请认真倾听。佛法就是自然，谁的自然？就是我们每个人的生命本性。有些人说对佛法不感兴趣，认为它与生活无关紧要。但真正的佛法就是我们每个人的生命，是我们自己。即使我们不关注它，它依然是我们的生命。佛法就是我们的生命，是创造、产生我们所有人生命的自然。我们生命的本性从何而来？我们都知道，它来自佛法。但我们却认为佛法离我们很遥远，不是我们赖以生存的米饭和食物。然而，事实上，它就是我们的生命，我们需要通过理解去学习它。

我们每个人的生命从何而来？我们都清楚地知道，我们的生命来自父母的结合。我们从父母的结合开始，否则我们根本不会存在于这个世界上。我们的生命源于我们在这个世界上的不存在。最初我们没有这么大的身体，更不可能从一开始就坐在那里听老和尚说法。最初，我们在这个世界上没有这样的形状、名字和姓氏，没有这样的父母，没有这样的伴侣和子女，没有这样的朋友、兄弟姐妹、亲戚，没有这样的工作和事业。所有这些都是后来才出现的。

身体、心灵、色、名，所有这些在世界上的伟大存在，都是因为无明导致行（saṅkhāra）的产生，行导致识（viññāṇa）的产生，识导致名色（nāmarūpa），也就是五蕴（khandha）的产生，即身体和心灵，色、受、想、行、识。这些都是后来才在这个世界上产生的，才来到这个世界上。出生之后，我们在这个世界上寻找伴侣，建立家庭，繁衍后代。有了孩子和家庭后，我们必须找工作，创造财富，维持身心。我们的名字、姓氏，以及所有的亲戚朋友，都是在这个世界上新创造的，都是为了在这个世界上获取，为了在这个世界上建立家庭，寻找伴侣。找到伴侣后，我们生儿育女，然后创造财富、地位、名誉，为了在这个世界上建立家庭。我们每天都在创造，日复一日，辛勤工作。最终，身体解体，归于原有的自然状态。我们什么也带不走。

身体、心灵、名字、父母、兄弟姐妹、伴侣、子女、财富、房产、地位、名誉，所有这些都留给了大地，因为它们属于大地，属于自然，最终都要回归自然。来自土元素的最终回归土元素，无论是火化还是埋葬，最终都归于尘土。我们身体中的土元素从哪里来？来自植物和动物，我们每天都在吃。早上大家都在吃植物的尸体，有些人吃素，也一样要吃植物的尸体，摄取土元素。而土元素又从何而来？从父亲的精子与母亲的卵子结合开始。土和水从那时开始混合，然后母亲通过摄取植物和动物的尸体来补充土元素，吃牛、猪、鸭、鸡、虾、贝、蟹、鱼，各种各样的动物。她通过胎盘吸收血液和营养，滋养子宫内的胎儿，使我们成长。

我们的成长，实际上，这个身体并不是我们真正的身体，不是我们真正的自我，而只是母亲吃进去的血液、营养、骨骼和肉。我们出生后，也每天都在吃，日复一日。如果那些被我们吃掉的所有动物都能说话，从我们在母亲子宫里开始，到今天为止，我们已经吃了成千上万、成千上万、数百万的生命，牛、猪、鸭、鸡、虾、贝、蟹、鱼，有些人吃的还远不止这些。如果它们能喊叫，能告诉我们，当我们自以为是地说“这是我们，这是我们的自我”时，它们就会说：“不对，都是我的，你一直在吞噬我的生命，我的血肉，然后却说土元素就是你，这就是你的自我？”因此，我们才无法保持它，因为我们吃的是腐烂的东西，所以它最终也会腐烂、分解、消散、腐朽，回归自然。

每个当下，我们也在摄取水元素，变成血液、体液、唾液、尿液、脂肪，这些都不是我们身体真正拥有的。死亡后，它们会分解，回归水元素，蒸发成云，变成水蒸气，变成雨水，降下来供养那些仍然活着的人和动植物。我们身体的水是公共的。我们身体的土元素也是公共的。死亡后，尘土变成灰烬，人们会将它们撒入水中或埋葬，分解成土壤，滋养植物，供养所有生物的生命。

空气也是一样，我们呼吸，吸入大自然的空气，然后分解，释放出来供其他人和动物使用。火元素，也就是身体里的热量和温暖，也会释放出来，供人和动植物使用。还有一种元素，就是识（viññāṇa）元素，或者说是觉知，它的本质是空性，就像自然的空虚一样，但它本身具有觉知力。它与土、水、风、火和识元素结合，就产生了生命，就产生了五蕴，产生于生命。生命就是由这些元素结合而成的蕴，进而组成了眼、耳、鼻、舌、身、意这些感觉器官，它们相互关联地运作。蕴和处（āyatana）持续关联地运作，然后又分解，回归自然。

在所有这些构成生命的事物中，实际上并没有我们，没有真正的自我，这只是暂时的虚构，只是暂时的形式，只是暂时的名字和姓氏，只是暂时的家庭和关系。一切都会分解，消失，回归土、水、风、火和自然的空性。土元素是消耗品，我们需要每天通过摄取植物和动物的尸体来补充它，就像汽车的机油和汽油一样，用完了就要补充。水元素也是消耗品，我们需要每天饮用补充它，就像汽车需要定期加油一样。呼吸的空气也是消耗品，用完就没了，需要不断补充，就像汽车需要定期加油一样。火元素也是消耗品，我们需要通过阳光或保暖来补充身体的热量，就像在寒冷国家需要使用暖气一样，否则身体就无法承受，就会死亡。火和热也是消耗品，用完了就需要不断补充。

只有一种元素不是消耗品，那就是识元素。识元素不是消耗品，因为它没有自我，没有形体，没有生灭，没有分解。识元素无法被思考和构建，无法产生欲望和厌恶。识元素没有快乐和痛苦，没有怀疑和悲伤。识元素不是心灵的状态。识元素也被称为心，或者本初心，或者本初心的空间，或者称为空性（śūnyatā），或者称为大空性（mahāśūnyatā），或者称为本初宇宙，或者称为佛性（Buddha）。识元素是唯一不生不灭、不分解的元素。其他元素都会生灭、分解、耗尽，都是消耗品。

总之，整个身体，色、受、想、行、识，都是消耗品。它们产生后就需要补充。但即使不断补充元素，就像汽车不断加油一样，这辆车也会越来越旧，逐渐损坏。它会变成一辆一年、两年、三年、四年、五年、十年、二十年的旧车。无论我们补充多少土、水、风、火元素，无论食物多么优质，最终也只能按照其老化的状态进行修复。就像一辆十年旧的车，每天都加油，更换机油，定期维修，但它仍然是一辆十年旧的车。一辆已经使用了二十年的车，即使定期更换机油，进行维修，无论修理技术多么高超，也仍然是一辆使用了二十年的旧车。最终，所有的生命都无法继续前行。为什么？最终无法修复，即使有油可加，有修理工可修，也无法修复了。它耗油过多，即使有食物也无法食用，也无法排泄。那就是接近死亡的时间了。这就是真理，这就是佛法，这就是我们每个人的生命。我们如何逃避佛法呢？它就是生命。

因此，当生命出现后，我们就应该珍惜和使用它，就像我们有了汽车，就应该好好爱护它，定期加油、更换机油，检查和维护，使其处于良好的工作状态，为自己和他人带来最大的利益，直到彻底解脱。我们要将它用作渡过苦海的船，一次性使用，不再返回。我们要最大程度地利用它。所以，不要给它添加任何有毒的东西。任何有毒的物质，对身体有害的物质，都不要给它添加。好好爱护它，为了自己和他人带来最大的利益，作为最后一次使用。我们要最大限度地利用它。不要把任何有毒的东西放入身体，不要吸烟，让烟雾伤害身体，不要酗酒吸毒，让毒素破坏身体，使其加速衰退。远离有毒的药物，远离释放毒素的工厂，不要吃有毒的食物。任何对身体无益的食物，即使我们知道它有害，我们仍然会吃，按照自己的欲望吃很多。最终，这个身体，原本我们可以最大限度地利用它，作为最后一次使用，渡过苦海后无需返回，但我们却彻底摧毁了它。我们仍然没有摆脱痛苦。

最后，我们摄入了许多有毒的物质，有毒的食物，有毒的烟雾，有毒的化学物质，有毒的空气，其中包括有毒的烟草，毒品，酒精，这些都对身体无益，我们却摄入了大量这些东西，从而摧毁了它。身体是一种可以自我修复的自然机制。世界上没有任何一个医生可以像大自然一样，完美地修复我们的身体，创造出如此完整和完美的生命。无论科学家多么伟大，他们可以创造出最先进的机器人，但他们无法创造出有生命的机器人。只有大自然才是世界上最伟大的。大自然可以创造人，但无论科学家多么伟大，他们只能创造机器人，而不能创造生命。因此，世界上最伟大的工匠就是大自然。如果懂得如何利用它，它就可以自我修复。我们不应该摄入有毒物质来伤害自己的健康。身体会逐渐自我修复。当它生病时，它可以自我修复。但是，如果我们摄入过多的脂肪、糖和盐，如果我们使用不均衡的健康方式，身体的各个器官就会……

还有一种我们想不到的有毒物质，我们一直在摄入并摧毁身体，那就是痛苦、压力和情绪。痛苦、压力和情绪会严重伤害我们的身心健康，即使去看医生也无济于事。我们积累了太多的痛苦、压力和执着。他们不把执着称为普通的执着，而是称为坚固的执着。即使佛陀或其他智者告诉我们放下，放下，放下，我们仍然会固执地抓住不放。无论谁告诉我们放下，放下，放下，我们仍然会固执地抓住不放，所以才被称为坚固的执着，而不是普通的执着。它牢固地抓住，无论别人说什么都牢固地抓住，被称为坚固的执着。最终，痛苦和压力积累，贪婪变得强烈。这些东西在心中积累，利滚利，找不到起点，也找不到终点。停止所有的思考，停止所有的理由，停止所有的欲望，放下所有的愿望，放下所有想要知道、想要拥有、想要成为的欲望，全部放下。即使是想要达到涅槃的愿望，想要获得快乐的心，也是一种贪婪。全部放下。只剩下觉知，觉知地停留在没有任何状态的心中。没有状态，无所拥有。任何存在，任何显现，任何有感觉和情绪的事物，都是无常的，不要执着于它们，不要认为它们是我们，我们的自我。放下它们吧。无论你多么努力地抓住它们，你都抓不住。它们会出现然后消失。所有的行都是痛苦的，它们无法保持原样。出现后，它们会衰老、生病和死亡。一切法无我。所有的事物，包括行，以及没有行，没有状态的识，都不是我们，不是我们的自我。不要执着于它们，认为它们是我们，我们的自我。你的心就会从所有的状态中平静下来。因此，超越所有的宁静，就没有比平静的心更快乐的了。这就是每个人都必须到达的佛法，结束一切状态，结束轮回，在当下和未来结束痛苦和悲伤。

如果仍然有状态，仍然充满行，仍然充满思想和情绪，仍然在挣扎和寻找，仍然有欲望，那么它一定会旋转。当思想和欲望越多，旋转就越快。即使有想要立即涅槃的思想和欲望，也会形成一个缘起链，不断旋转，无法停止。想要停止旋转，想要停止缘起链，想要停止无明，贪婪，执着，存在，生命，和痛苦，你必须停止在心里，停止在心里旋转。缘起链是产生贪婪和痛苦的链条，导致无休止的轮回。所有的链条都是由状态产生的，由思想产生的，由情绪产生的。为了结束所有的思想状态，为了结束所有的情绪，心才会停止。停止是因为不再迷失于思想状态。停止，这个名字已经说明了，它不是旋转。旋转叫做行，叫做状态。停止就是停止旋转，停止状态。所以缘起链，这个旋转和状态的链条，才会被停止旋转的力量所摧毁，或停止状态，即明（vidyā）的产生。无明，执着，存在，生命，和痛苦就会停止。要停止，要结束，必须从我们当下的心中开始，从心里停止，从心里放下，从心里原谅，从心里说再见。很高兴大家都发愿了：现在，我的心已经离开了世界，已经重生为法，是佛陀之子，是佛法之子，是僧伽之子。你们的心都将获得平静和幸福。当心停止旋转，停止状态时，一切未来的生命，三界，都将来自所有的状态。所有的生命都在三界中轮回，经历痛苦和悲伤，都来自所有的思想状态。

三界是：欲界，来自对五种感官的欲望，色、声、香、味、触。是享乐的境界，是状态的境界。色界，或色界天，来自对色禅的享乐，也就是寻（vitakka）、伺（vicāra）、喜（pīti）、乐（sukha）、一境性（ekaggatā）。无色界天，来自对无色禅的享乐。所以，三界都来自状态。要到达三界，要轮回，有三界支持，都来自思想的状态。当心从想要的思想状态中平静下来，没有我们，没有自我，没有执着，因为认为是我们的思想和感觉仅仅是一种状态，是假象。当我们沉睡或完全消失时，认为是我们的思想和感觉完全消失了，什么也不剩。所以认为我们有自我，这些都是错觉。

就像在白天，你进入寺庙，或者修道场所，或者隐蔽的地方，白天你可以走到任何地方，你不会害怕鬼。但是，晚上，那些在修道场所修行的人不敢出来，甚至不敢一个人去洗手间，因为他们害怕鬼。是因为他们被认为是鬼在晚上出现的念头所迷惑了，因为他们看了太多的鬼片。鬼如果暴露在阳光下，会被阳光烧毁，所以晚上没有阳光，鬼就不会被烧伤。就是因为这个念头，认为鬼有身体，立刻就会感到害怕。但是，长期住在那里的僧人和俗人，四处走动，没有人害怕鬼，没有人见过鬼。但是，那些害怕鬼的人，你问他们，从他们小的时候到现在，有没有见过鬼？他们说没有。他们从来没有见过鬼，那他们为什么害怕鬼？他们怎么知道鬼是什么样子的？你问他们，每个人对鬼的描述都不一样。那些看过很多西方鬼片的人，会说鬼的形状像西方鬼。那些看过很多中国鬼片或韩国鬼片的人，会说鬼的形状像中国鬼或韩国鬼。那些看过很多泰国电影的人，会说鬼的形状像泰国鬼。泰国鬼出来的时候，一定是披着白布，眼睛是绿色的，又大又长的，黑绿色的，红色的，暗黑色的。如果是中国鬼，那是什么样的？就是手伸到前面，跳着走路。外国人...每个人都对鬼有不同的想象，那是因为他们看过的鬼片不同。如果鬼真的在那里，那它一定有一样的形状。但是，每个人对鬼的描述都不一样，他们都在按照自己的想法，想象鬼有身体，有真实的形状。然后他们真的相信这个想法，就真的害怕鬼了。

同样的道理，认为我们有自我，有真实的自我的想法，我们真的相信，然后我们就固执地认为我们的伴侣，我们的父母，兄弟姐妹都是真实的，而没有看到他们只是幻象。我们都在表演生活这出戏，这出戏会结束，幻象会消失。但是，我们却固执地相信这些生活这出戏是真的，所以我们才会对生活感到痛苦，有些人甚至因此自杀，因为他们被这个戏迷惑了，而没有看到，也没有接受这只是生活中的一场戏这个事实。很多人，他们的生活已经接近尾声了，医生说他们已经到了癌症晚期。这个生活已经接近尾声了，那些不愿意停止表演的人就会开始发疯，因为他们不想停止，他们还想继续表演。但是导演却说这出戏已经到了尾声，但我们还想继续表演，我们不想离开，但导演却逼着我们离开，因为医生说我们得了癌症晚期，最多只能活十天了。我们无法接受这出戏结束得这么快，所以我们开始发疯。

他们的心从未想过，也无法接受每个人都在表演生活这出戏这个事实，而且每个人的这出戏都快结束了。但是，我们仍然沉迷其中，表演啊表演啊，但导演却逼着我们停止。最后，没有了桥梁，我们无法再继续前行，这出戏也就结束了。考虑清楚。这就是佛法。佛法与我们的生命息息相关。它是我们的真理。我们的生老病死，我们的痛苦和快乐，都来自佛法。我们如何逃避佛法呢？我们如何逃避真理呢？有些人试图通过住在森林里，山上，隐蔽的地方，独自一人来逃避真理。但是，他们仍然无法逃避心中的真理，因为无论他们走到哪里，他们都会带着自己的身体和心灵，这些都是无常，痛苦和无我的。我们又要逃到哪里呢？与其逃避真理，不如回来思考真理，这会更有益处。身体和心灵是无常的，它们无法被抓紧。身体和心灵，或者色法和名法，也就是色、受、想、行、识，是无常的，出现后就会消失。所有的行，也就是身体和心灵，或者色、受、想、行、识，都是痛苦的，难以忍受的，必须被自然的力量所约束，被破坏，消失，回归虚无。它们必须衰老，生病和死亡。一切法无我。所有的事物，包括行和空性心，既不是我们，也不是我们的自我。不要执着于它们，要放下一切。停留在没有自我的心中。停留在无所是，无所非的心中。停留在空空如也的心中。

老和尚，请您谈谈五蕴，色、受、想、行、识。您教导的识和土（dhātu）是相同的吗？信徒的问题是，证悟者和五蕴中的识，与自然状态的土（dhātu）的差异是什么？很多人都有疑问，很多人相信摩诃布瓦·亚纳桑潘诺尊者，还有我尊敬的导师认为，假证悟者，假证悟者喜欢倾听真实的证悟者，或者真实的证悟者是真实，假证悟者。假证悟者就是识蕴，就是识。但是，我们如何知道识是否是假的证悟者，真的证悟者是永恒的性质，是自然的土（dhātu）？只要证悟者，无论证悟什么，就要观察每个当下，无论是色尘，都不要沉溺于外境，要注意证悟者本身。色尘证悟者，知音是真理时，知音假象证悟者就会显现。一旦你觉知到了触感。3个蕴：受、想、行。假状态，声音，气味之后。带入内心。带入思想，带入架构，带入论证。一旦你知道内心渴望，知道想变成怎样了。知道想介入，知道想组合这些，这就是假的证悟者。知道并且说话，思考，冥想，你必须得到满足。一旦你知道自己没有满足，你就会受到限制。你知道想让它成真。受限的内心是假的证悟者。

好好观察每个当下的每个念头，无论眼耳鼻舌身碰触到什么。注意每个念头的触感。身体，内心，注意念头。给被感受的事情的价值。不要被感受的念头干扰。那个证悟者能整合，论证，考证。满足或者不满足。那就是假的证悟者。清楚知道假的证悟者是一个结构，五个结构，不是真实的。处于无常，苦，无我。让你在证悟上清晰。放下假证悟者，你就能与真证悟者重逢。真证悟者是宁静的。真证悟者无法被口头描述，无法说出，因为它是一个土（dhātu）。一个没有形象，没有外貌的土（dhātu）。它不存在。它既不快乐也不悲伤。也没有情绪。它里面空无一物，但却拥有智慧。就像宇宙的空性。但有了觉知。如果是宇宙，那就只是一种空性。没有智慧。但证悟，土（dhātu），拥有天生的智慧。真证悟者的智慧是什么？它知道自己无法被改变。没有幸福或者痛苦。不掺杂情绪。那就是真实，是证悟者。知道证悟者真实，就会找到佛法。找到真实证悟者，心是静止的。

在读或者在听的时候都发愿。这会让你根除无明。让你与佛法融为一体。让你更容易接受佛法。但如果你自负，觉得自傲自大，觉得自己知道的很多，觉得自己很厉害，或者自己的导师比别人厉害，这些都会把真实的佛法掩盖。无论是自我意识还是无明，这些念头都是结构。为了脱离结构，你必须拥有坚定信念，正如同导师说的一样。拥有了信念，就能有内在的平静。


---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1. 完整翻译为中文，不要包含泰语
2. 不遗漏内容
3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！

ใจฟังให้ดี。
ธรรมะมันก็คือธรรมชาติ。
ธรรมชาติของใครก็คือธรรมชาติของชีวิตพวกเรานั่นแหละ。
ทุกคน。
บางคนบอกว่าไม่สนใจทำ。
ธรรมะไม่ได้เกี่ยวข้องกับชีวิตไม่ได้สำคัญต่อชีวิต。
แต่ธรรมะที่แท้จริงมันคือชีวิตของเราทุกคนนั่นแหละ。
มันคือชีวิตของเราทุกคน。
เราจะไม่สนใจมันแต่มันก็คือชีวิตของเรา。
ธรรมะมันก็คือชีวิตของเรา。
คือธรรมชาติที่ก่อเกิดทำให้เกิดชีวิตขึ้นมาของเราทุกคน。
ธรรมชาติชีวิตของเราก็เกิดมาจากไหนอ่ะพวกเราก็รู้กันทุกคนคือธรรมะ。
แต่เราไปคิดว่าธรรมะมันคือสิ่งที่ห่างไกลตัวเรา。
มันไม่ใช่กินข้าวไม่ใช่เป็นอาหารที่เราต้องกินแต่แท้จริงมันคือชีวิตของเราเลยที่เราจะต้องเรียนรู้ตามความเข้าใจมัน。
ชีวิตของพวกเราทุกคนมาจากไหนนะพวกเราทุกคนก็เข้าใจมันดีว่าชีวิตเราทุกคนมาจากไหน。
ชีวิตเราทุกคนก็เกิดมาจากการผสมพันธุ์กันของพ่อกับแม่。
เราตั้งต้นมาตั้งแต่การผสมพันธุ์กันของพ่อกับแม่。
ตัวเราจะไม่มีหรอกในโลกนี้เราเกิดมาจากความไม่มีตัวตนของเราในโลกนี้。
เราไม่ได้ว่ามีตัวตนของเราตัวใหญ่ขนาดนี้แล้วก็มาจับฟ้าแล้วก็มานั่งฟังหลวงตาเลยตั้งแต่ตอนนี้。
เดิมไม่มีตัวเรารูปร่างแบบนี้ในโลกแบบนี้。
ไอ้ที่มันมีตัวเรารูปร่างแบบนี้มีชื่อเสียงนี้มีนามสกุลนี้มีพ่อแม่เป็นอย่างนี้มีสามีภรรยามีลูกหลานอย่างนี้。
มีเพื่อนมีพี่มีน้องมีญาติมีหน้าที่การงานมันเพิ่งจะมีทีหลังในโลกนี้。
มหาในโลกนี้ทั้งหมด。
ร่างกายจิตใจลูบนามโดยมหาร่างในโลกนี้ก็เพราะวิชาเป็นปัจจัยให้เกิดสังขารสังขารเป็นปัจจัยให้เกิดวิญญาณวิญญาณเป็นปัจจัยเกิดนามลูกคือขันหน้าคือร่างกายจิตใจลูกขนาดสัญญาสังวิญญาณ。
เพิ่งจะมาเอาในโลกนี้มาเกิดเอาในโลกนี้。
เมื่อเกิดมาแล้ว。
ก็มาก็มาหาคู่ครองเอาในโลกนี้。
มาสร้างลูกสร้างหลานสร้างเผ่าพันธุ์อันในโลกนี้。
เมื่อมีลูกมีหลานมีครอบครัวก็ต้องหางานทำสร้างสมบัติสถานไว้ให้。
ทั้งคทั้งร่างกายทั้งจิตใจทั้งลูกทั้งน้ำ。
ชื่อเสียงเรียงงามต่างๆทั้งนามสกุลก็มาสร้างมาในโลกใหม่ในโลกนี้。
รวมทั้งพ่อแม่ญาติพี่น้องทั้งหมดก็มาสร้างใหม่ในโลกนี้มาเอาในโลกนี้มาสร้างครอบครัวสร้างสามีภรรยาหาสามีภรรยาก็มาหาในโลกนี้สร้างลูกสร้างหลานเสร็จแล้วก็สร้างสมบัติสถานตำแหน่งลาบยเพื่อสร้างครอบครัวในโลกนี้。
สร้างทุกวันสร้างทุกวันสร้างทุกวันอายุหากินทำงานที่สุดก็แตกธดุขันก็แตกดับไป。
สุทตามเดิมตามธรรมชาติ。
ไม่ได้เอาอะไรติดตัวไปด้วยเลย。
ร่างกายรูปนามชื่อเสียงเรียงนามพ่อแม่พี่น้องสามีภรรยาลูกหลานสมบัติปสถานบ้านช่องตำแหน่งลาบยศล้วนทอดจริงไว้กับแผ่นดินเพราะเป็นของแผ่นดินเป็นของธรรมชาติต้องคืนธรรมชาติเข้าไปไปหมด。
มาจากธตุดินก็ต้องกลับคืนสู่ธาตุดิน。
เผแล้วหรือไปฝังสุดท้ายก็ไปกลับไปไปสู่ดิน。
ธตดินในร่างกายของเรามาจากไหนอ่ะก็มาจากพืชสัตว์。
กินก็ไปทุกวันทุกวันทุกมื้อเมื่อเช้าก็ทั้งหลายก็กินซาพืชซากบางคนกินเจก็ต้องกินซพืชกินธาตุดินเข้าไปแล้วธาตุดินก็เริ่มต้นมาตั้งแต่แต่ไหนเริ่มต้นมาเปิมของพ่อที่ว่าเข้ามาผสมพันธุ์กับธาตุน้ำที่เป็นใครยขอ。
งแม่。
ดินกับน้ำผสมกันมาตั้งแต่นั้น。
แล้วแม่ก็กินซากพืชซากสัตว์เป็นธาตุดินเติมเข้าไป。
กินวัวกินควายกินหมูกินเป็ดกินไก่กินกุ้งกินหอยกินปูกินปลากินสัว์เข้าไปทุกชีวิตสารพัดจะกินเข้าไป。
และดูดเอาน้ำเลือดน้ำเหลืองเข้าไปทางรกเอาไปเลี้ยงหยดเลือดในครรภ์ให้เราโตขึ้นมา。
เราโตขึ้นมาแท้จริงร่างกายของบนี้ไม่ใช่ร่างกายของเราจริงๆไม่ใช่เป็นตัวตนของเราจริงๆเป็นแต่น้ำเลือดน้ำเหลืองเป็นแต่กระดูกเลือดเนื้อของทั้งหลายที่แม่กินเข้าไปกินเข้าไปกินเข้าไปเพราะเราออกมาคลอดออกมาเราก็กินเขาก็ทุกวันกินเขาก็ไปทุกวันทุกวันทุ。
กวัน。
ถ้าเขาพูดได้สักทั้งหลายที่เรากินเข้าไปทั้งหมดแล้ว。
ตั้งแต่อยู่ในท้องแม่。
เราโตขึ้นมาทุกวันนี้เรากินไม่รู้กี่หมื่นกี่แสนกี่ล้านชีวิต。
กินวัวกินควายกินหมูกินเป็ดกินไก่กินกุ้งกินหอยกินปูกินปลาบางคนกินอย่างอื่นมากกว่านี้อีก。
ถ้าสิ่งเหล่านั้นเขาตะโกนร้องได้บอกได้ที่เราตู่เขาว่านี่คือเรานี่คือตัวเรานี่คือตัวตนของเราเขาก็จะบอกว่าไม่ใช่ข。
องมึงเลย。
ของกูทั้งนั้นมึงกินชีวิตเลือดเนื้อกูไปตลอดเวลาแล้วเอาไปตู่ว่าธาตุดินคือนี่คือเรานี่คือตัวเรานี่คือตัวตนของเรา。
ดังนั้นเนี่ยจึงไม่สามารถรักษาไว้ได้。
เพราะเรากินของเน่าเปื่อยไป。
มันจึงต้องกลับขึ้นไปสู่ความเน่าเปื่อยแตกดับสลายผพังไปไปสู่ทางตามธรรมชาติ。
ทุกขณะปัจจุบันก็กินธาตุน้ำ。
กินธาตุน้ำเข้าไปเป็นน้ำเลือดน้ำเหลืองน้ำลายน้ำปัสสาวะน้ำไขมันข้น。
น้ำเลือดน้ำเหลืองน้ำลายน้ำปัสสาวะน้ำไขมันข้นก็ไม่ได้เป็นเป็นของของเราในร่างกายนี้。
ตายแล้วก็แตกกลับกลับคืนไปสู่ความเป็นธาตุน้ำ。
เลยขึ้นไปถูกเขาก็เลยขึ้นไปเปิดท้องฟ้าไปเป็นแม่ฆเป็นไอน้ำเป็นฝนตกลงมา。
ให้คนทั้งหลายที่ยังมีชีวิตอยู่ยังไม่ตายและสะพืชทั้งหลายได้กินอยู่ใช้สอยสึกไป。
อาบน้ำในร่างกายเราจะเป็นของกลาง。
ธาตุดินในร่างกายเราก็เป็นของกลางเมื่อตายแล้วดินนั้นก็เป็นขี้เถ้า่าทรีไปเขาก็ไปเอาไปลอยอังคารเอาไปฝังละลายเป็นดินไป。
ทำให้พืชพันธ์สัญญาอาหารได้ปลูกมาพืชขึ้นมาโตขึ้นมาสัตว์ทั้งหลายก็ได้กินพืชพันธญาอาหารนั้น。
เอาไปหล่อเลี้ยงชีวิตของสรรพสัตว์ทั้งหลาย。
ทั้งดินทั้งน้ำทั้งลมหายใจก็เหมือนกันก็หายใจเอาลมหายใจเอาอากาศของธรรมชาติเข้าไป。
เสร็จแล้วก็แตกดับเลยเหยออกมาคนทั้งหลายสัตว์ทั้งหลายก็นำไปใช้ต่อไป。
ไปคือความร้อนความอบอุ่นในร่างกายก็เลยออกไปคนละสัตว์ทั้งหลายพชทั้งหลายก็นำไปใช้ต่อไป。
แล้วก็มีทอีกทหนึ่งคือทาตรู้。
ถ้ารู้หรือเรียกว่าวิญญาณอธาตุซึ่งคุณสมบัติเป็นความว่างเปล่าเหมือนกับเป็นความว่างของธรรมชาติ。
แต่มีความรู้อยู่ในตัวมันเอง。
มาผสมกับธาตุดินธาตุน้ำธาตุหลุมธาตุไฟแล้วก็ธาสุรู้。
เกิดเป็นชีวิตขึ้นมาเป็นขัน์ห้า。
จะเป็นสันห้าเป็นชีวิตขึ้นมา。
ชีวิตจึงก่อเกิดมาจากภาพรวมกันมาเป็นขันแล้วก็ประกอบขึ้นมาเป็นอายตนะตาจมูกล้นไกใจทำงานสัมพันธ์กันธข，ั，น，อ，า，ย，ต，น，ะ，ท，ำง，า，น，สัมพันธ์ก，ั，น。
ตล，อดเวลา。
แล้วก็แตกดับกลับคืนไปสู่ธาตุต่ำธรรมชาติ。
ในภาพทั้งหมดที่มารวมเป็นชีวิตนั้นไม่มีเรามีตัวเรามีตัวตนของเราอยู่จริงๆเป็นของสมมติชั่วคราวมีรูปร่างอยู่ชั่วคราว。
มีชื่อเสียงเรียงนามมีนามสกุลนี้มีครอบครัวทั้งหมดมีคนที่เกี่ยวข้องได้อยู่ชั่วคราวและก็แตหลับสลายหายไป。
กลับขึ้นไปสู่ธาตุดีนธาตุน้ำธาตุลมธัดุไฟและความว่างเปล่าตามธรรมชาติ。
ธาสดินเป็นของใช้สิ้นเปลือง。
ต้องกินซากพชซสัตย์เติมเข้าไปทุกวันเพราะมันเป็นของใช้สิ้นเปลืองเหมือนน้ำมันรถด。
น้ำมันเครื่องของรถยนต์。
เมื่อใช้ไปก็ต้องแวะเติมเมื่อใช้ไปก็ต้องแวะปั๊มเติมน้ำมัน。
คาาตุน้ำเป็นของใช้เส้นเปลืองต้องกินเติมเข้าไปทุกวัน。
เมื่อเติมแล้วก็เติมอีกเติมแล้วก็เติมอีกเหมือนกับรถที่เติมน้ำมันต้องแวะเติมทุกวัน。
ภาพลมหายใจเป็นของใช้สิ้นเปลืองใช้แล้วก็หมดสิ้นไปต้องเติมใหม่เติมใหม่เติมใหม่ตลอดเวลาเหมือนกับรถที่แวะเติมน้ำมัน。
ภาพไฟเป็นของใช้สิ้นเปลือง。
ต้องเติมความร้อนเติมอบอุ่นให้แก่ร่างกายต้องออกไปโดนแสงแดดบ้างอากาศหนาวเหมือนกับตู้เย็นตลอดเวลาไม่โดน，แ，ส，ง，แดดเลยร่างกาย，ก，็。
ทนไม่ไหว。
ในประเทศหนาวที่มีหิมะตกจึงต้องทำอีกเครื่องฮิตเตอร์ทำความร้อนให้ร่างกายได้อบอุ่นถ้าร่างกายไม่อบอุ่นไ，ม，่，ม，ี，ค，วามร้อนร่างกา，ย，ก，็ต。
้องตาย。
ไฟหรือความร้อนนั้นเป็นของใช้สิ้นเปลืองเมื่อมันผ่อนมันหมดไปก็ต้องเติมอีกเตอีกเติมอีก。
มีธาสเดียวที่ไม่ใช่ของใจสิ้นเปลืองคือธาสรู้。
ถ้ารู้ไม่ต้องไม่ได้เป็นของใช้สิ้นเปลืองเพราะว่าถ้ารู้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่าง。
ไม่มีการเกิดการดับไม่มีการแตกทำลายถ้ารู้ไม่อาจจะคิดคงแต่งได้ไม่อาจจะมีความอยากไม่อยากได้ถ้ารู้ไม่มีความสุขไม่มีความสุข์ไม่มีความสงสัยไม่มีความเศร้าองถ้ารู้ไม่ใช่อาการของใจถ้ารู้เรียกอีกอย่างหนึ่งว่าใจหรือจิเด。
แท้ๆ。
หรืออวกาศแห่งจิตเดิมแท้หรือเรียกว่าสุนยาตาหรือเรียกว่ามหาสุนยาตาหรือเรียกว่าจักรวาลเดิมหรือเรียกว่าพุทธ。
ถ้ารู้ทาเดียวที่ไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลาย。
ถ้าเหล่านั้น。
เกิดดับแตกดับทำลายหมดสิ้นต้องเป็นของใช้สิ้นเปลือง。
สรุปแล้วทั้งร่างกายลูกเป็นทนาสัญญาสังฐานวิญญาณ。
มันเป็นของใช้สิ้นเปลืองเกิดขึ้นแล้วก็ต้องเติมขึ้นไปเติมภาพนั้นแต่แม้จะเติมทาสยังไงก็ตามเหมือนรถที่แวะเติมน้ำมันได，้。
ตลอดเวลา。
แต่รถยนต์ที่แวะเติมน้ำมันตลอดเวลาก็เก่าแล้วเสื่อมไปตลอดเวลา。
เป็นรถที่เก่าแล้วหนึ่งปีรถที่เก่าแล้วสองปีรถที่เก่าแล้วสามปีสี่ปีห้าปีสิบปียี่สิบปี。
ไม่ว่าจะเติมธาตุดินธาตุน้ำธาตุลมธาตุไฟเข้าไปมากน้อยเพียงใดก็ตามไม่ว่าอาหารจะดีมีคุณภาพเลปานใด。
สุดท้ายมันก็เอาไปซ่อมแซมเด็กแค่ตามสภาพของมันที่มันเก่า。
เปรียบเหมือนรถสิบปีเติมน้ำมันทุกวันเติมถ่ายน้ำมันเครื่องเข้าอู่ทุกวันแต่มันก็เป็นรถเก่าสิบปี。
รถดใช้มาแล้วยี่สิบปีถึงจะถ่ายน้ำมันเครื่องเติมน้ำมันเครื่องอู่ซ่อมเป็นประจำแต่ซ่อมดียังไงเจอช่างเก่งยังไงรก็ตาม。
มันก็เป็นรถเก่ายี่สิบปีที่สุดทุกชีวิตก็วิ่งต่อไปไม่ไหวเพื่ออะไร。
ที่สุดก็ซ่อมไม่ไหวมีน้ำมันให้เติม。
มีช่างให้ซ่อมแต่มันซ่อมไม่ไหวแล้ว。
กินน้ำมันไม่ไหวแล้ว。
มีอาหารก็กินไม่ได้。
ถ่ายไม่ออก。
นั่นแหละใกล้ถึงกาลเวลาดับสลาย。
นี่คือสัจธรรมความจริงคือธรรมะ。
ก็คือชีวิตเราทุกคนนี่แหละเราจะหนีทำนี้ได้อย่างไร。
มันคือชีวิต。
ดังนั้นเมื่อมันมีขึ้นมาแล้วเราก็ประคองใช้สอยมัน。
เหมือนกับรถเนี่ย。
ที่เรามีขึ้นมาแล้วใช้มาแล้วเราก็ประคับประคองใช้สอยมัน。
มันดูแลเติมน้ำมันเครื่องมันดูแลเติมน้ำมันดูแลเติมน้ำมันมันดูแลเช็คมันดูแลตรวจสอบให้มันอยู่ในสภาพที่พร้อมใช้งานเพื่อประโยชน์และประโยชน์ท่านให้ถึงที่สุดแห่งทุกข์。
นำมาใช้เป็นเรือข้ามฝากจากท้องทะเลทุกข์จากความทุกข์เพียงครั้งเดียวไม่ได้นำกลับมาใช้อีกใช้มันเป็นครั้งสุดท้ายให้คุ้ม，ค。
่าที่สุด。
ดังนั้นอย่าเอาอะไรไปเติมให้มันในสิ่งที่เป็นพิษ。
สิ่งใรก็ตามที่มันเป็นพิษเป็นสารพิษมันเป็นพิษต่อร่างกายอย่านำไปเติมให้มันดูแลใช้สอยมันอย่างดีเพื่อประโยชน์ต้นและประโยชน์ให้ถึงที่สุดเป็นครั้งสุดท้ายนำมาใช้ให้สูงประโยชน์สูงสุดน้ำสิ่งใดที่เป็นพิษเข้าไปสู่ร่า。
งกาย。
อย่านำความนำความควันพิษสูบบุหรี่เอาควันเข้าไปไปเผาร่างกาย。
อย่าลืมสุรายาเสพติดเอาเข้าเอาสารพิษก็ไปทำลายร่างกายทำให้มันซรุกโทรม。
ยาวสารพิษใดๆหรืออยู่ใกล้โรงานพิษที่ปล่อยสารพิษอยากกินอาหารที่เป็นพิษ。
อาหารใดก็ตามามันกินไปแล้วมันทำให้สุขภาพโทรม。
มันโทรมเร็วกว่าปกติ。
เช่นกินอาหารที่มีไขมันมากเกินไป。
กินเค็มมากเกินไปกินหวานมากเกินไป。
กินของทอดมันๆมากเกินไป。
กินสิ่งใดก็ตามที่มันไม่เป็นประโยชน์ต่อร่างกายทั้งๆที่เรารู้วามันไม่เป็นประโยชน์ต่อร่างกายแต่เรากลับกินเข้าไปกินเข้าไปกินเข้าไปมาก，ต。
ามใจอยาก。
ที่สุดแล้วสังขารร่างกายนี้แทนที่เราจะใช้มันประโยชน์สูงสุดเพื่อนำมันใช้ประโยชน์เป็นครั้งสุดท้ายคือข้ามทะเลทุกขแล้วไม่ต้องนำกลับปัจจัยแล้วกลับทำลายมันเสียหมดสิ้นความทุกข์ก็ยังไม่พ้นทุกข。
์เลย。
คนสุดท้ายสิ่งที่เป็นพิษอาหารที่เป็นพิษควันพิษที่เป็นพิษสารเคมีที่เป็นพิษอากาศที่เป็นพิษเราก็เอาเข้ามากมายซึ่งเป็นมิแต่ควันพิษยาเสพติดเป็นสารพิษสุรายาเสพติดซึ่งมีแต่ของที่เป็นพิษเอาเข้าไปมากมายที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อร่า。
งกาย。
เสร็จแล้วเราก็ทำลายมาพังลาบเรียบ。
แล้ว。
ร่างกายมันเป็นธรรมชาติที่มันซ่อมตัวมันเองได้。
ไม่มีช่างใดๆในโลก。
ที่จะซ่อมร่างกายเราได้เก่งเท่ากับธรรมชาติที่จะสร้างเราได้มีชีวิตที่สมบูรณ์บริบูรณ์ได้。
นักวิทยาศาสตร์ในโลกเก่งเพียงใดก็ตามสร้างหุ่นยนต์ได้เก่งที่สุดแต่ไม่สามารถสร้างหุ่นยนต์ที่มีชีวิตได้。
มีแต่ธรรมชาติเท่านั้นที่เก่งที่สุดในโลก。
ธรรมชาติสามารถสร้างคนให้เป็นคนได้。
แต่นักวิทยาศาสตร์สร้างเก่งยังไงก็ตามสร้างได้เพียงแค่หุ่นยนต์。
แต่ไม่สามารถสร้างชีวิตได้。
อย่างนั้น。
ช่างที่เก่งที่สุดในโลกคือธรรมชาติ。
ธรรมชาติจึงซ่อมตัวมันเองได้。
ถ้าเรารู้จักใช้สอยมัน。
เราอย่าเอาสารพิษอย่าเอาสิ่งที่เป็นพิษมาทำร้ายสุขภาพ。
ร่างกายมันจะค่อยๆซ่อมตัวมันเองเมื่อมันเจ็บไข้ได้ป่วยมันสามารถซ่อมตัวมันเองได้。
แต่ถ้าเราเนี่ยนำสารพิษ。
กินไขมันมากเกินไปกินหวานมากเกินไปกินเค็มมากเกินไปเราใช้สุขภาพที่ไม่สมดุลอยบทต่างๆ。
สุขภาพมันก็。
และสิ่งที่เป็นพิษอีกอันหนึ่งที่เรานึกไม่ถึง。
ที่เรานำเข้าไปทำลายมันอยู่ตลอดเวลาก็คือความทุกข์ความเครียด。
ความทุกข์ความเครียดหรืออารมณ์ต่างๆที่ก่อให้เกิดความทุกข์ความเครียดนะเนี่ย。
เราเอาเข้าไปทำร้ายร่างกายจิตใจของเราอย่างบอบช้ำ。
สุขภาพร่างกายเราย่ำแย่ที่สุดหาหมอยังไงก็สู้ไม่ไหว。
เราสั่งสมแต่ความทุกข์ความเครียดความยึดถือยึดถือยึดถือเต็มไปด้วยความยึดมั่นถือมั่น。
ความทุกข์ความเครียดกเลสปัญหาหากเลสหาตันจากนั้นก็มาจากความยึดมั่นหรือมั่น。
ทำไมเขาไม่เรียกว่ายึดถือธรรมดาเขาเรียกว่ายึดมั่นถือมั่นว่าต่อให้พระพุทธเจ้าหรือผู้ที่รู้ยังไงก็ตามมา，บ，อ，ก，เ，ร，าให，้，ป，ล，่，อยวางปล่อยว，า，ง，ปล。
่อยวาง。
แต่เราก็ยังยึดมั่นถือมั่นอยู่นั่นแหละใครจะบอกให้เราปล่อยวางปล่อยวางปล่อยวางเราก็จะยึดมั่นถือมั่นก็จะเรียกว่ายึดมั่นถือมั่นไม่ใช่ว่ายึดถ。
ือธรรมดา。
มันยึดไว้มั่นคงเลยใครจะพูดยังไงก็ยึดไว้อย่างมั่นคงเรียกว่ายึดมันมัน。
จนเป็นความทุกข์ความเครียดเต็มไปด้วยกเลสหนาตหาจัดตั้งสมหมักหมมในจิตใจจนเป็นดอกเบี้ยยทบต้นจนร่างกายมันทนไม่ไหว。
สุดท้ายจิตใจก็บอบช้ำร่างกายก็อ่อนแอ。
จนหมออยากที่จะรักษาได้สุดท้ายก็ต้องพึ่งจิตแพทย์ก่อนอันดับแรกก่อนที่จะพึ่งหมอยา。
นี่ธรรมชาติมันปกติมันซ่อมตัวมันเองอัตโนมัติ。
แต่มันซ่อมไม่ไหวเมื่อเราสิ่งที่เป็นพิษเข้าไปในร่างกายทั้งร่างกายและจิตใจของเราตลอดเวลา。
ธรรมชาติมันเลยซ่อมไม่ทัน。
พวกเราจึงต้อง。
ฝึกฝนจิตใจให้ปล่อยวาง。
ให้เข้าไปถึงธาสรู้。
เรียกว่าจิตเดิมแท้หรือเรียกว่าใจที่สงบจากความปรุงแต่ง。
ใจที่ว่างเปล่าจากตัวตนว่างเปล่าจากความตัวตนว่างเปล่าจากปัญหา。
ความจากยึดมั่นถือบ้าน。
ธาตุดินคือของแข็งธาตุน้ำเป็นของเหลวธาตุลมพัดโป่งธาสไฟคือความร้อน。
ธอากาศคือความว่างเปล่าถ้ารู้เป็นความว่างเปล่าเหมือนอากาศสภาพาสเหมือนอวกาศแต่มีความรู้อยู่ในตัวมันเองไม่ใช่ขันห้าที่เป็นตัวเราเป็นคนรู้แต่มันเป็นภาพรู้ที่คุณสมบัติเป็นความว่างเปล่าตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีไม่สุขไม่ทุกข์ไม่สงใสไม่。
สออก。
เป็นความสงบเป็นความว่างเปล่าจากตัวตนว่างเปล่าจากความปรุงแต่ง。
เราต้องฝึกฝนจิตใจของเราให้ได้สังเกตมาด้วยสติปัญญาอยู่เนี่ย。
เราต้องมาฝึกฝนให้ตัวเราของเราอยู่เงียบๆ。
แล้วก็สังเกตดูภายในจิตใจของเรา。
สังเกตอยู่เฉยๆไม่ต้องทำอะไร。
สังเกตอยู่เฉยๆไม่ต้องพยายามทำอะไรให้。
อะไร。
เราก็จะพบถ้ารู้หรือใจได้ใจหรือถ้ารู้เป็นอันเดียวกันเป็นชื่อเดียวกัน。
คือมีคุณสมบัติเป็นความไม่มีอะไรเลยเป็นเหมือนกับความว่างเปล่าในธรรมชาติในจักรวาล。
แต่มันมีความรู้ได้ในตัวมันเอง。
ความรู้ได้ในตัวมันเองมันรู้อย่างไรเล่า。
ก็มารู้ว่าตัวมันเองคือความไม่มีตัวตน。
ไม่อาจคิดนึกถึงของปรุงแต่งได้ไม่อาจแสดงกิริยาการได้。
สิ่งใดถ้ามีตัวตนมีรูปร่างหรือมีกิริยาการต่างๆได้สิ่งนั้นเป็นสิ่งปรุงแต่งหรือเรียกว่าสังขารทั้งหมด。
ไม่ใช่ถ้ารู้。
จงจำไว้ถึงใจว่าใจหรือถ้ารู้นั้นไม่ได้หมายถึงเป็นดวงเป็นก้อนเป็นแสงสว่างเป็นความรู้สึกว่างอยู่ในใจเราในตัวเรา。
แต่เป็นความไม่มีอะไรปรากฏเลยไม่มีอะไรกับเพื่อนื่อมไม่มีอะไรไหวตัวไม่อาจคิดไม่ปรค์แต่งได้ไม่อาจมีกิริยาการใดๆได้。
แต่มีความรู้อยู่ในตัวมันเองรู้ว่าอย่างไรเล่าก็รู้ว่าตัวมันเองคือความสงบและว่างเปล่าจากตัวตนว่างเปล่าจากความปรุงแต่งว่างเปล่าและว่างเปล่าจริงว่างเปล่าจนววางไผ่ศาลเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาลหรืออ。
วกาศ。
ส่วนการห้าลูกพัฒนาสัญญาสังขาวิยายเป็นเพียงแค่อาการของจ่ายที่แสดงความรู้สึกึกถึงจิอารมณ์。
ที่มีความปรุงแต่งเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปมีแล้วหายไปเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปมีอะไรให้ไปในความว่างเปล่าในทาสรู้ที่ว่างเปล่า。
เราจะสังเกตเห็นมันได้ไม่ยาก。
ใจหรือถ้ารู้เราจะพบขาได้ไหมยาก。
เมื่อเรามีความสงบอยู่เฉยๆ。
เราเห็นภาพาสลมคือลมหายใจเมื่อเรานั่งนิ่งๆ。
เราจะเห็นธลมซึ่งเป็นคุณสมบัติของธาลมมีความเคลื่อนไหวตลอดเวลาเกิดจากตลอดเวลาคือลมหายใจเข้าออก。
ลมหายใจเข้าแล้วก็หายใจออกหายใจออกแล้วก็หายใจเข้ามีความเกิดดับเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา。
เราไม่จำเป็นต้องไปตั้งใจหายใจ。
ไม่มีความจำเป็นอะไรต้องไปแทรกแซงลมหายใจไม่มีความจำเป็นอะไรต้องไปพยายามหายใจเพราะถึงไม่มีความพยายามไปหายใจมันก็ต้องหายใจอยู่แล้วถ้าเราไม่หายใจมันก็ต้องตาย。
มันเพียงแต่ปล่อยให้ลมหายใจมันเคลื่อนไหวเกิดจากเปลี่ยนแปลงของมันในท่ามกลางความไม่เปลี่ยนแปลง。
ท่านสังเกตให้ดีๆด้วยเงียบๆแล้วท่านจะสังเกตเห็นได้ว่าลมหายใจนะเนี่ยเคลื่อนไหวเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดไม่ดับ。
ลมหายใจเคลื่อนไหวอยู่ในความไม่เคลื่อนไหว。
ลมหายใจเคลื่อนไหวเกิดดับอยู่ในความไม่เคลื่อนไหวลมหายใจนั่นแหละคือธาตุลมคือร่างกาย。
จะเห็นว่ารก็จะพบว่าร่างกายเปอนจจังทุกขังอนัตาเป็นของไม่เที่ยงทนอยู่สภาพเดิมไม่ได้。
ไม่มีตัวตนคงที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปมีแล้วหายไปไม่ใช่ตัวเราต้องหายใจลมหายใจไม่ใช่ตัวเราไม่อาจบังคับขาได้เพราะเขาต้องหายใจของเขาเองเกิดเองดับเองในความไม่เกิดไม่ดับให้ท่านสังเกตเห็นว่าความเกิดดับเกิดดับยืนในความไม่เกิดไม่ดับอยู่เงีย。
บียบ。
ผู้ใดเห็นความไม่เกิดไม่ดับนะท่ามกลางความเกิดดับ。
เห็นความสงบได้ในท่ามกลางความไม่สงบความวุ่นวาย。
เห็นความไม่มีได้ในท่ามกลางความมี。
เห็นความสงบนิ่งในท่ามกลางความไหลไปไหลไปไหลไป。
ผู้นั้นจะพ้นทุกข์ได้คู่นั้นจะพ้นจากทุกข์ได้。
สังเกตเห็นดีๆ。
ว่าลมหายใจคือร่างกายนั้น。
ร่างกายนั่งอยู่นิ่งๆ。
แต่ส่วนของร่างกายที่มีนี่คือธาตุลม。
หายใจเข้าหายใจออกหายใจออกหายใจเข้าหายใจเข้าหายใจออกหายใจออกหายใจเข้าเกิดดับเกิดดับเกิดดับ。
อยู่ในความไม่มีอะไรอยู่ในความไม่เกิดไม่ดับ。
จิตใจก็เหมือนกันความรู้สึกและอารมณ์ที่เป็นเวทนาสัญญาสังหารวิญญาณ。
ซึ่งเป็นขันห้าขัน。
ล้วนแต่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ。
มีความปรุงแต่งอยู่ในถกลางความไม่อาจปรุงแต่งได้。
หรือเป็นความมีมีความวุ่นวายมีความเปลี่ยนแปลงในความไม่เปลี่ยนแปลง。
ก่อนมีก็ไม่มีก่อนมีความคิดก่อนมีอารมณ์ก่อนมีความรู้สึกอย่างนั้น。
ก็ไม่มีความคิดไม่มีอารมณ์ไม่มีความรู้สึกอย่างนั้นเกิดขึ้นไม่มีความคิดมีอารมณ์มีความรู้สึกอย่างนั้นเกิด，ข，ึ้นแล้，ว，ก，็，ด，ั，บ，ก，ลับคืนไปสู่，ค。
วามไม่มี。
วันนี้ก็ไม่มี。
มีแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี。
ก่อนมีความคิดก่อนมีอารมณ์ก่อนมีความรู้สึกก็ไม่มีความคิดอารมณ์ความรู้สึกอย่างนั้น。
เมื่อมีความคิดอารมณ์ความรู้สึกอย่างนั้นเกิดขึ้นมาแล้วดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี。
ทุกสรรพสิ่งที่เกิดจากได้ที่เปลี่ยนแปลงได้ที่ผมแตได้เรียกว่าสังขารนั้น。
เกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไร。
แล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอย่างเดิม。
เกิดขึ้นมาจากความไม่มีหรือเกิดขึ้นมาจากความว่างเปล่า。
แล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีหรือความว่างเปล่า。
ท่านจงสังเกตเห็นที่เกิดที่ดับของสังหารทั้งมวล。
สังเกตเห็นที่เกิดที่ดับของอารมณ์ทั้งมวล。
ทั้งทุกอารมณ์ทุกความรู้สึกและคิดอารมณ์ปรุงแต่งทั้งหมดรวมทั้งผู้รู้รวมทั้งผู้รู้ด้วย。
ลเกิดขึ้นมาจากความไม่มี。
แล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีทั้งสิ่งที่ถูกรู้และผู้รู้。
เสร็จแล้วก็มีความคิดนึกถึงตอนคงแต่งมีอารมณ์อย่างไรเกิดมามีลมหายใจเกิดขึ้นมาให้รู้แล้วก็มีผู้มารู้ร่างกายคือลมหายใจเข้ามีลมหายใจเข้าเกิดมาให้รู้แล้วก็มีผู้รู้ลมหายใจเข้าและลมหายใจเข้าดับไปผู้รู้ลมหายใจเข้าก็ด。
ับไป。
แล้วก็มีลมหายใจออกเกิดมาให้รู้แล้วมีผู้รู้เกิดมารู้ลมหายใจออกแล้วลมหายใจออกก็ดับไปลมหาผู้รู้ลมหายใจออกก็ดับไปหมุนวนเวียนแบบนี้ตลอดเวลาแล้วก็มีลมหายใจเข้าอันใหม่เกิดขึ้นลมหายใจเข้าก็ไม่มีลมหายใจเข้าแล้วก็มีลมหายใจเข้าเกิดขึ้นก็มีผู้รู้ลมหายใจเข้า。
ก็ไม่มีไม่มีผู้รู้ลมหายใจเข้าเกิดขึ้น。
เมื่อมีลมหายใจเข้าเกิดขึ้นก็มีผู้รู้ลมหายใจเข้าเกิดขึ้นและลมหายใจเข้าก็ดับไปผู้รู้ลมหายใจเข้าก็ดับไป。
ก่อนเกิดก็ไม่มีมีแล้วก็ดับหายไปสู่ก็ไม่มีหรือก่อนเกิดมีแต่ความว่างเปล่าแล้วเกิดเกิดขึ้นมาสู่ความว่างเปล่าและดับกลับคืนไปสู่ความว่างเปล่าหรือก่อนมีก็ไม่มีมีแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีจิตใจเหมือนกันความรู้สึกอารมณ์ตอนนี้ก็ไม่มีมีแล้วก็ดับกลับคื。
นไปสู่ความไม่มี。
ท่านก็พบใจ。
ที่ไม่ปรุงแต่งอะไรเลย。
ไม่มีอะไรเลย。
ไม่มีตัวตนอะไรเลย。
แต่ในต้องการความไม่คงแต่งอะไรเลยไม่มีตัวตนอะไรปรากฏเลยจะมีความรู้สึกอารมณ์คงแต่งตลอดเวลาแล้วก็ดับไป，ต，ล，อ，ด，เ，ว，ลาเ，ก，ิ，ด，ต，ลอดเวลาดับ，ไ，ป。
ตลอดเวลา。
ทั้งความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เป็นอารมณ์ที่ถูกรู้หรือเป็นสิ่งที่ถูกรู้หรือเป็นอาการที่ถูกรู้รวมทั้งผู้รู้ความคิดอารมณ์，เ。
หล่านั้น。
ล้วนแต่เป็นสังขารคงงแต่งที่เกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรใจหรือถ้ารู้นั้นเป็นความ，ไ。
ม่มีอะไร。
แล้วก็มีอะไรขึ้นมาในความไม่มีอะไรความที่มีขึ้นมาในความไม่มีอะไรเรียกว่าสังขาร。
แล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไร。
ให้อยู่กับใจที่ไม่มีอะไรและเห็นความมีอะไร。
เกิดจากไปในถกลางความไม่มีอะไร。
ใจเป็นของไม่มีอะไรไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีความคิดคุแปลงจึงไม่อาจจะยึดถืออะไรได้และไม่มีอะไรเอามายึดถือใจได้เพราะใจไม่มีอะไรใจที่ไม่อาจยึดถือใจของเจ้าของได้เพราะใจเป็นความไม่มีตัวตนไม่มีไม่มีอาการใดๆใจจึงไม่อาจจะยึดถือใจของตัวมันเองได้ไม่อาจจะ。
ยึดใจได้。
และแม่อาจจะเอาใจไปยึดถือสิ่งใดได้เพราะใจเป็นความไม่มีอะไรไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีความรู้สึกนึคิดอารมณ์ไม่มีเครื，่。
องมือใดๆ。
ใจทั้งไม่สุขไม่ถูกขไม่สุขไม่เศร้า。
ไม่ใสไม่เศรองความทุกข์ความความทุกข์ความใสความความของความคิดคงแตอารมณ์ต่างๆล้วนแต่เป็นอาการของใจเป็นมายาไม่ใช่。
เป็นแต่งเงาของใจที่เกิดขึ้นแล้วประดับหายไปเกิดขึ้นแล้วก็ประดับหายไปสนใจนั้นไม่มีอาการใดๆเลย。
อาการความรู้สึกนึกคิดอารมณ์หรือเรียกว่าเราเรียกว่าพฤติแห่งจินั้น。
รวมทั้งผู้รู้นั้นเป็นเพียงพฤติของเรียนเป็นเพียงแค่ระการ。
ที่คิดตรงแตขึ้นมาแล้วแล้วก็ดับไปหายไป。
ในความไม่มีอะไร。
อยู่กับความไม่มีอะไร。
อยู่กับความไม่เป็นอะไร。
นั่นแหละใจถ้ารู้อยู่กับความไม่มีอะไร。
อยู่กับความไม่เป็นอะไร。
จนถึงข่าวสิ้นอายุขัยสังขารนักมวลที่เกิดกลับได้ไม่ว่าจะเป็นร่างกายไม่ว่าจะเป็นเวทนาสัญญาร่างกายวิอ，ย，่，า，ง，ไ，ม，่，ว，่，าจ，ะ，เ，ป็นความรู，้，ส。
ึก，อารมณ์。
เมื่อถึงกาลเวลาอันสมควรก็แตกลับสลายหมดสิ้น。
เหลือแต่ใจที่ว่ากว่าเป็นอย่างเดียวกับธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับไม่มีตัวตนเลยไม่มีรูปร่างกลายเป็นความว，่，า，ง，เ，ป，ล，่าเ，ด，ี，ย，ว，กับธรรมชาต，ิ，ห。
รืออวกาศ。
อวกาศ。
เรียกว่ามหาสุตาเรียกว่าสุตา。
เรียกว่าความว่างเปล่า่าวไพศาล。
ว่ารู้ที่ว่าเปล่า。
เรียกว่าหมาจักรวาลเดิม。
นั่นแหละ。
ทำไมเราจึงต้องเข้าใจทำ。
เพราะทำนี่แหละ。
มันเป็นชีวิตของเรา。
ที่มันพาเราเวียนผลด้วยความโงขาด้วยวิชา。
ตกสูงตกต่ำบ้างทุกขเศร้าเสียใจครับใจตกนรกบอกไม่มาหลายชาติเกิดเป็นใจมามากมายหลายชนิด。
มีแต่ความทุกข์โศเศร้ามีแต่ความทุกข์มีแต่ความทุกข์มีแต่ความเครียดแค้นจริงจังมีแต่ความยึดมั่นถือมั่น。
กดการแค้นการฆ่ากันพยาบาทผูกใจเจ็บกันมากไปด้วยความรักและ。
จึงก่อเกิดเป็นความทุกข์ความเครียดสะสมเป็นหมักหมมเป็นดอกเบี้ยทุกต้น。
หาจุต้นไม่มี。
หาถ้ำหาจุดปลายไม่เจอ。
ฉันจงหยุดความคิดปรแต่งใดๆทั้งหมด。
ยดหาเหตุผลใดๆทั้งมวล。
ยุดปรารถนาใดๆทั้งหมด。
ปล่อยวางความปรารถนาปล่อยวางความอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็น。
ห่อยวางมันเสียให้หมดสิ้นในปัจจุบันแม้แต่ความอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็น。
ปล่อยวางเสียให้หมดที่แม้แต่ความอยากได้ปนพพานความปรารถนาอยากได้ใจที่เป็นความสุข。
มันเป็นกเลสตนาจงปล่อยวางมันเสียให้หมด。
เหลือแต่แค่รับรู้รับทราบ。
อยู่กับใจที่ไม่เป็นอะไรเลยไม่มีอะไรเลย。
ไม่เป็นอะไรเลยไม่มีอะไรเลย。
สิ่งที่มีที่ปรากฏที่มีความรู้สึกอารมณ์ต่างๆที่เกิดจากขึ้นมาในความไม่มีอะไรนั้นเป็นสังขารคงแต่งที่เป็นของแม่เที่ยง。
อย่าไปหลงยึดมั่นถือบ้านเขาว่าเขาเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราไปอยวางเขาไปซเธอ。
ไม่ว่าท่านจะพยายามยึดถืออย่างไรท่านไม่อาจจะยึดถือเขาไม่ได้。
เขาเกิดขึ้นแล้วเขาก็ต้องกลับไปมีหายไปสังลาจากสลาทุกขาเขาเขาทนอยู่สภาพพเดิมไม่ได้เกิดขึ้นแล้วเขาก็ต้อง，ม，ี，ความแก่ความเ，จ，็。
บความตาย。
สเพธรรมมานัตาทำทั้งปวงทำทั้งมวลทั้งที่เป็นสังขารและใจ。
ที่เป็นวิสังขารที่ไม่มีความปรุงแต่งใดๆไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรา。
อย่าไปหลงยึดมากถือมั่นว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา。
ใจของท่านก็จะสงบจากความปรแต่งใดๆทั้งวัน。
นัจึงกยิ่งสันติฝรั่งสุขใดเล่าเหนือกว่าใจที่สงบความแต่งเป็นไม่มี。
นี่แหละ。
ธรรมะ。
ที่ทุกคนจะต้องเข้าถึงมัน。
กระจบความปรแต่ง。
จบความเวียนวนในวัตะสงสาร。
จบความทุกข์โศกเศร้าได้ในปัจจุบันและในอนาคต。
ถ้ายังปรุงแต่ง。
ยังเต็มไปด้วยสังขารยังเต็มไปด้วยความคิดอารมณ์ยังดิ้นลนค้นหายังมีความปรารถนา。
มันย่อมมีการหมุนเวียนไปหมุนๆไปตามความคิดความอยาก。
เมื่อมีความคิดความอยากมากก็ยิ่งหมุนเร็วแม้แต่มีความคิดความอยากนพพานเดี๋ยวนี้นพพานเดี๋ยวนี้ก็ก่อเกิดให้เป็นวงจรปฏิ์จะสมุทปากหมุนๆไม่สามารถหได้。
ท่านจะหยุดหมุนหยุดวงจรปกิจจะสมุทปรายุดวงจรของงวชากเลสตณหาอุปทานพบชาติและความทุกข์ได้ท่านต้องหยุดที่ใจหยุดหมุนที่ใจ。
วงจรปฏิจากสมุทรบาทคือวงจรวิชากเลตันประทานพบชาติจึงจะดับสนิท。
วงจรปฏิฐ์จากทบาทก็คือวงจรให้เกิดขเลสและความทุกข์และเกิดการเวนวยตายเกิดที่จบสิ้นไม่ได้。
ล้วนแต่วงจรเป็นวงจรที่ไปจากความปรุงแต่งความคิดปรุงแต่งและอารมณ์ที่ปรแต่งขึ้นมาทั้งหมด。
เพื่อสิ้นความคิดองแสงลงไปกับอารมณ์ใดๆทั้งหมดแล้ว。
นั่นแหละใจจะเป็นความหยุด。
หยุดเพราะสิ้นความหลงไปกับความคิดในผมแต่งสิ้นหลงไปกับอารมณ์ใดๆทั้งหมดใจที่เป็นความหยุด。
ความหยุดแน่ชื่อมันก็บอกแล้วว่าไม่ใช่ความหมุน。
ความหมุนก็เรียกว่าสังขารเรียกความปรุงแต่งความหยุดก็คือหยุดหมุนหยุดปรุงแต่งแม่วงจรปฏิสมุทบาทซึ่งเป็นวงจรแห่งความหมุนความปรแต่งจึงหักบ้านลงด้วยอำนาจแห่งความหยุดหมุนนั่นหรือหยุดแต่งเรียกว่าวิชาดับปัญหาอุปทานพบชาติดับความทุกข์ทั้งมวลและการเปลี่ยนราย。
ตายเกิดดับทอง。
จะหยุดได้。
หรือจะจบได้ต้องจบที่ใจของเรา。
ในปัจจุบัน。
จบที่ใจที่ใจ。
ห้วอยวางที่ใจ。
ให้อภัยที่ใจ。
ให้อภัยที่ใช้。
จบที่ใจ。
ดีใจ。
ดีใจ。
ที่ท่านทุกคนได้อธิษฐานแล้วว่า。
บัดนี้。
ข้าพระพุทธเจ้าใจของข้าพระพุทธเจ้าได้ตายจากโลกและ。
ได้เกิดใหม่เป็นธรรมแล้วเป็นลูกของพระพุทธเจ้าพุณมิเป็นลูกของพระธรรมธรรมังมิเป็นลูกของพระยสงฆ์สัง。
ใจของพวกท่านทุกคน。
ความสงบสุข。
เมื่อใจหยุดหมุนหยุดแต่งพบชาติที่จะไปทั้งหมดในโลกทั้งสามทั้งหมดล้วนไปจากความปรุงแต่งทั้งหมด。
โลกทั้งสามสัตว์ทั้งหลายเวียนตายเวียนเกิดทุกข์โศกเศร้าเสียใจครับแค้นใจเวียนว่ายตายเกิดในภทั้งสามล้วนไปจากความปรแต่งความคิดความปรแต，่。
งทั้งหมด。
พบทั้งสามคือการพบก็ต้องไปจากพบที่เสพตามในกรรมคุณห้าลูกลเสียงสัมผัส。
เป็นพบที่ปรุงแต่งเสพกลาง。
ลูกประภพหรือรูปประพรมก็ต้องปรุงแต่งเศษรูปประชาคือวิตกวิจารณ์ปิติสุเบขา。
รูปปภพรูปประจารานรูปปพรม。
ก็ไปจากการปรุงแต่งเสพอรประจาาน。
ดังนั้นพบทั้งสามจึงไปจากการปรุงแต่งหมดสิ้น。
การจะไปสู่พบทั้งสามการเปลี่ยนวายตายเกิดที่มีโลกทั้งสามรองรับนั้นล้วนแต่ไปจากความคิดความปรุงแต่งทั้งสิ้น。
เมื่อใจสงบแล้วจากความคิดความปรุงแต่งที่ลทะยานอยาก。
ไม่มีเรามีตัวเรามีตัวตนของเราก็ไปหลงยึดมั่นถือมั่น。
เพราะความคิดความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราก็เป็นเพียงแค่ความปรุงแต่งหรือเป็นสังขารปรุงแต่งหาใช่เป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราอยู่จริงไหม。
ตอนเราหลับสนิทหรือดับสนิทจริงๆนั้นความคิดความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราก็ดับสนิทหมดสิ้นไม่มีเหลืออ，ย。
ู่ในนั้น。
ดังนั้นความคิดความรู้สึกหรือความคงแต่งว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา่านั้นเป็นเพียงแค่ความหลงไปกับความคิด。
แล้วไปมีความหลงยึดถือว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนของเรา。
แล้วก็เอาตัวเราไปลงยึดถือสิ่งใดๆในโลกให้เป็นความทุกข์โศกเศร้าเสียใจครับแค้นใจ。
เปรียบเหมือนในเวลากลางวันท่านเข้าไปอยู่ตามวัดหรือตามสถานที่ปฏิบัติธรรมหรือตามสถานที่เปรียบเดียวว。
พอถึงเวลากลางวันท่านเดินไปได้ทุกทีท่านไม่รู้สึกกลัวผี。
ฝตกกลางคืนผู้ไปปฏิบัติธรรมตามสถานที่ปฏิบัติธรรมต่างๆไม่กล้าออกมาแม้แต่จะเขห้องน้ำคนเดียวยังไม่กล้า。
เกิดความกลัวผีเพราะ。
หลงไปตามความคิดคงแต่งว่าผีชอบปรากฏเป็นตัวเป็นตมาในเวลากลางคืน。
เพราะอะไรเพราะดูหนังผีมาก。
ว่าผีเนี่ยถ้าโดนแสงอาทิตย์แล้วมันจะถูกแสงอาทิตย์ไม่ไปหมด。
เลยไม่สามารถโดนแสงอาทิตย์ได้เดี๋ยวถูกไม่ไป。
เดี๋ยวถูกไฟไหม้ไปหมดดูหนังผีมากเพราะตกกลางคืนไม่มีแสงอาทิตย์มันก็เลยผีไม่ถูกไฟไหม้。
นั้นผีชอบมาเวลากลางคืนมีความปรแต่งอบที่มีตัวมีตนแค่นั้นแหละความกลัวผีเกิดขึ้นทันที。
แต่คนที่อยู่ในสถานที่นั้นมานานทั้งพระทั้งฆราวาสเดินไปเดินมาไม่มีใครกลัวผีไม่เคยมีใครเห็นผี。
แต่คำถามคนที่กลัวผีว่าตั้งแต่เด็กจนโตเคยเห็นผีไหม。
ไม่เคยเห็นผีไม่เคยเห็นผีทำไมกลัวผีรู้ยังไงว่าผีรูปร่างเป็นยังไง。
คำถามแต่ละคนว่าผีรูปร่างเป็นยังไงใครเคยดูหนังผีฝรั่งมากก็จะบอกว่าผีมีรูปร่างเหมือนผีฝรั่ง。
ใครเคยเดินหนังผีจีนมาก。
ดูหนังเกาหลีมากผีก็มีรูปร่างเหมือนผีจีนผีเกาหลี。
ใครดูหนังไทยมากผีก็รูปร่างเหมือนผีไทยผีไทย。
ออกมามันคงกลุ่มุมผ้าขาวตาเขียวๆตาโิดยาวๆเขียวๆแดงๆมืดๆดำๆทำน้อง。
ถ้าเป็นผีจีนก็เป็นยังไง。
คล้ายๆพวกอะไรนะเรียกมือไปข้างหน้าเดินกระโดดน้องๆเรียกอะไรนะตัวอะไรก็ไม่รู้ฝรั่งก็。
ผีใครผีมันเลยแล้วแต่ใครจะดูหนังผีถ้าผีมันมีเหมือนกันตรงนั้นในที่นั้นมันจะต้องมีรูปร่างเหมือนกัน。
แต่คำถามแต่ละคนว่าผโผล่มาตรงนี้เราไม่กล้าเข้าห้องน้ำในเวลากลางคืนเป็นเพราะอะไรรูปร่างมันเป็นยังไงก็ถามว่าแต่ละคนไม่，เ。
หมือนกัน。
ต่างคนต่างสร้างเอา。
หลงไปตามความคิดตรงแต่งของตัวเองว่าผีมีตัวมีตนมีรูปร่างจริงๆจริงๆเป็นตัวเป็นตนแล้วก็ยึดถือความคิดนั้นเป็นจริงเป็นจังลงไปกับความคิดนั้นแล้วกลัวผีจริงๆจังเลย。
เป็นเช่นเดียวกัน。
ความคิดผมแต่งว่าเรามีตัวมีตนมีตัวตนของเราอยู่จริงแล้วเราก็หลงเอาตัวเราเนี่ยยึดถือตัวเราและยึดถือคู่ครองยึดถือพ่อแม่พี่น้องจริงๆจังๆไม่เห็นว่าเป็นของสมมุติแสดงละครชีวิตกัน。
เดี๋ยวก็ถึงการอวสาน。
คือสิสมมุติไป。
แต่กลับไปยึดถือการแสดงละครชีวิตนั้นเป็นจริงเป็นจัง。
มันจึงทุกข์กับการแสดงละครจริงๆ。
กับการแสดงละครชีวิตจริงๆจนบางท่านถึงกับฆ่าตัวตายเพราะหลงกับการแสดง。
ไม่เห็นว่าไม่ยอมรับตามความเป็นจริงวามันเป็นการแสดงละครชีวิตฉากหนึ่งเท่านั้น。
สุดท้ายหลายคนนั้น。
ใกล้จะสิ้น。
บทอวสานแล้วเพราะบางคนก็บอกว่าหมอบอกว่าป่วยเป็นขั้นสุดท้ายแล้ว。
ละครชีวิตมันใกล้จะถึงบทอวสานแล้วคนไหนไม่ยอมเลิกการแสดงก็เริ่มจะเป็นว่า。
เพราะไม่อยากเลิกอยากเล่นต่อแต่ผู้กำกับเขาบอกว่า。
ละครชีวิต。
ถึงบทอวาสานแล้วแต่เรายังอยากเล่นต่ออยากเล่นต่อ。
ไม่อยากออกจากการแสดงไม่อยากเลิกเล่น。
แต่ผู้กำกับบังคับให้เราเลิกเล่นเพราะหมอบอกว่าเราเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายอยู่ได้ไม่เกินสิบวัน。
ละครถึงบทภาวสานแล้ว。
ทำใจไม่ได้ละครจบเร็วนักเป็นบ้าเลย。
หัวใจมันไม่เคยพิจารณาไม่เคยยอมรับตามความเป็นจริงว่าทุกคน。
กำลังแสดงละครชีวิตอยู่และละครชีวิตของทุกคนมันใกล้ถึงหมดวสแล้วทุกคน。
แต่เรายังหลงระเริงเล่นมันจะแสดงมันต่อไปต่อไปต่อไป。
แต่อย่างในผู้กำกับก็ต้องบังคับให้เราเลิก。
สุดท้ายสะพานหัวขาดเดินทางต่อไปไม่ได้。
ก็ถึงบการอวสาน。
ให้พิจารณาให้มากนี่แหละคือธรรมะธรรมะมันอยู่คู่ชีวิตเรามันเป็นสัจธรรมความจริงของเรา。
เราจะเกิดจะแตกจะดับจะตายจะทุกข์ยากลำบากจะพ้นทุกข์ก็คือธรรมะนี่แหละ。
เราจะหนีมันไปยังไงแล้ว。
เราจะหนีความจริงหรือยไปได้อย่างไรแล้ว。
บางคนพยายามหนีความจริงไปอยู่ป่าอยู่เขาอยู่ลำเนาไปอยู่คนเดียวเป็นประตูเงียบๆ。
สุดท้ายมีความจริงในใจของตัวเองไปไม่ได้。
เพราะไปอยู่ที่ไหนมันก็มีร่างกายจิตใจของเราหมดแหละซึ่งเป็นของไม่เยี่ยงจจังทุกครั้งอนัตาแล้วเราจะหนีความจริงมันไปที่ไหนแล้วแทนที่เราจะหนีความจริงเราก็กลับมาพิจารณาเห็นความจริง。
มันจะมีประโยชน์มากกว่าว่าสังขารร่างกายจิตใจเป็นของไม่เที่ยงเป็นของไม่เที่ยงไม่อาจยึดมั่นหรือมั่นได้สังการสังหารร่างกายจิตใจหรือลูกประธรรมนามธรรมคือลูกไปนาสัญญาสังขารวิญญาณเป็นของไม่เย。
ี่ยง。
เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปมีแล้วก็หายไป。
สเปรย์สังฆลาขาสังหารคือร่างกายจิตใจหรือรูปขนาดสัญญาสังขาวิญญาณ。
มันเป็นทุกข์์ทนยากแล้วต้องถูกข์ธรรมชาติบีบครั้งบังคับ。
ให้แตกกลับสลายกลับคืนไปสู่ความไม่มีจังเดิมต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายไป。
สเปธรรมาณัตาคำทั้งมวลทั้งที่เป็นสังขารคือความปรุงแต่ง。
สังขารใจที่ว่างเปล่าจากความปรแตกไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเรา。
อย่าไปลงยึดมั่นถึงมั่นวามันเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา。
ปล่อยวางทุกอย่างที่ใจจบที่ใจ。
อยู่กับใจที่ไม่มีตัวใจ。
ไม่มีใจที่เป็นอะไรไม่มีใครไปเป็นอะไรไม่มีใครไม่เป็นอะไรไม่มีใครไปถึงอะไรไม่มีใครไม่ไปถึงอะไรไม่มีใครไปได้อะไรไม่มีใครไม่ได้อะไรอยู่กับใจที่ไม่มีอะไรไม่เป็นอะไร。
นั่นแหละจะควรจะถูกทั้งหมด。
หลวงตาเจ้าว่าจะพูดถึงขันห้า。
รูปเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณ。
คำว่าวิญญาณกับธาตรู้ที่หลวงตาได้สอนไว้เหมือนกันไหมเจ้าคะ。
คำถามที่ยอมถามเรื่องว่าผู้รู้กับวินาขรกับกับผู้รู้ที่เป็นธาตุรู้ตามธรรมชาติมาแตกต่างกันอย่างไรหลายคนก็สงสัยที่ตามมหาบัวยณสงพระแม่บาอาจารย์ที่เคารพนับถือท่านกล่าวไว้ว่า。
ผู้รู้ปลอมผู้รู้ตัวปลอมหรือผู้รู้ปลอมอ่ะิดฟังผู้รู้จริงรู้ปลอมดฟังผู้รู้จริงหรือว่าผู้รู้จริงแท้รู้ผู้รู้ปลอมรู้ปลก็คือวิญญาณขคือวิญญาณนั้นเอง。
แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าวิญญาณอาคารจะเป็นผู้รู้ปลอมเนี่ย。
กับผู้รู้จริงที่เป็นพิจารชาติที่เป็นทารู้ตามธรรมชาติตรงที่ผู้รู้ไม่ว่ารู้อะไรให้สังเกตตรงผู้รู้รู้เวลาทุกขณะปัจจุบันกระทบรูปอย่าไปสนใจที่ลูกนั้นให้สนใจสังเกตอยู่ที่ผู้รู้ผู้รู้ลูก。
รู้รูปเนี่ยเมื่อรู้รูปแล้วรู้ตัวปลอมจะเกิดขึ้นก่อนคือเมื่อรู้รูปรู้เสียงรู้รู้รถรู้สัมผัสรู้ทำอารมณ์อาลงรู้ขนาดสัญญาสังขารอีกสามขันรู้ทำอารมณ์ปลอมเนี่ยรู้เสียงรู้กลิ่นทำอารมณ์แล้วเนี่ยเขาจะนำมาคิดอยู่。
ในใจ。
นำมาคิดนำมาปรุงแต่งนำมาวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยวิพากษ์วิจารณ์นำมาถูกใจไม่ถูกใจนำเกิดความอยากได้อยากให้เป็นอย่างนั้นอยากให้เป็นอย่างนี้รู้มีความอยากได้มีความแทรกต่างได้มีความปรุงแต่。
งได้。
อันนี้คือผู้รู้ตัวปลอม。
รู้แล้วเอามาบ่นได้พูดได้คิดได้นึกได้ต้องได้พอใจไม่พอใจได้รู้แล้วไม่ได้อย่างใจก็เกิดการคับแค้นใจได้มีการคับแค้นใจอยากให้มันเป็นอย่างนี้ไม่เป็นอย่างนี้อยากให้มันทำให้ทำเร็จสำเร็จยวนี้เดี๋ยวมีความคับแค้นใจมีความขัดข้องใจรู้ตัวนี้เป็นผู้รู้ตั。
ว。
ปลอม。
ให้เวลาสังเกตดีๆทุกขณะปัจจุบันในขณะจิตทุกขณะปัจจุบันที่กระทบกระทบกระทบเสจมูกกระทบฤทธิกระทบลการกระทบที่ผัดกายใจกระทบกับอารมณ์สัญญาสังขาสาคัญสนใจให้ค่ายความสำคัญต่อสิ่งที่ถูกรู้หรืออารมณ์ที่ถู。
กรู้。
ไม่สนใจดูตรงที่ผู้รู้นะน่ะว่าผู้รู้เนี่ยผมแต่งได้วิเคราะห์ได้วิจารณ์วิจัยได้พอใจไม่พอใจได้นั้นเนี่ยคือผู้รู้ตัวปลอมเห็นผู้รู้ตัวปลอมให้ชัดแล้วเห็นว่าผู้รู้ตัวปลอมเป็นวิญญาเป็นสังขารเป็นความปรแตขันขันทั้งห้าเป็นสังขารเป็นความปรุงแต่งเสทั้งหมดไม่ใ。
ช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราตกอยู่ใต้กฎอนจจังทุกขังอนัตา。
ให้เห็นตรงผู้รู้และตรงผู้รู้ปล่อยวางตรงผู้รู้นี่แหละก็คือผู้รู้ตัวปลอมนี่แหละ。
เมื่อปล่อยวางผู้รู้ก็จะพบผู้รู้ตัวจริงผู้รู้ตัวจริงเนี่ยนิ่งเป็นได้。
ผู้รู้ตัวจริงอ่ะนิ่งเป็นได้คิดไม่ออกบอกไม่ถูกพูดไม่ได้เพราะผู้รู้ตัวจริงเนี่ยมันเป็นชาติเป็นชาติรู้หรือเรียกว่าสังเป็นภาพที่ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีรูพรรุ์สันฐานใดๆไม่อาจมีการใด。
ๆได้。
ไม่สุขไม่ถูกข์ไม่ส่องใสไม่เศร้าหมอง。
ไม่อาจมีอารมณ์ใดๆเลย。
เป็นความไม่มีอะไรเลยแต่มีความรู้อยู่ในตัวมันเองเหมือนกับเป็นอวกาศหรือจักรวาลที่ว่างเปล่าแต่มีความรู้อยู่ในตัวมันเองแต่ถ้าเป็นอากาศหรือเป็นอวกาศเนี่ยมันจะไม่มีความมันมีแต่ความว่างไม่มีความรู้รู้แต่ถ้ารู้หรือวิญญาณภาพหรือเป็นภาพที่เป็นความรู้ที่เป。
็นทางธรรมชาติเนี่ยมันเป็นความว่างเหมือนอวกาศมันมีความรู้อยู่ในตัวมันเองรู้อะไรเล่าก็รู้ว่าตัวมันเองเน，ี，่，ย，ไม่อ，า，จ，ค，ิ，ด，ไม่อยากคงแต，่，ง。
ได，้ไม่มี。
ไม่มีอะไรเลยสิ่งใดที่มีความคิดแตมีอารมณ์หรือมีอาการใได้มีรูกันใดได้สุขทุกข์มีเศร้าหมอมีการแทรกแจ้งได้ความอยากให้เป็นยังไงเป็นได้เป็นสังขาแตไม่เข้าไปยึดมั่นเพราะมันรู้มันเนี่ยเป็นความไม่ปรแต่。
งเลย。
นั่นแหละคือผู้แท้ผู้ใดพบผู้รู้แท้และแหละผู้นั้นเนี่ยจึงพบทำผู้ใดถึงใจหรือผู้รู้แท้เรียกว่าพบทำผู้ใดถึงใจหรือผู้แท้เรียกว่าก่อนที่จะฟังจะอ่านให้ธิษฐานทุกครั้งมันจะทำให้ท่านเนี่ยล้างวิชา。
วิชา。
ที่ว่าผวางใจของท่านให้ทำให้เข้าเป็นหนึ่งเดียวกับใจใจไม่เป็นธรรมเสหมดสิ้นและเวลาท่านฟังท่านอ่านมาจะทำจะเป็นใจใจจะเป็นธรรมได้ง่ายๆแต่ถ้าท่านเอาวิชาวิชาที่มานะเอาการการมิมานะความถือตัวถือตนรู้เห็นเอาความว่าเราเก่งเรารู้มากเราเก่งมากกับใครเราเก่งกว่。
าใครเราปฏิบัติธรรมมามากกว่าใครเรามีอาจารย์เก่งมากกว่าใคร。
สิ่งเหล่านี้ท่านเอาที่ติมานะการมังการมิมานะความถือตัวถือตนเอาความเห็นที่ผิด。
เอามาปิดบังคำแท้หมดเลยเพราะไม่ว่าจะเป็นการที่ไม่ว่าจะเป็นอศมานะคือตัวตนไม่ว่าจะเป็นวิชาที่ประทานต่างๆแต่เป็นสังหารทั้งสิ้นในปฏิททุกตัวนั้นล้วนแต่เป็นสังขารทั้งสิ้นสังขารแล้วที่จะพ้นจากสังหารแล้วที่จะจะมีทำที่มั่นคงเหมือนดังหลวงปู่แม่บาอาจารย์ใหญ。
่ว่าสังขารก็มีทำที่มั่นคงนี่แหละคือองค์ทำเอง。