这是一段佛法对话，是师父和弟子之间关于通过修行来解脱痛苦的问答。

弟子向师父请教修行时出现的情况，就是感觉知道得非常宽泛，然后有一些状态出现，只是知道，仅仅是知道。但有时当看清这些状态时，却感觉好像有个“我”进去观看，从而产生了欲望。

师父慈悲地解释说，被观看的状态只是行（被造作的事物）。无论是想什么、说什么，甚至是试图去观看，都是行。想法和说话也是行。任由它想，任由它和各种事物对话，看到根据六根所发生的一切，也只是行，生起和灭去。

师父指出，试图进入观看会带有重量，带有“我”进入观看的感觉。但如果只是自然地知道，没有刻意地凝视，就不会有“我”在其中。所有的想法，所有的状态，都是行。甚至连试图解释都是行，无论解释得多么出色，仍然是行。

然后弟子沉默了。师父因此提醒说，无论想什么、说什么、解释或描述什么，都是行。试图去做、试图造作、试图观看、试图知道、试图放下，都是行。

师父解释了身处世界的痛苦，说我们沉迷于执着行，沉迷于自我，用自我去执着各种事物，因此才痛苦。当来修行时，仍然试图造作修行的方式方法，让自己更加痛苦。无论想什么、说什么、试图观看、知道、看到和放下什么，仍然是在造作，沉迷于行。

试图脱离痛苦，那才是真正的痛苦。沉迷于真正的痛苦，因为仍然沉迷于世俗的行，沉迷于自我，沉迷于执着他人和事物。当来修行时，仍然沉迷于佛法的行，按照言语教诲来造作，按照假定的概念来造作，按照经典来造作。无论想什么、说什么、修行得多好，仍然是在造作，因此无法脱离痛苦。

师父强调说，造作以求脱离痛苦是不可能的。想法、言语、描述，即使拥有再多的知识，也只会更加沉迷，因为仍然沉迷于行。沉迷于行会让人无休止地哭泣和悲伤。应该尽情地哭泣，以便结束世俗的行，结束佛法的行，从而不再哭泣。

这一世应该是最后一世，不要再造任何罪孽。好好照顾彼此，因为这是最后一次相遇。内心必须结束执着，不要执着于世俗、佛法或轮回。不要在世俗中痛苦，还在修行中强迫、凝视、控制、平静、空无、冷漠或安静。

师父问，大多数修行人是什么样的？修行后内心很舒服吗？如果还在造作，就仍然有痛苦。没有人是痛苦的，因为没有自我，也没有轮回。如果能够停止造作，就不用试图去做任何事情，不用试图让什么变成什么，不用去寻找、去思考某件事物是什么，不用试图去思考、去造作，因为那就是所有的行。停止就结束了，结束就停止了，不需要任何人去让它停止。

师父比喻说，心就像天空，无法思考造作，无法飞行，无法移动，没有情绪，但天空是一种觉知的元素，自身具有觉知，知道自己是空旷的天空。而行，是感觉、想法、各种情绪，就像在天空飞翔的鸟。在天空飞翔的鸟，就像我们的身体一直在移动。鸟有想法和情绪，就像我们的想法和情绪一直存在，但这些都在空旷的天空中生起和灭去，这个空旷的天空就是心。心就像空旷的天空，但自身具有觉知。

另一方面，心就像海水、大海。鱼就像我们的身体。我们的心智就像鱼，拥有感觉、想法和各种情绪。但移动来移动去的我们，拥有感觉、想法和情绪的我们就像鱼。但在我们的心中有水，也就是心，心就像海水。我们做什么就去做什么，但心是水，不要沉迷于成为鱼，不要沉迷于成为鸟。

佛陀说，只要觉知、知晓，你就能到达涅槃，就不会有在这个世界和来世的自我。只需要切断这些烦恼，并不复杂。

师父告诫说，很多人误解了，认为必须让心空无，没有想法，只看到空，这就是在心中创造一个空。师父强调说，必须看到自己在思考，但心是空旷的，而不是把想法放在头脑中，然后看到自己是空旷的。

弟子承认说，过去确实修错了，创造了一个空，却不明白必须没有自我再回去知道，建立起一个“那个自我”，然后就空荡荡的，看到自己什么都没想，这其实是在欺骗自己。

师父指出，向内看会看到心是不自由的，当有什么发生时，就会沉迷于去做不是佛法的事情，不按照实相去了解。当知道了，再去改正也不晚。

师父总结说，大多数人修行都错了，没有放下自己，而是用自己去抓住舒适、空虚，试图放下其他事物，却没有放下自己。这是为了自己、为了让自己舒适、为了让自己快乐、放下而修行，这是以执着自我为基础，是无明、贪爱、执取，导致了轮回、衰老死亡、痛苦、悲伤、忧愁、烦恼，没有尽头。

正确的修行是必须摆脱行，认识自己，放下自己，而不是自己试图放下其他事物。无论如何修行，如果为了自己，就仍然是痛苦，是用烦恼、无明、贪爱、执取来修行，导致轮回没有尽头。必须熄灭无明、贪爱、执取，放下我们自己，停止造作，停止挣扎，停止寻求，停止努力，停止为自己寻找道路，甚至停止试图为自己寻找涅槃，结束为自己寻求任何利益，甚至是涅槃，结束试图用我们的自我去寻找什么、去挣扎寻找什么、去试图摆脱什么，就能在当下解脱痛苦，并永远解脱痛苦。

过去的一切，无论是世俗、佛法，还是错误的修行，都扔掉。只剩下完全结束造作的心，没有旅行者，又会有什么目标去哪里？没有人去任何地方，没有必须要去的地方，没有需要寻找的东西，又会有谁是旅行者？桥梁和道路是存在的，但旅行者不存在。

努力没有停止，痛苦就不会停止。必须在当下停止努力，才能脱离痛苦。五蕴想要造作，就让它们去造作吧。鸟的本性仍然在天空，鱼的本性仍然在海水和大海中。但心就像天空，就像大海，不需要去伤害鸟或鱼，不需要去杀死、去消灭，让鸟或鱼从天空或大海中消失。它们共存，鸟与天空共存，鱼与水共存，这是共存的自然状态，彼此不可或缺。鱼离开水就会死亡。

造作的本性和不造作的本性是共存的自然状态，彼此不可或缺。鱼离开水就会死亡。没有人需要试图杀死鱼，只剩下水，这是不可能的。当有海水和大海时，就必然有鱼。理解这种本性就不难了。

任何有身体的、能够说话的、能够思考的、能够想的、能够造作的、能够移动的，都是造作的本性，是行。就像鸟和鱼。但心是无法造作的本性，是不造作的本性，或无为法。就像天空和水，是不同类型的本性。

师父总结说，佛法的本性就在这里，并不复杂。希望每个人都能理解，并且不再迷失。让五蕴如何造作就让它们造作吧，变成鸟就飞翔吧，变成鱼就游动吧，那是它们的自然规律，与不造作的心无关。让每个人都从迷失中醒来，不再迷失。

最后，师父提到了佛陀在经典（大涅槃经）中所说的“那个东西”， “比丘们，有那样东西，那东西中没有地、没有水、没有火、没有风……” 是不可说有来、有去、有停止、有生、有死的，不是情绪。那就是痛苦的尽头。师父希望每个人的心都能与“那个东西”合一，从而永远完全地解脱痛苦。


---

翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1. 完整翻译为中文，不要包含泰语
2. 不遗漏内容
3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！

---

ว่าเล็กๆๆที。
รู้。
รู้แบบคือรู้มันจะมันจะเห็นวามันจะรู้กว้างๆค่ะแล้วมันก็จะมีตัวนี้ขึ้นมาก็ก็แค่รู้แล้วก็。
แล้วก็รู้ค่ะ。
แต่ว่าบางครั้งเนี่ยมันเหมือนกับว่าพอเห็นตัวนี้ชัดเนี่ยมันเหมือนกับว่ามีตัวเข้าไปดูแล้วค่ะ。
แตต้องการ。
พูดอะไรต้องขารหมดเลย。
อาการที่ถูกดูไปดูสักขา。
สาย。
นั้น。
รู้ว่าเป็นสงหาร。
จะคิดไปต้นไม้。
จะต้องพูดไปธรรมะ。
สังหาร。
คิดไปพูดไปก็สังหาร。
คิดไปสังฐานพูดเป็นปัญหา。
คุณคิดไปปล่อยมันคิดไปพูดไปกับต่างๆ。
เห็นว่าที่มันเกิดขึ้นตามอายคณะต่างๆก็หามันก็แค่เกิดดับวาง。
แล้วไง。
ซึ่งถ้าผมว่าเอาไป。
พยายามไปดูไปดูตรงนะเนี่ยมันจะมีน้ำหนักซึ่งนะแล้วก็เห็นว่ามีความเป็นตัวตนเข้าไปดูเข้าไปดูเข้าไปดูเข้าไปดูเขาค่ะ。
แล้วก็ถ้าบอว่า。
แค่รู้โดยที่ไม่ได้ไปเพ่งจ้องอะไรแต่ว่ารู้ตามธรรมชาติอย่างนี้มันก็ไม่มีตัวมีตนอะไรในนั้น。
ทุกคิดทุกอาการ。
วันนี้ก็เป็นสังขารเจ้าค่ะ。
พูดอะไรก็สังขารนะพยายามไปดูอะไรก็ต้องการ。
พยายามอธิบายสังหาร。
อธิบายนี้เป็นคหน้านี้เป็นเป็นสัญญาทางการยานนี้เป็นอายนะภายในภายนอกที่พยายามอธิบายให้ต้องการหมด。
อธิบายเก่งขนาดไหนก็เป็นสังการ。
เงียบไปเลย。
ทำไมเงียบไปเลยอ่ะ。
ผมนะแต่เห็นว่าอะไรทั้งนั้นคิดไปพูดไปอธิบายไปบรรยายไปจะบอกอย่างนั้นบอกอย่างนี้จะบอกกับลูกตาว่าอย่างนั้นอย่างนี้。
ลองลองหอะ。
มานานแล้วไม่สะใจแล้ว。
จะได้สิสังขารดี。
หลฐานทั้งนั้นพยายามทำพยายามปรุงแต่งพยายามดูพยายามรู้พยายามนะพยายามปล่อยพยายามวาง。
หลักคาทั้งนาน。
ในโลกมันเป็นทุกข์เราอยู่ในโลกมันเป็นทุกข์เป็นทุกข์ทุกข์กับโลกมานานเราเลยมีมาปฏิบัติธรรมปฏิบัติธรรมเราพยายามจะมาปรุงแต่งผมแต่งผมแต่งพยายามดูรู้เห็นและปล่อยวาง。
อย่าทำความเข้าใจมันพจากทุกขทางโลกที่เรามีอยู่แต่ที่จริงอยู่ในโลกเราทุกกับำว่าหลสังหารลูกหลสถหารตัวเราหลวงตาเป็นตัวเราและเอาตัวเราไปยึดเขาทุกทีมันก็เลยเป็นทุกข์เป็นทุกข์เป็นทุกข์。
พอเสร็จแล้วเราทุกข์มากกว่านี้มาปฏิบัติธรรมนี้มาปฏิบัติธรรมสุดท้ายก็มายึดปรแต่งปรุงแต่งรูปแบบวิธีการเอาวิธีการปฏิบัติให้ตัวเองเป็นทุกข์อีกเป็นทุกการปรุงแต่งคิดยังไงจะพูดยังไงจะพยายามดูรู้เห็นแล้วไปวางไหนมันก็แตแต่งแต่งหมดลงสังขารหมดถ้าแต่งลงสังขา。
รหมดลงคิดลงแต่งลงขาานหมดพยายามคิดพยายามพูดพยายามจะทำยังไง。
ก็ยังมีการกระทำอยู่。
พี่โดนค้นหา。
ยังพยายามที่จะออกจากทุกขนั่นแหละคือทุกข์แท้เลยแล้วนะ。
แท้ๆหลงทุกขแท้ๆเลย。
มันลงสังขารโลกลงสังขารทำมานานแล้ว。
อยู่โลกก็หลงสังขารโลกหลงตัวเราตัวเราไปยึดคนอื่นด้วยสิ่งอื่น。
ปฏิบัติธรรมก็ลงสังหารทำ。
ผมุงแต่ง。
ไปตาม。
คำพูดคำสอนผมแต่งไปตาม。
บัญญัติอีกสมมุติบัญญัติ。
ผมแต่งไปตามคัมภีร์。
ผมแต่งผมุงแต่งจะคิดจะพูด。
เก่งขนาดไหนพูดดีขนาดไหน。
ปฏิบัติธรรม。
เดินสวยงามขนาดไหนนั่งสวยงามขนาดไหน。
ใจไม่หยุดโปรแต่ง。
ลงทั้งนั้นแหละลงต้องการทั้งนั้นแหละ。
สังขาร。
ปรุงแต่งให้มันพ้นทุกข์มันพ้นทุกข์ไม่ได้แล้ว。
คงพยายามคงแตให้มันพ้นทุกข์บนทุกข์。
คิด。
ยังพูดอยู่บรรยาย。
เป็นผู้เรียนมากรู้มาก。
พูดมากยิ่ง。
หลงมาก。
มันหลสังขารมานานแล้ว。
อยากจะร้องไห้ร้องมันสะใจเลย。
มันจะได้สิ้นสังขารโลกซึ่งสังขารธรรม。
ต่อไป。
มันจะได้ไม่ต้องร้องอีก。
รอมันจะทีเดียว。
มันจบ。
พบชาติ。
จัดนี้เป็นชาติสุดท้าย。
มันจะต้องได้ไม่ต้องไปร้องไห้กับใครอีก。
ไม่เก็บมันต้องไปร้องไห้คนอื่นอีก。
ไปร้องไห้กับคนนู้นคนนี้ร้องไห้กับพบชาติไม่จบสิ้น。
มันร้องเพื่อให้จบไปที่สังขารโลกที่สังขารทำ。
ชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายไม่สร้างบาปกำเวรกับใครอีกต่อไปแล้วจบสักที。
คนไหนที่ยังมีกันอยู่ก็ดูแลกันให้ดี。
จะดใจกรรมกันเป็นครั้งสุดท้ายกันเป็นชาติสุดท้ายที่ได้มาเจอกัน。
แต่ใจนั้นจบสิ้นความยึดมั่นถือมั่นแล้ว。
ไม่อะไรใครไม่อะไรโลกไม่อะไรทำไม่อะไร。
พบชาติติดต่อไป。
พ้นทุกจริงๆไม่ใช่ทุกโลกมากๆในโลกมาปฏิบัติธรรมเพลงมาจ้อง。
ปรากฏบคมมาบังคับมานิ่งมาว่างมาเฉยมาสงบ。
ทำให้มันสงบทำให้มันนิ่งว่างๆอะไรนะมันมันไม่ใช่มันต้องแต่งแต่งครบ。
เราเห็นแล้วเนี่ยมาอยู่ต่อหน้าเราเนี่ย。
ส่วนใหญ่คนปฏิบัติเป็นไง。
ปฏิบัติ。
ใจที่สบายมากบทุกข์ไหม。
เดี๋ยวก็หยุดปรุงแต่งมันจะทุกขอะไรไม่มีใครทุกข์เลยตัวตนก็ไม่มีหยุดปรุงแต่งพบชาติก็ไม่มี。
แค่นี้แหละ。
จะต้องพยายามไปทำอะไรให้เป็นอะไร。
จะต้องไปหาไปคิดทำไมวะไอ้นู่นเป็นๆนี่เป็นอันนี้เป็นอายนะภายนอกนี่เป็นรูปภายในนี่เป็นรูปนี่เป็นสิ่งที่ถูกรู้นี่จะต้องไปปล่อยวางผู้รู้นี่จะต้องไปพยายามคิดพยายามปรแตนี้ก็คงแตทั้งนั้น。
แล้ว。
สังขารทั้งนั้นเลยสังขารทั้งหมดอ่ะอย่างนั้นพยายามอย่างนั้นแหละค่ะทั้งหมดแหละไม่พยายามอะไรทั้งหมดพยายามอะไรสังขา。
รทั้งหมด。
หยุดก็จบแล้วจบก็หยุดแล้ว。
ไม่มีใครต้องทำอยู่ยุดด้วยไหมแล้วมีใครต้องปรุงแต่งให้มันหยุดด้วย。
วันหยุดปรแต่งมาแล้วผมแต่งโลกอยู่ปรแต่งทำแล้วเป็นไง。
ไม่ได้ยุ่งยากอะไรเลยไม่ได้。
ลำบากเลยในการปฏิบัติไปปฏิบัติให้มันลำบาก。
คนตั้งหลายไม่ปฏิบัติให้มันลำบาก。
ปฏิบัติมากไปด้วยความปรแต่ง。
ความไม่คุแตมันจะลำบากอะไรอ่ะแต่่งมันไม่ต้องทำอะไรไอ้ที่ทำอะไรมันถึงลำบาก。
ไม่ต้องรู้อะไรก็ได้ไม่ปรุงแต่งหรืออะไรสักอย่างนึง。
แค่นั่นแหละบรรทุกข์และ。
ไม่ต้องเรียนโลกเรียนทำอะไรก็ได้。
ปรุงแต่งไม่ยึดถืออะไรไม่ยึดถือแม้แต่ร่างกายจิตใจของตัวเองไม่ยึดถือแม้แต่พบชาติในปัจจุบันและพบชาติใหม่มีอะไร。
ไม่ขอเวรปลูกกรรมกับใครอีกต่อไปแล้วจะวจบแล้จะใช้กรรมกันเป็นชาติสุดท้าย。
กรรมเวลาที่มีต่อกันมาทุกชาติ。
จดใช้กรรมกันเป็นชาติสุดท้าย。
พบชาติใหม่ไม่มีกรรมกับใครอีกแล้ว。
ไม่เกิดเปลี่ยนปยตายเกิดให้เป็นทุกข์อีกต่อไป。
กินเยมันก็。
สิ้นกรรมสิ้นเวรสิ้นชาติ。
พ้นทุกข์แล้วไม่มีใครพ้นทุกข์แต่ไม่มีใครต้องทุกข์อีกละ。
แต่คันห้ายังต้องทำมาหากินยังต้องยังดูกันอยู่ก็ยังทำกันไปทำหน้าที่กันไปประกอบอาชีพประกอบอาชีพโดยชอบไปเ，ล，ี，้ยงดูก，ั，น，โ，ด，ย，ช，อ，บไปอาทิตย，์，น。
ี้，แล้วก็。
ทุกคนต้องทิ้งกันทอดทิ้งกันแต่ดูแลกันแต่ก็ต้องบอกว่าเธอไม่ปฏิบัติให้คนทุกข์กันจะไปแล้วนะไม่เกิดอีกแล้วฉันหายตัวไปแล้วเธอก็ไปเป็นว่าตายเกิดท่องเที่ยวร่องรออยู่ในจักรวาลสงสารของเธอไปหอะแต่เราไม่ได้เจอกันอีกแล้วว่าฉันจะไม่ไปไหน。
แล้ว。
ฉันเบื่อหน่ายแล้วที่จะไปสร้างกรรมเวรต่อไป。
แต่เธอยังไม่สนใจปฏิบัติเธอก็ไปเธอคนเดียวหอะลเลวเธอไปแล้วแต่พบเจ้าก็สงสารไปเจอพุทธเจ้าต่อไปไปเจอพระหลานต่อไปเจอครูบาอาจารย์ท่านอื่นต่อไปจะฉันไม่ไปไหนแล้วจะจบแล้วในปัจจุบันจบแล้วในอ。
นาคต。
เรื่องอดีตทั้งหมดก็จบไปที่ใจแล้วอดีตทั้งหมดด้วยนะจบไปที่ใจแล้วจบลงในปัจจุบัน。
ปล่อยวางอดีตไปหมดแล้ว。
ในปัจจุบันก็ทำหน้าที่อย่างเดียวที่สมบูรณ์และถูกต้องมายึดถืออะไรอนาคตก็ไม่ห่วงยายกังวล。
แค่นั้นนะ。
แค่นี้จริงๆ。
ไม่ได้ยุ่งยากอะไรเลย。
อืม。
แค่นี้แหละ。
คิดอะไรเป็นทุกข์。
ไปปฏิบัติอะไรเป็นทุกข์。
ไม่ยึดก็ไม่ถูกอะไรหรอก。
ไม่มีที่ไปแล้วจะมีคนไปที่ไหน。
ไม่ปรารถนาจะไปเกิดเวียนว่ายตายเกิดกับใครอีกกับที่ไหนอีกในพบชาติใหม่แล้วจะมีใครไปแล้วมันก็ไม่มีตัวตนของผู้ไปแล้ว。
ติดปรารถนากับพ้นทุกข์นพพาน。
ยังปรารถนาอยู่กันทุกอยู่นั่นแหละปโตดับความปรารถนาสนิทไม่มีส่วนหนือ。
การปฏิบัติเป็นธรรมะไม่ได้ยากเย็นอะไรหรอก。
มันยากตรงที่ใจคนเราไม่ยอมปล่อยวาง。
ไม่ยากตรงนี้อย่างเดียว。
มาไปเรียนอะไรมันมากมายปวดหัว。
เรียนมายึดถือหมด。
เรียนมาเท่าไหร่ก็ยึดถือหมดมันจะไปทำที่ไหน。
มันอยากก็ไม่ยอมปล่อยวางนี่แหละแล้วถ้าปล่อยวางก็แล้วไม่ยากหรอกธรรม่าม่าคือปล่อยวาง。
นั่งคิดอยู่วนเวียนในทุกวันแล้ว。
เรายังไม่ตายอ่ะขันห้าก็ต้องคิดปรุงแต่ง。
แต่เราไม่เห็นว่าคันหมันจะคิดปรุงแต่งยังไงอ่ะครับเปลี่ยนมันเป็นปลาเป็นนกที่มีอยู่ในท้องฟ้า。
ไอ้ผู้รู้ก็เหมือนกับท้องฟ้าหรือน้ำน่ะมันเป็นวิสังขารไม่อาจคิดไม่อาจปรุงแต่งได้。
มันได้แต่มีความรู้อยู่ในตัวของมันเองมาแต่ไม่ใช่ว่าไปไล่รู้อาการไล่ดับอะไรได้。
ตัวมันอ่ะคิดไม่ได้คิดไม่ออกบอกไม่ถูกพูดไม่ได้รู้นะน่ะมันได้แต่รู้อย่างเดียวแต่ตัวมันคิดไม่ออกบอกไม่ถูกพูดไม่ได้คิดอกบอกถูกพูดได้มันต่างทั้งนั้นต่างทั้งนั้นแหละ。
อย่าหลงไปเป็นสังขาร。
แล้วไม่ต้องไปยหาวิสังขาร。
เพราะอะไรล่ะไอ้ที่มันรู้ว่าทุกอย่างเป็นสังขารอ่ะตัวมันนเป็นวิสังขาร。
ไม่ออกไปไล่ดับสังหารไปไล่ไล่ไปจ้องดูสังขารนะที่มันรู้แก่ใจว่าเนี่ยทุกอย่างที่มันสังขารได้เนี่ย。
มันไม่ใช่วิสังขารทั้งหมดเลย。
วิสังขารหรือภาษาสมุดภาษาไทยเราคนไทยเรียกหัวใจ。
ส่วนใหญ่จะรู้จักก็พูดหัวใจจะรู้จัก。
เรียกว่าธารู้เรียกว่าพุทธจักเรียกว่าจิตเดิมแท้คนไทยไม่ค่อยรู้จัก。
จะเรียกหัวใจชาวบ้านรู้หมด。
ใจเนี่ยมันเป็นธรรมชาติที่มันเนี่ยแต่งไม่ได้คิดไม่ได้ไม่อาจก็เพื่อนไม่อาจไหว้ตัวได้ไม่ถูกข์ไม่สุขไม่ถูกไม่เศร้าไม่ดีใจไม่เสียใจไม่สงสัยไม่เศร้าหมอ。
มันไม่มีอะไรเลยในนั้นน่ะใจอ่ะไม่มีไม่มีแม้แต่ตัวใจ。
ไม่มีแม้แต่ตัวใจนะไม่มีสว่างไม่มีมืดไม่มีห้องสายไม่มีสมองไม่มีสุขไม่มีทุกข์。
ไม่อยากคิดไม่ปรุงแต่งได้เพราะตัวตนของเขาไม่มีเลยเขาเป็นเรียกว่าเป็นวิสังขารหรือเป็นสังขาสัภาพเป็นทที่ไม่อาจปรุงแต่งได้แล้วไม่มีใครไปพยายามปรุงแต่งก็ได้。
และที่ร้ายที่สุดอ่ะคือ。
ไม่อาจจะรับรู้ก็ได้ตามประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายประตูใจเพราะประตูตารับรู้ได้แต่รูปประตูหนูรับรู้ได้แต่เสียงประตูจมูกรับรู้ได้แต่กินประตูริรู้รับรู้ได้แต่รถประตูร่างกายรับรู้ได้แต่สิ่งสั。
มผัส。
แล้วก็ประทูใจรับรู้ได้แต่ทำอารมณ์คือรับรู้ได้แต่เวทนาสัญญาสังขารคือความรู้สึกเป็นสุขเป็นทุกข์เป็นกลางกลาง。
ความจำได้ไหมรู้สังขารคือความคิดคิดคิดปรุงแต่ง。
รับรู้ได้แค่นี้。
ประตูทั้งอกอ่ะแต่ไม่อาจรับรู้ใจที่ไม่อาจปรุงแต่งได้เลยเพราะว่าใจไม่ใช่รูปเสียงกินรสสัมผัสหรือสพระแล้วก็ไม่ใช่ทำอารมณ์。
ดังนั้นเนี่ย。
หมดโอกาสที่จะเอาทำประตูตาหูสมุดลไกใจไปหาขาได้。
แล้วหมดโอกาสที่จะเอาความคิดปรุงแต่งเนี่ยไปหาขาได้。
เพราะเขาเป็นความไม่มีอะไรเลย。
ให้ทุกคน้นพบได้。
แต่เขาสามารถรับรู้ได้เพียงแค่ตัวของเขาเองคือใจ。
ใจย่อมรู้ใจของเจ้าของดี。
อื่น。
คนอื่นไม่อาจดูได้。
คนมีวิยาตาทิศ。
คมๆหรือพวกยมทูตยบาลหรือพวกเชิญวิญญาณในฝ่ายสวรรค์ทั้งหมด。
จะมาค้นพบได้หาพบได้แต่สังขาร。
คือสังขารกายที่ยังหลงเหลืออยู่และสังหารจิตที่ยึดมั่นถือบ้านยังเหลืออยู่。
แต่。
ค้นหาใจที่ความยึมั่นถือมั่นไม่ได้เพราะใจถ้าเขาถึงใจที่เป็นธรรมชาติแท้ๆก็ไม่อาจคมั่นถือมั่นอะไรได้เพราะเขาไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีเครื่องมืออะไรเลยไม่มีเครื่องมืออะไรเลยที่จะไปยึดมั่นถือมั่นอะไรได้。
จากนั้นไม่ว่าจะมีพวกอภริญญาตาทิพย์ครูบาอาจารย์ที่ตาทิพย์คมๆ。
รู้วจิต。
มันก็รู้ได้แต่เพียงความคิดปรุงแต่งรู้ได้จิตไม่ไหวรู้ได้แต่กับเพื่อนรู้ได้สภาวะธรรมในใจของของลูกศิษย์。
แต่รู้ไม่ได้คือจ่าย。
เพราะใจคือไม่มีอะไรเลยถ้ารู้ได้ถึงนั้นน่ะเป็นปรุงแต่งหมด。
ถ้าสามารถกินยาคมที่สุดรู้ใจของศได้นะไม่ใช่ใจอันนั้นเป็นสภาวะทำเป็นความปรุงแต่ง。
ใสใจแท้มันไม่มีอะไรเลยนั่นแหละคือว่าไม่มีอะไรที่ไม่หาดูได้นั่เราจึงเรียกว่ามันมีเพราะวามันมีความไม่มีอะไรเลยนะม。
ันมีอยู่。
แต่ไม่ใช่มีแบบนี้。
มันรู้ว่าความไม่มีอะไรเนี่ยมันมีอยู่และความมีอะไรเนี่ยมันมีอยู่ไอความมีอะไรทั้งหมดในกว่าสังขารความไม่มีอะไรทั้งหมดเรียกกูมีสังขารคือความไม่มีอะไรนะรู้อยู่ว่ามันไม่มีอะไรรู้อยู่แต่มันรู้แก่ใจเท่านั้นแหละแต่มันเห็นไม่ได้แต่มันรู。
้ได้。
ในความไม่มีอะไร。
เพราะฒนาน่ะ。
ท่านบอกอยู่กับรู้อยู่กับใจของเจ้าของแล้วแหละ。
อยู่กับใจของสองไม่มีตัวเราที่เป็นขหน้าไปอยู่กับใจของเจ้าของเป็นใจของเจ้าของเองเป็นใจนั้นเองไม่ใช่ว่ามีตัวเราไปเป็นใจามันไม่รู้จะพูดว่ายังไงใจนั้นน่ะคือให้เป็นใจนะเนี่ยจะบอกเป็นใจก็เดี๋ยวมันจะเอามีตัวเรากันหน้าไปเป็นใจให้อยู่กับใจก็เจ้าของก็จะเอา。
ตัวเราไปอยู่กับใจอีกเอาไอขันหน้าเนี่ยตัวเราเนี่ยสามารถคิดพูดก็ทำอะไรได้เนี่ยก็ไปอยู่กับใจของเจ้าของ。
เอาตัวเราที่เป็น。
หหน้าเนี่ย。
ไม่เป็นใจอีกก็บอกให้อยู่กับใจให้เป็นใจตัวเราที่เป็นขเป็นใจอีก。
ยังไง。
รู้แต่ว่ามันมีธรรมชาติที่เป็นสังขารกับใจที่เป็นสังขารมันอยู่คู่กันอย่างนี้。
แล้วก็ใจตลอดกาลตั้งแต่ปัจจุบันจนถึงขนาดนิรันดร์ก็เป็นใจที่ไม่หาสังหารได้นิรันดร์แต่มันมีความรู้อยู่ในตัวไม่ใช่ว่าไปไล่ดูอาการไล่ดับอาการนะเพื่อมันมีความรู้ที่ไม่มีมันได้แต่รู้ว่ามีสังขารเกิดขึ้นอยู่ในมันเกิดดับเกิดดับทุกความรู้สึกนึกคิดอา。
รมณ์。
แต่ตัวมันเองอ่ะไม่เคยเกิดไม่เคยดับไม่เคยมีตัวตนไม่เคยมีสุขภาพไม่เคยมีอาการใดๆไม่ถูกไม่ถูกข์ไม่ผ่อ，ง，ใ，ส，ไ，ม，่，เ，ศ，ร，้า，ห，ม，อไม่มีมืด，ไ，ม。
่ม，ีสว่าง。
ไม่มีอะไรเลยนั้นน่ะมีแต่ความรู้ว่าตัวมันเองอ่ะไม่มี。
แต่ที่มันมีปรากฏการณ์ทั้งหมดมีอาการมีความรู้สึกึกคิดอารมณ์มีป่องใสมีเศร้าองมีสุขมีทุกข์มีวุ่นวายมีนุ่มมีนี่มีอะไรเปลี่ยนแปลงอยู่ในใจตลอดเวลานั่นแหละอันนั้นไม่ใช่ใจใจมันรู้ทุกอย่างไม่ใ。
ช่ใจ。
ไอสนใจนะมันก็รู้ว่าตัวมันน่ะไม่อยากปรุงแต่งได้ไม่อยากคิดแม่ปรุงแต่งได้คิดปรแต่งได้ไม่ใช่ใจเนี่ยไม่ได้เจ้าทั้งหลายน，ะ，ฉ，ันอยู่กันอย่，า。
งนี้แหละ。
อยู่กับใจอ่ะอยู่กับรู้เนี่ย。
ที่ว่าตัวมันเนี่ยไม่อยากคิดแม่ผมแต่งได้ไม่มีอะไรเลยมีแต่ความรู้แต่ที่คิดที่ผมแต่งได้มีความรู้ความเห็，น，ค，ว，า，มเข้，า，ใ，จ，ร，า，ยได้เป็นสัง，ข，า。
รท，ั้งหมด。
สังขารเนี่ย。
มันทำหน้าที่ของมันเนี่ยยึดแล้วเนี่ยเพราะเป็นใจแล้วใจมันอะไรไม่ได้เพราะตัวตนมันไม่มีไงเลยเป็นใจแล้วมันก็เลยไปคิดอ，ะ。
ไรไม่ได้。
ไม่ได้ไปขันห้าเนี่ยมันก็เลยทำหน้าที่ที่สมบูรณ์แล้วถูกต้อง。
โดยที่ไม่มีผู้ประยึดถือทำแต่หน้าที่ผู้ยึดถือไม่มี。
สามีถ้ามีสามีกับภรรยาหรือสิหน้าบริสุทธิ์ไม่ร่วมประเวณีกันก็รู้อาหารได้เพราะอะไรก็มาทำหน้าที่ต่อการไม่มีใจยึดถือ。
แต่คหน้ามาทำหน้าที่ได้แต่ใจที่จะึหรือไม่มี。
ยดถือแล้วนะแต่แต่ถ้ายังเดินไปเดินมาได้พูดคุยได้ทำนู่นทำนี่ได้ยังไม่ตายมันแล้วตัวเดียว。
ใจเนี่ยมันไม่ใช่ว่าเอาตัวเราขันหน้าพยายามไม่ยึดถือแต่มันเป็นธรรมชาติของใจที่ไม่อาจยึดถืออะไรได้เพราะวามันไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีเครื่องมืออะไรไม่อาจคิดแม่ปรุงแต่งใดได้มันจะไปยึดถืออะไรไม。
่ได้。
มันก็มีความรู้อยู่ในตัวมันอย่างนี้。
แล้วมันก็เป็นความไม่มีอะไรอยู่ในใจ。
และความมีก็มีอยู่ว่าไม่มีก็ไม่มีอยู่ตอนนี้ก็มีอยู่ตลอดเวลาผมแตไปตลอดเวลาแต่ความปรุงแต่งมันเกิดดับอยู่ในความไม่。
ปรุงแต่ง。
ความปรุงแตวันแต่งทั้งวันทั้งคืนแต่มันปรุงแต่งเกิดดับอยู่ด้วยความไม่ปรุงแต่ง。
มันมีความไม่่นคงแต่งเป็นฐานใหญ่หรือเป็นที่รองรับที่เกิดระดับของความปรุงแต่งตลอดเวลาความคิดความปรุงแต่งเกิดดับเกิดดับเกิดดับเกิดดับมันเองนะไม่มีใครไปทำเกิดไม่มีใครไปทำดับไม่มีใครไปไล่เกิดอะไร่ดับไม่มีใครไปทำเกิดและไล่ดับไม่มีใครไปทำเกิดและไ。
ล。
่ดับ。
ไม่มีใครไปทำอะไรหรอกไม่ว่าอาการน่าจะถูกใจไม่ถูกใจ。
ไม่ว่าจะเป็นจิตที่เป็นกุศลกุศลหรือไปกลางๆไม่มีใครไปไปไล่ยึดไม่มีใครไปไล่ละไล่ปล่อยไล่วางหรอกไม่มีใครไปทำเกิดไม่มีใค，ร。
ไปไล่ดับ。
ไม่มีใครไปไล่รู้ไร่ละไล่ปล่อยไล่วางหรอกแต่ได้ความรู้เข้าใจแบบนี้ไอ้ที่เป็นตอนแรกๆที่มาปฏิบัติการก็ศึกษาเรียนรู้ทำความเข้าใจเรียกว่ามารู้ความเข้าใจและได้ปล่อยวางความหลงไม่ใช่ไล่เอาตัวเราไปปล่อยวางอะไรหรอกไปวางความหลงความโง่ยึดถือนั้นเนี่ยปล่อยวาง。
ไปวางความหลงความโง่ความยึดถือ。
กลายเป็นใจเลย。
แต่สังขารเนี่ยมันก็คงแต่งของมันอยู่。
เป็นหหน้ายังไม่ตายก็เพิกูแต่งอยู่。
จะเปรียบเทียบให้เห็นง่ายๆว่ะ。
มันเปรียบเทียบเห็นภาพพจน์ว่าใจเนี่ยมันเหมือนกับท้องฟ้าที่มันคิดมันปรุงแต่งไม่ได้มันบินไม่ได้มันเคล，ื，่，อ，น，ไ，ห，ว，ไม่ไ，ด้มันมีอา，ร，ม。
ณ์，ไม่ได้。
แต่ท้องฟ้าเนี่ยมันเป็นท้องฟ้าที่เป็นธาตุรู้มันเลยมีเป็นท้องฟ้าที่ว่างเปล่าแต่มันมีความรู้อยู่ในตัวมัน。
ว่าตัวมันจะเป็นท้องฟ้าที่ว่างเปล่าที่ไม่มีอะไรแล้วก็มีสังขารคือความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ต่างๆเนี่ยเปรียบเหมือนนกที่มันบินอยู่ในท้องฟ้านกที่บินในท้องฟ้าก็เหมือนเปรียบร่างกายเราเนี่ยที่เคลื่อนไหวตลอดเวลาแล้วนกมันก็มีความคิดอารมณ์ในความคิดอารมณ์ของนกก。
็คือในความคิดอารมณ์ของเรานี่แหละมันก็มีอยู่ตลอดเวลา。
แต่มันเคลื่อนไหวเกิดดับอยู่ในท้องฟ้าที่กว่างเปล่าคือใจอ่ะเสเหมือนท้องฟ้าที่ว่างเปล่าแต่มันมีความรู้อยู่ในตัวมันเองใจ。
นะเนี่ยไงตลอดเวลาในใจก็คิดไปดิแต่ใจมันน่ะ。
มันก็ไม่มีอะไรตลอดแต่มันมีความรู้ในตัวมันว่ะมันน่ะ。
ความไม่มีอะไรตลอดแต่ให้ความคิดความปรแต่งเหมือนนกที่มีในท้องฟ้าใจเปลี่ยนเหมือนท้องฟ้ามันก็มีอยู่ตลอดนะ。
ด้วยความเข้าใจง่ายๆอย่างนี้ของเราเนี่ยเราพยายามต่ออนลูกศิษย์ของเรานี้。
เราก็พยายามจะเปรียบเทียบเป็นน้ำบ้างเป็นปลามั่งใจและเปรียบเหมือนเป็นน้ำทะเลมาสมุดปลาเนี่ยคือร่างกายเรานี่แหละดีใจของเราเนี่ยเปนเหมือนเป็นปลามันที่มันร่างกายเราเหมือนตัวปลานี่แหละจิตใจก็เหมือนกับปลาที่มันมีความรู้สึกนึคิดอารมณ์ก็กัดกันก็รักกันก็สื。
บพันธุกันก็คือตัวเรานี่แหละ。
แต่ตัวเราเนี่ยที่มันมีความรู้สึกนึคิดอารมณ์เหมือนปลาแต่ปลาเนี่ยมันในใจในตัวของเรามันมีน้ำอยู่คือใจมันมีน้ำ。
เหมือนน้ำทะเลแต่ตัวเราที่เคลื่อนไหวไปมามีความรู้สึกในจิอารมณ์เหมือนปลาไปสิมันทำได้ก็ทำไปแต่ใจมันเป็นน้ำมันเรื่อยไปมันเป็นคนละอย่างกันไม่ใช่เป็นอันเดียวกันอย่าหลงไปเป็นปลาอย่าหลงไปเป็นนกมันก็เป็นฟ้าเป็นน้ำอัตโน。
มัติ。
อย่าพยายามดิ้นรนกระเสือกกระสนอยากตัวเราไปเป็นฟ้าเป็นน้ำกระเสือกกระสนพยายามตัวเราไปเป็นฟ้าเป็นน้ำเป，็，น，ป，ล，า，เ，พ，ร，าะ，ม，ั，น，ดิ้นกระเสื，อ，ก。
กระสนได้。
จะปล่อยวางสังขารปล่อยมันคิดปรุงแต่งไปแต่ใจไม่ปรุงแต่งได้แต่แค่รับรู้รับทราบแค่สำรับทราบ。
นี่แหละพุทธเจ้าที่กับไปยแค่ศตวรับรู้รับทราบเนี่ย。
เธอก็ไม่รู้นพพานเลยจะไม่มีตัวตนในโลกนี้เลยโลกนายต่อไปอยากเข้าใจปุ๊บก็ไม่ผ่านเลย。
แค่นี้จริงๆเจ้าสอนแค่นี้จริงๆตัดกับแค่นี้จริงๆ。
ไม่ได้ซับซ้อนอะไรนะ。
แมแต่เราพูดไปแล้วหลายคนก็ยังเข้าใจผิด。
ถ้าอย่างนั้นเราก็ทำใจมันว่างๆ。
แล้วไม่มีความคิดอะไรเลยเห็นแต่ความว่าคือสร้างขึ้นมาเลยอ่ะ。
สร้างความว่างมาในใจก็ทำใจว่างๆไปเลย。
อาจารย์มันว่าตลอดเวลาเลยไหมเนี่ยมันว่าตลอดเวลาไม่ใช่อาจารย์ดูดิมันว่าตลอดเวลาเห็นเราคิดเราพูดอยู่เนี่ยวามันว่าตลอดเวลาไม่เห็นเห็นว่าใจใจว่าตลอดเวลาตลอดเวลาไม่เห็น。
อย่างนี้มันกลายเป็นไปเป็นนกไปเป็นปลาที่มองเห็นท้องฟ้ากับมองเห็นน้ำแล้วเลยแต่ความว่าตลอดเวลาหลวงตาบอกว่าให้เป็นฟ้าเป็นน้ำแล้วเห็นนกมันดินเห็นปลามันว่าคิดปรแตแต่ผู้เห็นเนี่ยผู้เห็นมันเป็นท้องฟ้ามันเป็นน้ำแต่ปฏิบัติกลับด้านอาจารย์ไม่เชื่ออาจารย์ดูใ。
จว่างตลอดเวลาเลยใจว่างตลอดเวลาอย่างนี้มันแล้วเราพูดอยู่คิดอยู่ได้เห็นไหมเนี่ยไม่เห็นเลยไม่เคยคิดไม่เคยพูดอะไรไม่เชื่อดูอาจารสาบานได้ไม่เคยคิดไม่เคยพูดอะไรเลยมันว่าตลอดเวลาจะดูใจว่าตลอดเวลาเสียงตลอดเวลาเลยเ。
นี่ย。
หยุดนิ่งกับไม่มีอาจารย์มันว่าตลอดเวลาแล้วก็พูดต่ออีก。
คือมันปฏิบัติกลับด้านเลยตัวที่คิดได้พูดได้หมดได้ไม่เห็นไปสร้างมองเห็นใจที่ว่างเปล่ามันเลยเหมือนคนเอาความคิดไว้ในหัวเนี่ยแล้วก็หัวจะตัวเองในตัวเองมองเห็นตัวเองว่างเปล่าแต่ความคิดอยู่ในหัวมองไม่เห็นว่ามันหัวก็ไปด。
ูตัว。
เราก็บอกว่าเฮยไม่เห็นเหรอเนี่ยเราจะเอาความคิดไว้ในหัวนี่เราก็ไม่ดูใจที่่ว่างเปล่าในตัวมันก็เลยเห็นว่าว่าไม่เห็นตัวเองคิดมันต้องเห็นตัวเองเราคิดแต่ใจนะมันว่างเปล่า。
ไม่เข้าใจอยู่นั่นแหละทำไงเห็นตัวเราคิดิดได้จ่ายก็ก็ไม่เห็นตัวเราคิดเห็นแต่ความว่างเปล่าเขาก็เลยตัวเองกลางอากาศแล้วมาดูตัวเองในหัวคิดอยู่ในอากาศในหัวในหัวว่างเปล่าอาจารย์ในหัวมันก็เห็นคิดเลยไม่เห็นว่างเปล่าแต่เขาสร้างตัวเองในอากาศนไอ้คนคิดอยู่ใน。
อ。
า。
ก。
าศ。
ปฏิบัติกับคนไม่รู้เรื่องไม่เป็นมันพูดไม่รู้เรื่องจริงๆทำยังไง。
ก็ตัวเราคิดอยู่ตัวเราคิดๆอยู่ตัวเราทุกๆๆๆแต่งอยู่มันก็รู้อยู่แต่ต้องไปดูทำไมอ่ะไปดูมันไม่เห็นหรอก。
ก็มีคนไปดูมันอ่ะความคิดไม่อยู่ที่คนดูดิไอความคิดไม่อยู่ที่คนดูไม่รู้ว่าทำไมเราก็นั่งคิดอยู่แล้วก็รู้ตัวเรานั่งคิด，อ。
ยู่เนี่ย。
แล้วก็เห็นไอ้ตัวเราที่นั่งคิดมันเป็นปลาเป็นนกไม่ทั้งตัวเลย。
ก็เป็นปลาที่มันคิดได้พูดได้มีอารมณ์ได้เป็นนกคิดได้พูดได้มีอารมณ์ได้แค่นั้นแหละ。
เข้าใจไม่เข้าใจอธิบายละเอียดกลับมาได้ไม่ได้เป็นประโยชน์ต่อโลกประโยชน์ต่อคนอื่นถึงใจ。
อธิบายกลับมาที่เอาว่าไง。
ชัดๆ。
ที่ผ่านมาปฏิบัติกลับได้จริงเจ้าค่ะ。
ไปสร้างความว่างขึ้นมา。
โดยที่ว่า。
ไม่เข้าใจว่า。
อย่างที่หลวงตาบอกก็คือ。
ไม่มีตัวนึงที่กลับไปหรู。
ตั้งตัวนั้นขึ้นมาแล้วก็ว่างๆ。
แล้วเห็นว่าตัวเองก็ไม่เห็นจะคิดอะไร。
แค่รู้ตามอายตนะอะไรอย่างนี้เจ้าค่ะซึ่งมันก็หลอกตัวเอง。
พูดที่ผิดพูดไปเยอะๆจะได้เป็นประโยชน์แต่เด็กรุ่นหลัง。
โดยที่ผิด。
โทหัก。
คือมองย้อนเข้ามามันก็จะเห็นว่าจิตก็ไม่อิสระ。
อะไรขึ้นมาหลงทำ。
ในสิ่งที่。
ไม่ใช่ทำ。
ไม่รู้ตามความจริง。
รู้แล้วก็ไม่สายเกินไปหรอก。
แก้ไข。
ที่ลำพูดมาทั้งหมดก็คือเรานี่แหละเจ้านี่แหละ。
เราเห็นแล้วว่าทั้งในยใจมันปฏิบัติแบบนี้。
หลายคนก็ปฏิบัติแบบนี้。
แล้วก็ส่วนใหญ่ก็ปฏิบัติแบบนี้。
ผมไม่ได้ปล่อยวางตัวเองเลย。
แต่เอาตัวเองอ่ะไปจับความสบายจับความว่างเปล่า。
เอาตัวเองพยายามไปปล่อยวางอย่างอื่นแต่ไม่ปล่อยวางตัวเอง。
คนทั้งหลายผู้ปฏิบัติในโลกนี้ส่วนใหญ่เป็นอย่างนี้。
วางคนอื่นวางสิ่งอื่นวางทุกอย่าง。
พยายามเอาตัวเองไปวางอย่างอื่นเพื่อตัวเองสบาย。
อย่างนี้มันยึดถือ。
ไม่ได้สิ้นความยึดถือ。
พยายามไปปฏิบัติให้ตัวเองสบายให้ตัวเองมีความสุขปล่อยวาง。
วันนี้มันปล่อยวางเพื่อตัวเอง。
มันยึดถือเอาตัวเองเป็นที่ตั้งเลยอันนี้มันยึดถือ。
มันเป็นวิชาเป็นปัญหาเป็นอุปทานแต่ตัวเองยึดมั่นถือมั่น。
มันก็เป็นพบเป็นชาติจะลามรณะเป็นทุกข์โศกเศร้าเสียใจครับแค้นใจปฏิบัติเป็นยังไงข้างบนอยู่ในนีเนี่ยทุกโศกเศร้าเสียใจครับแค้นใจไม่มีที่จบสิ้นหรอกเนี่ยนั่งร้องไห้ก็เพราะว่าวามันปฏิบัติแบบบนอย。
ู่ใน。
บนอยู่ในสงขลาหลงอยู่ในสงขลา。
สังขาลาหลอก。
มันจะพ้นทุกข์มันต้องหลุดจากสังขาร。
รู้จักตัวเองปล่อยวางตัวเองไม่ใช่ตัวเองพยายามปล่อยวางอย่างอื่น。
เราจะปฏิบัติปล่อยวางยังไงก็ตามแต่ปล่อยวาง。
เพื่อตัวเองเราจะพยายามเพียงกระททำยังไงก็ตามแต่เพื่อกระทำเพื่อให้ตัวเองได้รับผลประโยชน์คือความพ้นทุกข์หรือความสุข。
เราจะเพี้ยนปฏิบัติยังไงก็ตามแต่ปฏิบัติเพื่อตัวเองอ่ะคนทุกข์หรือตัวเองมีความสุขอันนี้ปฏิบัติด้วยกเลสเ，อ，า，ว，ิชาตันหาประทา，น，แ。
ต่ตัวเอง。
เกิดพบชาติชลามณทุกขศเศร้าเสียใจกับแก้นใจไม่มีที่จบสิ้นหาที่ดจบไม่ได้นะแบบนี้。
ที่ผ่านมาก็เป็นอย่างนี้แหละ。
รู้แล้วแล้วก็วางเสียก็จบลงในปัจจุบันนีนะไม่ต้องไปเสียใจมึงหรอก。
วางหมดกระจกหมดจะเป็นบทเรียนสอนกับคนอื่น。
ไม่ผิดแล้วจะถูกได้ไงคุณเจ้าก็ผิดมาตั้งหกปี。
แล้วมาตัสลุทีหลังจึงมาสอนโลกได้。
เพื่อเป็นครูมาสอนโลก。
จะได้สอนคนอื่นว่าทางนี้เราเดินมาแล้ว。
บรรทุกข์อย่างยิ่งเดินยิ่งทุกขยากลำบากไปเหยียบน้ำไปเรื่อยๆ。
อย่าเดินเลยทางนี้เราเคยเดินไปแล้วเราก็จะบอกคนอื่นทั้งหลายได้。
อยู่กับลำเธอใหม่。
ยาวตัวเราพยายามไปปล่อยวางอย่างอื่นให้ปล่อยวางที่ตัวเรา。
อย่าไปเพี้ยนจะไปกระทำเพื่อตัวเราคนทุกข์เพราะว่าทำไมทำอย่างนี้มันถึงทำให้ถึงเป็นทุกข์มันเป็นวิชาตันหาอุปทาน。
มันเข้าไปสู่วงจรประสิตจจะสมุทบาทวงจรที่ทำให้เกิดทุกข์เกิดการเวียนว่ายตายเกิดมนุย์จบสิ้น。
ต้องดับวิชาตหาอุปทาน。
ไปวางตัวเรา。
หยุดแล้วจบลงในปัจจุบันหยุดการปรุงแต่งหยุดดิ้นลนหยุดแสวงหาหยุดไขวคว้าหยุดหาหนทางแก่ตัวเองหยุดพาตัวเองจะไปเอาอะไรไปได้อะไรไปถึงอะไรเป็นบรรลุอะไร。
หยุดแม้แต่จะพยายามหานพพานพยายามไปเอานพพานมาให้ตัวเองเอาความคน้นทุกข์มาให้ตัวเอง。
สิ้นการแสวงหาผลประโยชน์สิ่งใดให้ตัวเองแม้แต่พระนพพาน。
สิ้นการพยายามที่จะเอาตัวเราไปหาอะไรไปดิ้นรนค้นหาอะไรไปพยายามที่จะออกจากอะไร。
มันก็บรรทุกข์ในปัจจุบันเลย。
แล้วก็พลทุกถาวรตลอดไป。
แค่นี้เอง。
ต้องไปเสียใจกับอดีตทั้งหมดหรอกปล่อยไปเลยทิโยนโครมลงไป。
อดีตทั้งโลกทั้งทำที่ผ่านมาทั้งหมด。
หลังการปฏิบัติที่ผ่านมาทั้งหมดโยนโครมลงไป。
เหลใจที่สิ้นความปรงแต่งโดยสิ้นเชิง。
ไม่มีผู้เดินทาง。
แล้วจะมีเป้าหมายไปที่ไหนจะมีใครไปไหน。
ไม่มีเป้าหมายจะต้องไปไหนไปหาอะไรแล้วจะมีใครเป็นผู้เดินทาง。
สะพาน。
ทางมีอยู่แต่ผู้เดินทางไม่มี。
พยายามพยายามไปดูไปดูไปเห็นไปลากไปปล่อยไปวางทุกบตาย。
จนตายก็ไม่พ้นทุกข์。
ลองพยายามกลับไปไปดูไปดูไปเห็นไปละไปปล่อยไปวางอยู่นั่นแหละทุกช้นทางไม่มีทางบนทุก。
ความพยายามไม่สิ้นสุด。
ทุกขไม่สิ้นสุด。
มันต้องสิ้นสุดความพยายามในปัจจุบันนี้ถึงจะพ้นจากทุกข์。
ความพยายามยังไม่สิ้นสุดความทุกข์ก็ไม่สิ้นสุด。
ถ้ามาสิ้นสุดความพยายามความทุกข์ก็สิ้นสุดลงในปัจจุบัน。
ห้องมันไม่ขึ้นใจมันจะได้ลงไม่พยายามไปจะทำอะไรเป็นอะไร。
เดี๋ยวมันก็ลงไปปรุงแต่งไปคิดไปวิเคราะห์ไปพยายามจะแล้วนะ。
อย่างนี้ความทุกข์ก็ไม่สิ้นสุดเรายังไง。
คันหน้าอยากปรุงแต่งกระปรุงแสงซ้าย。
ธรรมชาตินกมายังอยู่บนท้องฟ้าธรรมชาติของกลางมันยังอยู่ในน้ำในมหาสมุทร。
แต่ใจมันเป็นเหมือนเป็นท้องฟ้าเป็นมหาสมุทรมันก็ไม่ได้ไปต้องไปทำร้ายนกหรือปลา。
มันก็ต้องไม่ไปฆ่าไปกำจัดให้นกหรือเปลามันหายไปจากท้องฟ้าหรือหายไปจากพ่อมหาสมุทร。
เขาคงอยู่ด้วยกัน。
นกก็ยอมยุบคู่กับฟ้าปลาก็ยอมคู่กับน้ำ。
เป็นธรรมชาติที่อยู่คู่กัน。
ยิอาศัยกันเพราะขาดกันก็ต้องตาย。
ปลาขาดน้ำเมื่อไหร่ก็ต้องตาย。
เพราะฉะนั้นธรรมชาติของความปรงแต่งกับธรรมชาติของความไม่ปรงแต่งมันก็เป็นธรรมชาติที่อยู่ด้วยกันยิอาศัยกันจะขาดกันไม่ได้。
สปาขาดน้ำเมื่อไหร่ก็ต้องถึงแก่ความตาย。
ไม่มีใครต้องพยายามไปฆ่าปลาให้ตายเหลือแต่น้ำอย่างเดียว。
มันทำไม่ได้เมื่อมีน้ำทะเลมหาสมุทรอยู่ปลาก็ย่อมมี。
เข้าใจธรรมชาติแบบนี้ก็ไม่ยาก。
ปลาคงปล่อยมันๆไปมีอารมณ์ของมันไปมีการระยาการของมันไปแต่ใจก็เป็นน้ำเลยไปไม่ไปหลงกับปลามาเป็นน้ำ。
ไม่มาลงอาน้ำไปเป็นปลา。
หรือไม่ลงบไม่ลงงนกเอาเป็นฟ้าไม่ลงงกับฟ้าไปเป็นนกมันก็เป็นคนละประเภทการเป็นธรรมคนละประเภท。
สิ่งใดที่มันมีร่างกายมีการพูดมีการคิดมีการนึกมีการปรุงแต่งมีการเคลื่อนไหวได้มันเป็นธรรมชาติของความปร，ุ，ง，แ，ต，่，งเป，็，น，ส，ั，งขารเปรียบม，ั，น，นก。
กับปลา。
แต่ใจมันเป็นธรรมชาติที่ไม่อาจปรุงแต่งได้เป็นธรรมชาติที่เป็นวิสังขารหรือเป็นอสังกชาติจะเปลี่ยนเป็นฟ้า，ก，ั，บ，น，้ำมั，น，เ，ป，็，น，ธรรมชาติคนล，ะ，ป。
ระ，เภทกัน。
มันไม่ได้เป็นธรรมชาติประเภทเดียวกัน。
แต่มันก็ต้องอยู่ด้วยกัน。
จนถึงวันตายน้ำมันขาดปลาไม่ได้ปลาขาดน้ำไม่ได้น้ำทะเลมันมีที่ไหนน้ำอยู่ที่ไหนมันก็มีปลานั่นแหละ。
ไม่ก็อยู่คู่กันปรา์มก็ขาดน้ำไม่ได้อยู่คู่กันอย่างนี้。
ประขาดกรรมก็ตายทันที。
ปลาขาดน้ำตายทันที。
แต่มันเห็นแต่งไปก็แต่งไปแต่ใจก็เป็นปลาเป็นน้ำเลยไปไม่ลงเป็นนกเป็นปลาก็แค่นั้นแหละก็เป็นทุกขแล้วไม่ใครต้องทุกข์。
ถึงเราพูดอย่างนี้ก็มีความที่ว่าเข้าใจผิดก็ไม่อยู่แค่นั้นแหละคือก็พยายามจะเอานกเอาปลาไปเป็นฟ้าเป็นน้ำให้ได้。
ดิ้นรนกระเสือกกระสนน่าจะให้ตัวเราที่เป็น。
ตัวเราตัวเราที่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์มีรักมีชังได้มีสุขมีทุกข์ได้ตอนนี้มันเป็นนกเป็นปลาเป็นธรรมชาติของมันเป็นอย่างนี้เราต้องยอมรับให้ธรรมชาติมันเป็นอย่างนี้แต่พูดไปทำส่วนใหญ่มันจะพยายามจะดิ้นลนกระเสือกกระสนไอ้นกกับปลาเป็นฟ้ากับน้ำที่เป็นธรร。
มชาติที่เป็นพี่สังขารให้ได้จะพูดยังไงก็ไม่เข้าใจ。
อีกประเทศนึงก็เอาไอ้ตัวเราเนี่ย。
ที่เป็นนกเป็นปลาไปมองเห็นแต่ฟ้ากับน้ำที่เป็นว่างเปล่ามองเห็นแต่ความว่างเปล่าว่างเปล่าว่างเปล่าอย่างเดียวแต่ไม่เห็นตัวเราที่เป็นนกกับปลามันพูดมันคิดไม่หยุดพูดไม่หยุดมีความทุกข์ไม่หยุดในใจอ่ะไม่。
เห็น。
ปฏิบัติลงเอาตัวเราไปเป็นไปเป็นนกเป็นปทำอะไรเป็นเป็นน้ำจะดีลงเป็นนกเป็นป่ากันแหละ。
มันก็เป็นแบบนี้ปฏิบัติ。
พยายามพูดพยายามบอกพยายามสอน。
เข้าใจไหมล่ะเนี่ย。
จะได้ไม่หลงอีกสอนให้คนมีปัญญาที่เอาไว้。
พิจารณาที่จะพ้นทุกข์ด้วยตัวเองไม่ต้องวามันยึดถือลงวงตาหรอกยึดถือไม่ต้องการมันยึดถือเลย。
เอาปัญญาสอนปัญญาบอกปัญญา。
เอาอย่าไปขคิดพิจารณาไม่เข้าใจมันเข้าใจได้ไม่ยากยึถือทุกข์แล้วในปัจจุบันได้ยุ่งยากซับซ้อนอะไร。
หยุดดิ้นรนหยุดค้นหาหยุดแสวงหาหยุดอยากถึงอยากได้อยากเป็นมันก็ไม่ได้เป็นปลาไม่เป็นไปเป็นนกแล้ว。
มันก็เป็นฟ้าเป็นน้ำมันเรื่อยไป。
เหนื่อหยุดดิ้นรนหยุดแสวงหาหยุดไขว่คว้าหยุดหาเหตุผลหยุดพยายามจะหาอะไรแก่ตัวเองแม้จะหยุดพยายามจะหาความส，ุ，ข，หรือผ่านานให，้，แ。
ก่ตัวเอง。
หยุดดิ้นล้นกระเสือกกระสนแล้วมันก็ไม่ไปไม่หลงไปเป็นปลามันเป็นที่มันเคลื่อนไหวได้ล่ะ。
มันก็เป็นน้ำเป็นฟ้าด้วยยอัตโนมัติของมัน。
ธรรมชาติของความไม่ปรุงแต่งความไม่มีอะไรที่ปรุงแต่งเนี่ยมันไปนิรนค้นหามันไม่ได้。
ค้นหาเป็นสังขารหมดลงเป็นสังขารหมด。
ปัจจุบันพระอยู่ดิ้นรน。
ยุดปรุงแสง。
ไม่มีอะไรเลย。
ไม่มีไม่รู้สึกไม่มีแต่ตัวใจ。
ไม่มีความรู้สึกว่าแม้แต่ปลากับบน้ำไม่มีความรู้สึกว่ามีนกกับฟ้าเลย。
ก็หยุดปรุงแต่งแล้วนะ。
ไม่มีแม้แต่นกฟ้าไม่มีแม้แต่ปลาอาบน้ำอยู่ในความหยุดปรุงแต่งแล้ว。
มันเลยไปอีก。
เลยนกกับฟ้าเลยปลากับน้ำอีกนั่นคือความไม่ยึดถือทั้งความมีอยู่และความไม่มีอยู่。
ว่ามีอยู่คือสังขารความไม่มีอยู่คือพี่สังขารที่มันเลยไปอ่ะไม่มีใครเลยไปไม่มีตัวเราเลยไปแต่ความหยุดนั่นแหละ。
หรือความพ้นนั่ะมันเลยไปอีก。
มาเลยทั้งสังขารเลยทั้งที่สังขารคือไม่มีใครยึดทั้งสังขารไม่มีใครยึดทั้งที่สังขาร。
ในนั้นจึงไม่มีปลาและไม่มีฟ้าไม่มีปลาไม่มีนกไม่มีฟ้าไม่มีน้ำ。
ไม่มีทั้งสังขารไม่มีทางที่สังขารไม่มีทั้งวิชาไม่มีทั้งวิชาไม่มีโลกไม่มีทางไม่มีสมมุติไม่มีมุติ。
ไม่มีโลกไม่มีทางไม่มีสัก์บุคคลตัวตนเราเขาไม่มีไม่มีทั้งสิ่งที่ถูกรู้ไม่มีทั้งผู้รู้。
มันมีแต่ความเงียบ。
ความสงบ。
ความสงัดความไม่มีอะไร。
ความไม่เดือดร้อนอะไรความไม่มีภาระอะไรความไม่มีความหนักใจอะไร。
ไม่มีใครได้อะไรไม่มีใครเสียอะไร。
ไม่มีภาษาเรียกว่าอะไรไม่มีสมมุติบัญญัติอะไร。
ไม่มีการต้องพยายามกระทำอะไรไม่มีการพยายามต้องรู้ละปล่อยวางอะไร。
ไม่มีอะไรอยู่ในมัน。
ไม่มีอะไรอยู่ในมันจริงๆ。
นี่แหละที่พระเจ้าตัดไว้ในมหานพพานสู่。
นพานสูตร。
ภิกษุทั้งหลาย。
สิ่ง。
คำว่าสิ่งนี้สิ่งนั้นมีอยู่。
เป็นสิ่งซึ่งในนั้นไม่มีดิน。
ไม่มีน้ำไม่มีไฟไม่มีลม。
ไม่ใช่。
อากาศศาจายตนะ。
ไม่ใช่วิญญาณนจยตนะไม่ใช่อากินจรรญายตนะไม่ใช่นวะสัญญาสัญญายตนะไม่ใช่โลกนี้ไม่ใช่โลกอื่น。
ไม่ใช่ดวงจันทร์。
ไม่ใช่ดวงอาทิตย์。
ภิกษุทั้งหลาย。
ในกรณีอันเกี่ยวกับสิ่ง。
สิ่งนั้น。
เราไม่กล่าวว่ามีการมาไม่กล่าวว่ามีการไป。
ไม่กล่าวว่ามีการหยุด。
ไม่กล่าวว่ามีการจุติ。
คือมีการตายไม่กล่าวว่ามีการเกิดขึ้น。
สิ่งนั้นได้ตั้งอยู่。
สิ่งนั้นไม่ได้ดับไปและสิ่งนั้นไม่ใช่อารมณ์。
นั่นแหละคือที่สุดแห่งถูก。
นี่แหละสิ่ง。
สิ่งนั้นแหละคือสิ่งที่หลวงตาเพียนนำมา。
บอกมาสอนบัญช้หน้าแก่เราให้ใจของเราเป็นสิ่งนั้น。
ให้สิ่งนั้นเนี่ยเป็นหนึ่งเดียวกับใจของพวกเราทุกคน。
ให้สิ่งนั้นนเป็นหนึ่งเดียวกับใจของพวกท่านทุกท่านลงทั้งเทเทวดาทั้งหลายที่มาฟังธรรม。
ใจเป็นสิ่งสิ่งนั้นเป็นหนึ่งเดียวกับสิ่งนั้นหรือสิ่งนั้นเนี่ยเป็นใจโดยถาวรสิ้นเชิงตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปท่านก็พ้นทุกข์โดยถาวรสิ้นเชิงที่ท่านกลนั่นแหละคือที่สุดแห่งทุกข。
นี่คือนพพานสูตร。
เป็นพระสูตรที่พระเจ้าตัดไป。
ฟังท่านไหมรอบ。
ให้เรานี่แหละอ่านเอง。
จายตานัง。
ณวญญาานะยจายตนังนะอากินจยา。
กินยายนันต์วสัญญาสัญญาตนัน。
นายังโลโกนะปละโลโกนะอุโจนะมะสริยาตมะหวะอคติ。
วธมิ。
นะติิงนะ。
ที่ติิง。
ณจุติณปติิง。
อปฏิถัง。
อปวตะปังนาละมัน。
มนะเวนะเมวะปัง。
วันโตทุกสติ。
ภิกษุทั้งหลาย。
สิ่งสิ่งนั้นมีอยู่เป็นสิ่งซึ่งในนั้นไม่มีดินไม่มีน้ำไม่มีไฟไม่มีลมไม่ใช่อากาสานนนจายยตนะไม่ใช่วิญญ，า，ณ，น，น，จ，า，ย，ตนะไ，ม่ใช่อากิ，น，จ。
รร，ญายตนะ。
ไม่ใช่นวสัญญาสัญญายตนะ。
ไม่ใช่โลกนี้ไม่ใช่โลกอื่น。
ไม่ใช่ดวงจันทร์。
หรือดวงอาทิตย์ทั้งสองอย่าง。
ภิกษุทั้งหลาย。
ในกรณีอันเกี่ยวกับสิ่งสิ่งนั้นเราไม่กล่าวว่ามีการว่าไม่กล่าวว่ามีการไปไม่กล่าวว่ามีการหยุด。
ไม่กล่าวว่ามีการจุติ。
ไม่กล่าวว่ามีการเกิดขึ้น。
สิ่งนั้นมิได้ตั้งอยู่。
สิ่งนั้นมีได้เป็นไป。
และสิ่งนั้นมิใช่อารมณ์นั่นแหละคือที่สุดแห่งธระ。
สงบ。
สงไปตั้งหลวงปธาตุ。
ไม่มีอะไร。
ไม่เป็นอะไรไม่มีใครเป็นอะไร。
ไม่มีใครไปได้อะไรไม่มีใครเสียอะไร。
การกล่าว่าไม่มีการไปไม่มีผู้ไป。
ไม่มีการมาไม่มีผู้มา。
แล้วไม่มีผู้ทำหยุดไม่มีผู้หยุด。
ไม่มีทั้งการไป。
คือการกริยาจิตที่ดินหล่นที่จะไปไหน。
ไม่มีการปญาจิตติดมา。
ไม่มีการกริยาสิทธิทำหยุด。
ไม่มีการเกิดไม่มีการตายก็คือไม่มีการดไม่มีกริยาการที่เกิดไม่มีอาการอาการที่ดับ。
และไม่ใช่เป็นความว่างที่เป็นอากาศศาอาจะจะชนะเลยไปถึงวิญญาณอาจายชนะกินยาจะชนะว่าสัญญาสัญญาชนะ。
ไม่ใช่เป็นความว่างแบบนั้นเป็นความว่าง。
ที่มันเป็นอากาศไม่ใช่เป็นความว่างที่เป็นอากาศที่หลายคนพยายามไปเป็นความว่างแบบนั้นพยายามปรุงแต่ง。
ในนั้นไม่มีเนื้อที่ไม่มีเหมือนกับเป็นห้องว่างที่บรรจุอะไรไม่ได้。
ไม่อาจจะบรรจุอะไรไม่ได้เลย。
ไม่อาจจะบรรจุโลกดวงดาวดวงจันทร์ดวงอาทิตย์。
ไม่อาจจะบรรจุชาน。
ทั้งหมดที่ท่านกล่าวไว้ในนภานที่สุด。
มันทั้งไม่ใช่ชายเพราะชาทั้งหมดเกิดดับอยู่ในมัน。
ความเกิดดับทั้งหมดเกิดดับเย็นในมันทั้งหมดแต่มันไม่เกิดไม่ดับท่านจะบอกมันทั้งไม่ใช่จุติมันจะไม่ใช่เป็นการเกิด。
คือมันน่ะไม่ได้เกิดไม่ได้ตายมันแต่ความเกิดตายเนี่ยเกินตายอยู่ในมัน。
แต่มันเนี่ยไม่เกิดไม่ตาย。
ท่านใช้คำว่าสิ่ง。
สิ่งนั้นมีอยู่เรียกว่าสิ่ง。
แต่บดีเขาเรียกว่าอะไรไม่รู้แต่ก็แปลมาเป็นภาษาไทยว่าสิ่ง。
แต่สิ่งๆนั้นเนี่ยมันไม่ใช่ไม่มีอยู่มันมีอยู่。
แต่มันมีอยู่ก็จริงแต่มันก็ไม่ใช่ดินไม่ใช่น้ำไม่ใช่ไฟไม่ใช่ลม。
ไม่ใช่รูปประจารานคือไม่ใช่อากาศอากาศนะวิญญาณชนะกินชนะสัญญาชนะ。
ไม่ใช่โลกนี้ไม่ใช่โลกอื่น。
ไม่ใช่ดวงจันทร์ไม่ใช่ดวงอาทิตย์。
ไม่มีการมาไม่มีการไปไม่มีการหยุด。
ไม่มีการเกิดไม่มีการตายไม่มีการเกิด。
สิ่งนั้นไม่ได้ตั้งอยู่และสิ่งนั้นไม่ได้ดับไปไม่ได้เป็นไป。
ทำไม่ได้ตั้งอยู่ทั้งไม่ได้เป็นไป。
และสิ่งนั้นไม่ใช่อารมณ์。
นั่นแหละคือที่สุดแห่งทุกข์。
องค์ก็ไม่ได้บอกว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร。
จะบอกว่าไอ้นี่ก็ไม่ใช่ไอ้นี่ก็ไม่ใช่ให้นี่ก็ไม่ใช่อันนี้ก็ไม่ใช่。
แต่ไม่ได้บอกว่าสิ่งนั้นมันคืออะไรแต่สิ่งนั้นน่ะ。
มันมีอยู่。
แต่มีอยู่กับสิ่งนั้นก็ไม่ใช่มันอันนี้ก็ไม่ใช่มันก็ไม่ใช่มัน。
ธทั้งหมดก็ไม่ใช่ดินน้ำลมไฟก็ไม่ใช่มัน。
ประชาานอรุประชาานก็ไม่ใช่มัน。
โลกดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ก็ไม่ใช่มัน。
มันต้องไม่มีการมาไม่มีการไปไม่มีการหยุดอยู่ไม่มีการเกิดไม่มีการตาย。
มิได้ตั้งอยู่และก็มิได้เป็นไป。
มันไม่ได้มีการตั้งอยู่ตลอดเวลา。
และมันก็ไม่ใช่ว่า。
มันมิได้เปลี่ยนไปที่จะเปลี่ยนแปลงไป。
สิ่งนั้นไม่ใช่อารมณ์นั่นแหละคือที่สุดแห่งทุกเวลาเขาจะมาพูดกันมันพูดยากมากเลย。
พูดถึงสิ่งที่。
มันไม่รู้จะเรียกว่าอะไร。
มันมีอยู่แต่อะไรไม่ใช่มันหมดเลย。
เวลาพอมาพูดกันมาสอนกันเลยไม่รู้จะเรียกว่าอะไรไม่รู้จะสอนว่ายังไง。
ดีที่สุดคือหยุดเลย。
หยุดปรุงแต่งหยุดดิ้นลนหยุดแสวงหาหยุดไฟคว้าหยุดอยากให้เป็นอะไรทั้งหมดเป็นอะไรไม่ได้มันสักอย่างเดียวไปหามันก็ไม่ได้ไปปลวาก็ไม่ได้ไปหวยหามันก็ไม่ได้เพราะว่า。
ยังไม่รู้เลยมันคืออะไร。
แต่รู้ว่ามีอยู่แต่ไปหามันไม่รู้คืออะไรจะไปหาได้ไง。
ไปหาสิ่งที่ไม่มีอะไรสักอย่างเดียวอะไรที่มีหมดไม่ใช่มันสักอย่าง。
ที่มีเป็นสิ่งที่เกิดดับแต่มันไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลาย。
เหมือนเป็นสิ่งที่ไม่มีแต่ความไม่มีเนี่ยมันก็มีอยู่。
กว่าไม่มีเนี่ยมีอยู่จริง。
แต่สิ่งที่มีทั้งหมดไม่ใช่มันเพราะสิ่งที่มีทั้งหมดเนี่ยเป็นสิ่งที่เกิดดับตั้งแต่ทำลายมันจะไม่ใช่ตั้งอ，ย，ู，่，แล้วไม่ใช่เกิ，ด，ไ。
ม่ใช่ดับ。
มีกรณีเดียวเท่านั้นหยุดปรุงแต่ง。
ในใจที่ปรุงแต่ง。
เป็นความคิดสิ้นการปรุงแต่งพยายามทำให้เป็นทำอะไรเป็นอะไร。
สิ้นสุดการดิ้นรนค้นหาแสวงหาอยาถึงอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็น。
อยากที่จะบรรลุอยากที่จะ。
พ้นจากสิ่งหนึ่งไปอีกสิ่งหนึ่ง。
สิ้นสุดการปรุงแต่งทั้งหมด。
มันก็ไม่。
ตัวนั่นแหละ。
ไม่ต้องพูดกันอีกมันก็รู้ได้ตัวเอง。
ว่าที่เราปฏิบัติมาทั้งหมดอ่ะมันจะมีการกระทำกระทำกระทำกระทำกระทำดิ้นรนดิ้นรนดิ้นรนกระทำกระทำกระทำดิลดิ้นลนดิ้นงแต่，ง。
ทั้งนั้น。
แล้วสิ่งนั้นมันคือความไม่ปรุงแต่งมันตรงกันข้ามกับความปรุงแต่ง。
ลผมแต่งก็บอกผมแต่งก็จะเป็นความไม่ปรุงแต่งได้ยังไง。
เราก็เข้าใจอยู่แล้วอ่ะเห็นไหมมันถูกหรือผิด。
ก็ยังคงแต่งให้ตายไปก็เลย。
ปัญญาของเจ้าตัวพอจะเข้าใจได้。
เราไม่ได้บอกว่าใครถูกใครผิด。
เราบอกว่าใช้ปัญญาของเราเองเราไม่ได้ว่าใคร。
แต่ใช้ปัญญาที่ว่าถ้าเรายังคงแต่งแล้วเมื่อไหร่เราจะเป็นความไม่ปรุงแต่ง。
เราจะบอกว่าเราจะปรุงแต่งไปจนถึงความไม่ปรุงแต่ง。
เราจะปรุงแต่งไปนี้เดี๋ยวมันก็ไปสิ้นสุดลงตรงที่ความไม่ปรุงแต่ง。
มันก็จะเหมือนคนที่พูดบอกว่าเรายังรวยไม่พอ。
เราก็รวยก่อนเดี๋ยวเรารวยไปเดี๋ยวเรารวยมากๆเราก็หยุดเอง。
เรารวยมากๆแล้วก็หยุดเอง。
มันจะมีไม่ใช่คนที่มันไม่มันไม่รู้จักมันไม่รู้จักพอแล้วมันจะมันจะหยุดได้ไหมมันก็รวยไปก่อนรวยไปก่อนแล้วเดี๋ยวรวยมากแล้วหยุดเองแหละเมื่อไหร่แล้วมันจะหยุด。
เห็นคนรวยตั้งหมื่นล้านแสนล้านอะไรจะสีโลกแข่งกันระดับดับโลกโลกคนละแสนล้านเป็นล้านล้านๆไม่หยุดเลย。
แล้วเมื่อไหร่มันจะหยุด。
คนที่สำหรับผมแต่งไม่เป็นไรหรอกคงแต่งไปแต่งไปแต่งไปไปให้มันที่สุดในความปรุงแต่งแล้วมันก็คือหยุดปรแต่งแล้วมันจะเป็นความไม่ปรุงแต่งเองนั่นค。
ือที่สุด。
ปรุงแต่งไปหยปรุงแต่งตอนไหนปรุงแต่งไปให้หยุดที่หยุดความปรุงแต่งให้ถึงที่สุดของความปรุงแต่งแล้วที่สุดของความปรุงแต，่。
งคืออะไร。
ใช้คำนี้ยังชอบเลย。
ไปหาที่สุดของความร้อน。
ความปรแต่งมาเป็นความร้อน。
เราแต่งมาเป็นความร้อนนั่นแหละที่สุดในทุกที่สุดของความร้อน。
ก็ยังดิ้นรน。
ที่จะจะออกจากคุ้นลนแสวงหาดิ้นรนจะทำอะไรเป็นอะไรดิ้นรนที่จะปฏิบัติอย่างไรทำทำทำทำทำมันก็ร้อนเหมือนกันการเสียดสีดิ้นลนมันยมเป็นความร้อนไปก็ย่อม。
ความพ้นทุกข์เลยแหละ。
มันอยู่ตรงที่สิ้นสุดของความร้อนนั่นแหละ。
ที่สุดของความร้อนอยู่ตรงไหนความบรรทุกอยู่ตรงนั้น。
มานานแล้วอยากร้องร้องไห้ร้องสะใจ。
ไม่ใช่ร้องเพราะความหลง。
ลอง้องสะใจลองมันซทีเดียวต่อไปไม่ต้องร้องอีก。
ไม่ต้องร้องตลอดกาลเป็นอนันตการ。
มันจะได้พ้นทุกข์ที。
มันหลงมานานแล้ว。
เหมือนที่ท่านกล่าวว่าเราหลับมานานมากแล้วหลับคือความหลงเราหลับมานานมากแล้วหลายพบชาติบาทนี้จงเป็นผู้ตื่น。
ท่านจงเป็นผู้ตื่นเธอ。
ท่านหลงหลับไหลมานานมากแล้ว。
จงเป็นผู้เติม。
ตื่นจากความหลงเธอเถอะและเป็นผู้ตื่นตลอดกาล。
ไม่เป็นผู้หลับไหลต่อไปซึ่ง。
ความหลากไหลสิ้นความหลงเพื่อสิ้นตัวตน。
ที่สุดของความร้อน。
ก็คือความเย็นนั้นเอง。
ความสงบเย็น。
เตสังปสมโมสุโข。
ผู้ใดระงับหรือดับความปรุงแต่งจะได้。
ผู้นั้นจะถึงซึ่งความสุขอย่างยิ่งนี่แหละคือพระนพพาน。
ถ้ายังปรุงแต่งปรุงแต่งปรุงแต่งอยู่มันก็เหมือนกับ。
มีความดิ้นรนกระเสือกกระสน。
มันก็มีแต่ความเล่า่าร้อนเล่าร้อนยิ่งดิ้นมากก็ยิ่งกระเสือกกระสนมากยิ่งร้อนมากทุกข์มาก。
ดิ้นไปจะไปหาความเป็นที่สุดไปตรงไหนอ่ะ。
ที่สุดของความดิ้นรนอยู่ตรงไหนอ่ะ。
จะบอกว่าที่ลกระเสือกกระสนไปให้ถึงที่สิ้นสุด。
แล้วที่สิ้นสุดของความดิ้นรนกระเสือกกระสนมันอยู่ตรงไหนอ่ะ。
ที่สุดของความที่สิ้นสุดของความดิ้นรนกระเสือกกระสนมันก็ต้องหยุดอยู่ที่อะไร。
จุดสูงสุดมตรงอยู่ที่จุดดิ้นรนกระเสือกกระสลนั่นแหละ。
นั่นคือจุดสูงสุดของความดิ้นรนกระเสือกกระสน。
จุดสูงสุดไม่คือจุดที่หยุดดิ้นรนกระเสือกกระสุนนั่นแหละ。
ยิ่งดิลนเกเสือกกระสลก็ยังมีความทุกข์ความเล่าร้อนในใจ。
แล้วก็ยิ่งดิ้นลนก็ก็หนักก็หนักก็มันก็ยิ่งร้อนก็ร้อนก็แล้วสิ้นสุดของความร้อนอยู่ตรงไหนจุสูงสุดของคว，า，ม，ร，้，อ，น，ต，รงไห，นสิ้นสุดข，อ，ง。
คว，ามร้อน。
จุดที่สิ้นสุดของความร้อนก็คือความเย็น。
คือความจุยุดย้นลนกระเสือกกระสนยังไง。
ความเย็นนั่นแหละคือความสงบ。
ความสงบนัคือความร่มเย็น。
ณัติสันติพลังสุขขังสุขใดเล่าจะเหนือกว่าใจที่สงบ。
จากความปรุงแต่งคิดถือเป็นไม่มี。
สิ้นสุดการปรุงแต่งแล้วใจก็สงบแล้ว。
ใจที่สงบนั่นแหละเป็นสุขอย่างยิ่งหรือเรียกว่ายิ่งกว่าสุข。
ไม่ใช่เป็นความสุขเดี๋ยวสุขเดี๋ยวทุกข์เดี๋ยวทุกขทุกขสุขเดี๋ยวทุกข์สลับกันไปเพราะความยึด。
แต่นี่มันพ้นสุขพ้นทุกข์ไปเลยมันจะยิ่งกว่าสุขเหนือกว่าสุขทุกข์เขาจึงเรียกว่าเป็นสุขอย่างยิ่ง。
ไม่ใช่เป็นอารมณ์สุขที่ชาวโลกเข้าไปยึดถือกันนั้นเป็นความสุขปูกโลกเบาสบายใจว่างๆเป็นสุขอันนั้นคือมัน。
สุดิบๆไปยึดได้เป็นประยึดถือไว้แล้วก็สุขก็ดิบก็สุขก็ดิบ。
แต่นี่มันพ้นไปเลย。
ความยึดมั่นถือมั่นพความดิ่นความปรุงแต่งไปเลยมันพ้นทุกขพ้นทุกข์ไปเลยไม่ยึดถืออะไรเลย。
ไม่เอาอะไรเลยไม่เป็นอะไรเลยอยู่กับความไม่มีไม่เป็นที่ท่านว่าอยู่กับความไม่มีอะไรไม่เป็นอะไรเลย。
ใจมันก็เลยสงบ。
ความสงบนี่แหละเป็นสุขอย่างยิ่งเป็นสุขอย่างยิ่งคือมันเป็นความสุขที่เหนือสุขเหนือทุกข์ไม่ต้องสุขทั้งทุกข์ไม่ใช่เป็นอารมณ์แต่มันพ้นอารมณ์ทั้งมวลไปเลย。
ถึงไม่มีความสุข์ใดๆอีกเลยนั่นแหละถึงเรียกว่าเป็นสุขอย่างยิ่งแต่ไม่ใช่ว่าสุขที่คนไปจับอารมณ์โป่งโล่งเบาสบายเป็นอารมณ์สุขไม่ใช่อันนั้นคือมันเป็นชาวโลก。
แต่คนปฏิบัติทั้งหลายส่วนใหญ่เกิดแบบเกินครึ่งปฏิบัติไปยึดถืออารมณ์สุขลงลงเบาสบายยถือใจนิ่งๆอันนั้นมันยึดถือมันจะเป็，น。
ปรุงแต่ง。
ยังไม่สิ้นปรุงแต่งยึดถือ。
อันนี้มันอยู่กับความสิ้นความปรุงแต่งยึดถือไม่ยึดถืออะไรเลยไม่เอาอะไรเลยไม่เป็นอะไรเลย。
แต่ขันห้าก็ใช้มันเพื่อทำประโยชน์。
คนที่เราอยู่ใกล้ประโยชน์ต้นประโยชน์ท่านประพุทธศาสนาจนกว่าถ้าาตฐานจะแตกดับไปใจที่สิ้นเชื่อถือแล้วมันก็หายตัวไปเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างเปล่าของธรรมชาติ。
จิตวิญญาณก็ดับไฟเหมือนดั่งเปลวไฟที่กินเชอหรือเหมือนดั่งเปลวไฟเทียนที่ถูกเป่าดับไฟ。
ไร้ตัวตนไร้ร่องรอย。
เหมือนนกบินไปท้องฟ้ายม。
ไม่ปรากฏร่องรอยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆไว้ท้องฟ้าต่อไปมันหายไปอย่างไร้ร่องรอย。
ธรรมชาติธรรมะก็อยู่แค่นี้แหละที่อยากจะมาบอกพวกเรามาสอนพวกเรามาชในพวกเราไม่ได้ยุ่งยากซับซ้อนอะไรหรอก。
เข้าใจไหมล่ะ。
ไปกลับไปหลงอีกนะนะตอนนี้เป็นต้นไปอ่ะ。
หวังว่าไม่ลงงอีกแล้ว。
ไปลงแล้ว。
อยู่ประโยชน์ตนก็จบสิ้น。
ส่วนกันน้ำอย่าปรุงแต่งยังไงก็ปรแต่ปลปรุงแตเป็นนกกับเป็นปลาไห่ายไปเถอะบินไปเถอะ。
จะเป็นยังไงจะว่าเป็นยังไงจ้างของมันเนอะไม่เกี่ยวกับใจที่ไม่ปรุงแต่งมันคนละเรื่องกัน。
อย่าหลงไปเป็นนกไปเป็นปลา。
ปล่อยมันบินไปไหว้ไปมันอย่างนั้นเนี่ยเรื่องของเป็นเรื่องธรรมชาติของมันไม่เกี่ยวกับใจที่ไม่ตรงแตก。
ให้คนทุกข์าวันเชิงตลอดกาลทำประโยชน์ต้นประโยชน์ท่านให้ถึงที่สุดในการสิ้นอายุจัยตามเหตุตามสมควรแกปัจจัย。
จงเป็นผู้ตื่นจากความหลงไม่กลับไปหลงอีกต่อไปนะแบบนี้。
บนทุกปีบนทุกปี。
สาธสาธ。