徒：师父，我想问，当我说有想法的时候，我知道，但感觉只是知道而已，好像很迟钝。或者说，有感觉的时候，我也知道。比如，如果我坐久了身体会感到疲惫，想站起来，但我只是感觉好像只是知道而已。我什么时候才能知道我真的应该站起来了呢？我想完全知道，是想站起来就站起来吗？

徒：但有些事情是一种责任，比如别人交给我们去做的事情，感觉就像是我们的责任。我们就会有一种想要把事情做好、完成的愿望。这算是一种贪欲吗？我们并没有执着它是属于我们的。

师：这根本不是什么贪欲。执着它是属于我们的，那才是贪欲。如果我们没有执着它是我们的，只是想要把事情做好，这根本不是什么贪欲。佛陀、历代祖师大德，他们做什么？他们总是先做好事。

徒：但在做的过程中会感到痛苦吗，师父？比如，我们很用心想做好一件事，然后感觉，当事情做完后，我们并没有像修行那样感到快乐和轻松。做完后并没有轻松的感觉，反而感觉很沉重，甚至有点麻木。会是这样的。

师：身体的感受就是这样的，但心不要执着。

徒：意思是说我们还在执着吗？所以我们的心才不轻松？

师：我们执着于轻松，就是已经执着了。即使已经过去了，心中想着轻松，那也是一种执着。真正的不执着，是不管轻松与否，都不在意。

徒：意思是说，无论发生什么，都让它发生，对于我们自己来说是这样吗？比如，我们做完事情，结果会怎样就怎样，但我们已经尽力做到最好，仅此而已，对吗？

师：这取决于我们的身心。从外在来说，我们的身体和心灵也是一样的。我们尽力做到最好，尽力找医生照顾好健康，仅此而已。我们不要执着它，因为我们的能力只能赚这么多钱，只能找这个级别的医生，我们就认为这是我们的极限。也许达不到别人的标准，但这是我们的极限。但我们不执着它，我们只是照顾它。

就像汽车一样，我们必须好好保养它，对吧？它也是我们的一部分。为什么要保养？因为我们要用它。我们买车是为了使用，所以要送去维修厂，找好的师傅修理，为了什么？为了我们要用它。医生送给佛寺一辆车，说是为了长途使用。

我们不是不去维修保养，我们的健康也是一样，为什么要维修？为了使用，为了我们可以修行，脱离痛苦，帮助他人。这是我们的工作，我们要利益自己，利益他人，让我们自己脱离痛苦，体会当下的涅槃，并且能够帮助别人。我们就需要维修保养我们的健康。如果因为执着而不能工作，那就不对了。汽车我们都会维修，更何况是我们的身体。我们住的房子也需要维修，而不是说放下一切，什么都不管，那样理解的放下是不对的。

以前有一位法师，是阿姜查的弟子，是位有道高僧，有很多弟子，也有很多西方来的僧人。

有一次下雨刮风，他的茅棚坏了。他却认为应该放下，不去修理，东西都坏了。其他僧人的东西都因为淋雨受损了，但他只是挪来挪去，也不修理。阿姜查看见了，问他：“是谁的茅棚被吹到路中间了？”他说：“是我的。”阿姜查问：“为什么不修理呢？”他说：“我放下了，我在修行放下。”

这种放下，比在田里耕作的农民还不如。农民整天泡在泥水里，他们才是真正的放下。这种放下，就像牛和水牛一样的放下。

不是这样的放下。一切都要做，但心里不要执着。我们感到痛苦，是因为我们想要执着。一开始就错了，一旦沾上执着，就会痛苦。

这就是痛苦的根源，它会刺入我们的内心，让我们感到沉重。不要去找痛苦，不要去找痛苦。我们需要重新调整，或者直接避免。有时候，当我们想要说什么的时候，痛苦会突然涌上心头，让我们觉得还是不说为好。

有时候，我们给寺庙修建建筑，请了工人来做。我们告诉他们要怎么做，但他们可能觉得我们不懂建筑，就按他们自己的方式做。但我们心里很清楚应该怎么做。结果做出来之后，和我们想的不一样。找别人来看，也觉得不好，需要重做。

一开始会很生气，觉得要花两倍的钱。会气得脑袋都要炸开了，非常难受。但我们意识到，这样下去心脏可能会受不了，甚至会心脏病发作。

所以决定算了，虽然心很痛。然后重新去找工人来，重新修改，重新建造。我们吸取教训，宁愿损失金钱，也不要损失心灵的平静。

宁愿损失金钱，也不要让自己心烦。钱可以再赚，但心灵的痛苦太折磨人了。我们总是这样简单地想，然后就能过得比较自在。与人争执，只会让自己头痛、心痛。有时候争执的事情根本不值得。我总是这样想。

“唉，不该这样。”心里会感到一阵刺痛。后悔去和别人争执，伤害了自己的心，让自己感到压抑。我们明白，保护自己的心灵才是最重要的。宁愿损失金钱，也宁愿接受损失，金钱还可以再赚。宁愿损失金钱，也不要让心受到伤害，精神受到打击。

明白了吗？世界上大多数人，宁愿承受精神上的痛苦，也不愿承受其他损失。但我们的想法正好相反。

我们不愿让自己的精神受到伤害，我们守护自己的心，而其他的损失，我们可以再去弥补。因为我们的内心是永恒的，而其他的一切都只是暂时的。我们却把心用来守护那些短暂的事物，反而让它受到伤害。

那些我们用心去守护的东西，也许只会陪伴我们这一辈子，甚至不到一辈子。它们可能会离我们而去，可能会离婚，可能会一去不回。有些人突然离家出走。然后你会问：“那个人去哪里了？”回答是：“她离开我了。”“你们吵架了吗？”“没有，她一声不吭就走了。”“多久了？”“一个月了，她都没回来，我该怎么办？”然后就痛哭流涕。这是因为你太爱他了，把心都放在他身上，全心全意照顾他，却不照顾自己的心。结果当他离开的时候，连一句道别都没有。结果你就非常痛苦，沉浸在痛苦中，过了很久都无法摆脱，然后就一直哭泣，不知道该怎么办。但那些事物，它们陪伴我们的时间并不长，很快就会离我们而去。但我们的心呢？

它一直与我们同在，它就是我们自己。它永远与我们在一起，但我们却不照顾它。

我们却去照顾别人，最后别人离我们而去，让我们损失惨重。我们死后什么也带不走，我们的身体也带不走。

那些被我们用心经营的情绪、感觉和思想，我们想要美好的心灵，想要轻松自在的感觉，但它们都不会长久。当死亡来临，我们就像一块木头一样。但我们的心呢？或者说我们的灵魂呢？那个纯粹的灵魂，它不生不灭，不增不减。它只是不断地更换身体，但它带着伤痛吗？我们却从来没有照顾它。

我们却用它来守护那些终将失去的事物。但它不生不灭，它只是不断地更换身体。它永远不会消失，没有任何武器可以伤害它，即使是涅槃也无法消灭它。涅槃只能消灭烦恼。

它只能消灭那些让我们轮回的念头。但它无法消灭那个原本的纯粹的心。因为它可以变成纯粹的自然。但我们却没有好好照顾它。

我们却用它来守护那些终将失去的事物，直到它伤痕累累。当我们死后，那些事物就会离我们而去，连一句道别都没有。

我们爱他们，我们执着他们，我们竭尽所能地照顾他们。但我们却唯独不照顾自己的心。那些事物只是暂时的，我们却用它们来焚烧我们的心，让我们痛苦不堪。我们带着伤痕累累的心死去。但那些外在的事物，我们什么也带不走。只有我们的心，它几乎就是我们自己。但它不是那个可以说话、可以思考、可以感受情绪的身体和心灵。那些都会消失，但那个没有形体的心，它永远不会消失。这样值得吗？我们好好想一想。

我们让烦恼烧毁我们的心，我们执着于其他事物，让贪婪、嗔恨、愚痴、爱、恨、愤怒和迷惑烧毁我们的心，然后我们带着伤痛死去。

带着伤痛堕入地狱，变成畜生、饿鬼、阿修罗。值得吗？我们好好想一想。守护我们的心，不要让它受到伤害，胜过守护其他一切。

所以我们要放下一切。我们拥有地位、名誉、财富，我们拥有最高的荣誉。我们的家庭稳定富裕，我们的儿子出家当了僧人，我们的女儿结婚生子，生活富裕。我们已经一无所有了，一切都放下了。我们的身体也老了，最终也会死去。我们的感觉、思想和情绪，也会像木头一样消失。我们只是尽力去维护它。

但我们并没有执着它，我们知道有一天它终将离我们而去。我们必须放下一切。但我们守护着我们的心。如果我们因为某事而发脾气，我们会感到头痛、心痛。我们意识到这样做并不值得。这是一个不断给我们上的课程。让我们明白，为了一些事情而让自己心痛好几天，根本不值得。

宁愿损失其他的东西，宁愿损失金钱、物品。父母去世后，兄弟姐妹争夺财产，我们告诉他们不要牵扯我们，随便他们怎么分，不要把我们的名字牵扯进去。

我们只关心我们自己，只关心如何脱离痛苦。其他人会怎么样，事情会怎么样，都不重要。我们的心只要达到涅槃就足够了。我们抱着这样的信念。无论别人怎样，无论我们怎样，达到涅槃就足够了。我们做了我们能做的一切。

重要的是你是否执着。如果你执着于财富直到死亡，死后也无法解脱。死后依然执着，然后就会受苦。即使受尽苦难，也会变成鬼。死后会变成鬼，在自己的葬礼上哭泣。不要以为自杀就可以摆脱痛苦，那些鬼魂会在自己的葬礼上哭泣，比当人更痛苦。当人哭泣的时候，还有人安慰，还可以去购物、和别人聊天。

但当鬼的时候，孤独地生活在这个世界上，非常痛苦。

师：哦，对。

徒：那这就像是我们按照自己的欲望行事吗？

师：这有什么欲望呢？我们并没有为了自己或自己的利益而拿取任何东西，也没有参与任何事情，所以这并不是欲望。只有当我们感觉到“我”的存在，感觉到我们应该得到什么，如果得不到就会失去什么，这才是欲望。

徒：那如果不能拿别人的东西，那这算是什么欲望呢？

师：要构成欲望，必须感觉到我们必须得到什么，如果得不到就会失去什么。如果得不到，就会感到失落和痛苦，无法忍受，甚至会哭泣。这才是欲望。如果我们错误地认为拿起任何东西都不行，碰到任何东西都不行，甚至连喝水都要小心翼翼，那就会变成木乃伊。我们只需要知道如何识别欲望。欲望就是我们的内心感觉到我们必须得到什么，如果得不到就无法忍受，如果得不到就会感到失去什么，感到失落和痛苦，无法忍受。

在法律条文中也有写到，是否有利害关系。当我们要向法庭提起诉讼时，法官必须先审查事实，比如，当事人争夺土地，原告和被告争夺土地的所有权。原告说土地是他的，被告说土地是他的。但有一个人说，不，这块土地既不是原告的也不是被告的，实际上是他的。原告和被告都欺骗了他，偷走了他的土地。他有证据。

法官必须先审查他是否真的有利害关系，或者他只是随意声称，是否有证据？他是否有从祖辈，从父母、祖父母那里传下来的证据？如果有，那他就有利害关系。法官必须接受他的诉讼，并考虑这块土地可能既不是原告的也不是被告的，而是这个人的。这就叫做有利害关系。如果得不到就会失去，这才叫做有利害关系。如果我们的内心没有利害关系，我们就不会有痛苦。但如果我们参与了利害关系，我们就会痛苦。

徒：噢，那么当我们意识到欲望之后，我们应该立刻停止追求利益吗？比如，我正想做一项生意，但我突然意识到“我想要这个，这就是欲望。”我们应该立刻停止吗？或者我们感觉到这就是欲望，但如果我们不去做，会对其他人造成伤害，我们是否应该继续做下去呢？我不太确定，当我们意识到欲望之后，是否会自然而然地解决问题，或者我们仍然需要用我们的思想来处理它？

师：我们必须明白，每个人的知识和能力都是不一样的。从我们出生那一刻起，我们的福报和能力就有所不同。我们出生在不同的家庭，我们的外貌不同。当我们出生后，我们的生活方式也不同，我们出生在不同的家庭。这是我们过去所积累的福报决定的。我们的学习能力、智慧也不同。我们出生在能够给予我们知识、能力和财富的父母家庭中，我们所拥有的外貌和财富也不同。

每个人都应该根据自己的知识和能力去做事。有些人知识和能力很强，他们可以做伟大的事业。做生意是必须要做的事情，但如果带着执着和贪婪去做，只会越做越痛苦。但我们生来就应该做一些事情，如果我们不知道该做什么，而且我们已经拥有了财富，拥有了智慧，拥有了健康的身体，我们就应该去做。我们必须学习和阅读，根据我们的能力去学习。如果我们的父母有钱供我们读书，我们想拿到多少博士学位都可以。我们可以投资，因为我们有钱，有智慧，有能力。但有一个条件，我们所学到的一切，我们所得到的一切，我们所拥有的一切，无论财富有多么巨大，都终将失去，我们什么也带不走。如果我们明白这个道理，我们就会快乐地去做事，享受其中的乐趣，而不会感到痛苦。

但如果我们认为我们可以永远拥有它们，它们永远是我们的，那就会很痛苦。我们见过很多人，在临终的时候，用手在空中抓挠，哭喊着：“我的东西在哪里？我的东西在哪里？”非常痛苦。即使没有立刻死去，他们也会把钱财、珠宝倒在他们的胸前。他们看不见东西，因为他们承受着巨大的痛苦，因为癌症而挣扎。他们的眼睛虽然睁着，但心里想的只是“我的，我的。”当钱财倒在他们胸前时，堆满了他们的身体。他们想把东西抱紧，但那些东西太重了。他们用手抓挠，但因为太虚弱而无力。

我们看到了这一幕，感到非常震惊。就像把食物倒在猪或狗的食槽里，让它们疯狂地抢食。他们吃得满身都是。那些人也一样，他们抓不到多少东西，只能带着痛苦昏迷过去。昏迷了很久，又突然醒来，因为他们的心还执着于那些东西。他们醒来的第一句话就是：“我的东西在哪里？”人们就把东西倒在他们胸前。他们又开始抓挠，就像把食物倒在猪或狗的食槽里一样。我们看到了这一切，感到非常可悲。为什么他们要如此执着呢？人死后什么也带不走，他们为什么如此执着？他们甚至不在乎自己的身体，却更在乎自己的财富。他们昏迷了很多次，非常痛苦。

我们想了一个办法，告诉他们的亲戚去请僧人来诵经。他们不愿意，说请僧人来诵经，就像是诅咒他们早点死一样。我们没有听他们的，直接请了九位僧人来诵经。然后我们又想办法说：“要不要用鲜花和蜡烛来供奉佛陀？”我们靠近他们的耳朵说：“要不要用鲜花和蜡烛来供奉佛陀？”

他们忘记了钱财，脸上露出了光彩。我们就让人拿来鲜花和蜡烛，放在他们的手中。他们已经没有力气拿了，我们就帮他们握住，然后在他们的耳边大声说：“用鲜花和蜡烛来供奉佛陀。”让他们忘记钱财，僧人们开始诵经，他们的脸色变得平静了。他们忘记了一切，忘记了痛苦。过了一会儿，他们就平静地去世了，没有挣扎。他们的手中还握着鲜花和蜡烛。但有多少人会有这样的机会，在临终的时候有人来提醒他们呢？有些人即使被提醒了，也无法做到这样。

有一个非常富有的人，每个人都知道他的企业非常有名。我们赶到那里，告诉他要放下。但他却恰恰相反。他用手抓挠，呼唤着他的事业、他的妻子和孩子，让他们都待在床边，寸步不离。这个人没有平静地死去，非常痛苦。我们见过很多这样的人，我们大多数时候都无能为力。他们没有意识到什么也带不走，他们只想着要把一切都带走。

他们非常痛苦，用手在空中抓挠，就像抓空气一样。他们想要抓住他们的事业，但他们什么也抓不住。他们非常可怜，在痛苦中死去，手中抓着空气。我们看到了这一幕，感到非常难过。人就是如此执着，他们用手抓着空气，却拼命地想要抓住那些他们无法抓住的东西。他们死的时候呼喊着“我的事业、我的房子、我的妻子和孩子。”他们想把一切都抱在怀里，但最终却什么也抓不住。

有些人为了争夺财产，兄弟反目、亲戚决裂，甚至互相残杀。但他们最终什么也带不走。

无论做什么都好，如果你有智慧和能力，想学什么就学什么，想做什么就做什么。但要记住一点，你什么也带不走。如果你能明白这个道理，你就不会感到痛苦。以前，我努力奋斗，当上了律师，家人希望我成为法官。

所以我就去考试。一开始我不想看书，但最后还是努力学习，然后参加考试。我想，如果我当上了法官，就可以升到更高的职位，拥有更多的财富、家庭和地位。但最终，这一切都要放下，什么也带不走。我拥有地位、荣誉、勋章，我拥有一切。我在曼谷也有土地，但我什么也带不走。所以我放下了一切。我的儿子出家当了僧人，我的女儿嫁给了有钱人。他们负责管理财产，我什么也不要。因为我一开始就不是为了这些东西而来。我只是想看看我是否有能力做到。我是否能通过考试。我做到了，我一次就通过了考试。

我努力学习，没日没夜地看书。然后我通过了考试。这并没有让我产生贪欲。但如果我带着贪婪去追求，那就会产生贪欲。

我用自己的经历告诉大家，想做什么就去做，想学什么就去学，尽你所能地去发挥你的能力。我当法官的时候，成立了法官修行协会。没有人敢这样做，因为最高法院成立以来，没有人敢让法官成立修行协会，让法官通过修行来脱离痛苦。我成立了这个协会，并为之奋斗了很多年，最终成功了。我制定了各种规章制度，引进了质量管理、平衡计分卡、战略管理、计算机系统等现代管理体系，来管理法院。

我还担任了很多职务，主持各种项目。

重要的是你是否执着。如果你执着于财富直到死亡，死后也无法解脱。死后依然执着，变成鬼魂。

这取决于你是否执着。如果你执着于财富直到死亡，死后也无法解脱。死后依然执着，然后就会受苦。即使受尽苦难，也会变成鬼。死后会变成鬼，在自己的葬礼上哭泣。

师：哦，对。

徒：那这就像是我们按照自己的欲望行事吗？

师：这有什么欲望呢？我们并没有为了自己或自己的利益而拿取任何东西，也没有参与任何事情，所以这并不是欲望。只有当我们感觉到“我”的存在，感觉到我们应该得到什么，如果得不到就会失去什么，这才是欲望。

徒：那如果不能拿别人的东西，那这算是什么欲望呢？

师：要构成欲望，必须感觉到我们必须得到什么，如果得不到就会失去什么。如果得不到，就会感到失落和痛苦，无法忍受，甚至会哭泣。这才是欲望。如果我们错误地认为拿起任何东西都不行，碰到任何东西都不行，甚至连喝水都要小心翼翼，那就会变成木乃伊。我们只需要知道如何识别欲望。欲望就是我们的内心感觉到我们必须得到什么，如果得不到就无法忍受，如果得不到就会感到失去什么，感到失落和痛苦，无法忍受。

在法律条文中也有写到，是否有利害关系。当我们要向法庭提起诉讼时，法官必须先审查事实，比如，当事人争夺土地，原告和被告争夺土地的所有权。原告说土地是他的，被告说土地是他的。但有一个人说，不，这块土地既不是原告的也不是被告的，实际上是他的。原告和被告都欺骗了他，偷走了他的土地。他有证据。

法官必须先审查他是否真的有利害关系，或者他只是随意声称，是否有证据？他是否有从祖辈，从父母、祖父母那里传下来的证据？如果有，那他就有利害关系。法官必须接受他的诉讼，并考虑这块土地可能既不是原告的也不是被告的，而是这个人的。这就叫做有利害关系。如果得不到就会失去，这才叫做有利害关系。如果我们的内心没有利害关系，我们就不会有痛苦。但如果我们参与了利害关系，我们就会痛苦。

徒：您讲的我很理解了，做事情不要执着就好。

师：是的，这个世界，你如果想做什么就去做，不要害怕什么是不该做的，就像僵尸一样，这不能动那不能动。想做什么就放手去做，但重要的是要不执着。不要让自己受苦，不要让别人受苦，就这样去做就好了。


---


翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求：
1.将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：”
2.完整翻译，不遗漏内容
3.翻译结果输出为对话问答的形式
4.不要包含泰语，全部翻译为中文
5.保证翻译后的文本通顺，易读
6.同一个角色（例如师或徒）如果有连续说话，请合并到一起

---


หลวงตาคะเออที่บอกว่ามีความคิดเราก็รู้แล้วเราก็ก็เหมือนกับเรารู้เฉยๆดูซื่อๆ.

หรือว่ามีความรู้สึกเราก็รู้อย่างสมมุติว่าถ้าเกิดเราเอิ่มร่างกายเราสมมติว่าถ้าเกิดเรานั่งนานนานแล้วเราเมื่อยอยากจะลุกแต่เราเราก็รู้สึกว่าเหมือนกับแค่รู้ว่าอยากเฉยเฉยแล้วเราจะรู้ว่าเมื่อไหร่อะคะว่าอันเนี้ยเราจะต้องลุกแล้วจริงจริงอยากรู้หมดเลยอยากลุกก็ลุกไปเลยอ๋อใช่แล้วมันจะเหมือนกับเราทําตามelateของเรามั้ยคะอื้มมันจะมีกิเลสอะไรเนี่ย.

ไปหยิบของเรามันไปเอาอะไรอะเราไม่ไปเอาอะไรมาเพื่อตัวเพื่อประโยชน์ของตัวเราอะไม่เข้าไปไม่มีใจก็ไม่มีส่วนได้เสียกับอะไรไม่เป็นกิเลสก็คือกรณีที่มีตัวเราเนี่ยรู้สึกว่ามีส่วนต้องได้ถ้าไม่ได้ต้องเสียอันนี้ก็จะเป็นกิเลสอันนี้จะไปหยิบของลูกอะไรไม่ได้กิเลสอะไร.จะเป็นกิเลสต้องมีความรู้สึกว่า.เราต้องได้ให้ได้ถ้าไม่ได้รู้สึกเส.

อันนั้นที่จะเป็นกิเลสนะแล้วเดี๋ยวเราจะเข้าใจผิดอะไรลุกไปหยิบอะไรก็ไม่ได้จับอะไรก็ไม่ได้จะไปกินน้ําอะไรก็ไม่ได้ต้องต้องไม่ค่อยรู้ต้องไปค่อยระวังมันจะเป็นมัมมี่อะไรอย่างเงี้ย.เราต้องรู้เท่าทันเฉพาะกิเลส.กิเลสคือเราต้องมีความรู้สึกว่ากิเลสคือใจกลายไม่ได้เป็นกิเลส.ใจเราเนี่ยต้องรู้สึกว่า.เราเนี่ยจะจะต้องไปมีส่วนได้อะไรถ้าไม่ได้ทนไม่ได้.แล้วเราจะต้องได้ไม่ได้แล้วรู้สึกสูญเสีย.คับแค้นใจแล้วเราก็ทนไม่ได้อย่างเงี้ยน้ําตาไหลอะเราก็ร้องไห้อย่างเงี้ยคืออย่างเงี้ยมันเป็นกิเลส.ถ้าไม่มีอะไรอะลุกไปกินเหล้าก็กินน้ําไม่ได้ไปกิเลสอะไรเป็นเรื่องของความต้องการของขัน.ไม่ใช่ไม่ต้องไปรู้หรอกแบบเนี้ย.รู้เท่าทันใจที่เป็นกิเลสที่จะเข้าไปมีส่วนได้ส่วนเสียถ้าไม่ได้แล้วรู้สึกต้องเสียอะไรอันเนี่ย.จึงมีในคํากฎหมายเนี่ยก็มาเขียน.มีส่วนได้เสียหรือเปล่า.เวลาเราจะยื่นคําร้องสอนมาในคดีเนี่ยผู้ปราบก็จะต้องพิจารณาก่อนว่า.ไอ้ข้อเท็จจริงที่คุณยื่นเข้ามาเน.คู่ความเค้าพิพาทกันเช่นว่าเค้าพิพาทกันเรื่องแย่งที่ดินน่ะ.โจทก์จําเลยฟ้องฟ้องฟ้องแย่งที่ดินกันว่าโจทก์ว่าที่ดินนี้เป็นของโจทก์จําเลยว่าที่ดินนี้เป็นของจําเลย.แต่มีนายกคนนึงบอกว่าไม่ที่ดินแปลงนี้ไม่ใช่ของโจทก์ของจําเลยความจริงเป็นของเค้า.โจทก์จําเลยเนี่ยแหละโกงเขาไปหมดเลยทั้งโจทก์ทั้งจําเลย.แต่ความจริงเนี่ยที่ดินที่เป็นของเค้าเค้ามีหลักฐานอย่างเงี้ย.

ศาลจะต้องตรวจดูก่อนว่าเขาเนี่ยมีส่วนได้เสียหรือเปล่าจริงจริงหรือเปล่าหรือเขาอ้างอ้างไปในรอยมีหลักฐานไหมเขามีหลักฐานตั้งแต่รุ่นชั้นลอยตั้งแต่อ่ําแดงอะไรมาตั้งแต่นู่นโน่นอะรุ่นพ่อรุ่นแม่รุ่นปู่ย่าตายายนู้นน่ะเฮ้ยนี่ก็มีส่วนได้เสียนี่ศาลจะต้องรับมาพิจารณาแล้วว่าที่ดินแปลงเนี้ยอาจจะไม่ใช่ของโจ๋ของจําเลยอาจจะไปของคนนี้.

อย่างนี้เรียกว่ามีส่วนได้เสีย.ทําไม่ได้ต้องเสียอย่างเงี้ย.อันนี้คือถ้าไม่ได้มาต้องเสียไป.ถึงเรียกว่ามีส่วนได้เสียมีส่วนได้เสียใจเราเนี่ยถ้าเค้าไม่มีส่วนได้เสียอะไรเราจะมีความทุกข์.แต่เราไม่มีความมีส่วนได้เข้าไปมีส่วนได้เสียอะไรไม่มีความทุกข์หรอกเราก็ทํางานเราก็ทําใช้ชีวิตประจําวันไปแต่ถ้าเราเข้าไม่มีส่วนได้เสีย.

เราเป็นทุกข์เลย.

อ้อแล้วถ้าหลังจากเต็มที่อะไม่คืออันนี้จากเมื่อกี้นะคะถ้าเรารู้ปุ๊บเนี่ยเราจะหยุดการได้การเสียเลยมั้ยคะอย่างเช่นสมมุติว่าเออโยมเนี่ยกําลังอยากจะทํากิจการอย่างนึงแต่ปรากฏว่าพอโยมคิดได้ว่าอุ๊ยเราอยากอันเนี้ยคือกิเลส.

มันจะหยุดการได้เสียเลยมั้ยคะหรือว่าเรารู้สึกว่านี่คือความอยากแต่ว่าถ้าเราไม่ได้เนี่ยมันจะเป็นอันตรายต่ออีกหลายหลายอย่างเราจะต้องทําต่อไปหรืออะไรอย่างเงี้ยค่ะมันคือ.

คือไม่แน่ใจว่าจริงจริงพอรู้แล้วเนี่ยมันจะเป็นขบวนการธรรมชาติที่มันจะจัดการต่อหรือว่าเรายังต้องใช้ความคิดของเราเพื่อไปจัดการมันเราต้องเข้าใจ.

เราต้องเข้าใจเราเนี่ยคนเราทุกคนมีความรู้ความ3ารถไม่เท่ากันคุณพระสาระบารมีมาแตกต่างกันตั้งแต่เริ่มมาเกิดแล้วที่เกิดมาในท้องต่างต่างกันเกิดมามีรูปร่างต่างต่างกัน.พอเราเกิดมาแล้วก็มีความเป็นอยู่ไม่เหมือนกันเกิดมาในตระกูลที่แตกต่างกัน.อันนี้มันเป็น.ไปตามบุญวาสนาบารมีตั้งแต่เก่าแล้วการเล่าเรียนเขียนอ่านสติปัญญาแตกต่างกัน.เกิดมาในพ่อแม่ที่ให้ความรู้ให้ความสามารถให้ตอบสมบัติแตกต่างกันรูปสมบัติทรัพย์สมบัติต่างต่างก็แตกต่างกัน.

ใครมีความรู้ความสามารถอะไรก็ทําไปตามความรู้ความ3ารถของตัวเองก็จะแตกต่างกันไปคนไหนมีความรู้ความ3ารถมากเค้าก็สามารถทํากิจการงานที่ยิ่งใหญ่ได้เรื่องโลกเป็นสิ่งที่ต้องทําไป.แต่ถ้าทําไป.ด้วยความยึดด้วยความโลภมันก็ยิ่งทําไปยิ่งด้วยความทุกข์.แต่ทําไปเพราะว่าเราเกิดมาแล้วนี่เราไม่รู้จะทําอะไร.กับสมบัติก็มีแล้วสติปัญญาก็มีแล้วมือไม้ก็ไม่พิการ.

เราก็ต้องทําอะเราก็ต้องเรียนเราก็ต้องอ่านเราก็เรามีความ3ารถขนาดไหนเราก็เรียนพ่อแม่มีเงินได้เรียนตั้งเยอะเราก็มีความ3ารถเราอยากจะเรียนถึงด็อกเตอร์กี่ใบเราก็เรียนได้เราเรียนไปเลยเราอยากจะลงทุนอะไรเราก็ลงทุนไปเลยเพราะว่าเรามีเงินตั้งเยอะแยะมีสติปัญญามีความรู้ความ3ารถและอยากลงทุนอะไรก็ลงทุนไป.แต่มีข้อแม้อย่างเดียวว่า.ทุกอย่างที่เราเรียนมาทั้งหมดที่เราได้มาทั้งหมดที่เราเป็นทั้งหมดทรัพย์สมบัติยิ่งใหญ่ขนาดไหนก็ตาม.เพื่อทอดทิ้งไป.ไม่ได้แบกไม่ได้ได้หรอก.เราเข้าใจอย่างเงี้ยเราจะทํามันมีความไปอยู่กับมันด้วยความสนุกเราไม่ทุกข์กับมัน.

แต่ถ้าเราว่า.

เราจะต้องอยู่กับมันชั่วชั่วกราฟกับฟ้าดินสลายมันเป็นของเรามันเป็นของเราโอ้โหเราเห็นมาเยอะแล้วที่เค้าให้เราไปบอกทาง.ดับจิตสุดท้าย.

มันเอามือตะกุยตะกายกลางอากาศเลยของกูอยู่ไหนของกูอยู่ไหนของกูอยู่ไหนโอ้โหทุรนทุรายกระเสือกกระสนดิ้นรน.ประมาณแสนสาหัสไม่ตาย.เค้าก็เอากําปั่นเงินกําปั่นทองมาเทใส่ที่หน้าอก.

แล้วก็ไอ้แก้วแหวนเงินทองเพชรดินจินดามันก็กองเต็มหน้าอกหมดเลยแล้วก็ตัวเองก็ตาก็มองไม่เห็นแล้วเพราะว่ามันปวดทรมานแสนสาหัสเป็นมะเร็ง.

ดิ้นรนก็จ้นกระเสือกกระต่ายตาก็ไม่ลืมแต่มันของกูของกูของกูพอก็มาเทใส่ก็มาเทใส่ที่หน้าอกมันเยอะจัดแล้วทํายังไงแล้วไอ้กําปั่นมันหนักหนิ.เป็นตู้เลยเนี่ย.นี่มันจะออกมายังไงก็ต้องขยับมาใส่ที่เราโอ้โหคอมเบอร์เบ้อเร่อเลยเอามือตะกุยตะกายตะกุยตะกายโอ้ยของกูของกูกูของกู.โอ้โหเรายืนมองตกตะลึงเลย.

นี่มันเหมือนเทใส่อาหารหมูอาหารหมาใส่ในรางให้มันกินแล้วมันหิวมากมากอ่ะแล้วมันกินมันกิน6เรี่ยราดไปทั่วเลยโอ้โหมัน6เรี่ยราดไปหมดเลยอ่ะไอ้นี่มันก็ไม่หยิบไม่ได้เท่าไหร่หรอกมันก็หยิบไปติดด้วยมันมันมันปวดทรมานแสงสาดมือก็ไม่มีแรง.แต่ใจอะมันยึดของก็เรี่ยราดกระจุยกระจายเต็มเลย.แล้วไอ้ส่วนปวดทรมานแสนสะอาดก็ฟุบหลับสลบไป.

สลบไปก็แน่นิ่งเป็นล้านแล้วอยู่กับฟื้นขึ้นมาอีกด้วยความที่จิตมันจิตมันผูกพันธ์อยู่อ่ะ.แล้วก็พอพื้นมาคําคําพูดแรกคือผมครูอยู่ไหนเขาก็เอามาให้เอาไปเทใส่.แล้วก็เหมือนเดิมก็ตะกูจะกลายตระกูลจะกลายเป็นเหมือนเทอาหารใส่รางหมูรางหมาก็เห็นแล้วโอ้โหมันได้กินก็ไม่ได้กิน.มันทําไมยึดถือแบบนี้คนเราไปก็เอาไปไม่ได้.แต่มันทําไมจึงยึดถือขนาดนี้เนี่ยมันเอาไปก็เอาไปไม่ได้นะเนี่ย.แม้แต่ร่างตัวเองอะ.ยังไม่ห่วงเลยคิดว่าจะไปห่วงสมบัติมากกว่าเนี่ย.มันเป็นเป็นสลบไปหลายครั้งแล้ว3วัน3วันทรมานมาก.

เราเลยเอ้ออกอุบายทําไงเนี่ยบอกให้ญาติพี่น้องเขาเนี่ยไปเอาพระมาสวดเขาก็ไม่ยอมเขาบอกว่าเดี๋ยวจะหาว่าแช่งคนจะไม่ตายจะเอาพระมาสวด.เราเลยไม่ฟังเสียงไปเอาพระมาสวด9รูป.แล้วเราก็หาอุบายบอกว่าเอาดอกไม้ธูปเทียนบูชาพระไหมไปพูดใกล้ๆหูบอกว่าดอกไม้ธูปเทียนบูชาพระไหม.

เรื่อยก็ลืม.รื้อไปไอ้กัปปั่นเงินกําปั้นทองของเขาเนี่ย.เค้าก็รู้สึกหน้าผึกหน้าเราก็ให้คนไปหาไอ้ดอกไม้ธูปเทียนมาใส่มือเขาเขาก็ไม่มีแรงจับแล้วให้ช่วยจับมือไว้.บอกแล้วก็ตะโกนใส่หูว่า.เอาดอกไม้ธูปเทียนบูชาพระนะดอกไม้ธูปเทียนบูชาพระนะท่องแบบเนี้ยให้เค้าได้มันลือไปกําปั้นเงินกําปั่นทองที่มันทุกข์ยาก.พระเค้าก็สวดก็คงหน้า.

หนักเค้าลืมไปเลยลืมไปชั่วขณะหนึ่งแล้วก็หันไปอีกทีนึงอ้าว.เงียบสงบไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ไม่ทุรนทุรายเลยมือก็ยังคาอ่ะดอกไม้ธูปเทียนอยู่เลย.แต่จะมีใครสักกี่คนเราจะมีมีโอกาสแบบเนี้ย.ที่จะมีคนมา.เตือนสติให้ในวาระสุดท้าย.บางคนเตือนแล้วมันก็ไม่ได้เป็นแบบนี้นะ.

มีคนรวยมากเลยเค้าเอ่ยชื่อทุกคนก็โอ๊ยรู้ว่ากิจการเค้าเนี่ยดังมากเลยเมื่อก่อนเนี้ย.เขาก็เอารถตู้บึ่งมันยังเร็วเลยให้เราไปบอกทาง.จะบอกไงเราไปบอก.เราไปบอกเค้าเราบอกว่าให้ปล่อยวาง.ปล่อยวาง.เค้าตรงกันข้ามเลยอันเนี้ย.มือก็ตะกุยตะกายเรียกหาแต่ธุรกิจแล้วก็ลูกเมียให้มาอยู่ใกล้เตียง.เรียกหาแต่ธุรกิจเรียกลูกเรียกเมียให้มาอยู่ใกล้เตียงอย่าห่างอย่าห่างเค้าแม้แต่นิดเดียวก็อย่าห่าง.ไอ้นี่ไม่ไอ้นี่ไม่สงบรายนี้รวยมากไม่สงบเลย.โอ้โหแบบทุรนทุรายกระเสือกกระสนเอามือไขว่คว้าอากาศลูกเมียยุงข้างข้างก็ช่วยไม่ได้.ตายคาสทรมานเลยเนี่ยรายเนี้ย.เราเห็นมาเยอะและส่วนใหญ่นี่.เราไปไม่ได้แต่ไม่รู้ว่า.เค้าไม่รู้สึกเลยว่ามันเอาไปไม่ได้.แต่เขารู้สึกว่ามันจะต้องเอาไปให้ได้.

เค้าเลยดิ้นรนกระเสือกกระสนมากเลยเฮ้ยมันเอาไปไม่ได้.

มันจัดลมอ่ะ.

เหมือนเอามือไล่ไล่คว้าลมในอากาศ.

ก็มันไม่มีอ่ะเค้าจะไปดันยังไงมือเค้าไขว่คว้าเนี่ย2มือเนี่ยไขว่คว้าลมในอากาศเลยเอาธุรกิจของกูมาเอาธุรกิจของกูมาเอาธุรกิจของกูมา.อู่ธุรกิจร่ํารวยมากเลย.สุดท้ายอะตายคา.มือไขว่คว้าอากาศนั่นแหละเค้าจับได้แต่ลมจับได้แต่อากาศ.เรายืนมองเห็นแล้วสลดสังเวชมากเลยความยึดมั่นถือบ้านของคน.เค้าจับได้ไปแต่อากาศ.แต่เขาไขว่คว้าในสิ่งที่เขา.

จับมันไม่ได้.แล้วมันน่าสงสารไง.ปลายคางในขณะที่จับมันไม่ได้ธุรกิจกูบ้านของกูลูกเมียของกูนี่กูพยายามกอดไว้เสร็จแล้วก็มือก็พร้อย.เอาไปไม่ได้.และจิตสมบัติมีมากมายหามา.แย่งการฟ้องร้องกัน.แต่บางทีก็ฆ่ากันเลยพี่น้องญาติพี่น้อง.ตัวเองก็.ไขว้คว้าไปไม่ได้แต่ที่อยู่เบื้องหลังคากันตาย.แย่งกันตายฟ้องร้องกันมหาศาล.

นี่แน่ะอย่ากระทําอะไรก็ทําไปเหอะถ้ารวยถ้ามีสติปัญญามีความรู้ความสามารถอยากเรียนกี่ใบอยากเป็นอะไรเป็นเลย.อยากทําธุรกิจร่ํารวยเท่าไหร่ทําเลย.แต่ต้องมีอยู่ข้อเดียว.ต้องรู้สึก.

ไม่ได้ไปได้หรอกอยากทําอะไรทําเลยแล้วท่านจะไม่ทุกข์เลย.เมื่อสมัยก่อนหลวงตาเนี่ย.

ไต่เต้าขึ้นมาเป็นทนาย.ครอบครัวอยากให้เป็นผู้พิพากษา.

ก็เอ้าไปสอบทีแรกก็ขี้เกียจดูหนังสือเอาสุดท้ายก็ไปดูหนังสือสอบให้เอา.อ๋อถ้าไปสอบเป็นผู้พิพากษาเลื่อนขึ้นไปโน่นไปนี่เป็นตําแหน่งนู้นตําแหน่งนี้มีทรัพย์สินเงินทองมีอะไรมีครอบครัวไม่นั่นล่ะ.เสร็จแล้วก็ต้องทอดทิ้งหมด.

ทอดทิ้งหมดไม่ได้มีมีโน่นน่ะตําแหน่งเครื่องราชสายสะพายหรือสถาบันดาศัตว์มีอะไรหมดแหละมีหมดหมดแล้วที่ดินที่เดินในกรุงเทพก็มี.แต่ไม่ได้ไม่ได้มีอะไรนะจะเอาไปได้หลวงตาก็ทอดทิ้งมันมาหมดนะลูกชายหลวงตาก็ไปบวชเป็นพระ.ลูกสาวก็แต่งงานกับคนมีเงินในฐานะไป.ครอบครัวเค้าก็ดูแลทรัพย์สมบัติไป.ไม่ได้อะไรเพราะว่า.ทรมาตอนแรกเราก็ไม่ได้อยากได้อะไร.เรามาเพราะว่า.เราก็จะลองดูว่าเรามีความ3ารถพอที่จะเป็นได้ไหม.เราจะสอบได้ไหม.เราก็ทําได้สอบได้ทีเดียวเราก็สอบได้และ.

ดูหนังสือหามรุ่งหามค่ําแล้วก็เรียนเรียนเรียนเรียนก็สอบได้แล้ว.

เออเนี่ยเราไม่ได้เป็นกิเลสอะไร.แต่ถ้าเราหามาหามาด้วยความโลภเป็นกิเลส.

หลวงตาเนี่ยเป็นตัวอย่างที่ทําให้ทุกคนเห็นว่าอยากทําทําเลย.

อยากเรียนเรียนเลยมีความรู้ความสามารถใช้เต็มกําลังเลย.

หลวงตาทําเข้าไปเป็นผู้พิพากษาเนี่ยหลวงตาก่อตั้งชมรมผู้ปฏิบัติธรรมสํานักงานศาลยุติธรรมไม่ใช่กล้าไม่มีใครก็เคยทําเพราะว่าศาลยุติธรรมนี่ตั้งมาแต่รัชกาลที่5.ใครจะกล้าให้ผู้ประสาทมาตั้งชมรมไว้ให้ผู้พิพากษาเข้ามาปฏิบัติธรรมเพื่อความพ้นทุกข์เนี่ยไม่เคยกล้าทําหรอก.หลวงตาก่อตั้งต่อสู้กับมันจนหลายปีจนสําเร็จ.ทําหมดเลยระบบต่างต่างเนี่ย.เอาระบบมาวางระบบการบริหารจัดการพอซ่อนqualitymanagementbalancescoreการ์ดstrategyระบบคอมพิวเตอร์ระบบการบริหารจัดการ.นําระบบพวกนี้มาวางบริหารจัดการในองค์กรหมดเลย.

แล้วก็เป็นประธานตั้งหลายอย่างเป็นประธานทําเจเอสโอทําเอาไอ้พวกไอเอสโอเอาไอ้ของเอสเอชอะไรเอชไอว่าของหมอเนี่ยลืมไปแล้วเอชเอเอชไอเลยนะเอชเอเนี่ยเอามารวมกันแล้วก็มาเอามาปรับแต่ง.แล้วมาทําเป็นระบบเจเอสโอเขียนขึ้นมาใหม่เพราะว่ามันไม่ตรงกับสายงาน.อันไหนที่มันตรงกับสายงานก็เอามาใช้ทําตั้งแต่สมัยไอยิโซห๊ะตั้งแต่ไฮโซ9000แล้วก็มาหมื่น4000หนึ่ง.แล้วตอนหลังเนี่ยมันเลยถึงไหนเล่าไม่รู้หลายปีนานมาแล้วทําตั้งแต่สมัย40ปี.

30ปีมาแล้วเงี้ยเพราะงั้นไอ้สมัยนั้นมันเปลี่ยนไปเยอะแล้วการพัฒนาแบบเนี้ยเมื่อก่อนเราทําจะมาทําเป็นเจเอสโอกัซอะจัสเรามาเป็นเจเอสโอ.ระบบการบริหารจัดการองค์กรรวม.

ทั้งอันเนี้ยเราไม่ได้.

ปล่อยวาง.ปล่อยวางแบบซื่อบื้อไม่รู้เรื่องอะไรนะไม่ใช่.ทําทุกอย่างที่มันทําได้เพื่อประโยชน์.ประโยชน์ของข้าราชการประโยชน์ของศาสนาแล้วขณะที่หลวงตาเนี่ยเป็นผู้ประพากษาหลวงตาก็สอนการปฏิบัติธรรมมา20ปี.มีเว็บไซต์อีซีเดอะมอลล์ดอทคอมเว็บไซต์ปัจจุบันเราทําอ่ะดอมมะนาวเน.2เว็บไซต์.

มีลูกสิลูกหาทั่วโลกมา20ปีประมาณเกือบ20ปี.สอนมาตั้งแต่นั่นแหละสอนในผู้ประสานทั้งหมดเนี่ย.เสร็จเรามาถึงเวลาเนี่ยลูกตาก็สละทุกอย่างเลย.เพราะอะไรไม่ฉลาดตอนนี้เดี๋ยวก็ต้องหายใจไม่ออกก็ต้องไปสละตอนนั้นแหละ.ทําไมตลาดตอนนี้อาจจะตอนไหนใจไม่ออกก็ต้องสระแต่สระตอนนั้นเนี่ยไม่ได้แล้วมีประโยชน์มีแต่ความทุกข์.หลวงตามมีหมดทุกอย่างแล้วในสิ่งที่อยากอยากจะมี.แล้วสระมันหมด.มีความรู้ความสามารถ.

มีเท่าไหร่ก็ใช้ไปสิ.

ถ้าเสร็จแล้วถึงเวลาก็บ๊ายบายไม่เอาเงินออกมาแม้แต่สตางค์แดงเดียว.

หันหลังให้มาเลย.

แล้วมาผมพลาด3ผืนหันหลังให้เลย.ไม่เอาเลย.ข้างหลังเค้าก็จัดการเข้าไป.นั่นก็ชมรมผู้จัดทําสํานักงานศาลยุติธรรมก็มีเมื่อก่อนมีอธิบดีมีประธานเลยเค้าก็เค้าสอนเค้าต่อไป.คุณตาก็สละออกมา.เดี๋ยวเราก็ตายแล้วเหลืออะไรหลวงตาสร้างก็สร้างว่าวัดทั้งหมดตั้งหลายล้านแต่ละวัดอ่ะสร้างให้ตั้งหลายวัด.แล้วสมัยก่อนเนี่ยอยู่กับพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่ท่านมีญาณอยากรู้เนี่ยท่านก็พาหลวงตาไปตอนหลวงตาเป็นคู่กับเสาร์หัวหน้าศาลนะ.แล้วก็บอกว่าหัวหน้าเดี๋ยวจะพาไปดูโน่นแล้วก็พาไปดูวัดร้างมิตรเสาโดเดย์โดเดย์เนี่ยวัดที่เจ้าสร้างมา.มันร้างหมดแล้วนิ.พระเจ้าสร้างมานานมามากแล้วเจ้าสร้างมันขึ้นมาใหม่อ้าวสร้างเสร็จไปอีกนี่วัดนี้ก็คือวัดที่เจ้าสร้างขึ้นมา.ก็สร้างมันขึ้นมาซะมันล้างแล้วมันทรุดโทรมมากแล้วโอ้ย.เยอะแยะ.แม้แต่ไปเราเราไปประเทศเรายังรู้สึกว่าเราอะไอ้วัดใหญ่ใหญ่เรานี่เราก็พิสูจน์เราเป็นคนสร้าง.เราเกิดมาใน.แล้วจนกระทั่งเรามาบวชแล้วเราก็สร้างให้ตั้งหลายวัด.กดเงินเป็นล้านล้านนะเราไม่ได้จับเงินจับทองอะไร.แต่เรามีลูกศิษย์เยอะเราก็ทราบแปปเดียวสิแป๊ปเดียวเสร็จ.

ไม่มีวัดเป็นของตัวเอง.

เราเคยมีหมดเลยก็ราดเป็นครอบครัวตําแหน่งลาภยศสมบัติพัสถานเครื่องราชสันธพาลเราได้สูงสายสูงสุด.เราบัดนี้เราที่มันไม่ไม่ใช่ของเราหมดแล้ว.มันไม่มันเคยเป็นของของเราแต่บัดนี้ไม่ใช่ของของเราแล้ว.แล้วเราก็มาสร้างสมัยก่อนเราเคยสร้างวัดมามากมาย.บัดนี้มันก็ไม่ใช่ของเราแล้วแล้วปัจจุบันเราก็สร้างวัด.ให้ตั้งหลายวัดแต่วัดเหล่านั้นไม่ได้เป็นของของเราแล้วออกมาหมดแล้ว.ปัจจุบันนี้เราไม่มีความเป็นของตัวเอง.

ไม่มี.

เราไม่มีความเป็นของตัวเอง.เราแล้วแต่ว่าเค้านิมนต์เราไปเลยเค้านิมนต์ตรงไหนเป็นหรอกครับไปเราเห็นประโยชน์แก่ธรรมเราก็ไปแล้ว.

มันอยู่ที่ว่าคุณมีความ3ารถคุณทําเลยอยากทําอะไรทําเลยทําให้เต็มที่ไม่ได้ว่าเชยเอ้ยปล่อยวางเฉยปล่อยวางซื่อบื้อเงี้ยโดนพ่อแม่ครูบาอาจารย์ด่า.โอ้ดักดานปล่อยวางซื่อบื้อแบบนี้มันโง่ดักดานแบบนี้มันกี่โมงกี่ชาติมาแล้วจะจะโง่ดักดานแบบนี้ไปกี่คนกี่ชาติ.

เออมันต้องรู้ว่าเออมันมีความ3ารถแสดงความ3ารถได้เต็มกําลังความ3ารถเมื่อเราเราก็ปฏิบัติไปด้วยในขณะกําลังเป็นความสามารถเสร็จแล้วเราเราก็มีทําได้ทุกอย่างแต่เราไม่ยึดถือทุกอย่างเดียวเออแต่คุณยอดคน.

เหมือนพุทธเจ้าอ่ะมีทุกอย่างเลยยิ่งกว่าเราอีกเรานึกถึงพุทธเจ้าเรามีเรามีขนาดี้เราว่าเรามีโน่นมีนี่นะไม่ใช่1/1ในร้อยล้านของพุทธเจ้าเป็นมหาจักรพรรดิ.

มีทรัพย์สินเงินทองมีบริวารมีกล้าทราบมีทะสมอะไรมากมายมีภรรยามีลูกโอ้โหมากมายเรายังน้อยมากกว่าพระองค์เยอะ.แต่พระองค์อะมีเพื่อนไม่มี.เรายิงสละได้ไงเพราะว่าเรานึกมีพุทธเจ้าเป็นตัวอย่างพระองค์มีเพื่อนไม่มี.โลกเนี่ยมีขึ้นไปจนไม่มีที่สุด.แต่ทรัมป์เนี่ยคือสิ้นสุดคือความไม่มี.โลกเนี่ยมีขึ้นไปจนไม่มีที่สิ้นสุด.แต่ทําคือใจอะสิ้นสุดตรงความไม่มีคือสิ่งที่มีเนี่ยไม่ได้คิดว่ามันเป็นของเรา.

เราจึงไม่ทุกข์กับสิ่งที่เรามี.เราไปดูมันหรอก.

แล้วเราจากมันมาหันหลังมาเราไม่เราจะไปแกล้งแซวหลวงตาองค์หน่อยเมื่อก่อนดิฉันยังไม่ได้มองพระเพิ่งมรณภาพไปเห็นท่านนั่งเขียนพินัยกรรมแบ่งสมบัติไอ้ตรงนู้นตรงนี้ให้ให้ภรรยาท่านให้ลูกเราก็ไปแซวท่านว่าหลวงตาเขียนอะไรนะ.อูยแบ่งสมบัติ.ที่ดินมรดกแปลงนู้นแปลงนี้.จะขายที่แปลงนั้นแปลงนี้ยกแปลงนั้นให้ลูกคนนั้นคนนี้ยกอันนี้ให้ภรรยา.

เราเลยแกล้งแซวท่านว่าเออผมตอนผมออกมาผมลืมเลยนี่ผมลืมแบ่งสมบัติเลยแกล้งแกล้งเสาตอนผมมาผมลืมแบกสมบัติเลยเดี๋ยวผมจะกลับมาแบ่งเลยยังแซวท่านเลย.

ต้องดูที่ใจเรา.ทั้งโลกอยากทําอะไรก็ทําไปเหอะแต่ใจอย่ายึด.

อาจารย์มายืนพูดไปเป็นกิเลสไม่มีความทุกข์อะไรเลย.อ๋อจะได้เข้าใจเป็นการปฏิบัติธรรม.จะทําอะไรก็ไม่รู้อะไรเป็นกิเลส.

อะไรควรทําไม่ควรทํา.

อย่าขยับตัวหน่อยก็แข็งเป็นมัมมี่.ทําไปเหอะอยากทําอะไรไปก็ได้อาจารย์อย่าไปยึดอย่างเดียวแล้ว.

อย่าอย่าเบียดเบียนตนเองให้เป็นทุกข์เดือดร้อนอย่าเบียดเบียนคนอื่นให้เป็นทุกข์เดือดร้อนแค่นั้นแหนะอย่างไรเราก็ทําไปเลยแต่บางอย่างมันเป็นความรับผิดชอบเงี้ยค่ะยังไงล่ะอย่างเช่นว่าเวลาเขามามอบอะไรให้เราทําเงี้ยมันก็เหมือนกับเป็นความรับผิดชอบของเราเราก็จะต้องมีความอยากที่จะทําให้มันเนี่ยสิ้นสุดและดีอันเนี้ยมันถือว่าเป็นกิเลสไหมคะเราไม่ได้ยึดมันเป็นของเราเป็นกิเลสอะไรเลยล่ะ.

ยึดมันไปไอ้เราจะเอามาเป็นของเราอ่ะสิเนี่ยพี่ไปกิเลสคือไม่ได้ยึดเป็นของเราแต่เราต้องการที่จะทํางานชิ้นนั้นให้สมบูรณ์ที่เป็นกิเลสอะไร.

ไม่ได้ไปกิเลสอะไรเลยพระพุทธเจ้าพ่อแม่ครูบาอาจารย์ทําอะไรทําดีก่อน.

แต่มันจะเป็นความทุกข์ระหว่างการทํามั้ยคะพระอาจารย์อย่างเช่นว่าเออเราตั้งใจที่จะทํามากและเราก็จะรู้สึกเหมือนกับว่า.

พอเสร็จจากอันเนี่ยแทนที่เราจะรู้สึกมีความสุขใจโล่งเหมือนเวลาเราปฏิบัติธรรมอะไรอย่างเงี้ยอันนี้มันจะไม่ใช่พอทําเสร็จมันจะยังไม่โล่งแต่มันจะยังเหมือนกับถ้ารู้สึกก็คือจะรู้สึกครือคลอและยังมึนมึนอยู่เงี้ยค่ะเป็นอย่างงั้นอ่ะสังขารร่างกายก็เป็นอย่างงั้นอ่ะแต่ใจไม่ใจไม่เยอะแสดงว่าเรายังยึดไหมคะที่ใจเราไม่โล่งด้วยไงที่เรายึดโล่เขายึดแล้ว.

แม้กระทั่งไปแล้ว.การยึดในใจมันโล่งน่ะคือยึดแล้ว.

โล่งไม่โล่งไม่สนใจหรอกอันนั้นคือไม่ยึด.

คือจะเกิดอะไรขึ้นก็ก็ปล่อยให้มันเกิดสําหรับตัวเราใช่มั้ยคะอย่างเช่นว่าเราทําเสร็จแล้วมันจะเป็นอะไรก็เป็นแต่เราตั้งใจทําให้ดีที่สุดแล้วนั่นคือแค่นั้นถูกต้องมั้ยแล้วแต่ร่างกายจิตใจเรานะเดี๋ยววอเตอร์แต่ภายนอกนะร่างกายจิตใจเราก็เหมือนกันแหนะเราทําให้มันดีดีที่สุดหาหมอดูแลสุขภาพมันให้ดีที่สุดก็แค่นั้นแหละ.

แต่เราก็มายึดมัน.

เพราะว่าเราก็มีความ3ารถหาเงินได้แค่นี้หาหมอได้ระดับนี้เราก็ถือว่าที่สุดของเราแล้วขาดที่สุดของคนอื่นไม่รู้นะแต่ที่สุดของเรา.แต่เราไม่ยึดมันแต่เราเนี่ยดูแลมัน.

เหมือนรถเนี่ยเราจะต้องดูแลมันเลยนี่มันตัวเราแล้วทําไมต้องเป็นไม่ต้องดูแลล่ะรถเราซื้อมันล่ะเดี๋ยวพาไปเข้าอู่แล้วเดี๋ยวพาไปหาช่างดีดีซ่อมแล้วอ่ะเพื่ออะไรเราจะเอาไปใช้งาน.เนี่ยเราจะเอาไปใช้งานเนี่ยหมอก็ถวายรสคันนึงเนี่ยเนี่ยหมอหมอก๊อบหมอหวัดเนี่ยถวายพระคํายองที่เราจะเอาส่วนยองมานี่.

ลํายองปรากฏว่ามันต้องไปเข้าอู่ไปเข้าศูนย์เนี่ยไปเข้าไป01ใช่ไหมแล้วน้องชายมันเข้าต่ออีกศูนย์นึง20และทําอย่างดีเลยแต่เออเดี๋ยวอาจารย์จะนั่งไม่สะดวกเอาเลยเลยเอา.

โตโยต้าอะไรนะ.

เป็นฝ่ายรุ่นใหม่ป้ายแดงมาเลยเออนั่งอย่างงี้สะดวกดีอย่างเงี้ยแต่ถ้าซ่องนะ.เพื่ออะไรคิดว่าเอาไปใช้งานโดยทางไกล.อย่างเงี้ย.

เราไม่ใช่ว่าไม่ซ้อมนี่มันสุขภาพเราทําไมต้องไปซ้อมเราไม่ต้องซ่อมเราซ่อมดิซ่อมเพื่อใช้งานเพื่ออะไรใช้งานเพื่อเพื่อเราจะได้ปฏิบัติให้พ้นทุกข์ให้มนุษย์ที่ผ่านไปเราได้ช่วยเหลือคนอื่นนี่คืองานงานของเราที่ต้องทํา.ทําประโยชน์ตนประโยชน์ท่าน.ทําพาตัวให้พ้นทุกข์ไม่รู้นิพพานในปัจจุบันแล้วได้ช่วยเหลือคนอื่นได้เนี่ยเราต้องซ่อมสุขภาพเราเออไปทํางานไม่ได้เพื่อไปยึดหรอก.รถเรายังซ่อมเลยนับประสาอะไรบ้านเราอยู่เราก็ต้องซ่อมไม่ว่าปล่อยวาง.ปล่อยวางไม่ดูแลไม่อะไรปล่อยวางอย่างเงี้ยมีพระองค์นึงอ่ะ.ไอ้ลูกศิษย์หลวงพ่อชาสุภัทโทอ่ะ.หลวงพ่อชาสุวรรณโทพ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านเป็นพระอริยสงฆ์ฮะมีลูกศิษย์ลูกหาเยอะมีพระฝรั่งมาบวชกับท่านเยอะ.

เป็นพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่เป็นระยะสงฆ์พอดีฝนตกไอ้ลมพัดมาราคาพังไปราคาพังไปท่านก็ปล่อยวางไม่ซ่อมข้าวของเสียหายหมดอะกุฏิคุณเต๋อข้าวของเสียหายหมดเพราะตกแดดของท่านก็ขยับไปขยับมาขยับไปขยับมาไม่ยอมไม่ยอมซ่อม.หลวงพ่อชาเดินมาดูอ้าวดีหลังคาใครลอยมาแถวมาตกกลางมาตกบนทางมาเนี่ยหลังคาของใครเนี่ยของผมครับอ้าวแล้วมันไม่ซ่อมละปล่อยวาง.ปล่อยวาง.ปฏิบัติปล่อยวางแบบเนี่ย.

ปล่อยปล่อยวางแบบสู้สู้กว่าในทุ่งนาไม่ได้ไอ้นั่นมันนอนแช่น้ําโคนทั้งวันมันมันปล่อยวางแบบนอนแบบปล่อยวางเออปล่อยวางเหมือนวัวเหมือนควาย.

ไม่ใช่ปล่อยวางรถถามทุกอย่างแต่ใจไม่ยึดทําไมมันทุกข์เพราะเราจะไปยึดทําเป็นทุกข์มันไม่ได้ไปเลยไปแตะยึดเข้ามาทุกข์นะเว้ยทําทําทําอย่าไปยึดเนี่ย.เป็นทุกข์.

นี่มันมันทุกข์แล้วมันเสียบเข้ามาในหัวใจเนี่ยมันหนักหนักแล้วมันเสียวแป๊บแพงเข้ามาเลยเฮ้ยมันจะเอาไปไม่ได้หาเรื่องหาเรื่องหาเรื่องหาเรื่องทุกข์ไปหาเรื่องทุกข์เว้ยไม่เอาไม่เอาไม่เอาไม่เอาเอาใหม่ไม่ใหม่อะไรอย่างเงี้ย.บางทีเนี่ยพอจะไปพูดเข้าแปปออกมาในหัวใจเลยเฮ้ยไม่พูดดีกว่าอะไรเงี้ยบางทีเรา.

สร้างวัดวาอารามให้ให้ตามวัดต่างต่างเนี่ยเอาช่างมาซ่อมเราบอกไว้ทําแบบนี้นะแบบเนี่ยอันนี้ช่างเค้าก็ไอ้ดูว่าเราไม่มีไม่มีความรู้ทางด้านช่างเค้าก็เชื่อเราแต่เราน่ะมันมีความรู้สึกว่ามันต้องทําแบบเนี้ย.อ่อพอทําไปเสร็จ.

ไม่ได้อย่างที่เรานั่นเขาก็ทําอย่างของเขาพอเรามาดูแล้วมันไม่ได้ให้คนอื่นมาดูมันก็ไม่ได้แบบเนี้ยต้องซ่อมรื้อใหม่.อ๋อช่างใหม่มาทํา.

ตอนแรกเอาของหุ้น.ของขึ้นของขึ้นแหมมันต้องเสียเงิน2รอบไง.เสียเงิน2รอบของขึ้นปี๊ดแตกของขึ้นเสียหัวใจเลยปี๊ดขึ้นมาอีกโอ้โหไม่ได้ไม่ได้ไม่ได้เว้ยเดี๋ยวไม่ได้หัวใจวายตาย.

เดี๋ยวหัวใจวายตายไม่เอาเจ็บหัวใจมากเลยไม่เอาดีกว่าเว้ย.

อ้าวเออแล้วไปเริ่มไปแล้วไป.

แล้วแบบเนี่ยไปเดินหาช่างใหม่มาหรือกระบอกมันไปไม่ได้แก้ใหม่แก้ใหม่ไปเอาช่างมาไปเอาชังแบบนี้อันเนี้ยคนที่ฝีมือไม่ถึงก็เอามาใหม่เสียงก็รอบ2ก็แล้วไปเราก็เลยถือหลักว่าเออเสียเงินได้แต่จะเสียจิตไม่ไหวไว้ปวดหัวใจ.

เสียเงินได้แต่อย่าเสียจิตเสียเงินได้แต่อย่าปวดหัวไม่เอาไม่เอาไม่เอาเสียเงินได้เสียไปเงินพอหาได้แต่ปวดหัวปวดจิตนี่อื้อหือทรมานสายตาหัดไม่เอาไม่เอาไม่เอาเราก็คือเราก็คิดหลังเราง่ายๆแบบเนี่ย.เออแล้วก็อยู่ได้สบายดีไปทะเลาะเขานะูดหัว.มามากมาเลยปวดหัวใจด้วยเวลาไปท้อเค้าก็.ทะเลาะกับคนอื่นนะบางทีมันไม่น่าเป็นไงผมชอบคิดแค่นี้นะ.

อุ้ยแม่อุ้ยไม่น่าเงี้ยโอ้โหปวดหัวใจจี๊ดเลยไม่น่าคิดเลยนะคือมึงไปทะเลาะเค้าซะแล้วเนี่ยอื้อหือหัวใจมันปวดมากเลยไม่น่าเลยนะเนี่ยมันมาทําร้ายหัวใจตนเองอะบีบคั้นหัวใจตนเองมันไม่น่าเลยนะเนี่ยมันไม่น่าจะทําร้ายหัวใจตนเองเลยให้บอบช้ําเลยเนี่ย.เราก็เลยถือหลักว่าเฮ้ยยังไงรักษาใจตนเองดีกว่าวะ.เออมันเสียอะไรก็มันจะพอจะเสียได้พอหาได้เงินทองอะไรก็.ยอมยอมเงินยอมเสียเสียเงินเสียทองดีกว่าเสียใจ.เสียเงินเสียทองดีกว่าเสียใจเสียจิต.

เข้าใจป่ะ.คนเราทุกคนในโลกเนี้ย.

ส่วนใหญ่เนี่ยเค้ายอมเสียจิตเสียใจมากกว่าที่จะเสียอย่างอื่น.

แต่ละ.เราเนี่ยคิดตรงกันข้าม.

เราเนี่ยไม่ยอมให้เสียจิตเสียใจเรารักษาใจของเราไว้แต่อย่างอื่นเสียไปเราหาได้.เพราะอะไรล่ะก็เราอาจารย์อยู่กับเราตลอดไปเป็นอย่างเป็นอมตะ.แต่อย่างอื่นมันอยู่กับเราแค่ชาติเนี้ย.แต่เรากลับเอาใจเราเนี่ยเอาจิตใจเราเนี่ยไปรักษาอย่างอื่นแล้วมาเอามาเผาใจเราบีบคั้นจิตใจของเราให้ชอกช้ํา.

แต่เวลาไอ้สิ่งที่เราเอาใจเราไม่รักษาเนี่ยมันอยู่กับเราแค่ชาติเดียวบางทีไม่ถึงชาตินะมันก็จากกันไปละหย่ากันไปหนีขึ้นออกไปเดินกลับไปไม่กลับมาเลยบางทีเราเดินไป.

โยมที่เคยมาใส่บาตรหายไปไหนล่ะเค้าหนีหนูไปแล้วอ้าวไปทะเลาะกันเหรอไม่ทะเลาะเลยอยู่อยู่ก็ออกจากบ้านไปไม่บอกไม่เก่าเลยแล้วเป็นไงนี่เดือนนึงแล้วไม่กลับมาหนูหนูจะมีชีวิตอยู่ยังไงเลยนี่สินก็เยอะเลยรอห่มร้องไห้ใช่มั้ยเนี่ยเราว่าเนี่ยหลงรักเค้ามากเลยแล.แล้วก็เอาใจอะไปยึดเค้าหมดเลยอะเอาไปดูแลรักษาเค้าหมดแต่ไม่ดูแลรักษาใจผลท้ายพอเค้าจากไปไม่บอกกล่าวแม้แต่คําเดียว.ใช่มั้ยแล้วก็อาจารย์เดก็ชอกช้ํา.อยู่ด้วยความชอกช้ําจนเวลาผ่านไปตั้งเดือน2เดือนแล้วเราก็ไปก็ยังร้องห่มร้องให้หนูจะทํายังไงชอกช้ํามากเลยไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ยังไงอะไรอย่างเงี้ย.แต่สิ่งเหล่านั้นน่ะเค้าอยู่กับเราไม่ถึงไม่ถึงแค่ชาติเดียวนั่นแหละแป๊บเดียวก็ไปกับเราแล้วหนีจากเราไปละแต่ใจของเราสิ.

มันอยู่กับเรามันเป็นเราเลยเหมือนกับคล้ายคล้ายกับมันเป็นเราเลยตลอดไปอะแต่เราเนี่ยไม่ดูแลเรา.

แต่เราเนี่ยไปดูแลคนอื่นแล้วสุดท้ายเนี่ยคนอื่นก็หนีไปเสียหายไปย่อยยับไปแต่ตายไปเนี่ยทุกอย่างมันไปไม่ได้ร่างกายเราเนี่ยก็เอาไปไม่ได้นะ.

แล้วก็ไอ้จีนที่ปรุงแต่งความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยที่เราไปดูแลรักษามันยังดีอยากได้จิตดีอยากได้จิตที่โปรดโล่งเบาสบายแต่มันอยู่กับเราไม่นานหรอกไอ้จิตที่โป่งโล่งเบาสบายเราไปไม่ได้.เราตายแล้วก็เหมือนท่อนไม้.แต่ใจเราสิหรือวิญญาณเนี่ยวิญญาณดั้งเดิมแท้แท้เนี่ยใจหรือวิญญาณดั้งเดิมแท้แท้เนี่ยอันเนี้ย.มันไม่เคยเกิดไม่เคยดับไม่เคยแตกไม่เคยทําลายแต่มันเปลี่ยนร่างไปเรื่อยเปลี่ยนร่างไปเรื่อยแต่มันไปด้วยความชอกช้ําหรือเปล่าอะ.เรากลับไม่ดูแลมาเลย.

เรากลับเอามันเนี่ยไปรักษาอย่างอื่นที่ที่ต้องพลัดพรากไปต้องทิ้งไปแล้วต้องจบไปแต่มันเนี่ยไม่เคยเกิดไม่เคยตายไม่เคยแตกมันเปลี่ยนร่างไปเรื่อยเปลี่ยนร่างไปเรื่อย.แล้วมันไม่เคยตายนะไม่มีใครเอาไม่มีอาวุธใดใดในโลกมันทําร้ายมันได้ด้วยแม้แต่นิพพานยังฆ่ามันไม่ตายเลยนิพพานฆ่าได้แต่กิเลส.

ข้าได้แต่จิตที่พาไปเป็นบ้านตายเกิดเนี่ยภพชาติต่างต่างแต่จิตเดิมแท้แท้ของมันเนี่ยนิพพานยังฆ่าไม่ตายเลยเพราะอะไรมันกลายไปเป็นความบริสุทธิ์อย่างเดียวกับธรรมชาติ.ฆ่ามันไม่ได้แต่ฆ่ากิเลสค่าวิชาได้แต่ค่าตัวมันไม่ได้คือจิตเดิมแท้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างมันหายตัวไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ.

ไม่มีอะไรข้ามมาได้ในโลกนี้แม้แต่นิพพาน.

ทําไมเราไม่ดูแลมันอะแต่เรามันเนี่ยไปดูแลอย่างอื่นจนชอกช้ําชอกช้ําระกําใจเสร็จแล้วตายไปสิ่งเหล่านั้นเค้าก็ทีเนี่ยเดินหนีจากบ้านไปโดยที่ไม่ได้พูดถึงแม้แต่คําเลย.

แต่รักเขาลุ่มหลงเขามากเลยดูแลเขามากจนสุดท้ายแต่ไม่ดูแลใจตนเองอย่างเดียวซึ่งสิ่งเหล่านั้นน่ะมันอยู่กับเราชั่วคราวแต่เราไปเอาอย่างอื่นอะมาเผาใจเราให้เป็นทุกข์เผาจนไหม้เกรียมชอกช้ําแล้วก็ตายไปกับความที่ถูกเผาไฟเผาจนไหม้เกรียมชอกช้ําแต่อย่างอื่นเอาไปไม่ได้หมดเลยแต่อันนั้นน่ะไปกับเราคือมันเป็นเราเลยแทบจะเป็นเราเลยแต่ไม่ได้เป็นเราที่เป็นตัวเป็นตน.ว่าไอ้ร่างกายเราที่กับจิตใจที่เป็นตัวเป็นตัวที่พูดได้คุยกันได้คิดเรื่องก็ปรุงแต่งได้มีอารมณ์ได้ไอนี่มันดับหมด.แต่ไอเราที่มันไม่มีตัวตนน่ะมันไม่เคยดับเลย.แต่เราไม่ได้ดูแลมันเลย.มันคุ้มมั้ยล่ะเราลองคิดดูสิ.

เราถูกมันเผาไหม้เอาไปยึดอย่างอื่นเอาเผาไหม้ใจเราเอาราคาโทสะโมหะความโลภความรักความชังความโกรธความหลงก็เผาใจเราจนไหม้ไปหมดเลย.แล้วก็ไปด้วยความชอกช้ําระกําใจ.

พาไปตกนรก.

ไปเป็นเป็ดสัตว์เดรัจฉานเป็นอสูรกายสัตว์นรกชอกช้ําพบแล้วพบเล่ามันคุ้มค่ากันมั้ยเราลองคิดดูซิ.เรารักษาใจเรา.เราไม่เอา.ได้เราไปรักษาอย่างอื่น.

เราเลยปล่อยวางหมด.

เรามีสมบัติมาตรฐานตําแหน่งลาภยศสมบัติมาตรฐานเครื่องราชพายเราได้สูงสุดเลย.ครอบครัวเรามีฐานะมั่นคงและลูกชายเราไปบวชวัดป่าเป็นพระป่าไปและลูกสาวเราก็แต่งงานมีครอบครัวมีฐานะไปเราก็หมดแล้ว.ไม่มีหลายสมบัติเขาทันแล้วก็ทิ้งไม่อยากได้มันทอดทิ้ง.ร่างกายจิตใจเราก็เราก็แก่จนถึงบัดนี้แล้วเดี๋ยวเมื่อเช้ามันก็ต้องดับไปความรู้สึกนึกคิดอารมณ์มันก็ดับไปเหมือนท่อนไม้.อย่างอื่นเรายังไม่เยอะใหญ่เลยสิ่งเนี้ยเราก็ดูแลมันแค่ซ่อมแซมมันไปแต่เอาหมอก็ซ่อมแซมมันไปเพียงแค่เอาไปใช้งานได้.

แต่เราไม่ได้ยึดมาหรอกสักวันนึงมันมันก็ต้องดับ.

แน่นอนต้องดับทุกคน.ต้องทอดทิ้งเหมือนทุกคน.เราแต่เราดูแลใจเราเราจะบอกว่าเราไปของขึ้นกับใครปี๊ดนึงนะ.โหมันมันปวดหัวปวดหัวใจอะปวดหัวปวดหัวใจอะไรเราก็โหนี่มันคุ้มกว่ามั้ยเนี่ยคุ้มกันมั้ย.อันนี้มันคุ้มเล่นอันเนี่ยมันก็เป็นบทเรียนสอนเราอยู่เรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยว่ะมันไม่คุ้มกันเลยนะที่เรามานั่งปวดหัวใจอยู่หลายวันไม่คุ้มจริงจริง.ไม่คุ้มเลยจริงจริง.

อย่างอื่นยอมเสียดีกว่าวะยอมเสียเงินยอมเสียของยอมเสียอะไรดีกว่าไม่เอาไม่เอาพ่อแม่ตายพี่ก็พยายามจะกันสมบัติอะไรให้อย่าอย่าอย่าอย่าอย่าไปยุ่งกับเราเลยเอาไปใครอยากไปไหนไปเลยอย่าเอาไปยุ่งกับเราเลยเมื่อกี้อย่าเอาไปเกี่ยวข้องอย่าเอาชื่อเราไปยุ่งเลยใครจะแบ่งอะไรก็แบ่งกันไปเลยอย่ามาเกี่ยวข้องกับเราเด็ดขาดเลย.

เราเราสนใจเราอย่างเดียว.

ขนทุกข์เป็นพอใครจะเป็นยังไง.สิ่งใดจะเป็นไปยังไงใจเรานี่ความเป็น.

ใครเป็นยังไงใครเป็นยังไงเราใจเรานี่ผ่อนนิพพานเป็นพอไม่ใช่ว่ามีคติของเราอย่างเงี้ยใครจะเป็นยังไงถึงเราเป็นยังไงนิพพานเป็นพอเราจะไม่ช่วยเหลืออะไรนะเราทําทุกอย่างนะไปดูตัวเองในสํานักงานศาลยุติธรรมเนี่ยรู้จักเรานั่นแหละ.เราทําโครงการอะไรนู่นโครงการนี้มากมายเราเป็นประธานโครงการนู้นโครงการนี้.ตั้งหลายโครงการ.

เยอะแยะไปหมดเลย.ที่เราทําไว้อ่ะ.แล้วก็สลามออกมา.

มันอยู่ที่ว่าท่านยึดหรือเปล่าอะ.

ถ้าท่านยึดทรัพย์ทุกข์จนตายเนี่ยตายแล้วไม่พ้นทุกข์นะตายแล้วก็ยึดแล้วก็อย่าไปไอ้ความยึดนั้นเนี่ยเป็นเป็นทุกข์ต่อให้ทุกข์ยากลําบากเป็นผีกระเด็นออกมานอกตายแล้วเป็นผีกระเด็นออกมานอกในงานนอกตัวเป็นงานศพแต่ในงานศพมานั่งร้องไห้งานศพของตัวเองอะมานั่งร้องไห้อยู่นั่นแหละไม่ใช่ว่าคนเรานึกว่าเออเราฆ่าตัวตายไปได้กินยาตายไปมันจะได้หมดทุกข์ที่ไหนได้โอ้ยพวกนี้เป็นรายงานศพมันมานั่งร้องไห้อยู่อ่ะทุกข์หนักยิ่งกว่าเป็นมนุษย์อีกพอเป็นมนุษย์ร้องไห้ยังมีมนุษย์ปลอบยัง.เดินไปช้อปปิ้งได้เดินไปคุยกับใครได้.

มันเป็นผีนั่นน่ะโอ้โหอยู่ตัวคนเดียวในโลกทุกข์มากเลยทุกข์ทุกข์ทุกข์ไปงานศพน่ะมีแต่ความทุกข์มีแต่ความทุกข์ประเด็นออกมานั่งร้องไห้เพราะมันยึดมากนะมันเลยหายตัวไปไม่ได้ก็มันไม่ยึดมันหายตัวได้เลย.ผมมายึดปุ๊บมันหายตัวไม่ได้เพราะไอ้ความยึดนั่นแหละ.แล้วก็ทุกทุกทุกเฮ้ยเจ้ามานั่งร้องไห้แบบเนี่ยเวลาเค้าไม่มีใครเห็นเจ้าเนี่ยเจ้าไปหิวโหยลําบากนี่เค้าไปอยู่ยังไงเนี่ย.เวลาเค้าคนเผาเจ้าเนี่ยเค้ากลับไปหมดแล้วเค้าจะอยู่ยังไงวะเนี่ย.ก็ไม่ทุกข์แย่เลยมานั่งร้องไห้อยู่เนี่ย.อยู่นั่นแหละ.กว่าครอบครัวผมด้วยอาจารย์ฝากครอบครัวหนูด้วยร้องห่มร้องไห้เหรอฟูมฟายแต่ละคน.พระเจ้าจะอยู่ยังไงวะเราสอนเจ้าตั้งแต่ต้องเป็นคารวะตั้งแต่เจ้าเนี่ยยังไม่ตาย.

ก็ไม่เชื่อฟังเลยมีแต่ยึดกับยึดอย่างเดียวแล้วนี่ตายเจ้าตายไปด้วยความทุกข์มากเลยแล้วตายแล้วเจ้าอย่ามานั่งทุกข์ร้องไห้ร้องไห้อีกแล้วตอนเป็นคนยังสอนไม่รู้เรื่องแล้วตอนเป็นผีมันจะสอนรู้เรื่องแล้วเนี่ย.โอ้ยข่าวแม่น่ะเผาเองหรอวะ.โน่นน่ะร่างกายเองอ่ะอยู่บนเมรุเนี่ยข้ากําลังจะเอาดอกไม้จันทร์ขึ้นไปเผา.แต่ข้าก็ไม่ฟันเผามันก็ต้องมีมีคนเค้าเผาเสร็จแล้วเค้าก็เน่าไปร่างกายก็เน่าไปมีการเผา.ได้ข้าเนี่ยน่าจะเผาความทุกข์ในใจของพระเจ้าให้หมดไป.อันนี้มีประโยชน์กว่า.เจ้าจะได้หายตัวไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติที่ไม่มีใครหาตัวเจ้าเจอแล้วเป็นยังไงเดี๋ยวเค้าก็เอา3ง่ามมาแล้ว2ตนลากไป.

ลุงพอเตี่ยวสีแดงมีเขามีนี่ขาเขียนหัวสีแดงมาแล้วตัวดํามะเมี่ยมมาแล้วเอางามาแทงแล.ลาบไปปุเลงปุเลงอีกตนก็อันนี้เราก็ยังไอ้พวกต้นไม่ยอมไปหรอกเราก็สู้สุดชีวิตแต่ไปสู้ยังไงก็ได้เค้าก็มี3ง่ามมาแทงเอาไป.แล้วอีกคนนึงอีกตนนึงเค้าก็ฉุดกระชากลากไปโอ้ยชุดกระชากลากไปต่อหน้าต่อตาเรา.แล้วก็ทุกรายนะไม่ใช่ว่าเป็นศาสนาที่อย่างเดียวเราไปงานอื่นก็เห็น.โอ๊ยมันก็เป็นแถวเป็นแนวอ่ะถ้ายังยึดอยู่ไม่มีมันต้องทุกข์ยากลําบาก.

แสนสาหัสนั่นแหละ.

ความยึดเนี่ยมันทุกข์จริงจริงทุบทุกข์ตายแล้วยังทุกข์อีกไม่ใช่ป่ะทุบจนตายนะ.

ตายแล้วยังมาทุกอีกอะโอ้โหแล้วก็แล้วก็ลากเข้าไปอีกปุเลงปุเลงตอนหน้าต่อตาเนี่ยเดี๋ยวอย่าเพิ่งลากเข้าไปขอแผ่เมตตาให้โอ้ยแผ่ก็ไม่ค่อยเข้าเราเห็นมาแล้วในโลกของความทุกข์เนี่ยแสนสาหัสจริงจริง.เบื้องหลังของความตายเราก็เห็นมาเยอะแยะแล้ว.แล้วไม่แกล้งพูดเลยเนี่ยพญายมบาลเองอ่ะแม้แต่ไม่ใช่นี้รับนายนิรยบาลที่นู่นพาเตี่ยวพญายมบาลเองเราเคยเจอตั้งหลายครั้ง.

เพราะฉะนั้นเราเห็นละ.

เรื่องเหล่าเนี้ยเราได้พบได้พบได้ประสบที่เห็นมากกว่าตัวเราเองเราไม่ต้องไปเชื่อใครไปฝากกันเลยโอ้โห้.

บางทีเราช่วยรักษาเค้าด้วยอํานาจบางอย่างคนที่เคยมันเกื้อกูลกันมาอะไรเราก็ช่วยเค้าเต็มที่โหภายใต้นายนิรยบาลมาเอาทีไรเอาไปไม่ได้ทีพญายมบาลมาเลยอ้าวถ้ามาเมื่อไหร่เนี่ยเต็มยศมานั่งอยู่ข้างข้าง.แล้วท่านก็บอกกับเราว่า.ท่านจะช่วยเค้าไปไหนเนี่ยสะพานมันขาดแล้วไม่มีสภามันหัวขาดแล้ว.

แล้วท่านจะช่วยก็เดินไปไหน.

เราก็บอกว่าอ้าวเรายังมีแรงช่วยเราก็ช่วย.แล้วก็บอกว่าแล้วเค้าจะช่วยเค้าไปไหนอะในเมื่อสภามันหัวมันขาด.เราก็บอกเค้าจะไม่ตายเราก็ช่วยอะไรอย่างเงี้ย.ช่วยเจ้าหน้าที่ช่วยต้องไปช่วยเอาไปได้เอา.ผมไม่สบายมันหัวขาดมันไม่มีที่เดินจนชั่วก็ไปไหน.

โอ้ยหมอเก่งเก่งเลย.

เพราะผ่าตัดเรียบร้อยแล้วหายแล้วด้วยออกมาจากห้องผ่าตัดมาพักอยู่มาพักแล้ว.หมอเหนื่อยมากเลยพอเคสนี้มันเคสยุ่งยากลําบากหมอก็ไปพัก.อยู่ตรงนี้ความดันตกอย่างรวดเร็ว.เอาไปคืนตายไปเลย.เค้าบ้าไปจนได้พอเค้ามายืนรอ.คนมันไม่เห็นไม่รู้ไม่เห็นมันเลยไม่รู้.มันเลยไม่รู้ว่าเบื้องหลังมันเป็นยังไง.มันแสนสาหัสจริงจริงแหละ.อ้าวสงสัยอะไรอะว่ามาสิ.มีอะไรยังคว้าใจเอาสงสัยอะไรครับเอาถามมา.

คือสงสัยก็คืออิจิที่อาจารย์บอกว่าไม่นิพพานก็เอาไปไม่ได้อะไรแบบเนี้ยที่มันเป็นนิพพานข้ามมันไม่ได้เอออะไรเนี่ยคือมันเดิมแท้ไม่ได้มันมันไม่มีตัวตนหายไปคือจริงจริงเป็นเพราะมันไม่มีตัวตนรึเปล่าคะเราก็เลยไม่ไม่รู้สึกว่ามันมีอยู่กับเราอ้าวตอนเรารู้สึกมีก็แสดงว่ามันเป็นอาการมัน.

อ๋อคือจริงจริงมันมันก็ไม่มีอะไรเออแต่มันไม่มีอะไรแต่มันมีอยู่เราจะรับรู้ได้มั้ยคะถึงอาการที่มันไม่มีอะไรเนี่ย.

อยู่เฉยเฉยด้วยแล้วก็เราเห็นอยู่แล้วไม่มีอะไรไอ้ไอ้ก่อนจะคิดเนี่ย.ก่อนที่จะคิดขึ้นมาก่อนจะมีอารมณ์ขึ้นมามีอารมณ์ไหม.ก่อนจะคิดก่อนจะคิดอย่างนี้ขึ้นมาก่อนจะมีอารมณ์อย่างนี้ขึ้นมาเนี่ยมีไหมกว่าจะโมโหมีโมโหไหม.แล้วตอนที่ยังไม่โมโหอารมณ์โมโหอยู่ไหนอ่ะ.มันเกิดมาจากไหนอะ.

ก่อนเกิดอารมณ์โมโหขึ้นมามันเกิดมาจากไหนแล้วแล้วมันดับมันดับหายไปไหน.แล้วอยู่ๆมันก็มีโผล่เข้าไปอีกแล้วเวลามันดับมันดับหายไปไหนอะ.ท่านดูให้ดีดิว่าอ้าวเอ้ยไอความมีมีอาการมีอยู่เว้ย.แต่อัยการเนี่ยมันเกิดดับมาจากความไม่มีอะไรแล้วมันก็ตับหายดับกลับไปสู่ความไม่มีอะไร.แล้วถ้าดูอะไม่ต้องเอาไม่ต้องออกอาการก็ได้ตัวเราเนี่ยเอา.ท่านว่าตัวท่านเนี่ยเป็นตัวแบบเนี้ยอย่าเป็นอมตะร้อยเหาะท้องฟ้ามาถือไมค์พูดกับเรางี้เลยไหม.พอโผล่มาในโลกนี้ตัวโตโตขนาดนี้เลยมั้ย.อะเอานิลาดูสิดิ๊เอาง่ายง่ายเนี่ยเอา.ตอนที่ก่อนที่จะทําท่านจะมามาเกิดในโลกเนี้ย.

ในโลกเนี้ยมันมีมันมีตัวท่านเป็นตัวโตโตแบบนี้เลยถือไมค์มาเลยรึว่ายังไงก็มันก็ต้องมีที่มาอะค่ะยังไงอะก็ต้องมาเกิดในท้องพ่อท้องแม่ไอ้ท้องแม่แล้วไอ้ท้องแม่ตอนแรกมีมั้ยล่ะท้องแม่ตอนแรกมันก็ตอนแรกมีตัวเรามั้ยมันก็ไม่มีเออก็นี่ไงก็ไม่มีไง.

แล้วไอไม่มีอะแล้วทําไมมันมีขึ้นมาได้มันก็เลยกลายเป็นจากมันจากมีมันก็มาจากความไม่มี.

เดิมมันก็ไม่มีในท้องแม่แล้วก็มีตัวเราในท้องแม่แล้วเสร็จแล้วถ้าเราตายไปเราคลอดแต่ท้องแม่ในท้องแม่ก็ไม่มีตัวเราเรายังไม่งั้นตายเลยคลอดออกมาในท้องแม่ไม่มีตัวเราแล้ว.เดิมเราไม่อยู่ในโลกนี้ไม่มีตัวเราแต่เราก็เราตายเสร็จก็เลยไปเผาตัวเราเนี่ยมี.ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อ่ะ.ก่อนมีอารมณ์ก่อนพลิกขึ้นมาเนี่ยก็ไม่มีเสร็จแล้วเราก็คิดขึ้นมามีอารมณ์ขึ้นมา.แล้วเราโห.

ตอนนี้ฉันรักเธอมากเลยฉันโกรธฉันเกลียดเธอมากฉันรักเธอมาก3ีมานอนใกล้ใกล้เธอต้องอยู่ใกล้ใกล้ฉันจะไปไหนเลยฉันรักเธอมากกว่าไม่แน่นแน่นกอดไว้แต่ตอนหลับสนิทเนี่ย.ในใจมีสามีมีตัวเรามั้ยมีสามีของเรามั้ย.

ตอนหลับเนี่ยมันอันคอนโทรลเลยค่ะอ้าวก็เนี่ยมันมีไหมเล่าไม่รู้มันจะไปพอหลับหลับสนิทตอนหลับสนิทสิไอ้ไอ้อันคอนโทรลนี่มันรถไฟไหนมันฟุ้งซ่าน.

ตอนเราหลับสนิทมีมั้ย.

3ีตัวเรา3ีของเรามีไว้ในใจเราอะ.

คือตอนนั้นเนี่ยต้องเรียกว่าหมดสติเลยค่ะคือไม่รู้เลยว่ามีหรือไม่มีเอางี้ก็ได้เอาคนเป็นเฟรนด์นี่ก็ได้มานั่งฟังคําเราทุกข์มากเลยกับสามีบางคนก็ทุกข์กับภรรยาบางคนก็ทุกข์กับลูกมานั่งร้องห่มร้องไห้.บอกว่ามันทุกข์ในใจมันทุกข์ทุกข์กับสามีทุกกับสามีโอ้3ีมันอยู่ในใจหรอ.

ตัว2มีเบ้อเร่อเบ้อลามันก็อยู่ในใจได้ไงอ่ะ.

นี่คนนี้ทุกข์กับภรรยาตัวภรรยาเบ้อเร่อเบ้อลาภมันก็มาอยู่ในใจได้ไงอ่ะทําไมใจมันเอา3ีมาทุกข์ในใจเอาภรรยามาทุกข์ในใจคนนี้ทุกข์กะลูกตัวลูกเบ้อเล่อฟ้าแต่มาอยู่ในใจได้ไง.

เอาหมอหมอมีตั้งหลายคนตอนนั้นเราไปสอนที่โรงพยาบาลสมเด็จพระศรีราชาหมอคนนี้ก็ทุกข์กับเอา3ีเข้ามาไว้ในใจหมอช่วยเอาไปผ่า3ีเค้าออกจากใจหน่อยเค้าจะได้กลับมานั่งฟังธรรมได้คนนี้เค้าก็เอาภรรยาเค้ามาไว้ในใจหมอเอาไปผ่าเอาภรรยาเค้าเอาแต่ใจคนนี้ก็ทุกข์กะลูกหมอเอานี่ผ่าไปไปผ่าลูกก็เอาแต่ใจ.แล้วก็.ทุกข์กับอาการของใจเค้าเอาหมอไปผ่าเอาใจออกไปไหนเค้าจะได้หายทุกข์.แล้วพอผ่านได้ไหม.พอพูดความจริงเริ่มจะมีเหรออาจารย์.มันไม่มีเสริมผ่าก็ไม่เจอดิ.

ก็มันไม่มีอะสิ.

มันถึงไม่มันถึงพ้นทุกข์ได้ก็เพราะว่าผ่าเข้าจริงมันไม่มี.อันนี้เราทุกข์เราทุกข์กับความอะไรล่ะเออพี่ดูให้ดีดิ.ในใจมันไม่มีอะไรสักอย่าง.แล้วเราก็ทุกข์ก็จริงอ่ะเราทุกข์กับอะไร.แล้วก็แคร์ทุกข์แต่ความจําแล้วความคิดเราเท่านั้นแหละ.

ทุกข์กับความจําแล้วความคิดเราเคยเห็นเพื่อนเราสมัยก่อนน่ะก็โดนฟุตบอลไอ้คนนึงเอาสตาร์ตเตะตอนฟุตบอลมันลอยกลางอากาศอีกคนก็โดนมองอีกคนนึงเอาสตาร์ทเตะโดนเข้าไปนี่เลยเข้ามาสลบกลางอากาศลงมาเนี่ยจําไม่ได้เลยว่าตัวเองเป็นใครจําไม่ได้ว่านี่เป็นใครเลย.ต่อมาพี่สาวเราเนี่ยเสรีในสมองแตก.แน่นิ่งไป3วันพอเพิ่งขึ้นมาจําตัวเองไม่ได้จําจําพี่จําน้องไม่ได้.มีถ้ามี3ีมีภรรยามีลูกมีหลานอะไรมามาอยู่ข้างข้างเตียงจําไม่ได้ว่ากูเป็นใคร.

เค้าเป็นอะไรตายไปตอนนั้นไม่ร้องไห้เลย.เพราะเรายังจําไม่ได้ความจริงอยู่ต่อหน้ายังไม่ร้องไห้เลยอะเพราะอะไรมันจําก่อนไม่ได้ไง.เราทุกข์อยู่กับความช้ําและความจําอยู่ไหนมีแค่ในสมองเนี่ย.พอสมองได้รับการกระทบเถื่อนจําไม่ได้แล้วคุณเป็นใคร.

พอเค้าเป็นอะไรตายมาชักนี่ชักงอตายต่อหน้าต่อตาไม่ร้องไห้เลยกูเป็นใคร.เพราะอะไรมันจําไม่ได้ไงเพราะงั้นพอตายเสร็จอะสมองก็เน่าไงความจําก็ไม่เหลือ.มันเป็นที่แค่ความจําในภพชาตินี้นั่นแหละ.ในปัจจุบันอะจําตนไม่เป็นอัลไซเมอร์เนี่ยแหละเพราะอัลไซเมอร์จําไม่ได้เลย.มีคนนะลูกศิษย์เราร้องไห้ร้องไห้อยู่นั่นแหละ.

เพราะว่าเมื่อก่อนเนี่ยเป็นเป็นลูกเล็กคนเล็กเป็นที่รักผมของแม่มากเลย.หมูสามบินมาจากประเทศต่างประเทศมาดูแม่.ปรากฏว่าแม่จําลูกตัวเองไม่ได้แม่เป็นอัลไซเมอร์เห็นลูกตัวเองเป็นคนใช้.เสียใจร้องไห้อยู่นั่นแหละ.

แม่จําลูกไม่ได้เพราะแม่เป็นอัลไซเมอร์แต่ลูกอ่ะหัวสมองมันไม่เป็นอัลไซเมอร์แม่ลูกยังจําแม่ได้ลูกเลยร้องไห้มากเลยแม่ลูกหยุดอ่ะนี่เรานี่แม่ของเราแต่แม่ไม่รู้สึกแล้วนี่คือลูกของเราแม่เลยไม่ทุกข์.

เราทุกข์เพราะเรามีความรู้สึกว่ามีเราและมีตัวเราเราเลยเอาตัวเราเนี่ยไปยึดเนี่ยเป็นของของเราเพราะสมองเราเป็นอัลไซเมอร์เดี๋ยวนี้เราก็เถื่อนเราไม่ยึดใครเลยในโลกนี้.

เราจําให้ได้อ๋อก็เป็นอะไรตายต่อหน้าเราไม่รู้เรื่องเลยไม่ทุกข์กับเค้าเลย.

เราทุกข์อยู่กับความจําและความคิดเราหลงหลงกับความปรุงแต่ง.พิจารณาดูให้ดีเราต้องเข้าใจได้ธรรมะพุทธเจ้าไม่ได้เชื่อ.แต่ให้พิจารณาให้ดูให้ดีนี่คือความจริง.นี่คือความจริง.ลูกก็อยู่แท้แท้เนี่ยร้องไห้ลูกร้องไห้มามาหาเราเนี่ยสิอาจารย์.ผมจะทํายังไงดีแม่แม่เห็นหนูเป็นคนใช้เลย.ด่าว่าหนูทุกวันเลยหนูเห็นหนูเป็นคนใช้.แม่จําหนูไม่ได้แล้วหนูเป็นลูกคนเล็กที่แม่เคยรักมากเลยเนี่ย.ใช่มั้ยเค้าจําแต่ลูกจําแม่ได้แม่เลยลูกเป็นทุกข์มากเลย.แม่จําลูกไม่ได้แม่แม่มีทุกข์อะไรเลยเห็นลูกคนเล็กเนี่ยเป็นไรตายไปแม่ไม่ทุกข์เลย.พ่อแม่จําลูกไม่ได้แล้วแม่วันนี่เป็นคนใช้.เหมือนเห็นไหม.เราหลงอยู่กับอะไร.

แล้วหลงอยู่กับความจําความคิดปรุงแต่งเสร็จแล้วไม่เหลืออะไรนะตายแต่ลําดับมันไม่เหลืออะไรหรอกแต่เนี่ยเรามันจํายึดไว้พอตายปุ๊บมันไอ้ไอ้การโป่งแสงไม่ดับเอาสิ.ไม่ความยืดน่ะมันไม่ดับมันเลยเหลือการโปร่งแสงที่ยึดไว้ต่อแล้วก็ทุกข์ร้องห่มร้องไห้อะมันจํามันยังจําได้เพราะยังไม่ไปเกิดในร่างใหม่พอเกิดในร่างใหม่สมองมันถูกเปลี่ยนไปปุ๊บมันก็.จําไม่ได้แล้วของเดิม.อันนี้ก็หมงสมองมันยังไม่ได้เปลี่ยนไปเพราะว่ามันไปมันมีการโปร่งแสงที่รูปร่างเหมือนเดิมอะ.มันยังไม่ได้เกิดในร่างใหม่ที่เป็นกายหยาบ.มันก็เลยยังจําได้อยู่มันก็เลยมีความทุกข์เหมือนเดิมอยู่.

แต่พอมันเกิดใหม่แล้วมันจําไม่ได้แล้ว.

ความยึดกันน่ะมันยึดกันแค่นั้นแหนมชาติเดียว.โอ๊ยตายแล้วไม่มีใครยึดไม่มีใครหลอกเราก็เห็นอันนั้นเราดูไอ้ไอ้รายการนั้นเราจะเห็นเลย.ไอ้แม่แม่เค้าตายไป.แล้วแม่เค้าตายปุ๊บแล้วเกิดเกิดใหม่เร็วมันยังไม่ได้ผ่านกระบวนการล้างสมองเราก็ไม่ทราบ.

มันเกิดใหม่จําได้หมดเลยแล้วเกิดใหม่ก็มันก็อยู่มันก็คงบ้านไม่ไกลกันมากอ่ะ.แต่กว่าจะเกิดใหม่เนี่ยมันก็.ตอนแรกแม่เค้าตายไป90กว่าลูกก็อายุมากมากแล้ว671810แล้ว.แต่ละคนอ่ะ.ที่มาออกรายการโทรทัศน์รูปทรง3คนน่ะก็มาออกรายการโทรทัศน์แล้วนั่งดู.ก็แม่ตัวเล็กอะตัวเล็กนิดเดียวเกิดใหม่อะไรตัวเล็กนิดเดียวไม่รู้หญิง.แม่มาชี้ได้หมดเลยอะ.บ้านเช่ากี่หลังกี่หลังกุญแจเก็บไว้ตรงไหนกุ้งไหนสมบัติอยู่ตรงไหนสมบัติอยู่ตรงไหนแม่มคิดได้หมดเลยนะเด็กอะ.ผมจําได้ของมันอ่ะ.วันนี้ลูกมันทั้งนั้นแหละไอ้เด็กตัวกระเปี้ยงอะ.ลูกอายุ671810ละ.แล้วคุณคิดดิวินัยดีนะ.

ลูกอายุ6710ไม่มีใครเรียกแม่สักคํา.

แต่ภพชาติที่แล้วภพชาติก่อนแล้วเนี่ยแทบจะเป็นจะตาย.

สมบัติพัณฑสถานยึดไว้ท่านจะเป็นจะตาย.

พอเกิดหน่อยเป็นเด็กเป็นเด็กจําได้ว่า.

นี่ของกูหมดเลยเนี่ยบ้านเช่าหลังนี้ของกูของกูของกูของกูกุญแจหลังนี้เก็บไว้ตรงนี้ตรงนี้ตรงนี้ตรงนี้.สมบัติเอกสารอะไรเก็บไว้ตรงไหนบอกได้หมดเลย.นี่ของกูเท่านั้น.

ลูกเป็นไงมั่งคืนให้มั้ยนี่แม่แม่เอาคืนไปเลยแม่แม่คืนไปเลยให้มั้ย.

โอ๊ยมันก็เป็นของปลอมของหลอกลวงกันแค่พบชาติเดียว.แล้วถามทุกคนถามว่าเชื่อไหมว่าแม่เชื่อ.เชื่อนะว่าเป็นแม่แต่ไม่ได้เป็นแม่แล้ว.อ๋อคุณฟังแล้วยังไงบ้าง.เชื่อว่าเป็นแม่เชื่อแต่ไม่ได้เป็นแม่แล้ว.เชื่อมั้ยเป็นเมียเชื่อแต่ไม่ได้เป็นเมียแล้ว.มาสมมติมันเกิดใหม่มาปุ๊บ.

มาหาผัว.รักเขามากเลยมาหาเมียรักเขามากเลยเกิดใหม่ปุ๊บเป็นเด็กรักเขามากเลยนี่เมียฉันนี่ผัวฉันนี่สมบัติของฉันนี่อะไรเนี่ย.หูยไม่เชื่ออะไรได้หมดเลยว่ะหูยใช่แน่แน่เลย.เชื่อมั้ยว่าเขาไปเป็นผัวเราอะเป็นเมียเราเชื่อมั้ย.เชื่อแต่เค้าไม่ได้เป็นผัวแล้วเค้าไม่ได้เป็นเมียแล้ว.เชื่อแต่เค้าไม่ได้เป็นผัวอีกแล้วเชื่อว่าเค้าเคยเป็นเมียแต่เค้าไม่ได้เป็นเมียอีกแล้ว.มีใครให้สมบัติบ้าง.มีใครให้ความรักบ้างอย่าว่าแต่ให้สมบัติเลยความรักยังไม่ได้ให้เลย.ความรักยังไม่ได้ให้เลย.ว่าอะไรมันมันจบไปหมดแล้ว.

สมมุติอะสมมุติอะมันจบไปแล้วละครชีวิตฉากนึงมันจบไปแล้วเนี่ยมันเป็นมันเป็นละครชีวิตฉากใหม่แล้วมันเป็นคนใหม่แล้วแต่ยังหลงคนเก่าอยู่.เราเล่นละครชีวิตกันทุกวันเนี้ยแค่ฉากเดียวแล้วก็เปลี่ยนฉากไป.ใช่เชื่อว่าเขาเคยเป็น.เค้าเคยเป็นผัวเคยเป็นเมียนี่เคยเป็นพ่อแม่เคยเป็นลูกแต่ของจริงไม่ใช่.

เชื่อว่าเคยเป็นแต่ปัจจุบันไม่ใช่.

เห็นมั้ย.โอ้โหตอนเป็นอยู่ในชาตินั้นรักกันโอ้โหยกวนตีนกันดูดดื่มมากเลยลุ่มหลงมากเลยพอเสร็จแล้วเนี่ย.

ผมมาหาไม่ใช่.เดี๋ยวนี้ไม่ใช่.

เราอยู่กับอะไรอ่ะแล้วอยู่กับความหลอกลวง.

พอไม่จริงมายา.

เราเล่นละครชีวิตฉากนึงแล้วเราก็หลงกับตัวแสดงที่แท้จริง.หลงยึดถือจริงจริงจังจัง.ว่านี่คือตัวเราจริงจริงนี่คือของของเราจริงจริง.เราไม่เห็นว่านี่มันคือละครชีวิตฉากนึงแล้วที่สุดก็อวสาน.

เปลี่ยนเรื่องมาเล่น.

ไม่ไม่แล้วเนี่ยคุณเล่นละครข้ามฉากแล้ว.แล้วนี้เขารู้ว่าคุณน่ะเคยเป็นก็จริงแต่เขาไม่นับถือคุณแล้วเขาไม่รักคุณแล้วมันเยอะแยะไปแล้ว.ให้เร็วลึกตรงนี้สิ.

เราจะได้เข้าใจว่าเราอยู่กับอะไรเราอยู่กับความหลงเราไม่ได้อยู่กับความจริงเลย.รักตัวเองให้มาก.รักตัวเองให้มาก.

หาตัวเองให้พ้นทุกข์สิ้นยึดไปได้นั่นน่ะคือรักตัวเอง.

รักตัวเองให้มาก.