好的，以下是完整翻译的中文： (从听众提问开始) 听众：请问，放下执着的方法，仅仅是让我们觉察到就好吗？ 隆达：(回答) 实际上隆达曾经说过，如果理解了，就会知道它能达到，它看到了真相，它会珍惜自己的存在，不是说我们强迫它放下。在哪里看到真相？真正深入的禅修会……那样。他们说的（指教义），都需要死去，不死也要死，在一起也要分离，身体不适也要死去，自然不变的规律就是真实的自然。但我们不愿思考是因为我们不想想到它，我们逃避，努力不想想到真相，我们努力不想想到衰老、生病、必须待在ICU，我们努力不想想到死亡、离别、失去。我们还没想到它，就算给我们看照片也不想看，死亡的图片也不想看。但实际上我们在医院，我们已经看到一个人又一个人经历离别、哭泣、悲伤、痛苦，我们已经看到了，但不想去想，不想看到它。但我们没看到（注意到）我们越来越接近真相。最终，我们是接近真相的。 听众：就像隆达说的，我们每天都看到，但当我们要告诉病人，或者告诉那些身体上遭受痛苦的人，比如癌症晚期病人，我们心里清楚治愈的可能性几乎没有，我们只能缓解他们的痛苦。这时候我们应该怎么告诉他们呢？我曾经告诉过他们，“老伯，这病治不好了，接下来会越来越糟，医生给您开的药没有机会让您出院了。”我没有用很生硬的语气说，只是稍微提了一下没有机会出院了。结果他说不用想孩子，不用想妻子，他开始哭泣，不想再治疗了。请问有什么建议吗？应该怎么告诉那些我们已经看到了…看到了…那些弟子们的情况很糟糕，全身都是肿瘤。隆达会怎么告诉他们呢？他们很痛苦，身体上遭受着折磨，我们只能给他们开药来缓解，但那些药给了一段时间后他们就会入睡，意识也会变得不太清醒，会变得模糊。所以真的不知道应该怎么建议，在我们给他们开药之前…给那些会让他们入睡或失去意识的止痛药之前？ 隆达：我的弟子里有很多医生，而且都是非常关心病人的好医生。但有一天他们告诉我，他们也做不到，医生啊……有美好的愿望，良好的意愿，然后来问我应该怎么跟病人说。但我说，我得先跟医生说，我不是说医生要怎么跟病人说，而是医生要怎么调整心态？医生你知道……医生还没检查仔细，如果……如果医生现在知道自己得了癌症，医生会怎么调整心态？然后会怎么告诉自己、教导自己？如果医生知道了，就不需要来问隆达要怎么教病人了。 听众：我也想过这个问题，想着自己要去处理所有还没完成的事情，然后……隆达说放下，但是跟老伯（病人）说这种话，没有机会让他完成，结果……就好像他没准备好接受。然后我们……我们能做的就是告诉他没关系，待会给他用药，就不会痛了。但我心里也觉得，我们……我们是不是在逃避病人？我们是不是像你说的那样，我们不想认识真相，所以也让病人不知道真相？ 隆达：好好修行，医生就会理解病人。有些病人可以接受，有些则不能接受，这是自然的……我的弟子里，所有能够修行的人，有些人修行的程度高一些，有些人低一些，这取决于……（比喻为四种莲花）。不是所有人都能做到。但是……兴趣、关心、善缘、福报……我有个医生弟子，他的情况很有意思，他就是这样，但他的情绪也很……容易激动。一开始隆达教他控制情绪，当……当病人……他的愿望是好的，但病人就会这样说，和病人说话……他说话的语气……（对）病人说话就会很……语气很强。病人对……市场的（指病人的病情）。他（病人）说……什么来着，当他快要死的时候，他说，“医生……我每次来看你，你都……”有些病人可能接受不了，不能接受，但我接受得了，我接受得了，我很满意，我能够得到这样的治疗，我已经很满意了。医生你不用担心我，我能放下。然后他说，医生你能不能跟我的亲戚们说，他们在外面等着，哭哭啼啼的，告诉他们不用哭了，不用伤心，不用害怕我死，我自己都不怕死，医生你不用担心我，不用害怕我，我都不怕死，我的心很平静。我不是现在死，以后也要死，我不是现在死，以后也要死，我的心不害怕死亡。我们……我们已经……为什么不是我的其他人要为我痛苦？医生你不用……不用担心我，不用为我难过。然后我的人生，我应该可以选择的，对吧？所以，我应该有选择的权利，对吧？是，如果是这样，就不要用任何方式来帮助我，我要安静地离开，不要用任何医疗设备，不要按压心脏，让我安静地走。然后，医生你帮我告诉那些在外面等着的亲戚和家人，他们哭哭啼啼的，想要使用医疗设备……他们很难过……不要难过，他不会现在死，以后也会死，但他对死亡没有痛苦。然后不要帮助他，然后他就安静地离开了，没有挣扎。医生都快要为这个病人哭了。意思是，他（病人）啊，医生觉得他也是个修行人，听过佛法，但最终真正学到的，反而是从病人身上学到的。 他可能……接近……某种修行，但他面对死亡，毫不畏惧。他面对着无常的真相，但每个人都要……都要经历它。我不畏惧。他可以选择他的人生，不需要任何帮助，唯一的要求就是让他安静地离开。医生说……病人比他厉害，病人放下了，但医生还没能放下病人，医生还没能放下病人，但病人放下了自己。然后……然后就安静地离开了。如果我们的心平静了，我们就会知道怎么跟别人说话。如果我们的心不平静，我们要怎么让别人平静？我们自己的心都还没平静。要理解……如果我们的心平静了，我们才能告诉别人……你需要安静地离开，因为一切都是无常的，你不会……今天不死，你以后也会死，早死晚死都要死。如果我们自己还没平静，我们要怎么告诉世人要平静？因为我们自己都还没平静。我们可能不会告诉，而是用药物让他们平静。所以，感觉到……就感觉那可能不是应有的方式，对吗？ 到了那时候，医生手里有可以使病人平静的药物，亲属看到病人安静了，他们就会觉得他安静地走了。但是不知道……这个真的不知道他是否平静（回答）。他于是就不平静地走了。在现在不平静，临死的时候也……也不平静。但如果在临死前他平静了，他就能安静地离开了。所以在……在医生考虑用药之前，我们应该先让他平静下来吗？或者我们应该……（提问） 隆达：现在立刻（回答）。与其以后很久才告诉病人，现在医生有个黄金机会，医生必须先能让自己的心平静下来，才能知道……平静的力量是怎样的？平静之前和平静之后，天地（感知）是不一样的。平静只是让你理解，但平静之后，医生可能就没有什么问题了。因为那时医生是用心在看，要怎么跟病人和病人家属说话？我们的心平静了，但他不平静。但有时候我们还没平静就担心他，但他也许已经平静了。如果我们平静了，才能清楚、正确地看到所有动态。但如果我们不平静，我们看所有的人……都是模糊的，因为我们也在动，我们不平静。所以我们看这个世界的人，看这个世界的所有生物，都是模糊的。但什么时候平静了，才能看到真相。甚至很多时候隆达有时候……没能仔细看，因为太累了，太多了。看外表……看起来没什么特别的，就一直教下去。但是……很多时候是弟子来教隆达，意思是……每个人……走进来，谁都说他穿得像个普通的农民，普通的农夫，年纪很大，还是个残疾人，谁会注意？没人会注意。但……碰巧抓住他，然后……问一下……什么……拿着麦克风……就有一种感觉，觉得他不一般。然后……他（领导）就说……你怎么来的？碰巧他的老板认识隆达，他想来找我，他不知道从哪里听来的，YouTube之类的，搭车来的。有钱人让老百姓去买农田，然后让他照顾（田地）。但他讲的佛法……他一讲佛法，所有在房间里的人都愣住了，哦……他全身都是佛法，说什么都是佛法，都是让大家惊呆的佛法，整个房间都惊呆了。连我都惊呆了，原来……不能只看人的外表，真的不能只看外表，一定要很细致。所以啊……我们知人知面不知心。如果我们只知面，不知心，那我们的教导就会出错，而且对每个人的教导都不一样，因为知面和知心是不一样的。我们要越来越细致。很多人拿起麦克风，然后就安静了，没什么可说的。我们就想努力把话从他嘴里逼出来，为了让他再说一次新的。我们不用说了，你只是……修饰了而已，还要修饰什么来说呢？够了，拿去给别人吧。就是这样。先让我们的心平静下来。在……在内心的混乱中，在自然的混乱中，在世界的混乱中，但有一颗平静的心，可以……能够在混乱中保持平静，能够在像更年期病人一样的心态中保持平静。我们就会发现……无论多么混乱，都有平静。无论多么快速、剧烈的变化，都有不变。在有之中，有无。在快乐和痛苦之中，有不乐不苦。在混乱之中，有平静。隆波查·素帕托，我非常尊敬的老师说过……很少人会……看到水流动时是静止的。水流动是静止的。大多数人看到的都只有什么？很少有人能看到水流动时是静止的。我们的心，有思想、情绪，有感觉，一直在流动，因为……因为变化……一直在改变。但很少有人能看到，在内心流动的过程中，有一颗平静的心。不只是流动，而是有一颗平静的心。而且不是没有流动，因为很多人修行时会错误地认为，要去努力让……让自然流动变成静止。但真正的智者或者说超越常人的人会发现，在内心流动之中，有平静，在波动之中，有不变。在自然界生灭的循环中，有一种永远不会生、不会灭的自然，那就是心。心真正的本质是不生不灭，不会破裂，不会损坏，没有流动，没有来去，没有驻留，没有快乐，没有痛苦。在快乐之中，心也可以平静。在痛苦之中，心也可以平静。在混乱的心境之中，心也可以平静。或者就像在混乱的环境中，心也能保持平静。 每个人都有，但我们从来没有注意到。在混乱之中，有时候我们也会纳闷自己怎么能如此平静？为什么有人骂，有人闹，但今天我的心情很好？我的心非常平静。很奇怪，我从来没有这样过。记得，我的心可以在混乱中保持平静。每个人都很混乱，但我的心不混乱。有些人，在检查之前，医生已经知道自己得了这个病那个病，还欠了一屁股债。但人们无法接受，非常焦虑，害怕接受不了现实。有一天，现实来了，医生告诉他们实情，他们得了这个病，那个病，得了癌症，快要死了。有些人却能平静下来，比医生告诉他们实情的时候还要平静。医生还没告诉他们的时候，他们只有恐惧和焦虑。但医生告诉他们实情之后，也没什么了，不会更糟了。他们早就知道那是事实，只是他们不敢，不肯接受事实。医生说……他们的内心从来没有这么平静过。因为他们现在的生活，一直在为了家庭奔波，为了生计奔波，都在想着要发财致富，每天都在想着要发财致富。但是当他们躺在床上，等待医生告诉他们手术成功的几率只有50/50的时候，反而是他们最平静的时候。但其他人都不平静，亲戚们非常焦虑，怕他死。因为他是家里的老大，管着遗嘱。如果他死了，父母的财产……贩卖，这件事会很麻烦，因为他……是遗产管理人。然后大家就赶紧……找人来买地，赶紧让买家签合同，然后让他们现在签字，在第二天进手术室之前。想想看，其他人都在混乱之中，但他的心却平静了。因为……明天你就要进手术室了，你有一半的几率活下来。但这是他……能够完全拥有属于自己的平静的时间。他一生都在奔波，没有……没有……没有为自己想过，想的都是家庭，想的都是事业，想着发财致富，想的都是以后，以后，以后。然后所有的一切，以后，以后，都终结在今天，都终结在即将到来的那一天了。所有的一切……就像……去来世的车一样。他的妹妹，把买地的人带过来……让他……签字，没有事先告诉他，让他签字，他骂……我的一切，到现在我都还没用过，你们要让我签什么字？我不卖了。还说是卖，他……护送他， 我为什么要卖？我为什么要卖？我都要死了，我还没用过呢，你们要让我卖来干什么？我都要死了，我有的我也没用过，我都要死了，你们要我卖掉它做什么？我的东西我都还没用过。但在他说这些话的时候……容光焕发，非常明亮，就像他自己变成了金子一样。他那时什么都不要了，拿什么给我我也不要了，非常有钱，他……心里……非常有钱。我不行了，不想……浑身金灿灿的，我很疑惑啊，太痛苦了吧。那么清澈、明亮、光彩照人啊。之后……医生去做手术，结果……医生医术高明，痊愈了，去检查找不到病毒，找不到癌细胞了。一开始他还不确定，医生让他定期去检查，每个月都去检查，找……没找到。开始知道自己不会死了，那个金灿灿的人，又变回了黑色的。又想发财了，想发财的念头又回来了，又变回了黑色的。又想发财了，对吧？全都在于你的内心。要放下，放下之后，就什么都没有了。清澈、明亮、光彩照人。都放下了。结果说没找到，找不到。有钱了还死不了，他什么都想做，赶紧跑出去做生意，马上就想发财了。 先考虑我们自己，想想……能够告诉他。我们的心平静了，就不会想要内心的……浑浊了。我们在人群之中也能平静，到了那里也能平静。在自然之中，在……在所有人的纷扰和混乱之中，想要得到，想要拥有，想要成为，但我们的心平静了。我们有过吗？体验过在混乱中找到平静的心吗？就像经文说……体验过吗？心在流动的心境中保持平静。肉身还没有坏灭，呼吸还在流动，因为……肉体还没有死亡，所以呼吸还在流动。但心不动。体验过吗？呼吸在流动，但心不动。看到思想……念头……构思……想法……在流动，但心不动。体验过吗？在动中看到静，在乱中看到定，在有中看到空，在不造作和造作中看到不造作，在不生不灭之中，在生灭的循环中，才能脱离痛苦……在当下。仔细观察，在混乱之中，心可以平静。可以在人很多的自然环境中平静。你不必非要一个人待在森林里。仔细观察，你的心就能立刻平静。可以在和……这样的人坐在一起时平静。可以平静……孩子的玩水声也能让你平静。你可以在隆达说话的声音中平静。你的心可以在隆达大声说话的声音中平静。你的心可以在孩子玩水的嬉闹声中平静。你可以在自然之声中平静。你的心可以在你的心灵依然有感觉和想法的时候平静。五蕴还没有坏灭，呼吸还在流动，还在……构思，因为肉身还没有坏灭。但你的心……平静了。仔细观察它，我没有注意到它。你只是随着你的想法而动。但如果你不注意它本身有什么，它就拥有一切。它在混乱中拥有平静。在喧嚣中，有时候我们也会奇怪，为什么我们能这么平静？为什么有人在骂人，很吵闹，但我今天的心情很好。它没有……内心非常平静。太奇怪了，我从来没有这样过。记住……我的心可以在混乱中保持平静。大家都乱成一团，但我的心不乱。有些人，在检查之前，医生已经知道自己得了这个病那个病，还欠了一屁股债。但是人们无法接受，非常焦虑，害怕接受不了现实。有一天，现实来了，医生告诉他们实情，他们得了这个病，那个病，得了癌症，快要死了。有些人却能平静下来，比医生告诉他们实情的时候还要平静。医生还没告诉他们的时候，他们只有恐惧和焦虑。但医生告诉他们实情之后，也没什么了，不会更糟了。他们早就知道那是事实，只是他们不敢，不肯接受事实。医生说……他们的内心从来没有这么平静过。因为他们现在的生活，一直在为了家庭奔波，为了生计奔波，都在想着要发财致富，每天都在想着要发财致富。但是当他们躺在床上，等待医生告诉他们手术成功的几率只有50/50的时候，反而是他们最平静的时候。但其他人都不平静，亲戚们非常焦虑，怕他死。因为他是家里的老大，管着遗嘱。如果他死了，父母的财产……贩卖，这件事会很麻烦，因为他……是遗产管理人。然后大家就赶紧……找人来买地，赶紧让买家签合同，然后让他们现在签字，在第二天进手术室之前。想想看，其他人都在混乱之中，但他的心却平静了。因为……明天你就要进手术室了，你有一半的几率活下来。但这是他……能够完全拥有属于自己的平静的时间。他一生都在奔波，没有……没有……没有为自己想过，想的都是家庭，想的都是事业，想着发财致富，想的都是以后，以后，以后。然后所有的一切，以后，以后，都终结在今天，都终结在即将到来的那一天了。所有的一切……就像……去来世的车一样。他的妹妹，把买地的人带过来……让他……签字，没有事先告诉他，让他签字。他骂……我挣的钱，到现在我都还没用过，你们要让我签什么字？我不卖了。还说是卖，他……护送他， 我为什么要卖？我为什么要卖？我都要死了，我还没用过呢，你们要让我卖来干什么？我都要死了，我有的我都还没用过，我都要死了，你们要我卖掉它做什么？我的东西我都还没用过。但在他说这些话的时候……容光焕发，非常明亮，就像他自己变成了金子一样。他那时什么都不要了，拿什么给我我也不要了，非常有钱，他……心里……非常有钱。我不行了，不想……浑身金灿灿的，我很疑惑啊，太痛苦了吧。那么清澈、明亮、光彩照人啊。后来……医生去做手术，结果……医生医术高明，痊愈了，去检查找不到病毒，找不到癌细胞了。一开始他还不确定，医生让他定期去检查，每个月都去检查，找……没找到。开始知道自己不会死了，那个金灿灿的人，又变回了黑色的。又想发财了，想发财的念头又回来了，又变回了黑色的。又想发财了，对吧？全都在于你的内心。要放下，放下之后，就什么都没有了。清澈、明亮、光彩照人。都放下了。结果说没找到，找不到。有钱了还死不了，他什么都想做，赶紧跑出去做生意，马上就想发财了。 先管好我们自己，想想……能够告诉他。我们的心平静了，就不会想要内心的……浑浊了。我们在人群之中也能平静，到了那里也能平静。在自然之中，在……在所有人的纷扰和混乱之中，想要得到，想要拥有，想要成为，但我们的心平静了。我们有过吗？体验过在混乱中找到平静的心吗？就像经文说……体验过吗？心在流动的心境中保持平静。肉身还没有坏灭，呼吸还在流动，因为……肉体还没有死亡，所以呼吸还在流动。但心不动。体验过吗？呼吸在流动，但心不动。看到思想……念头……构思……想法……在流动，但心不动。体验过吗？在动中看到静，在乱中看到定，在有中看到空，在不造作和造作中看到不造作，在不生不灭之中，在生灭的循环中，才能脱离痛苦……在当下。仔细观察，在混乱之中，心可以平静。可以在人很多的自然环境中平静。你不必非要一个人待在森林里。仔细观察，你的心就能立刻平静。可以在和……这样的人坐在一起时平静。可以平静……孩子的玩水声也能让你平静。你可以在隆达说话的声音中平静。你的心可以在隆达大声说话的声音中平静。你的心可以在孩子玩水的嬉闹声中平静。你可以在自然之声中平静。你的心可以在你的心灵依然有感觉和想法的时候平静。五蕴还没有坏灭，呼吸还在流动，还在……构思，因为肉身还没有坏灭。但你的心……平静了。仔细观察它，我没有注意到它。你只是随着你的想法而动。但如果你不注意它本身有什么，它就拥有一切。它在混乱中拥有平静。 隆达（续）：知识，但在这种空性中，它是一种空性元素，或者说是一种知识元素。也就是说，它是一种空性，但它自身包含知识。这种东西存在于佛陀……存在于所有众生之中，它一直都存在，但人们从未发现它。只有主人才会……发现那些已经存在的事物。那些事物是不存在的，但如果说不存在，它又确实存在。因此被称为……事物。在《大涅槃经》中被称为事物。事物存在，但以一种什么都没有的方式存在。它已经存在，但我们看不见它。无论你试图理解它是什么，你都永远无法知道它是什么。只要安静……无论它是什么，它就是那个事物。只要真的停止。 《涅槃经》：诸比丘，有那个事物，那个事物中没有土、水、火、风，不是无所有处，不是识无所有处，不是非想非非想处，不是此世，不是他世，不是日月。诸比丘，对于那个事物，我们不说有来，不说有去，不说有住，不说有死，不说有生。那个事物不是建立起来的，那个事物不是持续的，那个事物不是依靠的。那就是痛苦的止息。 他用了一个词“那个事物”，它存在于心中。说它存在，但那个事物又不是任何东西。它既不是土，不是水，不是风，不是火，不是……天空。也就是说，它不是天空，不是太阳，不是月亮，不是宇宙空间。它既没有诞生，也没有消亡，没有破裂损坏，也没有被建立。今天还有建立，它是通过不存在而建立起来的。它就是什么都没有。这就是那个事物，它存在于我们每个人心中。他称之为涅槃。它已经存在于每个人心中，但我们却到别处去寻找它。我们却带着自己到……寺庙、找父母师长，到别处去寻找它。它不是存在于佛陀身上，不是存在于阿罗汉身上，不是存在于寺庙之中，但它已经存在于……在佛陀中，在阿罗汉中，在人民中，在动物中，在一切众生中，它已经存在了。他所说的涅槃，它已经存在了。但它是什么样子的呢？我们说它以一种不存在的方式存在。它什么都没有，但你知道……你知道它存在。只要真的静下心来，安静地观察它。完全断绝与……寻找理由的挣扎。完全断绝与想要做什么、成为什么的造作。完全断绝与寻找原因、寻找结果、寻找对错、寻找理解的挣扎。然后那个事物就会被你的心发现，而且只能通过你的心发现，那就是各自证悟的境界。只能自己知道。我无法叫别人来看，即使你努力地去告诉他那是什么，你也只能用比喻来形容。我不知道该怎么说那个事物是什么。如果我能像佛陀那样说“那个事物已经存在了，但它以一种不是任何东西的方式存在，不是世界，不是太阳，不是月亮，不是此世，不是来世，不是土元素，不是水元素，不是风元素，不是火元素，不是空气，它不是被建立的，没有消亡，没有诞生，也没有消失”，它已经存在于你们所有人之中。但你要去向谁索取呢？如果你想要去向佛陀索取，去向师父索取，去向寺庙索取，你要去向谁索取呢？它就在你的心中，我们却忽略了它，我们却带着自己到处奔波。我们无法用眼睛去努力地寻找它，无法用耳朵去……去听它，无法用鼻子去闻它，也无法用舌头去舔它，我们无法用身体去触碰它，也无法用意识……用灵魂去感知它，因为灵魂只能感知感觉、认知、想法，也就是感受……心……情绪。六根只能感知色、声、香、味、触、法。但六根都没有机会去感知到那个事物……它不存在，但它又存在。它什么都没有，但它又真实地存在。当我们无法使用五蕴，使用五蕴的真正能力去……感受它，因为我们要知道什么，我们就必须……我们的心要能够知道什么，我们就必须要挣扎、寻找、分析。我们必须要挣扎、寻找、分析，然后才猜测可能是那个，可能是那个。但是我们无法分析，我们必须要知道可以用来对比的事物，但是我们什么都不知道，我们根本不认识它。我们甚至不知道那个来告诉我们……的人……他是不是那个人？是不是那个人冒充的？不是，不是吗？不是，我们根本不认识他。即使……有人来告诉我们……他认识，但是我们却努力用思想……挣扎……寻找……假设……建立经验……在我们的思想中创造想象。都不是，因为我们根本不认识他。但是我们知道它存在，那个事物，它存在。但是它什么都不是。然后你不要用思想和想法去寻找它，因为你不认识它。也不要用眼睛、耳朵、鼻子等六根去寻找它。 就像这样比较，乌龟和鱼。乌龟可以下水，也可以上岸。它上岸了，然后又回到水里。鱼没有见过陆地，就问乌龟说：“陆地深吗？”乌龟说：“不深，没有什么深度。”鱼又问：“那上面有大浪吗？”乌龟说：“上面没有大浪。”鱼又问：“那上面人多吗？”乌龟说：“上面没有人多。”鱼又问：“上面很冷吗？”你看，那个知道的人要怎么跟那个不知道的人说？你要怎么告诉……乌龟要怎么告诉鱼陆地是什么样的？它只能说跟你想的不一样，跟你问的想的不一样。问……跟……你想的不一样，跟你问的不一样。问乌龟……冷吗？说不冷。有浪吗？没有浪。有人吗？没有人。深吗？不深。它无法理解任何东西。所以……佛陀发现了，然后来告诉我们，用最大的慈悲来告诉我们。告诉我们这些从未见过、从未认识它的人。但我们要怎么才能遇到它呢？停止……停止……停止挣扎。停止挣扎，停止寻找，停止寻找原因和结果，停止尝试去做什么、成为什么，停止造作。然后你就会发现……那里只有寂静、平静、无限的空旷，遍布整个宇宙。但在寂静之中，你会在你的内心独自拥有知识。在喧嚣之中，在有这么多人的地方，在隆达说话的声音中，在风吹动树叶的声音中，在孩子们玩水的声音中，在汽车来来往往的声音中，在鸟鸣声中，我的心为什么如此寂静、平静？它为什么如此寂寞？为什么我从未见过、从未经历过这样的事？寂静、平静、寂寞、不动、不造作，它们一直都存在于喧嚣之中。我们这个由五蕴组成的身体还没有崩坏，还可以思考，但为什么我的心如此寂静、平静，就像……外面的自然？我的心，就是那个寂静、平静的自然。它不是心脏，不是心室，不是心里的空间，不是内心空荡荡的感觉。真正的寂静、平静、寂寞与自然合一，那就是心。这些只是假名，用来称呼心，有些人用……涅槃，有些人用空性，有些人用宇宙，有些人用原本的天空来代替它。它就是……自然界中什么都没有的东西，那就是心。不是我们胸腔里的心脏，不是我们心中有光、有空间的那个房间，可以放任何东西。它是没有任何东西，或是完全空虚的，但我们知道它存在。就像我们知道自然……有星星、月亮、太阳、陨石、火箭、卫星，还有所有在地球表面活动的万物，都漂浮在太空中，而那是空无的。空无才能支撑万物。有只是……虚幻的现象，在自然空虚之中。宇宙的伟大就在于无，无就是心。但人们却以为心是心脏，心是有光芒，是房间，是某种东西，是空荡荡的感觉。心不是那样的。在什么都没有的那里，你能感觉到它的存在，就像……你知道，这种什么都没有……你可以感受到它存在于自然界中，围绕着你。所有的有，都无法对那个无做什么。无论你多么剧烈地活动，使用多么强大的武器，哪怕是世界上最强大的武器。你发射导弹，使用核弹，摧毁的都只是有，而无法摧毁无。空虚是超越……自然。如果仔细观察，即使孩子还在说话，仍然有平静。不是心有平静，而是平静，寂静。寂静与自然合一，被称为……原本的心灵，称为心，称为佛性，称为原本心灵的空间。在……摩诃布瓦的书里……称为原本心灵的空间，或者称为原本的自然……或者称为……大空性，或是杜尔阿图洛尊者所说的原本的宇宙。你想怎么称呼都可以。昨天去了那座山顶的寺庙，那座山顶叫做什么名字？英文写着……Nibbana，是吧？N-a-v a……什么？h-i-r-v-a-n-a，叫做……那个什么（涅槃）。不同语言会这样称呼它……那个什么（涅槃）。但都能够理解……那个什么（涅槃）。但被称为空性……有些人称为大空性，但有时候称为原本的宇宙，有时候称为原本心灵的空间，有些人称为心，有些人称为原本的心灵，有些人称为……佛性。随便你怎么称呼，或者称它为空虚也可以，可以称它为一无所有，但你知道它存在，这就是心。所以心不是我们身体里的心脏，不是有光芒、有空间，可以装东西的房间。真正的本性是与自然合一的寂静、平静。那就是心。或者说，那就是那个事物，它存在，但你要怎么告诉别人？说它是什么呢？在你发现它之后，你要怎么告诉别人？你要怎么告诉别人，你要怎么做才能发现它呢？不能告诉他怎么做，因为那样只会越走越远，永远无法发现。最后只能像隆达一样告诉他，要停止做，停止挣扎，停止……制造……停止追求，停止努力，停止想要……想要得到、想要成为。然后你会用你的心发现它，用你的心了解它，用你的心感受它，这是各自证悟的境界。只能自己知道。要我叫别人来帮你看看，他们也看不到。但每个人都可以感受到，可以用心知道它是否真实存在。 即使隆达在说话，有鸟叫声……有汽车……的声音，孩子们嬉闹的声音，风吹动树叶的声音，电风扇还在转动，但我的心却是寂静、平静……整个自然都是。不是感觉内心平静，而是整个没有边界，没有区域，没有一切的自然都寂静、平静。它就像是与整个宇宙合为一体。那就是心。它已经存在于每个人的心中。只要完全断绝与造作的连接，你就能经常地发现它。但是一旦你发现了它，你又想要拥有它。你发现了它，你又渴望……想要得到它，你去哪里都想要拥有那颗寂静、平静，与自然合一的心。你马上就会痛苦。为什么痛苦？因为你想要拥有那颗寂静、平静，与自然合一的心。你的欲望让你痛苦。隆达的很多弟子，不在隆达身边的时候，也能轻易地发现他们那颗寂静、平静，与自然合一的心。但是亲人……却无法阻止他。因为他们从未见过，也无法理解这种寂静、平静是自然……这就是心吗？他们没有像我们……认为的那样感觉到它在心中。它在外在，没有实体、没有形状、没有光芒、没有快乐、没有痛苦，只有寂静、平静和寂寞，没有一切造作。没有世俗的定义，没有关于世界的世俗定义……没有说那是世俗，那是……神圣的……没有说那是世俗……没有说那是世俗……没有关于任何东西的世俗定义。没有关于知识的世俗定义……没有关于知识的世俗定义。什么都没有，一切都很安静……说我开悟了，我开悟了。如果在这种寂静、平静中有个人在说话，我们自己啊……知道心中是什么吗？我们知道吗？心中会是什么吗？那个思想在说我们知道……那个在说我们知道，那就是造作，蓬勃发展。但那个寂静、平静与自然合一的心……那是没有造作的自然，称为……不是……不是念头，而是不造作的心，但发现了不造作的心……他来说自己开悟了，说自己看到了，说自己知道……那个不……造作……但它是寂静、平静的自然，里面没有任何快乐和痛苦，然后说自己明白了，自己发现了……那个说……的人，实际上……造作，我们一直在造作。即使发现了不造作，也是我们在发现。我们知道了，然后想要拥有它。我们一直在造作，所以要放下造作，放下造作，然后才会落回那个……不……造作的那个。然后我们就能看到不……造作的心。 就这样，我们根本不会造作。我们也不会再去想得到那个不……造作的心。但如果我们不想要……得到不……造作的心，我们就会变得很简单。就是这样。佛法就是如此，造作根本不属于我们。 (隆达继续)：但我们不想要它，我们想要得到它，然后拿什么去得到它呢？只能用造作的去得到。它已经存在了，他拥有什么还需要得到呢？它就在我们的心中。就在我们身边，我们从来没有……从出生到死亡，它一直存在，它陪伴着我们经历世世代代。从没有改变，也从没变成任何东西。那件事物永远不会死亡，不会被建立，不会被破坏，没有停止。它会……一直存在，无论在何时……都会与新的结合。这就是永恒的。从这一生到下一生，无论我们转世多少次，那件事物都不会停止。从没有毁灭。无论我们这一生或下一生变得如何，那件事物都不会变化。无论经历多少世的生死，那件事物也不会消失。无论我们怎么追求，还是什么都看不到，我们还是想要……渴望……想要获得……想要拥有，只会带来痛苦。哭泣、抱怨……又回到痛苦之中。我们想要得到那颗寂静的心，想要拥有那颗平静的心，想要一无所有，就好像它站在我们面前一样。它不会停留在我们面前太久。我们独自一人行动，结果却……得不到，哭天抢地，发疯一样，为什么得不到？为什么得不到？但它就在我们面前，我们却做不到。造作……这样造作……又怎么可能平静下来呢？ (隆达继续)：已经造作……就这样结束吧。如果这样，我们就不离开隆达了。一直在隆达身边，不离开，那就一直坐在这里吧，永远与此相伴。一直在造作，造作啊！有人坐在那里，然后哭泣，因为看到了自然。他早已不在了。我们可以经常发现它，但我们从未见过它……见过它……然后我们就想要拥有它，想要拥有它。它去哪了？它去哪了？它不是消失了，是我们把它弄丢了。它没有消失，它在哪里呢？它去了哪里？我们要怎么才能找到它？它就在我们身边，它就是我们，为什么要拿走它？我们为什么要想要拥有它？ (隆达继续)：因此，放下那份造作吧。不要执着于造作，也不要执着于不造作。就是这样。我们就能与它同在。与它同在，但不是我们进入它里面。而是知道……它是这样的，它就是那样……理解吗？这是一种理解，但又超越了理解。这是一种开悟的境界。再用……用词语就是错的……它依靠理解，但是它又超越了理解。这是一种开悟的境界。再用……用词语就是错的。它依靠理解，但它是超越理解的。这是一种明白真相的境界。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 完整翻译为中文，不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ เต็มที่นะคำถามมีคำตอบ。 มีอะไรไม่。 วิธีการที่จะปล่อยไม่ให้ยึดเนี่ยมันคือแค่มันคือแค่ความรู้สึให้เรารู้สึกตัวเฉยๆอย่างนี้หรือเปล่า。 ให้พี่ไหนความจริงหลวงตาพูด。 เข้าใจมันก็มันรู้วามันเข้าถึงมันเห็นความจริงมันจะหวงมันตัวเองอ่ะไม่ใช่ว่าเราบังคับมันปล่อยได้。 ที่ไหนเห็นความจริง。 พี่นาวนาเข้าจริงมันก็。 ทั้งนั้นดีกว่าเนี่ยของจริงทั้งนั้นเลยที่เขาพูดเนี่ย。 ก็ต้องตายไม่ตายไม่ตายก็ต้องตายอยู่ด้วยกันจากกันไปไหนเลย。 สุขภาพณ์ฝากและไม่เป็นก็ต้องจากตาย。 ธรรมชาติไม่ขึ้นสอนคือธรรมชาติของจริง。 รถเสียงธรรมชาติดีขึ้นเลย。 แต่ที่เราไม่ยอมคิดจารนาคือเราไม่อยากคิดถึงมัน。 เราเราหลีกหนีเราพยายามไม่อยากไม่คิดถึงความจริง。 เราพยายามจะไม่คิดถึงความแก่เราพยายามไม่คิดถึงความเจ็บไข้ได้ป่วยต้องอยู่ไอc uเราพยายามไม่คิดถึงความตายและความพัดพาคค。 ว。 า。 มสูญเสีย。 เรายังไม่คิดถึงมันเอาภาพให้ดูเราก็ไม่อยากดู。 ลูกความตายเราก็อยากดูแต่ที่จริงเราอยู่โรงพยาบาล。 เราเห็นแล้วคนแล้วคนเล่าความพัดภาคความร้องไห้ความเสียใจ。 ความทุกข์ทรมานเราเห็นอยู่แล้วตาไม่อยากคิดมันไม่อยากเห็นมัน。 แต่เราไม่เห็นแล้วว่าเราใกล้ความจริงก็ไปเรื่อยๆที่สุดเนี่ยเราก็ใกล้ความจริงนะก็ไปใกล้ความจริงนะ。 อย่างที่หลวงตาบอกค่ะว่าเราเห็นอยู่ทุกวันแต่เวลาเราจะบอกกับคนไข้หรือบอกกับคนที่เขาเจ็บปวดจากทางกายเนี่ยเช่นคนไข้ที่เป็นมะเร็งระยะสุดท้ายหรืออะไรยซึ่งเราก็แก่ใจเราว่าโอกาสรักษาที่มันจะหายขาดเนี่ยมันไม่มีเราก็คงทำได้แค่บรรเทาอาการความเจ็บปวดของเขาเ。 นี่ยเราควรจะบอกเขายังไงดีเขาก็เคยบอกเขาแล้วว่า。 ลุงมันไม่หายหรอกเดี๋ยวมันก็กำลังจะแย่ลงนะ。 หมอให้ยาลุงไม่มีโอกาสที่จะกลับออกไปนอกโรงพยาบาลได้อีกแล้ว。 ไม่ได้พูดเสียงแบบนี้พูดนิดนึงวามันไม่มีโอกาสที่จะออกไปได้แล้วลูกไม่ต้องคาดหวังเขาจะว่าไม่ต้องไปคิดถึงลูกไม่ต้องคิดถึงภรรยาเขากลายเป็นเราร้องไห้ไม่อยากจะรักษาอีกต่อไปเลยไปเลยอ่ะค่ะคือจริงๆมีคำแนะนำให้คะที่จะให้เราต้องบอกกับคนที่เราเห็นอยู่แล้วว่า。 เห็นพวก。 พวกลูกศิว่าแย่มีแต่วิชาเต็มตัวไปหมดวงตาอย่างนี้จะบอกเขายังไงดีวะคือเจ็บปวดเขาทุกข์ทรมานกายซึ่งเราก็คงจะให้ยาไปเพื่อบรรเทาและอย่าพวกนั้นก็ให้ไปสักระหลับเขาก็จะหลับและสติเขาก็จะจะไม่ค่อยดีและเขาก็จะเบลก็เลยไม่รู้ว่าจริงๆเราควรจะแนะนำยังไงก่อนที่เร。 าจะให้ยาเขา。 ถึงยาแก้ปวดที่มันจะทำให้เขาหลับหรือหรือหมดสติไปค่ะ。 เธอ。 ลูกศิษย์เราเป็นหมอหลายคนแล้วก็เป็นหมอที่ดีที่หัวคนไข้อย่างนี้。 แต่วันหนึ่งเขาก็บอกว่า。 เขาก็ปฏิบัติไม่ได้นะหมอ。 คือหมอ。 มีความหวังดีเจตนาดี。 ก็มาถามเรานี้จะไปบอกคนไข้ยังไง。 แต่เราบอกว่าเราต้องบอกกับหมอก่อน。 เราไม่ได้บอกว่าหมอต้องบอกคนไข้ไง。 แต่หมอจะทำใจยังไงกับหมอรู้ว่า。 หมอยังตรวจไม่ไม่ละเอียดเครื่องมือ。 ถ้าหมอรู้ว่าหมอเป็นมะเร็งตอนนี้。 หมอจะทำใจยังไง。 แล้วจะบอกกับตัวเองสอนตัวเองยังไง。 ถ้าหมอรู้หมอไม่ต้องมาถามน้องตาว่าจะไปสอนคนไข้ยังไง。 ก็เคยคิดอย่างนี้ค่ะก็คิดว่าตัวเองต้องไปจัดการทุกสิ่งทุกอย่างที่ที่มันค้างอยู่ในชีวิตเรา。 แล้วก็ลงตาบอกปล่อยแต่ว่าพอบอกคนลุงอย่างนี้ไม่มีโอกาสจัดการให้มันเสร็จในกลายเป็นว่า。 คือเหมือนกับว่าเขาก็ไม่พร้อมที่จะรับอย่างนี้แล้วก็พอเราพอเราช่วยได้ก็คือเราก็จะบอเขาว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวมาให้ยาแล้วเดี๋ยวก็จะไม่ปวดอย่างนี้ซึ่งมันก็เลยรู้สึกกับใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่าเราเราเป็นการไปีเหมือนกับหลบให้คนไข้หรือเปล่าเราเหมือนกับว่าเหม。 ือนที่บอกเราไม่อยากจะรู้จักความจริง。 เราก็เลยทำให้เขาเนี่ยไม่รู้ความจริงหรือเปล่า。 ยังไงด้วย。 ปฏิบัติให้ได้เดี๋ยวมองเข้าใจคนไข้。 มีคนไข้บางคนที่เขารับได้ก็รับไม่ได้。 ธรรมชาติไม่รู้ศิษย์น้ำตาเนี่ย。 ทุกคนที่สามารถปฏิบัติได้ทุกคน。 บางคนก็ปฏิบัติได้ไม่ได้มากแล้วแต่ว่าบัวสี่เรา。 บัวสี่เรา。 ไม่ได้ทุกคน。 แต่ว่า。 ความสนใจความใส่ใจวาสนาบารมี。 มีหมออยู่คนนึง。 เป็นเคสที่。 น่าสนใจคือว่า。 เขาเป็นอย่างนี้แหละแต่เขาก็เป็นคนอารมณ์。 เจ้าลมตอนแรกของตาก็สอนเขาจะอารมณ์ของหมอสอบลง。 เวลาเวลาคนไข้ความหวังดีแต่คนไข้ก็จะพูดอย่างนี้。 พูดพูดในคนไข้จะพูดด้วย。 แรงอะไรเนี่ยคนไข้กับ。 ตลาดคนไข้เขาก็บอกว่า。 อะไรนะตอนเขาใกลจะตายเขาก็บอกว่า。 หมอ。 ผมมาหาหมอแต่ละครั้งหมอก็。 คนไข้บางก็ต้องรับไม่ได้。 ไม่ได้。 แต่ผมรับได้。 ผมรับได้。 ผมพอใจ。 ว่าผมแค่ผมเนี่ยพอใจที่ผมได้ระดับนี้。 ผมรักษาได้ขนาดนี้ผมพอใจ。 หมอไม่ต้องห่วงผมหรอก。 ผมมาทำใจได้。 ก็บอกว่าหมอเนี่ย。 กจะพูดกับคนไข้。 ให้คนไข้มีกำลังใจ。 แต่ไม่มีคนไข้。 ทุกคนที่รับ。 หมอได้เหมือนอย่างผม。 สมหมอไม่ต้องห่วงผมหรอก。 ผมทำใจได้。 แล้วก็。 หมอช่วยบอกกับญาติพี่น้องของผมเนี่ยจะอยู่ข้างหน้าห้องร้องห่มร้องไห้กันเนี่ย。 บอกว่าเขาไม่ต้องร้องไห้หรอกไม่ต้องเสียใจไม่ต้องกลัวว่าผมตาย。 ผมเองเนี่ยผมยังไม่กลัวผมตายเลย。 หมอไม่ต้องห่วงหรอกไม่ต้องกลัวผมไม่ต้องห่วงผมหรอกผมเองก็ยังผมอ่ะไม่กลัวตายหรอกใจของผมอ่ะสงบแล้วผมไม่ตา，ย，ต，อนนี้เดี๋ยวผ，ม，ก。 ็ต้องตาย。 ผมไม่ตายตอนนี้ผมก็ต้องตาย。 ใจของผมไม่ทุกข์กับความตายผมเราแล้วทำไมคนอื่นไม่ใช่ตัวผมเนี่ยเขาจึงมาทุกข์กับผมหมอไม่ต้องมาไม่ต้อง，ไ，ม，่，ต，้，อ，ง，ห，่，วง，ผ，ม，ไ，ม่ต้องทุก，ข，ก。 ับผมหรอก。 แล้วก็ชีวิตผมเองเนี่ยผมควรเลือกได้ใช่ไหม。 ฉะนั้นเนี่ยผมควรจะมีสิทธิ์เลือกใช่ไหมใช่ถอย่างนั้นไม่ต้องช่วยเหลืออะไรผมทุกอย่างผมจะตายอย่าใส่เครื่องมือแพทย์ทุกชนิดอย่าปั๊มหัวใจให้ผมไป。 อย่างสงบ。 แล้วก็หมอช่วยบอกพวกญาติพี่น้องพวกครอบครัวของเขาที่หน้าห้องที่ฟ้ากันร้องห่มร้องไห้จะใส่เครื่องมือแพทย์นั่นแหละ。 ที่พาก็เสียใจว่า。 อย่าเสียใจ。 ไม่ช้าเขาไม่ตายตอนนี้เขาก็ต้องตายข้างหน้า。 แต่เขาไม่มีความทุกข์กับความตาย。 แล้วก็อย่าช่วยเขา。 แล้วเขาก็จากไปอย่างสงบ。 ไม่ทุรนทราย。 หมอรู้สึกว่าจะร้องไห้กับคนคนไข้คนนี้。 คือเขาเนี่ยหมอกว่าเขาเองก็เป็นผู้ปฏิบัติธรรมฟังธรรม。 แต่ที่สุดทำที่ก็ได้แท้กลับได้จากคนไข้ดีกว่า。 มันก็เป็นคนใกล้ปฏิบัติทำอะไรอ่ะ。 แต่เขาเผชิญกับความตายไม่สะกสถานก็ชิญกับความจริงที่มันไม่เที่ยงแต่ทุกคนต้องต้องประสบกับมัน。 ผมไม่สะทกทาน。 เขาเลือกชีวิตของขาได้เลยพี่。 ไม่ต้องให้ความช่วยเหลืออะไรเขาเลย。 ขออย่างเดียวให้เขาไปอย่างสงบ。 หมอเลยบอก。 คนไข้เก่งกว่าเขาอีกเก่งกว่าหมอ。 คนไข้ปล่อยวางได้。 แต่หมอยังปล่อยวางคนไข้ไม่ได้เลย。 หมอยังปล่อยวางคนไข้ไม่ได้แต่คนไข้ปล่อยวางตัวเขาเองได้。 แล้วก็ก็จากไปอย่างสงบ。 หากแก้แล้วสงบแล้วเนี่ย。 เราจะรู้วิธีพูดกับคนอื่น。 หาากใจเราไม่สงบเราก็จะพูดกับคนอื่นให้สงบได้ยังไง。 หัวใจเรายังไม่สงบเลย。 เข้าใจเราจะสงบแล้วนั่นแหละ。 เราจึงพูดใครเขาคนอื่นก็ได้ว่าทุกอย่าง。 คุณต้องจากไปด้วยความสงบ。 เพราะทุกอย่างเป็นของไม่เที่ยงคุณไม่ไม่จากวันนี้ไม่ตายวันนี้คุณก็ต้องตายอยู่ดี。 ตายชาไปเร็วก็ต้องตาย。 ถ้าเรายังสงบไม่ได้แล้วจะบอกใครในโลกนี้ว่าให้เขาสงบเพราะเรายังไม่สงบเลย。 เราจะไม่ได้บอก。 บางทีเราจะไม่ได้บอกค่ะแต่เราจะใช้ยาเพื่อทำให้เขาสงบซึ่งเลยรู้สึกว่ามันมันมันก็เลยรู้สึกว่ามันอาจจะ，ไ，ม，่，ใ，ช，่，ท，า，งท，ี，่，ม，ันควรจะเป็，น，ห。 รือเปล่า。 พอถึงเวลาในมือหมอก็มียาที่จะพอที่จะทำให้คนไข้เนี่ยสงบและญาติเมื่อเห็นคนไข้นิ่งเขาก็จะรู้สึกว่าไปด้วยความสงบแต่ไม่รู้ว่าอันนี้ก็ไม่ทราบจริงๆว่าเขาสงบหรือไม่ไม่ออก。 เขาก็เลยไปไม่สงบ。 ในขณะปัจจุบันก็ไม่สงบแล้จะตายแล้วก็ก็ไม่สงบ。 แต่ถ้าก่อนตายเขาสงบเขาก็จากไปหยัดสงบ。 ดังนั้นก่อนที่ก่อนที่หมอจะพิจารณาให้ยาเนี่ยเราควรจะต้องบอกให้เขาสงบก่อนไหมคะหรือว่าเราควใจ。 ณบัดนี้เลยนะบ้านตรนาว。 แทนที่เราจะไปบคนไข้นานแล้วข้างหน้าแต่ตอนนี้หมอมีโอกาสทองหมอต้องสามารถสงบใจ。 ได้แต่ก่อนหมอถึงจะรู้ว่า。 อนุภาพของความสงบเนี่ยมันเป็นยังไง。 ก่อนสงบกับหลังสงบแล้วเนี่ย。 การฟ้ากับดี。 ความรู้ความเข้าใจก็สงบจะพูดไปก็เพียงแต่เข้าใจแต่หลังสงบแล้วหมออาจจะไม่ต้องมีคำถามอะไร。 เพราะตอนนั้นหมอดูด้วยใจนะจะพูดกับคนไข้และยากของคนไข้ยังไง。 หัวใจเราสงบแล้วแต่เขาไม่สงบ。 แต่บางทีตอนนี้เรายังไม่สงบแล้วห่วงเขาแต่เขาอาจจะสงบก็ได้。 ถ้าเราสงบแล้วเราจึงมองเห็นความเคลื่อนไหวได้ชัดเจนถูกต้องแต่ถ้าเราก็ไม่สงบเราจะมองเห็นคนทั้งหลายผ้ามัว。 เพราะเราก็เคลื่อนไหวเราก็ไม่สงบ。 เราจึงมองเห็นคนในโลกนี้มองเห็นสมรรตริย์ในโลกนี้อย่างพมัว。 แต่เมื่อไหร่ก็สงบแล้วถึงจะมองเห็นตามความเป็นจริง。 แม้แต่หลายครั้งหลวงตาบางที。 ไม่ได้มองละเอียดเพราะมันเหนื่อยมากเยอะ。 มองภายนอก。 ดูแล้วไม่มีอะไรน่าสนใจ。 สอนไปเรื่อยๆ。 แต่。 หลายครั้งที่ลูกศิษย์จะสอนหลวงตา。 คือ。 ทุกคนเป็นคนเดินเข้ามาใครก็นกว่าแต่งตัวเหมือนชาวไร่ธรรมดาชาวไร่ชาวสวนธรรมดา。 เป็นคนอายุมากให้ชาวสวนแล้วก็ขาพิการข้างใครสนใจ。 สนใจเลยก็ไม่สนใจ。 แต่。 บังเอิญจับมันมาแล้วก็เอาถามหน่อยอะไรย。 จับไมนั่นแหละ。 มีความรู้สึกบางอย่างว่าไม่ธรรมดาเดี๋ยว。 เลยเขาก็บอกมายังไงอ่ะเดี๋ยวโยมมาไง。 พอดีเจ้านายเขารู้จักหลวงตาเขาอยากมาหาเขาฟังทางไหนก็ไม่ทราบyoutube。 อะไรเนี่ยติดรถเข้ามา。 คนสวยให้เจ้านาย。 ชาวบ้านธรรมไปซื้อที่ของชาวไร่อะไรแล้วก็เข้าไปให้ดูแลเลย。 แต่เขาพูดทำอะไรเขาพูดทำขึ้นมาเนี่ย。 ทุกคนที่อยู่ในห้องนั้นน่ะอ่ะเลยอ่ะ。 โอ้โห。 เขาเป็นธรรมหมดเลยพูดอะไรเป็นทำหมดเลย。 เป็นธรรมหมดเลยเป็นทำที่ทุกคนไปเลยอ่ะทั้งห้องเลยเรายังไปเลย。 ว่ากมองคนแดภายนอกไม่ได้เลย。 ไม่ได้เลยต้องละเอียดจริงๆต้องที่ไหนหรอกก็。 เรารู้หน้าแต่ไม่รู้ใจ。 ถ้าเรารู้น่าจะแต่ไม่รู้ใจเราจะสอนก็ผิดพลาดหมดเลยแล้วก็สอนหมดไม่เหมือนกันเวยเพราะรู้น่ารู้ใจแล้วไม่เหมือนกัน。 ฝรั่งเราเริ่มมีความละเอียดมากขึ้นๆไม่ได้เลย。 หลายคนจับใหม่。 แล้วก็นิเงียบไม่มีอะไรจะพูด。 เราก็อยากจะเค้นคำพูดออกมาเลยเพื่อจะให้พูดใหม่ออกมาเราไม่ต้องพูดแล้ว。 เมื่อคุณสิความปรแต่ง。 แล้วมีอะไรจะต้องปรุงแต่งมาพูดกันแล้วเอาพอแล้วไปเอามาให้คนอื่น。 ก็แค่นั้นเนี่ยใจเราสงบก่อน。 พบ。 ในความวุ่นวาย。 ของจิตใจในความวุ่นวายของธรรมชาติในความวุ่นวายของโลก。 แต่มีใจที่สงบ。 สามารถนิจัยที่สงบได้ในท่ามกลางความวุ่นวาย。 สามารถมีใจที่สงบได้ในทำ้การจิตใจที่มันเหมือนคนเป็นบ้าเป็นคนเป็นโรควัยทองเลย。 แต่ใจสามารถสงบได้ในถ้กลางจิตใจเหมือนคนเป็นโรควัยทอง。 เราจะพบว่า。 ในความวุ่นวายปานใดก็ตามมีความสงบ。 ในความเคลื่อนไหวที่รวดเร็วรุนแรงปใดก็ตามมีความไม่เคลื่อนไหว。 ในความมี。 มีความไม่มี。 ในความสุขความทุกข์มีความไม่สุขไม่ทุกข์。 ในความวุ่นวายมีความสงบ。 หลวงพ่อชาญสุภโธพระแม่ครูบาอาจารย์ที่เคารพนับสถือที่ท่านไปสงท่านว่า。 น้อยคนนัก。 ที่จะาเห็นว่าน้ำไหลนิ่ง。 น้ำไหลนิ่ง。 คนส่วนใหญ่จะเห็นว่ามีแต่ความอะไร。 น้อยคนนักที่จะเห็นว่าน้ำไหลนิ่ง。 จิตใจของเราเนี่ยมีความคิดอารมณ์มีความรู้สึกที่ไหลไปไหลไปไหลไปเกิดจากเกิดจากเปลี่ยนแปลงอะไรไปตลอดเวลา。 แต่น้อยคนรน่าจะเห็นว่าในท่ามกลางความไหลของจิตใจเนี่ยมีใจที่สงบนี้。 ไม่ใช่มีแต่หลายแต่มีใจที่สงบนิ่งและไม่ใช่ว่าไม่มีความไหล。 เพราะหลายคนไปปฏิบัติเข้าใจผิดคือพยายามไปทำให้ให้ธรรมชาติที่มันไหลไปไหลไปให้มันสงบ。 แต่ยอดคนหรือเหนือคนนั้นนะที่เห็นว่าค้นพบว่าในความไหลของจิตใจเนี่ยมันมีความสงบ。 ในความกระเพื่อมมีความไม่กระเพื่อมในความเกิดดับของธรรมชาติที่มีการเกิดดับเกิดดับตลอดเวลามีธรรมชาติหนึ，่，ง，เ，นี่ยที่ไม่เกิ，ด，ไ。 ม่ดับเลย。 มันคือใจ。 ธรรมชาติของใจแท้ๆไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายไม่มีการไหลไปไม่มีการไหลมาไม่มีการตั้งอยู่。 ไม่มีสุขไม่มีทุกข์ในนั้น。 ในทการที่มีความสุขใจก็สงบว่าต้องการความทุกข์ใจก็สงบได้。 ในทำการจิตใจที่วุ่นวายใจก็สงบ。 หรือเหมือนกับในต้องการสถานการณ์ที่วุ่นวายแต่ใจสงบได้。 ทุกคนมีหมดนะแต่เราไม่เคยสังเกตมาเอง。 ในทำการที่มันวุ่นๆแต่บางทีเราก็งงตัวเองว่าทำไมเราสงบได้ถึงขนาดนี้วะ。 ทำไมมีคนมาด่าๆมีคนวุ่นวายวุ่นวายมากเลยแต่ทำไมวันนี้ใจฉันดีมันไม่เศใจสงบมากเลย。 แปลกมากเลยฉันไม่เคยเป็นอย่างนี้。 จำใจฉันสงบได้ในท่ามกลางความวุ่นวาย。 ทุกคนวุ่นวายแต่ใจฉันไม่วุ่นวาย。 บางคนในก่อนที่จะตรวจหมอรู้ตัวเองอยู่แล้วว่าตัวเองเป็นนั่นเป็นนี่เป็นนั่นเป็นหนี้แต่ควรรับไม่ได้。 กังวลมากเลย。 กลัวจะรับความจริงไม่ได้。 วันหนึ่งความจริงก็มาถึง。 หมอบอกเขาความจริงว่าเขาเป็นนู่นเป็นนี่。 เป็นมะเร็งเป็น。 จะถึงแก่ความตายแล้วอะไร。 บางคนมีความสงบได้。 มีความสงบได้ในก่อนที่ดีกว่าแค่ตอนที่หมอบอกอีกตอนหมอยังหมอไม่บอกเขามีแต่ความกลัวความกังวลแต่พอหมอบอกเขาจริงๆ。 เขาคงกลัวแล้วกังวลมานานมากแล้ว。 บอกเขาจริงๆเนี่ยมันก็ไม่มีอะไรอ่ะเกินกว่านีนะคือเขาก็รู้อยู่แล้ววามันเป็นความจริงแต่เขาไม่กล้าไม่ยอมรับความจริง。 หมอบอก。 จิตใจเขาไม่เคยสงบแบบนี้。 ไม่เคยสงบแบบนี้เลยเพราะว่าตอนนี้ก็มีชีวิตอยู่เนี่ยเขาโลดแล่น。 โลดแล่นอยู่กับเรื่องครอบครัวเรื่องหาอยู่หากินโลดแล่นอยู่กับการอยากร่ำอยากรวยอยากร่ำอยากรวยทุกวันโลดแล่นอยู่。 แต่วันที่ก็นอนอยู่บนเตียงที่เขารอหมอผ่าตัดว่า。 ชีวิตคุณโอกาสรอด5050。 กลับเป็นวันที่เขาสงบมากเลย。 แต่คนอื่นไม่สงบ。 ญาติพี่น้องวุ่นวายมากเลยกลัวเขาจะตายเพราะว่าเขาเป็นพี่คนโตถือพินัยกรรมไว้。 ไอ้คนที่คนโตที่เป็นผู้จัดการมรดก。 ถ้าเกิดเขาตายไปอ่ะทรัพย์สินเนี่ยของพ่อแม่อะไรเนี่ยมันขายมันจะยุ่งกับตอนนี้ว่าเขาเนี่ย。 เป็นผู้จัดการมรดก。 แล้วคนก็ไปรีบ。 หาคนมาซื้อที่ดิน。 รีบเอาผู้ซื้อที่ดินทำสัญญามาเลยแล้วมาให้เขาเซ็นชื่อตอนนี้ก่อนที่จะเขาจะเข้าห้องผ่าตัดวันรุ่งขึ้น。 คิดดูดิ。 คนอื่นวุ่นวายนะ。 แต่ใจเขาสงบมาเพราะว่า。 วันพรุ่งนี้คุณเข้าห้องผ่าตัดชีวิตคุณจะรอดห้าสิบห้าสิบ。 แต่เป็นวันที่เขาเนี่ย。 ได้มีเวลาที่สงบเป็นของของตัวเองอย่างเต็มที่。 เขาโลดแล่นมาทั้งชีวิต。 ไม่ได้ไม่ได้ไม่ได้คิดถึงตัวเองเลย。 คิดถึงแต่ครอบครัวคิดถึงแต่ธุรกิจถึงแต่ความร่ำรวยคิดถึงแต่วันข้างหน้าวันข้างหน้าวันข้างหน้าและทุกอย่างเนี่ยวันข้างหน้าวันข้างหน้ามันก็จบลงในวันนี้。 มันก็จบลงในวันที่จะถึงแล้ว。 ทุกอย่าง。 เหมือนกับ。 ไปที่รถแลมาเนี่ยก็เป็น。 น้องสาวเขา。 เอาคนซื้อที่ดินมาทำมาให้เขาเต็ชื่อไม่บอกเขาล่วงหน้าเลยนะเอาให้เขาตัวนี้คนด่าด่าเงินทรัพย์สินกูทุกอ，ย，่，า，ง，ท，ุ，ก，วันน，ี้กูยังไม，่，ไ。 ด้，ใช้เลย。 แล้วมึงจะให้กูเซ็นทำไมกูไม่ขายล่ะคือขายเขาคนส่งเขาด้วยนะกูจะขายทำไมกูจะอยากขายทำไมกูจะตายแล้ว。 ไอ้กูก็ยังไม่ได้ใช้เลยเนี่ย。 แล้วมันจะให้กูขายทำไมเนี่ย。 กูจะตายแล้วกูจะตายแล้วไอ้ที่มีแต่กูก็ไม่ได้ใช้แล้วไอ้ที่มีแต่กูก็ไม่ได้ใช้แล้ว。 แล้วกูก็จะหายแล้ว。 มึงจะให้กูขายเอาใหม่เอาเงินไปทำไมของกูจะไม่ได้กูไม่ได้ใช้เลยเนี่ยแต่ตอนก็พูดเนี่ย。 เหลืองผ่องใสสว่างสวยเหมือนเป็นทองในตัวเขาเลยอ่ะเขาไม่อะไรเลยตอนนั้นไม่เอาอะไรแล้วเอาอะไรให้กูกูไม่เอารวยมากเลยหาใจ，ร。 วยมากเลย。 กูไม่เอาแล้วไม่อยากหนูเหลืองจ๋าเลย。 สงสัยมากเลยอ่ะ。 ทุกเลยวะเนี่ย。 ต้องใสสว่างสวายมากเลย。 ขึ้นหมอก็ไปผ่าก็ออกมาตัดน้ำ。 พอมาเกิดหมอเก่งอีกหาย。 หายไปตรวจหาเชื้อโรคไม่เจอเชื้อมะเร็งตรวจหาไม่เจอ。 เริๆก็ยังไม่แน่ใจไงหมอให้ไปตรวจเป็นระยะระยะเป็นเป็นระยะทุกเดือน。 ไปตรวจไปตรวจไป。 ไปหาไม่เจอ。 เริ่มรู้ว่าตัวเองจะไม่ตาย。 ไอ้ที่เหลืองอ่ะกลับมาดำอีก。 อยากรวยอยากรวยอีก。 อยากรวยกลับมาอีก。 กลับมาดำอีกก็อยากรวย。 ใช่ไหมเนี่ย。 มันอยู่ที่ใจเท่านั้นเลยต้องปล่อยวาง。 ไปวางแล้วนะมันไม่มีอะไรเลยใสสว่างสวัยใสว่างเอาไว้บ้างเลยบอกว่าไม่เจอหาไม่เจอรวยยังไม่ตายสารพัดเลยต้องวิออกไปทำธุรกิจอยากรวยเกิดขึ้นทันทีเลย。 เอาตัวเราก่อน。 คิดถึง。 ได้บอกเขา。 ใจเราสงบแล้วนั่นแหละ。 สงบจาก。 ไม่ต้องการความมัว่นของใจได้。 เราสงบในทำการผู้คนมากมาย。 ไปที่นี้ได้。 สงบในทำกลางธรรมชาติ。 ที่。 ยุ่งวุ่นวายและสับสนของคนทั้งหลาย。 อยากได้อยากมีอยากมีอยากเป็นแต่ใจเราสงบ。 เราเคยไหมล่ะ。 พบใจที่สงบในท่ามกลางความวุ่นวาย。 เหมือนภาษาท่านว่า。 เคยพบไหมล่ะ。 ใจที่สงบ。 นิ่งในทกลางอาการของใจที่ไหลไป。 คันหน้ายังไม่แตกกลับ。 ลมหายใจก็ยังไหลเคลื่อนไหวอยู่。 เพราะว่าำลังกายยังไม่ตายแตกับลมหายใจยังเคลื่อนไหว。 แต่ใจไม่เคลื่อนไหวเคยเห็นไหม。 ลมหายใจเคลื่อนไหว。 แต่ใจไม่เคลื่อนไหว。 เห็นความคิดิดถึงึกตึกซองปรุงแต่งเคลื่อนไหว。 แต่ใจไม่เคลื่อนไหว。 เคยเห็นไหม。 เห็นความสงบในความเคลื่อนไหว。 เห็นความสงบในความวุ่นวาย。 เห็นความว่างในความมี。 เห็นความไม่ปรุงแต่งและความปรุงแต่ง。 เห็นความไม่เกิดดับและทกลางความเกิดดับ。 จะพ้นทุกขได้。 ในปัจจุบัน。 สังเกตให้ดีๆ。 ใจสงบได้ในท่ามกลางความวุ่นวาย。 จะสงบได้ในถ้มกลางธรรมชาติคนที่นั่งกันอยู่เยอะๆ。 ท่านไม่จำเป็นต้องไปนั่งอยู่คนเดียวในป่า。 ท่านสังเกตที่ดีดีใจของสงบได้เลยต้องการนั่งอยู่กับคนที่。 อย่างนี้。 สามารถสงบ。 นำน้ำการเสียงเด็กที่เล่นน้ำอยู่。 ก็สามารถสงบได้。 ท่านสงบได้ในทกลางที่เสียงหลวงตาพูดอยู่。 ใจของท่านสงบได้。 ได้ต้องการที่มีเสียงหลวงตาดัง。 ตั้งใจของท่านสงบ。 ได้ในทำการ。 เด็กที่เล่นน้ำ。 ท่านสงบได้ในกลางเสียงธรรมชาติ。 ใจของท่านสงบได้และทำกลางที่จิตใจที่ยังมีความรู้สึกและกคิด。 อยู่คันห้ายังไม่ดับ。 ลมหายใจก็ยังเคลื่อนไหว。 ก็ยังเคลื่อนไหวของุงแต่ง。 เพราะคันันหน้ายังไม่ดับ。 แต่ใจของการเสดง。 สังเกตมันทีฉันไม่ได้สังเกตมาเอง。 ท่านมีแต่โลดแล่นไปตามความปรุงแต่ง。 แต่ถ้าไม่สังเกตมันเองว่าธรรมชาติมันมีอะไรทุกคน。 มันมีความสงบในท่ากลางความวุ่นวาย。 มีความว่างเปล่า。 จะไม่มีขอบเขตเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ。 ในทมกลางความมี。 ต้องการความปลแตก。 มันมีอยู่แล้วในใจคน。 ใจไม่ได้หมายถึงว่า。 เป็นเป็นรูปหัวใจอย่างที่หมอไปผ่าตัด。 ใจตัวนี้ไหมไม่มีดวง。 ไม่มีแสงสว่าง。 ไม่มีความสุขไม่มีความสุข์。 ไม่มีความสง่องใสไม่มีความเศร้าหมอง。 ไม่มีการคิดปรุงแต่งไม่มีการกระเพื่อมไม่มีอาการใดๆ。 แต่มันเป็นความไม่มีอะไรเลย。 ไม่ใช่ว่าเป็นความมีใจแล้วก็มีความว่างในใจ。 คือ。 มันมีความไม่มีอะไรเลย。 ซึ่งเราก็รู้อยู่ว่ามันมีอยู่ในความความไม่มีอะไรเนี่ย。 วันนี้อยู่。 เหมือนเรารู้ว่าธรรมชาติเนี่ย。 ความมีโรดวงดาวดวงจันทร์ดวงอาทิตย์อกาบาจรวดจาดาวเทียมและทุกสรรพสิ่งที่บนผิวโลกเนี่ย。 ที่มีการเคลื่อนไหวสับสนเนี่ยล้วนแต่ล่องลอยอยู่ในอวกาศซึ่งเป็นความไม่มี。 ความไม่มีเนี่ยจึงรองรับความมีทั้งหมด。 ความมีนี่เป็นเพียงแค่ปมาูก็จ่อยในความว่างเปล่าของธรรมชาติจากรวรรตรเป็นความยิ่งใหญ่。 ว่าไม่มีนั่นแหละเรียกว่าใจ。 แต่คนไปเข้าใจว่าใจคือหัวใจใจคือดวงใจคือห้องใจคืออะไรสักอย่างคือความรู้สึกว่างๆไม่ใช่ใจนะ。 ความรู้สึกว่า่างเป็นอารมณ์。 แต่ในความไม่มีอะไรเลยที่ท่านรู้สึกได้ว่ามันมีอยู่。 มันความไม่มีอะไรมึงไม่อยู่。 เหมือนกับ。 ความรู้ได้ครับว่าความไม่มีอะไรเนี่ยสัมผัสได้ว่ามันมีอยู่ในธรรมชาตินี้。 รอบตัวท่านมีความไม่มีอยู่。 ความมีอยู่ทั้งหมดไม่สามารถทำอะไรความไม่มีได้。 ไม่ว่าท่านจะเคลื่อนไหวรุนแรงปานใดใช้อาวุธอะไรรุนแรงที่สุดในโลกนี้。 ท่านยิงขีปนาวุธอะไรระเบิดนิวเคลียร์อะไรรุนแรงที่สุดทำลายได้แต่ความมี。 ทำลายความไม่มีไม่ได้。 ความว่างเปล่าเป็นเดือนธรรมชาติไม่ได้。 ถ้าลองสังเกตมา。 ในทำกลางเสียงลูกตายังพูดอยู่。 มันมีความสงบไม่ใช่ใจที่มีความสงบมันมีความสงบเงียบ。 ความสงบเงียบเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติเรียกว่าภาษาเรียกว่าจิตเดิมแท้เรียกว่าใจเรียกว่าพุทธเรียกว่าอวกาศแห่งจิตเดิมแท้ตามหมาบัวหนังสือเลเรียกว่าอวกาศแห่งจิเดิมแท้หรือเรียกว่าธรรมชาติเป็นธรรม。 ชาติ。 หรือเรียกว่า。 มหาสุยตาหรือจักรวาลเดิมที่หลวงปู่ดูนาตร。 จะเรียกอะไรก็ได้。 เมื่อวานนี้ไปที่วัดอะไรที่ที่เขาที่ยอดเขานี่เรียกว่าอะไรนะภาษาอังกฤษเขียนว่า。 naใช่ไหม。 nav aอะไรนะ。 h i r v a n aเรียกว่าในหัวหน้าแล้วแต่ภาษาอในโลกจะเรียก。 แล้วคืออะไรอ่ะหน้า。 เนวหน้าเข้าใจกันได้คืนหน้า。 แต่เรียกว่าสุยตา。 สุยตา。 แต่บางเรียกว่ามหาสุยะตา。 แต่บางครั้งเรียกว่าจักรวาลเดิม。 บางท่านเรียกว่าอวกาศแห่งจิตเดิมแท้。 บางท่านเรียกว่าใจ。 บางท่านเรียกว่าจิตเดิมแท้บางท่านเรียกว่าที่ผู้ตั้ง。 แล้วแต่ใครจะเรียก。 หรือจะเรียกว่าความว่างเปล่าก็ได้。 เรียกว่าเป็นความว่างเปล่าก็ได้เรียกว่าเป็นความไม่มีอะไรก็ได้。 คือความไม่มีอะไรอยู่แล้วที่จับต้องได้。 นั่นแหละคือใจ。 ใจจึงไม่ใช่หัวใจอยู่ในตัวเราไม่ใช่มีดวงมีห้องว่างในตัวเราที่จะสามารถเอาอะไรมาบรรจุไว้ได้。 ความที่มันไม่มีอะไรหรือเป็นความว่างเดียวแต่คือใจ。 แต่ความว่างที่เรารู้สึกความไม่มีอะไรเนี่ย。 มันไม่ใช่เป็นความว่าง。 มันเป็นความว่างเดียวธรรมชาติจริงแต่มันไม่ใช่เป็นอันเดียวกับธรรมชาติที่เป็นคำว่าแต่มันเป็นธรรมชาติแบบเดียวกับคำว่านั้น。 มันเป็นธรรมชาติเช่นเดียวกับความว่างกันแต่มันต่างกันตรงที่ธรรมชาติของความว่างที่ไม่มีอะไรเนี่ยมันไม่มีความรู้。 มันเป็นความว่างของอวกาศไปเลยไม่มีความรู้แต่ในความว่างที่เป็นอย่างนี้มันเป็นธาตุว่างหรือเรียกว่าธาตุรู้คือมันเป็นความว่างแต่มันมีความรู้อยู่ในตัวมันเอง。 สิ่งอย่างนี้มีในพุทธเจ้านี้มีสถานมีในพุทธมีในสถานมีในสรรพสารทั้งหมด。 มันมีอยู่แล้ว。 แต่คนทั้งหลายก็ไม่เคยพบมันมีแต่เจ้าบ้านทั้งหลายได้ได้พบสิ่งที่มีอยู่แล้วนะเนี่ยสิ่งที่มีอยู่แล้วนั่ะสิ่งนั้นเนี่ยมันเป็นความไม่มีแต่จะบอกไม่มี。 แต่มันมีอยู่ถึงเรียกว่า。 สิ่ง。 ในมหานิพานสตรเรียกว่าสิ่ง。 สิ่งสิ่งนั้นเนี่ยมีอยู่。 แต่มีอยู่แบบไม่มีอะไร。 แต่มีอยู่。 มันมีอยู่แล้วแต่เราไม่เห็นมัน。 ยังไงมาหาที่ผ่านศูนย์ดีกว่าวันนี้เราก็แชร์เข้าไปตั้งแต่แรกเลยเนี่ย。 ไม่ว่าอะไรก็ตามที่คุณพยายามที่จะทำความเข้าใจวามันคืออะไรคุณจะไม่รู้อะไรเลยวามันคืออะไรแค่เงียบไม่วามันจะคืออะไรก็ตามมันก็คือสิ่งสิ่งนั้นแค่หยุดจริงๆเจ้าค่ะ。 นพพานสูตรภิกษุทั้งหลายสิ่งสิ่งนั้นมีอยู่เป็นสิ่งซึ่งในนั้นไม่มีดินน้ำไปลมไม่ใช่อากาสาานญญะไม่ใช่อากาสาานญญาไม่ใช่อากาสาานจายนะไม่ใช่วิญ。 ญาจายตนะ。 ไม่ใช่อากินจรรยาายตนะ。 ไม่ใช่นวะสัญญานาสัญญายตนะ。 ไม่ใช่โลกนี้ไม่ใช่โลกอื่น。 ไม่ใช่ดวงจันทร์。 หรือดวงอาทิตย์ทั้งสองอย่าง。 ภิกษุทั้งหลายในกรณีอันเกี่ยวกับสิ่งสิ่งนั้นเราไม่กล่าวว่ามีการมาไม่กล่าวว่ามีการไปไม่กล่าวว่ามีการหยุดไม่กล่าวว่ามีการจุติไม่กล่าวว่ามีการเกิดขึ้น。 สิ่งนั้นไม่ได้ตั้งอยู่สิ่งนั้นไม่ได้เป็นไปและสิ่งนั้นไม่ใช่อารมณ์นั่นแหละคือที่สุดแห่งทุกข์。 ท่านใช้คำว่า。 สิ่งสิ่งนั้นเนี่ยมันมีอยู่ในใจคำว่ามันมีอยู่。 แต่สิ่งนั้นมันมีอยู่แต่มันก็ไม่ใช่อะไรสักอย่างเดียว。 ไม่ใช่ทั้งดินไม่ใช่ทั้งน้ำไม่ใช่ทั้งลมไม่ใช่ทั้งไฟ。 ไม่ใช่ทั้ง。 อากาศ。 ที่เป็นอากาศสาอใจนะคือไม่ใช่ทางอากาศ。 ไม่ใช่ทั้งดวงอาทิตย์ไม่ใช่ทั้งดวงจันทร์ที่รออยอยู่ในอากาศ。 มันทั้งไม่มีการเกิดทั้งไม่มีการดับไม่มีการแตกทำลาย。 และมันทำให้มีการตั้งอยู่。 วันนี้มีการตั้งอยู่ด้วยนะมันคือความไม่มีอะไร。 นั่นแหละสิ่งๆนั้นเนี่ยมันมีอยู่แล้วในเราทุกคน。 เขาเรียกว่านพพาน。 มันมีอยู่แล้วในทุกคน。 แต่เรากลับไปหามันที่อื่น。 เรากลับเอาตัวเราไปหาตาม。 วัดวาอารามพ่อแม่ครูบาอาจารย์ไปหาที่อื่น。 มันไม่ได้มีอยู่ที่พระพุทธเจ้าไม่ได้มีอยู่ที่อรหันต์ไม่ได้มีอยู่ที่วดวาอารามแต่มันมีอยู่แล้วในในพุทธเจ้าในพระหันต์ในพระชนในสัเด็จราชฉานทั้งหลายในสรรพสัตว์ทั้งหลายมันมีอยู่แล้ว。 ที่ท่านกล่าวไว้นผ่าน。 มันมีอยู่แล้วแต่มันมีแบบอะไรอ่ะเราเรียกว่ามันมีแบบมันไม่มีมันไม่มีอะไรอยู่เลย。 แต่รู้ว่ารู้ว่ามันมีอยู่。 เพียงแค่ถ้าสงบเงียบจริงๆ。 แล้วท่านสังเกตมันเงียบๆ。 เบ้นขาดเป็น้นขาดจากการดิ้นริงหาเหตุผลอะไรโดยสิ้นเชิง。 เว้นขาดจากการปรุงแต่งพยายามจะทำอะไรเป็นอะไรโดยสิย。 เป็นขาดจากการหาเหตุผล。 เว้นขาดจากการคิดการปรุงแต่งที่จะดิ้นรนค้นหาพยาหาเหตุหาผล้นหาถูกความผิดหาความเข้าใจโดยสิ้นเชิง。 แล้วสิ่งๆนั้นเนี่ยก็จะ。 พบได้ด้วยใจของท่าน。 และมันพบได้ด้วยใจของท่านเท่านั้นที่เป็นปฏิบัติตามคนเดียว。 ฉันจะเรียกให้คนอื่นมาดูก็ไม่ได้。 แม้ท่านจะพยายามมาพูดบอกเขาวามันเป็นยังไงท่านก็พูดได้แค่เทียบเคียงเฉย。 ไม่รู้จะพูดว่าไอ้สิ่งนั้นมันคืออะไร。 ถ้าผมพูดได้แบบพุทธองค์ว่า。 สิ่งๆนั้นเนี่ยมันมีอยู่แต่มันมีอยู่แบบไม่ใช่อะไรเลยทั้งหมด。 ไม่ใช่โลกไม่ใช่ดวงอาทิตย์ไม่ใช่ดวงจันทร์ไม่ใช่โลกนี้ไม่ใช่โลกหน้าไม่ใช่ธาตุดินไม่ใช่ธาตุน้ำไม่ใช่ธาตุลมไม่ใช่ไฟไม่ใช่ธาตุไฟไม่ใช่อากาศมันก็ไม่ได้ตั้งอยู่ถ้าไม่ได้ดับไฟไม่มีเกิดขึ้นแล้วก็ไม่ได้ห。 ายไป。 มันมีอยู่แล้วในทุกท่านแต่ท่านจะไปขอจากใครเล่า。 ถ้าอยากไปขอจากพุทธเจ้าไปขอจากครูบาอาจารย์ไปขอแต่ตามว่ารารามต่างๆท่านจะไปขอจากใครนะไม่มีอยู่ในตัวท่าน。 เรามองข้ามมันไป。 เรากลับเอาตัวเราไปวิ่งว่อนไปหมดเลย。 เราไม่อาจจะเอาประตูตาไปดิ้นลนคนหามันได้ไม่เอาประตูหูไปไปฟังมันได้ไม่เอาจมูกไปดมมันได้。 แม่จะเอาลิ้นไปเรียนมันได้แม่จะเอากายเนี่ยเราไปสัมผัสมันได้。 ไม่อาจเอาประตูใจเนี่ยไปทำหนูเอาวิญญาณไปรับรู้มันได้เพราะวิญญาณรับรู้ได้แต่เวทนาสัญญาสังขารคือความรู้สึกจิอารมณ์ประตูหกประตูรับรู้ได้แต่สังขารลดกลเสียงสัมผัสทำอารมณ์แต่ประตูตั้งหกประตูหมดโอกาสที่จะไปรับรู้ถึงสิ่งสิ่งนั้。 นได้。 ที่มันไม่มันไม่มีอยู่เลยแต่มันก็มีอยู่แต่มันไม่มีอะไรเลยแต่มันก็มีอยู่จริจริงๆมันก็มีอยู่จริง。 เมื่อเราไม่อาจใช้ขันหน้าเนี่ยที่ความสามารถแท้ๆของขันหน้าไปรูปมันได้เพราะว่าเราจะรู้อะไรได้เราต้องไกใจเรามันจะรู้อะไรได้เราต้องดิ้นลนค้นหาวิเคราะห์ไป。 เราต้องใช้การดิรถนค้นหาวิเคราะห์ไปไว้นี่น่าจะเป็นไอ้นั่นนี่น่าจะเป็นไอ้นั่นแต่เราเนี่ยวิเคราะห์ไม่ได้เราต้องรู้จักสิ่งนั้นที่จะมาเทียบเคียงได้แต่นี่เราไม่รู้จักมันเลยเราไม่รู้จักเขาเลยเราคิดไอตายก็ไม่รู้จักเขาว่าคนคนนั้นน่ะที่มาบอ。 กว่า。 เอาอ่ะเขามันใช่คนนี้เปล่าล่ะเขาก็เป็นหรือเปล่าไม่ใช่เขาก็หรือเปล่าไม่ใช่ก็อย่างนี้ไม่ใช่ก็เราไม่ร，ู，้，จ，ั，ก，เ，ข，า，เ，ลย，จ，ั，ก，คนมาบอกเร，า，เ。 ขารู้จัก。 แต่เราก็พยายามจะใช้คิดลนค้นหาสมมุติสร้างประสบสร้างอะไรจินตนาการในความคิดของเราไม่ใช่ทั้งหมด。 ก็เราไม่รู้จักเขาอ่ะ。 แต่เรารู้ว่ามันมีอยู่สิ่งๆนั้นน่ะมันมีอยู่ที่สิ่งสิ่งนั้นมันมีอยู่แต่มันไม่ใช่อะไรเลยสักอย่างเดียว。 แล้วคุณอย่าไป。 ใช้ความคิดความปรุงแต่งไปหาเขาก็ล่ะคุณไม่รู้จักเขา。 แล้วกูไม่หาเอาประตูตาหูจมูกที่จ่ายไปหาขาได้หนทางเราจะหาอะไรได้เราประตูตาประตูหูจมูกจะไปหาขาได้。 คุณไม่รู้จักเขา。 เปรียบเทียบมันอย่างนี้。 เต่าเต่ากับปลา。 เต่าเนี่ยมันสามารถลงน้ำได้ขึ้นบกได้。 มันขึ้นไปเป็นบลงมาในน้ำ。 ปลาไม่เคยเห็น。 ปลาก็ถามเตว่า。 บนบกมันลึกไหม。 เขาบอกวามันบอกมันไม่ลึกมันไม่มีความลึกอะไร。 ป้าก็ถาม。 แล้วบนบนี่มันมีคลื่นแรงหรอกเขามันบอกว่ามันไม่มีคลื่นแรงหรอก。 ปกระถางแล้วมันมันมีคนเยอะไหม。 มันบอกไม่มีที่คนเยอะหรอกมันบอกเนี่ยมันเย็นมากไหม。 มึงไม่เห็น。 ไอ้คนรู้ว่าคนไม่รู้มันจะพูดกันยังไง。 แล้จะบอกไอ้เตจะบอกกว่าได้ไงวามันเป็นยังไง。 มันก็มันได้จะบอกว่าไม่เป็นอย่างที่ต้องคิดหรอกไม่เป็นอย่างที่ต้องถามหรอกไม่เป็นอย่างนี้ต้องคิดหรอกไม่เป็นถามยถาม。 ไม่เป็นอย่างที่คิดไม่เป็นอย่างที่คาดหวังไม่เป็นอย่างนี้ต้องถามเลย。 ถามเต่าเนี่ย。 มันเย็นไหมเย็นเลยมันมีคลื่นเยอะไหมไม่มีคลื่นเยอะหรอก。 มันบอกมีคนเยอะไหมมันบอกมันก็ไม่มีคนเยอะหรอก。 มันลึกมากนะก็ลึกมากหรอกมันไม่มีความรู้สึกอะไรหรอกก็คงไม่รู้เรื่องอยู่ดีเจพบแล้วก็ไม่เอาบอกพวกเรา。 ด้วยความเมตตาสุดๆแล้ว。 บอกกว่าคนไม่เคยเห็นไม่เคยรู้จัก。 แต่เราจะพบกันได้ไงล่ะ。 หยุดซหยุดหยุดดิ้นรนในหยุดดิ้นรนหยุดค้นหาหยุดหาเหตุหาผลหยุดพยายามที่จะทำอะไรเป็นอะไร。 ที่จะปรุงแต่ง。 แล้วจะพบว่า。 มันมีแต่ความเงียบความสงบความว่างเวิ้งว้างภศาลไปทั้งจักรวาล。 แต่ในความเงียบท่านมีความรู้อยู่ในตัวของท่านเป็นคนเดียว。 ว่า。 ในทมกลางความวุ่นวาย。 ต้องการที่มีคนอยู่เยอะๆขนาดนี้。 ในต้องการที่มีเสียงหลวงตาพูดและต้องการเสียงลมพัดโดนใหม่。 และทำการเสียงเด็กเลน้ำและทำการเสียงรถผ่านไปผ่านมาอย่างเป็นระยะและทำการเสียงนกร้องตอนนี้ก็ยังมี。 แต่ใจมันทำไมเงียบสงบ。 มันสงัดแบบนี้ห่ะ。 มันไม่เคยเห็นไม่เคยพบไม่เคยประสบแบบนี้เลย。 ความเงียบความสงบความสงัด。 ความไม่เคลื่อนไหวความไม่ปรุงแต่งเนี่ย。 มันมีอยู่ตลอดเวลาในท่ามกลางความปรุงแต่ง。 ไอ้ตัวเราที่เป็นขันห้าก็ยังไม่แตกดับยังไม่ได้ทำลาย。 ยังสามารถคิดอะไรได้。 แต่ทำไมใจมันเงียบมันสงบ。 มันสงัดเหมือนกับ。 ธรรมชาติข้างนอก。 ใจนะมันคือความธรรมชาติที่เงียบสงบสงัดนั่นแหละมันไม่ได้คือหัวใจคือดวงใจคือห้องในใจคือความรู้สึกเป็นห้องว่างในใจ。 แท้จริงมันคือความเงียบความสงบความสงกัดอันเดียวกับธรรมชาตินี่แหละนั่นแหละคือจ่ายชื่อภาษาสมมุติเรียกว่าใจบางท่านใช้，ใ。 นวันหน้า。 บางท่านใช้สุญญาตาบางท่านใช้จักรวาลบางท่านใช้อวกาศที่เดิมแทน。 มันก็คือ。 ความไม่มีอะไรเลยในธรรมชาติเองนั่นใจ。 ไม่ใช่หัวใจที่อยู่ในดวงใจในหน้าอกในลิ้นปี่ของเรา。 ท่านเคยคบไหมอาจารย์แบบนี้。 ที่มันเงียบมันบสงัด。 เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ。 นั่นแหละ。 คือใจหรือนั่นแหละคือสิ่งสิ่งนั้น。 มันมีอยู่。 แต่ท่านจะมาบอกกับใครพูดอยาก。 วามันคืออะไร。 ตั้งแต่เมื่อท่านพบแล้ว。 ถ้าจะมาบอกกับคนอื่นก็ผู้ใหญ่。 วามันคืออะไรแล้วท่านจะทำยังไงไปบอกคนอื่นว่าท่านต้องทำอย่างนี้ทำอย่างนี้ที่แล้วถ้าจะพบมาได้ไม่บอกให้เข，า，ท，ำก็ยังทำตายเ，ล，ย。 ไม่พบเลย。 สุดท้ายก็จะพูดเหมือนลูกตาบอกเขาว่าต้องหยุดทำ。 หุดดิ้นหล่นหยุดปรแตกหยุดแสวงหาหยุดขวคว้าหยุดอยากถึงอยากได้อยากเป็น。 แล้วท่านจะพบมาด้วยใจของท่าน。 รู้มันด้วยใจของท่านสัมผัสอันด้วยใจของท่านเป็นปัจจากตังค์รู้ได้เฉพาะตนเท่านั้น。 จะบอกให้ใคร。 มาช่วยดูสิเนี่ยเขาก็มองไม่เห็นหรอก。 แต่ทุกคนสามารถสัมผัสได้ว่ารู้ได้ด้วยใจวามันมีอยู่จริงไหม。 แม่แต่หลวงตาพูดอยู่。 เสียงนกเขาอราะเสียงรถรีผ่านเสียงเด็กเล่นน้ำดังเป็นระยะเสียงใหม่ดังเสียงลมพัดใส่ใหม่เป็นระยะ。 พัดลมก็ยังเคลื่อนไหว。 แต่ใจเงียบใจสงบใจ。 ทั้งธรรมชาติเลย。 ไม่รู้สึกวามันเงียบสงบในใจแต่มันเงียบสงบสงัดไปทั้งธรรมชาติที่ไม่มีขอบเขต。 ไม่มีขไม่มีเขตไม่มีอะไรเลยมันเหมือนกับเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติจักรวาล。 นั่นแหละคือใจ。 มันมีอยู่แล้วในตัวคน。 ฉันจงเว้นขาดจากการปรุงแต่งโดยสิ้นเชิง。 ท่านก็จะพบมาได้บ่อยๆ。 แต่พอท่านพบมาแล้ว。 ท่านอยากจะได้มัน。 พอท่านพบมาแล้ว。 ท่านหวยหามันอยากจะได้มัน。 ไปไหนท่านก็อยากจะได้ใจที่มันเงียสงบเป็นเดียวกับธรรมชาติท่านย่อมเป็นทุกข์ทันทีเลย。 เป็นทุกข์อะไรเพราะอยากจะได้ใจ。 ที่เงียบสงบสงัดเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติความอยากของท่านมันทำให้เป็นทุกข์。 ลูกศิษย์หลายคนหลวงตา。 ไม่อยู่ตรงหน้าหลวงตาแล้ว。 เขาก็พบใจของขาได้โดยไม่ยาก。 ที่มันเงียบสงบสงัดเป็นหนึ่ง่งเดียวกับธรรมชาติได้ไม่ยาก。 แต่ญาติจงห้ามใจคนไม่ได้。 เพราะสิ่งเหล่านี้ไม่เคยเจอ。 ความเครียดความสงบความสงัดเป็นธรรมชาตินี่เหรอเรียกว่าใจมันไม่รู้สึกเหมือนที่เราวาว่ามันในใจของเรามันไม่รู้ในใจเลยภายนอกที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีดวงไม่มีสุขไม่มีทุกขอะไรเลย。 มันมีแต่ความเงียบความสงบความสงัดก็ไม่มีอะไรที่ปรุงแต่งเลยในนั้น。 ไม่มีสมมุติบัญญัติพูดว่าโลกสมบับัญญัติเรียกว่าทำไม่มีสมมุติบัญญัติพูดกันว่านี่คือสมมุตินี่คือพี่มติไม่มีสมมุติบัญญัติพูดกันว่านี่คือโลกคอุตระนี่คือโลกโรคยะไม่มีสมมุติผู้บัญญัติว่าอะไรเลยไม่มีสมมุติบัญญัติวิชานี่คือวิชามันไม่ได้มีการปรุงเลยมันเงี。 ยบไปหมดเลยว่านี่ฉันรู้แจ้งฉันรู้แจ้งฉันแจ้ง。 ถ้ามันมีคนหนึ่งพูดอยู่ในนี้ตัวเรานี่แหละ。 พูดอยู่ในความเงียบสงบ。 ตัวเราอ่ะเรารู้แจ้งแล้วว่า。 ใจมันเป็นยังไงเรารู้แจ้งแล้วว่าจะเป็นยังไง。 ไอ้ที่มันคิดมันพูดว่าเรารู้แจ้งเรารู้แจ้งนั่นแหละ。 ไอ้ตัวนั้นคือต่างขารพุงแตก。 แต่ไอ้ใจที่เงียบสงบสงับธรรมชาตินั่นน่ะ。 คือธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งเรียกว่าพี่สังขาร。 หรือใจที่ไม่ปรุงแต่ง。 แต่คนที่พบใจที่ไม่พแต่มาพูดว่าฉันรู้แจ้งแล้วฉันเห็นแล้วฉันรู้แล้วว่า。 ที่มันไม่ปรแตมันเงียบสงบเป็นธรรมชาติเนี่ย。 ที่มันสุขเหลือทุกข์ไม่มีความสุขไม่มีความสุขในนั้นเลย。 รู้แล้วจะพบแล้วไอ้คนที่พูดจริๆแต่ง。 ตัวเราเนี่ยปรุงแต่งตลอด。 แม้แต่พบจากที่ไม่ปรุงแต่ง。 ให้ตัวเราล่ะที่ไปพบเนี่ย。 พี่ไปพบแล้วไปรู้เลยแล้วไม่อยากจะได้มันไว้ตัวเราคือปรุงแตก。 เราจงปล่อยวางซะ。 ไปวางความปรุงแตก。 แล้วจะลงไปเป็นไอ้ตัวที่ผมแต่งลงเป็นไอ้ตัวเราที่ผมุงแต่ง。 เราก็จะพบใจที่ไม่พแต่งแล้วก็จะไปใจที่ไม่ปรแต่งอย่างถบอด。 โดยเราที่ไม่ต้องไปอยากกได้ใจที่มึงแต่ง。 ถ้าเราไม่อยากกได้ใจแตเรากลายมาเป็นตัวผมแตก。 ง่ายๆแค่นี้เองธรรมะ。 ความไม่ปรุงแต่งไม่มีอยู่แล้วกับเราแต่เรากลับไม่อยากได้มัน。 เราอยากได้มัน。 แล้วเอาตัวไหนไม่ได้มาน่ะ。 ตัวปรุงแต่งก็อยากได้มัน。 มันมีอยู่แล้วเขามีอะไรอยากได้มาทำไมมีในตัวเรา。 มันอยู่เป็นใจเลยเนี่ยอยู่กับเรานี่แหละ。 แต่เราจะไม่อยากได้มันก็ไม่เคยเจอมันอยากได้อยากได้อยู่กับเราเนี่ยอยู่เราไม่เคยไม่เคยตายเปลี่ยนร่างไปเปลี่ยนร่างแตไปเปลี่ยนรแต่งไปไม่เคยไม่เคยตายไม่เคยไม่เคยไม่เคยเป็นอะไรเลยสักอย่างเดียวเนี่ยสิ่งจริงนั้นไม่เคยไม่ตายไม่มีการตั้งอยู่ไม่มีการแต。 ก。 หน。 ัก。 ที่มันใ่างใหม่ด้วยื่อยไปหลังใหม่ไปล่างหน้าแตกหนักตายไปทุกชาติ。 จากนี้มีคนมาอาชีบอกให้เราบอกว่าได้เราเห็นมันได้พบมันเกิดความอยากได้อยากได้อยากจะได้อยากได้เป็นทุกข์โวยวายกลับไปกลับเป็นทุกอยาได้ใจที่สงบสงัดไม่มีอะไรเหมือนต้องอยู่ต่อหน้าตามากเลยไม่อยู่กับหน้ามากเลยไปทำอยู่คนเดียวทำไม。 ่ได้。 ลองห่มร้องไห้สติแตกทำไมมันไม่เป็นทำไมมันไม่เป็นอยู่ต่อหน้าตามันไม่เป็นปรุงแต่งตาไปมันเป็นปรุงแต่งแล้วมันจะเป็นเป็นสงบได้ไงอ่ะเป็นปรุงแต。 ่งไปแล้ว。 แล้วไม่ใช่ถ้าอย่างนี้ก็ไม่อยู่กับหน้าหลตาตลอดไม่ต้องไปไหนแล้วนั่งเฝ้าก็อยู่ตรงนี้ได้เป็นตลอดไปก็ปรแต่งอ่ะดิมีคนนั่งเดี๋ยวร้องไห้อย่างนี้้อยู่。 ได้เห็นธรรมชาตินี่แหละมันไม่อยู่แล้ว。 ก็พบมันได้บ่อยๆ。 แต่ไม่เคยเจอมันเนี่ยเจอมันถ้าก็อยากได้อยากได้อยากได้หายไปไหนมันหายไปไหนไม่ได้หายไปไหนหายไป。 ไม่เอาเราไปหรอก。 หายไปไหนมันหายไปไหนทำยังไงจะได้มันมันอยู่กับเรามันเป็นเราไปเอาไปทำไมเราจะอยากอยากได้มาทำไม。 แล้วก็ปล่อยวางให้ความปรุงแต่งไปซะ。 อย่าไปยึดถือความปรุงแต่งและอย่าไปยึดถือไอความไม่ปรุงแต่ง。 แค่นั้นแหละ。 เราอยู่กับมันจะถาวร。 อยู่กับมันก็ใช่ไม่ใช่ว่าเอาตัวเรานะไปอยู่กับมันแต่รู้มันมันเป็นแบบนี้แหละมันเป็นอย่างนั้นเนี่ย。 เข้าใจไหมล่ะ。 อันนี้มันก็จะพูดเข้าใจและไม่ก็เกินความเข้าใจมันอาศัยความเข้าใจเหมือนกันแต่นี่มันเลยมันเป็นความรู้แจ้งใจผู้อีกผู้ก็ผิด。 ใช้คำ。