徒：顶礼师父。我观察到的是，看到了“有”的念头、“无”的念头，以及“有”的生灭，它们都是生起的行（sankhara）。但是，没有人去对它们做什么。 师：它会去执取，嗯，去执取。它不执取“无”，不执取造作的行。但它仍然执迷于把“我”去执取“不造作”，把“我”去执取“无”，努力把“我”变成“无”。把“我”去执取“无”，却排斥“有”，也就是行、造作、感受、思想、情绪，这些在“无”中生起，又在“无”中消失。但是我们执取“无”作为基础。 放下“无”。然而没有人能放下“无”。只有看到执取“无”的那个（心）是造作的行。 如果我们用“我”去努力放下“无”，那就等于又迷失在行当中，又迷失在造作当中。没有人能放下“无”。必须看到，去执取“无”的那个，就是“有”，就是有造作，成为一个实体，成为“我”去执取“无”，这就是无明，是贪爱和执取。 必须这样看到，才会愿意放下。放下是什么？放下迷惑，放下错误的执迷。 徒：还不明白。 师：还进去“做”，进去寻找“我”。 嗯，还有“我”要去拿什么，通过修行让“我”去成为什么。“我”要得到什么，“我”要去拿什么，这都是无明。没有让自然只有两种状态：行（sankhara）和非行（visankhara）。但是修行是为了寻找方法让“我”...也就是要让“我”得到什么，成为什么，即使是让“我”去得到“空”。 “我”要去得到“无”。我们没有看到这个，没有看透这个心，没有看透自己的心。有寻求利益给“我”的心，这都是无明，无明、贪爱、执取、轮回都是这样。 停止挣扎，停止“想要”，想要得到，想要逃离，想要成为，想要获得，想要达到，想要证悟，想要解脱。仍然有“想要”，这都是潜藏的（烦恼）。 用“我”去执取一切，执取“我”，认为“我”是“我”，“我”是“我”，用“我”去执取这个，执取那个，“我”去挣扎寻求涅槃，为“我”寻求离苦，这就是无明、贪爱、执取，说是轮回。明白了吗？还迷迷糊糊的，嗯。 徒：看到了，师父。它还是有个去寻找、去做的“我”。 师：有“我”去寻找，“我”去做，我们就看到，去寻找的“我”，去做的“我”，这些都是行，是造作，是“想要”。 徒：有烦恼和贪爱。 师：就放下它，只是看到那个。觉知到它，就放下了。怎么回事？还在坐着寻找，坐着努力分析。还在努力挣扎，努力分析。 能停止吗？它会愿意停止吗？停止挣扎，停止寻找，停止寻求。不是“做”停止，而是停止“做”，停止挣扎，停止寻求。 不是“做”停止。 而是停止寻找，停止挣扎，不是“做”停止。停止寻找，停止挣扎，停止“想要”。停，停，停，停。 这个也不对。这不对，不对，去抓住“静”，抓住“定”。不对，不对，这个也不对，抓住“静”，抓住“定”。抓得糟糕透了。不对，不对。这是有“我”去执取。用“我”去抓住，抓住不放，用“我”去抓住“无”不放，这到底对不对？坐得脸色苍白。 不对，不对。 没有“我”去成为什么，去抓什么。哎呀，就让它自然那样，没有人去成为什么。但是“我”努力去抓住“无”不放。怎么样，拿麦克风，拿麦克风来说，现在。顶礼师父，内在在做什么？必须这样吗？ 徒：是之前，之前好像有事情冲击到内心，然后就好像...。是在遇到师父之前，师父。我理解到...。它不...冲击到一个事件，关于牵绊的。进去...冲击之后，好像...好像（失去）正念，然后它迷失... 对心有影响，那段时间来见师父。然后...我遇到的...牵绊。 师：哎呀，这些都是造作，什么都是。只要有一点点，内心有一点点波动，无论是去牵绊，还是去爱什么，都只是一点点。即使波动只有原子那么小，都是行，都是造作。就看到它是造作，造作，造作。心是无法被造作的，无法动摇的，无法移动的，无法波动的，它是自然的状态，是成对的。 是成对的自然状态。能动摇的，就像飞在天空中的鸟。心就像天空，或者宇宙，什么都没有，无法动摇，因为（那是）它的本性。我们不能去强迫，去杀死鸟。 心是像天空、像宇宙一样的自然状态，它不能杀死鸟。它们共存，但是不执取鸟。无论鸟以什么方式飞翔，有什么样的想法、情绪、感受，都是鸟。只要它能动，哪怕只是一瞬间，一刹那，都是天空中的鸟。心就像天空，或者空旷的虚空，无法移动，无法造作。天空从不去试图杀死鸟。它们共存，但是不互相执取。我们不能让没有鸟的天空去压制心，让它静止不动。这个“我”，试图去杀死鸟，试图去压制它，让它静止不动，这个“我”就是鸟。这个“我”，试图去压制心，让它静止不动，这个“我”是鸟，不是天空。 要看到，这个“我”，“我”，“我”，试图去做什么，都是鸟，不是天空。心不能这样，心就像空旷的天空，它是空旷的觉知，没有实体，所以就像空旷的天空，像宇宙一样。而“我”试图去做什么，都是鸟。不是天空，而是成为鸟。嗯，明白了吗？ 无论心里有什么，都没有“我”造作出来的。“我”，“我”造作出来的，“我”，“我”造作新的“我”，这个“我”，它造作出来的，这个“我”，都是鸟。不要让“我”成为天空。但是看到所有的“我”，每一个刹那，都是鸟。 只要这样看到，这个“看”者，就会是天空，或者宇宙。因为觉知，它有觉知在其中，它知道自己是什么都没有。“有”什么在“无”中生起，都是鸟。我们去努力...努力让它静止，让它没有波动，没有不喜欢的感受，没有痛苦的感受，压制住它，不让我们痛苦，不让我们痛苦，不让我们痛苦。这个“我们”痛苦，我们就是鸟。这个“我们”快乐，也是鸟。就是行，就是造作，就是能动的东西。 “我们”都是鸟。“我们”快乐，“我们”痛苦，“我们”努力压制心的波动，让它静止不动，没有快乐和痛苦，都是鸟，都是行。我们就像所有的鸟，无论是什么状态。但是鸟和天空是共存的。鸟和天空是成对的自然状态。 心的波动和心是成对的自然状态，没有人能摧毁对方。只是心的波动来了又走，来了又走，就像所有的鸟来了又走。心就像天空一样。 它们是成对的自然状态，或者说，去摧毁什么。行是来了又走的东西，但是心是空旷的，没有实体，没有行，无法被行所染。它们是永远成对的自然状态。而这个心，它有觉知在其中，它自己知道，自己是什么都没有。它不能飞翔，不能移动，不能表现出任何行为。所有能表现出行为的，都是行，都是造作，没有一个是它。它从不去执取错误的对象。 而且它不能去努力做什么。这个努力，努力，努力，“我”努力去做什么，都是鸟，都是行，都是造作。就看到这些。心看到，哪怕只是一瞬间，努力，努力，努力，一瞬间有什么努力生起，心就自己知道，这是鸟，不是...不是心了。因为心是无法被造作的。通过这样的觉知，它就会解脱一切。 而且没有人能执取心。因为心，它是自然的状态，它知道自己什么都没有，所以没有人能执取心。这个试图来执取心的，心也知道，这是造作，不是心。 这样的觉知，叫做佛性。所以说，这个觉知，它有觉知在其中，它是空旷的，像宇宙一样。但是它有觉知在其中。空旷的自然状态，像宇宙一样，它没有觉知在其中。这个觉知，或者说本心，或者说心。 它是与地、水、风、火四大元素结合的，成为生命。但是觉知，它不是消耗品。地、水、风、火是消耗品，所以我们需要吃植物和动物的尸体，吃水，吃土，就是吃植物和动物的尸体，还有吃水，吃风，吃火。但是这个觉知，它不需要吃，它不是...不是消耗品。它是什么都没有的，但是它有觉知在其中，它是谁？这个“它是谁”，就是佛。佛说什么？就是“无”。“有”什么显现出来，都不是它。佛是如实知者，这样如实知，知道实相的自然状态。 知尽执取，因为没有，它是自然的状态，它自己什么都没有，它不能执取什么。知尽迷惑，就是知道自己没有实体，所以不能迷失于执取什么，而且它自己，不能去抓，也不能放。不能抓什么，也不能放什么。 所以说知尽迷惑，就是觉醒，从无明的迷惑中觉醒，从无明中觉醒。 还有喜悦，就是不去执取什么来烦恼。不执迷于什么来烦恼，因为它自己...它知道自己什么都没有。如实知，如实见，知尽，知尽执取，知尽迷惑，觉醒，或者喜悦，这叫做觉知。所以说觉知，另一个名字就是佛性。佛性，不是指佛陀。 是如实知者，如实见，知尽，知尽执取，知尽迷惑，觉醒，从长久的沉睡中觉醒，从累世累劫的无明中觉醒。是永远的喜悦，就是不再有烦恼，因为它不执取什么来点燃内心，让心成为火。 永远，永远。通过这样的如实知，如实见，知尽。不是“我”，“我”是不如实知，如实见，知道这个“我”是行。但是自然的觉知，是什么都没有的。 知道自己觉知什么，也知道自己什么都没有，这个才是佛性。但是“我”，能觉知各种各样的造作，这是与感受、记忆、行、识这四个蕴共同运作的识，所以它知道什么是喜欢，什么是不喜欢。 它能选择，能干预，能造作。喜欢的想要保留，不喜欢的想要挣扎，排斥，想要摧毁，压制住。这个“知”是虚假的知，虚假的知。它掩盖了如实的知。或者说，自然的觉知，它在这个虚假的知之下。 像莲花一样，去除虚假的“知”，才能找到自然的觉知，如实知，实相，就是佛性。哦，明白了吗？ 徒：嗯，还迷惑着呢。 师：我们说到这里，内心还迷惑着。哎呀，它要让“我”解脱，要让“我”解脱。 它努力要让“我”解脱，不能让“我”解脱，这个“我”是五蕴。我们不能背着“我”去涅槃。我们这样说，努力要让“我”解脱，这个“我”是五蕴，五蕴是行，我们要放下五蕴，执取五蕴就是苦。这是努力要让“我”去...不解脱，不解脱，这样它会背着五蕴。必须要放下五蕴。五蕴是重担。背负五蕴，执取五蕴，这是世间的苦。放下五蕴，放下五蕴。没有人背负五蕴，这个“我”的感觉，努力要让“我”涅槃，这是不行的，必须放下五蕴，才是涅槃。 放下“我”，放下“我”努力帮助“我”去涅槃，这是错误的。我们一直追问，很困惑。 徒：在这两三天里，师父，它好像...。它好像一直努力，努力，然后去教导，教导...。教导，好像努力让它解脱。但是它...然后它就好像静止不动了。 师：嗯，努力教导让（它）解脱。 徒：去教导谁解脱？嗯，是...。 师：要去教导“我”解脱。它放下“我”，它要去教导“我”解脱。它看到什么行都是行，什么行都是行。但是心，它不是行，行不能（染污它），（心）什么都没有。它只是看到这些，通过这样的觉知，它就是佛性。 心里有什么都说出来，不要在心里说。对错不重要，互相帮助。 说出来，不要怕错，不要顾虑，好让大家可以一起帮忙。 徒：是这样的，好像在过去这段时间里，一旦...。一旦有什么冲击，就是说，它努力...就是好像...知道“我”它...。 （有其他人插话） 师：Tiv助教来请法，请求佛陀和僧众开示，来帮助...。先顶礼佛。把麦克风拿开。 请求通过佛陀和僧众清净的心，开示清净的法，来帮助他人解脱，解脱，如实知法，在当下。这位女士，来说，Tiv助教来帮助。 徒：来帮忙，慈悲，慈悲。实际上，“我”实际上是没有的，内心...我们有去感受的（心），它也没有。 这个感受者，它不是我们的。所有禁止...来，它会说去执取，去执取，这是禁止不了的，但是要觉知到。如果我们不觉知到它，它来，它就越...越觉知到它，它就越快消失。因为... 实际上，来，是禁止不了的。让它来欺骗说，哦，没有，保持正念，这是禁止不了的。来，谁能禁止？没有。还有，就是放下要去涅槃的那个。 徒：对，对，对。 师: 放下要...因为如果能去涅槃。它自己就会是。 徒：实际上，“我”从出生就没有实体，从一开始就没有，直到现在。它会像那样...它一开始出生没有，但是现在有，这也不是了。 身体...也没有，也不能有。这样就是说，实体，如果我们越去感受它，实体就越会回来。然后消失之后，就没有感受者了。 来，它来欺骗，它是行，行是像虚空一样。然后我们...金...金的目标。金，或者木头，我们禁止...目标。如果我们越...就越痛苦。 因为它被认为是...想到未来。然后如果我们...这一世的目标，我们请求这一世涅槃。就是执取那个目标，就是执取那个目标了。 执取，烦恼。都是烦恼，它是烦恼，想要...是烦恼。比如我们去... 遇到...回来一个。然后我们造作，哎呀，它会来咬我们，它会来咬我们，它会来咬我们。 造作，这叫做造作。如果我们让它造作，就...就不会痛苦。 徒：...然后我想起来了，会告诉师父。正好之前，Tiv助教老师说，去发愿说...这一世涅槃。变成有“我”去...努力去帮助“我”...Tiv助教老师的话，好像来提醒我，就好像...。 师：佛陀证悟的实相，是“无”。无明让我们认为一切都是真实的。但是，生老病死所有发生的，都是幻象。实际上，它没有。但是无明会让我们认为一切都像真实的一样。 佛陀...对摩伽罗说。摩伽罗说...。摩伽罗。你要把这个世界看成是空。 世界，是指这个世界，也指所有的行，指外在的六尘：色、声、香、味、触、法。世界，指内在的六根：眼、耳、鼻、舌、身、意。是所有通过的门。世界，指五蕴：色、受、想、行、识。 它是不恒常的，没有实体，没有可以执取的实质。摩伽罗，你要把这个世界看成是空。没有实体，没有可以执取的实质。 不要去迷失，执取它，认为它是“我们”，“我”，“我的”。它从一开始就没有我们，是幻象。欺骗迷惑。所以说...幻象，看似真实，但是不久，我们现在看到的，一百年后，这里没有一个人会留下。一百年后，即使是Tiv助教，也不会留下，都死了。可能Tiv助教最年轻...。 嗯，除非Tiv助教活到一百二十岁，可能还活着。除此之外，都死了，不留下了，坐在这里的。哎呀，都是幻象。执取这个，执取那个，“我”实际上也没有真实存在，这是幻象欺骗。执取丈夫，执取妻子，或者孩子，执取这个，执取那个。在相遇之前，也没有相遇。在这一世有“我”之前，也没有“我”。 在这一世，也没有“我”这个形象来坐着这样说话。这个有“我”的形象，有感受，思想，情绪，来坐着说话，站着，这没有，本来没有。然后突然从产道里冒出来。 在母亲肚子里的时候，也没有“我”。然后就死了。坐在这里的，一会儿就不留下了。生起，然后又回到“无”，因为“我”从一开始就没有，在这一世，没有。这个样子也没有。最后又回到“无”。这个遇到我们...“我”还不确定，从“无”而来，然后...是谁从哪里来？从“无”而来，然后又回到“无”。我们的父母也是一样。他们也是从“无”而来。丈夫，妻子，在这一世遇到我们，也不知道是谁从哪里来。 各自流浪...然后来相遇，不知道是谁从哪里来。然后有了孩子，也不知道是谁从哪里来，进入肚子，也不知道。各种各样的不知道。不知道我们是谁，不知道他们是谁，从哪里来。 现在是谁，死了之后去哪里，什么都不知道。这叫做无明，无知。然后迷失于无明，怎么迷失？就是执迷不悟。无论怎么说，都执迷不悟。 ...坐在这里，执取。 执取...这是我的丈夫，我的妻子，我的孩子，担心，执取。这个，最后也会...分离，不知道是谁。从哪里来也不知道。哎呀，如果能忆起前世，就不会爱了。真的。 要忆起...忆起前世，可能好几世都是互相残杀。出轨，杀死对方，好几世了。如果能忆起前世，就不会爱了。不知道是什么，从哪里来。然后孩子，如果能忆起前世，可能也不会爱了。从哪里来？有时候，突然出现...。这是从哪里来的？这样。什么都不知道，从哪里来。哎呀，孩子说外语很流利，这个，怀疑是从海啸来的，进入肚子。你看，死于海啸，外国人死于海啸，进入肚子了。这样。 我们也不知道真假，但是我们看，哎呀，怀疑，观察，这段时间，它应该...学习外语很厉害，是不是？真的，真的，学习外语很厉害，特别喜欢。应该是，应该是外国人。我们去确认...。 应该是外国人。 死于海啸，然后进入肚子。你看，因为它不确定。就是执取，互相执取，无论怎么说都不听。这叫做执取。 就是佛陀来说，父母，老师来说，它也不愿意，它执取到...所以叫做执取。就是执取，执取，执取。无论谁说什么，我就要执取。无论谁说什么，我就要执取。“我”也执取不了，一会儿就老，病，死，就腐烂，消失了。 然后呢，哎呀，无论怎么说，它都执取。要执取的人，它就一直执取。 再去仔细思考。如果能忆起前世，就会知道，哎呀，这是怎么回事？这个在一起...。 是它来讨债，还是我们欠它的，还是它欠我们的。它又来讨债了。有时候，父母，祖父母，爱孩子，爱孙子。没有去哪里，死了之后，就投胎成为孩子的孩子，孙子的孙子，就在那里转来转去。我们成为它的母亲，成为它的孩子，轮流，轮流。所以佛陀禁止...。 僧侣，吃家里的狗肉。家里的狗，就是他们的父母，祖父母。投胎成为孩子的孩子，孙子的孙子，乱七八糟。转来转去，因为爱，牵绊，它去哪里，就投胎成为家里的狗。如果投胎成为...就投胎成为家里的狗。所以佛陀不让吃家里的狗肉。就是他们的父母，祖父母。哎呀。然后就爱得死去活来，轮流，轮流，因果轮回。不知道从哪里来，有时候，他说早上...。 有富翁夫妇。没有孩子，早上开店。 有穿白衣服的人站在店门口，问：来找谁？哎呀，来干什么？说要来讨债。哎呀，欠什么债？闯进店里，来讨债。让员工抓，找不到，去哪里了？之后，妻子怀孕了。从怀孕开始，生意亏损。亏损，破产。 破产，孩子出生，吃喝玩乐，挥霍财产，一贫如洗。父亲想起来，哎呀，就是这个人，就是那个穿白衣服的人，站在店门口，说要来讨债。什么都没有了。父母一起去卧室里，跪在孩子脚下。 说没有了，没有了。 请求原谅，父母做了什么...只剩下房子可以住了，请求原谅。这个曾经吃喝玩乐的（孩子）沉默了。 变成关上门，沉默，然后内心...就死了。因为原谅了内心，痛苦，怨恨，报复，互相讨债的业，就结束了。要偿还的业，就结束了，就死了。所以，解决业，就在于内心，在于知尽执取。 通过爱，恨，互相执取，都是业的束缚。不知道是谁从哪里来，然后忆起前世也做不到，然后就爱得死去活来，无论怎么说都不听。没有智慧去思考...。只爱...。固执，痛苦，也没有人能帮助。即使有佛陀来教导，有老师来教导，哎呀，实相是这样的，它还是不相信，不听。这样...。 人们，投胎，转来转去，相遇，没有偶然。在这个世界上...。作为宠物，作为牛，作为马，作为大象，作为木头，被使用...。都是来自业。我们以为，哎呀，没关系，我们欠了很多债，没关系，我们死了，就不用还债了。没有的。必须要投胎成为动物，让人使用，成为牛，成为马，成为大象，成为木头，让人使用，偿还债务。 以前，他们说动物还能说话。 有一个富翁。放贷。但是心肠好，哎呀。谁来还不还债，都不管。这个人来借钱。以前的钱是...。是银块，很重，堆得很高，银子，是纯银，堆得很高，很重。这个人说，要多一点，富翁就给。 这个人不...富翁就说，拿骆驼，还是驴，不知道，驴吧，一只老驴，你自己拿，背着走。你拿不动。 要走远路。走到半路，哎呀，这个，这只老驴，它走不动了。它倒下了。它倒下的时候，它哭了。哭了。然后它笑了。 借钱的人就说...。你为什么哭？然后为什么又笑？这只驴就说...。以前，我曾经来向这个富翁借钱。我借了四两。我还了四两债，我借了六两，还了四两债，还欠富翁二两。然后我就死了。我投胎成为富翁使用的动物，好几世。我投胎成为富翁使用的动物，好几世，因为那个业。我哭，是因为可怜你，你肯定没有钱还债。你必须投胎成为富翁使用的动物，好几世。像我一样。哎呀，那你为什么笑？笑，是因为...。这一世把富翁的债还清了，是最后一世。 我要去投胎了。 没有偶然。必须在一起，无论是动物...。还有使用，杀戮。一切...。家庭，什么时候来，怎么来，是什么样的，怎么来的，什么样的业...。都是业。无知，是真正的业，然后又互相束缚，成为业。不知道是谁从哪里来，在轮回中相遇，然后做了什么业，也不知道，不知道。所以是无明。所以沉迷于愚痴，沉迷于轮回，无论谁说什么都不听。只执取，只执取。所以叫做执取。哎呀，死了之后，就各走各的路。就互相...但是执取，束缚，无论是爱，恨，怨恨，报复，都是通过这个业力。 就互相束缚，没完没了。 一切，都是根据因果，根据业。一切的业...。 一切的业，要解决，要断除，只能在内心。内心知尽执取，如果知尽执取，就结束了业。偿还业，投胎成为...。成为丈夫，成为妻子，父母，兄弟姐妹，就互相做好事，偿还业，是最后一世。 不是互相逃避。 不是不偿还债务。逃不掉的，为什么不偿还债务？要互相偿还业，是最后一世。还清了债务，就结束了。在内心结束，才能还清债务。 不在内心结束，就去投胎偿还，通过爱，恨，报复，怨恨，没有的，欠债了，说，哎呀，我们死了，就还清了，没关系，我们欠债，就多借一点，我们死了，就不用还了，没有的。必须要去偿还。 小的，大的，都没有剩余，必须全部偿还。要解决，要结束，必须在内心结束，全部原谅。谁要和我们结业，但是我们不结了，我们结束了。我们结束业了，但是谁要执迷不悟，随他去，但是我们结束了。我们在内心结束。在内心结束轮回。一切的业，他们要怎么束缚，它已经结束了，没有了。它就消失了。我们不能带着“我”去解脱，“我”是五蕴。我们没有实体，像Tiv助教一样，我们从一开始就没有实体，怎么会有实体出现？只有迷惑。迷惑有实体。 说没有实体，从一开始就没有，实体就不会有。只是欺骗，只有迷惑，认为有，就像鬼，没有，这里没有鬼，谁见过？然后迷失于有鬼，所以害怕，晚上走路，走不了。那个只有迷惑，迷惑。 鬼，实体，实际上没有，只有迷惑，认为有实体。有，然后迷失于有实体，就用“我”去执取房子，购买房子，各种各样的执取，无论怎么说都不听。思考...。思考很多，就会自己知道，自己看到。如果说不听，就要多思考，为什么思考？只是坐着，固执，舒服。它不能痛苦，它不能痛苦，没有办法，轮回，死亡。 徒：明白了吗？ 徒：明白了，师父。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 --- ขอส่งการบ้านหลวงตาเจ้าค่ะ. ที่ดูก็คือว่า. เห็นความเห็นความเห็นความไม่มี. แล้วก็ความมีที่มันเกิดดับมันเป็นสังขารทุกตัวที่ขึ้นมา. แต่ไม่ไม่มี. ไม่มีใครไป. ทําอะไรกับมัน. มันจะไปยึดเออไปยึด. มันไม่ยึดความไม่มีไม่ยึดสังขารที่ปรุงแต่ง. แต่มันยังหลงเอาตัวเราไปยึดความไม่ปรุงแต่ง. เอาตัวเราไปยึดความไม่มีพยายามเอาตัวเราไปเป็นความไม่มี. เอาตัวเราไปยึดความไม่มีแต่ปฏิเสธความมีคือสังขารความแต่งความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ที่เกิดขึ้นมาในความไม่มีแล้วระดับ. หายไปในความไม่มี. แต่เรายึดความไม่มียืนพื้น. ปล่อยวางความไม่มี. ไม่มีใครปล่อยวางความไม่มีได้. มีแต่เห็นว่าผู้ที่ยึดความไม่มีเป็นสังการปรุงแต่ง. ถ้าเราเอาตัวเราพยายามปล่อยวางความไม่มีมันก็ก็เท่ากับหลงให้เป็นสังขารอีกหลงเข้าไปปรุงแต่งอีก. ไม่มีใครปล่อยวางพอไม่มีได้. ต้องเห็นว่าผู้ที่ไปยึดความไม่มีเนี่ยคือสิ่งที่มี. คือมีอะไรก็มีความปรุงแต่งเป็นตัวเป็นตนเป็นตัวเราไปยึดความไม่มีเป็นอวิชาเป็นตัณหาอุปทาน. ต้องเห็นอย่างนี้จึงจะยอมวาง. วางก็คืออะไรวางความหลงปล่อยวางความหลงหลงหลงหลงผิด. ยังไม่เข้าใจ. ยังเข้าไปทําอยู่เข้าไปหาตัว. อื้มยังมีตัวเราจะไปเอาอะไรปฏิบัติโดยจะมีตัวเราไปเอาอะไรอยู่. แต่มันจะมีมีการปฏิบัติเพื่อจะเอาตัวเราไปเป็นอะไรตัวเราไปได้อะไรตัวเราไปเอาอะไรมันก็เป็นวิชาตลอดแหละ. ไม่ปล่อยให้ธรรมชาติมันมีแค่2อย่างคือสังขารกับพี่สังขาร. แต่มันปฏิบัติเพื่อหาหนทางให้ตัวเราคือจะเอาตัวเราไปได้อะไรให้ได้ไปเป็นอะไรให้ได้แม้แต่ตัวเราจะไปเอาความว่างให้ได้. ตัวเราจะไปเอาความไม่มีให้ได้เนี่ย. เราไม่เห็นตัวเนี้ยอ่านใจตัวนี้ไม่ขาดอ่านใจตัวเองไม่ขาด. มีการแสวงหาผลประโยชน์ให้แก่ตัวเราเนี่ยมันก็เป็นอวิชาหมดอะฮะเอาวิชาตัณหาอุปทานพรบชาติหมดอะไรอย่างเงี้ย. จบดิ้นรนจบความอยากอยากได้อยากหนีอยากเป็นอยากเอาอยากถึงอยากบรรลุอยากสําเร็จ. อยากปลดทุกข์ยังมีความอยากอยู่มันเป็นมันเป็นแอบแฝงหมดเนี่ย. ประยุทธ์เอาตัวเราไปยึดหมดเลยยึดตัวเรายึดเราเป็นตัวเราเป็นตัวเราเป็นตัวเราเอาตัวเราไปยึดนู่นยึดนี่ตัวเราไปดิ้นรนแสวงหานิพพานแสวงหาความทุกข์ให้แก่ตัวเรามันเป็นวิชาตัณหาอุปทานบอกว่าให้เป็นภพเป็นชาติ. เห็นไหมเนี่ย. ยังงงงงมึนมึนอยู่เว้ยเออ. เห็นจ้ามันยังไงเล่ามันมีตัวที่ไปหาอยู่ไปทําไป. มีตัวไปหาตัวไปทําเราก็เห็นว่าตัวที่ไปหาตัวที่ไปทําเนี่ยมันเป็นสังขารเป็นความปรุงแต่งเป็นความอยาก. มีกิเลสตัณหา. ก็วางมันไปแค่เห็นอันนั้นแหละ. รู้ทันมันก็วางมันลงไป. ยังไงอะเดี๋ยวนั่งหานั่งนั่งพยายามวิเคราะห์อยู่อ่ะ. พยายามดิ้นรนพยายามวิเคราะห์วิเคราะห์อยู่นั้น. จะหยุดได้มั้ยเนี่ยมันจะยอมหยุดมั้ยเนี่ยหยุดดิ้นรนหยุดค้นหาหยุดแสวงหา. ไม่ได้ทําหยุดแต่หยุดหยุดทําหยุดดิ้นรนหยุดแสวงหา. ไม่ใช่ทําหยุด. แต่หยุดหาหยุดดิ้นรนไม่ใช่ทําหยุด. หยุดหาหยุดดิ้นรนหยุดยาว. หยุดๆๆๆๆ. ไอ้นี้ก็ไม่ถูกนะเนี่ย. เนี่ยไม่ถูกไม่ถูกนี่ไปจับนิ่งจับเฉย. ไม่ถูกไม่ถูกไอ้ไอ้โจ้นี่ไม่ถูกเหมือนกันจับนิ่งจับเฉยเนี่ย. จับจนแย่เลยเนี่ย. ไม่ถูกไม่ถูก. อันนี้มีตัวเราไปยึด. จบแล้่าไอ้. ลินนะลินล. เอ้ย. นิ่ง. รินอ่ะรินรินร. เจอร์รินเน. ไปจับอยู่เนี่ยเอาตัวเราไปจับจับบ้างให้อยู่หมัดเนี่ยเอาตัวเราไปจับความไม่มีอะไรอยู่หมัดเนี่ยอันนี้มันถูกไม่ถูกนะเนี่ยนั่งซีดไปเลย. ไม่ถูกไม่ถูก. ไม่มีตัวเราไปเป็นอะไรจะจับอะไรหรอกโอ้ย. ก็ปล่อยมันเป็นธรรมชาติมันอย่างงั้นน่ะไม่มีใครไปเป็นอะ. แต่นี่ตัวเราพยายามไปจับความไม่มีอะไรให้อยู่หมัดเนี่ย. เป็นไงเอาเอาไมค์มายด์เอาไมค์มาพูดเดี๋ยวนี้. กราบนมัสการหลวงตาแล้วข้างในทําอะไรอยู่มันต้องอย่างนี้เหรอ. คือก่อนหน้าเนี่ยก่อนหน้านี้มันเหมือนมีเหตุกระกระทบกระเทือนจิตใจแล้วเดี๋ยวมันมันก็เลยเหมือนกับ. มันไปก่อนมาเจอหลวงตาเจ้าค่ะ. คือความเข้าใจหนูเข้าใจว่า. มันไม่กระทบไปกระทบกับเหตุการณ์นึงที่มันในเรื่องของความผูกพัน. ที่. เข้าไปพอกระทบปุ๊บมันเหมือนช่วงเหมือน. ค่ะสติแล้วมันเข้า. มีผลกับใจช่วงช่วงนั้นจะพาหลวงตา. แล้วก็. สิ่งที่หนูเจอ. ความผูกพัน. โอ๊ยมันก็เป็นความปรุงแต่งทั้งนั้นแหละอะไรก็เพิ่มหน่อยเดียวมีอาการหน่อยเดียวในใจเราเนี่ยจะไปผูกพันจะไปลักใบช้างอะไรก็ตามมันก็เพื่อมันนิดเดียวก็แม้แต่กระเพื่อมมาปรมาณเดียวมันก็เป็นสังขารเป็นความปรุงแต่งหมดแหละ. ก็เห็นมันเป็นปรุงแต่งปรุงแต่งปรุงแต่ง. ใจเป็นธรรมชาติที่ไม่อาจปรุงแต่งได้ไม่อาจกระดุกกระดิกได้ไม่อาจเคลื่อนที่ได้ไม่อาจเคลื่อนไหวได้มันเป็นธรรมชาติธรรมชาติคู่กัน. เป็นธรรมชาติคู่กันไอที่กระดุกกระดิกก็ได้มันก็เหมือนนกที่บินอยู่ในท้องฟ้าใจเปรียบเหมือนท้องฟ้าหรืออวกาศที่ไม่มีอะไรไม่อาจกระดุกกระดิกได้เพราะธรรมชาติของ. เราจะพยายามไปบีบบังคับไปฆ่านกให้ตายก็ไม่ได้. ใจที่เป็นธรรมชาติเหมือนท้องฟ้าเหมือนอวกาศอะมันไปฆ่านกไม่ได้หรอกมันก็อยู่ร่วมกันนั่นแหละแต่ไม่ยึดถือนกนั้นมันจะเป็นบินในลักษณะอย่างไรจะมีความคิดมีอารมณ์มีความรู้สึกยังไงมันก็เป็นนกหมดอ่ะขอให้มันเคลื่อนไหวได้เพียงแค่เสี้ยินาทีเดียวพอเรามาดูเดียวมันก็เป็นนกหมดทุกตัวในท้องฟ้าใจก็เปรียบเหมือนท้องฟ้าหรือว่าอากาศที่ว่างเปล่าที่ไม่อาจเคลื่อนที่ได้ไม่อาจปรุงแต่งได้. ท้องฟ้าก็ไม่เคยไปพยายามฆ่านก. มันอยู่ด้วยกันแต่ไม่ยึดถือกัน. เราจะไปทําให้ไม่มีนกเป็นท้องฟ้าไปกดจิตได้นิ่งเฉยเลยแบบเนี่ย. ไอ้ตัวเราเนี่ยที่พยายามไปไปฆ่านกพยายามไปกดไปกดเอามานิ่งเฉยไอ้ตัวนี้มันเป็นนก. ไอ้ตัวเราเนี่ยจะพยายามไปกดจิตนี่นิ่งเฉยไอ้ตัวเนี้ยมันเป็นนกไม่ใช่เป็นท้องฟ้านะไอ้ตัวเราเนี่ย. ให้เห็นว่าเนี่ยไอ้ตัวเราตัวเราตัวเราเนี่ยที่พยายามไปทําอะไรเป็นนกมัวแต่ทุกตัวเลยไม่ใช่เป็นท้องฟ้าใจมันทําแบบนี้ไม่ได้เหรอใจมันก็เปรียบเหมือนท้องฟ้าที่ว่างเปล่ามันเป็นธาตุธาตุรู้ที่ว่างเปล่าตัวตนไม่มีมันก็เลยเปรียบเหมือนท้องฟ้าที่ว่างเปล่าเหมือนดั่งอวกาศ. และในตัวเราจะพยายามไปทําอะไรได้เป็นนกหมดทุกตัวแหล. ไม่เป็นท้องฟ้าแล้วไปเป็นนกหมดแหละลงไปเป็นนกหมด. อื้มเข้าใจไหมเนี่ย. อะไรก็ตามที่มันจะมันจะได้ในในใจเนี่ยมันไม่มีที่ตัวเราที่มันปรุงอะไรขึ้นมาตัวเราตัวเราที่มันปรุงอะไรขึ้นมาเป็นตัวเราตัวเราที่ปรุงใหม่ตัวเรานี่นะที่มันปรุงอะไรขึ้นมาเนี่ยตัวเราเนี่ยนะนกทุกตัวแหละ. อย่าไปทําให้ตัวเราไปท้องฟ้า. แต่เห็นว่าไอ้ตัวเราทุกตัวเนี่ยทุกขณะจิตเนี่ยเป็นนกหมดเลย. แค่เห็นอย่างนี้นะไอ้ผู้เห็นเนี่ยมันจะเป็นฟ้าหรือเป็นอวกาศเพราะว่าถ้าธาตุรู้เนี่ยมันรู้มันมีความรู้อยู่ในตัวมันว่ามันเนี่ยคือความไม่มีอะไร. ไอ้ที่มีอะไรขึ้นมาในความไม่มีอะไรเป็นนกหมดเลย. เราเนี่ยไปพยายาม. พยายามทํามันนิ่งๆอ่ะมันเฉยๆไม่มีอาการใดๆที่ไม่ถูกใจไม่มีอาการเป็นความทุกข์สะกดมันไว้แหลกลาญเลยนะเนี่ย. เพื่อไม่ให้เราทุกข์ไม่ให้เราทุกข์ไม่ให้เราทุกข์ไอ้ที่เราทุกข์เราเคยนก. ไอ้ที่เราสุขก็คือนก. คือสิ่งที่เป็นสังขารคือสิ่งที่ปรุงแต่งสิ่งที่เคลื่อนไหวได้. ไอ้เราในนกหมดนะฮะไอ้เราสุขเราทุกข์เราพยายามสะกดสะกดจิตอาการของจิตให้มันนิ่งเฉยเนี่ยไม่ความสุขมันทุกข์ก็ไปคือนกเหมือนกันสังขารทั้งหมดเราเปรียบเหมือนนกทุกตัวน่ะไม่ว่าจะตระการอะไร. แต่นกกับฟ้ามันอยู่คู่กันน่ะ. นกกับฟาร์มเป็นธรรมชาติคู่กัน. อาการของใจกับใจเป็นธรรมชาติคู่กันมันไม่มีใครทําลายกันเพียงแต่ว่าอาการของใจมันมันมาแล้วก็จากไปมาแล้วก็จากไปเหมือนนกทุกตัวที่มาแล้วก็จากไป. ใจก็เปรียบเหมือนฟ้าเรื่อยเรื่อยไปนั่นแหละ. มันเป็นธรรมชาติคู่กันหรือคิดทําลายอะไรมันน่ะสังขารเป็นสิ่งที่มาแล้วจากไปแต่ใจเป็นสิ่งที่ว่างเปล่าว่างเปล่าจากตัวตนว่างเปล่าจากสังขารไม่อาจสังขารได้มันเป็นธรรมชาติคู่กันอย่างเงี้ยตลอดกาลน่ะ. แล้วไอ้ใจเนี่ยมันมันมีความรู้ในตัวมันน่ะมันรู้เองว่ามันเนี่ยเป็นความไม่มีอะไรเลย. มันไม่แอบบินได้ไม่อาจเคลื่อนที่ได้ไม่อาจแสดงกิริยาอาการได้ไอ้ที่แสดงกิริยาอาการได้ทั้งหมดเป็นสังขารผมเป็นความปรุงแต่งหมดไม่ใช่มันสักอย่างเดียวมันไม่เคยไปยึดถือผิดตัวเลย. แล้วมันไม่อาจไปทําพยายามทําอะไรได้ไอ้ที่พยายามพยายามพยายามไอ้ตัวเราที่พยายามไปทําอะไรได้เป็นนกหมดเลยเป็นสังขารมีความปรุงแต่งหมดก็เห็นอยู่อยู่แค่เนี้ยใจไม่เห็นว่ามีเสี้ยวนาทีเดียวที่พยายามพยายามพยายามพยายามเสี้ยินาทีที่พยายามอะไรขึ้นมาเนี่ยใจมันก็รู้ด้วยตัวของมันเองว่าไอ้เนี่ยนกไว้ไม่ใช่อะไม่ใช่. ใจแล้วเพราะว่าใจเป็นธรรมชาติที่ไม่อาจปรุงแต่งได้. ด้วยความรู้เพลงแกเนี่ยมันก็จะพ้นจากทุกสิ่งใด. แล้วไม่มีใครไปยึดถือใจได้ด้วยเพราะว่าใจอ่ะมันเป็นธรรมชาติที่มันรู้ว่าตัวมันไม่มีอะไรจึงไม่มีใครมายึดถือใจได้ไอ้ที่พยายามจะมายึดถือใจได้ใจมันก็รู้ว่าไอ้เนี่ยพุงแตงไม่ใช่ใจ. ความรู้อย่างเงี้ยเค้าเรียกว่าพุทธะเค้าจึงเรียกว่าไอ้ธาตุรู้เนี่ยที่มีความรู้อยู่ในตัวซึ่งมันมีเป็นทําเป็นว่างเปล่าเหมือนธรรมชาติอวกาศเนี่ยแต่มันมีความรู้อยู่ในตัวธรรมชาติที่ว่างเปล่าเหมือนธรรมชาติเหมือนด่างความว่างอวกาศมันไม่มีความรู้อยู่ในตัว. ไอ้ธาตุรู้เนี่ยหรือจิตเดิมแท้หรือใจเนี่ย. มันเป็นธาตุที่ผสมกับธาตุดินน้ําลมไฟและมาเป็นชีวิตแต่ธาตุรู้เนี่ยมันมันเป็นของไม่ได้ของใช้สิ้นเปลืองธาตุดินธาตุน้ําธาตุลมธาตุไฟเป็นของใช้สิ้นเปลืองเราเลยต้องกินซากพืชซากสัตว์กินน้ํากินดินก็ไปกินซากพืชซากสัตว์อะแล้วก็กินน้ํากินลมกินไฟแต่ไอ้ไอ้ธาตุรู้เนี่ยมันไม่ต้องกินเนี่ยมันไม่มันเป็นของที่. ไม่ได้ของใช้สิ้นเปลือง. มันเป็นของที่ไม่มีอะไรแต่มันมีความรู้อยู่ในตั่ามันคือใครไอ้ที่ว่ามันคือใครเนี่ยคือพุทธะ. พูดภาคอะไรก็รู้ออกมานะคือความไม่มีอะไร. ไอ้ความมีอะไรปรากฏอะไรขึ้นมาได้ไม่ใช่มัน. พุทธะคือผู้รู้จริงรู้แจ้งแบบนี้รู้ธรรมชาติของสัจธรรมความจริงอย่างเงี้ย. รู้สิ้นยึดก็เพราะไม่มีมันเป็นธรรมชาติที่ตัวมันไม่มีตัวไม่มีอะไรเลยมันจะยึดอะไรไม่ได้ลุกสิ้นหลงคือรู้ว่าตัวมันไม่มีตัวตนจึงหลงไปยึดอะไรไม่ได้แล้วก็ตัวมันน่ะไปจับปล่อยก็ไม่ได้จับอะไรปล่อยอะไรก็ไม่ได้. เค้าจึงเรียกว่าสิ้นหลงก็คือผู้ตื่นตื่นจากความหลงอวิชชาตื่นจากอวิชชา. แล้วก็ผู้เบิกบานคือไม่ไปยึดอะไรเอามาเศร้าหมองอย่างเงี้ย. ไม่หลงเหลืออะไรเศร้าหมองเพราะว่ามันเป็นตัวมันเป็นมันรู้ว่าตัวมันไม่มีอะไร. รู้จริงรู้แจ้งรู้ผลรู้สิ้นยึดลูกสิ้นหลงลูกตื่นหรือเบิกบานนี่เรียกว่าเป็นทาสพุทโธพุทธะ. เค้าถึงเรียกว่าทาสรู้อีกชื่อนึงก็พุทโธพุทธะ. พุทโธพุทธนะไม่ได้หมายถึงพระพุทธเจ้า. คือเป็นผู้ที่รู้แจ้งรู้จริงรู้ผลรู้สึกยึดรู้สิ้นหลงรู้ตื่นตื่นจากความหลงแล้วหลับไหลมานานเป็นอวิชชามาหลายภพหลายชาติเป็นกลับเป็นการ. เป็นผู้เบิกบานตอดการคือไม่มีการเศร้าหมองอีกต่อไปเพราะว่ามันไม่ยึดอะไรปรากฏจิตใจให้เป็นไฟมาเผาใจ. ชั่วนิรันดร์ชั่วนิรันดร์ด้วย. ความรู้จริงด้วยแจ้งรู้ผลแบบนี้. ไม่ใช่ตัวเรานะไอ้ตัวเราผู้ไม่รู้จริงรู้แจ้งรู้ว่าไอ้ตัวนี้เป็นตัวสังขาร. แต่ธรรมชาติที่เป็นความรู้ที่ไม่มีอะไรอะ. รู้ว่าตัวรู้อะไรก็รู้ว่าตัวมันไม่มีอะไรไอ้เนี่ยคือถึงจะเป็นพุทธะแต่ไอ้ตัวเราที่รู้แล้วสารพัดจะปรุงแต่งได้อันเนี้ยมันเป็นวิญญาณที่ทํางานร่วมกับเวทนาสัญญาสังขารอีก3ขันมันจึงรู้ว่าอะไรเป็นอะไรจําอะไรได้วิพากษ์วิจารณ์คิดตรึกตรองได้ทํางานร่วมกับเวทนาสัญญาสังขารมาเลยรู้รู้ว่าถูกใจไม่ถูกใจ. มันเลือกได้แทรกแซงได้ปรุงแต่งได้อันไหนถูกใจอยากเอาไว้อันไหนไม่ถูกใจอยากดิ้นรนผลักไสอยากทําลายสะกดกดคมไว้ไอ้รู้อันนี้มันรู้ปลอมรู้ปลอมมันปิดบังรู้จริง. หรือรู้ธรรมชาติแท้มันอยู่ใต้ธรรมชาติที่รู้ปลอมนี่นะ. ตามหาบัวอย่างสมมะโนท่านว่าเพิกถอนรูปปลอมแล้วจึงจะพบธรรมชาติแท้ที่เป็นความรู้จริงสัจธรรมความจริงคือพุทโธพุทธะ. อ่อเข้าใจมั้ยอ่ะ. อื้มยังหลงอยู่เลยเว้ย. เราพูดตรงนี้ข้างในยังหลงอยู่เลย. เฮ้ยมันจะเอาตัวเราไปพ้นทุกข์ให้ได้อะไรนะ. มันพยายามจะเอาตัวเราไปพ้นทุกข์ให้ได้มันเอาตัวเราไปพ้นทุกข์ไม่ได้นะไอ้ตัวเรามันเป็นขัน5เราจะแบกตัวเราไปนิพพานไม่ได้เนี่ยเราถึงพูดอย่างนี้พยายามจะเอาตัวเราไปพ้นทุกข์ให้ได้ไอ้ตัวเรามันเป็นขันน้าไอ้ขันหน้ามันเป็นสังขารน่ะเราต้องไปวางขันหน้าที่อุปทานขันหน้าจะบรรทุก. นี่พยายามจะเอาตัวเราไปค้นให้บรรทุกไม่พ้นทุกข์แล้วอย่างเงี้ยมันจะแบกขัน5ไปด้วยนะ. มันต้องปล่อยวางหันหน้า. พระราหะเวปัญจักรขันทานี่ขันตั้ง5เป็นของหนักเน้อนี่. าราฮาฮาฮาโลจากบุคคโลบุคคลทั้งหลายเนี่ยแบกคัน5ยึดถือคัน5นี่. พระราชานังทุกขังโลกเกลการแบกยึดคัน5เป็นทุกข์หลักในโลก. ปาลานี้เกะปะนังสุขาพอดีเจ้าทั้งหลายเนี่ยท่านปล่อยวางหันหน้าปล่อยวางหน้าหมด. ไม่มีใครแบกอะหน้าพากันหน้าไอความรู้สึกเอาตัวเราเนี่ยพยายามจะเอาตัวเรานิพพานน่ะเอาไปไม่ได้นะต้องปล่อยวางขันหน้าเนี่ยเป็นนิพพาน. ปล่อยวางตัวเราปล่อยวางตัวเราพยายามช่วยตัวเราให้ไปนิพพานอันนี้เข้าใจผิดมันเป็นไงเราไล่บี้จี้งงใหญ่เลยนะ. ในช่วง23วันเนี้ยหลวงขาดเจ้าค่ะหลวงตามันเหมือน. พอมัน. มันเหมือนไปพยายามพยายามอยู่แล้วก็ไปบอกสอนบอกบอก. บอกสอนเหมือนพยายามให้มันพ้นทุกข์. แต่ว่ามัน. แล้วมันก็เหมือนนิ่งนิ่งไปเลยแบบนี้อะค่ะเจ้าค่ะหลวงตา. อื้มความพยายามบอกสอนให้พ้นทุกข์. ไปบอกสอนให้ใครพ้นทุกข์อื้มคือมันไม่. จะไปบอกสอนในตัวเราพ้นทุก. บายมันมันมันปล่อยวางตัวเรามันจะไปบอกสอนให้ตัวเราพ้นทุกข์. มันเห็นสังขารอะไรก็เป็นสังขารอะไรก็สังขาร. แต่ไอ้ใจน่ะมันไม่ไม่สังขารเนี่ยสังขารได้ไม่มีอะไร. มันเห็นแค่เนี้ยด้วยความรู้แค่นี้มันเป็นพุทโธพุทธะ. เดี๋ยวในใจมันมีอะไรพูดไว้หมดเลยอ้าวอย่าพูดในใจอ้าวผิดถูกไม่ได้ว่ากันช่วยกันเนี่ยนะ. เอาพูดมาเต็มที่เลยอ้าวไม่ต้องกลัวไอ้ถูกไม่ต้องเกรงใจเอาเดี๋ยวหลายคนจะได้ช่วยรุมเลย. คือเหตุเหตุมันเหมือนกับว่าในช่วงที่ผ่านมาเนี่ย. พอพอไป. มันพอกันระทบกระทบอะไรปุ๊บก็คือว่ามันมันพยายามที่คือเหมือนกับ. รู้ว่าตัวเรามัน. เนี่ยทีวีมาขออาราธนาขอโอกาสแสดงธรรมกับพุทธเจ้าก็ทําพระยาสงฆ์เดี๋ยวช่วย. กราบพระก่อนเอาใหม่ออกก่อน. อ้าวขอโอกาสแสดงธรรมอันบริสุทธิ์ผ่านใจบริสุทธิ์พระพุทธเจ้าพระจะทรงมายังใจบริสุทธิ์เราเนี่ยไปช่วยคนอื่นให้พ้นทุกข์พ้นทุกข์ให้รู้ธรรมเป็นธรรมในปัจจุบัน. อ้าวนางนี่เลยอ้าวอ้าวมานี่พูดมาเดี๋ยวกีวีจะช่วย. อ้าวช่วยหน่อยลูกเมตตาเมตตาคือจริงจริงแล้วตัวเราจริงจริงมันไม่มีอะครับซึ่งในใจที่ที่เราจะมีผู้ไปเสวยอ่ะมันก็ไม่มีงาน. ไอ้ผู้เสมออ่ะมันไม่ใช่ของเราแล้วทุกสิ่งสังขารที่มันห้ามที่ที่มามันจะบอกไปยึดเดี๋ยวนี้ไปยึดเดี๋ยวนี้มันห้ามไม่ได้แต่รู้ทันแค่นั้นถ้าเราไม่รู้ทันมันมามันมามันก็ยิ่งหล่อยิ่งรู้ทันมันมันก็ยิ่งไป. เพราะ. จริงจริงแล้วมาน่ะห้ามไม่ได้ให้มันมาหลอกว่าเออไม่มีจงไม่มีสติห้ามไม่ได้มานี่ใครจะไป5มได้ไม่มีแล้วจะ. แล้วอีกอย่างหนึ่งก็ก็คือวางผู้ปล่อยวางที่จะไปนิพพานด้วย. ยอดยอดยอด. วางผู้บ่อยวางยี่ห้อนี้เพราะว่าถ้าจะไปนิพพานได้. เดี๋ยวมันก็เป็นเอง. จริงจริงแล้วตัวเราอะไม่มีตัวตนตั้งแต่เกิดแล้วถ้าไม่มีตั้งแต่แรกแล้วจนถึงตอนนี้มันจะมีเช่นอย่างน้อยมันมันตอนแรกเกิดมันไม่มีแต่พอตรงนี้ก็มีไม่ก็ไม่ใช่แล้วที่ว่า. กายบีแล้วก็ไม่มีแล้วมีไม่ได้แบบนี้ก็คือว่าตัวตนถ้าเรายิ่งเสวยมันก็ตัวตนก็ยิ่งกลับมา. แล้วพอจนหายไปแล้วก็ไม่มีผู้เสวยสิ. ที่มามันมันมาหลอกอ่ะมันสังขารที่สังขารนี่มันว่าเป็นอากาศว่างครับแล้วตรงตรงเราก็ทองคือทองอ่ะโครงการนะครับทองหรือไม้เราห้ามเอามาปะตรงเป้าหมายตรงเป้าหมายนี้. ซึ่งถ้ายิ่งประก็ยิ่งทุบนะปะก็ยิ่งทุ. เพราะว่ามันคือถือว่าเป็นตาการการคิดถึงอนาคตแล้วถ้าเราก็เป้าหมายชาตินี้เราขอให้นิทานให้ยิ้มได้. คือยึดเป้าหมายอันนั้นเรียบร้อยคือยึดเป้าหมายอันนั้นแล้ว. ความยึดมั่นถือมั่นกิเลสทั้งนั้นเลยมันมันเป็นกิเลสความอย่างก็เกณฑ์ความเป็นกิเลส. อย่างเราไป. เจอกับกับกลับกลับมาตัวนึงแล้วเราก็ปรุงแต่งไว้เฮ้ยเดี๋ยวมันจะมากัดเรามันจะมากัดเรามันจะมากัดเรา. วงแตกมันเรียกว่าวงแต่งและถ้าเราให้ปรุงแกร่งก็ก็จะไม่. ก็ไม่ทุกข์. ถ่ายทอดหนูก็นึกได้แล้วลูกจะพาตรงตาพอดีช่วงก่อนหน้าเนี้ยพออาจารย์กีวี่บอกคือไปอธิษฐานว่า. ให้นิพพานชาตินี้กลายเป็นว่ามีตัวเราไป. พยายามไปช่วยตัว. เราคําของอาจารย์กีวี่ก็เลยเหมือนมาเตือนสติก็เขาแบบ. เดี๋ยวมันไม่มีความจริงที่พระพุทธเจ้าท่านศัตรูคือความไม่มีอวิชชามันทําให้มองว่าทุกอย่างแล้วมีของจริง. แต่ทั้งทั้งที่การเกิดแก่เจ็บตายทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นภาพลวงตา. คือจริงๆมันไม่มี. แต่ว่าวิชามันจะทําให้เรามองทุกอย่างเหมือนความเป็นจริงหมดเลย. พระพุทธเจ้า. ตักกับโมคาราชครับโมคราสว่า. โมโคราช. เทอจงมองดูโลกนี้เป็นของว่างเปล่า. โลกหมายถึงโลกใบนี้ด้วยโลกหมายถึงสังขารทั้งหมดโลกหมายถึงอายัดนะภายนอกรูปรถอินเสียงสัมผัสธรรมอารมณ์. โลกหมายถึงอายัดนะภายในตราหูจมูกลิ้นกายใจ. ที่เป็นประตูทางผ่านทั้งหมดโลกไม่ถึงขันธ์5ลูกเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณ. มันเป็นของไม่เที่ยงว่างเปล่าจากตัวตนว่างเปล่าจากแก่นสารสาระให้ยึดมั่นถือมั่นได้โมโหราชเธอจะมองดูโลกนี้เป็นของว่างเปล่า. ว่างเปล่าจากตัวตนว่างเปล่าแต่แก่นสารสาระ. ให้ยึดมั่นถือบ้านได้. อย่าไปหลงยืมบ้านถือบ้านว่ามันเป็นลาวเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรา. มันจึงไม่มีเรามาแต่แรกมันเป็นมาย. หลอกลวงให้ลุ่มหลงท่านจึงกล่า่ามายา. มาหลอกลวงเสมือนจริงแต่ไม่ช้าหรอกเราที่เห็นกันอยู่เนี่ยร้อยปีข้างหน้าไม่มีใครเหลือเลยในเนี้ย. ร้อยปีข้างหน้าแม้แต่กีวี่ก็ไม่เหลือแล้วตายไปหมดแล้ว. อยากกี้พี่อายุน้อยสุดเนี่ย. เออนอกเส้นจากว่ากีวีพายุยืนร้อย20ปีอาจจะอยู่ได้. นอกจากนั้นตายหมดแล้วไม่เหลือแล้วนั่งอยู่ที่เนี่ย. โอ๊ยมันมายาทั้งนั้นแหนะยึดนั่นยึดนี่ตัวเราจริงจริงมันก็ไม่ได้มีอยู่จริงเนี่ยมายาหลอกลวง. ยึด3ียึดภรรยาหรือลูกยึดนู่นยึดนี่ก่อนมาเจอกันก็ไม่ได้เจอกันก่อนมีตัวเราขึ้นมาในชาตินี้ก็ไม่มีตัวเรา. ในชาตินี้ก็ไม่มีตัวเราเป็นรูปร่างมานั่งคุยกันอย่างงี้ได้หรอกไอ้รูปร่างที่มีตัวเราอย่างนี้มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์มานั่งพูดก็นั่งร้องไห้ยืนอยู่นี้ได้มันไม่มีไม่มีอยู่แต่เดิมหรอกแล้วก็โผล่พรวดออกมาจากช่องคลอดแน่. เดินไปท้องแม่ก็ไม่มีตัวเราแล้วเสร็จแล้วก็ตายไปหมดอ่ะเนี่ยนั่งอยู่เนี่ยเดี๋ยวไม่เหลือหรอหรอกมีขึ้นมาแล้วก็กลับคืนไปสู่ความไม่มีเพราะว่ามาจากความไม่มีตัวเราตั้งแต่แรกอะในภพชาติเนี่ยไม่มีเลยรูปร่างหน้าตาแบบนี้ก็ไม่มีแล้วที่สุดก็กลับไปสู่ความไม่มีไอ้ที่มาเจอเราเนี่ยตัวเรายังไม่ยังไม่แน่นอนเลยมาจากความไม่มีแล้วก็มาร่วมเป็นใครมาจากไหนมาจากความไม่มีแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี. พ่อแม่เราก็เหมือนกัน. ท่านก็มาจากความไม่มีเหมือนกัน3ีภรรยามาเจอเราในชาตินี้ก็ไม่รู้เป็นใครมาจากไหน. ต่างคนต่างเร่ร่อนชอบเทไปนายจรมาแล้วมามาเจอกันอย่างไรก็ไม่ทราบไม่รู้เป็นใครมาจากไหนแล้วมามีลูกหลานด้วยกันเนี่ยก็เป็นใครมาจากไหนมาเข้าท้องก็ไม่รู้. สารพัดจะไม่รู้เลยอ่ะไม่รู้ว่าเราเป็นใครไม่รู้ว่าเขาเป็นใครมาจากไหน. ในปัจจุบันเป็นใครตายแล้วจะไปไหนไม่รู้เรื่องทั้งหมดเนี่ยเค้าเรียกอ่าิชาความไม่รู้อันนี้หลงวิชายังไงอะก็หลงยึดกันหัวทิ่มหัวปําหัวปักหัวปํา. จะพูดยังไงก็ยึดหัวทิพย์หัวตามหัวปักหัวปํา. ระดับมานั่งอยู่ที่เนี่ยนะยึด. ยึดมานี่3ีเราภรรยาเราลูกเราเป็นห่วงยึด. ไอ้ตัวนี้เดี๋ยวก็สุดท้ายก็ฟาดฟาดจากการไปไม่รู้เป็นใคร. มาจากไหนก็ไม่รู้โอ้ยถ้าระลึกชาติได้รักกันไม่ลงหรอก. จริงจริง. ต้องลึกแล้วลึกชาติได้รับการไปลงเป็นทีมฆ่ากันมาตั้งหลายชาติ. ไปมีชู้ผ่าชู้มาฆ่าตายก็ตั้งหลายชาติแล้ว. รักกันไม่ลงหรอกถ้าระลึกชาติได้. ไม่รู้เป็นอะไรมาจากไหนแล้วลูกอ่ะระลึกชาติได้เพราะจะรักกันไม่ลงเลย. มาจากไหนอะบางทีเนี่ยโผล่มา. นี่มาจากไหนหว่าอะไรอย่างเงี้ยไม่รู้เรื่องเลยว่ามาจากไหนอะ. โอมายทีโอ้ยเด็กพูดภาษาต่างประเทศป๋อเลยไอ้นี่สงสัยมาจากสึนามิมาเข้าท้องแล้วเห็นมั้ย. เนี่ยมาตายสึนามิต่างชาติมาตราสึนามิเข้าท้องซะแล้ว. อย่างเงี้ยมี. เราก็ไม่รู้จริงเท็จแค่ไหนแต่เราก็ดูเฮ้ยสงสัยสังเกตดูไอ้ช่วงนี้มันน่าทานจะเรียนครับภาษาต่างประเทศเก่งมากหรือเปล่าจริงจริงจริงจริงเรียนภาษาต่างประเทศเก่งมากเลยชอบเป็นพิเศษก็เป็นน่าจะเป็นน่าจะนะน่าจะเป็นชาวต่างชาติเราก็ไปขอยืนยัน. น่าจะเป็นชาวต่างชาติ. พอตายสึนามิแล้วก็เข้าท้องแล้ว. เห็นไหมเพราะว่ามันไม่แน่นอนหรอก. นั่นนั่นแหละยึดถือกันไปยึดถือกันมาหัวทิ่มหัวตามพูดเท่าไหร่ก็ไม่ยอมฟังอะเค้าเรียกจึงเรียกว่ายึดมั่นถือมั่น. คือพระพุทธเจ้ามาพูดพ่อแม่ครูบาอาจารย์มาพูดมันก็ไม่ยอมมันยึดจนหัวทิ่มหัวตามเลยก็เรียกว่ายึดมั่นถือมั่นก็ไม่เรียกว่ายึดถือยึดถือยึดมั่นถือมั่นหนิใครจะพูดยังไงกูจะยึดตัวอย่างใครจะพูดยังไงคุณจะยึดตัวอย่าง. ไอ้ตัวเราก็ยึดไม่ได้เดี๋ยวก็จะแก่เจ็บตายก็ผุพังสลายหมดแล้ว. แล้วเนี่ยโอ้ยพูดยังไงมันก็ยึดไอ้คนจะยึดมันยึดอยู่นั่นแหละ. ไปพิจารณาอีกอันขาด. ระลึกชาติได้แต่แล้วมันจะรู้เลยว่าโอ้ยมันเป็นมายังไงวะเนี่ย. ที่ว่ามาอยู่กันเนี่ย. มันมาทวงหนี้เราหรือว่าเราเป็นหนี้มาหรือมันเป็นหนี้เรา. มันมาทวงหนี้อีกแล้ว. บางทีเนี่ยที่ก็พ่อแม่ปู่ย่าตายายเนี่ยรักลูกรักหลาน. ไม่ได้ไปไหนหรอกตายแล้วเมื่อเกิดเป็นลูกของลูกลูกของหลานอยู่นั้นน่ะวนไปวนมา. เราเป็นแม่เค้ามั่งเป็นลูกเค้ามั่งสลับไปสลับมาพุทธเจ้าจึงห้าม. พระภิกษุเนี่ยฉันเนื้อหมาบ้านอะหมาบ้านก็พ่อแม่ปู่ย่าตายายเค้านั้นน่ะเมื่อเกิดเป็นลูกของลูกลูกของหลานน่ะมั่วตั้วไปหมดอะวนกันไปวนกันมางี้นะเพราะความรักเนี่ยความผูกพันมันไปไหนแล้วก็ไปเกิดเป็นหมาบ้านนั่นแหละ. ถ้าเกิดเป็นลูกผมเข้าบ้านไปเกิดเป็นหมาบ้างพุทธเจ้าจึงไม่ให้ฉันเนื้อหมาบ้านนะ. ก็พ่อแม่ปู่ย่าตายายเขาทั้งนั้นแหนะโอ๊ย. แล้วก็รักกันหัวที่หัวตามเลยแล้วสลับกันไปสลับกันมากรงกรรมกรงเกวียนหมุนเวียนบน. ไม่รู้มาจากไหนบางทีเนี่ยที่ท่านบอกว่าตอนเช้าอ้าว. มีเศรษฐีผัวเมีย. ไม่มีลูกตอนเช้าเปิดร้านขายของ. มีคนแต่งชุดขาวมายืนหน้าร้านถามว่ามามาหาใครเอ้ยมาทําไมบอกว่าจะมาทวงหนี้เอ้ย. เป็นหนี้อะไรมึง. บุกเข้าไปในร้านมาทวงหนี้จับให้พวกลูกน้องจับหาตัวไม่เจอหายไปไหนล่ะเนี่ย. ต่อมาภรรยาท้อง. ตั้งแต่ท้องเค้านั้นแหละค้าขายขาดทุน. ขาดทุนเสียหายย่อยยับ. ไอ้ล้มละลายไอ้ลูกมันเกิดมากินเที่ยวเล่นผลาญสมบัติก็เรียบรัฐบาลซุกหัวนอนพ่อนึกขึ้นได้ว่าเอ้าไอ้นี่ไอ้นี่หว่าไอ้คนที่ขาวที่มันยืนหน้าร้านที่มันบอกว่ามันมาทวงหนี้. หมดเลยพ่อกับแม่พากันไปกราบเท้าลูกในห้องนอน. บอกว่าหมดแล้วหมดแล้ว. ขออโหสิกรรมที่พ่อกับแม่ทําอะไรจะเอาไว้อ่ะเหลือแต่บ้านซุกหัวนอนแล้วขออโหสิกรรม. ไอที่เคยกินเที่ยวมะเร็งเงียบไปเลย. กลายเป็นคนปิดประตูเงียบแล้วก็ติดใจก็ตายเพราะอโหสิกรรมที่ใจแล้วกรรมที่มันผูกใจเจ็บอาฆาตพยาบาทมาทวงหนี้ต่อกันก็เป็นอันจบสิ้นที่ใจ. กรรมที่จะต้องชดใช้ต่อไปก็หมดสิ้นก็ถึงแก่ความตายเพราะฉะนั้นแน่แก้กรรมก็แค่ดีใจนี่แหละที่สิ้นยึด. ยึดกันไว้ด้วยความรักความชังมันก็เป็นกรรมผูกพันหมด. มันไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหนแล้วระลึกชาติก็ไม่ได้แล้วรักกันหัวที่หัวตามจะพูดยังไงก็ไม่ฟัง. ไม่มีปัญญาที่จะพิจารณาเห็นตาม. อย่ารักอย่างเดียว. ดื้ออยู่อย่างเดียวทุกข์อยู่อย่างเดียวก็ไม่มีใครช่วยได้. กระดาษมีพุทธเจ้ามาสอนมีครูบาอาจารย์มาสอนเอ๊ะสัจธรรมความจริงอย่างนี้มันก็ยังไม่ไม่เชื่อไม่ฟัง. เนี่ย. คนเรานี่มันหยิบมาเกิดวนเวียนวนเวียนมาเจอกันไม่มีหรอกเหตุบังเอิญในโลกมันมี. ดีกว่ามันเป็นสัตว์เลี้ยงมาเป็นวัวเป็นควายเป็นช้าเป็นไม้ก็ใช้รากงานเนี่ย. มันก็มาจากกรรมเนี่ย. เรานึกว่าเฮ้ยไม่เป็นไรหรอกเราเป็นหนีเข้ามาเยอะเยอะไม่ได้เดี๋ยวเราก็ตายไปเราได้ไม่ต้องใช้หนี้ไม่มีหรอก. มันต้องเกิดมาเป็นสัตว์ให้เค้าใช้งานมาเป็นวัวมาเป็นควายมาเป็นช้างเป็นม้าให้เค้าใช้งานชดใช้หนี้. เมื่อก่อนนี่เค้าบอกว่าสัตว์อะมันยังพูดได้. มีเศรษฐีอยู่คนนึง. ก็ให้เงินกู้. แต่ก็ใจดีเอ้า. ใครจะมาใช้ไม่ใช้หนี้ก็ไม่ว่าอะไร. ไอ้นี่ก็มาขอกู้เงิน. อ้าวเมื่อก่อนเงินมีเงินก้อน. เป็นเงินก้อนมันก็หนักนะส้นสูงมาเป็นสูงสูงเอาเงินเงินเป็นเนื้อเงินเลยอ่ะมันก็เป็นสูงสูงหนัก. อันนี้บอกว่าต้องเอาเยอะกว่านี้หน่อยก็ให้เศรษฐีก็ให้. อ้ายไปคนไม่เศรษฐีก็เลยบอกว่าเอ้าเอาอูฐหรือลาก็ไม่รู้ลามั้งตัวนึงแก่ๆตัวนึงเอาเองเอาเอาใส่ปะทุกันไป. เอ็งหอบหิ้วไปก็เอาไปไม่ไหวหรอก. ต้องเดินทางไกล. พอไปถึงกลางทางเอ้ยเจ้านี่มันก็ไอ้ราแก่นี่มันก็ไปไม่ไหว. มันก็ล้มลง. ตอนมันล้มลงมันก็ร้องไห้. ร้องไห้. แล้วมันก็หัวเราะ. ไอ้คนที่ไปกู้เงินมาก็เลยว่า. เจ้าร้องไห้ทําไม. แล้วตอนหลังไม่ชอบหัวเราะ. ร้านนี้ก็พูดว่า. เมื่อก่อนเนี่ยเราเคยมากู้เงินเศรษฐีเนี่ยแหละ. เรากู้ไป4ช่าง. เราใช้หนี้ไป4ชั่งเรากู้ไป6ช่างใช้หนี้ไป4ชั่งเหลือติดค้างหนี้เศรษฐีนี้อีก2ชั่ง. แล้วเราก็ตายไป. เราเกิดมาเป็นสัตว์ใช้งานของเศรษฐีเนี่ยหลายชาติ. เราเกิดมาให้เศรษฐีเนี่ยใช้งานเป็นสัตว์ใช้งานของเศรษฐีเนี่ยหลายชาติด้วยกรรมอันนั้นน่ะ. เราร้องไห้กับว่าสงสารเจ้าอ่ะเจ้าเนี่ยคงไม่มีเงินใช้หนี้เขาหรอก. เจ้าจะต้องเกิดมาเป็นสัตว์ที่ใช้งานของเศรษฐีเนี่ยหลายชาติ. เหมือนอย่างเราอ้าวแล้วเจ้าหัวเราะทําไม. หัวเราะก็เพราะว่า. ชาตินี้ได้ใช้หนี้เศรษฐีหมดแล้วเป็นชาติสุดท้าย. เราจะไปเกิดใหม่ซะที. ไม่มีหรอกเหตุ. ที่ต้องมาอยู่ด้วยกันน่ะไม่ว่าจะสัตว์. แล้วก็ใช้งานเข่นฆ่า. ทุกอย่างลําบาก. ครอบครัวเนี่ยมันรู้เมื่อไหร่มายังไงเป็นยังไงมายังไงเจนนี่กรรมกันยังไงอะ. กรรมแท้ๆเลยความไม่รู้เนี่ยกรรมแท้ๆแล้วก็ผูกพันเป็นกรรมต่อกันไปอีก. ไม่รู้เป็นใครมาจากไหนเนี่ยภพชาติในวัฏสงสารหมุนวนมาเจอกันน่ะแล้วทํากรรมยังไงต่อกันก็ไม่รู้อ่ะก็ไม่รู้วันเนี้ย. มันเลยเป็นอวิช. มันเลยจมปลักอยู่ในความโง่จมปลักอยู่ในวัฏสงสารน่ะใครจะพูดยังไงไม่ฟังอ่ะ. ยึดถืออย่างเดียวยึดถืออย่างเดียวหัวปักหัวปําเขาจะเรียกว่ายึดมั่นถือมั่น. โอ๊ยตายแล้วก็ต่างคนต่างไป. ก็เลยหล่อนกันไปแล้วแต่ใครจะไปไหน. แต่มันยึดถือไว้ผูกพันทั้งความรักความชางความอาฆาตแค้นเป็นยาบาตรตอนนี้ก็ด้วยแรงกรรมอันนี้เราไปละ. ก็ไปผูกพันกันต่อไป. ไม่จบสิ้น. ทุกอย่างอ่ะมันเป็นไปตามเหตุตามตามกรรมทั้งนั้นแหละกัมมุนาวัตตติโลโกสัตว์โลกทั้งหลายเป็นไปตามกรรม. กรรมทั้งหมดเนี่ยจะแก้ได้ตัดได้ที่ใจเท่านั้นแหละใจที่สิ้นยืดถ้าสิ้นยืดแล้วก็หมดกรรมต่อกันแล้วชดใช้กรรมการเกิดมา. เป็น3ีเป็นภรรยาพ่อแม่พี่น้องก็ทําความดีต่อการชดใช้กรรมกันเป็นชาติสุดท้าย. ไม่ใช่หนีกันไป. ไม่ใช่หนี้ไม่ชําระ. หนีไม่พ้นหรอกทําไมชําระหนี้อ่ะ. ผมไม่ชดใช้กรรมกันเป็นชาติสุดท้าย. หมดหนี้กรรมก็เป็นอันจบครบชาติ. จบที่ใจถึงจะหมดหนี้กรรม. ไม่จบที่ใจก็ไปเกิดชดใช้กันอีกอ่ะด้วยความรักความชังความแก้แค้นพยาบาทผูกใจเจ็บไม่มีหรอกที่เป็นหนี้แล้วบอกโอ้ยเราตายแล้วก็หมดหนี้แล้วเราเอาไม่เป็นไรเราเป็นหนี้ก็เอามาเยอะเยอะเราตายแล้วไม่ต้องใช้หนี้ไม่มีทางอะ. นี่น่าจะต้องไปชดใช้. นี่เล็กนี่น้อยนี่ยังไม่มีเหลือต้องชดใช้หมด. จะแก้ได้จบได้ต้องจบที่ใจให้อภัยหมดอ่ะ. ใครจะผูกกรรมกับเราแต่เราไม่ผูกแล้วเราจบแล้ว. เราจบกรรมแล้วแต่ใครจะผูกไว้กับช่างเค้าเหอะแต่เราจบแล้ว. เราจบที่ใจ. จบที่ใจที่เวียนวนพอจบที่ใจที่เวียนวนกรรมทั้งหลายเขาจะผูกยังไงมันก็จบที่แล้วไม่มีแล้ว. มันก็หายไปแล้ว. เราจะพาจะพาตัวเราไปพ้นทุกข์ได้เราไม่ได้หรอกตัวเราเป็นคันนา. เราไม่มีตัวตนเหมือนกีวี่อะเราไม่มีตัวตนมาแต่แรกแล้วจะมีตัวตนโผล่มาได้ไงมีแต่ความหลง. หลวงพ่อมีตัวตน. ว่าไม่มีตัวตนมาแต่แรกตัวตนก็จะไม่มีมาแต่คือมาหลอกมีแต่ความหลงว่ามีขึ้นมาเหมือนผีมันไม่มีในที่นี้ก็ไม่มีตัวผีที่ใครเคยเห็นแล้วอยู่อยู่ไปหลงว่ามีผีขึ้นมามันก็เลยกลัวตรงคืนเดินไปเดินไปไม่ได้. อันนั้นมันมีแต่ความหลงความหลง. ไอ้ผีไอ้ตัวตนจริงจริงมันไม่มีแต่ความหลงว่ามีตัวตนน่ะมีแล้วหลงก็มีตัวตนก็เอาตัวเราไปยึดบ้านซื้อบ้านสารพัดจะยึดถือจะพูดยังไงก็ไม่ฟัง. พี่อะไนท์มากมากเข้าเมื่อจะรู้เองแหละเห็นเองอะถ้าพูดไม่ฟังก็ต้องพิจารณาให้มากเข้าทําไมพิจารณาอยู่เฉยเฉยดื้อตื้อสบายสบาย. มันทุกข์ไม่ได้หรอกมันทุกข์ไม่ได้ไม่มีทางเวียนวนตาย. ความเข้าใจมั้ยอะ. สาธุเจ้าคาหลวงตา. --- 以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文