(一位信徒提问) 或者说……曾经和隆塔一起，隆塔说……还是“知者”和“被知者”混合在一起。现在努力修习正念和禅定，已经达到一定程度，可以稍微分辨五蕴，有时能看见，有时看不见，有时它们合成为“我”，有时能分开，但还是觉得它们都是“我”，还是有痛苦，还是认为一切都是“我”，还有很多自我。希望隆塔慈悲开示。

(隆塔回答) 我们的问题在于还不明白，用“我”去努力寻找脱离痛苦的方法，说了很多，从很多方面来说，努力寻找，想用“我”去脱离……这种寻找变成了“我”的思考和感受，变成了真正的自我。然后我们认为这个“我”困在思想和情绪里，感觉“我”被困在痛苦中，这就好像在自己内心创造了一种感觉，感觉有一个“我”，并且感觉自己很痛苦，像被囚禁在警察局的牢房里。

问问我们自己的内心，其实根本没有“心”这个东西。“心”不存在，它什么都不是，甚至连“心”这个概念都没有。宇宙的本质就是如此。但是，一旦我们创造出内心有“我”的感觉，而且这个“我”是真实存在的，然后这个“我”又被囚禁，这个“我”很痛苦，于是就被囚禁在痛苦中。这种痛苦是我们自己创造出来，然后把“我”囚禁在其中。实际上，内心是空无的。所有这些都是外在的现象。但是，一旦我们创造了这种感觉，就好像…… “我”并不在我们的内心，而实际上，根本没有“我”。我曾经在医院教过很多医生，我说，那些说自己很痛苦的人，因为他们的丈夫在心里，非常痛苦，丈夫总是在心里，无法摆脱。他们把丈夫放在心里。另一个人，把妻子放在心里。还有人，把孩子放在心里，非常痛苦。

（隆塔对医生说）先别急着做手术。如果有人说丈夫在心里，就把丈夫从心里取出来；如果有人说妻子在心里，就把妻子从心里取出来；如果有人说孩子在心里，就把孩子从心里取出来，会有这样的手术吗？让医生去做手术，把他们从心里取出来。这样心里就不会有丈夫、妻子或孩子，也就不用听法了，也不用再有妻子来烦心了。把孩子取出来，让医生做手术！真的会这样做吗？不会的。一旦从心里取出来，痛苦就消失了。根本没有这些东西。我们以为……如果真的要带他们走，那只是因为迷惑于幻象，迷惑于思想和记忆。如果大脑受到损伤，就会完全记不住，即使丈夫站在床边，妻子站在床边，孩子站在床边，也记不住他们是谁，因为大脑受到了损伤，记不住他们是谁，也就没有痛苦了。而那些记得住的人，因为执着于记忆，所以才痛苦。

实际上，心里什么都没有。我们因为记忆而痛苦，因为大脑受到损伤，记不住了，所以才痛苦。如果得了阿尔茨海默症，就记不住了，吃了饭也说没吃，记不住谁是谁。母亲不会因为孩子而痛苦，但是孩子会因为母亲而痛苦。有一个人问我，她是最受母亲宠爱的小女儿，特意从国外赶回来照顾母亲，结果母亲已经得了阿尔茨海默症，认不出她是谁，还把她当佣人一样使唤。她很伤心，因为母亲认不出她。母亲不因为她而痛苦，但是她却因为母亲而痛苦。她来问我这个问题。想想看，记不住谁是谁的人，不会痛苦。母亲不因为女儿而痛苦，还把她当佣人一样使唤。但是女儿却很伤心。如果两个人的大脑都受到损伤，都记不住了，也就不会有什么伤心了。

我们现在之所以痛苦，是因为我们的大脑还记得，我们的大脑还没有受到损伤，还没有得阿尔茨海默症，还记得我们是谁，还记得什么是我们的。我们因为记忆而痛苦，因为记忆是不真实的。如果大脑受到了损伤，记忆就会消失，思想和情绪也无法产生，因为记不住了，所以也就不会痛苦。这并不是真相，只是记忆。因为大脑受到了损伤，无法记住任何东西，也无法产生任何情绪。我们认为记忆是真实的，所以才痛苦。然后就坐在那里，把孩子放在心里，把丈夫放在心里，把妻子放在心里，然后对医生说，帮我把他们从心里取出来，这样我才能摆脱痛苦。哪里有这样的事呢？如果真的有，那就好了。但实际上没有。我们因为记忆而痛苦。而真相是，心里什么都没有，甚至连“心”这个概念都没有。“心”不存在。我们因为思想和记忆而痛苦，用记忆来思考和创造情绪，却没有意识到我们是在用记忆来思考和创造情绪。记忆是不稳定的，随时可能消失。我以前的学生，和隆塔一起上学的，一个跳起来头球攻门，另一个凌空抽射，结果踢中了太阳穴，当场倒地，完全记不住自己是谁。

记忆是不稳定的。大脑受到损伤，记忆就会消失，然后就会死亡。大脑腐烂，记忆就会完全消失。没有什么是不变的。色身是不变的，记忆是不变的，大脑也是不变的。一会儿记住这件事，一会儿记住那件事，一会儿记住另一件事，然后我们又重新记住，又产生新的痛苦。只要记住，就会产生新的痛苦。所以，不要记住任何东西。但是我们做不到。我们会记住这件事，会记住那件事，我们会记住所有的事情。不可能只记住一件事，而把其他所有的事情都忘记。所有的事情都是有生有灭的，记忆也是如此。新的记忆会产生，然后又被拿来创造新的情绪。记忆不是固定不变的，不是永久的。没有什么可以阻挡。如果我们想记住新的东西，就必须把旧的记忆抹去。必须只记住一件事，并且永远记住，不能记住其他任何事情。如果有人这样做了，那么当他与人交谈时，他就无法记住这个人是谁。所以，记忆总是不断更新的，总有新的记忆产生。记忆实际上是不存在的。心中没有“心”，只有不稳定的身体。身体会衰老，会生病，会死亡，会腐烂。而受、想、行、识，也是不稳定的。一旦身体腐烂，一切记忆都会消失。感受也会消失，死亡之后，再无感受。记忆也会消失，因为记不住了。思想也无法产生，因为记忆已经消失。感知也无法产生，因为接受信息的通道——眼、耳、鼻、舌、身、意——已经腐烂。感知没有入口，所以感知也会消失。所有感觉、记忆和情绪都会消失。

我们因为不明白这一点，所以才会把一切都当真，才会执着。实际上，我们所看到的一切，没有一样是真的。你所相信的事物，没有一件是真实的，没有一样是真实存在的。去寻找吧，实际上什么都没有。我们说心里有丈夫，如果想把丈夫从心里取出来，那是不可能的。我们说心里有妻子，如果想把妻子从心里取出来，那是不可能的。我们说心里有孩子，如果想把孩子从心里取出来，那是不可能的。同样，如果我们感觉“我”在心里，实际上，心中也没有“我”。心中甚至没有“心”这个概念。所以，我们永远也找不到它。我们能找到的只有血肉组成的心脏，但那只是一个器官。如果真的要寻找“心”，我们永远也找不到。医生们做过无数次手术，也没有人找到过“心”，他们只找到血肉组成的心脏。而我们所说的“心”，实际上只是思想。它是一种自然现象，一种空虚的状态，没有自我，没有身份，没有人找到过它。这就是自然的本质。它没有任何东西，没有执着，什么都没有。在当下，内心是空无的，因为根本没有“心”的存在。我们的父母师长，那些开悟的大师们，他们的内心什么都没有。虽然他们在接待客人、教导学生、正常交谈，但是如果你去观察他们的内心，你会发现那里什么都没有。他们的内心没有“心”的存在，什么都没有。如果他们没有创造一个自我，没有在心里创造一个自我，然后又用这个自我去执着那些被放在心里的事物，那么当你观察他们的内心时，你会发现那里什么都没有，没有他们所执着的东西。但是，我们创造了一个自我，把这个自我放在心里，然后又用这个自我去执着某些事物，当我们观察内心时，就会发现那些被执着的事物，那些思想和情绪。但是，大师们能够如常地生活，因为他们没有创造一个自我，所以他们的内心什么都没有。

但是，如果我们这样说了，很多人会误解，会试图在心里创造一种空虚的感觉，创造一种内心空无的感觉，然后又会觉得内心并不空虚。如果你刻意去创造，它怎么会空虚呢？我们需要的不是摆脱所有的情绪和思想，而是要摆脱虚假的、欺骗性的事物。实际上什么都没有，只有真相。而真相就是，什么都没有。在思考之前，什么都没有。然后思考产生了，最终又会回归到什么都没有的状态。情绪也是如此，有情绪，然后没有情绪，情绪来了又消失，最终回归到什么都没有的状态。没有情绪，没有感觉，没有东西是真正存在的。好好观察吧！不是让你看到空无，而是让你看到思想在空无中产生和消失，情绪在空无中产生和消失。不是“我”看到了空无，那样就还有一个“我”的存在。而是要看到，感觉中那个“我”，只是从空无中产生的虚假之物，最终又会消失，回归到空无。感觉中那个“我”，只是一种虚假的创造。但是，当我们和朋友聊天时，感觉中那个“我”又消失了。当我们睡着时，感觉中那个“我”也消失了。但是，当我们醒来时，我们又觉得“我”存在了，然后又觉得那是我们的丈夫，那是我们的孩子，然后又把过去和未来都拉扯进来，一切都变得混乱不堪。但是，当我们睡着时，虚假的“我”以及“这是我的”这种想法，都不存在。好好观察吧！当我们睡着时，什么都没有。没有“我”，没有丈夫，没有妻子，也没有痛苦。

你在修行中感到痛苦，是因为你在压抑和掩盖痛苦，试图创造一种平静、寂静、广阔的感觉，阻止自己去感受痛苦。这种修行是不正确的。这种修行是虚假的。我见过太多这样的修行了。每个人都在创造，创造，再创造，欺骗自己。你能欺骗别人，但是你无法欺骗觉悟者。你无法欺骗佛陀。我们假装自己没有自我，却害怕死亡，害怕住院，害怕一切。我们当面撒谎，掩盖自己真实的想法。我们看到太多真实的和虚假的事物了。那些不真实的修行，和真实的修行，我们都见过太多了。因为我们的父母师长，我们和他们在一起生活了那么久，他们的内心什么都没有。他们还能有什么呢？我们想用“我”来消除“我”，但这是不可能的。根本没有什么可以消除的，这就是真相。这真相太难以理解，难以表达。这个不正确的观念，这种寻找，是错误的。这都是虚假的，不真实的。这种沉默，这种寂静，都是虚假的。你无法思考，无法表达。它只是表面上的平静。

一切都是假的，什么都没有。看看那些人，他们一直在创造、创造、创造。如果不创造，他们就感觉不舒服。他们还在哭泣。谁让我们痛苦？谁让我们感到悲伤？隆塔只是让我们看到了真实的真相。你已经哭泣了很久，现在可以停止哭泣了。坐在那里，改变你的想法。你的痛苦是你自己创造出来的。没有人能夺走你的快乐。解脱的道路不在寺庙，不在商店，不在大师，不在任何人。大师只是告诉你道路。解脱的道路不在寺庙，不在禅修中心，不在任何大师，甚至不在佛陀那里。他们只是告诉你。而你必须自己去理解。只有理解了，你才能解脱。如果你只是坐在那里压抑你的情绪，那是不够的。如果你不理解，只是坐在那里强迫自己平静下来，压抑痛苦，你的内心只会变得更加黑暗。如果你不相信，可以自己去看看。那些压抑自己情绪的人，他们的内心是多么的黑暗。他们每天坐在那里五六个小时，甚至更多，但他们的修行是错误的。当他们来找我们时，我们告诉他们，他们的修行是错误的，他们无法接受，他们会大喊大叫。那些人后来怎么样了？医生告诉他们，他们得了癌症晚期，只能活十天了。他们崩溃了，他们彻底崩溃了。他们一直通过禅定来压抑自己的情绪，但是当他们得知自己得了癌症晚期，他们彻底崩溃了，他们疯了。还有人彻底崩溃了，变得像睡美人一样。我们告诉他们要放下，要放下，但是他们根本不听。他们跑去和其他大师一起禅修，每天五六个小时，甚至七个小时。结果呢？医生告诉他们，他们得了癌症晚期，彻底崩溃了，他们疯了。这比什么都糟糕。他们甚至会在自己的葬礼上哭泣！那些修行人，他们没有智慧。他们的修行毫无智慧。葬礼上需要为死者默哀一分钟，他们却在那里哭泣。我们想把他们的痛苦埋葬了，但他们却还在那里哭泣！每天禅修五六个小时，却被医生告知得了癌症晚期，他们崩溃了，他们疯了。他们简直疯了。他们的修行毫无智慧，他们只追求平静和寂静，却没有智慧。如果你反对，他们会朝你发脾气，甚至会大吼大叫。他们的修行只是为了压抑情绪。我见过太多这样的人了。稍有不顺心，他们就会发脾气，他们就会崩溃。如果医生告诉他们，他们得了癌症晚期，只能活十天了，他们会怎么样？他们会崩溃的。那些喜欢抓住平静和寂静的人，当死亡来临时，他们会感到极度的痛苦和焦虑。

我们必须看到情绪，看到情绪，放下情绪。如果你只是抓住平静和寂静，那是不够的。你必须看到情绪、思想和记忆是如何产生的，是如何影响我们的。你必须看到这些虚假之物的本质，你才能真正地解脱。解脱不是寻找任何东西，不是去寻找寺庙、禅修中心，或大师的帮助。解脱存在于当下，在你自己的心中。

有一个女人，我记不清她的名字了。她非常聪明，精通佛法，没有人能辩过她。她会在家门口放一根棍子，如果有人想和她辩论，就敲一下棍子。她会派一个孩子去告诉来者，她准备好与人辩论了。有人问她为什么要放一根棍子，她说，她要和所有人辩论佛法。她从不为了其他目的而说话。有一天，佛陀派舍利弗去和她辩论。舍利弗看到她家门口的棍子，就命令孩子去把棍子打断。那个女人走出来问，是谁命令孩子打断了她的棍子。孩子说，是舍利弗命令他打断的。于是那个女人问舍利弗，为什么要打断她的棍子。舍利弗说，他想和她辩论佛法。那个女人说，作为一名女性，她要先提问，然后再回答。于是她问了舍利弗一个问题，舍利弗回答不上来。她又问了一个问题，舍利弗还是回答不上来。她连续问了一千个问题，舍利弗一个也答不上来。直到再无疑问，舍利弗才问了她一个问题：“什么是一？”她回答不上来。她承认自己输了。舍利弗说，如果她没有出家，就永远无法理解这个问题的答案。于是她答应出家。出家后，她开始修行，最终从虚假的思想和情绪中解脱出来，从虚假的创造中解脱出来，她只看到了情绪和思想。她所体验的一切都只是虚假的。过去的丈夫，都消失了。过去所经历的，都是虚假的。情绪，思想，记忆，一切都是虚假的。真实的东西根本不存在。当你看到一切都是虚假的，你就能解脱。即使是“知者”本身，也是虚假的。当你认识到这一点，你所知道的一切、你所体验的一切，也都是虚假的。什么是“知者”？是那个体验者，总是想要体验不同的事物，总是希望事物能够如它所愿。一旦明白了这一点，它也就消失了。即使是你自己，也是虚假的，你所认识到的也是虚假的。感觉、思想和情绪，都是虚假的。

就像看电影一样，我们因为电影中的人物而哭泣。主角死了，女主角死了，我们伤心哭泣。我们沉浸在电影的世界里，把虚假的东西当成真实的。如果我们能意识到这只是虚假的，我们就不会伤心哭泣，我们会享受电影带来的乐趣。我们知道这是虚假的，只是一个虚假的创造。我们的身体和心灵，也是虚假的。你听说过“人生如戏”这句话吗？我们只是在有限的时间内，表演着自己的角色。这个世界已经存在了无数年，但是我们只是在很短的时间内，体验着自己的生活。我们出生，父母给我们取一个名字，我们拥有现在的容貌，但容貌会不断改变，我们周围的人也会不断改变。最终，我们的生命之剧会走向终结。这就是虚假的世界。我们沉浸在这个虚假的世界里，我们结婚生子，我们扮演着不同的角色，然后又分离。为什么我们会如此执着于这个虚假的世界，把虚假的东西当成真实的呢？就像我们不再喜欢看电影一样，因为我们意识到了它的虚假。我们把时间浪费在这个虚假的世界里，浪费在那些没有意义的事情上。我们执着于丈夫、妻子、孩子、财富、地位和名誉，最终都会失去一切。这就是人生的真相，一个又一个的虚假，没有任何意义。人生如戏，我们扮演着角色，沉浸其中，忘记了这只是一个虚假的表演。我们紧紧抓住一切，仿佛一切都不会改变，仿佛一切都不会消失。但最终，我们什么也抓不住。世界是虚假的，一切都是虚假的。人生如戏，开始，然后结束，然后分离。为什么我们要如此执着，如此认真地对待一切呢？在我们成为丈夫和妻子之前，我们是别人家的孩子。他们是谁？我们从哪里来？你知道吗？我们不知道。我们是谁？我们从哪里来？你知道吗？我们也不知道。我们只是偶然相遇，这到底是为什么呢？是好是坏？我们不知道。我们生生世世都在轮回，我们可能曾经是各种动物，我们和无数的异性交配过。在这一世，谁是我们的丈夫？谁是我们的妻子呢？

还有许多我们过去的伴侣还没有来，他们可能在下一世和我们相遇。我们到底为什么要如此执着呢？我们为什么如此执着于痛苦呢？我们为什么不能换一种思维方式呢？我们要记住，人生如戏，有开始，也有结束。我并不是说，你们应该抛弃自己的丈夫和妻子。你们今生相遇，是因为你们要一起偿还过去的业力，无论是善业还是恶业。你们要一起偿还。如果你们在一起，但对方对你不好，如果你还带着怨恨和不甘，那只会导致更多的纠缠。只有互相宽恕，才能终结这一切。爱和恨，都应该在这一世终结。然后一切才能真正结束。你们明白了吗？过去曾经哭泣过，现在平静下来，可以微笑了。曾经哭泣，曾经微笑，现在平静，这一切都不是真的，一切都是虚假的。不要执着于任何状态，不要执着于外在，也不要执着于内在。刚才还在哭泣，现在可以微笑了。刚才还在微笑，现在明白了，可以平静了。关键是不执着于任何事物，包括平静。因为当你执着于平静时，你就会感到痛苦。只有不执着，才能真正地解脱。因为你明白一切都是虚假的，一切都是不稳定的，一切都是痛苦的，一切都是无我的。没有什么可以执着。只有放下执着，才能从一切痛苦中解脱出来，才能获得永恒。你明白了吗？哪里有不明白的地方吗？感谢大家。


----


翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1. 完整翻译为中文，不要包含泰语
2. 不遗漏内容
3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！

---

อะไร。
หรือ。
มันเคยไปกับหลวงตาแล้วก็หลวงตาบอกว่า。
กราบเรียนการทนาหลวงตาบอกว่ายังไปเป็นผู้รู้กับผู้ถูกดูยังไปรวมกันอยู่เจ้าค่ะ。
ตอนนี้ก็พยายามเจริญสติแล้วก็ทำสมาธิก็。
ตั้งมั่นขึ้นระดับหนึ่งที่พอจะแย่ทั้งห้าได้บ้างเห็นมันบ้างไม่เห็นมันบ้างรวมเป็นตัวเราบ้างแยกได้บ้าง。
แต่ก็ไม่ได้แต่ก็ยังเป็นมันอยู่ยังทุกข์ยังอะไรอยู่แต่ค่ะยังคิดวามันเป็นเราหมดเลยยังมีอัตราตัวตนอะไรเยอะค่ะ。
อยากให้ลองตามเมตา。
ของเรานี่มันยัง。
ไม่เข้าใจเอา。
ตัวเราไปดิ้นรนค้นหาหนทางที่จะออกจากอะไร。
พูดเยอะมากเลยพูดหลายๆฝ่ายพยายามที่ค้นหาจะเอาตัวเราจะไปออกจาก。
ลงค้นหาที่ตัวรอกลายเป็นการเป็นความคิดความรู้สึกในตัวเราเป็นตัวตนจริงๆ。
แล้วเราก็คิดว่าตัวเราน่ะมันติดอยู่ใน。
ความคิดความปรุงแต่งที่รู้สึกว่ามีตัวเราติดอยู่ในทุกข์มันก็เลยเหมือนกับสร้างความรู้สึกในตัวเรามีตัวเรา，แ，ล，้วก็คว，า，ม，ร，ู，้，ส，ึ，กว่าที่เร，า，เ。
ป็，นทุกข์。
เป็นคุกคุคุในสถานีตำรวจ。
ก็ขังเอาไว้เลย。
ถามตัวเราในใจเรานั่นแหละใจไม่มีแหละใจไม่ได้ใจก็ไม่มีเป็นความไม่มีอะไรเลย。
ไม่มีแม้แต่ตัวใจความว่าธรรมชาติจักรวาลนี้。
แต่พอเราไปสร้างความรู้สึกว่า。
มีตัวเราในใจ。
แล้วก็มีเราเป็นตัวเป็นตนในใจแล้วก็ตัวเราติดคุกอยู่ตัวเราเป็นทุกข์ตัวเราเป็นทุกข์มันก็เลยติดคุกอยู่。
สร้างในการสร้างทุกข์ความทุกข์。
มขามตัวเราไว้ในนั้น。
ธรรมชาติในใจนะมันไม่มีทุกคนเป็นอาการภายนอก。
แต่พอเราไปสร้างมันก็เลยกลายเป็นว่ากก็ไม่อยู่ในใจเราตัวเราก็ไม่อยู่ในใจเราแต่จริไม่มีหรอกเป็นหมอเยอะเลยเคยไปสอนอยู่ที่。
โรงพยาบาล。
บอกว่าคนที่เขาบอกว่าทุกข์มากเลยทุกกับสามีเนี่ยเอาสามีมาไว้ในใจทุกข์มากเลยสามีอยู่ในใจตลอดเวลาเลยไม่มันไม่ออกไปเอาเรื่องของสามีเอาสามีมาไว้ในใจอีกคนนึงก็ภรรยามาไว้ในใจคนก็เรื่องเอาลูกไว้ในใจทุกข์มากเลยเอาอย่าเพิ่งอย่าเพิ่งฟังทำหมอเอาคนนี้ไปผ。
่。
าเ。
อา。
สามีก็จากใจ。
เอาคนนี้ไปผ่าภรรยาแต่ใจ。
คนที่เอาเข้าไปผ่าลูกออกจากใจจะมีไหม。
เออ。
เอาหมอไปผ่าเลยไป。
ออกชัหน่อย。
ใจมันจะได้ไม่มีสามีอยู่ในใจสามีมาขวางทำไว้ในใจพาคนนี้พาภรรยาออกจากใจ。
จะได้ไม่มีภรรยาในใจจะได้ไม่ต้องมาฟังทำจะได้ไม่ต้องมีภรรยามาวาใจเอาลูกไปผออกมาเลยพาลูกเอาแต่ใจให้หมอผ่าเลย。
จะเอาเข้าจริง。
มีไหมล่ะ。
ไม่มีหรอกในใจก็ออกมาก็หายทุกบแล้ว。
มันไม่มีอ่ะสิคิดว่าผม。
จะพาเขาจริงๆมันก็มีหลงกับมายาหลงกับความคิดแต่กับความจำ。
สมองได้รับการกระทบกระเทือนนั่นแหละ。
จำไม่ได้เลยต่อให้สามีมายืนอยู่ข้างเตียง。
ภรรยามายืนอยู่ข้างเตียงลูกมายืนอยู่ข้างเตียงจำไม่ได้เลยว่าเขาเป็นใคร。
เพราะสมองได้รับการกระทบกระเทือนแล้วเพราะจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใครไม่มีความทุกข์กับเขาเลย。
ไอ้คนจำได้แล้วก็หลงอยู่กับความจำมันเลยทุกบ。
จริงๆในใจไม่มีหรอกเราทุกข์กับความจำ。
เพราะสมองได้รับการกระทบกระเทือนมันก็จำไม่ได้ก็ไม่ถูกแล้วก็เป็นอไซเมอร์ก็จำไม่ได้แล้ว。
กินข้าวแล้วยังบอกไม่ได้กินเลย。
จำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร。
แม่เขาไม่ถูกกับลูกเลยแต่ลูกทุกกับแม่มีคนนึงอ่ะถามเรามา。
เขาเป็นลูกคนเล็กที่แม่รักมากเลย。
เขาอุตส่าห์เดินทางมาจากต่างประเทศเสียสละมาดูแลแม่。
ปรากฏว่าแม่จำก็ไม่ได้เลยนะว่าเขาเป็นคนใช้。
ดุด่าว่า。
แม่เป็นอัลไซเมอร์。
แม่จำเขาไม่ได้เขาร้องไห้แม่จำเขาไม่ได้แต่เขาจำแม่ได้แม่ไม่ทุกข์กับเขาแต่เขาทุกข์กับแม่。
ถามมันเลยถามเรามาถามปัญหาเรามาคิดดูสิคนจำไม่ได้ว่าใครเป็นใครไม่ทุกข์。
ไม่ถูกกับลูกเลยว่าคิดว่าคนนี้คือคนใช้ดูด่าว่าเขาใช้เขาเหมือนเป็นคนใช้เลย。
แต่ลูกคนเล็กอ่ะร้องไห้มากเลยว่าลูกคนเล็กจำได้。
แต่พอทั้งคู่สมองได้รับการกระทบกระเทือนมันก็จำไม่ได้ทั้งคู่แหละมันก็ไม่เสียใจไปอะไรเลย。
กินเราเนี่ยสมองเราจำได้สมองเรายังไม่ได้กระทบกระเทือน。
ยังไม่เป็นโรคอัลไซเมอร์ก็จำได้ว่านี่คือใครตัวเรานี่คือใครและนี่เป็นของของเราเรากับความจำที่มันไม่เป็นความจริงเพราะสมองได้รับความกระทบกระเทือนความจำก็หายไปความคิดตรงแต่งก็คิดไม่ได้เพราะมันจำไม。
่ได้。
มันก็เลยทุกกไม่ได้。
มันไม่ใช่ความจริงเหรอเป็นความจำจำไว้เฉยๆเพราะสมองได้รับกระทบกระเทือนแล้วก็จำอะไรปรุงแต่งไม่ได้แล้ว，เ，ร，า，ค，ิ，ด，ว，่าคว，ามจำมันเป，็，น。
คว，ามจริง。
เราก็เลยถๆแล้วก็มานั่งก็เอาลูกมาไว้ในใจเอาสามีมาไว้ในใจเอาภรรยามาไว้ในใจบอกหมอช่วยแยกแยกย้ายพากันไปผ่านไป。
ไปพาเอาลูก。
เอาลูกเอาภรรยาเอาสามีออกจากใจหน่อยก็จะได้หายทุกข์。
ที่ไหนล่ะจารย์。
ก็มีก็ดีเลยมันก็จะได้ก็ได้มันไม่มี。
จะให้ผ่านบอกไม่มี。
บรรทุกข์อยู่กับความจำ。
ความจริงอ่ะใจไม่มีอะไรเลยไม่มีแม้แต่ตัวใจ。
ไม่มีแม้แต่ตัวใจเราทุกข์กับความคิดและความจำเอาความจำมาคิดตรงแตเราไม่เห็นวามันเอาความจำมาคิดตรงแต่งความจำก็ไม่เที่ยง。
จะหายไปได้ยังไงอ่ะ。
เที่ยงเนี่ยเพื่อนหลวงตาสมัยก่อนเป็นนักเรียนด้วยกันกระโดดม่งฟุตบอลอีกคนนึงก็เตะฟุตบอลกลางอากาศสตาร์ทมันก็เลยโดนที่ขมับเนี่ยบอกกลางอากาศร่วงลงมาจำไม่ได้ไม่ได้ตัวเองจำไม่ได้เลยว่าใครเป。
็。
นใคร。
ความจำมันจึงไม่เที่ยงสมองได้รับเดือนความจำก็หายไปแล้วก็ตายตายสมองเน่าเปื่อยความจำก็หายหมดจำอะไรไม่ได้แล้ว。
ไม่มีอะไรเที่ยงหรอกสังขารไม่เที่ยงความจำไม่เที่ยวสมองมันก็ไม่เที่ยง。
เดี๋ยวเราจำนี้เสร็จแล้วไปจำเรื่องนู้เดี๋ยวไปจำเรื่องนี้แล้วก็ก็จำแล้วเราก็จำขึ้นมาใหม่อีกก็ทุกใหม่จะขึ้นมาใหม่ก็ทุกใหม่ไม่ได้จำครับได้หรอกเดี๋ยวเราไปจำเรื่องนี้ไปจำเรื่องไปจำถึงนี้ต้องไปจำถึงมันไม่จำเรื่องใดไว้เรื่องอื่นเข้าไม。
่ได้。
หมดเลยได้เรื่องได้ดับได้ดับได้เรื่องความจความจำขึ้นมาใหม่มาปรุงแตใหม่。
ความจำไม่ได้เที่ยวไม่ได้จำเป็นแท่งจำเป็นแทแบบนี้นะไม่มีอะไรหรอกจะเอามาขวางเอามาเอาเข้ามาจำใหม่ได้ต้องจำเรื่องเดียวขาไว้เลยแล้วไม่จำอื่นไม่จำเลยจคนนี้ได้ในโลกนี้ไม่จำใครเลย。
เป็นอย่างนั้น。
จ้นี่คุยกับคนคนเกจำคนนี้ใหม่มันก็มาใหม่。
ขึ้นมารับหน่อยมาทางใหม่。
ใหม่ใหม่อยู่ความจำจริงๆจริงๆไม่มีเลย。
ขึ้นมาะพร้าวมาไม่มีใจมันไม่มีแม้แต่ตัวใจมีแต่ร่างกายที่เป็นสังขารในเที่ยง。
ร่างกายเนี่ยมันก็แก่เหมือนกันเลยเดี๋ยวเจ็บกระต่ายกันเน่าหมดและจิตใจไปทนาสัญญาสังกษาวิญญาณเนี่ย。
มันก็ไม่เที่ยง。
เดี๋ยวก็พอร่างกายน้องหมดมันก็จำไม่ได้แล้วเวทนานก็ไม่มีแล้วตาย。
สัญญาความจำก็จำไม่ได้แล้วความคิดก็คิดไม่ได้แล้วเพราะว่าสัญญามันดับไปแล้วไง。
วิญญาณการรับรู้ไม่ได้แล้วเพราะว่าประตูในการรับรู้ตาหูจมูกลกายใจเน่าหมดแล้ววิญญาณก็เลยไม่มีประตูผ่านวิญญาณก็เลยดับวิญญาณดับไปขนาดสัญญาสังขารดับหมดเพราะว่าเวนาสัญญาาสังขารอีกสาขารเป็นเจสติมาทำงานร่วมกับวิญญาณอาคารญาไม่มีประตูผ่านวิญญาณดับเวนาสัญญา。
สังขารไม่หรอ。
ความไม่เข้าใจตรงนี้มันเลยหลงเป็นจริงหมดเลย。
หลไปจริงเป็นจัง。
ไม่มีหรอก。
ทุกอย่างที่เราเห็นว่ามันมีอยู่เนี่ยไม่เชื่อสักอย่างเดียว。
ความจริงที่มีอยู่ไม่มีเลย。
ไม่มีอยู่จริงๆ。
ไม่มีอยู่จริงๆเลย。
หาเข้าไปจริงๆไม่มีเลย。
ไอ้ที่เราบมีไม่มีจริงๆในใจมีสามีมีอยู่ในใจถ้าจะให้พาออกก็ไม่มี。
มีภรรยาไม่อยู่ในใจคจะพาออกก็ไม่มีมีลูกมาอยู่ในใจคจะพาออกก็ไม่มีอย่างเดียว。
รวมทั้งเรารู้สึกว่าตัวเรามีอยู่ในใจเราในใจเรามาก็ไม่มีตัวเราหายใจไม่มีแม้แต่ตัวใจก็หาไม่เจอถ้าเจอแต่หัวใจเนื้อเลือด。
แต่ผที่เป็นเรียกว่าจิหัวใจแต่ไม่มีเลยไม่เคยผ่าเจอไม่มีหรอกแล้วถามหมออผ่าตัดลูกอื่นเราเป็นหมอต้องไม่รู้กี่คน。
ไม่มีใครเคยผ่าเจอ。
จิใจเจอแต่หัวใจที่เลือดเนื้อแต่เป็นความคิดจะสดมาจับๆได้ๆเนี่ยที่มันเป็นธรรมชาติที่่ว่างเปล่าที่ไม่มีต，ั，ว，ตนไม่มีอะไรไ，ม，่。
มีใครเจอ。
ธรรมชาติมันมีอยู่แค่นี้เอง。
อะไรไม่หลงอะไร。
ไม่มีอะไรเลยในปัจจุบันในใจเพราะไม่มีตัวใจพ่อแม่ครูบาอาจารย์เราที่เป็นหลานแอบดูแต่ละท่าน。
ไม่มีอะไรเลยก็ทั้งที่รับแขกรับลูกศิษย์อยู่。
คุยอยู่ตามปกติเนี่ยแต่ตรวจดูก็ไม่เห็นมีอะไรเลยในใจท่านไม่มีแม้แต่ตัวใจ。
รับแขกตามปกตินะ。
แต่ไม่มีอะไรเลยไม่มีตัวใจท่านไม่มีอะไรอยู่ในใจท่านเท่าอะไรยอะไรเลย。
ถ้าไม่มีตัวตนของท่านไปยึดถืออะไร。
ในใจของท่านที่ไม่มีอะไรเลยไม่มีแม้แต่ตัวใจเพราะถ้าไม่มีตัวตนไม่สร้างตัวตนไว้ในตัวเราไม่สร้างตัวตนไว้ในใจเราแล้วเอาตัวเราไปยึดถึงสิ่งที่ถึงนั้นที่ไว้ในใจเรามันสร้างตัวตนขึ้นมาก่อนเป็นตัวเราไว้ในใจเราแล้วก็ไม่สร้างพแตเอาตัวเราไปยึดถือสิใดเอาไว้ในใ。
จมองเข้าไปมันก็เลยตรวจเจอเหมือนว่ามันไปยึดไอ้ไอ้ไอไอ้นี่。
วามันคิดไว้ปรุงแต่งไว้ถูกก็จับได้。
แต่พ่อแม่ครูบาอาจารย์ใช้กันห้าไปตามปกติ。
แต่ถ้าไม่สร้างเป็นตัวตนขึ้นมาแล้วเอาตัวเราไปนี่มันก็เลยไม่มีอะไรเลย。
แอบดูแต่ละท่านมีอะไรเลย。
แต่เราพูดอย่างนี้เสร็จแล้วหลายคนก็ไปทำความเข้าใจผิด。
พยายามไปสร้างความรู้สึกไว้ในใจให้มันว่างๆ。
สร้างความรู้สึกในใจที่ว่างเราก็เห็นวามันไม่ว่าง。
ไปสร้างเอาไว้มันจะไปว่าไง。
ไม่ต้องว่างจากความกรุงแต่งว่าจากบ้านสร้างบ้านจากความหลอกลวง。
ไม่มีอะไรเลยมีแต่ความจริงความจริงไม่มีอะไรมีอะไรจริงๆ。
ก่อนคิดก็ไม่ได้คิด。
มีอะไรเลยแล้วก็คิดมาแล้วก็จะคืนไปสู่ความไม่มีอะไรก็มีอารมณ์ก็ไม่มีอารมณ์มีอะไรมณ์แล้วก็มาแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรไม่มีอารมณ์นั้นก็มีความรู้สึกก็ไม่มีความรู้สึกอย่างนั้นกลับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรไม่มีอะไร。
จริง。
ไม่มีอะไรจริงๆไม่มีจริงๆนะ。
ดูให้ดีเถอะ。
ไม่ใช่ว่าไปดูเห็นแต่ความว่างไม่ใช่นะเห็นว่าเนี่ย。
ความคิดเนี่ยมันคิดเกิดดับอยู่ในความไม่มีอะไรอารมณ์มันก็เกิดดับอยู่ในความไม่มีอะไรไม่ใช่ว่าตัวเราไม่เห็นความว่างมันก็มีตัวเราได้อย่างนี้ตัวเราเห็นความว่างก็มีตัวเราอยู่แต่เนี่ยมันเห็นว่าความรู้สึกเป็นตัวเราเนี่ยมันก็เป็นความปรุงแต่งขึ้นมาจากความไ。
ม่มีอะไรแล้วก็ดับกลับคืนไปสไม่มีอะไรความรู้สึกที่เป็นตัวเราเนี่ยมันก็เลยเป็นการเป็นตัวปรุงแตง。
แต่พอไปเจอเพื่อนคุยกันความรู้สึกเป็นตัวเราก็หายไปเพราะเราหลับสนิทความรู้สึกเป็นตัวเราก็หายไปแต่พอเรารู้สึตัวขึ้นมาเราก็คงเป็นตัวเราแล้วก็นี่เป็นสามีของเราเป็นลูกของเราจำอดีตจะอนาคตมาทุกวนเวียนวพันกันมั่วหมดเลยแต่ตอนหลับสนิทความปรุงเป็นตัวเราและผ。
มว่านี่เป็นของของเราไม่มีนะไม่มี。
เราดูให้ดีเลยหลับสนิทไม่มีหรอก。
ไม่มีทั้งตัวเราไม่มีทั้งสามีเราไม่มีทั้งภรรยาเราไม่มีมาทุกข์มานั่งร้องไห้หรอก。
ไม่มี。
โยมปฏิบัติทุกขมาแล้วโยมก็กบเกื่อน。
แล้วพยายามสร้าง。
ความรู้สึกก็มันนิ่งเฉยสงบกว้าง。
ไม่ให้มันรับรู้สิ่งที่เราเป็นทุกข์ไม่ถูกนะปฏิบัตินี้ไม่ถูกก็เห็น。
ปฏิบัติแบบนี้ปฏิบัติแบบนี้。
ปฏิบัตินี้ความจริง。
ยังไงไหมล่ะ。
ค่ะ。
เนี่ยเราเห็นแล้วเนี่ย。
ปฏิบัติไม่ถูกแต่ละคนมาแล้วแต่ปรุงแต่งปรุงแต่งปรุงแต่ง。
หลอกลวงใครได้แต่หลอกลวงคนอื่นไม่ได้นะหลอกลวงผู้รู้ไม่ได้หลอกลวงยประมาณไม่ได้เราหลอกลวงว่าเราไม่มีตัวตนก็หายตัวไปโรงพยาบาลพราก็ไปต่อหน้าต่อตาเราเห็นจบแล้วจบเราตายแต่ตัวข้างในไม่ตายยตัวยึดไม่ตายต่อหน้าต่อตาเราเ。
นี่ย。
ให้มันเราเห็นของจริงมาแล้วของจริงของปลอมไม่เยอะมากเลยปฏิบัติธรรมมันไม่จริงเนี่ยกับของจริงเราเห็นมาเย，อ，ะ，แ，ล，้，วก็，เ，พ，ร，า，ะแม่ครูบาอา，จ，า，รย。
์เนี่ย。
เราไปอยู่กับท่านมาตั้งหลายองค์。
ไม่มีไม่มีอะไรไม่มีอะไรจะมีอะไรอ่ะ。
เราจะเอาตัวเราไปปลให้ไม่มี。
อย่างนี้。
ไม่มีอะไรเลยเนี่ยตรงนี้。
ไม่มีที่คิดไม่ออกบอกไม่ได้พูดไม่ได้มากี้เนี่ยแป๊บนึง。
ตรงนี้นะ。
ที่มันไม่ถูกนะเนี่ย。
ไปหาอะไรเนี่ย。
แค่นี้แหละ。
ๆเลยไม่ถูก。
ของปลอมเลยไม่ถูก。
นี่แหละตรงนี้เงียสงไปหมดเลยเนี่ยคิดไม่ออกบอกไม่พูดไม่ได้เลยตรงนี้มันเงียบสงัดนะ。
ไม่แตของมันเอง。
ทุกมีอะไรเลยดูดิ。
ปรุงแต่งงแตุงแต่ง。
ไม่แต่งมันไม่ถูกอะไรเลยยังนั่งร้องไห้ทุกหัวเราะได้แล้ว。
ใครทำให้เราทุกข์เลยเนี่ย。
ใครมาทำให้เราทุกล่ะ。
หลวงตาทำให้เราหายทุกข์เราฟังเฉย。
เห็นของจริงจะทำความจริงว่าอะไรเป็นอะไรร้องไห้ตั้งนานหายถูกแล้ว。
นั่งอยู่ที่เปลี่ยนที่เลยยังไม่รู้พี่ไปไหนเลย。
ตั้งนานไปไหนความทุกขแตเอาเองไม่ทุกปรแตเองใครทำให้ใจของเราหมดเลย。
ไม่ใช่ว่าเราต้องรีบลนไปหาความปล้นทุกข์ที่ไหน。
ความพ้นทุกข์ไม่อยู่วัดบาร้านไม่ได้อยู่ที่ครูบาอาจารย์ที่ใครครูบาอาจารย์พูดให้ฟังเฉย。
ความพ้นทุกข์ไม่อยู่ที่วัดความเป็น้นทุกข์ไม่อยู่ที่สถานปฏิบัติธรรมความทุกข์ไม่อยู่ที่ครูบาอาจารย์ไม，่，อ，ย，ู，่，ท，ี，่，พุ，ท，ธ，เ，จ้าพูดให้ฟ，ั，ง。
วงให้ฟัง。
เราเข้าใจแค่นั้นแหละ。
เข้าใจถึงจ่ายมันก็คนทุกข์ทุกข์ที่ใจ。
มันไม่เห็นว่าจะไปทำอะไร。
หลายคนมานั่งทำจริงๆนั่งกบอารมณ์ไว้。
เลย。
ไม่เข้าใจเอาแต่มันก็นั่งนิ่ง。
นั่งกบอารมณ์ไว้ความทุกข์ไว้รังสีออกมาดำปีว่าไม่เชื่อดมืดไปหมดเลย。
นั่งนิ่งนั่งคุยกันนั่งทีห้าหกชั่วโมงวันนึงตั้งทีเยอะแยะ。
ไปที่อื่นมีแต่เข้าชมมาหาเราบอกว่าผิดๆรับไม่ได้โวยวายที่ไปแล้วยังไงหมอบอกว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย。
อยู่ได้ไม่เกินสิบวัน。
แต่กเป็นบ้าไปเลย。
เป็นบ้าเลยจริงๆ。
นั่งสมาธิสะกดไว้เป็นมะเร็งยะสุดท้ายสติแตกเป็นบ้าเลย。
อีกคนนึงสติแตก。
ไปเลย。
เป็นเจ้าหญิงนิทาไปเลย。
เราไปพูดให้ปล่อยวางปล่อยวางเจ้าหญิงที่ค้าตาหลับอยู่ข้างในร้องไห้เป็นทุกข์มากเลย。
เป็นทุกแสนสาหัสและนั่งสมาธิวันตั้งกี่ชั่วโมงเราพูดเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง。
พรว่ากันหนีไปนั่งสมาธิกับท่านอื่น。
วันละห้าหกชั่วโมงเจ็ดชั่วโมงคนต่างกัน。
แล้วเป็นไง。
แต่ละคน。
หมอบอกว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายสติแตกเป็นบ้าไปแย่กว่านะเนี่ยไปได้งานศพมานั่งร้องไห้อยู่ในงานศพตัวเอง。
ผู้ปฏิบัติธรรมไม่มีปัญญานะ。
ปฏิบัติไม่มีปัญญาจริงๆอ่ะเขาบอกว่ายืนไว้อะไรคนตายหนึ่งนาที。
ร้องไห้อยู่。
เราจะเผาจะทำไมว่าล่างเจ้าไม่เผาก็หน้าน่นเอา้องอยู่เนี่ยน่าจะเผาความทุกข์ในใจของเจมันดับไปมากกว่า。
เป็นอย่างนี้นั่งสมาธิวันนึงคนละห้าหกชั่วโมงห้ากชั่วโมงหมอบอกว่าเป็นมะเร็งเลสุดท้ายเป็นบ้าเป็นเป็นเป็นแนว。
ไม่มีปัญญาปฏิบัติไม่เอาปัญญาเลยเอาแต่ความนิ่งเงียบสงบเฉยๆอ่ะปัญญาไม่มีเลยอ่ะว่าเราโมหใส่เราระเบิดอารมณ์ใส่เราจะกระ，เ。
จิงไปหมด。
ไม่ใช้ปัญญาเลยปฏิบัติเอาแต่มากดอารมณ์ไว้เราเห็นแล้วแต่ละคนไม่ได้ใจระเบิดอารมณ์สติแตกไม่ได้ใจนิดเดียวระเบอารมณ์สติแตก。
ที่หมอบอกว่าคุณเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายอยู่ได้ไม่เกินสิบวันแล้วคิดดูดิมันไม่เป็นแบบนี้ปฏิบัติกันแบบนี้。
แล้วรังจิตมันออกมาดำมืดไปหมดเลยแล้วก็ยังไง。
ไม่เข้าใจปฏิบัติ。
เห็นอยู่เนี่ยนั่งร้องไห้。
ไม่ถูกก็หัวเราะเป็นอะไร。
ปรุงแสงปรุงแสงปรุงแสงให้พไปนั่งจับโลกโปร่งโลกเบาสบายนั่งจับนิ่งเฉยแล้วมันจะเป็นบ้าเวลาหมอพูด。
แตกแตเป็นมะเร็งเกมทำใจได้อยู่ได้ไม่เกินสิบวันจะทำอะไรก็ทำจัดการให้เรียบร้อยไม่ต้องจัดการอะไรเป็นบ้าไปก่อนแล้ว。
ไอ้พที่ชอบจับปลโลกเบาสบายนิ่งเฉยสงบบ้าง。
จะตายแล้วทุรนทุรายเสือกกระสน。
บอกว่า่างๆๆจับๆมาหลายปี。
ใคร้ตายก็พามานั่งพูดอะไรแตไม่สติกินข้าวไม่ได้นอนนอน。
ตายเลยตายๆไม่มีอะไรเลยว่างเปล่าอย่างเดียววอย่างเดียวว่าพูดเท่าไหร่ก็ไม่ชื่อว่าเท่าไหร่ก็ไม่ยอมฟัง。
ใจว่างว่างอย่างเดียว。
มันไม่เห็นความจริงไม่เห็นความปรุงแตงแต่ไม่เห็นความว่าง。
ได้แต่ความว่างมันจะไกล。
มันต้องเห็นความปรุงแต่งเราปรุงแต่งเราผมแต่งแต่งอยู่จนเราให้้。
ไล่ให้ได้แล้ว。
แต่ง。
ใจต่อไปถ้าพอเราเห็นมันปรุงแต่งเราก็。
สังขาสังขารอย่าง。
คือความไม่มีอะไรเลยเขาเรียกว่าพุทธหรือติดหนึ่ง。
หนึ่งคือพุทธธ。
พี่ผู้หญิงคนนึงจำชื่อไม่ได้นะที่เก่งมากเลย。
สู้เข้าไปทั่วหมดเลยสามารถตอบปัญหาได้หมดไม่มีใครสู้ได้ต่อก่อนได้เก่งมากในที่สุดไปเรื่อยๆหาคนสู้ไม่มีใครสามารถปรับได้。
เก่งมาก。
แล้วก็ปากไม้ไว้หน้าบ้านถ้าใครมาลไม้แล้วก็แสดงว่ามาทสู้บบาตรไปเลยให้。
เด็กไปบอกว่าถามดกว่าปากกไม้ทำไมก็บอกว่าเนี่ยผู้หญิงคนนี้ก็เก่งมากก็พาคนมาสู้ต่อปัญหาเลยให้ก็ไม่คิด，จ，ะ，พ，ู，ด，เ，พ，ื，่อ，อ，ะ，ไ，รล่ะและมีป，ั，ญ。
ญาเลิขวา。
เด็กจะตรวจดูด้วยทำนาจเห็นว่าคนนี้พอจะเกกได้เลยให้เด็กไปล้มไม้。
ผู้หญิงออกมาบอกว่าใครใครมามาเด็กก็บอกว่าบุตรให้มาให้ล้มก็เลยไปบุตรเนี่ย。
ตอบปัญหาเหรอ。
ปัญหา。
ให้ถามก่อนในฐานะเป็นผู้หญิงถามก่อน。
แล้วจะถามทีหลัง。
ผู้หญิงที่ก็ถามปัญหาภาษบุตรหนึ่งถามจนบถามปัญหาทุกปัญหาภาษบุตรตอบได้หมดเลย。
ตอบจนถึงหนึ่งพันปัญหา。
ภาษาบุตรตอบถูกหมดทุกปัญหา。
ไม่มีคำถามต่ออีกแล้วหมดคำถามตอนนี้。
สบุตรถามอยู่คำถามเดียวว่าอะไรชื่อวันหนึ่ง。
อะไรที่วันหนึ่ง。
ตอบไม่ได้。
อะไรชวันหนึ่ง。
ตอบไม่ได้。
ยอมแพ้ให้เฉลย。
ภาษาบุตรบอกว่าถ้ายังเป็นเพศที่แตกต่างกัน。
คือไม่ได้มาเป็นสัมมณะเหมือนกัน。
ต่อไปให้ไม่ได้。
ต่อไปยังไงก็ไม่รู้。
ถ้าอยากจะอยากจะรู้ต้องเข้ามาบวชมาก่อนนี้มันผู้หญิงบวชได้ช่วยเขา。
ก็เลยจับบวชยอมบวช。
บวดเสร็จแล้วก็ให้มาปฏิบัติ。
ผลสุดท้าย。
พ้นจาก。
จิปรุงแต่งพจิปรุงแต่งพ้นจากสังขารปรุงแต่งพจากความปรุงแตปรุงแต่งเห็นความปรุงแต่งมีอะไรก็มีแต่ปรุงแต่งมีอะไรปรุงแ，ต。
ปรุงแต่ง。
ไม่เห็นมีอะไรขึ้นบ้านได้เลยแต่แตอกลวงหมดเลยอย่างความจ่ายเลยสามีอะไรใจหายหมด。
ประจำความทุกอย่างแตหมดเลยว่าผมุงแต่งอารมณ์ปรแตสัญญาความจำปรความคิดปรุงแตปรแต่ง。
ของจริงไม่มีเลยของไม่มีนั่นแหละเห็นของจริงไม่มีเนี่ยมันเนี่ยแตอยู่อันเดียว。
ไอแต่งหมดเลยตัวมันแม้แต่ตัวมันบางทีไอ้ที่รู้แลกูตัวผมมันเองก็เป็นปแต่งเพราะมันรู้อะไรมันก็。
คิดปรุงแต่งได้แสงได้อยากได้อยากให้เป็นอย่างนี้ได้。
แล้วใครวะแตอื่นก็เห็นอะไรอะไรแตหมดเลยแตหมดไอ้ตัวมันเห็นปรแต่งเวยอะไรมันรู้อะไรมันก็อยากให้เป็นยังไงอยากให้เป็นอย่างนี้มันได้มันก็ไอนี่รู้อะไรมันก็จานตลอด。
มันรู้มันเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรมันก็คงแต่งขนาดตัวเรายังคงแตในตัวเราแต่งเลยความรู้สึกึกคิดอารมณ์ที่ถูกรู้ก็คงแต่งเสียงสัมผัสที่ไม่เห็นข้างเที่ียงเลยจะไม่มีก็มีขึ้นมาแล้วก็ดับกลับไปสู่ไม่มีทั้งนี้โลกนี้ไม่มีอะไ。
รเลย。
พูดเองนะ。
ไม่มีอะไรเลยที่ไม่ปรุงแต่ง。
พบความอะไร。
ความไม่มี。
ก็ไม่มีนั่นแหละ。
พจากทุกขทั้งปวง。
ไม่มีอะไรเห็นแตทั้งนั้นเลยเห็นทั้งนั้นเลยหายทุกบเลย。
เห็นทุกอย่างปรแต่งหมดเลยเลยทุกหัวเราะได้เลยมาก็เลยคนทุกเลย。
มายา。
เหมือนดูหนังดูละคร。
ดูหนังดูละครแล้วร้องห่มร้องไห้พระเอกตายแล้วนางเอกตายแล้วห่มร้องไห้ตบตีกันผลไม้ตลากับข้าวอยากขาย。
เห็นหลงมายาเป็นของจริงของจัง。
ไม่เห็นว่าเป็นนะมันก็ไม่รห่มร้องไห้ตบอยากจะเข้าไปตบตีกับตัวเองอิจฉาเห็นว่าเป็นโรคมายาเขาแสดง。
เป็นการปรุงแต่ง。
ชื่อว่าโลกมายาโลกแห่งความหลอกลวง。
ร่างกายจิตใจของเราทุกคนที่อยู่กันเนี่ยคือโลกมายาชีวิตเขาเรียกว่าที่เคยได้ยินไหมชีวิตคือละคร。
ชีวิตคือละครเราเนี่ยแสดงกันแค่ช่วงระยะเวลาจำกัดโลกนี้มีอยู่ตั้งไม่รู้กี่ล้านปีแต่ช่วงเวลาเวลาเราแสดงละครกันจำกัด。
เราเกิดมาในชาตินี้พ่อแม่ก็ตั้งชื่อสมมุติเราให้นามสกุลนี้。
แล้วเราก็มีรูปร่างหน้าตาแบบนี้แต่รูปร่างหน้าตาแล้วเปลี่ยนมาเรื่อยๆแล้วคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเราก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ。
แต่ไม่ช้าหรอกละครชีวิตเรื่องนี้ทุกคนไม่มีใครไม่อวสาน。
ละครชีวิตอวสานลง。
นั่โลกมายา。
เราหลงกับโลกมายามาคบกันเป็นผเป็นเมเป็นลูกเป็นหลานก็เป็นเป็นละชีวิตหนึ่งแล้วก็จากกันไป。
ทำไมเราหลงอยู่กับโลกคมาอาญาว่าเป็นของจริงของจังล่ะ。
เหมือนกับเราเนี่ยพอเรากลับมาดูหนังเราไม่สนุกอีกเลยตั้งแต่นั้น。
เราเห็นวามันเป็นโรคมายา。
เสียเวลาไปกับโรคมายาโรคหลอกลวงเราก็ตายไปกับไม่มีแก่นสารลสาระ。
แทนที่จะใช้ชีวิตมีประโยชน์อะไรกับไม่มีประโยชน์อะไรเลย。
แล้วเราก็หลงอยู่กับโลกมายา。
หลงผัวหลงเมียหลงลูกหลงหลานหลงสมบัติพุฐานหลงตำแหน่งลาบยศและที่สุดก็พักผ่านจากบ้านไปหมดจบภาวศาานแต่เราแสดงแล้วเราก็หลงเป็นจริงเป็นจังว่าไม่ใช่เป็นการแสดงแต่นี่คือเรายึดมันจริงๆ。
เหมือนมันจะไม่ผัดๆจากกันเหมือนจะไม่ดับไม่แตกไม่ทำลาย。
แต่ที่สุดเราก็ไข่คว้าไม่ได้。
โลกมายาเสียอะไรมากๆมายามายา。
โลกแห่งความหลอกลวง。
ไม่ได้เป็นของจริงหรอกชีวิตคือละครจากหนึ่งแล้วก็จบแยกใจกันไปทำไมยึดถือให้เป็นจริงเป็นจังแล้ว。
ก่อนจะเป็นสามีภรรยาก็เป็นลูกเป็นหลานเขาเป็นใครมาจากไหนแล้วรู้บ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ตัวเราเราเป็นใครมา，จ，า，ก，ไ，ห，นรู，้，บ，้，า，งหรือเปล่าล，่，ะ，ก็。
ไม่รู้。
แล้วต่างคนต่างมันมาเนี่ยเป็นอะไรทำบุญกันมาหรือทำบาปกันมากรรมดีกรรมชั่วกันยังไงมารู้ไหมไม่รู้เราเกิดเป็นสัตว์อาจย์เราก็ผสมพันธุ์กับสัตว์ตัวผู้ผสมพันธุ์กับสัตว์ตัวเมียไม่รู้กี่ตัวตัวเมียก็ผสมพันธุ์กับตัวผู้ไม่รู้จะกี่ตัวกี่ตัวเราก็เกิดเป็นสัตว์สาร。
ทุกชนิดในโลกนี้ไอ้ตัวไหนล่ะที่มันมาเป็นผัวเป็นเมียเราในชาตินี้。
ทำไมเราถึงรุุ่มหลงหัวปากหัวปล่ะ。
ตัวไหนอีกหลายตัวที่ผัวกับเมียของเรายังไม่ได้มาแล้วเกิดชาติใหม่แล้วก็ต้องเจอผัวเมียตัวใหม่เลยไปอีกหลายตัวกี่ตัวก。
ี่ตัวเรา。
ทำไมจึงยึดจนหัวปักหัวปไม่เงยหัวเลยมีแต่ทุกข์ทุกข์ทุกนั้นแหละ。
เราคิดไม่เป็นเลย。
คิดอย่างเดียว。
นี่มันคือละครชีวิตจากนึง。
แต่ไม่ใช่ว่าพอเราพูดอย่างนี้หรอกให้สามีภรรยาทอดทิ้งกันไม่ใช่。
มันมาเกิดร่วมกันก็คือมาใช้กรรมกัน。
มาใช้กรรมกันเป็นครั้งสุดท้ายที่มีต่อกันมาจะเป็นกรรมดีหรือกรรมชั่วก็แล้วแต่มันก็มาใช้กรรมกัน。
แต่ถ้าเกิดมันทำไม่ดีต่อกันเราแค่เครื่องค้างคามันจะมีก็คงตำคงเกียนหมุนเวียนบน。
สลับกันบ้างกูบ้างมึงบ้างมึงบ้างกูบ้างเอาอะไรตอนนี้。
แต่ถ้าให้อโหสิกรรมกันหมดสิ้น。
ความรักความชังให้จบสิ้นกันในพวกชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายทุกอย่างก็จบลงจริงๆทุกอย่างเห็นไหมล่ะมันคิดก็ทุกชตายตอนนี้สงบแล้วก็หัวเราะได้แล้วก็。
มาสงบได้。
ตอนแรกก็ร้องไห้ร้องไห้หัวเราะหัวเราะสงบแล้ว。
ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะทั้งสงบไม่จริงทั้งหมดของปลอมมายา。
อย่ายึดถือสภาวะใดไว้ทั้งหมดไม่ยึดถือตั้งภายนอก。
ไม่ยึดติดตั้งภายใน。
ร้องไห้อยู่ดีๆก็มาหัวเราะ。
หัวเราะอยู่ดีๆเข้าใจแล้วก็สงบ。
แต่เธอไม่ได้สักอย่างเดียว。
แม้แต่ความสงบพยายามจะยึดถือไว้ก็เป็นทุกข์。
ไม่ยึดคืออะไรเลยเพราะเห็นทุกอย่างล้วนเป็นมายา。
ไม่เที่ยงเป็นทุกข์เป็นอนัตา。
ยึดมั่นถือบ้านไม่ได้。
สิ้นความหลงยึดมากขึ้นมาในถึงพ้นจากทุกอย่างเป็นอมตะ。
เข้าไหมล่ะ。
ที่ไหนมากนะจะไปอยู่กันกลับไปอีกที่ไหน。
ขอบพระคุณ。