尊敬的隆达纳隆萨克阿姜（导师）您好！上次阿姜慈悲开示了关于“放下知”的道理，按照我的理解，“放下知”就是什么都不做，什么都不放下，哪怕是一点点，对吗？ （回答）因为是思想或行想在努力寻求理解，在努力寻找出路，即使是那些觉悟者，那些真正知晓者，那些清楚理解者，那些亲眼见到自己内心的人，所有这些都只是行想，都是虚构，没有人能抓住它们。当内心停止虚构，成为一个没有虚构的内心，那就是空性，就是大空性。那种无法虚构的状态是自然状态，里面没有任何人，没有“我”，没有知者、见者、理解者在里面。它是平静、安静、空虚、无我的，没有任何假设，没有假设的个人，没有“你我他”，没有快乐，没有痛苦，没有怀疑，没有焦虑。它不需要任何理解，因为那些需要理解的人，那些挣扎着去寻找的人，那些努力的人，都只是行想，都是虚构。放下那个试图挣扎、试图寻找、试图理解、试图抓住、试图为自己寻找出路的自我，所有这些都是行想，都是虚构。放下它们吧，内心不要迷失在行想中，也不要试图让内心平静下来。 内心不要迷失在行想中，也没有人试图让内心平静下来。记住这句话：“没有人”迷失在思想、虚构、行想中，行想会怎样，没有人会迷失在其中。也没有人试图让内心平静下来，因为内心的自然状态是一种无法虚构的状态。它是通过自身本质而获得的平静，因此达到了一种平静的内心，这种平静不是通过压制而获得的，而是因为它是自身本质中无法虚构的自然状态。因此，没有必要去寻找理解，没有必要去寻找答案，因为它没有任何行为，没有任何修行，设定目标让自己成为什么，到达什么，获得什么。它已经结束了所有的虚构，内心平静而空虚，直到永远，自身就是空虚的，不需要依赖任何东西。 （提问）非常感谢！ （提问）顶礼隆达！每次见到隆达，隆达都会说“想”、“想”，但如果我们陷入这种状态，有时我们甚至不知道自己在想。或者当我们能够平静下来时，我们就能看到思想。就像现在这样，我通过聆听来推断，也就是说，思想总是会产生，它是无法阻止的。我们如何才能了解每一个想法，而不被它困住呢，隆达？ （回答）立刻放弃试图了解每一个想法、不被它困住的努力，这样你就会用心去理解，它会自然而然地成为一个没有虚构的内心。如果仍然存在努力，名称已经说明了，那就是“虚构”。放弃试图了解每一个想法、不被它困住的努力，全部放弃。这样，当内心停止虚构时，它就会成为一个没有虚构的内心。 （提问）那样的话，我回到呼吸上来可以吗？ （回答）为什么非要抓住那个呢？为什么一定要回到呼吸上来呢？内心的自然状态是不需要依赖任何东西的，它是空性元素，是大空性，是最初的宇宙，是最初纯净的精神空间，它不需要依赖任何东西。它自身就是空虚的，不是一种空虚的感觉，而是一种空虚的状态，与广阔无垠的自然融为一体，就像一个没有边界的宇宙。 （提问）再来一次。它看到自己在呼吸。 （回答）身体的行想会持续到还没有解体的时候。呼吸是身体的装饰品，我们不是内心，让它自己生灭，自己生灭，不要有人抓住呼吸。那样，如果能看到运动在发生，但没有人抓住它，当呼吸自己进入、自己呼出，自己进入、自己呼出，而我们不需要努力去呼吸时，它自然会呼吸，因为这是行想的自然状态，身体的行想让生命得以延续。当理解呼吸是身体的装饰品，看到风元素是一种必须运动的自然元素，土元素是固体的元素，水元素是液体的元素，风元素是运动的元素，火元素是热的元素，觉知元素是空虚的、无我的，可以渗透到任何事物中时，仔细观察就会发现，风元素作为生命延续的装饰品，作为身体拥有生命的装饰品，在没有自我的空虚中运动生灭。你会看到生灭在不生灭中，或者看到不生灭，不运动，存在于呼吸出入的运动中。当这一点清晰之后，接下来的事情就不难了，因为思绪就是虚构，思绪是心的装饰品，思绪是生命延续的装饰品，即使没有必要有意去思考，内心也会自然而然地产生思绪，而你不需要有意。就像呼吸出入一样，因为呼吸是身体的装饰品，使生命得以延续；而思绪是心的装饰品，使生命得以延续。你不需要有意去呼吸，也不需要有意或有意识地去思考，它会自己产生，它会自己虚构，然后它自己生灭，自己生灭。你只是观察到，呼吸是身体的装饰品，思绪是心的装饰品，生命必须延续，这两者必须共存。当其中一个熄灭时，生命就会解体。但没有人抓住虚构的思绪，没有人抓住装饰身体的呼吸。如果没有必要努力去有意识地呼吸，如果没有必要有意识地去思考，那就只是看到运动在不运动中，看到不运动存在于呼吸出入和思绪的流动中。在呼吸出入和思绪的流动中看到平静，在运动中看到平静，在虚构中看到空虚，在所有行想的混乱中看到平静。就像阿姜查·苏帕托尊者所说：“看到流水静止”。世界上很少有人能看到流水静止，也就是说，看到水在流动，但内心平静。所以用水的流动来比喻内心的状态，比喻思绪的流动，但是内心平静。很少有人能看到这一点。因此，我们没有必要努力做什么，只是安静地观察它，你就会通过自己去理解，而不需要问任何人，因为这种自然存在于我们所有人之中，它确实是这样一种自然状态。 （提问）是的。有时也曾见过这种状态，特别是在禅定中，尤其是在我们空虚的时候进入的想法。想法产生，然后想法消失，一会儿又产生新的想法并消失。这种空虚的本质就是内心吗？同时，在想法产生的时候，内心也仍然存在，对吗？所以，要清楚地看到内心的一种方法就是通过禅定，对吗？ （回答）你说的禅定是什么意思？你说的禅定是指闭着眼睛打坐吗？是指平静吗？如果是那样，是的，你可以平静你的内心，在一个平静的内心状态下，安静地观察它，在任何地方都可以，你不需要闭上眼睛。我刚才说的禅定，是指闭眼打坐的形式，不是必要的。因为禅定不在于闭眼，禅定在于你是否能够在安静中观察到隆达所说的真理。那就是禅定，而智慧和觉知合二为一，同时又被称为八正道，或者正道的和谐。你甚至可以在上厕所的时候做到，你不需要盘腿而坐，不需要闭上眼睛，即使在上厕所的时候，你也可以安静地观察它，看到运动在不运动中，看到不运动存在于运动之中。如果能够看到它，在任何地方都能观察到它。 （提问）那么，当我们教书、批改试卷或工作时，我们能看到它吗？ （回答）那需要非常熟练才行，因为感觉会一直迷失在其中。必须非常熟练，才能一直看到它。对于已经熟练的人来说可以，但如果你还不够熟练，你需要在独自安静的时候练习，而且不需要闭上眼睛，因为禅定并不意味着闭上眼睛，禅定指的是内心。 （提问）那么有必要念诵吗？ （回答）如果你不迷失于任何事物，就没有必要念诵，你可以如实、直接地感知它。但如果你迷失于这个，迷失于那个，迷失于这个想法，迷失于虚构，就需要念诵，或者觉知呼吸的出入，看到呼吸的出入在运动生灭。但如果你已经熟练了，你就能在不生不灭的内心之中看到思绪的生灭。否则，你必须从身体和内心同时入手，才能观察到，看到呼吸出入的运动，那是身体；但内心不生不灭。当你理解了这一点，接下来的事情就不难了。如果看到思绪在不生不灭的内心之中运动。 （提问）隆达所说的熟练，就是指以这种方式持续观察，对吗？这是唯一的方法，对吗？需要多长时间？ （回答）知道和看到它，并不是一个漫长的过程，只是很短的时间，很短的时间，很短的时间。因为如果想让它持续很长时间，它就会变成一种虚构。保持正念，必须要有正念，但不要有任何意图。即使是正念也不需要有，保持平静。这个月打算做什么？即使是努力去觉知也不要去做，也不要试图保持清醒，也不要去做。然后不要把世俗的事情带入思绪，保持平静和安静。我们就能看到如何保持平静，就像最初的那一念，不会有任何事情发生。然后，就会有思绪和虚构从无中产生。当你清楚地看到这一点，你就会看到无原本就存在，但现在，从无中产生了某些东西，仅仅是最初的那一刻，很短的时间。然后，接下来的事情就是虚构，也就是说，试图看得更清楚，所以它就变成了有意的正念，放弃这种有意的正念，不要想着去做什么，不要想着努力去观察或觉知，不要念诵任何东西。这一点就是隆达所说的，把我们自己放到知道的位置上，对吗？当我们去知道的时候，处于平静中，那个“有意的正念”，就是把我们自己放到知道的位置上。我们必须完全停止思考要做任何事情，一点点也不行，任何一点都会带来努力。保持真正的平静，而且不要有努力地去保持平静，这一点非常困难。也不难，我们可以处于平静中，而我们不需要做任何事情。 （例子）眼睛现在看得非常清楚，就在上厕所的最初那一刻，大家都这么认为。当我弯腰的时候，我没有想着世俗的事情，没有想着精神的事情，没有想着要做任何事情，它甚至还没有来得及有意识地思考任何事情。当思绪从无中产生时，虚无的自然状态原本就存在。当思绪从无中产生时，以无为基础的原本就存在。它马上就出现了，试图去观察，想要集中注意力，放弃，不行。然后重新来过，还是不行。只是很短的时间，但每次我都记得非常清楚。洗衣服，想要洗衣服，想要观察思绪，想要洗衣服。当我弯腰去洗衣服的最初那一刻，我没有想着世俗的事情，没有想着保持正念，它就在那里，在我思考之前，我什么也没有看到。然后，从无中产生了思绪，从无中产生的思绪，我清楚地看到了，每次我都清楚地看到。但是，如果经常这样，它就会变得像小孩玩游戏一样。可以看得到，知道。早上醒来，我还不知道自己侧身躺在右边，处于平静中。不要想着要做什么，不要想着观察思绪，我们看到生灭存在于不生灭之中，看到什么也没有，没有任何人。不是我们试图去观察空无，而是所有的虚构，没有人抓住它，只有自己生灭的虚构，没有任何人抓住它，没有任何人给它赋予价值或意义，它是完全自由的自然状态。它自己生灭，没有任何人给它赋予价值或意义。因此，我看到了它是多么空虚，它是非常空虚的，这不像是一种空虚的感觉，我甚至没有提到空虚，没有说它是虚无，那又是什么呢？没有自我，什么也没有，没有抓住那个状态的自我。那个状态会自由地生灭，它是自由的。再也不难了，任何事情都可以看到。静卧不动也可以看到，平静地刷牙也可以，不需要闭上眼睛。我不是让每个人都学习隆达的方式，我们在哪里感到舒适就在哪里练习。但这种自然状态存在于每个人之中，只是我们没有看到它，我们没有观察到它，我们自己没有看到它。 （例子）有些人来找我，说当他上楼梯的时候，突然，他觉得那个上楼梯的人是谁？突然，他不是那个上楼梯的人了，那个说“他”的人是谁？他，上楼梯的人不是他，但“他”在哪里呢？也没有，但他仍然说上楼梯的人不是他。很多人都有这种经历，但不是在上楼梯的时候，而是在那个时候，这个时刻。这意味着，在自然状态中，它存在于每个人之中，只是他们自己不知道。那就是要看到它自己会运作，就这么简单。走路，走路，当我们有正念时，啊，是身体在走路，但没有感觉到，它不是我们。甚至还没有来得及做，就已经离开了，不是我们去做，不是我们创造了它，而是看到了我们自己，行走，做事，吃东西，都不是我们自己在做。这不是有意的，这也并非有意的。但这是需要通过练习才能达到的。这种状态，说起来不容易理解，因为它和我们没有关系，它是一种能力。但可以肯定的是，需要并且没有任何人抓住它。这意味着，需要给自己时间，多加练习。没有人能长时间持续地看到它，想要持续地看到它，那就是虚构，要记住这一点。然后接下来的事情就不难了，我记住了，这种状态已经存在了，我从未见过它，我已经记住了它，平静，然后放下。它自己发生，没有人在做任何事情。思绪自己产生，没有人待在家里。当看到自己的行想熄灭时，没有人想着或住在房子里，不管是做什么，都是努力，努力去观察，努力去觉知，努力去看到，努力去理解，无论怎么说，都没有任何人在那里干预。现在它空虚得和宇宙融为一体，和自然融为一体，没有界限。自我，也就是说，现在有一种混乱的感觉，也就是说，有时我们处于迷失的状态，迷失了，然后我们又恢复了意识。需要有的第一个步骤，大家正在谈论的就是，知道，也就是说，必须有一个观察者，知道，停留在知道的位置上，然后看到从空虚中产生的事物。也就是说，观察所有的虚构，没有任何人干预。即使干预了，我们的内心也没有渴望。当看到之后，必须谦逊，不需要，不需要。隆达所说的不执着就是这样一种状态，是吗？不需要去做任何谦逊的事情。也就是说，看到就是看到。内心，它似乎停留在内心的一部分，它在内心感受到它，然后必须去背诵，或者说，行想存在，行想存在，如果知道空虚存在，它就在那里。虚构存在，空虚存在，自我不存在。人们会感受到它，但我们从未真正见过它，我们好像并不真正存在，什么也没有。只有生灭存在于不生灭之中，它是这样感觉的，但我们从未见过真实的它。我们就像没有存在过一样。只有生灭存在于不生灭之中，呼吸的行想，也就是说，身体的行想，是修饰身体的，无我是身体，也就是身体在不生不灭中生灭。从来没有见过，没有人抓住呼吸。它在没有抓住、没有干预的状态下运动生灭。呼吸来自于训练，这也是因为我们已经在内心感受到了，身体的行想，内心的行想，它们在没有持有者的状态下生灭，到家了，到家了。因此才知道什么是没有到家，它是空虚，它是修饰心灵的，修饰生命的。思绪，没有任何东西。思绪的产生和熄灭，我想观察身体的行想，内心的行想。 （回答）这取决于你理解隆达所说的话到什么程度。如果你理解了，你就能安静地把它深深刻在你的内心，知道在哪里应该知道，放下身体和内心，没有人会抓住和持有它。 （提问）隆达所说的练习，必须是在形式上的，还是不在形式上的？ （回答）这取决于你擅长什么，但最重要的是，其他应该执着的东西。我们练习的时候，会把我们自己放在前面去观看，但没有放下我们自己。隆达说得好像去看电视，抓住电视，但没有放下我们自己。从我们习惯于把我们自己放在前面去观看的习惯中，逆流而上，放下我们自己。坐在后面，坐在后面，把我们自己放在前面去观看前面的状态，但没有放下坐在后面的自己。曾经有一段时间，我坐下来，然后会看到一道光，然后会去盯着那道光，是的。我可以想象那种情况。我们必须放下我们自己，放下那个看到光的人。不管是什么，都必须放下我们自己，放下那个知道的人。不是我们放下被知道的事物，我们观看呼吸，然后会看到呼吸，然后会有一个“我们”在觉知呼吸，然后我们放下“我们”，这就是四念处的基础，身体就是呼吸的出入，在我们自身中，我们并不是呼吸的出入，然后在身体中有一个觉知呼吸的人，然后又去觉知内心，感觉到我们很舒服，很轻松。找到我们自己，找到那个觉知者。我们只是放下了呼吸，但“我们”是觉知呼吸的人。“我们”是觉知呼吸的人，就像是电视，我们是在看电视，放松内心，轻松，非常快乐，喜悦，放下。遇到放松，就会虚构，那就已经是在虚构了。喜悦，感觉如此美妙，这个时候内心非常平静，任何事物都看不见了，有人说看到了各种事物，都放下了。电视里的“我们”，现在是放下思绪，放下光明，现在是电视了。现在放下“什么”，放下一切，放下知识，放下什么？知识，抓住我们自己的那个狡猾的家伙，放下抓住“我们”的那个狡猾的家伙。在最初的阶段，必须首先找到那个知者。对于我自己来说，找到知者的方法是怎样的？提问，或者是什么方式呢？如何找到觉知的状态？电视，是电视，不是通过禅定。提问，谁是知者？这样就是在寻找知者吗？人们会迷失，以为谁是知者。但如果已经知道我们自己是知者，就会紧紧抓住我们自己。回去再次观看电视，然后放下那个看电视的人。全部放下，非常美妙。不管怎样，都明白了。不管怎样理解，都只是理解，不管怎样理解，都是理解，没有人抓住，即使是平静，最终剩下的只有平静的心，没有抓住或持有的东西。即使是平静的内心，也是一个平静的内心，没有抓住或持有的东西，没有任何的虚构，但也有一种自然，它会在那里发生。内心平静后，会有虚构发生，但没有人抓住它。即使是那个平静的内心，也是一种纯粹的平静，没有任何人抓住它。Natthi Santhi Param Sukham，没有比平静的内心更好的快乐了，这是一种平静，来自于停止迷失在虚构中，它并不存在。而这种平静没有任何人抓住它，甚至连这种平静，也是一种纯粹的自然平静。这就是修行，提问，在哪个阶段，需要做什么，但没有必要，提问，每个人都需要按照这个步骤来吗？没有必要，因为有些人很聪明，Phra Chan，不要和大家分享。如果你一下子全部放下，什么都不抓住，什么都不想要，来世对我们来说就不存在了。行善积德，所做的一切，都不是为了成为什么。如果那样，就可以在当下结束。如果你真的什么都不抓住，甚至连涅槃都不抓住，甚至连平静的内心都不抓住，什么都不想要，那就会非常果断。放下一切，看到什么，知道什么，都放下。什么都不想要，什么都不思考。如果内心是那样，就很容易结束，这样的人什么都不想要。但他很焦虑，他仍然焦虑，你焦虑什么？我焦虑着要抓住，我并不是要去抓住，但我很焦虑，太糟糕了。如果不抓住任何事物，就不需要任何修行的方法。没有任何修行的方法，理解。什么都不抓住，一点点也不行。需要有修行的方法，需要慢慢放下，放下，首先放下我们周围的事物，放下家庭，放下孩子，放下妻子，放下丈夫，放下父母兄弟姐妹，放下地位和财富。需要不断地放下，放下我们自己，放下感觉，放下所种植的，世界轻松舒适。放下感觉蕴，放下思绪和虚构，放下觉知者，放下，放下觉知者，直到最后。需要放下，要成为一个什么都不抓住的人。一切放下，什么都不要，甚至连不执着都不抓住。就连努力不执着也不抓住，也就是说，不要努力地不执着。有努力不执着，就等于执着，他甚至不执着于努力不执着，那就结束了。如果这样，就可以在当下结束，没有任何方法，没有任何事情。那就结束了，在他的内心，他什么都不抓住，但连不抓住他都不抓住，这就是在隆达面前放下一切的人，立刻就放下。或者必须要求去放下。这取决于每个人，有时他们已经放下了，但仍然在观看。但我们观察到了。 Nong Dee，十岁，是帮助我们教导的老师，到处教导。才十岁而已。就是这样，丢弃它，六岁，几岁，七岁，放弃它。他才十岁。那群十岁的孩子，就带他们过去，孩子们跑来跑去摔倒了。我们叫他们过来，教他们正念，要有正念，接下来他们做的任何事情，都像成年人一样，都变得非常整洁，全部僵硬住了，不像个孩子了。全部都僵硬住了，他们被称为容易教导，要他们有正念，要有正念。坐得笔直，全部僵硬住了。我们说，不是这样的，你要像一个孩子，你要做符合你年龄的事情，但要做一个有正念的孩子。所以，大多数都来抱怨，太过了。说要让他们做到，孩子们不会失去正念。理解，正常生活，正常地生活，但要有正念。 （例子）接下来，有一个人想要殴打他的父亲，不知道因为什么事情争吵。他脸色都变了。P，我父亲做了五逆重罪。我父亲做错了，罪孽太深重了，要下地狱的。他走进来寻求帮助。过来，原谅你的父亲，他很震惊，因为那件事会是五逆重罪，是非常严重的罪孽。你不能那样对待你的父母。也就是说，父母打骂你，你只能在心里想想，但你不能把它留在心里，那会是五逆重罪，是非常严重的罪孽。他非常害怕，去请求原谅了他的父母。然后他向佛陀发誓，他不会把愤怒，把父母留在我心中，永远不会。他原谅了他的父母，然后他的妈妈回来了。他没有愤怒，也没有殴打他的哥哥。他的哥哥抢了他的贴纸，然后他殴打了他的朋友，殴打了他的哥哥。他把这些都留在心中，我们看到了，我们说，你的心中充满了愤怒，殴打了哥哥。他殴打，没有殴打哥哥。没有殴打哥哥。但是他要把所有的一切都记在心里，他把愤怒都藏在心里。他执着于他的父母，执着于他的哥哥，他会感到痛苦，他担心他的父母和哥哥会出什么事，他不希望他的父母和哥哥死去。他执着，他执着于他的父母，执着于他的哥哥，老师，执着于朋友。他爱他的朋友，爱老师，爱父母，爱，爱哥哥。我看到了，我告诉他，你执着了。可以去爱，但不要爱。佛陀爱碧琶，爱他的妻子，也爱罗睺罗，爱他的孩子。他可以去爱，但不能去迷恋。他必须找到帮助人们摆脱苦难的方法，来帮助父亲，帮助，喂养孩子，帮助人们，帮助所有受苦的人。慈悲心。回头指责佛陀，说你在说什么？就逃跑了，没有告诉任何人，你的孩子逃走了，你的孩子做错了什么，你说过不嫌弃的，现在逃走了。因为很爱，才愿意牺牲自己，去受苦受难。才能够摆脱所有的苦难，回来教导。因为爱，爱自己也爱别人。因为爱，不是因为厌恶。可以去爱，但不是因为欲望。他理解了。然后他去思考，和别人一起。孩子死了。他还忘不了。他的孩子死了，他非常伤心。他还忘不了。他把他埋在了家里，把茉莉花撒在坟墓上。大约四五天后，他又把坟墓挖开了，他说，我不知道，这对我来说并不陌生。他去挖它出来，然后拿出来，他描述说，那气味太难闻了。当挖出它时，它已经腐烂了，我不知道是什么动物吃了它。它的四肢没有了，头也不见了，只剩下了一部分，而且气味非常难闻。所以他就想，所有生命最终都会是这样的，不管是他的父母、哥哥还是他自己，以及所有他爱的人，都会是这样的。然后他又看到了壁虎死了，他也思考，所有的生命都会是这样的。然后他去探望了他的祖母，大约八十岁了。她长期卧床不起，身上布满了伤口，长期卧床不起，他每天都去看望她，他思考着，他的祖母最终也会是这样的，最终他爱的父母也会是这样的，他的哥哥最终也会是这样的，他自己最终也会是这样的，没有人能够逃脱年老、疾病和死亡，就像他所思考的动物们一样，这是真理。他慢慢地放下，但他的心仍然执着，所以他的心是空虚的。但有一天，他来找隆达，他的内心有什么症状，我不知道。我问他会有什么症状。隆达对他的内心做了一些调整，调整内心，因为他没有准备，他说，隆达就在这里，就在附近，先去找隆达。就这样直接带他过来了，他没有准备好，他可能发生了什么事情。对他的内心做了一些调整，调整了内心。我看到他对隆达说，我偷偷地对我的内心做了一些调整。他很震惊。隆达告诉他，鸟的本性，就是飞过天空，穿过天空。但是，为什么我看到你在对你的内心进行调整。如果让内心的症状像鸟一样飞过，隆达是不会知道的。但你偷偷地对你的内心做了一些调整，这意味着你对你的内心症状做了一些什么。他说，我太着急了，我想要它快点消失，所以它在天空留下了痕迹。鸟飞走了，但在天空中留下了我们的痕迹，所以才被发现了。就这些。他理解了心和天空之间的关系，内心的所有症状，就像是鸟飞过天空，天空是空虚的。如果没有人去调整什么，没有人去干预什么，我们的自我就不存在。所有症状，所有症状，无论是善是恶，无论是让我们快乐还是不快乐，都只是鸟飞过天空，然后飞走，不留下痕迹，他的心就空虚了。然后，他再来找隆达，他的内心是空虚的，他只是沉浸在这种空虚中，他执着于这种空虚的心。他执着于这个空虚的内心，他按照步骤修行，然后执着于这个空虚的心。现在他只与空虚的心在一起，什么也不要，什么也不接受。他迷恋上了这个空虚的心，沉浸在里面，让空虚的心找到觉知者。空虚的心不认识自己，没有“我们”知道自己的心是空虚的，其他人不知道我们的内心是空虚的。要让“我们”看见自己，成为知道内心空虚的人。让“我们”放下作为空虚的心的觉知者。“我们”是看电视的人，我们要放下“我们”这个观众，不要让我们自己沉浸在这个空虚的心中。孩子们不理解这个修行方式，把一切都颠倒了。他们会放下我们，不执着于空虚的心。 他们会放下作为空虚的心的持有者，然后就会努力。就会努力，就会努力地放下自己，就像你一样，会努力地放下。他长期被困在这里，他努力地要放下自己，努力地放下自己。最后，隆达对他说，隆达告诉他，他还努力地要放下自己。他必须放下那个努力，不是努力地放下他自己，而是要放下要放下他自己的努力。就这些，他说，就像去上学，书包很重，已经重了很久。他把书包丢掉了，就这样丢在地上了，他说，就像一个房间，里面有墙和镜子隔开，他的心里就像什么东西爆炸了一样，镜子的墙壁和门窗，全部都炸掉了。他当时是这么说的，当时这个孩子只有十岁。这就是修行，不要小看任何人，不要去在意年龄，男人、女人、成年人，都不重要。你们也可以做到，只要你们真正理解它。我们的很多弟子都是小孩子，过来教导的。但能不能到最后，那就另当别论。但我们一直在帮助他们。九岁的也有，只要听话就行了。我们帮助他们，并帮助他们听法，然后帮助他们。帮助他们和父母沟通，和父母进行交流。他的父亲理解隆达所说的话，并帮助他学习，他每天都在听法，然后他们在一起交谈。孩子们每天都在上学，父母每天都开车送他们去上学，每一天都听法。孩子们不知不觉地就变成了法。很多人都是这样的，并不是每个人都能做到，但这需要很多的帮助。如果是小孩子，需要父母的帮助，如果我们不是小孩子，我们就要帮助自己。把这些都记在心里，不要丢掉这些话，不要丢掉法。法就是隆达所说的一切，不要丢掉。听了，理解了，理解了什么，都不要丢掉。以前隆达和我的老师学习，回来后，隆达只理解了一句话，我非常害怕我会忘记它，我整夜都没有睡觉，因为我感觉我已经长这么大了，有一半的时间都在睡觉了。如果我四十岁，我就已经睡了二十年，在未来我会睡得更久，我会有充足的时间长睡不醒。因此，睡眠对我来说没有意义，我要努力修行。如果我不理解，当我知道后，我会再去找他们，回来再交谈，直到我再一次明白，比听到新东西要更好。 （回答）这取决于你对隆达所说的话理解多少，如果你理解了，你就可以安静地把它铭记在你的心中，你知道该在哪里知道，通过放下身心，没有人会抓住和持有它。 （提问）隆达所说的练习，必须是在形式上的，还是不在形式上的？ （回答）这取决于你擅长什么，但最需要的是，其他应该执着的事情。我们练习时，是把我们自己放在前面去观看，但没有放下我们自己。隆达所说得像是去看电视，抓住电视，但没有放下我们自己。从我们习惯于把我们自己放在前面去观看的习惯中，逆流而上，放下我们自己。坐在后面，坐在后面，把我们自己放在前面去观看前面的状态，但没有放下坐在后面的自己。曾经有一段时间，我坐下来，然后会看到一道光，然后会去盯着那道光，是的。我可以想象那种情况。我们必须放下我们自己，放下那个看到光的人。不管是什么，都必须放下我们自己，放下那个知道的人。不是我们放下被知道的事物，我们观看呼吸，然后会看到呼吸，然后会有一个“我们”在觉知呼吸，然后我们放下“我们”，这就是四念处的基础，身体就是呼吸的出入，在我们自身中，我们并不是呼吸的出入，然后在身体中有一个觉知呼吸的人，然后又去觉知内心，感觉到我们很舒服，很轻松。找到我们自己，找到那个觉知者。我们只是放下了呼吸，但“我们”是觉知呼吸的人。“我们”是觉知呼吸的人，就像是电视，我们是在看电视，放松内心，轻松，非常快乐，喜悦，放下。遇到放松，就会虚构，那就已经是在虚构了。喜悦，感觉如此美妙，这个时候内心非常平静，任何事物都看不见了，有人说看到了各种事物，都放下了。电视里的“我们”，现在是放下思绪，放下光明，现在是电视了。现在放下“什么”，放下一切，放下知识，放下什么？知识，抓住我们自己的那个狡猾的家伙，放下抓住“我们”的那个狡猾的家伙。在最初的阶段，必须首先找到那个知者。对于我自己来说，找到知者的方法是怎样的？提问，或者是什么方式呢？如何找到觉知的状态？电视，是电视，不是通过禅定。提问，谁是知者？这样就是在寻找知者吗？人们会迷失，以为谁是知者。但如果已经知道我们自己是知者，就会紧紧抓住我们自己。回去再次观看电视，然后放下那个看电视的人。全部放下，非常美妙。不管怎样，都明白了。不管怎样理解，都只是理解，不管怎样理解，都是理解，没有人抓住，即使是平静，最终剩下的只有平静的心，没有抓住或持有的东西。即使是平静的内心，也是一个平静的内心，没有抓住或持有的东西，没有任何的虚构，但也有一种自然，它会在那里发生。内心平静后，会有虚构发生，但没有人抓住它。即使是那个平静的内心，也是一种纯粹的平静，没有任何人抓住它。Natthi Santhi Param Sukham，没有比平静的内心更好的快乐了，这是一种平静，来自于停止迷失在虚构中，它并不存在。而这种平静没有任何人抓住它，甚至连这种平静，也是一种纯粹的自然平静。这就是修行，提问，在哪个阶段，需要做什么，但没有必要，提问，每个人都需要按照这个步骤来吗？没有必要，因为有些人很聪明，Phra Chan，不要和大家分享。如果你一下子全部放下，什么都不抓住，什么都不想要，来世对我们来说就不存在了。行善积德，所做的一切，都不是为了成为什么。如果那样，就可以在当下结束。如果你真的什么都不抓住，甚至连涅槃都不抓住，甚至连平静的内心都不抓住，什么都不想要，那就会非常果断。放下一切，看到什么，知道什么，都放下。什么都不想要，什么都不思考。如果内心是那样，就很容易结束，这样的人什么都不想要。但他很焦虑，他仍然焦虑，你焦虑什么？我焦虑着要抓住，我并不是要去抓住，但我很焦虑，太糟糕了。如果不抓住任何事物，就不需要任何修行的方法。没有任何修行的方法，理解。什么都不抓住，一点点也不行。需要有修行的方法，需要慢慢放下，放下，首先放下我们周围的事物，放下家庭，放下孩子，放下妻子，放下丈夫，放下父母兄弟姐妹，放下地位和财富。需要不断地放下，放下我们自己，放下感觉，放下所种植的，世界轻松舒适。放下感觉蕴，放下思绪和虚构，放下觉知者，放下，放下觉知者，直到最后。需要放下，要成为一个什么都不抓住的人。一切放下，什么都不要，甚至连不执着都不抓住。就连努力不执着也不抓住，也就是说，不要努力地不执着。有努力不执着，就等于执着，他甚至不执着于努力不执着，那就结束了。如果这样，就可以在当下结束，没有任何方法，没有任何事情。那就结束了，在他的内心，他什么都不抓住，但连不抓住他都不抓住，这就是在隆达面前放下一切的人，立刻就放下。或者必须要求去放下。这取决于每个人，有时他们已经放下了，但仍然在观看。但我们观察到了。 Nong Dee，十岁，是帮助我们教导的老师，到处教导。才十岁而已。就是这样，丢弃它，六岁，几岁，七岁，放弃它。他才十岁。那群十岁的孩子，就带他们过去，孩子们跑来跑去摔倒了。我们叫他们过来，教他们正念，要有正念，接下来他们做的任何事情，都像成年人一样，都变得非常整洁，全部僵硬住了，不像个孩子了。全部都僵硬住了，他们被称为容易教导，要他们有正念，要有正念。坐得笔直，全部僵硬住了。我们说，不是这样的，你要像一个孩子，你要做符合你年龄的事情，但要做一个有正念的孩子。所以，大多数都来抱怨，太过了。说要让他们做到，孩子们不会失去正念。理解，正常生活，正常地生活，但要有正念。 （例子）接下来，有一个人想要殴打他的父亲，不知道因为什么事情争吵。他脸色都变了。P，我父亲做了五逆重罪。我父亲做错了，罪孽太深重了，要下地狱的。他走进来寻求帮助。过来，原谅你的父亲，他很震惊，因为那件事会是五逆重罪，是非常严重的罪孽。你不能那样对待你的父母。也就是说，父母打骂你，你只能在心里想想，但你不能把它留在心里，那会是五逆重罪，是非常严重的罪孽。他非常害怕，去请求原谅了他的父母。然后他向佛陀发誓，他不会把愤怒，把父母留在我心中，永远不会。他原谅了他的父母，然后他的妈妈回来了。他没有愤怒，也没有殴打他的哥哥。他的哥哥抢了他的贴纸，然后他殴打了他的朋友，殴打了他的哥哥。他把这些都留在心中，我们看到了，我们说，你的心中充满了愤怒，殴打了哥哥。他殴打，没有殴打哥哥。没有殴打哥哥。但是他要把所有的一切都记在心里，他把愤怒都藏在心里。他执着于他的父母，执着于他的哥哥，他会感到痛苦，他担心他的父母和哥哥会出什么事，他不希望他的父母和哥哥死去。他执着，他执着于他的父母，执着于他的哥哥，老师，执着于朋友。他爱他的朋友，爱老师，爱父母，爱，爱哥哥。我看到了，我告诉他，你执着了。可以去爱，但不要迷恋。佛陀爱碧琶，爱他的妻子，也爱罗睺罗，爱他的孩子。他可以去爱，但不能去迷恋。他必须找到帮助人们摆脱苦难的方法，来帮助父亲，帮助，喂养孩子，帮助人们，帮助所有受苦的人。慈悲心。回头指责佛陀，说你在说什么？就逃跑了，没有告诉任何人，你的孩子逃走了，你的孩子做错了什么，你说过不嫌弃的，现在逃走了。因为很爱，才愿意牺牲自己，去受苦受难。才能够摆脱所有的苦难，回来教导。因为爱，爱自己也爱别人。因为爱，不是因为厌恶。可以去爱，但不是因为欲望。他理解了。然后他去思考，和别人一起。孩子死了。他还忘不了。他的孩子死了，他非常伤心。他还忘不了。他把他埋在了家里，把茉莉花撒在坟墓上。大约四五天后，他又把坟墓挖开了，他说，我不知道，这对我来说并不陌生。他去挖它出来，然后拿出来，他描述说，那气味太难闻了。当挖出它时，它已经腐烂了，我不知道是什么动物吃了它。它的四肢没有了，头也不见了，只剩下了一部分，而且气味非常难闻。所以他就想，所有生命最终都会是这样的，不管是他的父母、哥哥还是他自己，以及所有他爱的人，都会是这样的。然后他又看到了壁虎死了，他也思考，所有的生命都会是这样的。然后他去探望了他的祖母，大约八十岁了。她长期卧床不起，身上布满了伤口，长期卧床不起，他每天都去看望她，他思考着，他的祖母最终也会是这样的，最终他爱的父母也会是这样的，他的哥哥最终也会是这样的，他自己最终也会是这样的，没有人能够逃脱年老、疾病和死亡，就像他所思考的动物们一样，这是真理。他慢慢地放下，但他的心仍然执着，所以他的心是空虚的。但有一天，他来找隆达，他的内心有什么症状，我不知道。我问他会有什么症状。隆达对他的内心做了一些调整，调整内心，因为他没有准备，他说，隆达就在这里，就在附近，先去找隆达。就这样直接带他过来了，他没有准备好，他可能发生了什么事情。对他的内心做了一些调整，调整了内心。我看到他对隆达说，我偷偷地对我的内心做了一些调整。他很震惊。隆达告诉他，鸟的本性，就是飞过天空，穿过天空。但是，为什么我看到你在对你的内心进行调整。如果让内心的症状像鸟一样飞过，隆达是不会知道的。但你偷偷地对你的内心做了一些调整，这意味着你对你的内心症状做了一些什么。他说，我太着急了，我想要它快点消失，所以它在天空留下了痕迹。鸟飞走了，但在天空中留下了我们的痕迹，所以才被发现了。就这些。他理解了心和天空之间的关系，内心的所有症状，就像是鸟飞过天空，天空是空虚的。如果没有人去调整什么，没有人去干预什么，我们的自我就不存在。所有症状，所有症状，无论是善是恶，无论是让我们快乐还是不快乐，都只是鸟飞过天空，然后飞走，不留下痕迹，他的心就空虚了。然后，他再来找隆达，他的内心是空虚的，他只是沉浸在这种空虚中，他执着于这种空虚的心。他执着于这个空虚的内心，他按照步骤修行，然后执着于这个空虚的心。现在他只与空虚的心在一起，什么也不要，什么也不接受。他迷恋上了这个空虚的心，沉浸在里面，让空虚的心找到觉知者。空虚的心不认识自己，没有“我们”知道自己的心是空虚的，其他人不知道我们的内心是空虚的。要让“我们”看见自己，成为知道内心空虚的人。让“我们”放下作为空虚的心的觉知者。“我们”是看电视的人，我们要放下“我们”这个观众，不要让我们自己沉浸在这个空虚的心中。孩子们不理解这个修行方式，把一切都颠倒了。他们会放下我们，不执着于空虚的心。他们会放下作为空虚的心的持有者，然后就会努力。就会努力，就会努力地放下自己，就像你一样，会努力地放下。他长期被困在这里，他努力地要放下自己，努力地放下自己。最后，隆达对他说，隆达告诉他，他还努力地要放下自己。他必须放下那个努力，不是努力地放下他自己，而是要放下要放下他自己的努力。就这些，他说，就像去上学，书包很重，已经重了很久。他把书包丢掉了，就这样丢在地上了，他说，就像一个房间，里面有墙和镜子隔开，他的心里就像什么东西爆炸了一样，镜子的墙壁和门窗，全部都炸掉了。他当时是这么说的，当时这个孩子只有十岁。这就是修行，不要小看任何人，不要去在意年龄，男人、女人、成年人，都不重要。你们也可以做到，只要你们真正理解它。我们的很多弟子都是小孩子，过来教导的。但能不能到最后，那就另当别论。但我们一直在帮助他们。九岁的也有，只要听话就行了。我们帮助他们，并帮助他们听法，然后帮助他们。帮助他们和父母沟通，和父母进行交流。他的父亲理解隆达所说的话，并帮助他学习，他每天都在听法，然后他们在一起交谈。孩子们每天都在上学，父母每天都开车送他们去上学，每一天都听法。孩子们不知不觉地就变成了法。很多人都是这样的，并不是每个人都能做到，但这需要很多的帮助。如果是小孩子，需要父母的帮助，如果我们不是小孩子，我们就要帮助自己。把这些都记在心里，不要丢掉这些话，不要丢掉法。法就是隆达所说的一切，不要丢掉。听了，理解了，理解了什么，都不要丢掉。以前隆达和我的老师学习，回来后，隆达只理解了一句话，我非常害怕我会忘记它，我整夜都没有睡觉，因为我感觉我已经长这么大了，有一半的时间都在睡觉了。如果我四十岁，我就已经睡了二十年，在未来我会睡得更久，我会有充足的时间长睡不醒。因此，睡眠对我来说没有意义，我要努力修行。如果我不理解，当我知道后，我会再去找他们，回来再交谈，直到我再一次明白，比听到新东西要更好。当我们明白的时候，喜悦充满了内心。清晰，而且非常的清晰。如果我不清晰，我就会不清晰地和我的老师进行交流。更好的是要完全明白，胜过只知道一点。每一天，每一个白天和黑夜，每一天和每一个夜晚，我都专注于它。我不关心睡觉。因为我睡过太多了。在未来我会睡得很长，没有机会再次醒来。因此，睡眠对我来说没有意义，我要努力修行。如果我不理解，当我知道后，我会再去找他们，回来再交谈，直到我再一次明白，比听到新东西要更好。当我们明白的时候，喜悦充满了内心。清晰，而且非常的清晰，如果我不清晰，我就会不清晰地和我的老师进行交流。更好的是要完全明白，胜过只知道一点。每一天，每一个白天和黑夜，每一天和每一个夜晚，我都专注于它。我不关心睡觉。因为我睡过太多了。在未来我会睡得很长，没有机会再次醒来。因此，睡眠对我来说没有意义，我要努力修行。当我不理解，当我知道后，我会再去找他们，回来再交谈，直到我再一次明白。总比只会说“哦，这样”要好。只需要一句话，这一句话触动了内心，就会专注于它。我们的老师告诉我们，如果智慧很少，就要专注于它四天四夜。它会使世界崩溃。他非常的谦虚，专注于它仅仅四天四夜，整个世界就崩溃了，找不到自我。就这样通过了。那些是非常特殊的例子。我们都比他们太过于粗心大意了。世界灾难就要发生了，自然的灾难就要大规模地发生了。从现在开始，在不久的将来还没有，但不久之后灾难将会大规模地到来。但我们仍然非常粗心大意地生活。当灾难大规模到来时，我们要怎样面对？如何面对？如何生存？就会有灾难发生，家庭被摧毁，我们自己也会受伤。医生告诉我们，我们得了癌症晚期。那时我们就失去了正念。正念崩溃了，我们无法平静下来。只有抓住和执着。孩子们还在练习，他们一直都在放下和放下。无论谁来问，都只会告诉他们放下。一直都在练习放下。而不是从执着中练习。这是一个卓越的修行。最神奇的事情，人们喜欢神奇的事情，最神奇的事情就是不执着，即使是对神奇的事情都不执着。那些人是最顶尖的人，他们才是真正顶尖的人。不管是什么神奇的事情，他们都不会执着，他们是顶尖的人。一切事情，他们都不会执着，即使是对神奇的事情他们都不执着，那些人才是真正顶尖的人。他们不执着于努力不执着，他们不执着于那个努力。因为他们看到了那个努力，看到了要去执着的努力，看到了然后就放下了。然后，他们看到了他们不去执着的努力，他们努力不执着，他们也看到了这一点，然后也放下了这一点，就像之前一样。他们努力地放下自我，不去执着于自我，最后，我们说，不要去放下自我，放下那个努力，放下那个执着的努力。放下那个努力，不要努力地放下，不是努力的放下，不是努力地放下我们自己，放下努力去放下我们自己，那就是他们一直提问的，要怎样做？哪种方法可以做到？不是告诉他们“放下”，而是告诉他们放下努力寻找要怎样放下的方法。那就是放下。从各个角度详细地解释。希望这会对你们所有人有所帮助。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 完整翻译为中文，不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ กราบท่านอาจารย์หลวงตาณรงค์ศักดิ์เจ้าค่ะคราวก่อนนี่ท่านอาจารย์เมตตาให้กันบ้านว่าให้วางวางรู้ในความเข้าใจของหนูคือการวางรู้นี่คือการไม่ทำไม่เลิกอะไรสักอย่างเลยแม้สักหนูเดียวนี่ถูกหรือเปล่า。 นะคะ。 เหยื่อหลงไปตาม。 สังขารหรือความคิดตรงแส่งที่หาความเข้าใจ。 เพราะความคิดหรือสังขารที่ที่พยายามหาความเข้าใจ。 ที่พยายามหาหน้นทางแก่ตัวเอง。 แม้แต่ผู้ที่รู้แจ้งผู้ที่รู้จริงแล้วผู้ที่เข้าใจชัดเจนแล้ว。 ผู้ที่เห็นประจักษ์แก่ใจแล้วทั้งหมดล้วนแต่เป็นสังขารเสียงปรุงแต่งทั้งหมด。 ไม่มีใครเข้าไปยึดถือ。 ใจกระสิ้นความปรุงแต่งเป็นความเป็นใจที่ปราศจากความปรุงแต่ง。 เป็นสุยตาธาตุเป็นมหาสุนยตา。 ความที่ไม่อาจปรแต่งได้。 เป็นธรรมชาติ。 ไม่มีใครอยู่ในนั้น。 ไม่มีตัวเราผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจอยู่ในนั้น。 นิ่งสงบกว้าเปล่าไร้ตัวตน。 ไม่มีสมมุติใดๆ。 ไม่มีสัละบุคคลตัวตนเรา。 ไม่มีสุขไม่มีทุกข์ไม่มีสงสัยไม่มีเรา้าอง。 มันไม่ต้องการความเข้าใจใดๆ。 เพราะผู้ที่ต้องการความเข้าใจผู้ที่โดนที่ค้นหาผู้มีความพยายามแล้วแต่เป็นสังขารเป็นความปลใจจะลงไปตามนั้น。 ปล่อยวาวตัวตพยายามของผู้ที่พยายามดิ้นรนพยายามค้นหาพยายามเข้าใจพยายามไขว่คว้าพยายามจะหาหนทางแก่ตัวเองล้วนแต่เป็นสังขารเป็นสิ่งของแตปล่อยวางไป。 ใจไม่หลงไปตาม。 สงขาร。 และไม่พยายามทำให้ใจสงบนิ่ง。 ใจถ้าไม่ลงไปตามสังขารและไม่มีใครพยายามไปทำใจให้สงบนิ่ง。 จำคำนี้ไว้ว่าไม่มีใครที่ลงไปกับความคิดความสง่งแตงสังขารสังขารมันจะยังไงก็ไม่มีใครลงไปตามไง。 และไม่มีใครพยายามไปทำให้ใจสงบนิ่งเพราะธรรมชาติของใจเป็นธรรมชาติที่ไม่อาจปรุงแต่งได้มันเป็นความสงบจาก，ค，ว，า，ม，ป，รุง，แ，ต，่，ง，ด้วยธรรมชาต，ิ，ข，อง。 เขาเอง。 มันก็ถึงซึ่งจ่ายสงบ。 เป็นความสงบไม่ใช่เป็นความสงบเพราะทำให้สงบในขั้นสมปถะ。 แต่เป็นความสงบเพราะเป็นธรรมชาติที่มันอาจปรแปลงได้。 ในตัวของเขาเอง。 อย่างนั้น。 มันจึงไม่มีความจำเป็นอะไรในการต้องหาความเข้าใจ。 มันจึงไม่ความจำเป็นใก็ต้องหาคำตอบ。 เพราะมันไม่มีการกระทำ。 มันไม่มีการปฏิบัติอะไรตั้งใจเพื่อให้ตัวเราไปเป็นอะไรไปถึงอะไรไปได้อะไร。 มันสิ้นสุดแล้วถึงการปรุงแต่งทั้งมวล。 ใจก็สงบและว่าเปล่าเป็นนิรันดร์。 ว่างปลาเป็นตัวของมันเองโดยไม่ต้องพึ่งพาสิ่งใด。 ขอบพระคุณนะคะ。 จากนมัสกาลหลวงตาครับ。 เป็นไงก็。 เจอหลวงตากี่ครั้งหลวงตาก็ทกว่า。 คลิป。 คนิิด。 ความคิด。 แต่ว่าตัวเราเนี่ยถ้าติดอยู่ในสภาวะอย่างนี้เนี่ยบางทีเราก็ยังไม่รู้ว่าเราคิดหรือถ้าเราสามารถมีความสงขเราก็จะเห็นความคิดยังไงตอนนี้ก็อาศัยฟังแล้วก็ประมวลครับก็คือ。 ความคิดยังไงมันก็ต้องเกิดครับมันบังคับไม่ได้。 ทำยังไงที่จะให้รู้ทุกคลิป。 แต่ไม่ติดไปนะครับ。 หลวงตาครับ。 ทิ้งความพยายามที่จะให้รู้ทุกคิดไม่ติดไป。 เดี๋ยวนี้เลย。 แล้วท่านจะเข้าใจด้วยใจ。 และมันจะเป็นใจที่ความปรแต่งเอง。 ถ้ายังมีความพยายาม。 ชื่อก็บอกแล้วว่าปรุงแต่ง。 ทิ้งความพยายามที่จะให้รู้ทุกทิไม่คิดไปทิ้งให้หมดแล้วนี่แหละ。 เมื่อจ่ายสิ้นความปรุงแต่งมันก็จะเป็นจ่ายที่ปราศจากความปรุงแต่ง。 ถ้านผมกลับมาอยู่ที่ลมหายใจครับ。 ทำไมถึงต้องย่งนั้นผมต้องกลับมาอยู่กับลมหายใจเราในเมื่อธรรมชาติของใจมันไม่ต้องพึ่งพาสิ่งใด。 เป็นธาตุสุยตาธาตเป็นมหาสุนยตาเป็นจักรวาลเดิมเป็นอวกาศทางังกฤษเดิมแท้。 มันจะไม่ต้องพึ่งพาอะไรเลย。 มันเป็นความภากว่าในตัวมันเอง。 ไม่ใช่เป็นความรู้สึกว่างนะมันเป็นความว่างปากเป็นหนึเดียวกับธรรมชาติที่เววางไพศาลมันดังจักรวาลที่ไม่มีขอบเขต。 เอาใหม่ครับมันเห็นตัวมันหายใจเองครับ。 สังขารร่างกายมันจะคงแต่งก็ยังไม่ถึงการแตกดับ。 ลมหายใจเป็นเครื่องปรุงแต่งกาย。 เราไม่ใจปล่อยให้มันเกิดเองดับเองเกิดเองดับเองโดยไม่มีใครเข้าไปยึดถือลมหายใจนั่นแหละถ้าจะเห็นว่าความเคลื่อนไหวเคลื่อนไหวอยู่โดยที่ไม่มีใ。 ครยึดถือ。 เมื่อลมหายใจมันเข้าเองออกเองเข้าเองออกเอง。 โดยไม่ทันไม่ต้องมีความพยายามไปหายใจมันก็ต้องหายใจเพราะมันเป็นธรรมชาติ。 ของความปรุงแต่งสังขารร่างกายทำให้มีชีวิตอยู่ได้。 เมื่อเข้าใจว่าลมหายใจเป็นเครื่องปรุงแต่งกาย。 เห็นว่าธาตุลมเป็นธาตุตามธรรมชาติที่ต้องเคลื่อนไหวธาตุดินเป็นธาตุที่เป็นของแข็ง。 ธาตุน้ำเป็นธาตุที่เป็นของเหลวธาตุลงเป็นธาตุที่เคลื่อนไหว。 ถ้าไปเป็นทาตุร้อนถ้ารู้คือความว่างเปล่าปราศจากตัวตนแทรกแดงสิ่งใดได้。 สังเกตดีๆก็จะเห็นว่าภาพลมที่เป็นเครื่องปรุงแต่งชีวิตเครื่องปรุงแต่งกายให้มีชีวิตอยู่ได้เคลื่อนไหวเกิดดับอยู่。 ในภาพว่างเปล่าที่ไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยไม่มีอะไรเกิดอะไร。 ความเกิดจากท่านจะเห็นความเกิดจากเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ。 หรือท่านเห็นความไม่เกิดจากไม่เคลื่อนไหวอยู่ในการเคลื่อนไหว。 ของลมหายใจเข้าออก。 เมื่ออย่างนี้ชัดแล้วไม่ยากแล้วต่อไป。 เพราะจิตคือความคิดปรุงแต่งนันะเป็นเครื่องปรุงแต่งจิตเป็นเครื่องปรุงแต่งให้ชีวิตเดเนินต่อไปได้แม้ถ้าไม่มีความจำเป็นต้องมีเจตนาจะไปคิดแต่จิตโดยธรรมชาติเขาก็คิดขึ้นมาได้เองโดยที่ท่านไม่ต้องมีเจตนาเหมือนกับลมหายใจเข้。 าออก。 เพราะลมหายใจเป็นเครื่องปรุงแต่งกายทำให้มีชีวิตอยู่ได้จิที่คิดปรุงแต่งเป็นเครื่องปรุงแต่งจิให้มีชีวิตอยู่ได้。 โดยที่ท่านไม่ต้องมีความตั้งใจที่จะหายใจโดยที่ท่านความต้องตั้งใจหรือมีเจตนาที่จะคิดเขาก็คิดของเขาขึ้นมาเองได้。 เขาก็ปรุงแต่งของเขาขึ้นมาเองได้แล้วเขาก็เกิดเองแล้วเขาก็ดับเองเกิดเองดับเอง。 ท่านเพียงสังเกตเห็นลมหายใจเป็นเครื่องปรุงแต่งกายความคิดเป็นเครื่องปรุงแต่งจิต。 ชีวิตต้องดำเนินไปสองอย่างนี้ยังต้องควบคู่ดับถ้าเมื่อไหร่ดับ。 ชีวิตก็ต้องแตกดับลง。 แต่ไม่มีใครเข้าไปยึดถือ。 ความคิดที่ปรุงแต่งจิตไม่มีใครเข้าไปยึดถือลมหาจ่ายที่ปรุงแต่งกายถ้าไม่มีความจำเป็นต้องพยายามไปตั้งใจหายใจถ้ามีความจำเป็นต้องไปตั้งใจคิดแต่ต้องเห็นความเคลื่อนไหวเคลื่อนไหวอยู่ในความไม่เคลื่อ。 นไหว。 เห็นความไม่เคลื่อนไหว。 อยู่ในท้องกลางความเคลื่อนไหวเห็นความสงบในต้องการความไหลไปไหลไปของความของลมหายใจเข้าออกและของความคิดผม。 เห็นความสงบในความเคลื่อนไหวเห็นความว่างเปล่า่าวในความมีความปรุงแต่ง。 เห็นความวุ่นวาย。 ในความวุ่นวายของสังขารทั้งมวล。 เห็นความนิ่งในความหลายเหมือนอย่างที่หลวงพ่อชาติสโธท่านว่า。 เห็นน้ำไหลนิ่งน้ำไหลนิ่ง。 น้อยคนนักในโลกนี้ที่จะเห็นน้ำไหลนิ่งคือเห็นน้ำไหลแต่ใจสงบนิ่ง。 เลยเอาน้ำไหลเปรียบกับอาการของใจความคิดปรุงแต่งที่ไหลไปไหลไป。 แต่ใจสงบนิ่ง。 น้อยควรที่จะเห็นอย่างนี้ได้。 เราจึงไม่มีความจำเป็นต้องพยายามทำอะไร。 แต่สังเกตเห็นมันอยู่เงียบๆ。 ฉันจะเข้าใจด้วยตัวของเอกตัวของท่านเองโดยไม่ต้องถามใคร。 เพราะธรรมชาติสิ่งนี้มันมีอยู่ใน。 ในตัวเราแล้วในทุกท่าน。 มันเป็นธรรมชาติอย่างนี้จริงๆครับสภาวะแบบนี้บางทีก็เคยเห็นแต่วามันจะเคยเห็นในสมาธิโดยเฉพาะเรื่องของความคิดที่เข้ามาในขณะที่เรากว้างความคิดเกิดขึ้นแล้วก็ความคิดก็ดับไปสักพักก็เกิดความคิดใหม่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไป。 ลักษณะของความว่างเนี่ยก็คือตัวใจใช่ไหมครับ。 แล้วในขณะเดียวกันตัวใจก็ยังมีในขณะที่มีความคิดเกิดขึ้นด้วยถูกต้องครับ。 เพราะฉะนั้นวิธีหนึ่งในการที่จะเห็นตัวใจได้ชัดเนี่ยก็คือการทำสมาธิใช่ไหมครับ。 สมาธิหมายถึงอะไรไม่ที่ท่านพูดถึงสมาธิหมายถึงนั่งหลับตาหรือเปล่าหมายถึงความสงบ。 ถ้าทำใช่。 ท่านสามารถสงบใจได้สังเกตอยู่ด้วยใจที่สงบอย่างเงียบได้ในทุกที่โดยที่ท่านจำเป็นต้องหลับตาสมาธิที่ผมพูดเมื่อื่อกนี้หมายถึงในรูปแบบนั่งปรับตาไม่จำเป็นครับเพราะสมาธิไม่ได้อยู่ที่การหลับต。 า。 ครับ。 สมาธิคือ。 ท่านสามารถที่สังเกตเห็นความจริงที่ดวงตาพูดในอยู่เงียบๆได้ในคือสมาธิและสติปัญญารวมเป็นหนึ่งเดียวกันในขณะที่ตเดียวกันเรียกว่าอรริมากหรือมสมมัคคี。 ซื้อสามัคคี。 ท่านสามารถทำได้แม้แต่ตอนท่านนั่งซ่วมอยู่。 ท่านไม่จำเป็นต้องนั่งขัดสมาธิไม่ต้องเป็นต้องนั่งหลับตา。 แม้แต่ท่านนั่งส้มอยู่ท่านก็สามารถสังเกตเห็นมันอยู่เงียบๆได้เห็นความเคลื่อนไหวเคลื่อนไหวอยู่ในความไม่เคลื่อนไหว。 เห็นความไม่เคลื่อนไหวอยู่ในต้องการความเคลื่อนไหว。 ถ้าสามารถเห็นมันสังเกตเห็นมันได้อยู่ในทุกที่。 แล้วในขณะที่เราสอนหนังสือตรวจข้อสอบหรือทำงานเราสามารถเห็นมันได้ไหมครับอันนั้นต้องชำนาญแล้วเพราะว่ารู้สึกว่าจะหลงไปตลอดเลยต้องมีความชำนาญแล้วที่สามารถเห็นได้ตลอดเวลาแล้วสำหรับคนที่มีความชำนาญ。 แล้ว。 แต่ถ้าท่านยังไม่มีความถนำนาญต้องฝึกในขณะที่ท่านอยู่คนเดียวเงียบๆ。 ครับ。 แล้วไม่จำเป็นต้องหลับตาเพราะสมาธิไม่ได้หมายถึงการหลับตา。 สมาธิหมายถึงใจ。 แล้วจำเป็นต้องบริการไหมครับ。 ถ้าท่านไม่หลงไปกับอะไรก็ไม่จำเป็นต้องบริกรรมท่านสามารถรับรู้มันอย่างซื่อๆตรงไปตรงมาแต่ถ้าท่านหลงกับสิ่งนั้นหลงอย่างนี้หลงกับนั้นหลงอย่างนี้หลงคิดหลงแต่งไปต้องมีคำบริกรรมไว้หรือรู้ลมหายใจเข้าออกเห็นลมหายใจเข้าออกเคลื่อนไหวเกิดจากแต่ถ้าท่านมีความเ。 ชี่ยวชาญแล้วท่านเห็นจิตเกิดจากอยู่ในต้องการใจที่ไม่เกิดจาก。 มิฉะนั้นท่านจะต้องตั้งต้นมาจากทั้งกายแลจิต。 มาพร้อมๆกัน。 เพื่อสังเกตออกว่าเห็นความเคลื่อนไหวของลมหายใจเข้าออกคือกาย。 แต่จ่ายไม่เกิดไม่ดับ。 แล้วท่านเข้าใจตรงนี้แล้วไม่ยากแล้วต่อไปถ้าเห็นคิดเคลื่อนไหวในต้องการใจที่ไม่เกิดไม่ดับ。 ความชำนาญที่หลวงตาบอกก็คือการเฝ้าสังเกตในลักษณะนี้ถูกต้องวิธีเดียวเลยมันจะนานสักเท่าไหร่ครับ。 การรู้กันเห็นมันมันไม่ได้เกิดขึ้นได้นานแป๊บเดียวแป๊บเดียวแป๊บเดียว。 เพราะว่าถ้าจะทำให้เกิดนานมันจะเป็นตัวปรุงแต่งไปตั้งสติไว้。 มันจะต้องมีการตั้งสติ。 ไม่มีการตั้งใจแม้แต่ตั้งสติก็ไม่มี。 อยู่เฉยเดือนนี้คิดจะทำอะไรแม้แต่การที่จะพยายามรู้ก็ไม่ทำจะตั้งสติว่าจะตั้งความรู้สึกตัวไว้ก็ไม่ทำ。 แล้วไม่เอาเรื่องทางโลกมาคิดปรุงแต่งอะไร。 อยู่เฉยๆเงียบๆ。 เราก็เห็นว่าจะอยู่เฉยยังไงเหมือนขนาดจิแรกมันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น。 เสร็จแล้วเดี๋ยวก็มีความคิดความปรุงแต่งเกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรเมื่อเห็นตรงนี้ชัดจะเห็นว่าเอาความไม่มีมันมีอยู่แต่แรกแล้วแต่ได้มันก็มีอะไรเกิดขึ้นมาในความไม่มีเองงแค่ขนาดแรกแป๊บเดียวแล้วต่อไปก็ปรแต่งคือพยายามจะดูให้ชัดๆมันก็เลยกลายเป็นสต。 ิ。 ตั้ง。 ทิ้งสติตั้งนี้ไปไม่ต้องคิดจะทำอะไรไม่ต้องคิดพยายามจะดูจะรู้。 ไม่ต้องบริการอะไร。 ซึ่งตรงนี้ก็คือสิ่งที่หลวงตาบอกว่าเอาตัวเราไปรู้ใช่ไหมครับเวลาไปรู้อยู่เฉยๆคำว่าสติตั้งนะครับคือแตตัวเราไปรู้ครับ。 เราจะต้องไม่คิดจะทำอะไรโดยสิ้นเชิงไม่ได้น้อยนิดนึงก็มีความพยายามเลยอยู่เฉยๆจริงๆและไม่มีความพยายามที่อยู่เฉยๆ。 ตรงนี้ยากมากเลยครับ。 ก็ไม่ยาก。 เราสามารถจะอยู่ใน。 เฉยๆได้โดยที่เราเนี่ยไม่ต้องทำอะไร。 ตาเนี่ยเห็นชัดมากเลยในขณะที่น้ำส่วม。 แรกขนาดนะนั่งนานาทุกคนคิดผมแตกขณะที่กลงตอนนั้นไม่ได้คิดจะ。 คิดเรื่องโลกไม่ได้คิดเรื่องดจิต。 ไม่ได้คิดจะทำอะไร。 อยู่มันก็ยังไม่ทันตั้งใจจะคิดอะไรเลย。 แล้วอยู่เมื่อมีความคิดเกิดขึ้นมาในความไม่มีอะไร。 ธรรมชาติของความไม่มีอะไรมันมีอยู่แล้วนี่นะแล้วอยู่มีความคิดเกิดขึ้นมาในความไม่มีอะไรความไม่มีอะไรที่เป็นฐานมันอยู่แต่เดิมแล้วมามามามันตั้งเลยตั้งใจจะดูว่าตั้งใจศูนย์เลยเลิกเลิก。 ไม่ได้แล้วก็ใหม่ก็ไม่ได้แล้วแค่แป๊บเดียวแต่ละครั้งแต่จำได้แล้ว。 จำได้แม่นยำซักผ้าตั้งใจตั้งใจจะซักผ้าตั้งใจจะดูจิตั้งใจจะซักผ้า。 ขนาดแรกที่ก้มไปจะไปซักผ้า。 ไม่ได้ตั้งใจจะคิดเรื่องโลกไม่ตั้งใจจะดูสต。 อยู่。 มันก็เห็นก่อนที่จะคิดมันไม่มีอะไรมันไม่มีอะไรแล้วอยู่ก็คิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรสิ่งที่เกิดมาจากความไม่มีอะไรน。 ี่เองอ่ะ。 ไปเห็นชัดเห็นชัดทุกครั้งไปแต่มันบบอยๆเข้า。 เป็นเรื่องเด็กเล่นไป。 ได้ก็เห็นได้รู้ได้。 นอนแล้วตอนเช้า。 เรายังไม่รู้บนอนตะแกรงขวานี้อยู่เงียบๆ。 คิดจะทำอะไรไม่คิดจะดูจิตปรุงแต่ง。 เราก็เห็นความเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ。 เห็นความไม่มีอะไร。 ไม่มีใครเลยไม่ใช่ว่าเราพยายามไปมองดูตรงความไม่มีอะไรนะคือความปรุงแต่งทั้งหมดไม่มีใครเข้าไปยึดบ้านถือมั่นเลย。 มันมีแต่ความปรุงแต่งที่เกิดเองดับเองเกิดเองดับเองแต่ไม่มีใครเข้าไปยึดมั่นหรือมั่นมันเลยไม่มีใครไปให้ค่าให้ความห，ม。 ายมันเลย。 มันเป็นธรรมชาติที่อิสระแท้ๆเลยคือมันเกิดเองกับเองเกิดเองดับเองไม่มีใครไปให้ค้าให้ความหมายกับมันเลย。 ตรงนี้จึงเห็นวามันว่างเปล่ามากเลยมันว่างเปล่าจริงๆจะไม่ใช่ว่าเป็นความรู้สึกวามันว่า。 เหมือนกับไม่ได้พูดถึงความว่างเลยไม่เรียกว่าเป็นความไม่มีอะไรเลย。 แล้วก็คืออะไรไม่มีตัวตนไม่มีอะไรเลยไม่มีตัวตนของผู้ถืออาการนั้นเลยอาการนั้นเกิดดับเสรีเลยอิสระ。 ไม่อยากแล้วเห็นได้ทุกอย่าง。 ครับ。 ต่อไป。 ท่าไหนก็ได้。 นอนนิ่ง。 ก็เห็นได้ได้แปรงฟันอยู่เฉยๆได้ล่ะ。 ไม่ต้องไปนั่งหลับตาเลยไม่ได้ให้ทุกคนมาเรียนแบบหลวงตานะเราถนัดตรงไหนก็ถนัดไปแต่ธรรมชาติอย่างนี้มันมีอยู่ทุกคน。 แต่เราไม่ได้เห็นมันเองอ่ะเราไม่ได้สังเกตเห็นมันเองเราเกเห็นมันเองอ่ะ。 คนเห็นเนี่ยมาหาเรานะบอกว่าขณะที่เขาขึ้นบันไดเนี่ยเอาอยู่ๆเขาก็。 ไอ้คนที่ขึ้นบันไดมันคือใครวะเนี่ย。 อยู่ๆเขาไม่ใช่คนที่ขึ้นบันไดซนะ。 ไอ้คนที่บคือใครวะเนี่ยเขาเนี่ย。 คนขึ้นบันไดมันไม่ใช่ตัวเขา。 แต่ละตัวเขาอยู่ไหนก็ไม่รู้ไม่มีด้วย。 แล้วตัวเขาก็ไม่มีแต่คนขึ้นบันไดยังไม่ใช่ตัวเขางแบบนี้ก็มีหลายคนแต่ไม่ได้เกิดขึ้นบันไดคนเกิดขึ้นตอนนู้เกิดขึ้นตอนนี้แสดงว่าในธรรมชาติมันมีอยู่ในทุกๆคนแต่เขาไม่รู้เองนั่นแหละที่จะเห็นวามันทำงานได้เองแค่นั้นเอง。 ครับ。 เดินเดินเดินไปเวลาที่เรามีสติรู้ตัวอ้าวนิกายมันเดินแต่ว่ามันก็ไม่ได้รู้สึกวามันมันมันไม่ใช่เรานะครับยังไม่ถึงทำไม่เลยมันขาไปเลยขาตัวเราไปเลย。 ไม่ใช่ว่าตัวเราไปทำตัวเราไปสร้างวได้หรอกนะคือมันเห็นในตัวเราที่ที่เดินอยู่ที่ทำอยู่ที่กินอะไรอยู่มันไม่ใช่ตัวเราไปเลย。 โดยที่ไม่ได้ตั้งใจนะอันนี้ก็ไม่ได้ตั้งใจ。 แต่นี่ก็คือต้องอาศัยการฝึกลักษณะแบบนี้。 พูดมันไม่เห็นมันไม่เกี่ยวกับเราล่ะมันความสามารถ。 แต่ที่แน่คือต้องการและไม่มีใครยึดมั่นถือมั่น。 นั่นหมายความว่าก็ต้องลองให้เวลาลองฝึกดูๆต้องให้เวลากับตัวเองบ่อยๆครับแล้วก็ฝึกได้เลยไม่มีใครเห็นแบบยาวเป็นสายได้หรอกตั้งใจเป็นสายปรุงแต่งปรแต่งรู้ไว้ไม่มีใครทำได้นึงจำได้เลย。 แล้วต่อไปไม่ยากแล้วผมจำได้แล้วไง。 แบบนี้มันมีอยู่แล้วเนี่ย。 ไม่เคยเห็น。 จำได้ละ。 นิ่ง。 ก็ปล่อยต้องหารเปิดเองกับเองไม่มีใครไปทำอะไร。 คือความคิดปรแต่งมันเกิดเองไม่มีใครอยู่บ้านเลย。 ตอนที่เห็นว่าสังขารตัวเองดับเองไม่มีใครคิดว่าหรือบ้านเนี่ย。 จะอะไรก็ตามกเป็นความพยายามกพยายามดูรู้เห็นพยายามยังไงก็ตามสารพัดมันจะพูดยังไงก็ได้แต่ไม่มีน้อยนมนไม่มีใครคิดหรือบ้านมันไม่มีใครไปแทรกแจงมาเลยตอนนี้มันว่างเปล่าเป็นเดียวกับจักรวาลเลยเป็นเดียวกับธรรมชาต。 ิเลย。 ไร้ขอบเขตเลยตัวตน。 คือตอนนี้มันมีความรู้สึกสับสนอยู่นิดนึงก็คือว่าคือบางทีเราอยู่ในสภาวะหลงหลงแล้วเรากลับมารู้สึกตัวขขึ้นมาขั้นตอนแรกที่ต้องมีอยู่ทุกคนต้องทุกคนที่ตากลังพูดก็คือว่ารู้ก็คือต้องมีตัวสังเกตที่ตัวรู้。 อยู่。 เกสังเกแล้วก็เห็นสิ่งที่มันเกิดดับขึ้นมาจากความว่างคือสังขารเกปรทั้งหมดไม่มีใครเข้าไปแทรกแสงแทกๆก็แทกๆมันก็ไม่มีความปรใจในใจเราพอเห็นแล้วเนี่ยต้องน้อมลงไม่ต้องไม่ต้องความไม่ยึดถือเป็นอย่างนี。 ้เอง。 ครับ。 ที่หลงตาว่าเป็น。 อนตะ。 สัญญาใช่ไหมครับ。 ไม่ต้องไปนอนอะไรใดๆทั้งสิ้นเลยใช่ไหมครับ。 ก็คือเห็นก็คือเห็น。 ใจมัน。 มันเหมือนอยู่ที่สวนใจไว้ในใจมันรู้สึกไว้ในใจแล้วเดี๋ยวจะต้องไปนั่งท่องหรือว่าว่าสังขารมีอยู่ที่สังขารมีอยู่。 ถ้ารู้่ว่างเปล่าเนี่ยมันมีอยู่ความความปรุงแต่งมีอยู่ว่าเปล่ามีอยู่ตัวตนไม่มีมนุษย์มันก็มนรู้สึกอยู่ในใจอย่างนี้แล้วไม่มีมีแต่สังขารเกิดดับอยู่ในความไม่มีอะไรมันรู้สึกอย่างนี้แล้วแต่เราไม่เคยเห็นจริงเราเหมือนกับไม่มีอยู่จริงหรอกไม่มีมีแต่สังขารเก。 ิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ。 สังหารลมหายใจคือสังขารกายเนี่ย。 ไม่จ่ายปรแต่งกายอนตนาก็คือกายร่างกายนี่แหละนี่แหละคือไม่จ่ายแต่งกายมันเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับแล，้，ว，ไ，ม，่，เ，คยเ，ห，็，น，ไ，ม่มีใครถือ，ล，ม。 หาใจแล้ว。 มันเคลื่อนไหวเกิดดับอยู่ใน。 ในความไม่มีผู้ยึดถือไม่มีผู้ยึดถือไม่มีผู้แทกแสงลมหายใจมันก็มาจากการฝึกฝนอันนี้ด้วยการที่ว่าเรารู้สึกในใจอยู่แล้วว่าสังขารกายสังขารจิตมันปรุงแต่งเกิดดับอยู่ใน。 ในความที่ไม่มีผู้ยึบ้านถึงบ้านบ้านถึงบ้านมันจึงรู้ว่าผู้ไม่ถึงบ้านมันเป็นความว่างเปล่า。 เป็นเครื่องปรุงแต่งจิตเครื่องปรุงแต่งชีวิตความคิดปรุงแต่งไม่มีอะไรความคิดแต่งเกิดดับที่เป็นความคิดแต，่，ง，ผ，ม，ท，ี่จ，ะ，ด，ู，ส，ังขารกายสัง，ข，า，รจ。 ิตครับ。 อยู่ที่ท่านเข้าใจตรงที่หลวงตาพูดแค่ไหน。 เข้าใจท่านสามารถที่จะ。 เงียบๆแล้วก็ฝมันไปได้ในใจของท่านเองว่าควรจะรู้ตรงไหน。 ด้วยความปล่อยวางร่างกายและจิตไม่มีใครเข้าไปยึบ้านถือมาก。 อันนี้การซ้อมที่หลวงตาบอกเนี่ยจะต้องคือทำในรูปแบบก็ได้ไม่ทำในรูปแบบก็ได้ใช่ไหมครับ。 แต่ว่าท่านจะถนัดตรงไหน。 แต่ต้องการที่สุดในือสิ่งอื่นใดที่ควรหลงเราปฏิบัติ。 มันเอาตัวเราไปเพ่งให้เห็นข้างหน้าแต่ไม่ได้ปล่อยวางตัวเรา。 ขับที่หลวงตาบอกว่าเหมือนกับไปดูจอทีวีเอาเราทีวีแต่ไม่ได้ปล่อยวางตัวเราพูดดูทีวีครับ。 อันนี้ก็คือทวนกระแสเข้ามา。 จากความเคยชินที่เอาตัวเราไปเพ่งวางตัวเราเพลง。 อยู่ที่นั่งหลังก็นั่งหลังเอาตัวเราไปเพ่งไปสภาวะข้างหน้าแต่ไม่ได้ไปวางตัวเราข้างหลังเคยเป็นอยู่ช่วงหนึ่งที่นั่งแล้วมันจะเห็นเป็นแสงสว่างแล้วก็จะไปเพ่งแสงสว่างใช่ก็พอที่จะนึกสภาพตัวนั้นออกเราต้องไปวางตัวเราเห็นแสงสว่างอะไรก็ตามก็ต้องไปวางตัวเราผู้。 รู้ไม่ใช่ว่าเราตัวเราจะปลวางสิ่งที่ถูกรู้。 ครับ。 เราดูลมหายใจ。 แล้วก็จะเห็นลมหายใจ。 แล้วก็จะเป็นมีตัวเราผู้รู้ลมหายใจ。 แล้วก็มาปล่อยวางตัวเรา。 ครับ。 นี่คือปัญหาฐานสี่。 กาย。 ก็คือการลมหายใจเข้าออก。 ในกายก็คือของตัวเราเนี่ยก็คือเราไม่ใช่เข้าออกในกาย。 แล้วก็ผู้รู้ลมหาใจออก。 พอไปรู้ใจก็ออกแล้วรู้สึกว่าเราสบาย。 เบาสบายมากเลยนะ。 หาตัวเราผู้รู้แหละ。 เราไปปล่อยวางแต่ลมหาใจขาออก。 แต่ตัวเราเป็นผู้ลมใจก็ออกเราก็ตัวเราเป็นผู้ลมใจออกเป็นโทรทัศน์ตัวเราพูดไปดูลงออกเป็นผู้ดูโทรทัศน์เพราะเราดูโทรทัน์ใจออกละเอียดตัวเราสบายใจเบาเบาสบายเป็นสุขมากเลยพี่ติเบาใจเบาเริ่มปล่อยวางรู้ตัวเราและรู้ตัวเราด้วยปล่อ。 ยวาง。 เบาเจอเบา。 มันก็คิดปรแต่งนี้。 ก็คิดปรหาติดละ。 ไอติก็。 คิดตรงแต่งแล้วล่ะ。 ทำไมเอาแบบนี้。 ปิติซซ่าซs a。 จมากเลยคราวนี้ใจสงบมากเลยย。 อะไรมันก็ไม่เห็นใครบอกว่าเห็นอะไรต่างๆด้วยหมดเลยโทรที่ตัวเรา。 สุดท้ายคือ。 ใจผู้นะ。 แล้วต่อมาพูดจิที่คิดปรุงแต่ง。 แสงสว่างอะไรแตโทรทััดเลยตอนนี้。 ที่ปล่อยหง。 อะไรวางหมดเลยปลวางหมดเลยปล่อยวางหมดปล่อยวางความรู้。 ไปวางอะไร。 ความรู้ด้วย。 ตัวเราก็รู้ตัวแสบ。 ครับ。 ไปวางตัวเราผู้รู้นั่นแหละ。 ในขั้นต้นคง。 หาผู้รู้ก่อน。 สำหรับตัวผมเองใช่ไหมครับ。 วิธีการหาผู้รู้คำถามท่านหรือยังไง。 คือทำไงถึงจะได้พบตัวใจรู้ภาโทรทัเราโทรทัศน์ไม่ใช่ว่านั่งสมาธิถามว่าใครคือผู้รู้。 อย่างนี้อย่างนี้เป็นการหาผู้รู้ด้วยหรือเปล่าครับ。 คนหลงไงเข้าใจว่าใครเป็นผู้รู้แต่ถ้าเรารู้แล้วว่าตัวเราเป็นรู้ก็หวงที่ตัวเรานี่แหละ。 ครับ。 กลับได้กันบ้างดูโทรทัศน์。 แล้วก็ปล่อยวางผู้ดูโทรทัน์มากเลยมากเลยให้หมดเลยยังไงก็รู้เข้าใจเข้าใจได้เห็นว่าอย่างเดียวเข้าใจยังไงก็แค่ได้เข้าใจยังไงก็เรียกว่ายังไงก็แค่ได้บอก。 ไม่มีใครยึดแม้แต่ความสงบ。 ครับ。 สุดท้ายเหลือแต่ใจที่สงบ。 ปราศจากผู้ยึดมั่นถือมั่นแม้แต่ใจที่สนบ。 แต่เป็นใจที่สงบ。 โดยสิ้นผู้ยึดบ้านหรือบ้าน。 ความปรุงแต่งใดๆทั้งหลาย。 แต่เป็นธรรมชาติที่ก็ปรุงแต่งไปเกอร์。 ใจสงบแล้วจะความปรุงแต่งใดๆทั้งวัน。 และไม่มีใครพูดยึดถือแม้แต่ใจที่สงบนั้น。 จึงเป็นความสงบที่บริสุทธิ์โดยปราศจากผู้ยึดถือ。 ณัติสันติพรางสุขขัง。 สุใดเราจะเหนือกว่าใจที่สงบ。 เป็นความสงบที่เกิดจากความ。 สิ้นความหลงปแตก。 เป็นไม่มี。 ครับ。 และความสงบนี้ไม่มีผู้ที่ยึดหรือแม้แต่ความสงบนี้。 ซึ่งเป็นความสงบที่บริสุทธิ์ตามธรรมชาติ。 นี่แหละคือ。 การปฏิบัติ。 ถามขั้นตอนไหนขั้นตอนไหนยังไง。 ครับ。 แต่ไม่จำเป็น。 ถามว่าทุกคนต้องเรียนสเต็ปแบบนี้ไหมไม่จำเป็น。 ครับ。 เพราะว่าบางคน。 เรียนเก่งพระชัน。 อย่าพาจารานให้。 ถ้าท่านไปวางหมดรวดเดียวเลย。 ไม่ยึดอะไรสักอย่างไม่เอาอะไรสักอย่าง。 ชาติหน้าไม่มีสำหรับเรา。 การทำบุญบารมีสร้างความดีทั้งหมดไม่ได้เอาเพื่อเป็นอะไร。 ถ้าอย่างนั้นก็จบที่จ่ายถ้าบจะจบได้เดี๋ยวนี้ใน。 ถ้าท่านไม่ยึดถืออะไรจริงๆ。 ไม่เอาแม้แต่นพพาน。 ไม่ยึดถือแมแต่นิพานไม่ยึดถือแม้แต่ใจที่สงบไม่เอาอะไรสักอย่างเดียวจะขแข็งมากเลยไปอยวางหมดอะไรเห็นอะไรก็ใจอะไรปล่อยวางหมดไม่เอาอะไรไม่คิดอะไรเลยภายในใจเรา。 ถ้าอย่างนี้นะ。 จบง่ายมากเลยคนคนอย่างนี้ไม่เอาอะไรเลยแต่ที่มันก็เครียดเครียดยังไงหนูเครียดอะไรเครียนจะเอาไม่ได้ไปจะเอ，า，แ，ล้วกูกูเครีย，ด，ม。 ากเลยเลย。 ถ้าไม่เอาอะไรเลยยายต้องมีวิธีการปฏิบัติไม่มีวิธีปฏิบัติเลยเข้าใจไม่เอาอะไรสักอย่างเดียว。 ต้องมีวิธีปฏิบัติต้องค่อยๆวางไปวางไปวางไปตั้งแต่สิ่งที่รอบตัวออกไปก่อนวางครอบครัววางลูกกวางเมียวางสามีภรรยาพ่อแม่พี่น้องตำแหน่งสมบัติพสถานต้องวางไปเรื่อยๆไปเรื่อยๆต้องวางตัวเราวาวางเวทนาวางที่ปลูกโลกเบาสบายวางเวนาขันวางความคิดิดถึงปรุงแต่งวางผู้。 ปล่วอยวางระวางผู้รู้。 มาตลอดสายเลยต้องวางๆๆจะได้คนไม่เอาอะไรสักอย่างมาหมดเลยอะไรสักอย่างนึงไม่ยแม้แต่ความไม่ยึดไม่ยแม้แต่ความไม่ยึดนะความพยายามที่จะไม่ยุดก็ไม่ยึดด้วยคือไม่มีความพยายามที่จะไม่ยุด。 มีความพยายามที่จะไม่ยเท่ากับยุดยุดเขาไม่ยึดแม้แต่ความพยายามที่จะไม่ยึดเท่ากับเลย。 ถ้า้าอย่างนี้กูจบในปัจจุบันเลย。 ไม่มีวิธีการ。 ไม่มีอะไรเลยแหละมันจบแล้วที่ใจเขาเขาไม่ยึดถืออะไรสักอย่างเลยแต่ความไม่ยึดถือเขาก็ไม่ยึดถือ。 ซึ่งมีคนวางแบบนี้ต่อหน้าหลวงตาวางทันทีเลยเนี่ยมีมหรือจะต้องขอไปวาง。 มันก็แล้วแต่ว่าแต่ละคน。 บางทีเขาก็วาง。 ยังดูอยู่นะแต่ว่าว่าเราเราจะทิ้งกาสังเกตเลยน้องดีอายุสิบขวบที่เป็นอาจารย์สอนช่วยเราสอนไปทั่วสิบขวบแค่นั้นแหละเด็กสิบขวบเราดายสายหกขวบกี่ขวบเจขวบแล้วเนี่ยทิ้งไปเลย。 สิบขวบแล้วเนี่ย。 เดินสิบขวบเนี่ยพากันเลยแล้ววิ่งหกล้มหมดเลยเด็กอ่ะเราเรียกมาแล้วก็สอนเรื่องสติ。 ให้มีสติ。 ต่อไปเขาทำอะไรเหมือนกับผู้ใหญ่เลยอ่ะต้องเรียบร้อยแข็งไปหมดเลย。 ไม่เป็นเด็กเลยแข็งไว้หมดเลยอ่ะเขาเรียกว่านอนสอนง่ายให้เขามีสติมีสตินั่งแข็งแข็งหมดเลยบอกไม่ใช่หนู。 เป็นเด็กหนูต้องให้สมวัยเด็กแต่ต้องสมวัยเด็กแบบมีสติ。 ส่วนมากเลยก็มาฟ้องอีกมากเกินไปบอให้ได้บอกว่าเด็กจะไม่ใช่ไม่มีสติเข้าใจ。 อยู่เป็นปกติปกติแต่มีสติอยู่。 ต่อมาครับ。 ปวดพ่อก่อนทะเลาะกันมาไงไม่ทราบ。 ดำสีเลยพหนูพ่อเนี่ยกดพ่อเป็นอนตญากรรมนบาปตามหนักไปนี่เลยขอเข้ามามาพ่อซะ。 เขาตกใจเพราะว่าแปนตยกรรมบาปกรรมหนักหนูจะต้องไม่รู้พ่อแม่ได้นะคือพ่อแม่พ่อแม่ดูด่าตีอะไรนะหนูก็แปบนึงขึ้นมาได้แต่หนูมาค้างในใจไม่ได้นะเป็นอนันกรรมเป็นบาปกรรมหนักก็กลัวมากเลยหนูไปขอเข้ามามาพ่อแม่เสร็จแล้วหนูไปให้สัจากพระพุทธเจ้าหนูจะไม่ไม่เอาความโ。 กรธแกล้งแก้งเครื่องค่ะพ่อแม่มาไว้ในใจ。 เลยเลย。 สายครับ。 กดพ่อแม่แล้วแม่กลับก็ไม่โกรธแล้วก็ไม่กดพี่พี่มาแย่งสติ๊กเกอร์แล้วก็กดเพื่อน。 กดพี่ค้างไว้ในใจเราเห็นเราก็ว่าว่ามีความโกรธค้างไว้ในใจกดพี่。 เขากดไม่ได้กดพี่ก็กดไม่ได้ไม่ได้ไม่ได้แต่ต้องไปค้างคา。 ๆของเขาความโกรธในค้างคา。 มา。 ย็ดพ่อย็ดพี่จะเป็นทุกข์กลัวว่าพ่อกับพี่จะเป็นอะไรกลัวว่าไม่อยากให้พ่อกับพี่ต้องต้องตายไปต้องอะไรย。 เขายุด。 ย็ดพ่อยึดแม่ย็ดพี่คุณครูย็ดเพื่อนเขารักเพื่อนรักครูรักพ่อรักแม่รักรักพี่。 เห็นเลยบอกว่าหนูยนะเนี่ยรักได้แต่อย่า。 พุทธเจ้าเนี่ยรักพิพานะที่เป็นภรรยาแล้วก็รักเราหจะเป็นลูกนะก็รักนะไม่ใช่ไปรักแต่ไปหาทางคนทุกเพื่อจะมาช่วยพ่อช่วยช่วยพ่ออาหารช่วยช่วยช่วยลูกให้อาหารช่วยประชาชนช่วยมทั้งหลายคน้นทุกข์ความเมตตากลับมานำต่อว่าพุทธเจ้าว่าเกียรติอะไรนั。 กหนา。 หนีไปไม่บอกกล่าวเลยนะลูกเจ้าหนีเลยเกลียลูกอะไรนักหนาลูกทำผิดอะไรว่าไม่ได้รังเกียจนะไปเนี่ยรักมากที่สุดเลยเพราะรักมากเนี่ยที่ยอมเสียสละตัวเองไปสครับมากเลยกว่าจะพ้นทุกข์ได้แล้วกลับมาสอนเพราะควา。 มรัก。 รักตัวเองและรักผู้อื่น。 เพราะความรักไม่ใช่เพราะความรังเกียจรักได้แต่ไม่ใช่รักเพราะความใคร่。 เขาเข้าใจดิ。 แล้วก็ไปพิจารณาด้วยไปช่วยพิจารนาด้วยลูกโลกมันตกมาตายตามยังไม่ลืมเลยลูกน้องมันตกมาตายเขาก็สงสารมากเลยตามยังไม่ลืมเลยเขาก็เอาไปฝากไว้ที่บ้านเอาดอกมะลิมาโรยที่ปากหลุม。 แล้วประมาณสี่ห้าวันเนี่ยเขาก็ไปขุดมันขึ้นมาดูเขาบอกว่าไม่รู้มันไม่รู้เขาลึกยังไงเขาต้องไปขุดมันมาแล้วก็เอาขึ้นมามันก็บอกวามันเหม็นเน่ามากเลยก็ขึ้นมาจับมันเหม็นเน่าแล้วก็ไม่รู้ตัวอะไรกินมันไปมันก็อวัยวะก็ไม่เหลือคอหัวมันก็หายไปหมด。 แล้ว。 มันเหลืออวัยวะไม่เท่าเดิมแล้วมันเหม็นเน่ามากเลย。 เขาก็เลยนกว่าทุกชีวิตที่สุดก็ต้องเป็นเช่นนี้。 ไม่ว่าพ่อแม่เขาพี่เขาและตัวเขาและคนที่เขารักทั้งหมดต้องเป็นเช่นนี้。 แล้วต่อมาก็เห็นไอจิ้งจกมันตกมาตายเขาก็พิจารณาอยู่。 ทุกชีวิตก็ต้องเป็นเช่นนี้แล้วก็เข้าไปดูอาม่าเขาอายุที่ประมาณแปดสิบ。 มันเป็นคนไข้ติดเตียงมีแผลเต็มตัว。 นอนเป็นคนไข้ติดเตียงมานานแล้วเขาก็ไปเยี่ยมทุกวัน。 เขาก็ไปพิจารณาว่า。 อาม่ายังต้องเป็นเช่นนี้ที่สุดแล้วพ่อแม่เขาที่เขารักก็ต้องเป็นเช่นนี้พี่เขาก็ต้องเป็นเช่นนี้ตัวเขาก็ต้องเป็นเช่นนี้ไม่มีใครหนีความแก่ความเจ็บที่เป็นคนไข้ติดเตียงและความตายเหมือนกับพวกสัตว์ทั้งหลายที่เขาพิจ。 ารนา。 ความจริงมันเป็นเช่นนี้เขาค่อยๆคลายแต่ความงยึดมั่นถือมั่นใจเขาก็เลยว่างเปล่าหัวใจก็ว่างเปล่าแต่。 วันหนึ่งเข้ามาหาหลวงตา。 ในใจเขามีอาการอะไรก็ไม่ทราบว่าคุณจะมีอาการอะไรสักอย่าง。 หาลูกวงตาก็มีการปรับจิตปจินะ。 เพราะว่าเขาไม่ได้ตั้งตัวไงเขาบอกว่าหลวงตาอยู่ตรงนี้อยู่ใกล้ๆเนี่ยไปหาหลวงตาก่อนอยู่ก็พามาเลยนะเขาไม่ตั้งตัวเขาคงเป็นอะไรยังไงก็ไม่ทราบเขามีการปรับแต่งจิต。 มีการปรับแต่งจิต。 พ่อก็มาหาแม่ลูกตาเห็นบอกว่าหนูแอบตัดแต่งจิตมา。 เขาตกใจแล้วตาเลยบอกว่าธรรมชาติของนกเนี่ยที่มันบินผ่านมาแล้วก็ผ่านไปด้วยใจที่ว่างเปล่าเนี่ย。 ย่อมไปทิ้งร่องรอยแต่ทำไมหนูตายเห็นว่าหนูแบบปรับแต่งจิตอยู่ในมาเนี่ย。 ถ้าหนูปล่อยให้อาการของจิตมันเหมือนนกบินมาแล้วผ่านไปลูกตาจะไม่รู้เลยแต่นี่หนูแอบแบบปรับแตจิตมาแสดงว่า，ห，น，ู，เ，น，ี่ย，เ，ข，้，า，ไปทำอะไรกับ，อ，า，กา。 รของใจ。 เขาบอกว่าหนูใจร้อนเกินไป。 หนูอยากให้มันหายเร็วๆ。 มันเลยทิ้งร่องรอยไว้บนท้องฟ้านกหายไปแต่ทิ้งร่องรอยตัวเราไว้บนท้องฟ้า。 เลยถูกจับได้เลยแค่นั้นแหละเขาเข้าใจเรื่องความว่างปากนกกับท้องฟ้าเลยว่าอาการของใจทุกชนิดเหมือนนกที่บิ，น，ผ，่，า，นมาใ，จ，เ，ห，ม，ื，อนท้องฟ้าที，่，ว。 ่า，งเปล่า。 หากไม่มีใครไปปรับแต่งอะไรไม่มีใครเข้าไปแทรกแซงอะไรตัวต้นของเราก็ไม่มีอาการทุกอาการน่าจะเป็นกุศลกุศลจะถูกใจไม่ถูกใจล้วนแต่เป็นนกที่ดินผ่านมาแล้วก็ผ่านไปไม่ทิ้งร่องรอยใจเขาว่าเปล่。 าเลย。 แล้วต่อมาเข้ามาหาลูกไปใจเขาว่างเปล่าเขาแช่แค่ใจที่ว่างเปล่ายึถือใจที่ว่างเปล่าเขายึใจที่ว่างเปล่านะปฏิบัสเต็ปเลยแล้วยถ่ายที่ว่างเปล่าตอนนี้อยู่กับใจที่ว่างเปล่าไม่เอาอย่างอื่นไม่รับรู้อะ。 ไรละ。 ใจที่ว่างเปล่าติดใจที่ว่างเปล่าว่ายึใจที่ว่างเปล่าแช่เลยให้เข้าหาผู้รู้ใจที่ว่างเปล่าความใจว่างเปล่าไม่รู้ตัวเองไม่ได้มีตัวเราอ่ะรู้ว่าใจว่างเปล่าคนอื่นไม่รู้หรอกว่าหัวใจเราว่างเปล่ามีตัวเราที่รู้ว่าใจว่างเปล่าให้ให้เห็นตัวเราเองอ่ะที่เป็นผู้รู้。 ใจว่างเปล่าจะว่างเปล่าคือโทรทัศน์。 ตัวเราที่ไปรู้ใจว่าเปล่าคือคนดูโทรทัศน์ให้มาดูตัวให้มาปล่อยวางตัวเราผู้ผู้รู้ใจที่ว่างเปล่าแต่ไม่ใช่เอาตัวเราไปแช่ที่ใจว่างเปล่าเด็กไม่เข้าใจปฏิบัติกันแล้วเนี่ยมันพลกับวางตัวเราเลย。 ไม่ไปยึใจว่างเปล่าจะปล่อยวางตัวเราที่ยึใจได้่ว่างเปล่า。 แล้วก็มีความพยายามก็มีความพยายามมีความพยายามจะปล่อยวางเหมือนหนูเนี่ยมีความพยายามจะปล่อยวาง。 เขาตรงนี้ที่เขาติดอยู่นานเขาพยายามความจะปล่อยวางตัวเขาเขามีความพยายามจะปล่อยวางตัวเขาปล่อยวางตัวเขาปล่อยวางตัวเขา。 ตอนสุดท้ายนี่แหละ。 ที่หลวงตาบอกเขาบอกว่าหลวงตาบอกว่าเขายังเขามีความพยายามที่จะไปวางตัวเขาอยู่เขาต้องไปวางความพยายามนั้นไม่ใช่ไปพยายามปล่อยวางตัวเขาแต่ต้องปล่อยวางความพยายามที่จะปล่อยวางตัวเขา。 แค่นั้นเลยเขาบอกว่าเหมือนเนี่ยเขาเวลาก็ไปโรงเรียนกระเป๋าเป้หนังสือมันหนักมากเลย。 มันหนักมานานมากแล้วเขาปลดกระเป๋าเป้ทิ้งเลย。 ลงไปเลยก็บอกว่า。 มันเหมือน。 ไอ้ห้องว่างที่มันมีฝากับกระจกกั้นเนี่ยในใจเขามันามันเหมือนกับระเบิดไปหมดเลยอ่ะข้างขวาข้างกระจกประตูหน้าต่างมันระเบิดไปหมดเลยตรงนั้นมีคำพูดเลย。 เด็กสิบขวบ。 ยังสิบขวบอยู่เลย。 นี่คือการปฏิบัติไม่จเป็นเราดูถูกไม่ได้รับเด็กผู้หญิงผู้ชายผู้ใหญ่อะไรไม่จำเป็นต้องอย่างนี้พวกท่านก็ได้เหมือนกัน。 ขอท่านเข้าใจมันในใจของท่านจริงๆ。 ลูกศิษย์เราหลายคนเด็กๆทั้งนั้นที่มาสอน。 แต่ถึงที่สุดไม่ถึงที่สุดว่าว่ากันไปแต่เราก็เปลี่ยนช่วยเหลืออยู่。 เก้าขวบก็มียังพอสายนี่เราพยายามจะกลับมาช่วยตั้งหลายครั้งแต่ที่สุดเขาทิ้งไปเรายังเสียดายแม่ตอนแรกก็ไม่ได้แลดีมากเลยน้องพ่อต้องแม่ไปสายนะเราพยายามช่วยมาตั้งแต่หกสี่ขวบนะเพราะว่าหกขวบแล้วมา。 ทิ้ง。 เพราะว่าอะไรมันห่างเราไปเกินไปเพราะว่าเขาอยู่เชียงใหม่แล้วเรามานานๆกว่าทีเขาทิ้งหมดเลยไม่เอาเลยไม่สวดมนต์ไม่อะไรไม่ปฏิบัติที่เราให้กลับเรามาใหม่เราอธิษฐานใหม่ว่าต่อไปนี้จะไม่ผิดสัจจะส。 าบาน。 ปกติเรามาเนี่ยไปสายนี้ก็จะตั้งใจฟังมากเลยจะไม่รู้ไปเล่นเลยแต่เดี๋ยวนี้ไม่เป็นเหมือนเดิมแล้วเรามามาสอนธรรมาเขาไม่ค่อยสนใจเล่นไปต้องไปว่าเสียงดังมากเกินไปเสียงดังมากเกินไปแต่เดี๋ยนี้การฟังเขาจะไม่สนใจแล้วว่าเนื่องจา。 กว่า。 มันขาด。 ขึ้นดินเนี่ยเขาโชคดีแล้วกวีที่อายุเก้าขวบเป็นเด็กพิเศษแต่พ่อแม่เขาเนี่ยคอยช่วยเหลือช่วยฟังทำแล้วเราก็ช่วยแล้วพ่อแม่เขาก็ช่วยเขาก็ฟังทำแล้วก็คอยคุยกันพ่อกับแม่พ่อเนี่ยเข้าใจที่หลวงตาพูดว่าอย่างนี้แล้วลูกเข้าใจว่าย。 ังไง。 ฟังแล้วก็คุยกันอยู่เรื่อยๆว่ะลูกฟังลูกเข้าใจยังไงพ่อเข้าใจอย่างนี้แม่เข้าใจอย่างนี้ลูกเข้าใจยังไงไปคุยมาเด็กคุยกันทุกวันไปโรงเรียนทุกวันส่งไปขับรถไปส่งเรียนทุกวันฟังทุกวัน。 เด็กมันก็เป็นธรรมไปโดยไม่รู้ตัว。 ไปทำโดยไม่รู้ตัวเลย。 หลายคนก็เป็นคำนะไม่ใช่วามันเป็นได้ทุกๆหรอก。 แต่มันต้องประกอบการช่วยเหลือกันหลายอย่างเป็นเด็กก็ต้องพ่อแม่ช่วยแต่ถ้าเป็นเราไม่เป็นเด็กเราก็ช่วยตัวเอง。 พี่สมการไว้ในใจอย่าทิ้งคำ。 อย่าทิ้งทำ。 ทำคือสิ่งที่หลวงตาพูดทั้งหมดอย่าทิ้งฟังไปแล้วเข้าใจแล้วเข้าใจตรงไหนอย่าทิ้ง。 หลวงตาลเนี่ยสมัยก่อนนะเรียนกับพ่อแม่ครูบาอาจารย์กลับมาเนี่ย。 หลวงตาเข้าใจเพียงแค่คำเดียวถึงใจนะหลวงตากลัวจะลืมหลับไปเลยตื่นมาลืม。 ตาไม่นอนเลย。 เพราะว่ามีความรู้สึกว่า。 เรามีอายุเท่าไหร่เนี่ยเรานอนแล้วครึ่งอายุนั้น。 เรานอนมามากแล้วถ้าเราอายุสี่สิบเรานอนไปแล้วถึงยี่สิบปี。 ต่อไปข้างหน้าเรานอนยาว。 เราต้องนอนยาวมีเวลาเหลือเฝื่อที่เราจะต้องนอนไม่ตื่นอีกเลย。 เพราะฉะนั้นเวลาที่นอนมันมากไม่นอนเลย。 ฟังพ่อแม่ครูบาอาจารย์มาแต่ละครั้งเพราะมันถึงใจนะครับติดจดจ่อมันทั้งวันทั้งคืนทั้งวันทั้งคืนไม่หลับไม่นอน。 ไม่สนใจเลยเรื่องการนอนเพราะว่านอนมามากแล้วต่อไปไปข้างหน้า。 จะต้องนอนยาวไม่ได้ฟื้นอีกเลย。 ฉะนั้น。 มันไม่มีความหมายจะนอนไปทำไมทำความเพียร。 พอไม่เข้าใจรู้แจ้งแล้วไปหาใหม่กลับมาคุยใหม่แล้วก็แจ้งดีใจใหม่ดีกว่าว่าเพอย่างนี้ใหม่นอนแล้วมันลืมแล้ว，ม，ั，นลืมแจ้งใจมั，น，ช。 ัดเจนเลย。 ไม่ต้องการคำว่าแค่คำเดียวที。 มันโดนใจปุ๊บกับติดจดจ่อจะจ่อกับติดเลยพ่อแม่ครูบาอาจารย์เราบอกว่าถ้ามีปัญญาน้อยก็ใช้เวลากับติดจดจ่อสี่วันสี่คืนมันระเบิดโลกาสุมาเลยถ่อมตัวมากเลยติดจจ่อแค่สี่วันสี่คืนโลกธาตุระเบิดไปหมดเลยหาตัวตนไม่เจอผ่านไ。 ปเลย。 ถือว่าพิเศษแล้วกรณีชนิดพิเศษจริจริง。 พวกเราเนี่ย。 มันดีกว่า。 ความประมาทมากเกินไปภัยพิบัติของโลกกำลังจะเกิดแล้วภัยพิบัติของธรรมชาติกำลังจะมากมายมหาศาล。 นับตอนนี้เป็นต้นไป。 ระยะใกล้ๆนยังไม่มีหรอกเดี๋ยวก็ไม่นานหรอก。 ภัยพิบัติจะตามมามากมายมหาศาลแต่พวกเรายังมีชีวิตอยู่ด้วยความประมาทมากเกินไป。 เมื่อถึงเวลาที่ภัยพิบัติมามากมายมหาศาลจะเป็นยังไงจะทำใจยังไง。 จะอยู่ยังไง。 ก็มีภัยพิบัติเกิดขึ้นครอบครัวเสียหาย。 ตัวเราได้รับบาดเจ็บหมอบอกเราเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย。 เวลานั้นเราไม่มีสติแล้วสติแตกไปแล้วที่จะจ่ายสงบ。 เราไม่ได้ปล่อยวางแล้วมีแต่ยึดถือยึดถือยึดถือเด็กเขายังฝึกเขาปล่อยวางปล่อยวางมาตลอดเวลาใครมาถามอะไรก็เลยบอกว่างใครมาถามอะไรก็เลยบอกว่างวางวางให้ปล่อยวางอย่างเดียวก็ฝึกมาจากการปล่อยวางการปล่อยวางแล้วก็ไม่ได้ฝึกมาจากการยึดถือปฏิบัสุดยอดการปฏ。 ิ。 บัติ。 เราความอัศจรรย์ที่สุดนะคนชอบศาอัศจรรอัศจรรย์เนี่ยความอัศจรรย์ที่สุดเนี่ยคือความที่ไม่ยึดถือแม้แต่คว，า，ม，อ，ั，ศ，จ，รรย，์，ค，ื，อ，คนนั้นยอดค，น，ท。 ี่สุดเลย。 อัศจย์อะไรก็ตามที่มันอัศจรรย์ที่สุดยังไม่ยึดถือเลยเป็นยอดคนแล้วเป็นยอดคนจริงๆ。 ทุกอย่างเดียว。 ไม่ยึดถือแม้แต่ความอัศจรรย์ไม่ยึดถือแม้แต่ความพยายามที่จะไม่ยึดถือเขาก็ไม่ยึดถือ。 เพราะเขาเห็นความพยายามที่เขาจะพยายามไปยึดถือเห็นแล้วก็ปล่อยวางแล้วก็เห็นความพยายามที่เขาจะไม่ยึดถือเขาจะมีความพยายามเพื่อเขาจะไม่ยึดถือเขาก็เห็นตรงนี้แล้วก็ก็วางตรงนี้。 เหมือนเดิมเขาพยายามที่จะปล่อยวางตัวตน。 ว่าไม่ให้มีตัวตนไม่ยึดถือตัวตนสุดท้ายเราบอกว่าไม่ใช่ไปวางตัวตนวางความพยายามที่จะปล่อยวางความยึดถือ。 วางความพยายามที่จะปล่อยวาง。 ไม่ใช่พยายามที่จะวางเนี่ยพยายามที่จะวางตัวเราพยายามไม่ใช่วางความพยายามที่จะวางตัวเรานั่นแหละ。 ที่คอยถามจะว่ายังไงอ่ะวิธีไหนถึงจะวางได้。 ไม่ใช่ว่าว่าไม่ได้ว่าให้ความพยายามที่จะหาวิธีวาง。 นั่นคือการปล่อยวาง。 อธิบายทุกแง่มุมละเอียดมาก。 สาธครับหวังวามันจะเกิดประโยชน์ต่อพวกท่าน。