体健。

想要内心平静。

想要须陀洹， 斯陀含。 我们想要阿那含， 阿罗汉。 我想要得到， 我想要得到。

我们已经做到了。 在世俗世界中， 因为“我”想要得到一切， 所以才会有痛苦。

修行也有“我”。

想要获得内心平静。

想要获得没有痛苦的幸福。

想要涅槃。

最终。

不会摆脱。

摆脱自我。 摆脱想要获得一切的“我”。

痛苦。

就在这里。 生死轮回的痛苦就在这里。 也就是有“我”想要得到一切。 在世俗世界中， 想要这样， 想要那样。 不想要这样， 不想要那样。 “我”想要得到一切。

修行中也“我”想要得到一切。

放下内心中所有的自我。

即使จิตสังขาร (saṅkhāra，行) 存在， 内心也不会有“我”。

就会摆脱烦恼， 就能在当下摆脱痛苦。 就不再有任何形式的“我”存在了。 你将永远摆脱痛苦。

最重要的是要找到这个关键， 就是“我”。 “我”想要得到一切。

总是说想要知道、想要看到、想要得到、想要成为。 我们就在“我”这里。 在我们的内心中。

要明白， 一切都只是由虚无创造出来的จิตสังขาร (saṅkhāra，行)， 然后出现， 然后消失。

无论是形状、气味、声音、触感。

还是世间的任何情绪。

包括我们的身体和内心， 一切都会消失。

有生有灭， 最终都会归于虚无。

真实的自我并不存在。

我们现在用来听讲的身体， 也只是暂时的。

最终会衰老、死亡、破裂、解体。

所有的感觉、想法、情绪和记忆都会消失。

一切都只是假设， 并不是真正的自我。

在心中明白这一点。

我们就可以放下จิตสังขาร (saṅkhāra，行)。

让它们去做它们的工作， 既完整又正确。

但在内心中， 我们并不会认为一切都是真实的， 有“我”存在。

当内心不再有“我”的时候。

世间的一切都会存在。

但没有人会执着。

不管世间会变成什么样， 无论好坏。

无论善恶。

无论好坏， 我们都不会执着。

因为心中已经没有了执着之人。

因此我们放下了所有的一切。 只是少了一样东西， 就是少了执着。

的确如此。

就像是按下了开关。

瞬间熄灭了一切。

所有烦恼都熄灭了。

生死轮回也全部熄灭了。

你必须彻底切断开关。

问题不是在这里或那里修行。

烦恼的电流不会熄灭。

因为你没有按下总开关。

因为心中还有“我”， 所以会一直执着自己和他人， 痛苦也会随之而来。

执着于过去。

执着于当下， 执着于未来。

之所以能够执着过去、执着当下、执着未来， 都是因为我们认为有“我”的存在。

“我”和“我”所拥有的一切。

“我”们不应该与过去、当下或未来有任何瓜葛。

如果这样，一切都会熄灭， 迷惑会消失。

执着源于内心的迷惑。

执着是行 (saṅkhāra) 生起的原因。

行 (saṅkhāra) 是识 (viññāṇa) 生起的原因。

识是名色 (nāmarūpa) 生起的原因。

名色是六入 (saḷāyatana) 生起的原因。

六入是触 (phassa) 生起的原因。

触是受 (vedanā) 生起的原因。

受是爱 (taṇhā) 生起的原因。

因为不了解和迷惑， 所以会对喜欢的事物渴望。

因为不了解， 所以会排斥不喜欢的事物。

会对事物上瘾， 对事物产生好恶。

不知道， 就是无明。 无明是เกิดตัณหา (keid tạnh̄ā，渴爱) 的原因。

渴望喜欢的事物， 并排斥不喜欢的事物。

想要长生不老。

不想与爱人分离。

想要获得所有。

因为无知， 因为贪爱，所以会渴望。

当触摸到喜欢的事物， 就会产生贪爱。

贪爱会产生执取。

就是如此。

如果喜欢， 就想要占有， 想要永远拥有。

如果不喜欢。

会排斥和想要摧毁。

因此， 内心才会在每一个被触摸的时刻， 去创造新的存在。

对那些被创造出来的事物产生贪爱。

这些创造出来的事物会导致痛苦。

会在当下产生痛苦， 最终会导致未来生生世世的痛苦。

什么时候才会消除无明呢？

当摆脱了 “我” 的感觉。

不认为这个身体和精神是真实的。

只是认为它们是虚构和暂时的。

如果内心摆脱了对所有事物的执著。

不再有“我”执著。

无明才会消失。

无明才会让行 (saṅkhāra) 消失。

才能让识 (viññāṇa) 消失。

才能让名色 (nāmarūpa) 消失。

才能让六入 (saḷāyatana) 消失。

才能让触 (phassa) 消失。

才能让受 (vedanā) 消失。

当触、受都消失了。

才能让渴望也消失。

当渴望消失了。

才能让执取也消失。

就不会再有新的出生。

没有了新的出生， 就不会有死亡和衰老。

当无明消失了， 一切痛苦才会消失。

我们之所以修行、学习和听闻正法， 都是为了ดับ (dạb，熄灭)。

为了让无明和 “我” 熄灭。

并不是为了获得内心的平静。

也不是为了增加执取。

只是为了让执着熄灭。

佛陀发现了这一点。

他慈悲地教导我们。

直到最后。

通过圣贤、 通过大师、 通过老师， 传递到我们这里。

我们应该仔细思考这些， 从而放下执着。

这样你才能摆脱一切的痛苦。

永远的摆脱痛苦。

摆脱痛苦本身就是极乐。

不是像世人一样获得了什么而快乐。

也不是因为内心平静而感到舒适。

真正的幸福是摆脱了一切的痛苦。

这才叫做真正的极乐。

无我。

无拘无束。

不会有“我”再去执着任何事物而产生痛苦。

一旦摆脱了痛苦，就不会有“我”去执着任何事物。

涅槃就是极乐。

掌握权就在你的手中。

地狱天堂涅槃就在你的一念之间。

好好选择。

希望大家都摆脱痛苦。

希望大家都摆脱执着。

愿大家都明辨是非。

永远的解脱。


---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1. 完整翻译为中文，不要包含泰语
2. 不遗漏内容
3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！

---

มีตัวที่หนึ่งคือตัวที่ตัวที่ยังค้นหาสุดท้ายสูงสุดคือที่ผ่าน。
มีตัวเราเนี่ยไป。
ไปค้นหาจุดสุดท้ายคนนพพาน。
ไอ้ตัวค้นหาเราไม่เห็นวามันเป็นกิริยาการของจิตเป็นสังขารแต่มัน。
กลับไปเอาตัวเราไปค้นหาได้ลืมไปเลยวามันเป็นสังขารตั้งแต่แล้วก็มันอยากจะสังหารสังขารไปไม่คือมันแต่เนี่ยเราลืมตัวนี้ไปเราก็เลยกลายเป็นตัวเป็นตัวค้นหาสุดท้ายคือนิพาน。
เมื่อมีนพพานเป็นที่หมายมันก็เลยมีตัวเราเป็นผู้เดินทางไม่สิ้นสุด。
วิธีแก้ก็ต้อง。
ไม่มีจุดสุดท้ายก็มีตรงที่เราไปวางตัวเราหมด。
ไม่ใช่ว่ามีตัวเราไปถึงอะไรไปวางตัวเราหมดก็คือให้เห็นว่าตัวเราที่。
วิเคราะห์วิชาวิจัยค้นหาเหตุผล。
ใครควรประมวลผลว่ามีอะไรที่เรายัง。
หลงอยู่ติดอยู่มีอะไรที่เรายัง。
เรายังไม่เข้าใจมีอะไรที่เรายังไม่รู้。
เราเราๆทั้งหมดเลยตัวนี้เป็นตัวเราจริงๆเลย。
กรณีุนะต้องแกตรงนี้นะการบ้านเราอย่าไปทำตัวอื่น。
ของเรามีสองสองประเด็นประเด็นแรกคือประเด็นแรกก็คือว่า。
ไอ้ตัวที่ค้นหาจุดสุดท้ายคือนพพานเนี่ย。
หลงเราเป็นตัวเราจริงๆเราตัวเราเป็นค้นหาจริงๆ。
โดยลืมนึกไปเลยวามันเนี่ยไอ้ตัวนี้มันเป็นเพียงแค่กิริยาการจิตมีความคิดความปรุงแต่งขึ้นมา。
ถ้าเราเห็นวามันเป็นความแค่ความคิดความปรุงแต่งตัวตนของเราจริงๆมันไม่มี。
กิริยาการติดเนี่ยเราจะไม่หลงจะทำตามมันไปดิ้นรนค้นหาปผ่าน。
ตลที่ก้นหาปฏิผ่านมันจะมีที่หมายมีเป้าหมายมีตรงที่ปไปคือปฏิบัหน้าแล้วก็มีตัวเราเนี่ยเป็นผู้เดินทางอยู่ข้างหลังมันจะไม่สิ้นสุดการเดินทางแบบนี้เป้าหมายข้างหน้ามันจะหนีไปเรื่อยๆเป้าหมายข้างหน้าเนี่ยมันจะหนีไปเรื่อยๆอย่างนี้ถ้ามีตัวเราเดินทางไปหาเป้า。
หมายทำไมเป้าหมายหน้าเรื่อยๆคือเป้าหมายที่ผ่านอยู่ข้างหน้าไม่มีตัวเราถ้ามีตัวเราอยู่ข้างหลังอ่ะ。
ถ้ามีตัวเราอยู่ข้างหลังเป้าหมายเป็นที่พาอยู่ข้างหน้าไม่มีเพราะว่าถ้ามีตัวเราอยู่ข้างหลังมันเป็นวิชาเป้าหมายที่ผ่านอยู่ข้างหน้ามันเลยกลายเป็นวิชาตันหาอุปทานมีตัวเราเดินเข้าไปหาอุปทานที่เรายึถือไว้ทุกวันนี้เรื่อยๆแบบนั้นแหละผมจะพทุกด้านที่พพานได้ต。
้องดับปฏิจากทบาททั้งวงจรขาดชาวบ้านวิชาดับเนี่ยวิดับตณหาอุปทานระดับหมด。
กระบวนการทั้งกระบวนการดับหมดเลย。
ก็ไม่มีเป้าหมายหักเป้าหมายที่ท่านว่า。
จำไม่ผิดจะเป็นท่านบุตรพระพุทธเจ้าหรือเป้าหมายที่ฝากเอาไว้ซะ。
ที่ผ่านมาอยู่ข้างหน้า。
แล้วก็มันจะไม่มีตัวเธอเดินไปข้างหลัง。
แล้วก็โทรหักตัวเราไม่มีผ่านเลย。
อันนึงกับอีกอันนึง。
อีกประเด็นหนึ่งก็คือการบ้านของเธอก็คือว่าเมื่อเรารู้เราเห็นแล้วเราได้แล้วเราเป็นแล้วเรารู้แจ้งแล้วตรงนี้เราปฏิบัติมาถึงตรงนี้มันก็จะมีสภาวะที่ถูกกายสบายใจการเบาใจเบาสว่างก็ไหวไปทั้งโลกกับ。
ธาตุ。
แล้วเราก็มีตัวเราเนี่ยเข้าไป。
นะพึงพอใจยินดี。
สิ่งที่ทำได้ที่รู้ที่เห็นที่เป็นมันมีตัวเราวิชาตรรหาอุปทานต่อสิ่งที่เราไป。
มีแสงสว่างมีว่าสว่างสว่างทั้งโลกถ้าาตุมีการใจเบา。
เด็น。
ไม่ว่ากัน。
จบตรงนี้ก็น่าจะจบน่าจะไม่มีแล้วตกกาขออนญาตเดินหามาว่ามีการบ้านสองประเด็นนี้แล้วในการทำการบ้านเนี่ยเห็นมันมีการแบบนั้นก็คือมันเป็นแค่แตเป็นความคิดความสงจิตเป็นอาการของจิตไม่มีใครเข้าไปยึจะทำก็ทำไปอยากไปก็เป็นไปแต่ไม่มีตัวเราไปเป็นอาการสว่างไสวยัง。
ไงก็ตามมันก็เป็นแต่เป็นอาการของจิตที่เป็นไปแต่ไม่มีตัวเราเข้าไปเสพสุขก็เป็นผู้เป็นความสว่างไสวนั้น。
ามันเป็นสภาวะที่มันกลับด้านวามันไปจมแค่้อยู่。
ถ้าไม่มีตัวเราน่าจะมีใครจมแย่。
ไอที่มีตแช่เพราะว่ามีตัวเราและอีกอย่างถ้าเราไม่เข้าใจตรงนี้เราก็จะเอาตัวเราเนี่ยออกจากที่จมแช่วันนี้ก็เอาวิชาเลยเอาวิชาบนเลยเนี่ยมีตัวเราไปจมแช่มีตัวเราอยากจะออกจากแค่้ตัวเราไม่มีแล้วมีใครแช่มันจะเป็นอาการเฉยมันเป็นอาการแค่้ยังไงก็ไม่มีตัวเรามัน。
ก็ไม่มีความใจไม่ต้องทำอะไรแค่รู้ว่าตอนนี้กำลังแค่ก็คือเรามีสติรู้สึกตัวอะไรเราแค่。
ไม่มีเราแช่ปัญหาจะมีเราตัวเราแช่เราแย่ไม่มีตัวเรามีแต่อาการแช่แต่ตัวเราไม่มีจะมีตัวเราวิไม่ดับนะเราก็มีเราตัวเราจริรับรู้ตอนนี้เป็นอาการจิตที่ถูกรับรู้มันเป็นสังขารกรุงแตงและจะไปรู้อาการของจิตก็เป็นสังขารปล่อยวางทั้งอาการที่ถูกรู้และปล่อยวางทั้ง。
ผู้รู้ที่หลวงปู่ดูตลกว่าเมื่อเธอพบผู้รู้เธอจงฆ่าผู้รู้。
หรือพระ่อแม่ครูบาอาจารย์ส่วนใหญ่หลวงปู่เจ่นหลวงตามหาบัวการหลวงปู่ราโตเจ้ากรผู้รู้ให้ปล่อยวางผู้รู้ผู้รู้ไม่ใช่นิดพานพูดไม่ชัดผู้รู้ไม่ใช่นพพานนพพานเนี่ยเหลือผู้รู้ขึ้นไปไม่มีที่หมายอย่าไปหมายไปปักธงไว้ไม่มีที่。
หมาย。
แล้วก็หากไปยึดเอาผู้รู้ว่าเป็นเราเป็นตัวเราตัวเราเป็นผู้รู้。
อันนี้ย。
ไม่พ้นทุกขเป็นนกเลสปัญหาเป็นที่บางครั้งไปสังขารเพื่อสอนจำเป็นต้องทำหรือว่าไม่จำเป็นสังขารเพื่อให้สิ้นความเพื่อสิสังขารเพื่อสิหลงสังขารให้สิ้นความหลงยึดบ้านถึงว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราจริงๆเห็นวามันเป็นสังขารความคิดความรู้สึกเป็นเราตัวเ。
ราตัวตนของเราไม่เป็นเพียงแค่สังหารเป็นอาการของ。
เราควรจะบอกสอนอย่างยิ่งเพื่อให้สิ้นความ。
หลงยึดมั่นหรือมั่นคือบอกสอนเพื่อให้สิ้นความหลง。
แต่ไม่ใช่ว่าไปบอกสอนให้กินหลงขึ้นไป。
หลงหลงบอกสอนเพื่อให้มีตัวเราเนี่ยหลุดผลออกมาจากอะไรอย่างนี้ไปสอนเพื่อมีการช่วยเหลือตัวเราให้หลุดพ้นได้อย่างนี้ก็ไปสอนเพื่อเป็นวิชาตอุปทานตัวเราตลอดเวลาเลยขออนุญาตทบทวนความเข้าใจว่าในการที่จะสังขารไปสอนนั้นก็คือเป็นการทบทวนทำความเข้าใจไปเรื่อยๆแต。
่ไม่ใช่สอนเพื่อให้เราเข้าใจ。
เพื่อให้เรา。
ปล่อยวาง。
เราหลไปกระทำเพื่อตัวเราถ้าเมื่อไหร่ยังมีตัวเราเป็นผู้รองรับผลประโยชน์ในการกระทำทุกอย่าง。
เราก็แล้วว่านั้นเป็นไรจัดทำอะไรก็ตามแมแต่การไปบอกสอนเพื่อให้ตัวเราได้รับผลประโยชน์แม้แต่เพื่อจะให้ตัวเราได้พลาานไม่มีรูปผ่านได้เพราะว่ามันมีกเลสเพื่อตัวเราอยู่。
มันก็ต้องฉลาดในจิของตัวเองว่าตอนนี้ทำโดยมีเป้ามีความคาดหมายมีความหวังว่าเพื่อเราจะได้อะไรได้ถึงอะไรได้เป็นอะไรได้ปล่อยหวังอะไรแต่ถ้าเผื่อเป็นการทบทวนเพื่อที่จะให้เข้าใจให้ติดนั้นได้เข้าใจ。
เฉยๆ。
เพราะว่ายังไม่รู้ยังไม่เข้าใจหรอกสอนว่าให้เขารู้ให้เขาเข้าใจแค่นั้นเองอันนี้ควรทำอย่างยิ่งพระพุทธเจ้า，ต，ร，ัสด้วย，ว，่，า，ป，ั，ญ，ญ，าท่านฟังห，ล，ว。
งต，าเนี่ย。
ปัญญาท่านอ่านท่านฟังปัญญาเข้าโรงเรียนเจนาเรียนรู้เนี่ยคือปัญญาเพียงแค่ท่านสุตระยปัญญาปัญญาที่ความเข้าใจและน้องมาสอนตนเองเพื่อให้สิ้นความหลงว่ามีตัวมีตนมีตัวเรา。
เพื่อที่ความหลงยึดมั่นถือมั่นว่ามีเรามีตัวเรามีตัวส่วนของเราสิ้นว่าการแสวงหาผลประโยชน์เพื่อตัวเราและ้จะแสวงหาความสุขหรือที่พานให้ตัวเราเพื่อให้สิ้นความหลงอย่างนี้น้องเอาปัญญานี้มามาใส่ใจเสมอเหมือนเป็นโยที่สมพิการคือมีความรู้สึกลึกไว้ในใจไว้แยกขา。
ยตลอดเวลาในธรรมที่เราได้ฟังได้เข้าใจมาได้เรียนรู้ความหลงยึดบ้านหรือบ้านอันนี้เรียกว่าเป็นจิตามมยะปัญญา。
ปัญญาในขั้นฟังเล่าเรียนเขียนอ่านเป็นยปัญญา。
ปัญญาที่พัฒนาสูงไปคือเอานเอาสิ่งที่เราได้ฟังได้รู้ได้ไม่เข้าใจนั้นมาน้องมไว้ในใจเป็นนิบรรธการคือรู้สึกไว้ในใจแยกขายอยู่ตลอดเวลาไม่ให้หลงไปมีเรามีตัวเรามีตัวตนของเราไปเข้าไปยึดสิ่งใดหรือไปทำแสวงหาผลประโยชน์เพื่อตัวเราจะไม่สิกเลสทุก。
ขได้。
วันนี้เป็นจินตามยะปัญญาแล้วก็ภาวนามยะปัญญาคือปล่อยวางภาวนาปัญญาปัญญาภาวนาระยปัญญาปล่อยวางความหลงยึดมั่นหรือมั่นไปวางความหลว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตัวของเราที่จะไปยึดมั่นหรือมั่นอะไรวางความหลงที่จะแสวงหาผลประโยชน์แม。
้แต่。
ความสุขอันสูงสุดคือปนพาน。
ก็ถูกปล่อยวางจะหมดสิ้น。
สวเจ้า。
จะรู้แล้วก็。
ลำพูนว่า。
ความสุขความปรารถนาความอยากได้ความสุข。
หมดไป。
ความทุกข์ซึ่งหมดไปพร้อม。
ปนพพานก็เข้ามาสวมsด้วยอัตโนมัติ。
ไม่ใช่เพราะว่า。
เราไปสมปรารถนาสมความอยากสมความหวังแต่เพราะค่อยวางความหวังความอยากความปรารถนาความสุขให้สูงสุดผ่านจะหมดสิ้นจากใจขณะที่ที่ปล่อยวางหมดเท่านั้นการแสวงหาผลประโยชน์ให้แก่ตัวเองหมดสิ้นฝ่ายกเลสดับสนิทผ่านสวนตอนนั้。
นเลย。
พระสิศักดิ์ว่า。
เพราะความปรารถนาความสุขหมดไป。
ความทุกข์จึงหมดไปพร้อม。
วันนี้ผ่านานเข้าสวขึ้นนั้นเลยไปวางเป็นที่มาของนิโตความอยากความปรารถนาเสสนิทไม่มีส่วนเหลือ。
ปัญญาสามเนี่ยมันต้องร่วมกันเป็นหนึ่งปัญญาปัญญาในการฟังเล่า่าเรียนเขียนอ่านฟังหลวงตาเข้าใจถึงใจตามปัญญาต้องน้อมเข，้。
ามาสู่ใจ。
ภาวนามายปัญญาปล่อยวางได้จริงจนหมดสิ้นปล่อยวางไปเรื่อยๆไปวางไปเรื่อยๆไม่มีตัวตนของเราเข้าไปยึดมั่นถือมั่นสิ่งใดและไม่มีการกระทำอะไรเพื่อให้ตัวเราจะ。
อะไรจะเป็นอะไรจะเป็นอะไรหมดสิการพยายาม。
จะมีการกระทำแสวงหาประโยชน์ให้ตัวความหวังความปรารถนาความอยากสิ้นกันกเลสดับนี้ผ่านก็。
เข้าใจและรับทราบน้อมนนำไปปฏิบัติค่ะขอบพระคุณที่กรุณาเมตตา。
ไม่ได้ส่งการบ้านนานบ้างนะ。
ที่แล้วไม่ได้มาไม่สบายนะอาจารย์มีปัญหานิดนึงอ่ะคือวันก่อน。
ใกล้ๆสี่ทุ่มนะสงบ。
รู้สึกสงบอาจารย์เราก็。
คิดว่าเหมือนกับเมื่อคืนอีกท่านนึงพูดถึงว่าแบบนี้อาจารย์พอเราเราไม่ค่อยสบายหรือรำคาญเราจะ。
เข้าไปอยู่ในตัวนี้มันเหมือนก็เป็นลุมหลบภัยแบบนี้ไม่ควรทำใช่ไหมคะ。
ไม่ควรทำอย่างยิ่งเพราะว่าไม่มีตัวเราเข้าไปหลบซ่อนอยู่ในหลุมหลบภัยความสงวามันเกิดขึ้นอีกจะไม่ค่อยนั่งสมาธิแต่ว่าเดินจงกลมมีความรู้สึกแบบนี้ก็ให้แต่ว่าถูกต้องไหมรู้ว่าตอนนี้มันมันเป็นมันจะมาเร็วนะว่าแปเดี๋ยวเราก็ถ้าเราเคยสงบ。
แล้ว。
ก็ได้ละ。
เหมือนกับว่าเราดึงมาเร็ว。
ก็ไม่เป็นไรก็。
ถ้าความสงบศรู้ความสงบไม่มีตัวเรา。
เข้าไปในความสงบไม่มีตัวเราอยู่ในความสงบไม่มีตัวเราเข้าไปมีส่วนได้เสียในความสงบแก้รู้ว่ามีความสงบไม่ได้มีปัญหาแก้ไปแต่บางครั้งอยากสงบเราก็มาใช้ได้มาใช้ได้ถึงลรำคาญ。
อย่าสงบมันหลับเร็วอย่างนี้จะไม่ได้มันจะกลายเป็นความเคยชิน。
นปลไปตามธรรมชาติมันเวลาเดินจงกลมก็เหมือนกันนะเราก็เริ่มต้นไปเรื่อยๆปล่อยไปเรื่อยๆความสุขมันเกิดขึ้นเองโดยไม่ต้องหาสงบ。
ต้องทุกขนาดปัจจุบัน。
ที่เป็นสภาวะเป็นอาการจริงในปัจจุบันไม่มีใครเข้าไปเสวยไม่มีตัวตนของเราไปเสวยไม่มี。
ตัวเราเข้าไปมีส่วนได้เสียในทุกในอาการในสภาวะปัจจุบันปัจจุบันเฉพาะหน้าเฉพาะตาเฉพาะใจในปัจจุบันไม่มีตัวเราก็ไม่มีส่วนได้เสียเลยแต่แต่ว่าคือนิทานทุกขนาดปัแต่ว่ารู้แต่ถ้าเราเดินไปเราเราก็ถ้าเราเดินไปแล้วเรายังไปหาแสวงว่าเราเดินไปเรื่อยๆเพื่อให้มันเด。
ินไปเรื่อยเดี๋ยวมันจะได้สงบ。
ถ้าแบบนี้。
กเลสเลส。
โอ้โห。
จะเกิดทุกกระดาษปัจจุบันไปก็ทุกปัจจุบันแต่ไม่มีตัวเราไปทุกปัจจุบันแต่ว่าแค่รับรู้รับทราบแค่รับรู้รับทราบแค่รับรู้รับทราบทุกขนาดปัจจุบันสิ่งที่เกิดขึ้นภายในใจทั้งหมดเลยมีตัวเราก็ส่วนได้แต่ไม่จะมีตัวเราไปพยายา。
มรู้。
มีอะไรแนะนำอีกไหมคะ。
จะไม่ว่างกลัวมากบอว่างไม่น่าจะว่า。
คือเราควางได้มากแล้วล่ะ。
ที่จะไปยุ่งวุ่นวาย。
ประยุกต์วุ่นวาย。
อย่างที่เคยเป็นมาต่างเราก็ค่อยวางไปได้มากนะ。
อีกตัวนึงที่เป็นเป็นนิสัย。
นิสัยของอ้นเลยตัวนี้。
เราก็ว่าตัวนี้คือเราไปเป็นมันเลยสิ。
มันมีตัวไหนเนี่ยตัวไหนตัวไหนลึกสุดที่ละเอียดที่สุด。
คือมันเป็นนิสัยเราเรากับกิริยาการจิตเรา。
อะไรมันก็อะไรก็คือว่าอะไร。
ไวมากเลยข้างในเนี่ยตัวนี้แต่มันกลายเป็นว่าพอมันมีอาการอย่างนี้เป็นอะไรอะไรเนี่ยแต่ก็ไม่ได้เรื่องมากสมัยก่อนๆง่าๆ。
ก็คือ。
ตัวนี้เราหลงไปเป็นเลย。
คือมันเป็นสังหารมันเป็นอาการของจิตแต่มันกลายเป็นอาการของจิตมันเป็นตัวเราเลยเราเป็นเลยเราก็เป็นเราใช้ชีวิตอย่างนี้เลยเวลาเรียกอะไรภาษาภาษาอังกฤษมีปัญหาคมาพูดอย่าง。
ตัวเองอาจจะรู้ว่าข้างในเนี่ยมันทำกิยาข้างในอะไรก็。
แต่ถ้าจะถ้าเป็นอาการหนักๆเลยจะเป็นคนอื่นก็คือวามันชอบไปเสือกกับเขาเป็นอาการเกือกอะไรแต่มันก็ไม่ใช่จร，ิ，ง，ๆ，อันนี้มันก็อา，ก，า。
รเกิดเขา。
แต่มันหน่อยนะมันมีอาการแรงๆเลยมันแต่ก็คืออาการสุดสไปตามแต่มันกลายเป็นตัวเราเลยเมื่อไหร่ไอ้ตัวนั้นนเป็นตัวเราจะทำเลยข้างในตัวจิไม่ใช่ตัวเราทั้งตัวเลยนะแต่มันเอาจิตเป็นตัวเราเอาเราเป็นจิตเอาตัวเราเป็นคนกระทำเลย。
ไปใน。
ปล่อยวางตัวจิตนี่นะให้ปล่อยวางทั้งร่างกายแล้วก็ปล่อยวางทางจิตเนี่ยต้องปล่อยวางจิตนี่ด้วยถ้าปล่อยวางจิตได้จิจะเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราพเจ้าถามว่าถ้าพูดถึงเรื่องกายเนี่ยไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราคนทั้งหลายพอเข้าใจได้แต่ก็ต้องเน่าแม่ปู。
่ย่าตายายก็ตายแล้วก็เน่าไปเยอะแล้วก็มันก็ปล่อยวางได้ง่ายแต่บอกว่าไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราอีกตัวนึงอ่ะ。
ไปวาง。
ตัวกายตัวจิตได้ไอ้จิที่ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราอีกตัวนึงเนี่ยทุกข์เลย。
แต่คนทั้งหลายพูดตรงนี้ไม่ค่อยเข้าใจ。
ไอ้ตัวที่。
ไอ้ตัวจิตเนี่ยที่มันมันเป็นทุกเรื่องนี้。
มันไอ้ตัวนี้เป็นตัวตัวอ้วนเลยอ้วเป็นคนเป็นจิตการอคือเป็นเป็นมันเลย。
ถ้าเราเนี่ยเราเห็นวามันเป็นอาการแล้วไม่เป็นมันก็ไปแต่อันนี้มันไม่ใช่ตัวเรามันเป็นอาการของจิตอย่างนี้แค่ด้วยการที่ว่าเห็นความคิดให้เร็วไปจะเรียกความคิดหรืออะไรก็ไม่รู้ไม่ได้เราไปเป็นมันแล้วมันก็ไม่ได้เป็นตัวเราเขาเรียกจะพ้นทุกขในป。
ัญญา。
อย่าขาดรับปัญญาเห็นตรงนี้。
ตรงนี้เห็นเห็นวามันเป็นสังหารแล้วไม่มีใครไปพยายามดับมันนะพยายามดับมันแล้วก็มันไม่ได้เป็นตัวเราเราไม่ได้เป็นตัวมันเพราะว่าตัวเราไม่มีไงบอกให้มันไปแต่ไม่มีตัวเรา。
การปฏิบัติไปหรือว่าละเอียดมากคือขั้นสูงมากเลยที่จะพถูกได้ละแต่ตอนนี้ถ้าไม่มีใครชี้。
คนทุกอย่างที่สุดมันเข้าไปถึงภายในที่ที่สุดแล้วทั้งหมดที่ได้。
สาธสาธ。
เอาใครส่งไปบ้านเดี๋ยวจะกลับแล้ว。
ว่าไงไม่ส่งให้น้อยไงวงตาค่ะก็มาสามวันก็ลงตาได้เยอะอยากขอคำที่แนะเพิ่มค่ะเพราะว่าเหมือนที่ผ่านมาตัวเองก็ติดอยู่ในความว่างที่วงตาจริจริงค่ะคือเหมือนพ่อมันเกิดอาการอะไรขึ้นมาก็ฝังอยู่ข้างใ。
นค่ะ。
รถติดอยู่ในความว่างชอบความว่างค่ะ。
ตอนที่ยังไม่ฟังันสงตาเนี่ยมันก็ไปลักษณะที่หลงไปอีกทางหนึ่งคือมันจะไปสบายๆ。
หลวงตาสามวันติดกันมันก็หลงไปอีกทางนึงคือหลงไปพยายามแล้วมันมีการเร่งรีบมีความพยายามมีการช่วยเหลือตัวเองมีการพยายามเพื่อตัวเองมันตกไปเป็นอีกด้าน。
เห็นไหมเนี่ย。
มันเหมือนกับตาสามารถติดกันอะไรมีความรีบเร่งมีความพยายามมีความเครียดผสมผสมอยู่ในนั้นมีความตึง。
หนักนั้นไม่อยู่สบาย。
ตามมาสามสิบติดกันก็เริ่มตึงเริ่มเริ่มเครียดเริ่มที่เริ่มเริ่มเพ่งเริ่มจ้องมีอาการเริ่มมีอาการไปพยายาม，พ，ย，ายามพยายามพย，า，ย。
ามพยายาม。
ฝั่งนี้คือหลงหมดนะ。
แต่ก็เห็นมันพยายามพยายามมันไม่เกลินถ้าไม่พยายามจะไม่เกินไม่พยายาม。
ทั้งไม่เพินทั้งไม่พยายามอยากการบ้านถ้าเพลินก็ผิดพยายามอย่างที่เราพยายามพยายามพยายามก็ผิดทั้งไม่เพินทั้งไม่พยายามไม่รู้ไม่เพินไม่พยายามเป็นอะไรก็จะไม่มีตัวเราไปไม่มีตัวเราลงงไปกับมันทั้งสอง。
ฝั่ง。
ทำไมถึงยากนะบอสิแสดงว่ามีใครแสดงว่าอยากมีใครตัวเราอยากมีตัวเรายากเราตัวตัวเรามีตัวเราไม่อยากให้มันตัวเราเนี่ยมีตัวเราไปทั้งสองฝั่งเราพยายามจะรักษาตัวเราอยู่ตรงกลางไม่ยากก็มีตัวเราจะรักษาตัวเราอยู่ตรง。
กลาง。
ถึงแม้จะมีตัวเราเพลินไปก็ผิด。
จะมีตัวเราไปพยายามพยายามพยายามพยายามก็ผิดอีก。
ไม่ต้องดิรถไม่ต้องไม่ต้องเกินไปพยายามจะรักษาตัวเราสงกลางไว้ก็ผิดอีก。
ถ้าไม่มีตัวเราเพลินไปเวลาลูกค้าไม่อยู่ก็ไม่มีตัวเราเพลินไปลูกค้ามาก็ไม่มีตัวเราที่เอาที่เอาที่เอาที，่，เ，อ，า，พ，ย，ายา，ม，พ，ย，า，ยามพยายามเ，อ，า。
จนเครียด。
แล้วก็ทั้งไม่มีตัวเราพยายามจะให้อยู่ตรงกลางทั้งไม่เพลินทั้งไม่พยายาม。
ขอบคุณค่ะ。
ตรงนี้ปัญญาที่ฟังตรงนี้ต้องน้อมเข้าสู่ใจเป็นระยพยากินตามระพระยาเป็นภาวดาพระยาจริงๆไม่มีตัวเราอยู่ตรงกลางไม่มีตัวเราเพลินใจไปไม่มีตัวเราเป็นพยายามพยายามเพื่อจะทำอะไรด้วยเป็นอะไร。
รู้แจ้งแกก่ใจแล้วมาบอกกันมา。
สาธค่ะ。
ราชกาลหลวงตาเจ้าค่ะครั้งเจอหลวงตาให้หนูหยุดก็งงวันนี้ก็ก็คือจะได้สรุปนิดว่าคือจริงๆให้หยุดก็เหมือนว่าเราขของเราคือสังขารนะคะไปหาในสิ่งที่เราไม่มีก็คือว่าสิ่งที่มันมีอยู่ไปหาสิ่งที่ไม่มีมันก็ก็ไม่พบอยู่ดีใช่ไหม。
นะคะ。
แล้วพอดีมาหลสาวบอกให้มีสติกายอยู่ไหนใจอยู่นั่น。
ตัวกระจายให้อยู่ด้วยกันแล้วก็มาถึงจุดว่า。
ก็มันก็ไม่ยากอะไรเนี่ยแค่มีสติคำเดียวก็ก็ก็ให้มันสงบบอกว่าให้สงบเขาว่าสงบคืออะไรมันก็งงขนาดนะวันนี้หนูก็เลยให้สงบเพื่อให้เรารู้ว่าเรานะมันไม่มีในการที่เราทำอะไรหรือหาอะไรทุกสิ่งทุกหามันคือเป็นการหาหาสังหารจะหานะนะหนูก็เข้าใจว่าไอ้การที่เราไม่มีแ。
ล้วฉะนั้นในการที่เราทำอะไรทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนว่า。
มันไปเอาสิ่งสมมุติไปหาสิ่งมีมในเมื่อเราเข้าใจนะจุดหนึ่งก็คือว่าเราเข้าใจว่าเราไม่มีแล้วฉะนั้นสิ่งที่เกิดมีว่าเราไม่ต้องมีสติรู้ทุกขนาดปัจจุบันนี้ก็คือว่าอะไรที่มันเกิดมาหรือว่าอะไรถ้าไปมันก็ไม่ใช่เราอ่ะมันก็มันรักษามันก็ต้องปล่อยวางอะไรอย่างนี้เ。
ลยค่ะทุกสิ่งทุกอย่างที่มันเข้ามาเลยอย่ายึดแค่ปล่อยวางมันก็คือ。
มันก็คือเหมือนว่าสักแต่ว่าว่าอย่างเดียวไปถามว่า。
หนูเข้าใจถูกไหมหรือว่าหนูคิดไปเองอะไรอย่างนี้。
ณปัจจุบันนี้เลยค่ะ。
หนูก็เลยมันมันมันยังไงหนูหนูก็เลย。
กราบขอกราบหลวงตาแล้วเจ้าคะว่า。
มันใช่ไหม。
เดี๋ยว。
ทำยังไงถึงจะเห็นไอ้。
ตอนนี้เรากลายเป็นไอ้ตัวที่。
หนูก็เลยปล่วางหมดแล้วหนูก็เลยปล่อยวาง。
จะใช้ชีวิต。
ประจำวันสบายๆเพราะหนูปล่อยวางวางไปไปวาง。
ตัวเองไม่ปล่อยวางตัวหนู。
ไม่ได้ไปวางตัวหนูแต่หนูไปวางวางทุกอย่างหนูก็สบายเลย。
สบายไปวางทุกอย่างหนูสบาย。
หนูสบาย。
แต่ไม่ได้ปลวางตัวหนู。
ไม่ได้ไปวางตัวหนู。
เข้าใจไหมเนี่ย。
เข้าใจค่ะทุกอย่างสบายสเดินไปเดินมาสบายใจไปเดินมาสบายใจแต่หนูไม่ได้ไปไปวาตัวหนูไม่ได้ไปไปวางตัวหนูแต่หนูไปวางหมดแต่หนูไม่ได้แต่ไม่ได้มีการปล่อยวางตัวหนูไม่ได้หนูไม่ไปไปวางตัวคือหนูจะปล่อยวางหนูก็เลยปลว่าอย่างอื่นหนูก็เลย。
สบาย。
ไปวางหมด。
แต่。
ไม่ได้ปล่อยวางตัวหนู。
ยังไม่ได้ปล่อยวางตัวหนู。
ตัวหนูที่สบายเลยเป็นตัวหนูสบายแต่พอมีการกระทบอะไรตัวหนูไม่สบายก็มีปัญหาอะไรเนี่ย。
เครียดเลยหนูเครียดหนูเครียดยังไงค่ะตัวหนูตัวหนูมันอาการสบายมันมีความรู้สึกคิดอารมณ์อะไรสบายไม่สบายก็ไม่ใช่ตัวหนูมันเป็นแต่อาการตัวหนูสบายตัวหนูไม่สบายตัวหนูมีอาการอย่างนั้นอาการอย่างนี้มีความรู้สึกคิดอารมณ์อย่างนั้นยังไงตัวหนูที่เป็นมันไม่ใช่ตัว。
หนูเป็นมันเป็นตัวอาการเป็นตัวขหน้า。
มันก็ไม่มีใครยึถือตัวหนูว่าตัวหนูเนี่ยเป็นตัวหนูเพราะมันเป็นตัวอาการตัวอาการตัวตัวสังขารตัวปรุงแต，่，ง，เ，ล，ย，บ，อ，ก，ว，่า，ม，ี，แต่ตัวหนู，เ，น。
ี่，ยไปวาง。
ทุกอย่างเลยตัวหนูสบายแต่ไม่ได้วางปล่อยวางตัวหนู。
เข้าใจไหมเนี่ย。
เหมือนจะเข้าใจจะค่ะเหมือนจะเข้าใจแสดงวามันยังไม่เข้าใจคือสรบแล้วก็เหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนว่าเราเราดูว่าตัวเราเป็นอะไรยังไงแล้วก็เราไม่ยังไงพยายามไปดูตัวเราเป็นยังไงอ่ะพยายามตัวเราตัวเราที่มีความพยายา。
มได้。
อะไรก็ตามถ้ามีอาการขึ้นมาแม้แต่เที่ยวนาทีเดียวแม้แต่จะมีความพยายามไปดูเนี่ยไอ้ตัวนั้นน่ะก็เป็นตัวสังขารตัวปรุงแต่งหมดปล่อยวางมันไ，ป。
ตลอดเวลา。
แต่ถ้าเดี๋ยวกลับไปหนูจะมีพยายามดูตัวหนูไอ้ตัวที่พยายามมาดูตัวหนูมันคือมันคือตัวปรแตกเราหลงไปเป็นตัวปรแตกแล้วจะกลายเป็นตัวเราไอ้ตั，ว。
ปรุงแต่ง。
ที่มาดูตัวเรา。
กลับไม่ได้วางตัวเราไปแต่กลับตัวเราไปอยู่ที่ตัวปรุงแตกที่จะมาดูตัวเราเรื่ไปเรื่อยๆนะถ้าหนูจะกลับไปพยายามไอ้ผู้ที่ม，า。
ดูตัวหนู。
ที่จะพยายามกลับไปให้เห็นตัวผู้ที่พยายามจะดูตัวหนูให้ตัวที่จะเห็นไอผู้พยายามตัวหนูมันก็เป็นตัวหนูตัวใหม่เลยไปก็。
ไม่มีทาง。
หมดเลยไอ้ไอ้ตัวนี้ไอ้ตัวนี้ที่มีกิยาขึ้นมาไม่มีใครไปยึดถือไม่มีใครไปรองรับมันไม่มีใครเลยมัน。
เข้าใจไหม。
จะกลายเป็นเอาตัวเราถอยไปเรื่อยๆไปข้างหลังเรื่อยๆ。
อาจารย์ยกมืออาจารย์บอกว่าหนูคิดปรแต่งตลอดเลย。
แต่หนูทำไมเห็นแต่หนูว่างเปล่าเนี่ยหนูว่างเปล่าตลอดเลยแต่อาจารย์บอกว่าหนูอ่ะคิดคิดปรแต่งตลอดเลย。
เนี่ยอาจารย์ไม่เชื่อดูก็ได้ว่าหนูเนี่ยไม่ได้คิดอะไรเลยว่างเปล่าเลย。
แต่เขาเขไม่หยุดเลยแต่เขาบอกว่าเขาว่างเปล่าแต่เขาไม่เห็นว่าตัวเขากำลังคิดอยู่แต่คนข้างห้องเห็นหมดเลยว่าเขากำลังคิดแต่ตัวเขาเองอ่ะเห็นแต่ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรเลยหนูไม่เคยคิดอะไรเลยทำไมอาการบอกว่าหน。
ูคิด。
ไอคนพูดไม่หยุดไม่คิดเหรอ。
พูดไม่อยู่มันคิดตลอดคนเนี่ยดูแลหนูไม่ได้คิดหนูไม่ได้คิดพูดอยู่นั่นแหละหนูมีแต่ว่าเปล่าอย่างเดียวแต่ทำไมอาจารย์ว่าหนูเนี่ยไม่ว่างหนูไม่ได้คิดอะไรเลยแต่ทำไมอาจารย์ว่าหนูคิด。
แต่คนเห็นเราคิดหมดเลยแต่เราคนเดียวเห็นเราว่า。
มันเป็นอย่างนี้ปฏิบัติธรรมเป็นอย่างนี้。
เราบอกว่าเธอหยุดเถียงอาจารย์หน่อยดิแล้วเธออยู่เฉยๆแล้วเธอเธอคิด。
แล้วก็ไม่เห็นเห็นว่าเพราะอะไรเขาไม่เขอาจารย์แต่เขาก็ถึงอยู่ข้างใน。
เราไม่ได้คิดนะไม่ได้คิดว่างแต่เขาก็เลยบอกเลยไม่รู้เขาเนี่ยเขาก็ไม่รู้ทั้งหลายเห็นว่า。
มีท่านนึงอ่ะ。
ว่ามาตั้งหลายปี。
ว่างหมดเลยไม่มีอะไรเลยมาอยู่ต่อหน้ามาอยู่เนี่ยก็ฟังทำอย่างนี้ต่อหน้ากจะแกก็กดโทรศัพท์。
โทโทถึงวันนี้โทรโทรหาคนที่สองโทรหาคนที่โทรหาคนที่สโทรทำไมเขากำลังฟังทำกันเราก็จะมาฟังทำแล้วทำไมโทรศัพท์หมดเลยอ่ะ。
บอกว่าบอกโทรมีธุระอะไรโทรถึงโทรศัพท์จะโทรไปบอกลูกศิษย์ทั้งหลายวันเนี่ยตอนนี้อยู่อาจารย์ตอนนี้อยู่อาจ，า，ร，ย，์มันไม่ใช่สาร，ะ，ส。
ำคัญอะไร。
จะว่าหลายไม่มีอะไรเลยใจแกว่างอย่างเดียวคนตั้งหลายในห้องนี้เห็นว่าแกุ้งซ่านโทรศัพท์ไม่หยุดเลยยังไงไม่เห็นว่าตัวเองโทรศัพท์อย่างนี้มันเอาตัวเองเอาไปวางอย่างอื่นแล้วก็ปล่อยวางให้มันว่างเปล่าให้ใจมันว่างเปล่าจะไม่เห็นตัวเองก็ไม่ว่างเ。
ปล่า。
เลยมีคนก็พูดว่าเนี่ยว่าผมซคนที่เขานั่งปฏิบัติธรรมเยอะพูดคำนี้นอนกหน้าผากทั้งวันทั้งคืน。
แล้วบอกว่านอนขายคิดอะไร。
ว่างขนาดนี้ทำไมมาว่า。
ภููสร้าง。
เขาว่าไปคำเดียวเลยนะเมื่อไหร่ว่าแต่เช้าเมื่อไร่อยู่ว่างอ่ะเลย。
ลุ๊ขึ้นมา。
อาจารย์ไม่เชื่ออาจารย์ดูก็ได้แม้แต่คิดอย่างนี้นะใจว่างเปล่า。
มันแยกยังไงของมันวะ。
แยกเอาความคิดไว้ในหัว。
แล้วแยกเอาใจให้มันว่างไว้ทำแบบนี้มันไม่ทำแบบนี้มันก็แบบว่ายังไงอ่ะก็หลอกลวงตัวเอง。
คิดไม่หยุดไม่เห็นตัวเองจะเอาตัวเองไปมองแต่ความว่างแต่ไม่เห็นว่าตัวเองฟุ้งซ่านอย่างนี้สุดท้ายพอจะตา，ย，ส，ต，ิ，แ，ต，ก，ตลอด，เลยพูดเลย，ไ，ม。
่ห，ยุดเลย。
ต้องเห็นตัวเองแล้วปล่อยวางตัวเองเห็นตัวเองปล่อยวางตัวเองปล่อยวางตัวเองตัวเองไปปล่อยวางอย่างอื่นอ่ะปล่อยปล่อยวางว่างหมดอ่ะแต่ตัวเองมันไม่ว่าง。
มีหลวงปู่ท่านก็เดินมาหาเราเข้ามาเลยลูกผู้แปดสิบกว่าเอาแขนมาจับเลยเราเนี่ยปล่อยวางหมดเลยว่าไม่มีอะไรที่เราไม่ปล่。
อยวางเลย。
ใจมันว่างไปหมดเลยไม่มีอะไรอีกแล้วที่เราไม่ปล่อยวาง。
หลวงปู่ยังยังไม่หมดยังปล่อยวางไม่หมด。
ไม่มีอะไรนะเราปล่อยวางหมดแล้วไม่มีอะไรที่เราไม่ปล่อยวาง。
ยังยังยังอย่างนึงดูหรือเปล่าจริงๆปลอย่างอะไรไม่ปล่อยวางยังไม่ปล่อยวางตัวเราปล่อยวาง。
ถ้าตกตะลึงเลย。
หรืออย่างเดียวที่ยังไม่ปล่อยวางยังไม่ปล่อยวางตัวเราผู้ปล่อยวางแต่เอาตัวเราไปปล่อยวางอย่างอื่นหมดแล้ว。
ถามอะไรเอาเอาขึ้นหลายมาให้หมออ่ะ。
ใช่ไหมดีขึ้นหลายมากนะ。
ก็เห็นเหมือนที่หลวงตาลแนะนำเจ้าขาเห็นตัวเองมันพยายามดิ้นรนหนี。
ต้องปล่อยวางตัวเองอีก。
วางตัวเองอีกไปวางทั้งอดีต。
ในใจ。
มันมีอะไรขึ้นก็แค่。
เห็นวามันเป็นสังขาร。
ไม่เห็นวามันจริเป็นจริงเป็นจัง。
แล้วไม่มีการพยายามกระทำเพื่อตัวเรานี้ออกจากอะไรไม่มีการพยายามกระทำเพื่อตัวเราพ้นออกจากอะไร。
เพราะการพยายามกระทำอะไรก็เห็นวามันเป็นสังขาร。
ตัวต้นของเราไม่มี。
มีแต่สังขารเฉพาะหน้านั้น。
ไม่มีการพยายามเพื่อช่วยตัวเรา。
ถ้ามีการพยายามเพื่อช่วยตัวเราหรือพยายามจะเอาตัวเราคนออกจากอะไรหลงเลยเป็นวิชาตอุปทานเพื่อตัวเรา。
มีแต่。
ทุกอย่างมีแต่สิ่งที่มันมีเป็นอย่างที่มันเป็นภายในและภายนอกก็คงอยู่อย่างนั้น。
ในร่างกายจิตใจของเรามันเป็นยังไงทุกขณะปัจจุบันเปลี่ยนแปลงเป็นยังไงก็คงเป็นอย่างที่มันเป็น。
แต่น้อยหนึ่งนิดนึงสักนิดนึงมาดูหนึ่งว่ามีตัวเราก็เสวยมีตัวเราก็ยึดมาถึงบ้านมีตัวเราก็ประหยัดให้เป็นไปอย่างไร。
หรือมีความรู้สึกว่ามีตัวเราก็ส่วนได้เสียไม่มีเลยแต่น้อยที่มีความรู้สึกว่ามีตัวเราก็มีส่วนได้เสียหรือมีการจับเพื่อตัวเราทำผลประโยชน์เพื่อตัวเราไม่มีเลยในใจเราไม่แต่น้อย。
ไม่มีมีแต่สังขารมีแต่กริยาการมันเป็นยังไงก็คงเป็นอย่างนั้นใจที่ไม่สังขารไม่คงแต่งอะไรมันเป็นยังไงก็คงเป็นอย่างนั้น。
แต่ความรู้สึกความคิดความคงแตกันที่เราหลงจริงๆแต่มนูหนึ่งว่ามีเราตัวเรามีตัวตนของเราก็ไม่มีส่วนได้เสีย。
หรือเพื่อประโยชน์ของตัวเราไม่มีเลย。
มีแต่มันเป็นอย่างนั้นนั่นเองมันเป็นเช่นนั้นนั่นเองแต่ไม่มีตัวเราเลยอยู่ในนั้นที่จะเข้าไปไปมีส่วนได้เสียเลย。
จึงไม่มีการที่ว่ามีตัวเราคับแค้น。
มีตัวเราคับแค้น。
นึกย้อนหลังผ่านมาครับแค้นไม่มี。
อดีตเป็นธรรมา。
ไม่มีการคับแค้นอะไร。
ไม่มีการ。
เสียดายอะไรในอดีตที่ผ่านมา。
ไม่มีการเสียใจ。
กับอะไรอดีตที่ผ่านมา。
อดีตเหมือนความฝันตื่นมาแล้วก็หายหมด。
ตื่นมาก็คืออะไรตื่นมาเผชิญกับความจริงในปัจจุบัน。
และปล่อยวางความจริงในปัจจุบัน。
อดีตที่ผ่านมาทั้งหมดเหมือนความฝันตื่นมาแล้วก็มารับรู้สิ่งที่เป็นจริงปล่อยวางสิ่งที่เป็นจริงในปัจจุบัน。
ไม่เสียใจ。
ไม่น้อยใจ。
ในสิ่งที่ผ่านมาไม่ครับแค้นใจในสิ่งที่ผ่านมา。
เหมือนความฝัน。
ปล่อยวางปัจจุบันอยู่กับความจริง。
ความจริงมันเป็นอย่างไรก็เป็นอย่างนั้นแหละแต่ไม่มีตัวเราก็เป็นส่วนได้เสียทำแต่หน้าที่ต่อกันที่ถูกต้อง。
แต่ไม่มีการคับแค้นอะไร。
ไม่โหยหาสิ่งใดในอนาคตแม้แต่นพพาน。
มีแต่。
ปล่อยให้ปัจจุบันมันเป็นอยู่อย่างปัจจุบัน。
เพียงจะทำหน้าที่ที่ถูกต้อง。
ที่สมบูรณ์และถูกต้องเท่านั้น。
คิดดีพูดดีทำดี。
ประกอบอาชีพชอบ。
มีหน้าที่อย่างไรน่าจะคือการประกอบอาชีพ。
มีหน้าที่อย่างไรต่อกันในทุกขณะปัจจุบัน。
หน้าที่ของภรรยาต่อสามีหน้าที่ของสามีที่มีต่อภรรยาหน้าที่ที่แม่กับพ่อมีต่อลูกหน้าที่ที่ลูกมีแต่พ่อแม่。
หน้าที่พี่มีแต่น้องน้องต่อพี่หน้าที่เจ้านายต่อลูกน้องลูกน้องต่อเจ้านาย。
หน้าที่ที่เป็นเพื่อนร่วมโลกร่วมการเวียนว่ายตายเกิดในทุกสรรพสัตว์ทั้งหลายต้องเป็นผู้มีเมตตาต่อกันมีความรักมีความเมตตาต่อกันไม่เบีย，ด。
เบียนกัน。
อันนี้เป็นหน้าที่ที่สมบูรณ์และถูกต้องเป็นธรรม。
นี่คือการประกอบอาชีพชอบ。
คิดดีพูดดีทำดีทำหน้าที่ที่ถูกต้องต่อกัน。
เพนชอบ。
มีสติชอบมีสมาธิชอบ。
ทุกขณะปัจจุบัน。
อดีตเป็นความขวัญ。
จงตื่นมารับรู้อยู่กับปัจจุบันทุกอย่างตามความเป็นจริงทำหน้าที่ทุกหน้าที่ที่ถูกต้องโดยชอบธรรม。
ไม่โหยหาอนาคต。
ไม่หหาความสุขหรือปนพานในอนาคต。
มีแต่ปล่อยวาง。
ในปัจจุบัน。
ห่อยวางทุกอย่าง。
ไม่มีตัวเราไม่มีตัวตนของเราสักน้อยหนึ่งนิดนึงปรูหนึ่งที่จะเข้าไปมีส่วนได้เสียเลยไม่มีความรู้สึกก็มีตัวเราเลยในนั้นมีแต่สังขารปรุงแต่งอาการปรุงแต่ง。
ที่ปรากฏขึ้นมาแล้วก็ดับไปปรากฏขึ้นมาแล้วก็ดับไปเปลี่ยนแปลงไปของเขาอย่างนั้น。
ไม่มีตัวเราไปเป็นผู้เป็นไม่มีตัวเราไปเป็นผู้เป็นอย่างนั้นเป็นอังคาร。
ให้ความรู้สึกว่าตัวเราเป็นผู้เป็นอย่างนั้นให้เห็นวามันเป็นสังขารเป็นความปรแต่ง。
ไม่มีใครไปลงยึดบ้านถือบ้านจริงๆอย่างว่าตัวเราเป็นผู้เป็นอย่างนั้น。
ด้วยการปฏิบัติแค่นี้้แหละ。
ก็จะไม่มีความรู้สึกว่ามีตัวเราเป็นตัวเป็นตนในปัจจุบันไม่มีตัวเราในปัจจุบันไม่มีตัวเราในโลกหน้าในโลกท่，า，ม，กลางไม่มีตัว，เ，ร。
าในอนาคต。
หมดสิ้นความเป็นตัวเราตั้งแต่ปัจจุบันนี้เป็นต้นไป。
เธอจะพ้น。
จักกเลสเธอจะสิ้นกเลสเมื่อไม่มีตัวเราก็ไม่มีส่วนได้เสียสิ่งใดเธอจะสิ้นกเลสจะพ้นทุกข์ในปัจจุบัน。
จะนพพาน。
ระยะฟังจบ。
ปล่อยวางหมดสิ้น。
ไม่มีตัวเราก็ยึดมั่นถือบ้านสิ่งใด。
รับรู้ทุกอย่างตามความเป็นจริงอย่างที่มันเป็นเช่นนั้นเองในทุกขนาดปัจจุบันก็บรรผ่านทันที。
ก็นับจากนี้ไปก็ต้องงทำหน้าที่โดยชอบธรรม。
ที่สมควรแก่ทำ。
พุทธเจ้าได้ตัดไว้หมดแล้ว。
ทุกคนมีหน้าที่ที่จะต้องทำหน้าที่โดยชอบธรรมอย่างไร。
ที่ตั้งว่า。
เธอหลับมานานมากแล้ว。
ขึ้นหลงมานานมากแล้ว。
จงตื่นจากความหลงเธอ。
จงทำหน้าที่โดยสมบูรณ์。
โดยชอบอบธรรม。
ที่เพิ่งกระทำต่อกัน。
แต่ไม่ยึดถือ。
การเกิดมาอยู่ด้วยกันพบกัน。
มาอยู่ด้วยกัน。
ไม่มีเหตุอะไรบังเอิญในโลกรว้วนแต่มีเหตุที่ต้องมา。
มีกรรมมาร่วมกัน。
การทำหน้าที่ต่อการที่ดีที่ถูกต้องหรือชอบธรรมนั้นก็เรียกว่ามาชดใช้กรรมต่อกัน。
จบสิ้นไปเป็นครั้งสุดท้าย。
หากไม่โกรธแค้นเขาไปแข้นเครื่องเขาค้างคา。
เจ็บใจไว้ในใจมันก็จะคงกรรมกงเกวียนหมุนเวียนวนต่อไปไม่มีที่จบสิ้น。
ไม่ว่าเขาจะดีหรือไม่ดีอย่างไร。
ก็มาเพื่อชดใช้กรรกันเป็นชาติสุดท้าย。
เข้าใจนะมีอะไรถามมาก。
สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นสังขารดูๆมันไปกายก็ทำหน้าที่ไปแล้วก็ดูเอาถูกต้องไหมคะ。
ไม่ต้องมีตัวเราไปดูนะจะไปวางสังขารที่เกิดขึ้นมาทั้งหมดในทุกขณะกิจปัจจุบันในใจแต่ไม่มีตัวเราไปดูแต่ไปวางมันเป็นเช่นนั้นเองมันเป็นของมันเช่นนั้นเอง。
ถามอะไร。
จะดูสิใน。
อยู่กันในโลก。
หลวงตาไม่มา。
ทุกคนก็โลดแล่นไปตามโลก。
จะเป็นยังไงอ่ะโลกมันก็。
สุกๆดิบๆ。
ความสงบใจแม้แต่น้อยหนึ่งนิดนึงก็แทบจะไม่มีเลย。
มีแต่ความเยอะสุขเดี๋ยวทุกข์เดี๋ยวสุขเดี๋ยว。
หาความสงบใจจากเลสไม่มี。
หลวงตามาทีนึง。
ก็ยังพอมีเวลาที่สักหน่อยนึงที่จะสงบจากกเลส。
ฉันเคยเป็นแม่ทีเนี่ยตลอดชีวิตท่านชั่วกลับชั่วกัน。
ถ้าเกิดมาจนถึงอายุขนาดนี้ถ้ายังไม่เคยเจอความสงบเงียบความสงัด。
ทั้งชีวิตยังอาจจะไม่เคยเจอเลยทั้งชีวิต。
แต่ไม่ใช่ว่าทั้งชีวิตในชาตินี้นานชักลับชั่วการที่ท่านเกิดเป็นสัตในเป็นการมนุษย์และ。
ที่ท่านไม่เคยเจอมันเลย。
ความเงียบความสงบความสงัดในใจของท่านที่เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ。
ทั้งชีวิตของท่านชั่วกลับชั่วกันบางทีไม่เคยได้เจอมันเลย。
ถ้าหากว่าท่านเคยเจอมัน。
เคยได้อยู่กับมัน。
บางทีท่าน。
อาจจะพ้นทุกข์。
สิการเรียนนว่าตายเกิดไปนานแล้ว。
ดังนั้นแทจะเชื่อได้เลยว่า。
บางทีทั้งชีวิตของท่านชั่วกับช่วยกันอาจจะไม่เคยเจอมาเลย。
ฉันมีแต่สุขๆดิบสุขดิบๆ。
แต่ความเงียบ。
ความสงบความสงัด。
ในใจของท่านที่เปรียบเสมือนกับเป็นความเงียบความสงบความสงบไปทั้งโลกกับธาส。
ความเงียบความสงบความสะกัดไปทั้งธรรมชาติจักรวาล。
ต้องภายในและภายนอกเป็นหนึ่งเดียวกัน。
ชื่อว่าชักลับชั่วกันที่ท่านเปลี่ยว่ายตายเกิดมา。
จะถึงในชาตินี้ท่านไม่เคยเจอมาเลยไม่เคยได้พบมัน。
ชีวิตของเรามีแต่ความวุ่นวายวุ่นวายและวุ่นวาย。
อยู่ในโลกก็วุ่นวายวุ่นวายวุ่นวายแต่ทางโลก。
มีความรักใคร่ผูก。
ห่วงใยกังวล。
เพื่อฤปฏิบัติธรรมก็มีแต่วุ่นวายวุ่นวายวุ่นวายกูจะเอากูจะเอากูจะเอา。
หนีโลกมหาธรรมแต่มหาธรรมก็มีแต่วุ่นวายวุ่นวายวุ่นวายที่จะเอาจะเอา。
จะเอาความสุข。
จากความสงบ。
เจลิดเอาเดชเอาอภญญาเอาชานเอาสมบัตร。
จะเอากายเบาใจเบา。
จะเอาใจที่โปร่งโลก่งเบาสบาย。
เจ้าโสดาบาลเจเอาสกิดตาคามีจะเอาอนาคามีจะเอาอรหาร。
กูจะเอากูจะเอากูจะเอา。
ที่สุดแล้วอยู่ในโลกก็ทุกข์ก็ทุกขเพราะกูจะเอากูจะเอาเนี่ย。
พฤปฏิบัติธรรมก็มีตัวเรา。
หรือตัวกูจะเอากูจะเอา。
เอาใจที่โปร่งโลกเบาสบายใจเบาใจเบา。
จะเอาใจที่เป็นสุขทุกไม่มี。
จหนพพาน。
สุดท้าย。
ไม่ได้สิ้น。
ตัวตนสิ้นตัวเราสิ้นตัวกูกูจะเอาเลย。
ความทุกข์。
อยู่ตรงนี้นะ。
พบชาติเวียนวนที่ให้เป็นทุกข์ก็อยู่ตรงนีเนี่ยคือมีตัวเราหรือมีตัวกูที่จะเอาจะเอาจะเอานี่แหละนะ。
อยู่ในโลกก็มีตัวกูจะเอาจะเอาจะเอาจะเอาน่าจะเอานี่。
อยากให้เป็นอย่างนั้นอยากให้เป็นอย่างนี้ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นไม่อยากให้เป็นอย่างนี้。
มีตัวกูจะเอาจะเอามาปฏิบัติธรรมก็มีตัวกูจะเอาจะเอา。
สิ้นความรู้สึกว่ามีตัวกูมีตัวเรามีตัวตนของเราในใจเรากันนั่นแหละ。
แม้แต่สังขารกันห้ามันมีอยู่แต่ในใจไม่มีความรู้สึกว่ามีเราตัวเราหรือตัวตนของเราแม้แต่น้อยหนึ่งนิดนึงประมนูญหนึ่。
งก็ไม่มี。
นั่นแหละ。
ท่านจะสิ้นเกเดตและพ้นทุกข์ตั้งแต่ปัจจุบันนี้เป็นต้นไปจะไม่มีตัวตนของเธอในปัจจุบันนี้ไม่มีตัวตนของเธอในโลกหน้า。
ในโลกไหนทั้งหมด。
เธอจะพทุกข์อย่างถาวร。
swithคัที่สำคัญที่สุดที่ท่านต้องหาให้เจอคือตัวนี้ตัวเดียวเมใหญ่ตัวนี้ตัวเดียวคือตัวกูหรือตัวเรานี่เองกูจะเอากูจะเอา。
พูดแต่อยากกรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็นอยากบรรลุธรรม。
วิเอาตรงตัวเรานี่แหละในใจของเรา。
ว่ามันมีเรามีตัวเรามีตัวตนของเราในใจของเรา。
ถ้าท่านในใจของท่านเห็นว่าทุกอย่างมันเป็นแต่สังขารที่ปรุงแต่งขึ้นมาจากความไม่มีแล้วก็เกิดขึ้นมาแล้วก็แล้วก็ดับกลับค，ื，น，ไปสู่ความไม่，ม。
ีดังเดิม。
ไม่ว่าจะเป็นรูปลดกลิ่นเสียงสัมผัส。
หรือทำอารมณ์ใดๆในโลกนี้รวมทั้งร่างกายจิตใจของเราทั้งหมดการเรียกว่าผ่าหน้านั้น。
วันนี้ก็ไม่มี。
มีแล้วดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี。
ตัวตนของเราที่เที่ียงแพ้แน่นอนอยู่จริงๆไม่มีเลย。
ร่างกายของเราที่เป็นอยู่มานั่งฟังตามลงตานี้ก็เป็นอยู่ชั่วคราว。
ที่สุดก็เสื่อมไปแก่ไปแล้วก็ตายแตกดับผู้พังสลายไปหมดสิ้น。
ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ความจำได้ไหมรู้ว่าคนนั้นคนนี้เป็นใครตัวเราเป็นใครก็ดับหมดสิ้น。
มันจะเป็นเพียงแค่。
มีอยู่อย่างสมมุติไม่ใช่เป็นตัวตนจริงๆอย่างจัง。
ในใจเราเห็นความจริงอย่างนี้。
เราก็ปล่อยวางให้สังขาร。
มันเกิดเกิดดับๆทำหน้าที่มันไปอย่างสมบูรณ์และถูกต้อง。
แต่ในใจเราได้ไม่ได้มีความรู้สึกถือทุกอย่างเป็นจริงจจังว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนของเราจริงๆเลย。
เมื่อสิ้นความรู้สึกว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนของเราในใจเราเท่านั้นแหละ。
ทุกอย่างในโลกนี้มันมีอยู่。
แต่มันไม่มี。
ใครไปยึดถือมาเลย。
ในโลกนี้ไม่วามันจะเป็นยังไงก็ตามจะมีอาการที่ถูกใจไม่ถูกใจก็ตามจะมีจิตที่เป็นกุศลและกุศลไรก็ตาม。
จะถูกใจไม่ถูกใจก็ตามแล้วก็คงเป็นสิ่งที่ถูกใจไม่ถูกใจกันแต่ไม่มีใครเข้าไปยึดถือเป็นจริงเป็นจัง。
เพราะความเป็นตัวตนของผู้จะถือซะแล้วตัวตนของผู้จะถือไม่มีอยู่ในใจซะแล้ว。
มันก็เลยปล่อยทุกอย่างเลยมันเป็นอย่างที่มันเป็นมันขาดไปสิ่งเดียวเท่านั้นเองคือขาดความรู้สึกว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนของเราที่จะเข้าไปรองรับหรือเข้าไปเสวยหรือเข้าไปยึดมั่นหรือบ้านแค่นั้。
นเอง。
แค่นั้นจริงๆ。
เหมือนกับท่านเจอสวิตช์หรือคัดเอา์ใหญ่ตรงนี้ทีเดียวดับหมดเลยเลสทุกสาขาดับหมด。
การเวียนว่ายตายเกิดทั้งหมดทุกพบทุกชาติที่เป็นมาชั่วกับเจ้ากันดับหมดเลย。
ท่านต้องสับคัเอาตรงนี้ให้ขาดสนิท。
ปัญหามันไม่เจอทำตรงนู้นบ้างทำตรงนี้บ้างปฏิบัตินบ้างปฏิบัติอย่างนี้บ้าง。
กเลสที่เป็นกระแสไฟฟ้าจริงๆมันก็ไม่ดับ。
เพราะท่านไม่ได้สกันเอามันไม่สเมใหญ่มัน。
ในใจของเรายังมีเรามีตัวเรามีตัวตนของเรามันก็จะมียึดถือทั้งตัวเราทั้งเอาตัวเราไปยึดถือคนอื่นสิ่งอื่นอยู่ตลอดเวลาให้，เ。
ป็นทุกข์。
ยึดทั้งอดีตที่ผ่านมา。
ยึดทั้งปัจจุบันยึดทั้งในอนาคต。
ที่ยึดอดีตได้ยึดปัจจุบันได้ยึดในอนาคตได้ก็เพราะความรู้สึกก็มีเรามีตัวเราก็มีส่วนได้เสียเอง。
เราตัวเราตัวตนของเราก็ไม่มีส่วนได้เสียสิ่งใดๆในอดีตในปัจจุบันในอนาคต。
วิชาก็ดับหมดเลยวิชานี่แหละความหลง。
ยึดถือภายในใจของเราว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนของเรา。
วิชาเป็นปัจจัยให้เกิดสังขารคือความปรแต่งเกิดขึ้นมาได้สังขารเป็นปัจจัยให้เกิดวิญญาณตั้งแต่วิญญาณแรกเรียกว่าปฏิสน。
ธิวิญญาณ。
วิญญาณเป็นปัจจัยเกิดน้ำรูปปน้ำรูปคือขัน์ห้าน้ำรูปเป็นปัจจัยเกิดสลายนะคือตาหูจมูกลกายใจยนะเป็นปัจจัยเกิดภาษะในการเห็นการได้ยินการได้กินการรู้รสการรู้สัมผัส。
การรู้อาการทางใจ。
ภาษาเป็นปัจจัยเกิดเวทนาเพราะมีภาษาจึงมีเวทนาที่ว่าอันไหนถูกใจขนาดจิตที่ไปกระทบเล่นไกใจถูกใจก็จะเป็นทุกข์เวทนาไม่ถูกใจก็เป็นทุกข์เวทนาไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจก็เป็นอาทุกกรรมสุขเวทนาขา。
เ。
วทนา。
เพราะความไม่รู้ความหลงสิ่งใดถูกใจโหยหาอยากได้อยากเอาอยากเป็น。
เพราะความไม่รู้เมื่อสิ่งใดไม่ถูกใจก็ดิ้นรนผักใสโกรธเกลียดอิจฉาหรือสยาไม่พอใจตำหนิติดเตียนนินทาว่าร้ายอาฆาตพยาบาท，ถ。
ูกใจเจ็บ。
คับแค้นใจ。
สิ่งใดถูกใจ。
กระทบต่างๆลไกใจทุกขณะปัจจุบันถูกใจหวยหาไว้ยึดถือไว้สิ่งใดไม่ถูกใจ。
อยากทำลายอยากด่าว่า。
ดิ้นรนผักใส。
และติดลติดช้างติดบวกติดลบติดลติดทางติดบวกติดลบอยู่ตลอดเวลาเพราะความไม่รู้。
ว่าไม่รู้นี่เองจึงเป็นต้นเหตุของตญความดิ้นรนทะยานอยากสิ่งใดถูกใจอยากได้อยากเอาอยากเป็น。
สิ่งใดไม่ถูกใจ。
ก็ไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้นไม่อยากให้มันเป็นอย่างนี้มันเป็นอย่างนี้。
ไม่อยากให้มันเป็นอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนั้นไม่อยากให้แกไม่อยากให้เจ็บไม่อยากให้ตาย。
ไม่อยากให้คนรักต้องพัดหน้าจากกัน。
ไม่อยากพักๆไม่อยากจาก。
ไม่อยากแตกดับทำร้าย。
อยากให้สมหวังทุกอย่างไม่ให้ไม่ให้มีความผิดหวังอยากให้สมปรารถนาทุกอย่างไม่ให้。
ไม่สมปรารถนาเลย。
อยากให้ประสบกับสิ่งที่เป็นที่รักที่พอใจตลอดเวลาไม่อยากให้ประสบกับสิ่งที่ไม่เป็นที่รักที่พอใจเลย。
อยากให้มีแต่ความสุขโปร่งโลกเบาสบายไม่อยากให้ทุกข์เหี่ยวแห้งใจไม่สบายใจเลย。
สิ่งใดที่ชอบใจอยากได้อยากเอาอยากเอาไว้อยากให้เป็นเช่นนั้น。
สิ่งใดไม่ชอบใจก็ดีหลขาดใสไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น。
เพราะความรู้เข้าไม่ถึงการณ์เพราะความไม่รู้เรียกว่าวิชาเนี่ยจึงมีความดิ้นรนทะยานอยากทุกขณะที่มีการสถานที่กระทบต่างประเทศไกใจเกิดเป็นปัญหาเรียกว่าดิ้นลนทะยานอย่างเจ็ใจมันดิ้นลนชอบใจมากเลยที่เขาแปลว่าปัญหาคือความความดิ้นนดินตัวเดียวกันเราเห็นว่าบรร。
ทุกนหรือยังทะยานอีก。
ดิ้นรนทยาน。
มันดิ้นรนแบบทะยานเลยแล้วก็อยากดิ้นรนทะยานอยาก。
มันจะเป็นทุกข์จริงๆ。
เล่นดิ้นยานอยากกับอะไรเลิก。
ยานอยากกับสิ่งที่เราอุปทานไว้คือความยึดมั่นถือมั่นไว้ในใจเรา。
ถ้าถูกใจ。
ก็อยากได้อยากเอาอยากให้เป็นเช่นนั้น。
ถ้าไม่ถูกใจ。
ใส。
ไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น。
มันเลยเกิดพบสร้างพบสร้างชาติขึ้นมาในใจทุกขณะที่ถูกใจไม่ถูกใจที่ดินลทะยานอย่าง。
สร้างพบสร้างชาติไว้ในใจซับซ้อนมากที่เตรียมที่จะไปเกิดกับสิ่งนั้นทั้งที่ถูกใจและไม่ถูกใจที่ยึดถือไว้。
พบชาติที่สร้างไว้นี่แหละนะ。
มันจะเป็นทุกข์เป็นทุกข์เป็นทุกข์เพื่อความยึดถือนี่แหละทุกข์ในปัจจุบันในทุกขณะปฏิบัติได้พอไปแล้วจึงเกินไปเป็นทุกข์ในพบชาติต่อๆไปอีกที่จะสิ้นไม่ได้。
เมื่อไหร่เอาวิชาดับ。
ความรู้สึกว่ามีเรามีตัวตนมีตัวเรามีตัวตนเพราะเราจริงๆในใจเราดับไป。
ในใจไม่รู้สึกว่าเนี่ยร่างกายจิตใจที่เป็นเราเป็นตัวตัวเราตัวตนของเราอยู่จริงๆเพียงแค่สมมุติปรุงแต่งอยู่ชั่วคราวตัวตนของเราจริงๆไม่มีเลยมีแต่ความปรุงแต่งปรุงแต่งปรุงแต่งเท่านั้นเอง。
ใจสิ้นความหลงยึดถือความปรุงแต่งได้ทั้งหมดว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราไม่มีตัวเราเข้าไปยึดถือ，ม，ี，ส，่，ว，นได้เสียสิ่งใ，ด，ว，ิช。
าก็ดับ。
ดับสังขารประดับสังขารดับวิญญาณดับวิญญาณดับ。
ขันห้าเนี่ย。
อะไรยน้ำลูกประดับน้ำลูกดับ。
สยนะไกใจกระดับ。
ชนะดับภาะดับ。
ภาษาดับเวทนาดับเวทนาปัญหาดับปัญหาดับอุปทานความยึดมั่นหรือบ้านระดับ。
อุปทานดับพบก็เลยดับชาติก็เลยดับการเกิดใหม่อีกไม่มีชนะเมื่อไม่เกิดก็ไม่ตายไม่แตกไม่ดับ。
ความทุกข์ทั้งหมดก็ดับพร้อมเพราะวิชาดับตัวเดียว。
ที่เรามาเป้าปฏิบัติมาเรียนรู้มาฟังธรรมกันเข้าสำนักนั้นออกสำนักนี้ก็เพื่อดับตรงนี้ดับเมนตรงนี้แหละ。
ดับความเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราไม่ใช่ว่าไปปฏิบัติพไม่มันใจมันป่งโล่งเบาสบาย。
ยึดถือนั้นยึดถือนี่เรามาปฏิบัติเพิ่มสิ้นความยึดมั่นถือมั่น。
ก็แค่นั้นเอง。
แค่นี้จริงๆ。
ธรรมะไม่ได้ซับซ้อนไม่ได้ยุ่งยากอะไร。
พระพุทธเจ้าก็ตรัสรู้นี่แหละ。
รัสรู้ในปฏิจาวาที่ลูกค้าพูดเนี่ย。
เที่ยวสิ่งนี้。
พระองค์ก็เมตตานำมา。
แนะบอกพวกเราจนถึงวาระสุดท้าย。
ผ่านมายังพระยสงครามยังพ่อแม่ครูบาอาจารย์ผ่านมายังหลวงตา。
แล้วก็ผ่านมายังพวกท่านทั้งหลาย。
จน้อมนนำมันไปพิจารณาให้หลแก่ใจแล้วปล่อยวางความหลงยึดมั่นถือมั่น。
หลวงว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนเราเข้าไปมีส่วนได้เสในสิ่งใดทั้งหมดท่านก็จะพ้นทุกอย่างถาวร。
คนทุกทั้งในปัจจุบันและคนทุกอย่างเป็นอมตะเรียกว่าคนทุกอย่างเป็นอมตะ。
ความคน้นทุกข์นี่แหละเขาเรียกว่าเป็นสุขอย่างยิ่งไม่ใช่ว่าเป็นความสุขอย่างที่ไปได้อะไรเหมือนชาวโลกหรือว่าเป็นเศษอะไรที่ว่าใจเป็นสุขโปร่งโลกเบาสบายเหมือนชาวโลกอย่างนั้น。
แต่เป็นสุขอย่างยิ่งเพราะคนจัดทุกข์โดยถาวรสิ้นเชิงเป็นนพภานังปมังสุครั้ง。
นพพานเป็นสุขอย่างยิ่ง。
นพพานนังปามังศูนย์ยางนพพาน。
ว่างเปล่าว่างเปล่าจริงๆว่างเปล่าจับตัวตนว่างเปล่าจากเราตัวเราตัวตนของเราไปยึดถือสิ่งใดให้เป็นทุกข์อีกต่อไป。
เมื่อพ้นทุกข์ไม่มีตัวหรอกก็ยึสิ่งใดไม่เข้าไปส่วนได้เสียสิ่งใดให้เป็นทุกข์。
นั่นจึงเรียกว่านนังปมังสุขังนพพานจึงเป็นสุขอย่างยิ่ง。
หรือพ้นทุกอย่างเป็นอมตะ。
อยู่ที่ท่านแล้วทั้งหมด。
นรกสวรรค์นพพานเลือกเองได้。
อยู่ที่ท่าน。
นรกสวรรค์นพพาน。
เลือกเองได้。
เลือกเอานะ。
ขอให้ทุกท่านพ้นทุกข์จงพ้นทุกข์จงมีปัญญารู้แจ้งในธรรมพ้นจากทุกข์พ้นจากความยบ้านถึงบ้านโดยถาวรสิ้นเ，ช，ิ，ง，ต，ั，้，ง，แ，ต，่บ，ั，ด，นี้เป็นต้，น，ไ。
ปด，้วยเธอ。